Η Σύνοδος του Πεκίνου και η Παγίδα του Ορμούζ.

<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjSF5nudTDFMrF0eizkOau-QRHhAPgfRJII-SWQCKsek13HbGcBpJzY2oQPdN-lmgqTtzfLGx6THeNu41ENmP7TWGaQZNEW8h6S4hKEOoqfO1UWni4Q973YDW8bMLhnZH9HEsOiIhQ9ENpaDDlLKaWegxVLOlhX1XjoFaWl81XgFEbkt8bKYjUw8Ss_A-8/s632/1000005755.jpg"><img border="0" height="112" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjSF5nudTDFMrF0eizkOau-QRHhAPgfRJII-SWQCKsek13HbGcBpJzY2oQPdN-lmgqTtzfLGx6THeNu41ENmP7TWGaQZNEW8h6S4hKEOoqfO1UWni4Q973YDW8bMLhnZH9HEsOiIhQ9ENpaDDlLKaWegxVLOlhX1XjoFaWl81XgFEbkt8bKYjUw8Ss_A-8/w761-h112/1000005755.jpg" width="761" /></a><br /><br /><div>Καθώς ο Πρόεδρος Τραμπ προσγειώθηκε στο Πεκίνο, η παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα δείχνει, για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, να μην ευνοεί την Αμερική πρωτοκαθεδρία. Η πραγματικότητα είναι ωμή: ο Τραμπ προσέρχεται στη συνάντηση με τον Σι Τζινπίνγκ όχι από θέση ισχύος, αλλά μάλλον με την πλάτη στον τοίχο, σε ένα παίγνιο όπου το Πεκίνο και η Τεχεράνη φαίνεται να πλειοδοτούν.<br /><br />Το διακύβευμα των επόμενων 90 ημερών είναι η επίλυση της κρίσης, αν και υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο η «χορογραφημένη ακινησία» να βαφτιστεί ως πρόοδος. Ο Τραμπ χρειάζεται απεγνωσμένα μια επικοινωνιακή νίκη ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου 2026. Ο Σι και ο Χαμενεΐ το γνωρίζουν και ετοιμάζονται συντονισμένα να εργαλειοποιήσουν αυτή την αδυναμία, αποσπώντας απτές υποχωρήσεις.<br /><br />Ι. Με την Πλάτη στον Τοίχο <br /><br />Η συγκυρία είναι πρωτοφανής. Ενώ ο Αμερικανός Πρόεδρος ανταλλάσσει χειραψίες στην Απαγορευμένη Πόλη, οι ΗΠΑ βρίσκονται εν μέσω ενός πολέμου με το Ιράν ο οποίος θέτει εν αμφιβόλω την αμερικανική ηγεμονία. Το πόσο εγκλωβισμένος είναι ο Τραμπ φαίνεται και από το γεγονός ότι αντιμετωπίζει την Κίνα ως «απαραίτητο μεσολαβητή» για τον τερματισμό ενός πολέμου στο οποίο ο ίδιος ενέδωσε.<br /><br />ΙΙ. Το Ιράν και η «Νέα Κανονικότητα» στο Ορμούζ<br /><br />Η Τεχεράνη, κλείνοντας de facto τα Στενά του Ορμούζ, κατάφερε επί της ουσίας να επιβάλλει νέους όρους διέλευσης, παίζοντας επί ίσοις όροις, φέρνοντας την υφήλιο στο χείλος του γκρεμού. Οι Ιρανοί Φρουροί της Επανάστασης υπαγορεύουν πλέον δικούς τους κανόνες ναυσιπλοΐας, απαιτώντας τέλη και λεπτομέρειες σχετικά με την ιδιοκτησία για κάθε πλοίο που επιχειρεί την διέλευση. Από αυτό το γεγονός και μόνο, θα μπορούσε κανείς να πει ότι προς το παρόν ο νικητής φαίνεται να είναι οι Πέρσες: άλλαξαν το status quo των Στενών υπέρ τους, κρατώντας τον υπόλοιπο κόσμο σε στρατηγική ομηρεία.<br /><br />Η στρατηγική της Τεχεράνης:Οικονομικός Στραγγαλισμός: Με το Brent σταθερά πάνω από τα 100 δολάρια και με το ενδεχόμενο σοβαρών ελλείψεων να επικρέμεται ως «δαμόκλειος σπάθη», η πίεση λειτουργεί υπέρ του Ιράν.<br />Καθεστωτική Θωράκιση: Παρά τα σοβαρά πλήγματα, το καθεστώς υπό τον Μοτζτάμπα Χαμενεΐ δεν κατέρρευσε. Αντιθέτως, οι σκληροπυρηνικές φατρίες φαίνεται να έχουν αναλάβει τα ηνία και δεν δείχνουν καμία διάθεση υποχώρησης.<br /><br />Οι απαιτήσεις του Ιράν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και ως μαξιμαλιστικές, αλλά είναι ενδεικτικές της εξέλιξης του πολέμου. Απαιτούν την πλήρη άρση των κυρώσεων και την αναγνώριση της ιρανικής «κυριαρχίας» στα Στενά, στήνοντας διπλωματική παγίδα στην Ουάσιγκτον, η οποία καλείται να παραδώσει όλα τα ατού της πριν καν αρχίσει η συζήτηση για το πυρηνικό πρόγραμμα.<br /><br />ΙΙΙ. Η Συναλλακτική Διπλωματία του Πεκίνου<br /><br />Για τον Σι Τζινπίνγκ, η επίσκεψη Τραμπ είναι η ευκαιρία για το μεγάλο «deal». Η Κίνα προσφέρει επικοινωνιακό χώρο στον Τραμπ (για να τον βοηθήσει προεκλογικά), αλλά με τι κόστος;Χαλάρωση των ελέγχων στις εξαγωγές τεχνολογίας;<br />Υποχώρηση στο θέμα της Ταϊβάν, πιέζοντας για μια ρητορική μετατόπιση των ΗΠΑ σε θέσεις ευνοϊκότερες για την Κίνα;<br /><br />IV. Η Επόμενη Μέρα: Μια «Λύση» χωρίς Ειρήνη<br /><br />Η πιο πιθανή πορεία είναι η σταδιακή αποδοχή των τετελεσμένων. Ο Τραμπ ίσως φαντάζεται ότι θα παρουσιάσει μια «συμφωνία-γέφυρα» ως θρίαμβο, η οποία θα περιλαμβάνει μερική χαλάρωση του αποκλεισμού στο Ορμούζ. Στην πραγματικότητα, όμως, οι ΗΠΑ διολισθαίνουν προς μια νέα ισορροπία:Το Ορμούζ παραμένει de facto στον έλεγχο του Ιράν.<br />Το Πυρηνικό Πρόγραμμα δεν φαίνεται να ανακόπτεται ενώ η Τεχεράνη κερδίζει χρόνο.<br />Η Κίνα αναλαμβάνει τον ρόλο που μέχρι πρότινος κατείχαν οι ΗΠΑ, καθώς αναγνωρίζεται ως ο κυρίαρχος διαιτητής, κερδίζοντας ζωτικό χώρο στην αναδιάταξη της παγκόσμιας κατανομής ισχύος.<br /><br />Επίλογος: Το Κόστος της Ψευδαίσθησης Ισχύος<br />Η σκληρή πραγματικότητα: Το 2026 ίσως μείνει στην ιστορία ως η χρονιά που η «Υψηλή Αμερικανική Στρατηγική» πνίγηκε σε ένα μικρό Στενό μερικών μιλίων. Οι ΗΠΑ ακόμη κι αν κερδίσουν λίγο διάστημα ηρεμίας, το τίμημα θα είναι η απώλεια ελέγχου σε μια από τις πιο κρίσιμες αρτηρίες που συντηρούσαν επί δεκαετίες το πετροδολάριο, το οποίο έπαιζε καταλυτικό ρόλο στη διατήρηση της παγκόσμιας ηγεμονίας.<br /><br /><a href="http://i-epikaira.blogspot.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Σύνοδος του Πεκίνου και η Παγίδα του Ορμούζ.

Καθώς ο Πρόεδρος Τραμπ προσγειώθηκε στο Πεκίνο, η παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα δείχνει, για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, να μην ευνοεί τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Oι Τούρκοι μιλάνε για πόλεμο στο Αιγαίο!-Ομολογία φόβου: ”Ελλάδα-Ισραήλ μας περικυκλώνουν”.

