«Αναντικατάστατη» αλλά… εξαρτημένη: Η Ελλάδα οχυρό των ΗΠΑ ενώ ο Trump αγκαλιάζει τον Erdogan.Η «κρυμμένη» βόμβα Rubio

<img height="112" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/a3773bf12a5fa75ef67348a83c2b81d2_XL.jpg?v=3" width="741" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι πόσο χρήσιμη είναι η Ελλάδα για την Ουάσιγκτον, αλλά πόσο ανεξάρτητη παραμένει όταν τα αμερικανικά συμφέροντα συγκρούονται με τα ελληνικά</span></h3>Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Marco Rubio στην πρόσφατη επίσκεψή του χαρακτήρισε την Ελλάδα «αναντικατάστατο σύμμαχο» του ΝΑΤΟ και ανακοίνωσε νέες εξοπλιστικές συμφωνίες δισεκατομμυρίων ενώ υποσχέθηκε ότι οι ΗΠΑ δεν θα επιτρέψουν ελληνοτουρκική σύγκρουση.<br />Πίσω όμως από τις διπλωματικές φιλοφρονήσεις αναδεικνύεται ένα βαθύτερο πρόβλημα: η ολοένα μεγαλύτερη στρατιωτική, ενεργειακή και γεωπολιτική εξάρτηση της Αθήνας από μια υπερδύναμη που εξακολουθεί να θεωρεί την Τουρκία αναντικατάστατο στρατηγικό εταίρο.<br />Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι πόσο χρήσιμη είναι η Ελλάδα για την Ουάσιγκτον, αλλά πόσο ανεξάρτητη παραμένει όταν τα αμερικανικά συμφέροντα συγκρούονται με τα ελληνικά.<br />Η επίσκεψη του Rubio στην Αθήνα, στις 7 Οκτωβρίου, παρουσιάστηκε από την ελληνική κυβέρνηση ως ακόμη μία ιστορική επιβεβαίωση της στρατηγικής σχέσης Ελλάδας–Ηνωμένων Πολιτειών.<br />Ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας χαρακτήρισε την Ελλάδα «αναντικατάστατο εταίρο» του ΝΑΤΟ και πυλώνα σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο.<br />Παράλληλα, ανακοινώθηκαν αμερικανικές στρατιωτικές πωλήσεις ύψους 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων, ενισχυμένη συνεργασία στην ανταλλαγή αντιτρομοκρατικών πληροφοριών και περαιτέρω εμβάθυνση των ενεργειακών σχέσεων.<br />Οι ανακοινώσεις προκάλεσαν ικανοποίηση στην Αθήνα.<div><br />Ωστόσο, πίσω από την εικόνα μιας ισχυρής στρατηγικής συνεργασίας διαμορφώνεται ένα ουσιώδες ερώτημα που αποφεύγεται συστηματικά στον δημόσιο διάλογο: Η Ελλάδα ενισχύεται πραγματικά ως αυτόνομος γεωπολιτικός παράγοντας ή μετατρέπεται σταδιακά σε έναν ολοένα πιο εξαρτημένο κρίκο της αμερικανικής στρατηγικής, χωρίς αντίστοιχες εγγυήσεις για τα εθνικά της συμφέροντα;<br />Διότι οι στρατηγικές σχέσεις δεν αξιολογούνται από τις φιλοφρονήσεις των αξιωματούχων, αλλά από τις πραγματικές δεσμεύσεις που αναλαμβάνει κάθε πλευρά και από το κόστος που είναι διατεθειμένη να καταβάλει όταν προκύψει κρίση.<br /><br />Η υπόσχεση - κρυμμένη βόμβα του Rubio αποκάλυψε το πραγματικό πρόβλημα<br /><br />Ιδιαίτερη σημασία είχε η διαβεβαίωση του Marco Rubio ότι μια στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας είναι «αδιανόητη» και ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα μπορούσαν να επιτρέψουν μια τέτοια εξέλιξη.<br />Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών υποστήριξε ότι οι δύο χώρες είναι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ και ότι μια μεταξύ τους σύγκρουση θα έβλαπτε όχι μόνο τις ίδιες, αλλά και τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br />Η διαβεβαίωση ακούγεται καθησυχαστική.<br />Ωστόσο, αποκαλύπτει και τα όρια της αμερικανικής πολιτικής.<br />Εάν η συμμετοχή Ελλάδας και Τουρκίας στην ίδια στρατιωτική συμμαχία αποτελούσε από μόνη της εγγύηση ειρήνης, δεν θα υπήρχε ανάγκη δημόσιας παρέμβασης της Ουάσιγκτον.<br />Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι η αμερικανική δήλωση αποσκοπεί στην αποτροπή μιας σύγκρουσης, όχι στην αναγνώριση συγκεκριμένων ελληνικών θέσεων για την υφαλοκρηπίδα, την ΑΟΖ ή τα κυριαρχικά δικαιώματα.<br />Η Ουάσιγκτον υπόσχεται ότι δεν θα επιτρέψει πόλεμο, αλλά δεν δεσμεύεται ότι θα υποστηρίξει την Αθήνα απέναντι σε κάθε τουρκική αμφισβήτηση.<br />Αυτή είναι η κρίσιμη διάκριση ανάμεσα στη συμμαχική συνεργασία και στην πραγματική εγγύηση εθνικής ασφάλειας.