<img height="113" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/05/Yellow-Modern-Podcast-YouTube-Thumbnail-62-1068x601.png" width="766" /><br /><br />Σε ένα προκλητικό άρθρο στην Yeni Şafak, σχετικά με τα τουρκικά και παγκόσμια ζητήματα, ο İbrahim Karagül, έκανε επίθεση Ελλάδα, Κύπρο, Ισραήλ!<br /><br />«Σε πόσες ακόμη χώρες έχει το Ισραήλ μυστικές στρατιωτικές βάσεις; Τι θα γινόταν αν αύριο «άγνωστοι πύραυλοι» πετάξουν πάνω από το Αιγαίο Πέλαγος; Το Ισραήλ δεν μπορεί να κάνει την Τουρκία ανοιχτό στόχο. Αλλά θα μπορούσε να ξεκινήσει έναν τουρκο-ελληνικό πόλεμο… Η τρέχουσα σιωπή του είναι προετοιμασία για μια τέτοια συνωμοσία».<br /><br />Μέρες μετά την ισραηλινο-αμερικανική επίθεση στο Ιράν, αποκαλύφθηκε ότι το Ισραήλ είχε δημιουργήσει μια «πειρατική στρατιωτική βάση» σε μια απομακρυσμένη περιοχή της ερήμου Νεγκέβ σε ιρακινό έδαφος. Το περιστατικό αναφέρθηκε από τον αμερικανικό τύπο. Ωστόσο, θυμάμαι ειδησεογραφικά δημοσιεύματα για συγκρούσεις με Ισραηλινούς σε αυτήν την περιοχή στις 5 Μαρτίου.<br /><br />Εκείνη την εποχή εμφανίστηκαν πληροφορίες ότι η βάση ανακαλύφθηκε από έναν Ιρακινό βοσκό, ότι στρατιώτες αργότερα πήγαν στην περιοχή, ότι Ιρακινοί στρατιώτες δέχτηκαν αεροπορικές επιδρομές, ότι υπήρξαν επίσης συγκρούσεις στο έδαφος και ότι ορισμένοι Ιρακινοί στρατιώτες έχασαν τη ζωή τους.<br />- Advertisement -<br /><br />Μετά την κλιμάκωση του περιστατικού, ο ιρακινός στρατός ξεκίνησε έρευνα στην περιοχή την περασμένη εβδομάδα. Ο ισχυρισμός για τη βάση επιβεβαιώθηκε. Το Ισραήλ είχε αποσυρθεί από την περιοχή, αλλά ο εξοπλισμός που άφησαν πίσω παρέμεινε άθικτος. Το Ιρακινό Υπουργείο Άμυνας δήλωσε ότι η περιοχή είχε χρησιμοποιηθεί για υλικοτεχνικούς σκοπούς. Αλλά αποκάλυψαν επίσης κάτι σημαντικό: εκτοξεύτηκαν πύραυλοι από αυτή τη βάση!<br /><br />Το Ισραήλ χρησιμοποιούσε την αμερικανική παρουσία στο Ιράκ ως κάλυψη, ενεργώντας όπως ήθελε όπου και όπως ήθελε. Αυτή η πτυχή της κατάστασης ήταν πραγματικά ανησυχητική. Η εκτεταμένη παρουσία αμερικανικών βάσεων και στρατιωτικών δυνάμεων σε όλη την περιοχή παρείχε στο Ισραήλ μια υποδομή που του επέτρεπε να λειτουργεί σε ολόκληρη την περιοχή.<br /><br />Έτσι, το Ισραήλ ήταν όπου ήταν οι ΗΠΑ. Το γνωρίζαμε ήδη αυτό, αλλά αυτή είναι η πρώτη φορά που εμφανίζεται μια τέτοια ένδειξη, συγκεκριμένα στοιχεία.<br /><br />Δεδομένης της εκτεταμένης παρουσίας του αμερικανικού στρατού, έχει καταστεί επιτακτική η συζήτηση και η πρόβλεψη της ζημιάς που θα μπορούσε να προκαλέσει το Ισραήλ, σε ολόκληρη τη γεωγραφία και σε πολλά μέρη του κόσμου, ακριβώς υπό το φως αυτής της φωτογραφίας.<br /><br />Για πολλές χώρες, οι κίνδυνοι μιας μικρής χώρας όπως το Ισραήλ να χρησιμοποιεί εκτεταμένη στρατιωτική δύναμη σε παγκόσμια κλίμακα γίνονταν «πρωταρχική απειλή».<br /><br />Κατά τη διάρκεια της επίθεσης στο Ιράν, πραγματοποιήθηκαν πολλές μυστικές πυραυλικές επιθέσεις, τις οποίες ονομάζουμε επιθέσεις με «ψεύτικη σημαία». Η προέλευση αυτών των πυραύλων δεν μπορεί να προσδιοριστεί. Μερικοί μπορούν να αναγνωριστούν ως ανήκοντες σε μια συγκεκριμένη «περιοχή», το Ιράν λέει «Δεν τους εκτοξεύσαμε εμείς», αλλά πολλές χώρες γίνονται στόχοι αυτών των άγνωστων πυραύλων.<br /><br />Το Ιράν ανταπέδωσε επιτιθέμενο σε αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στις χώρες του Κόλπου, προκαλώντας σοβαρές ζημιές σε πολλές. Αλλά μέσα στο χάος, οι χώρες του Κόλπου έγιναν επίσης στόχοι άγνωστων πυραύλων.<br /><br />Ο πρωταρχικός στόχος του Ισραήλ ήταν να προκαλέσει έναν αραβοπερσικό πόλεμο. Αντί να σταματήσει το Ιράν με τα ίδια του τα χέρια, με τη δύναμη των ΗΠΑ, ήθελε να το καταδικάσει σε ατελείωτους αραβοπερσικούς πολέμους, να πάρει τον πόλεμο δωρεάν και να μείνει στην άκρη και να παρακολουθήσει.<br /><br />Επέτυχε εν μέρει. Τα κράτη του Κόλπου έδειξαν «εξαιρετική υπομονή» απέναντι στις ιρανικές επιθέσεις, χωρίς να εξαπολύσουν απροκάλυπτα αντίποινα, αλλά η διαρκής ζημιά ήταν τεράστια και θα έβλαπτε τις αραβο-ιρανικές σχέσεις για δεκαετίες.<br /><br />Ενώ εμείς επικεντρωνόμασταν στις συνέπειες των αραβοϊρανικών εντάσεων, το Ισραήλ πραγματοποιούσε όλες τις προκλήσεις του «μυστικού πολέμου» του.<br /><br />Το πρώτο ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι το εξής: Ίδρυσε το Ισραήλ αυτή τη μυστική στρατιωτική βάση μόνο στο Ιράκ; Υπήρχαν παρόμοιες βάσεις στη Σαουδική Αραβία, τα ΗΑΕ, την Ιορδανία, το Μπαχρέιν, τον Καύκασο ή την Κεντρική Ασία; Ή μήπως αυτή η αναγνωρισμένη βάση ήταν η μόνη στο Ιράκ;<br /><br />Το δεύτερο ερώτημα που πρέπει να τεθεί είναι το εξής: Οι «άγνωστοι πύραυλοι» που συναγερμούσαν την περιοχή εκείνες τις μέρες εκτοξεύτηκαν από αυτές τις βάσεις; Αυτοί οι πύραυλοι, που στόχευαν την Τουρκία και έπληξαν πολλές αραβικές χώρες, και φαινόταν να είναι «ιρανικοί», κατασκευάστηκαν ειδικά και εκτοξεύτηκαν από αυτές τις μυστικές βάσεις; Υπήρξε κάποια συνωμοσία που είχε σχεδιαστεί για να σύρει ολόκληρη την περιοχή σε πόλεμο με το Ιράν;<br /><br />Δεν βιαζόμαστε να «αθωώσουμε το Ιράν». Αλλά έχουμε ως στόχο να αναζητήσουμε την αλήθεια. Μόνο υπό το φως αυτών των γεγονότων μπορούμε να κάνουμε ακριβείς αξιολογήσεις για την Τουρκία και την περιοχή.<br /><br />Οι πυραυλικές επιθέσεις εναντίον της Τουρκίας και του Αζερμπαϊτζάν ήταν πάντα γεμάτες υποψίες. Οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ αναφέρονταν πάντα ως οι ένοχοι για την κατάρριψη πυραύλων πάνω από την Τουρκία. Ακόμα και οι πηγές ειδήσεων ήταν το ΝΑΤΟ. Ακόμα και τότε, ανεξάρτητα από τις επίσημες δηλώσεις, υπήρχε ένα διαδεδομένο αίσθημα «υποψίας» στο κοινό. Τώρα, αυτή η υποψία έχει γίνει ακόμη πιο έντονη.<br /><br />Είναι φυσιολογικό να σκεφτόμαστε ότι μια χώρα που έχει χρησιμοποιήσει κρατική τρομοκρατία εδώ και δεκαετίες, έχει διαπράξει κάθε είδους εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, συμπεριλαμβανομένης της γενοκτονίας, και μάλιστα τολμά να μιλήσει για πυρηνική γενοκτονία, θα έκανε αυτά τα πράγματα. Το πραγματικό ερώτημα είναι πόσο ενήμεροι είμαστε για τις ισραηλινές συνωμοσίες που στοχεύουν στην καταστροφή ολόκληρης της περιοχής.<br /><br />Μιλάμε για μια χώρα που λέει: «Μετά το Ιράν, ο στόχος μας είναι η Τουρκία». Μιλάμε για μια χώρα που σχηματίζει ένα «Μέτωπο» εναντίον της Τουρκίας με την Ελλάδα και την ελληνοκυπριακή διοίκηση. Μιλάμε για μια χώρα που μεταφέρει στρατεύματα και αποθηκεύει πυραύλους στην Αλεξανδρούπολη και σε άλλες περιοχές. Μιλάμε για μια χώρα που έχει ως στόχο να περικυκλώσει την Τουρκία από τη Δύση με δυτική δύναμη κατά μήκος της Μεσογείου και του Αιγαίου Πελάγους.<br /><br />Μιλάμε για τις δραστηριότητες αυτής της χώρας, από την εκτόξευση πειρατικών πυραυλικών επιθέσεων στους γείτονες του Ιράν από μυστικές βάσεις στο Ιράκ, τη χρήση αμερικανικών βάσεων για επιθετικούς σκοπούς, την εγκατάσταση εγκαταστάσεων κατασκευής μη επανδρωμένων αεροσκαφών ακόμη και εντός του Ιράν, την αποστολή πολυάριθμων Τούρκων πολιτών για να πολεμήσουν στη Γάζα, και την ισχυρή επιρροή της εντός της Τουρκίας.<br /><br />Υπάρχουν βιομηχανικές εγκαταστάσεις στην Τουρκία που παράγουν στρατιωτικό εξοπλισμό για το Ισραήλ; Εάν υπάρχουν άτομα σε κεφαλαιακούς και βιομηχανικούς κύκλους με δεσμούς με το Ισραήλ που παίζουν τέτοιους ρόλους, δεν θα γίνονταν αυτές οι εγκαταστάσεις και μυστικές ισραηλινές στρατιωτικές βάσεις;<br /><br />Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τι θα μπορούσε να κάνει για αυτόν τον σκοπό μια χώρα με τρομοκρατική νοοτροπία, μια χώρα που αγνοεί όλους τους κανόνες και τα έθιμα.<br /><br />Ας δούμε τώρα τι θα συμβεί στη συνέχεια: Το Ισραήλ, το οποίο κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να ξεκινήσει έναν τουρκοελληνικό πόλεμο, προκαλώντας την Αθήνα και προσπαθώντας να την ωθήσει στην αντιπολίτευση κατά της Τουρκίας, τι θα έκανε για να προκαλέσει έναν τέτοιο πόλεμο; Πώς θα χρησιμοποιούσε την ελληνοκυπριακή διοίκηση, τα ελληνικά εδάφη και τα νησιά, και τι είδους μυστικές επιθέσεις θα σχεδίαζε;<br /><br />Θα συναντήσουμε αύριο άγνωστους πυραύλους στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο;<br /><br />Αυτοί οι πύραυλοι θα μπορούσαν να είναι «τουρκικοί πύραυλοι», «ελληνικοί πύραυλοι» ή να εκτοξεύονται από την ελληνοκυπριακή πλευρά! Θα μπορούσαν αυτοί οι πύραυλοι να στοχεύσουν τουρκικά πλοία και τουρκικές αμυντικές εγκαταστάσεις; Και θα μπορούσαν ξαφνικά πύραυλοι να αρχίσουν να πετούν στον αέρα, με πολεμικά πλοία το ένα απέναντι στο άλλο;<br /><br />Το Ισραήλ δεν μπορεί να στοχεύσει άμεσα την Τουρκία. Αλλά θα μπορούσε να υποκινήσει έναν τουρκοελληνικό πόλεμο. Αυτό θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια κρίση Τουρκίας-Ευρώπης. Σε αυτή την περίπτωση, η Ελλάδα, η ελληνοκυπριακή διοίκηση και ολόκληρη η στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στα νησιά του Αιγαίου θα μπορούσαν να γίνουν επιχειρησιακές βάσεις για το Ισραήλ. Τότε, θα μπορούσαν να αποκαλυφθούν και άλλες μυστικές βάσεις στην περιοχή.<br /><br />Θα σύρει η κρατική τρομοκρατία του Ισραήλ τη Μαύρη Θάλασσα και τη Μεσόγειο σε έναν πολύπλευρο πόλεμο; Ακόμα και η διατύπωση αυτού του ερωτήματος είναι η κατάλληλη στιγμή. Η τρέχουσα σιωπή του Ισραήλ θα σπάσει από μια μεγάλη και νέα συνωμοσία. Ας περιμένουμε και ας δούμε. Αυτή τη φορά, θα προσπαθήσουν να σύρουν την Τουρκία σε πόλεμο, να την εξαντλήσουν και για να το πετύχουν αυτό θα ενορχηστρώσουν απίστευτες πλεκτάνες.<br /><br />Σε αυτή την περίοδο, που χαρακτηρίζεται από τις μεγαλύτερες μετατοπίσεις στη δυναμική της ισχύος από την αρχή της αποικιοκρατίας, οποιοδήποτε σενάριο είναι πιθανό.<br /><br />Μιλάμε για το σημείο καμπής αιώνων. Αυτή τη στιγμή, δεν υπάρχει τρέλα που το Ισραήλ, ως κράτος που είναι πρόθυμο να σκανδαλιστεί, δεν θα διαπράξει για να αποτρέψει το σημείο καμπής αιώνων.<br /><br />Επιτρέψτε μου να είμαι ειλικρινής. Αυτή τη φορά το μεγάλο σχέδιο είναι η θάλασσα ανάμεσα στην Τουρκία και την Ελλάδα! Και είναι πιο κοντά από όσο νομίζετε.<div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Oι Τούρκοι μιλάνε για πόλεμο στο Αιγαίο!-Ομολογία φόβου: ”Ελλάδα-Ισραήλ μας περικυκλώνουν”.

Σε ένα προκλητικό άρθρο στην Yeni Şafak, σχετικά με τα τουρκικά και παγκόσμια ζητήματα, ο İbrahim Karagül, έκανε επίθεση Ελλάδα, Κύπρο, Ισρα...

Διαβάστε την συνέχεια

Λευκάδα: Τι κρύβουν οι ρωσο-ουκρανικές σημειώσεις στο εσωτερικό του θαλάσσιου drone;

<img height="120" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-05/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1_2026-05-14_100020753.png?itok=WeClZKu5" width="764" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η αποκωδικοποίηση των σημειώσεων στο μη επανδρωμένο σκάφος που προσάραξε στο Ιόνιο. Τα επιχειρησιακά σενάρια, η απουσία αυτοκαταστροφής και η διακλαδική έρευνα</span></h3>Ο εντοπισμός του μη επανδρωμένου σκάφους επιφανείας (Unmanned Surface Vehicle - USV) σε βραχώδη σπηλιά της Λευκάδας έχει σημάνει γενικό συναγερμό στο ελληνικό Πεντάγωνο, μετατρέποντας ένα τυχαίο εύρημα σε πρώτου μεγέθους γεωπολιτικό και τεχνολογικό γρίφο.<br /><br />Η επιβεβαίωση από τον υπουργό Εθνικής Άμυνας, ότι πρόκειται για πλατφόρμα ουκρανικής προέλευσης, θέτει το ερώτημα της επιχειρησιακής του ακτίνας και της διαδρομής που διένυσε μέχρι τα εθνικά χωρικά ύδατα. Τα πλέον κρίσιμα στοιχεία, ωστόσο, προέκυψαν κατά την αυτοψία των πυροτεχνουργών και των ειδικών κλιμακίων, στο εσωτερικό του σκάφους βρέθηκαν χειρόγραφες σημειώσεις στη ρωσική και την ουκρανική γλώσσα.<br /><br />Η γλωσσική αυτή δυαδικότητα δεν εκπλήσσει τους αναλυτές, καθώς η ρωσική παραμένει επιχειρησιακή γλώσσα επικοινωνίας σε ευρέα τμήματα του ουκρανικού στρατού, ιδίως στις μονάδες τεχνολογικής ανάπτυξης.<br /><br />Η επιχειρησιακή ανατομία: Απουσία πρωτοκόλλου αυτοκαταστροφής<br /><br />Αναλύοντας το προφίλ της αποστολής, το γεγονός ότι οι χειριστές άφησαν γραπτά τεκμήρια στο εσωτερικό της ακάτου οδηγεί τη διακλαδική επιτροπή των Ενόπλων Δυνάμεων σε δύο βασικά τακτικά συμπεράσματα:<br /><br />Δόγμα αποστολής «Μίας Κατεύθυνσης»: Το USV είχε σχεδιαστεί ως πλατφόρμα κρούσης καμικάζι ή ως αναλώσιμο μέσο ηλεκτρονικής αναγνώρισης που δεν προβλεπόταν να επιστρέψει στη βάση του. Συνεπώς, η διατήρηση απορρήτου για το εσωτερικό του θεωρήθηκε δευτερεύουσα.<br /><br />Απώλεια Ελέγχου και Μηχανική Αστοχία: Σε αντίθεση με τα τυπικά πρωτόκολλα των ναυτικών επιχειρήσεων, το σκάφος δεν ενεργοποίησε κύκλωμα αυτοκαταστροφής, προκειμένου να μην πέσει σε ξένα χέρια. Η προσάραξή του με τον κινητήρα υδροπροώθησης (waterjet) σε λειτουργία (γεγονός που υποδηλώνει είτε υπολειπόμενη ενέργεια στα ηλεκτρικά συστήματα είτε μηχανική περιστροφή της τουρμπίνας λόγω της ορμής των ρευμάτων) και τους πρωραίους οπτικούς αισθητήρες κατεστραμμένους (πιθανότατα από εχθρικά πυρά ή χρήση ηλεκτρονικών αντιμέτρων - ΗΜΠ - που προκάλεσαν την «τύφλωση» του μέσου), υποδηλώνει ότι το drone περιήλθε σε κατάσταση ακυβερνησίας («ζόμπι») μετά από εξάντληση καυσίμων ή απώλεια δορυφορικής ζεύξης, παρασυρόμενο τελικά από τα θαλάσσια ρεύματα.<div><br />Η ταυτοποίηση και ο κίνδυνος διάχυσης στο Ιόνιο<br /><br />Αυτή τη στιγμή, το USV ερευνάται εξονυχιστικά από ειδικό διακλαδικό κλιμάκιο (Πολεμικό Ναυτικό και Διεύθυνση Πληροφοριών). Η ύπαρξη μοναδικού σειριακού αριθμού στην άτρακτο αποτελεί το «μαύρο κουτί» που θα επιτρέψει την πλήρη ιχνηλάτηση της παρτίδας κατασκευής του και, κυρίως, του σημείου αφέσεώς του, είτε αυτό ήταν εμπορικό πλοίο-μητρικό σκάφος στη Μεσόγειο, είτε άλλη πλατφόρμα.<br /><br />Η διάσταση του ευρήματος ξεφεύγει πλέον από το καθαρά τεχνικό σκέλος. Η έλευση ενός οπλικού συστήματος του ρωσο-ουκρανικού μετώπου στις ακτές του Ιονίου Πελάγους επιβεβαιώνει τους φόβους για γεωγραφική διάχυση του πολέμου.<br /><br />Η τοποθέτηση του υπουργού Εξωτερικών, πως «καμία μετατροπή της Μεσογείου σε θέατρο πολεμικών επιχειρήσεων δεν πρόκειται να γίνει ανεκτή», ελπίζουμε να αντικατοπτρίζει την απόλυτη αναγκαιότητα αυστηρής επιτήρησης των θαλάσσιων οδών.<br /><br />Η Ελλάδα, ως πυλώνας σταθερότητας και ναυτική δύναμη, οφείλει, επιβάλλεται, να θωρακίσει τις προσβάσεις της από τις συνεχόμενες απειλές που «ξεβράζει» πλέον η γειτονιά μας. Η ταχεία και αδιαμεσολάβητη εξαγωγή του πορίσματος από τις Ένοπλες Δυνάμεις είναι ζήτημα εθνικής ασφάλειας!</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Λευκάδα: Τι κρύβουν οι ρωσο-ουκρανικές σημειώσεις στο εσωτερικό του θαλάσσιου drone;

Η αποκωδικοποίηση των σημειώσεων στο μη επανδρωμένο σκάφος που προσάραξε στο Ιόνιο. Τα επιχειρησιακά σενάρια, η απουσία αυτοκαταστροφής και ...

Διαβάστε την συνέχεια

«1,2 εκατ. ευρώ από το Δημόσιο»: Η αποκάλυψη για Ανδρουλάκη που τινάζει το ηθικό αφήγημα.

<img height="112" src="https://www.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/androulakis-12.jpg" width="767" /><br /><br />Το δημοσίευμα του mononews φέρνει στο προσκήνιο μια υπόθεση νόμιμη μεν, αλλά πολιτικά εκρηκτική για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, ανοίγοντας ξανά τη συζήτηση για τη σχέση πολιτικής εξουσίας, κρατικού χρήματος και ηθικής τάξης.<br /><br />Η πολιτική ιστορία έχει αποδείξει πολλές φορές ότι δεν αρκεί κάτι να είναι νόμιμο για να θεωρείται και πολιτικά ή ηθικά αποδεκτό. Η φράση του τότε υπουργού Γιώργος Βουλγαράκης το 2008 — «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό» — είχε μείνει χαραγμένη στη δημόσια σφαίρα ως σύμβολο μιας εποχής όπου η πολιτική απομακρύνθηκε από την κοινωνική ευαισθησία.<br /><br />Δεκαέξι χρόνια μετά, μια νέα υπόθεση επαναφέρει με εκρηκτικό τρόπο το ίδιο ερώτημα. Αυτή τη φορά στο επίκεντρο βρίσκεται ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης, έπειτα από αποκαλυπτικό δημοσίευμα του mononews σχετικά με ακίνητο της οικογένειάς του που μισθώθηκε στο Ελληνικό Δημόσιο.<div><br />Η σύμβαση των 10.000 ευρώ τον μήνα<br /><br />Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάζει το δημοσίευμα, το 2009 προκηρύχθηκε διαγωνισμός για τη στέγαση υπηρεσιών του Κτηματολογίου στο Ηράκλειο Κρήτης. Το ακίνητο που τελικά επελέγη ήταν ιδιοκτησίας του πατέρα και της μητέρας του Νίκου Ανδρουλάκη.<br /><br />Το κτίριο, συνολικής επιφάνειας 773 τ.μ., μισθώθηκε έναντι 10.000 ευρώ μηνιαίως, δηλαδή περίπου 120.000 ευρώ τον χρόνο. Η σύμβαση υπεγράφη στις 20 Απριλίου 2010 — μόλις λίγες ημέρες πριν το δραματικό διάγγελμα του Καστελόριζου και την είσοδο της χώρας στον μηχανισμό στήριξης του ΔΝΤ.<br /><br />Η χρονική συγκυρία είναι εκείνη που δίνει στην υπόθεση ιδιαίτερο πολιτικό βάρος.<br /><br />Την ώρα που η ελληνική κοινωνία οδηγούνταν σε βίαιη λιτότητα, περικοπές και ανεργία, το Δημόσιο ενέκρινε μια υψηλού κόστους μίσθωση σε ακίνητο που συνδεόταν με οικογένεια κορυφαίου στελέχους του ΠΑΣΟΚ στην Κρήτη.</div><div><br />Το πολιτικό πρόβλημα δεν είναι η νομιμότητα — είναι η εικόνα<br /><br />Κανείς μέχρι στιγμής δεν ισχυρίζεται ότι υπάρχει παράνομη πράξη. Όμως στην πολιτική, ειδικά όταν κάποιος διεκδικεί την πρωθυπουργία, η συζήτηση δεν σταματά στον ποινικό κώδικα.<br /><br />Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει επενδύσει πολιτικά στη ρητορική περί θεσμικής καθαρότητας, διαφάνειας και ηθικής υπεροχής απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση. Γι’ αυτό και η συγκεκριμένη υπόθεση αποκτά πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις από μια απλή κρατική μίσθωση.<br /><br />Το κρίσιμο ερώτημα είναι άλλο:<br />Πώς επιλέχθηκε το συγκεκριμένο ακίνητο;<br /><br />Σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα του mononews, υπήρχε προσφορά σημαντικά φθηνότερου ακινήτου, μεγαλύτερης μάλιστα επιφάνειας, με ενοίκιο περίπου 7.500 ευρώ τον μήνα.<br /><br />Αυτό δημιουργεί εύλογα ερωτήματα:Υπήρξαν αντικειμενικά κριτήρια;<br />Εξετάστηκαν ισότιμα όλες οι προσφορές;<br />Γιατί επελέγη η ακριβότερη λύση σε μια περίοδο εθνικής οικονομικής κατάρρευσης;<br />Το βαρύ πολιτικό φορτίο του “κρατικοδίαιτου”<br /><br />Η υπόθεση αποκτά ακόμα μεγαλύτερη ένταση επειδή αγγίζει έναν πολιτικό όρο βαθιά φορτισμένο στην ελληνική κοινωνία: τον κρατικοδίαιτο μηχανισμό.<br /><br />Για δεκαετίες, η ελληνική πολιτική σκηνή κατηγορήθηκε ότι αναπαρήγαγε ένα σύστημα όπου κόμματα, στελέχη, συγγενικά πρόσωπα και επιχειρηματικά δίκτυα συνδέονταν άμεσα ή έμμεσα με κρατικό χρήμα.<br /><br />Ακριβώς γι’ αυτό, η αποκάλυψη ότι μέσω της συγκεκριμένης μίσθωσης εισπράχθηκαν — σύμφωνα με τους υπολογισμούς — περίπου 1,2 εκατ. ευρώ σε ενοίκια από το Δημόσιο, προκαλεί σοβαρό πολιτικό πλήγμα στο αφήγημα ανανέωσης που επιχειρεί να εκπροσωπήσει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.<br />Η επιστροφή μιας παλιάς Ελλάδας<br /><br />Η υπόθεση δεν πλήττει μόνο προσωπικά τον Νίκος Ανδρουλάκης. Επαναφέρει συνολικά στη δημόσια συζήτηση την εικόνα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας:των κομματικών δικτύων,<br />της διαπλοκής κράτους και πολιτικής,<br />των δημοσίων συμβάσεων που γεννούσαν σκιές,<br />και μιας πολιτικής τάξης που συχνά έδειχνε να λειτουργεί με διαφορετικούς κανόνες από την κοινωνία.<br /><br />Ακόμη κι αν όλα έγιναν τυπικά νόμιμα, η πολιτική ζημιά δεν μετριέται μόνο με νομικούς όρους.<br /><br />Μετριέται με την αξιοπιστία.<br /><br />Και το ερώτημα πλέον είναι αν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ μπορεί να συνεχίσει να εμφανίζεται ως φορέας “νέας πολιτικής ηθικής”, όταν μια τέτοια υπόθεση έρχεται να βαραίνει το δημόσιο προφίλ του.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«1,2 εκατ. ευρώ από το Δημόσιο»: Η αποκάλυψη για Ανδρουλάκη που τινάζει το ηθικό αφήγημα.

Το δημοσίευμα του mononews φέρνει στο προσκήνιο μια υπόθεση νόμιμη μεν, αλλά πολιτικά εκρηκτική για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, ανοίγοντας ξανά τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ψυχρός Πόλεμος 2.0: Τραμπ, Σι και η μάχη για τη νέα παγκόσμια τάξη.