<br /><br />Η Ελλάδα πληρώνει δισεκατομμύρια – Ποιος εξασφαλίζει τα ελληνικά συμφέροντα;<br /><br />Η νέα συμφωνία για αμερικανικά οπλικά συστήματα ύψους 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πρόγραμμα στρατιωτικού εκσυγχρονισμού.<br />Η προμήθεια μαχητικών F-35, η αναβάθμιση των F-16 σε διαμόρφωση Viper και η απόκτηση προηγμένων πυραυλικών συστημάτων ενισχύουν αναμφίβολα σημαντικές επιχειρησιακές δυνατότητες της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας.<br />Ωστόσο, οι συμφωνίες αυτές συνεπάγονται και μακροχρόνιες οικονομικές, τεχνολογικές και επιχειρησιακές δεσμεύσεις.<br />Η συντήρηση, η υποστήριξη, οι αναβαθμίσεις και η πρόσβαση σε κρίσιμες τεχνολογίες παραμένουν σε σημαντικό βαθμό συνδεδεμένες με αμερικανικούς προμηθευτές.<br />Εδώ βρίσκεται ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους της σημερινής ελληνικής στρατηγικής.<br />Η απόκτηση σύγχρονων αμερικανικών εξοπλισμών αποτελεί θεμιτή και αναγκαία επιλογή όταν ανταποκρίνεται στις αμυντικές ανάγκες.<br />Όταν, όμως, συνοδεύεται από υπερβολική εξάρτηση από έναν προμηθευτή, δημιουργεί περιορισμούς στην ελευθερία των μελλοντικών αποφάσεων.<br />Το ζήτημα δεν είναι να αμφισβητηθεί η ανάγκη ισχυρών ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.<br />Είναι να εξεταστεί εάν οι τεράστιες δαπάνες δημιουργούν και αντίστοιχη ελληνική στρατηγική αυτονομία.<br />Μια χώρα που αγοράζει προηγμένα οπλικά συστήματα αλλά εξαρτάται ολοένα περισσότερο από αποφάσεις τρίτων για τη μακροχρόνια υποστήριξή τους δεν έχει απαραίτητα λύσει το πρόβλημα της ασφάλειάς της.<br />Μπορεί απλώς να έχει μεταφέρει ένα σημαντικό μέρος του σε διαφορετικό επίπεδο.<br /><br />Σούδα και Αλεξανδρούπολη: Στρατηγικά πλεονεκτήματα ή παραχώρηση γεωπολιτικής ισχύος;<br /><br />Η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στην Ελλάδα αποτελεί κεντρικό άξονα της διμερούς συνεργασίας.<br />Η Σούδα προσφέρει σημαντικές δυνατότητες ναυτικής και αεροπορικής υποστήριξης στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ η Αλεξανδρούπολη έχει αποκτήσει ιδιαίτερη αξία για τις μεταφορές στρατιωτικού υλικού και την πρόσβαση στη νοτιοανατολική Ευρώπη.<br />Η σημασία αυτών των εγκαταστάσεων αναγνωρίστηκε ρητά και από τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτη στις κοινές δηλώσεις με τον Marco Rubio.<br />Όμως η γεωγραφική αξία της Ελλάδας δημιουργεί ένα θεμελιώδες ερώτημα διαπραγματευτικής ισχύος.<br />Τι ακριβώς αποκομίζει η Αθήνα από τη διευρυνόμενη χρησιμοποίηση των ελληνικών υποδομών για την υποστήριξη αμερικανικών στρατιωτικών σχεδιασμών;<br />Ενισχύεται η ελληνική αποτρεπτική ικανότητα;<br />Ασφαλώς μπορεί να ενισχυθεί.<br />Αποκτά, όμως, η Ελλάδα αντίστοιχες δεσμεύσεις για την προστασία της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της έναντι της Τουρκίας;<br />Κάτι τέτοιο δεν προκύπτει αυτομάτως από τις υφιστάμενες συμφωνίες.<br />Η παρουσία αμερικανικών βάσεων στο ελληνικό έδαφος δεν ισοδυναμεί με λευκή επιταγή υπεράσπισης των ελληνικών εθνικών θέσεων.<br />Επιπλέον, η αυξανόμενη στρατιωτική σημασία των συγκεκριμένων εγκαταστάσεων ενδέχεται να καταστήσει την Ελλάδα περισσότερο εκτεθειμένη στις αντιπαραθέσεις της Ουάσιγκτον με άλλες μεγάλες δυνάμεις όπως το Ιράν.<br />Η συμμετοχή σε μια συμμαχία έχει οφέλη αλλά και κινδύνους.<br />Η εθνική στρατηγική οφείλει να τους σταθμίζει, όχι να θεωρεί εκ προοιμίου ότι κάθε αμερικανική επέκταση στην ελληνική επικράτεια αποτελεί αυτομάτως εθνικό κέρδος.<br /><br />Η μεγάλη αντίφαση: Ο Trump αγκαλιάζει τον Erdogan<br /><br />Την ίδια στιγμή που η Ουάσιγκτον αναβαθμίζει τη στρατιωτική συνεργασία με την Ελλάδα, η κυβέρνηση Donald Trump εξακολουθεί να επιδιώκει στενή συνεννόηση με τον Τούρκο πρόεδρο Recep Tayyip Erdogan.