<img height="133" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/trumop-kina-768x512.jpg" width="775" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Από την Ταϊβάν και το Ιράν μέχρι την τεχνητή νοημοσύνη και τις εφοδιαστικές αλυσίδες, η σύγκρουση ΗΠΑ–Κίνας διαμορφώνει έναν νέο γεωπολιτικό κόσμο ανταγωνισμού, εξάρτησης και ελεγχόμενης συνύπαρξης.</span></h3>Ο κόσμος δεν βιώνει πλέον μεμονωμένες γεωπολιτικές κρίσεις. Από τον πόλεμο στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή μέχρι την Ταϊβάν και τον Ινδο-Ειρηνικό, σχεδόν κάθε μεγάλο διεθνές μέτωπο φέρει πλέον το αποτύπωμα της αυξανόμενης στρατηγικής αντιπαράθεσης μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνα<br /><br />Αυτό που αναδύεται δεν είναι μια απλή επανάληψη του Ψυχρού Πολέμου του 20ού αιώνα. Είναι κάτι πιο σύνθετο, πιο διασυνδεδεμένο και δυνητικά πιο επικίνδυνο:<br /><br />Ένας «Ψυχρός Πόλεμος 2.0» βασισμένος όχι μόνο στην ιδεολογία, αλλά στην τεχνολογία, την οικονομία, τις ενεργειακές ροές και τον έλεγχο της παγκόσμιας ισχύος.<br /><br />Η επικείμενη συνάντηση μεταξύ του Τραμπ και του Σι Τζινπίνγκ στο Πεκίνο αποκτά έτσι σημασία πολύ μεγαλύτερη από μια απλή διμερή διαπραγμάτευση για δασμούς ή εμπόριο.<br /><br />Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο:<br /><br />Μπορούν οι δύο μεγαλύτερες δυνάμεις του πλανήτη να διαχειριστούν τον ανταγωνισμό τους χωρίς να οδηγήσουν το διεθνές σύστημα σε παρατεταμένη αποσταθεροποίηση;<br />Ο Ψυχρός Πόλεμος 2.0 δεν μοιάζει με τον παλιό<br /><br />Οι ομοιότητες με την αντιπαράθεση ΗΠΑ–Σοβιετικής Ένωσης είναι εμφανείς:τεχνολογικοί ανταγωνισμοί,<br />στρατιωτικές επιδείξεις ισχύος,<br />οικονομικές κυρώσεις,<br />κυβερνοπόλεμος,<br />κατασκοπεία,<br />πόλεμοι μέσω τρίτων,<br />και μάχη αφηγήματος για την παγκόσμια επιρροή.<br /><br />Η Taiwan θυμίζει ολοένα περισσότερο αυτό που συμβόλιζε κάποτε το Βερολίνο στον πρώτο Ψυχρό Πόλεμο: ένα πιθανό σημείο ανάφλεξης με παγκόσμιες συνέπειες. <br /><br />Ωστόσο, οι διαφορές είναι ακόμη σημαντικότερες.<br /><br />Σε αντίθεση με τη Σοβιετική Ένωση, η Κίνα είναι πλήρως ενσωματωμένη στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα. Οι αμερικανικές και κινεζικές οικονομίες παραμένουν αλληλοεξαρτώμενες μέσω:του εμπορίου,<br />των επενδύσεων,<br />της τεχνολογίας,<br />των ημιαγωγών,<br />και των παγκόσμιων εφοδιαστικών αλυσίδων.<br /><br />Αυτό δημιουργεί ένα ιστορικό παράδοξο:Οι ΗΠΑ και η Κίνα είναι στρατηγικοί αντίπαλοι που παραμένουν οικονομικά αλληλοεξαρτώμενοι.<br /><br />Γι’ αυτό και ο Ψυχρός Πόλεμος 2.0 δεν αφορά πλήρη αποσύνδεση, αλλά:επιλεκτική αποσύνδεση,<br />τεχνολογικό αποκλεισμό,<br />και ελεγχόμενη ανταγωνιστική συνύπαρξη.<br />Η επιστροφή Τραμπ και η “συναλλακτική” γεωπολιτική<br /><br />Η επιστροφή του Τραμπ αλλάζει ξανά τον τόνο στις αμερικανοκινεζικές σχέσεις.<br /><br />Σε αντίθεση με το παραδοσιακό αμερικανικό κατεστημένο ασφαλείας που βλέπει την Κίνα ως μακροπρόθεσμη συστημική απειλή, ο Τραμπ αντιμετωπίζει τη γεωπολιτική μέσα από το πρίσμα:των δασμών,<br />της οικονομικής πίεσης,<br />του βιομηχανικού εθνικισμού,<br />και της διαπραγματευτικής ισχύος.<br /><br />Κατά την πρώτη του θητεία ξεκίνησε τον εμπορικό πόλεμο με την Κίνα και αμφισβήτησε το μοντέλο της ανεξέλεγκτης παγκοσμιοποίησης.<br /><br />Σήμερα, όμως, η στρατηγική του φαίνεται πιο προσαρμοσμένη.<br /><br />Αντί για ανοιχτή σύγκρουση, η Ουάσιγκτον δείχνει να επιδιώκει:«ελεγχόμενο ανταγωνισμό υπό καθεστώς οικονομικής πίεσης». <br /><br />Οι βασικοί στόχοι των ΗΠΑ απέναντι στο Πεκίνο περιλαμβάνουν:μείωση του εμπορικού ελλείμματος,<br />περιορισμό κινεζικών τεχνολογικών εξαγωγών,<br />έλεγχο κρίσιμων αλυσίδων παραγωγής,<br />ανάσχεση της κινεζικής επιρροής στον Ινδο-Ειρηνικό,<br />και διαχείριση της κρίσης γύρω από την Ταϊβάν.<br /><br />Παράλληλα, ο Τραμπ παραμένει διατεθειμένος να διαπραγματευτεί με το Πεκίνο εφόσον υπάρξουν άμεσα πολιτικά ή οικονομικά οφέλη.<br />Αυτό ακριβώς δημιουργεί αβεβαιότητα ακόμη και στους συμμάχους των ΗΠΑ.<div><br />Ο Σι Τζινπίνγκ και η κινεζική στρατηγική υπομονή<br /><br />Αν ο Τραμπ εκφράζει τον συναλλακτικό εθνικισμό, ο Σι Τζινπίνγκ εκπροσωπεί τη μακροπρόθεσμη στρατηγική συνέχεια.<br /><br />Υπό την ηγεσία του, η Κίνα έχει μετατραπεί από οικονομική υπερδύναμη χαμηλού προφίλ σε ολοένα πιο διεκδικητικό γεωπολιτικό παίκτη.<br /><br />Η στρατηγική του Πεκίνου αποτυπώνεται σε:στρατιωτικό εκσυγχρονισμό,<br />ναυτική επέκταση,<br />τεχνητή νοημοσύνη,<br />αυτάρκεια στους ημιαγωγούς,<br />το Belt and Road Initiative,<br />και την παγκόσμια βιομηχανική κυριαρχία.<br /><br />Σε αντίθεση με τις δυτικές δημοκρατίες που λειτουργούν με εκλογικούς κύκλους, το κινεζικό σύστημα μπορεί να ακολουθεί μακροχρόνιες στρατηγικές με συνέπεια και πειθαρχία.<br /><br />Αυτή η στρατηγική υπομονή αποτελεί ίσως το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της Κίνας.<br />Η Ταϊβάν: το πιο επικίνδυνο σημείο του πλανήτη<br /><br />Κανένα ζήτημα δεν αποτυπώνει καλύτερα τον Ψυχρό Πόλεμο 2.0 από την Ταϊβάν.<br /><br />Για την Κίνα, η Ταϊβάν αποτελεί θέμα εθνικής κυριαρχίας και ιστορικής επανένωσης.<br /><br />Για τις ΗΠΑ, αποτελεί πυλώνα στρατηγικής αξιοπιστίας και ισορροπίας ισχύος στον Ινδο-Ειρηνικό.<br /><br />Καμία πλευρά δεν φαίνεται να επιδιώκει άμεσο πόλεμο.<br /><br />Όμως και οι δύο προετοιμάζονται για μακροχρόνια αντιπαράθεση.<br /><br />Το Πεκίνο εντείνει τις στρατιωτικές ασκήσεις και την πίεση “γκρίζας ζώνης”, ενώ η Ουάσιγκτον ενισχύει τις συμμαχίες της με την Ιαπωνία, την Αυστραλία και άλλους περιφερειακούς εταίρους.<br /><br />Η συνάντηση Τραμπ–Σι πιθανότατα δεν θα επιλύσει τίποτε.<br />Θα επιχειρήσει απλώς:τη διαχείριση της κλιμάκωσης. </div><div><br />Τεχνητή Νοημοσύνη και η νέα παγκόσμια μάχη ισχύος<br /><br />Το πραγματικό πεδίο μάχης του Ψυχρού Πολέμου 2.0 ίσως να μην είναι στρατιωτικό αλλά τεχνολογικό.Τεχνητή νοημοσύνη,<br />ημιαγωγοί,<br />κυβερνοασφάλεια,<br />σπάνιες γαίες,<br />quantum computing,<br />ψηφιακά δίκτυα,<br />και κρίσιμες εφοδιαστικές αλυσίδες<br /><br />έχουν μετατραπεί σε όπλα γεωπολιτικής ισχύος.<br /><br />Η οικονομική ασφάλεια πλέον ταυτίζεται με την εθνική ασφάλεια.<br /><br />Οι ΗΠΑ εξακολουθούν να κυριαρχούν:στην καινοτομία,<br />στα χρηματοπιστωτικά δίκτυα,<br />και στις στρατιωτικές συμμαχίες.<br /><br />Η Κίνα όμως κυριαρχεί:στη βιομηχανική παραγωγή,<br />στην κλιμάκωση υποδομών,<br />και στις αλυσίδες εφοδιασμού.<br /><br />Αυτός ο ασύμμετρος ανταγωνισμός καθορίζει τη νέα εποχή.<br />Ιράν και Μέση Ανατολή: νέο μέτωπο της παγκόσμιας σύγκρουσης<br /><br />Η κρίση γύρω από το Iran δείχνει πώς ο Ψυχρός Πόλεμος 2.0 επεκτείνεται πλέον και στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Οι ΗΠΑ συνεχίζουν να βασίζονται:στη στρατιωτική αποτροπή,<br />στις συμμαχίες,<br />και στην πίεση μέσω κυρώσεων.<br /><br />Η Κίνα ακολουθεί διαφορετική στρατηγική:δημόσια ζητά αποκλιμάκωση,<br />αλλά ταυτόχρονα διατηρεί στενές ενεργειακές και οικονομικές σχέσεις με την Τεχεράνη.<br /><br />Για το Πεκίνο, μια υπερβολικά εμπλεκόμενη Αμερική στη Μέση Ανατολή μπορεί να δημιουργήσει γεωπολιτικά πλεονεκτήματα στην Ασία.<br /><br />Έτσι, το Ιράν μετατρέπεται σε ακόμη ένα πεδίο όπου:η Κίνα επεκτείνει επιρροή μέσω οικονομίας και υπομονής, ενώ οι ΗΠΑ μέσω στρατιωτικής ισχύος.<br />Ανταγωνιστική συνύπαρξη, όχι συμφιλίωση<br /><br />Οι βαθύτερες αιτίες της αμερικανοκινεζικής σύγκρουσης δεν μπορούν να λυθούν με μία σύνοδο κορυφής.<br /><br />Τα ζητήματα είναι δομικά:Ταϊβάν,<br />τεχνολογική κυριαρχία,<br />στρατιωτικός ανταγωνισμός,<br />AI supremacy,<br />ενεργειακές αλυσίδες,<br />κυρώσεις,<br />και έλεγχος του διεθνούς συστήματος.<br /><br />Το πιθανότερο σενάριο δεν είναι η συμφιλίωση.<br /><br />Είναι:μια μακροχρόνια περίοδος ελεγχόμενης αντιπαράθεσης μέσα σε συνθήκες βαθιάς αλληλεξάρτησης.<br />Ο υπόλοιπος κόσμος ανάμεσα σε δύο γίγαντες<br /><br />Ο Ψυχρός Πόλεμος 2.0 δεν θα δημιουργήσει έναν καθαρά διπολικό κόσμο.<br /><br />Η σημερινή διεθνής τάξη είναι:πολυπολική,<br />οικονομικά διασυνδεδεμένη,<br />και τεχνολογικά κατακερματισμένη.<br /><br />Χώρες όπως η India, τα κράτη του Κόλπου και πολλές ασιατικές δυνάμεις επιδιώκουν πλέον στρατηγική αυτονομία αντί πλήρους ευθυγράμμισης.<br /><br />Οι περισσότερες χώρες δεν θέλουν να επιλέξουν στρατόπεδο.<br /><br />Θέλουν:ευελιξία,<br />διαφοροποίηση συμμαχιών,<br />τεχνολογική αυτάρκεια,<br />και γεωπολιτική ισορροπία.<br />Η μεγάλη δοκιμασία του 21ου αιώνα<br /><br />Ο Ψυχρός Πόλεμος 2.0 πιθανότατα δεν θα τελειώσει με θεαματική κατάρρευση ή άμεση στρατιωτική νίκη.<br /><br />Θα εξελιχθεί σε μια μακρά δοκιμασία:οικονομικής αντοχής,<br />τεχνολογικής υπεροχής,<br />στρατηγικής υπομονής,<br />πολιτικής προσαρμοστικότητας,<br />και διαχείρισης κρίσεων χωρίς γενικευμένο πόλεμο.<br /><br />Ο Τραμπ μπορεί να κάνει τη σύγκρουση πιο θορυβώδη και πιο επιθετική.<br /><br />Ο Σι μπορεί να συνεχίσει τη μεθοδική επέκταση της κινεζικής ισχύος.<br /><br />Όμως η βασική πραγματικότητα παραμένει αμετάβλητη:Η αντιπαράθεση ΗΠΑ–Κίνας ήρθε για να μείνει — και ο υπόλοιπος κόσμος καλείται να επιβιώσει ανάμεσα στην πίεση και την ισορροπία, τον ανταγωνισμό και τη συνύπαρξη.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ψυχρός Πόλεμος 2.0: Τραμπ, Σι και η μάχη για τη νέα παγκόσμια τάξη.

Από την Ταϊβάν και το Ιράν μέχρι την τεχνητή νοημοσύνη και τις εφοδιαστικές αλυσίδες, η σύγκρουση ΗΠΑ–Κίνας διαμορφώνει έναν νέο γεωπολιτικό...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Ταϊβάν ως αντάλλαγμα: Ο Σι “παζαρεύει” με Τραμπ Ιράν και Ουκρανία.

<img src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/trump-si-4-768x432.jpg" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η γεωπολιτική σκακιέρα ΗΠΑ–Κίνας μπαίνει σε νέα φάση υψηλού ρίσκου, με την Ταϊβάν να μετατρέπεται σε κεντρικό διαπραγματευτικό χαρτί σε ένα άτυπο παγκόσμιο παζάρι ισχύος.</span></h3>Η Ταϊβάν γίνεται κεντρικό “νόμισμα” στη διαπραγμάτευση ΗΠΑ–ΚίναςΟ Σι συνδέει ευθέως την Ταϊβάν με παγκόσμια σταθερότητα<br />Υπαινιγμός: αποκλιμάκωση σε Ιράν & Ουκρανία περνά από την Ταϊβάν<br />Το Πεκίνο ανεβάζει την Ταϊβάν σε “κόκκινη γραμμή” στρατηγικού ρίσκου<br />Οι ΗΠΑ κρατούν στάση αποτροπής με στρατηγική ασάφεια<br />Τεχνολογία (chips/AI) = βασικός πυρήνας σύγκρουσης<br />Τα τρία μέτωπα (Ταϊβάν–Ιράν–Ουκρανία) αρχίζουν να λειτουργούν ενιαία<br />Ενισχύεται σενάριο “διαχείρισης κρίσεων”, όχι λύσης<br />Κίνδυνος: ατύχημα κλιμάκωσης στον Ινδο-Ειρηνικό<br />Νέος Ψυχρός Πόλεμος = αλληλεξαρτώμενες κρίσεις, όχι μπλοκς<br /><br />Η συνάντηση του Σι Τζινπίνγκ με τον Τραμπ στο Πεκίνο φαίνεται να εξελίσσεται σε κάτι πολύ περισσότερο από μια τυπική διπλωματική επαφή.<br /><br />Στο επίκεντρο βρίσκεται πλέον ένα εκρηκτικό γεωπολιτικό τρίγωνο: Ταϊβάν – Ιράν – Ουκρανία.<br /><br />Σύμφωνα με το νέο πλαίσιο των συνομιλιών, το Πεκίνο φέρεται να θέτει την Ταϊβάν ως το «βασικότερο ζήτημα» στις σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες, υπονοώντας ότι η σταθερότητα ή η κλιμάκωση του παγκόσμιου ανταγωνισμού εξαρτάται από τη στάση της Ουάσιγκτον απέναντι στο νησί. <div><br />Η Ταϊβάν στο κέντρο ενός παγκόσμιου παζαριού<br /><br />Η Taiwan δεν αντιμετωπίζεται πλέον μόνο ως περιφερειακό ζήτημα.<br />Στη νέα γεωπολιτική εξίσωση μετατρέπεται σε:στρατηγικό “κλειδί” για τον Ινδο-Ειρηνικό<br />κόμβο τεχνολογικής ισχύος (ημιαγωγοί, AI, βιομηχανία)<br />και σημείο πίεσης προς τις ΗΠΑ<br /><br />Το Πεκίνο θεωρεί ότι οποιαδήποτε αμερικανική ενίσχυση της Ταϊβάν:υπονομεύει την κινεζική κυριαρχία<br />ενισχύει τον κίνδυνο ανεξαρτησίας<br />και αλλάζει επικίνδυνα το status quo στα Στενά</div><div><br />Το υπονοούμενο “παζάρι”: Ιράν και Ουκρανία<br /><br />Στο παρασκήνιο των συνομιλιών, διαμορφώνεται η εικόνα ενός ευρύτερου γεωπολιτικού συσχετισμού:Η Ουάσιγκτον επιδιώκει αποκλιμάκωση σε πολλαπλά μέτωπα (Ουκρανία, Ιράν, Μέση Ανατολή)<br />Το Πεκίνο προβάλλει την Ταϊβάν ως το “κεντρικό αντάλλαγμα” σε οποιαδήποτε συνολική σταθεροποίηση<br />Οι δύο πλευρές συνδέουν έμμεσα διαφορετικές κρίσεις σε ένα ενιαίο σύστημα διαπραγμάτευσης<br /><br />Αυτό δημιουργεί την εικόνα ενός άτυπου “γεωπολιτικού παζαριού” όπου:η πρόοδος σε ένα μέτωπο μπορεί να εξαρτάται από υποχωρήσεις σε άλλο. </div><div><br /> Σκληρό μήνυμα Πεκίνου: «κόκκινη γραμμή» η Ταϊβάν<br /><br />Το Πεκίνο επαναλαμβάνει ότι:η Ταϊβάν αποτελεί εσωτερικό ζήτημα της Κίνας<br />η “ανεξαρτησία της Ταϊβάν” είναι απαράδεκτη<br />και η χρήση βίας παραμένει επιλογή σε περίπτωση κλιμάκωσης<br /><br />Η ρητορική αυτή συνοδεύεται από αυξανόμενη στρατιωτική πίεση γύρω από το νησί, με ασκήσεις, ναυτική παρουσία και επιχειρήσεις αποτροπής.</div><div><br />Η αμερικανική στάση: αποτροπή χωρίς ρήξη<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεχίζουν να εφαρμόζουν τη στρατηγική της “ασάφειας”:δεν αναγνωρίζουν την Ταϊβάν ως ανεξάρτητο κράτος<br />αλλά στηρίζουν στρατιωτικά την αποτροπή της<br />και διατηρούν ισχυρή παρουσία στον Ινδο-Ειρηνικό<br /><br />Η αντίφαση αυτή αποτελεί τη βασική πηγή έντασης με το Πεκίνο.<br />Τρία μέτωπα – μία παγκόσμια κρίση<br /><br />Η νέα γεωπολιτική πραγματικότητα συνδέει πλέον:Ταϊβάν → Ινδο-Ειρηνικός / τεχνολογική ισχύς<br />Ουκρανία → Ευρώπη / Ρωσία / στρατιωτική ισορροπία<br />Ιράν → Μέση Ανατολή / ενέργεια / θαλάσσιες οδοί<br /><br />Η σύνδεση αυτών των τριών κρίσεων δημιουργεί ένα ενιαίο σύστημα πίεσης όπου:καμία κρίση δεν είναι πλέον ανεξάρτητη από τις άλλες.<br /><br />Η συνάντηση Τραμπ–Σι δεν αφορά απλώς διμερείς σχέσεις. <br /><br />Αφορά τη διαμόρφωση ενός νέου παγκόσμιου πλαισίου ισχύος, όπου η Ταϊβάν αποκτά ρόλο:διαπραγματευτικού “κέντρου βάρους” ανάμεσα σε τρεις μεγάλες γεωπολιτικές κρίσεις.<br /><br />Το αποτέλεσμα δεν δείχνει συμφιλίωση, αλλά μια νέα μορφή:ελεγχόμενης αντιπαράθεσης μέσω αλληλοσυνδεόμενων κρίσεων.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Ταϊβάν ως αντάλλαγμα: Ο Σι “παζαρεύει” με Τραμπ Ιράν και Ουκρανία.

Η γεωπολιτική σκακιέρα ΗΠΑ–Κίνας μπαίνει σε νέα φάση υψηλού ρίσκου, με την Ταϊβάν να μετατρέπεται σε κεντρικό διαπραγματευτικό χαρτί σε ένα ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τραμπ – Σι: «Παγκόσμια εκεχειρία» στην κορυφή, στρατηγική σύγκρουση από κάτω…

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/trump-Xi.-1-e1778710439487.avif"><img height="155" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/trump-Xi.-1-e1778710439487-696x539.avif" width="764" /></a><br /><br />Η συνάντηση του Ντόναλντ Τραμπ με τον Σι Τζινπίνγκ στο Πεκίνο εξελίσσεται σε μια από τις πιο κρίσιμες γεωπολιτικές στιγμές του 2026, όχι επειδή αναμένεται κάποια ιστορική συμφωνία, αλλά επειδή αποτυπώνει το νέο μοντέλο σχέσεων ΗΠΑ–Κίνας: δημόσιες φιλοφρονήσεις, ιδιωτική καχυποψία και διαρκής ανταγωνισμός σε εμπόριο, τεχνολογία, ενέργεια και στρατιωτική ισχύ.<br /><br />Το κλίμα που περιγράφουν οι New York Times είναι αποκαλυπτικό: πίσω από τα χαμόγελα, τις τελετές και τις δηλώσεις περί «φιλίας», Ουάσιγκτον και Πεκίνο αντιμετωπίζουν πλέον η μία την άλλη ως τον βασικό συστημικό αντίπαλο του 21ου αιώνα.<br /><br />Η χρονική συγκυρία δεν είναι τυχαία. Η επίσκεψη γίνεται ενώ ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή έχει επαναφέρει την ενεργειακή ανασφάλεια, η Κίνα παραμένει ο μεγαλύτερος αγοραστής ιρανικού πετρελαίου και οι ΗΠΑ επιχειρούν να διατηρήσουν στρατηγικό έλεγχο στα Στενά του Ορμούζ. Το επεισόδιο με την κατάσχεση πλοίου από τις αμερικανικές δυνάμεις και οι αιχμές Τραμπ περί «κινεζικού δώρου» προς το Ιράν έδειξαν πόσο εύκολα η σχέση μπορεί να περάσει από τη διπλωματία στην κρίση.<br /><br />Ο Τραμπ επιθυμεί «χειροπιαστά deals»<br /><br />Παράλληλα, ο Τραμπ επιχειρεί να επιστρέψει στην Ουάσιγκτον με «χειροπιαστά deals» ύψους έως και 1 τρισ. δολαρίων, δίνοντας έμφαση σε εμπορικές συμφωνίες, επενδύσεις και καλύτερους όρους πρόσβασης για αμερικανικές επιχειρήσεις. Ο Λευκός Οίκος παρουσιάζει την επίσκεψη ως προσπάθεια «εξισορρόπησης» του εμπορίου και προστασίας της αμερικανικής οικονομικής ασφάλειας.<br /><br />Ωστόσο, πίσω από την οικονομική ατζέντα βρίσκεται η πραγματική αγωνία της Ουάσιγκτον: η Κίνα συνεχίζει να χτίζει ένα παράλληλο γεωοικονομικό σύστημα επιρροής, από τις σπάνιες γαίες και τις αλυσίδες εφοδιασμού μέχρι την ενέργεια και τις νέες τεχνολογίες. Το Πεκίνο δεν επιδιώκει σύγκρουση με τις ΗΠΑ, αλλά έναν κόσμο όπου η αμερικανική ισχύς δεν θα είναι πλέον κυρίαρχη.<div><br />«Χρήσιμος και επικίνδυνος»<br /><br /></div><div>Ο Σι, από την πλευρά του, χρησιμοποιεί τη γνωστή κινεζική στρατηγική: υψηλός συμβολισμός, απόλυτος έλεγχος συναισθήματος και μακροπρόθεσμη υπομονή. Σε αντίθεση με τον Τραμπ, που επενδύει στις προσωπικές σχέσεις και στη δημόσια εικόνα, ο Κινέζος πρόεδρος λειτουργεί περισσότερο θεσμικά και ψυχρά. Γι’ αυτό και αρκετοί αναλυτές εκτιμούν ότι το Πεκίνο αντιμετωπίζει τον Τραμπ όχι ως «φίλο», αλλά ως έναν απρόβλεπτο συνομιλητή που μπορεί να είναι ταυτόχρονα χρήσιμος και επικίνδυνος.<br /><br />Το βασικό συμπέρασμα της συνάντησης δεν είναι ότι ΗΠΑ και Κίνα πλησιάζουν. Είναι ότι και οι δύο πλευρές προσπαθούν να αποτρέψουν μια ανεξέλεγκτη ρήξη σε μια περίοδο όπου ο κόσμος ήδη κινείται πάνω σε τρεις ταυτόχρονες κρίσεις: γεωπολιτική, ενεργειακή και οικονομική.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.<div><br /></div></div>

Τραμπ – Σι: «Παγκόσμια εκεχειρία» στην κορυφή, στρατηγική σύγκρουση από κάτω…

Η συνάντηση του Ντόναλντ Τραμπ με τον Σι Τζινπίνγκ στο Πεκίνο εξελίσσεται σε μια από τις πιο κρίσιμες γεωπολιτικές στιγμές του 2026, όχι επε...