<br />Η αμερικανική συζήτηση για πιθανή άρση των κυρώσεων CAATSA και για την προοπτική επανόδου της Τουρκίας σε προηγμένα αμερικανικά εξοπλιστικά προγράμματα αποκαλύπτει ότι η Άγκυρα παραμένει ιδιαίτερα σημαντική στους σχεδιασμούς των Ηνωμένων Πολιτειών.<br />Η Ουάσιγκτον δεν αντιμετωπίζει την Ελλάδα ως αντικαταστάτη της Τουρκίας.<br />Η Τουρκία διαθέτει γεωγραφική πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα, σημαντική στρατιωτική ισχύ και δυνατότητα παρέμβασης σε κρίσιμα μέτωπα της Μέσης Ανατολής, της Συρίας και του Καυκάσου.<br />Επομένως, η ενίσχυση των δεσμών με την Ελλάδα δεν συνεπάγεται εγκατάλειψη της Τουρκίας.<br />Αντιθέτως, η αμερικανική στρατηγική επιδιώκει να διατηρεί λειτουργικές σχέσεις και με τις δύο χώρες.<br />Από την πλευρά της Ουάσιγκτον, η πολιτική αυτή είναι κατανοητή: εξυπηρετεί την ευελιξία της αμερικανικής παρουσίας στην περιοχή.<br />Από ελληνική οπτική, όμως, δημιουργεί μια ουσιαστική αντίφαση.<br />Η Ελλάδα αντιμετωπίζει την Τουρκία ως βασική πηγή απειλής για την εθνική της ασφάλεια, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες την αντιμετωπίζουν ως δύσκολο αλλά αναγκαίο σύμμαχο.<br />Η αντίθεση αυτή δεν μπορεί να εξαφανιστεί με κοινές δηλώσεις περί φιλίας.<br /><br />Το ηλεκτρικό καλώδιο και τα όρια των αμερικανικών διαβεβαιώσεων<br /><br />Η διασύνδεση ηλεκτρικής ενέργειας Ελλάδας–Κύπρου, με προοπτική επέκτασης προς το Ισραήλ, αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα των περιορισμών της αμερικανικής υποστήριξης.<br />Ο Marco Rubio εξέφρασε θετική στάση απέναντι στο έργο και αναφέρθηκε στη δυνατότητα διπλωματικής συνδρομής για την προώθησή του.<br />Παράλληλα, όμως, υπογράμμισε τη σημασία των απευθείας, διακριτικών συνομιλιών για τη διαχείριση των διαφορών.<br />Το έργο δεν είναι απλώς μια επένδυση σε ενεργειακές υποδομές.<br />Συνδέεται με τα κυριαρχικά δικαιώματα, τις θαλάσσιες ζώνες και την περιφερειακή ενεργειακή αρχιτεκτονική.<br />Η Τουρκία αμφισβητεί δραστηριότητες σε συγκεκριμένες θαλάσσιες περιοχές, επικαλούμενη τις δικές της θέσεις περί θαλάσσιας δικαιοδοσίας και τη συμφωνία της με τη Λιβύη.<br />Για την Αθήνα και τη Λευκωσία, το διακύβευμα είναι ευρύτερο από την κατασκευή ενός καλωδίου: αφορά τη δυνατότητα άσκησης νόμιμων δικαιωμάτων χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις.<br />Η αμερικανική πολιτική υποστήριξη μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη.<br />Δεν αποτελεί όμως από μόνη της εγγύηση ότι η Τουρκία θα εγκαταλείψει τις αντιρρήσεις της ή ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αναλάβουν οποιοδήποτε κόστος για την ολοκλήρωση του έργου.<br />Εδώ αναδεικνύεται η παγίδα της υπερβολικής εξάρτησης: η Αθήνα μπορεί να θεωρεί την αμερικανική στήριξη στρατηγική εξασφάλιση, ενώ η Ουάσιγκτον να την αντιμετωπίζει ως ένα από τα πολλά εργαλεία περιφερειακής διαπραγμάτευσης.<br /><br />Το ΝΑΤΟ δεν είναι μηχανισμός επίλυσης των ελληνοτουρκικών διαφορών<br /><br />Ένα ακόμη πρόβλημα αφορά τις προσδοκίες που καλλιεργούνται γύρω από τον ρόλο του ΝΑΤΟ.<br />Η Συμμαχία διαθέτει μηχανισμούς αποτροπής στρατιωτικών επεισοδίων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, συμπεριλαμβανομένου του μηχανισμού αποκλιμάκωσης που δημιουργήθηκε το 2020.<br />Ωστόσο, το ΝΑΤΟ δεν αποτελεί δικαιοδοτικό όργανο για την επίλυση ζητημάτων υφαλοκρηπίδας, ΑΟΖ ή κυριαρχίας.<br />Ούτε το άρθρο 5 της Βορειοατλαντικής Συνθήκης παρέχει έναν απλό και αυτόματο μηχανισμό στρατιωτικής προστασίας όταν δύο κράτη-μέλη βρεθούν αντιμέτωπα.<br />Η προτεραιότητα της Συμμαχίας είναι η αποφυγή μιας εσωτερικής σύγκρουσης που θα αποδυνάμωνε τη συνοχή της.<br />Αυτό σημαίνει ότι η διαχείριση μιας ελληνοτουρκικής κρίσης από τους συμμάχους μπορεί να αποσκοπεί πρωτίστως στην ταχεία αποκλιμάκωση και όχι υποχρεωτικά στη δικαίωση των ελληνικών θέσεων.<br />Η Ελλάδα, επομένως, δεν μπορεί να υποκαθιστά τη δική της εθνική στρατηγική με την προσδοκία ότι το ΝΑΤΟ θα επιλύσει τις διαφορές της με την Τουρκία.<br /><br />Η Ελλάδα χρειάζεται συμμαχίες, όχι μονομερή πρόσδεση<br /><br />Η εμβάθυνση των σχέσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να προσφέρει στην Ελλάδα στρατιωτικά, τεχνολογικά και διπλωματικά πλεονεκτήματα.<br />Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην ίδια τη συνεργασία, αλλά στην πιθανή μετατροπή της σε μονοδιάστατη εξωτερική πολιτική.<br />Μια αποτελεσματική ελληνική στρατηγική θα έπρεπε να αξιοποιεί την αμερικανική σχέση, χωρίς να υποβαθμίζει τη σημασία της ευρωπαϊκής άμυνας, των συνεργασιών με άλλες περιφερειακές δυνάμεις, της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας και της ανεξάρτητης διπλωματικής πρωτοβουλίας.<br />Η στρατηγική αυτονομία δεν συνεπάγεται απομάκρυνση από τη Δύση.<br />Σημαίνει δυνατότητα διαμόρφωσης εθνικών επιλογών ακόμη και όταν αυτές δεν συμπίπτουν πλήρως με τις προτεραιότητες των ισχυρότερων συμμάχων.<br />Η Ελλάδα δεν έχει συμφέρον να μετατραπεί σε πεδίο εφαρμογής στρατηγικών που αποφασίζονται αποκλειστικά στην Ουάσιγκτον, ούτε να θεωρεί ότι κάθε αναβάθμιση της αμερικανικής παρουσίας αποτελεί επαρκές αντάλλαγμα για τη δική της γεωπολιτική χρησιμότητα.<br /><br />Η πραγματική δοκιμασία θα έρθει στην επόμενη ελληνοτουρκική κρίση<br /><br />Η ουσία της σημερινής αμερικανοελληνικής προσέγγισης θα κριθεί όταν εμφανιστεί μια σοβαρή σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας.<br />Τότε θα διαπιστωθεί εάν οι αμερικανικές διαβεβαιώσεις διαθέτουν ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο ή εάν η Ουάσιγκτον θα επιδιώξει μια εξισορρόπηση που θα διατηρεί την Τουρκία εντός της δυτικής στρατηγικής αρχιτεκτονικής, ακόμη και αν αυτή δεν ικανοποιεί τις ελληνικές επιδιώξεις.<br />Η γεωγραφία εξηγεί γιατί η Ελλάδα είναι σημαντική για τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br />Δεν αποδεικνύει, όμως, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα υιοθετήσουν τις ελληνικές θέσεις σε κάθε κρίσιμο ζήτημα.<br />Η Ουάσιγκτον θέλει μια ισχυρή Ελλάδα που θα εξυπηρετεί τη σταθερότητα της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ.<br />Αυτό δεν ταυτίζεται απαραιτήτως με μια Ελλάδα που θα διαθέτει πλήρη ανεξαρτησία επιλογών από την αμερικανική στρατηγική.<br />Αυτή είναι η θεμελιώδης αντίφαση που οφείλει να αντιμετωπίσει η ελληνική εξωτερική πολιτική.<br />Διότι η αξία ενός συμμάχου δεν μετριέται μόνο από τα εξοπλιστικά προγράμματα που αγοράζει, τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις που παραχωρεί ή την προθυμία του να συμμετέχει στους σχεδιασμούς μιας υπερδύναμης.<br />Μετριέται και από την ικανότητά του να διαπραγματεύεται, να διεκδικεί ανταλλάγματα και να διατηρεί την ελευθερία των αποφάσεών του.<br />Το μεγαλύτερο στρατηγικό λάθος για την Ελλάδα θα ήταν να συγχέει τη σημασία της για τις ΗΠΑ με την άνευ όρων υποστήριξη των ΗΠΑ προς την Ελλάδα.<br />Και το πραγματικό ερώτημα, μετά την επίσκεψη του Marco Rubio, παραμένει αμείλικτο: όταν η Ουάσιγκτον χρειαστεί να επιλέξει ανάμεσα στη διατήρηση της Τουρκίας στη δυτική σφαίρα επιρροής και στην πλήρη υποστήριξη των ελληνικών θέσεων, ποια προτεραιότητα θα υπερισχύσει;<br />Μέχρι να δοθεί πειστική απάντηση, η Αθήνα έχει κάθε λόγο να επιδιώκει ισχυρές συμμαχίες — αλλά κανέναν λόγο να θεωρεί την εξάρτηση συνώνυμο της ασφάλειας.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Αναντικατάστατη» αλλά… εξαρτημένη: Η Ελλάδα οχυρό των ΗΠΑ ενώ ο Trump αγκαλιάζει τον Erdogan.Η «κρυμμένη» βόμβα Rubio

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι πόσο χρήσιμη είναι η Ελλάδα για την Ουάσιγκτον, αλλά πόσο ανεξάρτητη παραμένει όταν τα αμερικανικά συμφέροντα σ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκικό «αυτογκόλ» από το 1986 για το GSI: Το επίσημο έγγραφο της Άγκυρας που αποκαλύπτει τις αντιφάσεις της – Νομικό όπλο για την Ελλάδα!