Διαβάστε την συνέχεια

Άγκυρα: Από τη «Γαλάζια Πατρίδα» στην απόπειρα θεσμικής αμφισβήτησης της Ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/fg_adrias_2.jpg"><img height="140" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/fg_adrias_2-696x487.jpg" width="765" /></a><br /><br /><div>Η Τουρκία φαίνεται να περνά σε μια νέα φάση στρατηγικής πίεσης απέναντι στην Ελλάδα, επιχειρώντας να μετατρέψει τη θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας» από πολιτικό και επικοινωνιακό δόγμα σε επίσημο κρατικό και νομοθετικό πλαίσιο. Το υπό διαμόρφωση νομοσχέδιο της Άγκυρας, που αναμένεται μετά το Μπαϊράμι, αποτελεί απόπειρα δημιουργίας τετελεσμένων στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, με τρόπο που αγγίζει πλέον ευθέως ζητήματα κυριαρχίας.<br /><br /></div><div>Το κρίσιμο στοιχείο είναι ότι, σύμφωνα με τις πληροφορίες που διαρρέονται στα τουρκικά μέσα, το νομοσχέδιο θα περιλαμβάνει ακόμη και τις λεγόμενες «γκρίζες ζώνες». Δηλαδή, για πρώτη φορά η τουρκική αμφισβήτηση ελληνικής κυριαρχίας ενδέχεται να αποκτήσει πλήρες θεσμικό και νομικό περίβλημα εντός της τουρκικής έννομης τάξης. Αυτό αλλάζει ποιοτικά το επίπεδο της αντιπαράθεσης.</div><div><br />Η αμφισβήτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ<br /><br />Η Άγκυρα επιχειρεί ουσιαστικά να «κλειδώσει» σε νόμο τη θέση ότι τα ελληνικά νησιά δεν διαθέτουν πλήρη δικαιώματα σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, αμφισβητώντας στην πράξη ακόμη και το μελλοντικό δικαίωμα επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια. Παράλληλα, δημιουργεί ένα εργαλείο ώστε τουρκικές αρχές —λιμενικές, στρατιωτικές ή διοικητικές— να μπορούν να παρεμβαίνουν επιχειρησιακά σε περιοχές που η ίδια θεωρεί «τουρκικής δικαιοδοσίας».<br /><br />Το περιστατικό με το πλοίο Ocean Link κοντά στην Αστυπάλαια έδειξε ακριβώς αυτή τη νέα μεθοδολογία: όχι θερμό επεισόδιο υψηλής έντασης, αλλά σταδιακή δημιουργία «γκρίζας επιχειρησιακής πραγματικότητας» στο πεδίο. Η παρουσία της φρεγάτας «Αδρίας» και η συνέχιση των εργασιών απέτρεψαν ένα πρώτο τεστ αμφισβήτησης.<br /><br />Η συγκυρία μόνο τυχαία δεν είναι. Η Τουρκία θεωρεί ότι το διεθνές περιβάλλον -με ΗΠΑ, Κίνα, Ουκρανία και Μέση Ανατολή να απορροφούν τη διεθνή προσοχή- της επιτρέπει να επαναφέρει αναθεωρητικές διεκδικήσεις με χαμηλότερο γεωπολιτικό κόστος.<br /><br />Για την Αθήνα, το διακύβευμα δεν είναι μόνο διπλωματικό. Είναι στρατηγικό και μακροπρόθεσμο: να μην επιτραπεί η μετατροπή μιας μονομερούς τουρκικής θεωρίας σε «νέα κανονικότητα» στο Αιγαίο.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Άγκυρα: Από τη «Γαλάζια Πατρίδα» στην απόπειρα θεσμικής αμφισβήτησης της Ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο.

Η Τουρκία φαίνεται να περνά σε μια νέα φάση στρατηγικής πίεσης απέναντι στην Ελλάδα, επιχειρώντας να μετατρέψει τη θεωρία της «Γαλάζιας Πατρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ισραήλ: Αξιωματούχοι ασφαλείας προετοιμάζονται για μείζονα στρατιωτική κίνηση των ΗΠΑ εντός του Σαββατοκύριακου.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/03/TRUMP-IRAN-3-630x400.jpg" width="765" /><br /><br />Ο Πρόεδρος Τραμπ αναμένεται να λάβει οριστική απόφαση για το μέλλον του πολέμου με το Ιράν αυτό το Σαββατοκύριακο (16-17 Μαΐου), αμέσως μετά την υψηλού ρίσκου διπλωματική επίσκεψή του στην Κίνα.<br /><br />Η διεθνής κοινότητα αναμένει μια αποφασιστική κίνηση από τον Λευκό Οίκο, καθώς ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ετοιμάζεται να ολοκληρώσει τη διπλωματική του αποστολή στην Κίνα και να επιστρέψει στην Ουάσιγκτον.<br /><br />Ισραηλινοί αξιωματούχοι των μυστικών υπηρεσιών και πολιτικά στελέχη εκτιμούν ότι ο Πρόεδρος θα οριστικοποιήσει τη στρατηγική του για την επόμενη φάση του πολέμου με το Ιράν εντός των προσεχών ημερών.<br /><br />Η επικρατούσα εκτίμηση στην Ιερουσαλήμ είναι ότι οι πρόσφατες διπλωματικές επαφές μέσω παρασκηνιακών διαύλων μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης απέτυχαν να αποδώσουν μια βιώσιμη λύση, καθιστώντας τη στρατιωτική δράση ως το πλέον πιθανό επόμενο βήμα.<br /><br />Κατά τη διάρκεια πρόσφατης ενημέρωσης των δημοσιογράφων, ο Πρόεδρος Τραμπ τήρησε τη χαρακτηριστική σκληρή γραμμή του έναντι του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν.<br /><br />Δήλωσε με σαφήνεια ότι θα αποδεχόταν μόνο μια «καλή συμφωνία» και ότι ο κόσμος δεν πρέπει να «παίζει παιχνίδια» με μια τόσο σοβαρή απειλή.<br /><br />«Οποιοσδήποτε είναι πρόθυμος να επιτρέψει στο Ιράν να αποκτήσει πυρηνικό όπλο είναι ανόητος.<br /><br />»Δεν θα συμβεί, 100%», τόνισε ο Πρόεδρος, δίνοντας το σύνθημα ότι η υπομονή του απέναντι στο σημερινό αδιέξοδο εξαντλήθηκε οριστικά.<br /><br />Καθώς ο Πρόεδρος επιστρέφει από την Άπω Ανατολή, η ομάδα εθνικής ασφαλείας του τού έχει παρουσιάσει μια σειρά από επιθετικές στρατιωτικές επιλογές.<br /><br />Αυτές κυμαίνονται από μια στοχευμένη ναυτική επιχείρηση για την κατάληψη των Στενών του Ορμούζ, έως ένα μαζικό στρατιωτικό πλήγμα εναντίον των ζωτικών υποδομών ενέργειας και φυσικού αερίου του Ιράν.<br /><br />Ο Τραμπ έχει αφήσει αιχμές για αυτά τα ενδεχόμενα τις τελευταίες εβδομάδες, εμφανώς δυσαρεστημένος από την προκλητική ρητορική της ιρανικής ηγεσίας, παρά τον εξουθενωτικό οικονομικό αποκλεισμό.<br /><br />Στο Ισραήλ, το αμυντικό κατεστημένο τίθεται σε κατάσταση ύψιστου συναγερμού εν αναμονή μιας πιθανής αμερικανικής κλιμάκωσης.<br /><br />Αξιωματούχοι ασφαλείας προετοιμάζονται για το ενδεχόμενο ραγδαίας επιδείνωσης της περιφερειακής κατάστασης ακόμη και εντός του Σαββατοκύριακου 16-17 Μαΐου.<br /><br />Αυτό περιλαμβάνει την ενίσχυση των συστημάτων αεράμυνας και τον στενό συντονισμό με τους Αμερικανούς ομολόγους τους, ώστε να διασφαλιστεί ότι οποιαδήποτε κίνηση των ΗΠΑ θα υποστηριχθεί από ένα ενιαίο μέτωπο, σε περίπτωση που το Ιράν αποφασίσει να προχωρήσει σε αντίποινα κατά ισραηλινών στόχων.<br /><br />Ο πρωταρχικός στόχος οποιασδήποτε πιθανής αμερικανικής στρατιωτικής δράσης θα ήταν να αναγκάσει το ιρανικό καθεστώς να επιστρέψει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με πολύ πιο ταπεινούς όρους.<br /><br />Η κυβέρνηση των ΗΠΑ πιστεύει ότι η εκστρατεία «μέγιστης πίεσης» έχει φτάσει σε ένα κρίσιμο σημείο, όπου απαιτείται μια έμπρακτη επίδειξη ισχύος για να αποδειχθεί ότι ο αποκλεισμός δεν είναι απλώς ένα οικονομικό μέτρο, αλλά ο προάγγελος μιας πλήρους στρατιωτικής επέμβασης.<br /><br />Οι επόμενες ημέρες αποτελούν μια σημαντική σύγκλιση προθεσμιών και διπλωματικών πιέσεων.<br /><br />Με το παράθυρο των διαπραγματεύσεων των 30 ημερών να κλείνει και τη ρητορική και από τις δύο πλευρές να κορυφώνεται, η επιστροφή του Προέδρου από την Κίνα σηματοδοτεί ένα πιθανό σημείο καμπής στον πόλεμο.<br /><br />Είτε μέσω ενός νέου γύρου καταστροφικών πληγμάτων είτε μέσω μιας ξαφνικής διπλωματικής συνθηκολόγησης, το τοπίο στη Μέση Ανατολή αναμένεται να αλλάξει άρδην μέχρι το τέλος της εβδομάδας.<div><br /><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ισραήλ: Αξιωματούχοι ασφαλείας προετοιμάζονται για μείζονα στρατιωτική κίνηση των ΗΠΑ εντός του Σαββατοκύριακου.

Ο Πρόεδρος Τραμπ αναμένεται να λάβει οριστική απόφαση για το μέλλον του πολέμου με το Ιράν αυτό το Σαββατοκύριακο (16-17 Μαΐου), αμέσως μετά...

Διαβάστε την συνέχεια

Τι είναι η «παγίδα του Θουκυδίδη» και γιατί έκανε ο Σι Τζινπίνγκ αναφορά σε αυτήν όταν συνάντησε τον Τραμπ.

<img height="122" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/05/XI-TRUMP-630x385.jpg" width="750" /><br /><br />Ο Σι Τζινπίνγκ υποδέχτηκε με μεγάλες τιμές στο Πεκίνο τον Ντόναλντ Τραμπ και στην εναρκτήρια τοποθέτησή του, απευθυνόμενος προς τον Αμερικανό πρόεδρο, έκανε αναφορά στην «παγίδα του Θουκυδίδη».<br /><br />Πρόκειται για έναν πολιτικό όρο που έγινε γνωστός από τον Αμερικανό μελετητή, Γκράχαμ Άλισον, και έχει χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει τις σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας.<br /><br />Αναφερόμενος στον Έλληνα ιστορικό Θουκυδίδη, ο οποίος έγραψε για τον πόλεμο μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης, ο όρος περιγράφει μια κατάσταση όπου μια κυρίαρχη δύναμη ανησυχεί για την άνοδο μιας ανερχόμενης δύναμης, οδηγώντας σε αντιπαλότητα και τελικά σε σύγκρουση.<br /><br />Τα τελευταία χρόνια η κινεζική κυβέρνηση έχει υιοθετήσει αυτή την αναλογία, με τον ίδιο τον Σι να την επικαλείται όταν προτρέπει στη συνεργασία με τις ΗΠΑ.<br /><br />Έτσι, όταν ο Σι είπε στον Τραμπ να «αποφύγουν την παγίδα του Θουκυδίδη», ουσιαστικά καλούσε τον Αμερικανό ηγέτη να μην φοβάται την άνοδο της Κίνας, αλλά αντίθετα, όπως είπε αργότερα, να γίνουν «εταίροι και όχι αντίπαλοι», όπως σημειώνει το βρετανικό BBC.<br /><br />Την αναφορά αυτή του Σι σχολιάζει και το επίσης βρετανικό Sky News, σημειώνοντας:<br /><br />Ο Σι έκανε το σχόλιο εκφράζοντας την ελπίδα ότι οι ΗΠΑ και η Κίνα θα μπορούσαν να αποφύγουν τη σύγκρουση, λέγοντας ότι η ιστορία και ο κόσμος αναρωτιούνται «αν οι δύο χώρες μπορούν να αποφύγουν την “παγίδα του Θουκυδίδη”».<br /><br />Ο όρος αυτός είναι δημοφιλής στην εξωτερική πολιτική και αναφέρεται στην ιδέα ότι, όταν μια νέα δύναμη αναδύεται, δημιουργεί φυσικά ένταση -και την απειλή σύγκρουσης- με μια υπάρχουσα δύναμη.<br /><br />Συχνά, σύμφωνα με την κοινή αντίληψη, όταν μια νέα δύναμη αναδύεται στη σκιά μιας ήδη υπάρχουσας, το αποτέλεσμα είναι ο πόλεμος.<br /><br />Αυτό προέρχεται από την περιγραφή του Θουκυδίδη για τον καταστροφικό Πελοποννησιακό Πόλεμο μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης, στην οποία παρατήρησε ότι η άνοδος της Αθήνας και ο φόβος που αυτή η άνοδος προκάλεσε στη Σπάρτη ήταν που έκαναν τον πόλεμο αναπόφευκτο.<br /><br />«Θα μπορούσε όμως αυτή η αναφορά να αποτελεί έμμεση κριτική προς τον Τραμπ και τις ΗΠΑ; Υπονοώντας ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να αποδεχτούν την αντικατάστασή τους από την Κίνα ως κύρια δύναμη», καταλήγει το Sky News.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τι είναι η «παγίδα του Θουκυδίδη» και γιατί έκανε ο Σι Τζινπίνγκ αναφορά σε αυτήν όταν συνάντησε τον Τραμπ.

Ο Σι Τζινπίνγκ υποδέχτηκε με μεγάλες τιμές στο Πεκίνο τον Ντόναλντ Τραμπ και στην εναρκτήρια τοποθέτησή του, απευθυνόμενος προς τον Αμερικαν...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί ο Ερντογάν κλιμακώνει με Γαλάζια Πατρίδα και «γκρίζες ζώνες»

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://static-cdn.toi-media.com/www/uploads/2025/06/AFP__20250621__639B2T2__v1__HighRes__TurkeyOicDiplomacy.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1365" data-original-width="2048" height="133" src="https://static-cdn.toi-media.com/www/uploads/2025/06/AFP__20250621__639B2T2__v1__HighRes__TurkeyOicDiplomacy.jpg" width="775" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>Νίκος Μελέτης</b></div>Βήμα βήμα στήνει η Άγκυρα νέο σκηνικό έντασης στο Αιγαίο, καλυπτόμενη πίσω από δήθεν νομοθετικές πρωτοβουλίες για την κατοχύρωση των «δικαιωμάτων» της στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Όπως έγινε χθες γνωστό, το νομοσχέδιο το οποίο θα έρθει να κατοχυρώσει και να δώσει νομικό περίβλημα στις τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο θα παρουσιαστεί μετά το τέλος του μπαϊραμιού, που είναι στις 31 Μαΐου, και σύμφωνα με το κρατικό πρακτορείο TRT θα συμπεριλάβει και τις «γκρίζες ζώνες».<br /><br />Σύμφωνα με τις συνεχιζόμενες διαρροές στα τουρκικά ΜΜΕ, το νομοσχέδιο, που πρακτικά θα νομοθετήσει τη «Γαλάζια Πατρίδα», θα αποτυπώσει τα δικαιώματα και τις αρμοδιότητες της Τουρκίας σε θαλάσσιες ζώνες, καταγράφοντας όχι μόνο την περιοχή των χωρικών υδάτων των 6 ν.μ. (που διατηρεί στο Αιγαίο) και των 12 ν.μ. στη Μεσόγειο, αλλά και περιοχές πέραν αυτών.<br /><br />Παράγοντες του επίσημου κρατικού ιδρύματος DEUHKAM, που συνέταξε τον χάρτη τον οποίο είχε καταθέσει στην UNESCO η Άγκυρα ως το πλαίσιο για τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό, προσπάθησαν να ρίξουν τους τόνους, υποστηρίζοντας ότι το νομοσχέδιο, το οποίο στηρίζεται στις δικές τους εργασίες, δεν θα δημιουργήσει προβλήματα στην περιοχή. Όμως είναι προφανές ότι η αποτύπωση σε νόμο όσων περιέγραφε στον χάρτη που κατέθεσε στην UNESCO η τουρκική πλευρά θα αποτελέσει μια ακόμη σημαντική πρόκληση, καθώς στηρίζεται σε μια σειρά μονομερών και αυθαίρετων ερμηνειών του «διεθνούς δικαίου», παραβιάζοντας σε πολλά σημεία ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα και ελληνικές αρμοδιότητες και δικαιοδοσίες.<br /><br />Μείζον θέμα θα προκληθεί όμως, εφόσον επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες του TRT, με ενδεχόμενη νομοθέτηση των «γκρίζων ζωνών», καθώς γεννάται το ερώτημα πώς μπορεί να συμπεριληφθεί σε νομοσχέδιο αυτή η αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας, αν όχι με τη μετατροπή των νησιών, των οποίων αμφισβητείται η ελληνική κυριαρχία, σε «τουρκικά νησιά». Κάτι τέτοιο φυσικά θα πρόκειται περί κορυφαίας πρόκλησης, η οποία μπορεί να εγκλωβίσει τις δύο χώρες σε μια επικίνδυνη αντιπαράθεση επί του πεδίου.<br /><br />Επίσης, η νομοθέτηση θαλάσσιων ζωνών τουρκικής αρμοδιότητας ή άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων πέραν των χωρικών υδάτων της θα οδηγήσει σε επικάλυψη των θαλάσσιων ζωνών της Ελλάδας, τόσο της μη οριοθετημένης υφαλοκρηπίδας της όσο και των εν δυνάμει χωρικών υδάτων των 12 ν.μ., θέματα που και πάλι δεν μπορεί να γίνουν αποδεκτά. Καθώς πρακτικά η Τουρκία θα θελήσει με τον τρόπο αυτό να ακυρώσει στην πράξη το δικαίωμα της Ελλάδας για επέκταση των χωρικών υδάτων έως τα 12 ν.μ. <br /><br />Εξάλλου, θα υπάρχει και η επικάλυψη περιοχών όπου η Ελλάδα ήδη προωθεί συγκεκριμένες δράσεις βάσει του ΘΧΣ και των Θαλάσσιων Πάρκων.<br /><br />Η Τουρκία, με βάση τη δική της αυθαίρετη θεώρηση, θεωρεί ότι η υφαλοκρηπίδα της φθάνει μέχρι το μέσο του Αιγαίου, με μέση γραμμή μεταξύ των ηπειρωτικών ακτών της Ελλάδας και της Τουρκίας, αγνοώντας τα ελληνικά νησιά. Επίσης, η Τουρκία θεωρεί ότι τα νησιά δεν δικαιούνται άλλες ζώνες πέραν των χωρικών υδάτων τους, που στην περίπτωση των ελληνικών νησιών θεωρεί δεδομένο ότι θα παραμείνουν στα 6 ν.μ.<br /><br />Όλο αυτό το ιδεολόγημα που βρήκε έκφραση με τη «Γαλάζια Πατρίδα» είναι προφανές ότι δημιουργεί συγκρουσιακό περιβάλλον, πολύ περισσότερο εάν όλες οι διεκδικήσεις αποκτήσουν νομικό περίβλημα στην εσωτερική έννομη τάξη της Τουρκίας, κάτι που θα έχει και δύο ακόμη συνέπειες: θα δυσχεράνει κάθε συζήτηση στο πλαίσιο του πολιτικού διαλόγου, καθώς η τουρκική πλευρά θα επικαλείται τη νομοθεσία της χώρας ώστε να επιμείνει ανυποχώρητα σε ακραίες, ανελαστικές θέσεις, και επίσης θα δίνεται η δυνατότητα στις τουρκικές αρχές, επικαλούμενες την εσωτερική νομοθεσία, να παρεμβαίνουν ακόμη και με αστυνομικά μέτρα εναντίον όσων ασκούν δραστηριότητες σε περιοχές των διεθνών υδάτων του Αιγαίου εντός της ελληνικής μη οριοθετημένης υφαλοκρηπίδας ανατολικά της υποτιθέμενης μέσης γραμμής.<br /><br />Εμπλοκή επίσης θα υπάρξει και με τις περιοχές ευθύνης για άσκηση αρμοδιοτήτων (FIR, SAR, έκδοσης NAVTEX), που πολύ συχνά και τώρα δημιουργούν σοβαρές αντιπαραθέσεις μεταξύ των δύο χωρών.<br /><br />Η Τουρκία χθες, πιστή στην τακτική των τελευταίων μηνών, φρόντισε να καταγράψει τη θέση της και να κάνει επίδειξη σημαίας, στέλνοντας το περιπολικό σκάφος για να παρενοχλήσει το πλοίο Ocean Link, που πραγματοποιούσε εργασίες για την πόντιση καλωδίου του ΟΤΕ μεταξύ Αστυπάλαιας και Κω, μόλις έξω από τα χωρικά ύδατα της Αστυπάλαιας.<br /><br />Το τουρκικό σκάφος ζήτησε από το πλοίο να διακόψει τις εργασίες, υποστηρίζοντας ότι γίνονταν σε περιοχή τουρκικής δικαιοδοσίας χωρίς τις απαραίτητες άδειες των τουρκικών αρχών.<br /><br />Αυτή τη φορά όμως η Αθήνα είχε φροντίσει ώστε, σε κοντινή απόσταση, να πλέει η ελληνική φρεγάτα «Αδρίας» η οποία απάντησε στο τουρκικό σκάφος ότι βρίσκεται εκτός τουρκικής δικαιοδοσίας και έτσι οι εργασίες του Ocean Link συνεχίσθηκαν κανονικά.<div><br /></div><div><a href="https://www.liberal.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γιατί ο Ερντογάν κλιμακώνει με Γαλάζια Πατρίδα και «γκρίζες ζώνες»

Νίκος Μελέτης Βήμα βήμα στήνει η Άγκυρα νέο σκηνικό έντασης στο Αιγαίο, καλυπτόμενη πίσω από δήθεν νομοθετικές πρωτοβουλίες για την κατοχύρω...

Διαβάστε την συνέχεια

Shay Gal: Ποια “Istanbul”; ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ. Στόχος η Τουρκία.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQKu82naIKKGXDY6pJbHKM2dgvnVEtF8T7XEQ&s" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="160" data-original-width="316" height="101" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQKu82naIKKGXDY6pJbHKM2dgvnVEtF8T7XEQ&s" width="765" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Στην Ιερουσαλήμ, το θέμα της Τουρκίας έχει ξεπεράσει τη διπλωματία. Τώρα είναι πλέον “σχεδιασμός εξόδου”. Κωνσταντινούπολη, όχι Istanbul, και όχι τυχαία. Το όνομα είναι σκόπιμο. Δεν είναι νοσταλγία. Είναι πολιτική.</span></h3>ΤΟΥ <b>SHAY GAL</b><br />Η Κωνσταντινούπολη είναι παλαιότερη πύλης μεταξύ Ευρώπης, Ασίας και Ανατολικής Μεσογείου, στον χάρτη, όπου η γεωγραφία έγινε δύναμη, η πρόσβαση έγινε μοχλός πίεσης και οι διάδρομοι έγιναν όργανα κυριαρχίας.<br /><br />Το Ισραήλ δεν αντιμετωπίζει μια κανονική διπλωματική κρίση με την Τουρκία. Αντιμετωπίζει ένα σύστημα, λιμάνια, εναέριος χώρος, εμπορικές οδοί, ενεργειακοί διάδρομοι, προξενικά κανάλια, νομικές πλατφόρμες, διοικητικές άδειες και καθυστερήσεις μεταμφιεσμένες σε διαδικασία. Κάθε πύλη μπορεί να γίνει μοχλός πίεσης. Κάθε σημείο πίεσης μπορεί να γίνει καταναγκασμός.<br /><br />Το “Πρωτόκολλο της Κωνσταντινούπολης “είναι η απάντηση. Καμία τουρκική πύλη δεν γίνεται βέτο στην ελευθερία δράσης του Ισραήλ. Η παλαιά ρητορική έχει λήξει. Πρόκειται για αποσύνδεση. Το εμπόριο έχει διακοπεί. Οι απευθείας πτήσεις δεν επαναλήφθησαν.<br /><br />Η θαλάσσια πρόσβαση έχει πολιτικοποιηθεί. Τα τουρκικά λιμάνια δεν είναι πλέον ουδέτερα για τη ναυσιπλοΐα που συνδέεται με το Ισραήλ. Η νομική, η διπλωματία και η πίεση της Άγκυρας κινούνται με στόχο τη νομιμοποίηση της Χαμάς, όχι την καταπολέμηση της τρομοκρατίας.<br /><br />Η ρήξη δεν είναι ο κίνδυνος. Η εξάρτηση είναι. Η καθαρή ισραηλινή αποχώρηση από το τουρκικό λειτουργικό σύστημα προσφέρει στο Ισραήλ καθαρότερες αλυσίδες εφοδιασμού, ασφαλέστερο σχεδιασμό, βαθύτερη ευθυγράμμιση στην Ανατολική Μεσόγειο, ισχυρότερους δεσμούς με το Αζερμπαϊτζάν, χαμηλότερη έκθεση στον τουρκικό διοικητικό καταναγκασμό και μεγαλύτερη ελευθερία δράσης στη Γάζα, τη Συρία, την Ιερουσαλήμ, τον Καύκασο και την Ευρώπη.<br /><br />Το Αζερμπαϊτζάν δεν είναι το τρωτό σημείο. Είναι η απάντηση στην οποία η Άγκυρα δεν μπορεί να ασκήσει βέτο. Το Ισραήλ δεν ζητά από το Μπακού να επιλέξει μεταξύ Άγκυρας και Ιερουσαλήμ. Αναμένει από το Μπακού να παραμείνει αυτό που είναι: κυρίαρχο και μη αναγώγιμο σε έναν τουρκικό διάδρομο.<br /><br />Οι Βρυξέλλες διαβάζουν ήδη τον ίδιο χάρτη. Το δικό τους Πρωτόκολλο της Κωνσταντινούπολης είναι ορατό: απογύμνωση της τουρκικής διακριτικής ευχέρειας από τις στρατηγικές ροές πριν η διακριτική ευχέρεια σκληρυνθεί σε καταναγκασμό. Αρχιτεκτονική πλεονασμού. Συνδεσιμότητα χωρίς συναίνεση. Κυρίαρχες παρακάμψεις. Αυτό δεν είναι ρήξη είναι πειθαρχία εξόδου. Το Ισραήλ δεν περιμένει το τουρκικό σύστημα να το περικυκλώσει, κατευθύνει την έξοδο.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Shay Gal: Ποια “Istanbul”; ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ. Στόχος η Τουρκία.