<img height="85" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/10/cf453d81-f9a1-4bfc-ae39-bd51566075a7-1068x712.png" width="742" /><br /><br />Μια τουρκική κυβερνητική απόφαση ηλικίας 40 ετών επανέρχεται στο προσκήνιο και προκαλεί σοβαρά ερωτήματα για τη σημερινή στάση της Άγκυρας απέναντι στο ηλεκτρικό καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου, Great Sea Interconnector (GSI). Το εντυπωσιακό στοιχείο είναι ότι η ίδια η Τουρκία είχε αναγνωρίσει από το 1986 την ελευθερία τρίτων κρατών να τοποθετούν υποβρύχια καλώδια ακόμη και μέσα στην τουρκική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Μαύρης Θάλασσας!<br /><br />Η αποκάλυψη αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, καθώς η Άγκυρα σήμερα διεκδικεί δικαίωμα προηγούμενου συντονισμού και έγκρισης για δραστηριότητες που αφορούν το GSI σε θαλάσσιες περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου.<br /><br />Πρόκειται για μια εμφανή ένταση ανάμεσα στην παλαιότερη τουρκική κανονιστική πρακτική και στη σημερινή διπλωματική επιχειρηματολογία της Άγκυρας.<div><br />Το έγγραφο-«φωτιά» του 1986 που εκθέτει την Άγκυρα<br /><br />Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποίησε ο νομικός Νικόδημος Καλλιντέρης, η τουρκική κυβερνητική απόφαση 86/11264, η οποία εγκρίθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 1986 και δημοσιεύθηκε στις 17 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, περιλαμβάνει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πρόβλεψη.<br /><br />Στο άρθρο 3 της απόφασης, που αφορά την ανακήρυξη τουρκικής ΑΟΖ στη Μαύρη Θάλασσα, αναγνωρίζεται η ελευθερία άλλων κρατών να τοποθετούν υποβρύχια καλώδια και αγωγούς στη συγκεκριμένη ζώνη.<br /><br />Η ρύθμιση προβλέπει επίσης ότι η άσκηση των σχετικών ελευθεριών πρέπει να συμμορφώνεται με την τουρκική νομοθεσία και τη γενική πρακτική.<br /><br />Το ζήτημα ανέδειξε στις 8 Οκτωβρίου ο νομικός και διεθνολόγος Θεόδωρος Κατσούρφος, μιλώντας στη ραδιοφωνική εκπομπή του Λάμπρου Καλαρρύτη.<br /><br />Η ουσία είναι ότι η Άγκυρα είχε αναγνωρίσει ρητά μια διεθνή ελευθερία την οποία σήμερα επιχειρεί να υπαγάγει σε αυστηρό προηγούμενο έλεγχο στην Ανατολική Μεσόγειο.<br />Το άρθρο 79 του Δικαίου της Θάλασσας και το κρίσιμο νομικό επιχείρημα<br /><br />Η σημασία του εγγράφου συνδέεται άμεσα με το άρθρο 79 της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS).<br /><br />Η συγκεκριμένη διάταξη αναγνωρίζει ότι όλα τα κράτη έχουν δικαίωμα τοποθέτησης υποβρυχίων καλωδίων και αγωγών στην υφαλοκρηπίδα, με ορισμένες προϋποθέσεις.<br /><br />Το παράκτιο κράτος δεν διαθέτει γενικό και απεριόριστο δικαίωμα να εμποδίζει την πόντιση υποβρυχίων καλωδίων.<br /><br />Υπάρχει μάλιστα μια σημαντική διάκριση: για τον καθορισμό της διαδρομής υποβρύχιων αγωγών προβλέπεται συναίνεση του παράκτιου κράτους, ενώ δεν υφίσταται αντίστοιχη γενική απαίτηση για τα καλώδια.<br /><br />Βεβαίως, η Τουρκία δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος της UNCLOS. Αυτό όμως δεν αποκλείει την επίκληση κανόνων του εθιμικού διεθνούς δικαίου και της ίδιας της τουρκικής κρατικής πρακτικής.<br /><br />Η απόφαση του 1986 μπορεί επομένως να αποτελέσει πρόσθετο νομικό επιχείρημα για την ελληνική πλευρά.</div><div><br />Δύο μέτρα και δύο σταθμά; Η μεγάλη αντίφαση της τουρκικής πολιτικής<br /><br />Εδώ εντοπίζεται το πολιτικά εκρηκτικό στοιχείο.<br /><br />Στη Μαύρη Θάλασσα, η Τουρκία είχε αναγνωρίσει την ελευθερία πόντισης καλωδίων από τρίτες χώρες.<br /><br />Στην Ανατολική Μεσόγειο, όμως, προβάλλει αξιώσεις προηγούμενου συντονισμού για δραστηριότητες που συνδέονται με την κατασκευή του Great Sea Interconnector.<br /><br />Το τουρκικό υπουργείο Άμυνας έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι δεν θα επιτρέψει μη εγκεκριμένες δραστηριότητες σε περιοχές που η Άγκυρα θεωρεί τουρκική υφαλοκρηπίδα.<br /><br />Γιατί λοιπόν η Τουρκία αναγνώριζε το 1986 την ελευθερία τοποθέτησης καλωδίων στην ΑΟΖ της, αλλά σήμερα προβάλλει απαιτήσεις έγκρισης στην Ανατολική Μεσόγειο;<br /><br />Η απάντηση συνδέεται με τις ευρύτερες τουρκικές διεκδικήσεις θαλάσσιας δικαιοδοσίας.<br /><br />Πρέπει, ωστόσο, να διαχωρίζεται η ίδια η πόντιση ενός καλωδίου από ορισμένες ερευνητικές δραστηριότητες στον βυθό, οι οποίες ενδέχεται να υπάγονται σε διαφορετικούς νομικούς κανόνες.<br />Η διάκριση αυτή δεν ακυρώνει τη σημασία του εγγράφου, αλλά προσδιορίζει τα όρια του επιχειρήματος.</div><div><br />Το GSI μετατρέπεται σε γεωπολιτική δοκιμασία<br /><br />Το ηλεκτρικό καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου δεν αποτελεί ένα συνηθισμένο ενεργειακό έργο.<br /><br />Πρόκειται για στρατηγική υποδομή που αποσκοπεί στη σύνδεση της Κύπρου με το ευρωπαϊκό ηλεκτρικό σύστημα, με προοπτική επέκτασης προς το Ισραήλ.<br /><br />Η κατασκευή του θα ενισχύσει την ενεργειακή ασφάλεια και θα δημιουργήσει νέες δυνατότητες μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Η Τουρκία αντιμετωπίζει το ζήτημα μέσα από το πρίσμα των ευρύτερων θαλάσσιων διεκδικήσεών της.<br /><br />Το πραγματικό διακύβευμα δεν αφορά μόνο ένα καλώδιο, αλλά το κατά πόσο η Άγκυρα μπορεί να μετατρέψει αμφισβητούμενες θαλάσσιες αξιώσεις σε πρακτική δυνατότητα παρεμπόδισης διεθνών ενεργειακών έργων.</div><div><br />Η αμερικανική στήριξη και το μήνυμα προς την Τουρκία<br /><br />Η αποκάλυψη έρχεται σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη στιγμή.<br /><br />Στις 8 Οκτωβρίου, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο επαναβεβαίωσε την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών στο ενεργειακό έργο της Ανατολικής Μεσογείου.<br /><br />Παράλληλα, η συμμετοχή γαλλικών επιχειρηματικών συμφερόντων ενισχύει τη διεθνή διάσταση του GSI.<br /><br />Η Αθήνα διαθέτει πλέον ένα πρόσθετο επιχείρημα για να αναδείξει σε ευρωπαϊκό και αμερικανικό επίπεδο την ανάγκη απρόσκοπτης υλοποίησης του έργου.<br /><br />Δεν πρόκειται, βέβαια, για δικαστική απόφαση που ακυρώνει αυτομάτως τις τουρκικές αξιώσεις.<br /><br />Πρόκειται όμως για επίσημο τουρκικό κείμενο, το οποίο δυσκολεύει την παρουσίαση της γενικής ελευθερίας πόντισης καλωδίων ως κάτι ξένο προς την τουρκική νομική πρακτική.<br />Η Αθήνα πρέπει να αξιοποιήσει το ντοκουμέντο<br /><br />Η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να αξιοποιήσει διπλωματικά και νομικά την απόφαση του 1986.<br /><br />Η ανάδειξή της σε ευρωπαϊκούς θεσμούς και διεθνή νομικά φόρουμ θα μπορούσε να ενισχύσει την ελληνική επιχειρηματολογία.<br /><br />Το σημαντικότερο είναι ότι η Τουρκία καλείται να εξηγήσει γιατί μια ελευθερία που η ίδια αναγνώρισε στη Μαύρη Θάλασσα αντιμετωπίζεται τόσο διαφορετικά στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Η υπόθεση αποδεικνύει ότι η αντιπαράθεση για το GSI δεν διεξάγεται μόνο στη θάλασσα, αλλά και στο πεδίο του διεθνούς δικαίου.<br /><br />Και αυτή τη φορά, ένα έγγραφο με την υπογραφή της ίδιας της τουρκικής κυβέρνησης μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα ενοχλητικό για τη σημερινή επιχειρηματολογία της Άγκυρας.</div><div><br /></div><div><figure class="wp-block-embed is-type-rich is-provider-twitter wp-block-embed-twitter" style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #222222; font-family: Roboto; font-size: 16px; margin: 0px auto 26px; overflow-wrap: break-word;"><div class="wp-block-embed__wrapper" style="box-sizing: border-box; position: relative;"><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="box-sizing: border-box; display: flex; margin-bottom: 10px; margin-top: 10px; max-width: 550px; width: 550px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-gtm-yt-inspected-8="true" data-tweet-id="2108589390800769441" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?creatorScreenName=andreasmoun&dnt=true&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2108589390800769441&lang=el&origin=https%3A%2F%2Fdirectus.gr%2Ftourkiko-aftogkol-apo-to-1986-gia-to-gsi-to-episimo-engrafo-tis-agkyras-pou-apokalyptei-tis-antifaseis-tis-nomiko-oplo-gia-tin-ellada%2F&sessionId=da618751ef35123bb553f633fedc070d8843c7e5&siteScreenName=andreasmoun&theme=light&widgetsVersion=6a3ad42b224df%3A1778106238597&width=550px" style="box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 749px; max-width: 100%; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div></div></figure></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a></div><div><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκικό «αυτογκόλ» από το 1986 για το GSI: Το επίσημο έγγραφο της Άγκυρας που αποκαλύπτει τις αντιφάσεις της – Νομικό όπλο για την Ελλάδα!