Στην Ιερουσαλήμ, το θέμα της Τουρκίας έχει ξεπεράσει τη διπλωματία. Τώρα είναι πλέον “σχεδιασμός εξόδου”. Κωνσταντινούπολη, όχι Istanbul, κα...

Διαβάστε την συνέχεια

“Επικαιροποιεί” το casus belli η Άγκυρα, ενώ αναζητείται μια νέα πλανητική ισορροπία

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSW9BUsGVPAWbsw8iJ4RsdRRbaKENNke54bMg&s" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="160" data-original-width="316" height="101" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSW9BUsGVPAWbsw8iJ4RsdRRbaKENNke54bMg&s" width="771" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>ΜΙΧΑΗΛ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ</b><br /></div><div>Ολόκληρη η υφήλιος παρακολουθεί την επίσκεψη του Ντόναλντ Τραμπ στην Κίνα και όσα διαμείβονται στη συνάντησή του με τον ομόλογό του Σι Τζινπίνγκ. Οι σχέσεις των δυο ισχυρότερων χωρών του πλανήτη δεν ήταν ανέφελη. Ωστόσο, αφού πέρασε από χίλια μύρια κύματα, πλέον γίνεται συνείδηση ότι η εναλλακτική στη διμερή συνεργασία με αντικείμενο όμως ένα είδος συνδιαχείρισης των παγκοσμίων υποθέσεων, είναι συνταγή τεράστιας και επικίνδυνης <a href="https://edition.cnn.com/politics/live-news/trump-china-visit-xi-meeting-hnk">αστάθειας</a>, που δεν θα αφήσει ανεπηρέαστη καμία γεωπολιτική περιφέρεια.</div><br />Δεν είμαστε σε θέση να αποφανθούμε για το πόσο στενά παρακολουθείται αυτή η εξέλιξη και στην Αθήνα που έχει επιλέξει αποκλειστική πρόσδεση στο άρμα των Ηνωμένων Πολιτειών, το οποίο πρακτικά σημαίνει την απόλυτη εξάρτηση από την εκάστοτε οπτική της Ουάσινγκτον για τα προβλήματα ασφαλείας της περιοχής. Έχουμε αρκετές φορές υποστηρίξει στο DP, ότι το στρατηγικό επίπεδο της Ελλάδας είναι τακτικό – περιφερειακό για τις ΗΠΑ. Με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται.<br /><br />Την ίδια στιγμή, κι ενώ η χώρα έχει πάρει το δρόμο για τις εθνικές εκλογές, η Τουρκία μας έχει προαναγγείλει ότι ετοιμάζει ένα νομοσχέδιο, που προφανώς θα ψηφιστεί. Σε αυτό πέραν των θαλασσίων ζωνών που θεωρεί η Τουρκία ότι της ανήκουν και την απόπειρα να αποκρούσει τις νέες συνθήκες που δημιουργούνται στην Κύπρο, θα καταγράφονται επισήμως και θα κατονομάζονται ακόμα και τα ελληνικά νησιά που η ίδια θεωρεί ότι… θα έπρεπε να είναι τουρκικά. τα ονόματα που θα δούμε θα μας σοκάρουν.<br /><br />Επί της ουσίας θα πρόκειται δηλαδή για μια επικαιροποιημένη και πιο… συμπεριληπτική διατύπωση casus belli, το οποίο ναι μεν θα απευθύνεται στην Ελλάδα, θα αφορά όμως και τις χώρες με τις οποίες η Αθήνα έχει συνασπιστεί στην προσπάθεια να κατοχυρώσει την ασφάλειά της και να διεκδικήσει τα νόμιμα δικαιώματά της. Το μόνο βέβαιο είναι πως η κατάσταση κινείται με βήματα γοργά προς εκτροπή. Θα το διαπιστώσουμε σύντομα.<br /><br />Επιστρέφοντας όμως στο επίπεδο των πλανητικών ισορροπιών, γίνεται ολοένα και περισσότερο συνείδηση, ότι τα μέτωπα λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία. Πίσω δε από όλα βρίσκεται η ανάγκη εξεύρεσης μιας νέας ισορροπίας ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις του πλανήτη που θα οδηγήσουν σε μια νέα… «νέα τάξη πραγμάτων» (new world order).<br /><br />Έως ότου όμως φθάσουμε σε αυτό το σημείο που θα δημιουργήσει εκ νέου κάποιες σταθερές τις οποίες δε θα μπορούν οι περιφερειακές δυνάμεις να τις παρακάμψουν και μονομερώς να τις αλλάξουν, ενώ πιθανότατα η παραβίαση των συμφωνημένων αρχών θα συνεπάγεται «κυρώσεις», οι αναταράξεις θα είναι πολύ ισχυρές. Αυτό αφορά όλως ιδιαιτέρως τη γεωπολιτική περιοχή που βρίσκεται η Ελλάδα.<br /><br />Η μεγαλύτερη αστάθεια προκαλείται από την Τουρκία. Πρόκειται για μια μεσαίου μεγέθους δύναμη με τεράστιες φιλοδοξίες. Θέλει να αναδειχθεί και να αναγνωριστεί ως ισότιμος συνομιλητής δυνάμεων όπως οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Ρωσία, έχοντας διεκδικήσει για τον εαυτό της πλήρη ελευθερία κινήσεων. Στηριζόμενη στη μεγάλη γεωστρατηγική αξία του χώρου που καταλαμβάνει, έχει επί της ουσίας κατορθώσει να ακυρώσει στην πράξη τις δεσμεύσεις που συνεπάγεται η ιδιότητα του κράτους-μέλους του ΝΑΤΟ.<div><br />Δεν τρελάθηκαν στην Άγκυρα…<br /><br />Η Τουρκία δεν τρέφει ψευδαισθήσεις. Γνωρίζει ότι όλα αυτά καταλήγουν σε μια αναπόφευκτη διαπραγμάτευση υπό την επίβλεψη των ισχυρών. Διαμηνύει όμως, ότι θα παίξει τα ρέστα της ώστε να προσέλθει με τους καλύτερους δυνατούς όρους για την ίδια, ακόμα κι αν αυτό θα χρειαστεί να περάσει από στρατιωτική σύγκρουση. Δεν την επιθυμεί διότι ξέρει ότι πολλά μπορεί να πάνε καλά, διακηρύσσει όμως έμμεσα και άμεσα ότι δε θα διστάσει. Και αν μπορέσει, θα έχει επιβάλει στην πράξη τη βούλησή της, απλώς βάζοντας τυπικά μια σφραγίδα στη διαπραγμάτευση που θα γίνει για προσχηματικούς λόγους.<br /><br />Σε αυτή την κατάσταση που διαμορφώνεται, η Ελλάδα που τις τελευταίες δεκαετίες είχε ρίξει το βάρος της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εκτρέφοντας την ψευδαίσθηση ακόμα και ότι θα προστατεύσει τα σύνορά της, κάτι το οποίο έλεγαν και πολλοί εξ όσων σήμερα ανακαλύπτουν εκ νέου τους σταθερούς κανόνες της διεθνούς πολιτικής και το μοναδικό συναλλακτικό νόμισμα: Αυτό της ισχύος. Με τη στρατιωτική στην αδιαφιλονίκητα πρώτη θέση.<br /><br />Δυστυχώς, η Ευρωπαϊκή Ένωση δε λαμβάνεται ιδιαίτερα υπόψη από τους ισχυρούς στον καθορισμό του νέου καταμερισμού ισχύος. Κατάφερε να έχει βάλει απέναντι τους πάντες. Τη Ρωσία από την οποία εξασφάλιζε φθηνή ενέργεια, καίγοντας μάλιστα και τις γέφυρες, ώστε να μην μπορεί να επιστρέψει!<br /><br />Με την Κίνα η κατάσταση μπορεί να μην είναι ψυχροπολεμική, όμως η εξάρτηση αφενός και αφετέρου η οικονομική και βιομηχανική παρακμή της Ένωσης, την έχει φέρει αντιμέτωπη με το χειρότερο δίλημμα. Είτε να γίνει παρακολούθημα της αμερικανικής πολιτικής είτε να παραχωρήσει γη και ύδωρ στο Πεκίνο και να του επιτρέψει ν διεισδύσει στην καρδιά της ευρωπαϊκής οικονομίας.</div><div><br />Αναζητείται στρατηγική<br /><br />Σε αυτό το περιβάλλον η Ελλάδα θα έπρεπε να κάνει κάτι παραπάνω από την απλή πρόσδεση στο άρμα της Ουάσινγκτον. Η Αθήνα οφείλει να αποκαταστήσει ένα επίπεδο επαφών με όλους και να επιδιώξει να αναβιώσει έναν στρατηγικό διάλογο μαζί τους. Χωρίς να χάσει την ταυτότητα μιας χώρας στην καρδιά του δυτικού κόσμου.<br /><br />Σε έναν κόσμο που θυμίζει κινούμενη άμμο, το να ποντάρεις όλα σου τα χαρτιά μονοδιάστατα, μπορεί να σε μετατρέψει στο πιο βολικό αντάλλαγμα στην τράπεζα της διαπραγμάτευσης των ισχυρών και των φιλόδοξων και στο τέλος να σε καταδικάσει. Αντιθέτως, υπάρχει περιθώριο ο ελληνικός χώρος να γίνει πεδίο σύγκλησης των συμφερόντων δυνάμεων όπως οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Ρωσία.<br /><br />Αρκεί η ελληνική διπλωματία να έχει δημιουργήσει το ανάλογο – οραματικό αλλά πρακτικό – αφήγημα και να το προωθήσει με συνέπεια παντού. Ταυτόχρονα θα πρέπει να πάρει τις αποφάσεις της. Πώς σκοπεύει να αντιμετωπίσει την Τουρκία και τους μεγαλοϊδεατικούς της παραλογισμούς. Και να προβεί ταχύτατα και κατά προτεραιότητα στις απαραίτητες κινήσεις στοχευμένης στρατιωτικής ενίσχυσης, προτού να είναι πολύ αργά.<br /><br />Όταν ανακατεύονται ο κατευνασμός και η αποτροπή, η χώρα προδίδει αμηχανία και αναποφασιστικότητα. Δεν επιτρέπει στις χώρες-εταίρους να αισθανθούν την ασφάλεια που θα έπρεπε για την προώθηση των κοινών συμφερόντων, αλλά και την από κοινού αντιμετώπιση των απειλών. Ιδανική συνταγή για να αποτελέσει η χώρα, στο τέλος, μέρος του μενού στα τραπέζια άλλων…</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

“Επικαιροποιεί” το casus belli η Άγκυρα, ενώ αναζητείται μια νέα πλανητική ισορροπία

ΜΙΧΑΗΛ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Ολόκληρη η υφήλιος παρακολουθεί την επίσκεψη του Ντόναλντ Τραμπ στην Κίνα και όσα διαμείβονται στη συνάντησή του με τον ομό...

Διαβάστε την συνέχεια