Μια τουρκική κυβερνητική απόφαση ηλικίας 40 ετών επανέρχεται στο προσκήνιο και προκαλεί σοβαρά ερωτήματα για τη σημερινή στάση της Άγκυρας α...

Διαβάστε την συνέχεια

Είναι παγίδα η αμερικανική παρέμβαση στα ελληνοτουρκικά;

<img height="102" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/10/rubio_apempe-825x600.jpg" width="734" /><br /><br /><div><b>ΜΙΧΑΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ</b><br />Η δέσμευση παρέμβασης της Ουάσινγκτον ώστε να μην εκτραπεί σε ανοικτή σύγκρουση η αστάθεια στα ελληνοτουρκικά, δεν είναι κάτι καινούργιο. Και ακριβώς επειδή συνιστά πάγια πολιτική των ΗΠΑ, συν την εμπειρία της κρίσης των Ιμίων, θα έπρεπε να θυμόμαστε πώς αυτή η δέσμευση λειτουργεί στην πράξη. Με βάση την -ενίοτε παράλογη- λογική της στρατηγικής, δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει ότι αυτή η δέσμευση εμπλοκής αυξάνει, δεν μειώνει την πιθανότητα εκδήλωσης επεισοδίου. Ας τα πάρουμε με τη σειρά λοιπόν…<br /><br />O Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στη συνέντευξη που παραχώρησε στην «Καθημερινή» και τον Αλέξη Παπαχελά, χαρακτήρισε «αδιανόητο» το ενδεχόμενο σύγκρουσης Ελλάδας-Τουρκίας και ταυτόχρονα εξήγησε ότι οι ΗΠΑ θα δραστηριοποιηθούν παρασκηνιακά για να αποσοβήσουν μια ενδεχόμενη κρίση. Αφορμή της απάντησης η υπόθεση του καλωδίου διασύνδεσης με την Κύπρο και θα τονίσουν «προς όλες τις πλευρές πόσο σημαντικό είναι το έργο από τη σκοπιά μας».<br /><br />Η εστίαση του ενδιαφέροντος εκεί είναι λογική. Αυτό που δεν είναι λογικό όμως, είναι η εμφανής τάση ακόμα και καταξιωμένων μέσων ενημέρωσης να υπερεκτιμούν τη σημασία της. Ωστόσο, όχι μόνο απαιτείται αυτοσυγκράτηση κατά την αξιολόγηση της αποστροφής των λόγων του Ρούμπιο, αλλά κυρίως να αντιληφθούμε ότι υπάρχει μια μεγάλη παγίδα για την ελληνική εθνική ασφάλεια. Έστω δυνητική…<br /><br />Μήπως τελικά αυτή η δέσμευση δραστηριοποίησης των ΗΠΑ παράγει και μια αποσταθεροποιητική δυναμική; Διότι οι ειλικρινείς προθέσεις της Ουάσινγκτον που δηλώνει πως συμφωνεί και προωθεί το έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης, είναι η μία πλευρά του νομίσματος.<br /><br />Η άλλη, που δεν είναι άγνωστη, είναι ότι θέτει την ελληνοτουρκική σύγκρουση σε ένα «πλαίσιο ασφαλείας». Δηλαδή, οι δυο πλευρές, ελληνική και τουρκική, έχουν τη βεβαιότητα ότι εάν «πιαστούν στα χέρια», η εμφάνιση των Αμερικανών είναι απλώς θέμα χρόνου. Αυτό θα είχε όμως αξία, εάν η παρέμβαση θα ισοδυναμούσε πρωτίστως με συνδρομή αμυνόμενου. Διότι τώρα εργαλειοποιείται στο πλαίσιο της στρατηγικής του επιτιθέμενου.<br /><br />Δυστυχώς, η αμερικανική στρατηγική δεν διακρίνει ανάμεσα σε επιτιθέμενο και αμυνόμενο. Η παρέμβαση αφορά την «απαγόρευση εκτροπής». Παρότι προφανώς έχει άποψη η Ουάσινγκτον, ο επιδιαιτητικός της ρόλος της επιβάλλει να σταματά εκεί. Δεν επιχειρεί να θεραπεύσει, με αποτέλεσμα το πρόβλημα να διαιωνίζεται. Και ως γνωστόν, το «ψυγείο» βοηθά στη συντήρηση…<br /><br />Η Τουρκία βαδίζει στα σίγουρα<br /><br />Όσοι πανηγυρίζουν, λογικά έχουν ξεχάσει ότι η Άγκυρα κινείται μόνο εάν το αποτέλεσμα μιας τεχνητής κρίσης είναι διασφαλισμένο. Πηγαίνει τόσο – όσο… Δεν αναλαμβάνει μη υπολογισμένα ρίσκα, φοβούμενη τις συνέπειες. Γνωρίζει ότι το εσωτερικό μέτωπο είναι εξαιρετικά ασταθές και εύφλεκτο.<br /><br />Σε μια κοινωνία εθισμένη και ευάλωτη στη ρητορική της ηγεσίας περί «τοπικής υπερδύναμης», η αμφισβήτηση αυτής της εικόνας στην πράξη θα είχε συνέπειες. Οι δυνητικές εσωτερικές εξελίξεις θα μπορούσαν να είναι σοβαρές και να εξελιχθούν με μεγάλη ταχύτητα…<br /><br />Άρα, η τουρκική ηγεσία ασκεί παρακινδυνευμένη πολιτική, η οποία αφενός στηρίζεται στην εικόνα που της έχει καλλιεργήσει η Αθήνα με την πάροδο των ετών και αφετέρου στη βεβαιότητα μη εκτροπής, μέσω της παρέμβασης της Ουάσινγκτον.<br /><br />Έχοντας εκπαιδευθεί από τη διαχρονική συμπεριφορά του ελληνικού πολιτικού συστήματος που εκπέμπει την εικόνα, ότι δεν τολμά να επιχειρήσει να εκθέσει τα όρια της τουρκικής αναθεωρητικής πολιτικής, συχνά πυκνά αποφασίζει να ξαναδοκιμάσει. Πώς λέμε «ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει»; Κάτι παρόμοιο ισχύει και για την ασκούμενη τουρκική πολιτική…<br /><br />Το επιχείρημα είναι απλό: Η βεβαιότητα αμερικανικής παρέμβασης, δεν θέτει απλώς όρια στον ελληνοτουρκική σύγκρουση! Διότι ταυτόχρονα καταπολεμά την πραγματική φοβία της Άγκυρας, ότι σε περίπτωση που μια κρίση ξεφύγει από τον έλεγχο οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν τη δυνατότητα να επιφέρουν βαρύτατα πλήγματα.<br /><br />Στο μυαλό των «ισλαμοεθνικιστών» (σ.σ. για να τεθεί μετριοπαθώς…) της Άγκυρας, η πιθανότητα αποφασιστικής ελληνικής στάσης εξακολουθεί να μην συγκεντρώνει πολλές πιθανότητες. Παρά το προηγούμενο του 2020. Κι αυτό δημιουργεί αρνητική δυναμική. Ακόμα κι αν έγιναν από ελληνικής πλευράς τα δέοντα, η πεποίθηση ότι στην πορεία θα αναζητηθεί πρόφαση απεμπλοκής, προσφέρει διαρκώς διέξοδο στην Τουρκία.</div><div><br />Τα Ίμια που δεν μας δίδαξαν<br /><br />Ας θυμηθούμε τι έγινε στα Ίμια. Ένα κλασικό παράδειγμα παρακινδυνευμένης επιλογής από την πλευρά της Τουρκίας. Η πρωθυπουργός Τσιλέρ που επιθυμούσε να ενισχύσει τη θέση της στο εσωτερικό, στηρίχθηκε στην εκτίμηση ότι η ελληνική πολιτική ηγεσία δεν έχει καμία διάθεση σύγκρουσης και στο τέλος θα υποχωρήσει για να αποφύγει τον πόλεμο. Παρά τις προειδοποιήσεις των στρατηγών που δεν επιθυμούσαν κλιμάκωση.<br /><br />Όπως αποδείχθηκε όμως, ορθώς μας είχε διαβάσει… Οι δε δηλώσεις που ακολούθησαν και οι αποκαλύψεις για τη συμπεριφορά των Ελλήνων αρμοδίων κατά τη διάρκεια της κρίσης, έκαναν τα πάντα για να δικαιώσουν τα εκτιμήσεις της. Αυτό έσπειρε τον σπόρο για τον επόμενο γύρο πλήττοντας την ελληνική αποτροπή. Σημαίες που θα τις έπαιρνε ο αέρας, το αλήστου μνήμης «και τι θέλατε, να κάνουμε πόλεμο;»…<br /><br />Όποιος τολμούσε να αναρωτηθεί … «ποιο είναι το μήνυμα που εισπράττει η Άγκυρα μέσω τέτοιων δηλώσεων», αντιμετώπιζε σφοδρό «καθεστωτικό πυρ». Μετά τον φαιδρό πολιτικό χειρισμό, έμειναν όσοι ήταν πραγματικά έτοιμοι για όλα στην κορύφωση της κρίσης να συζητούν τι θα είχε συμβεί εάν τους είχε δοθεί το πράσινο φως. Τα ίδια όμως και απέναντι. Διότι οι Τούρκοι στρατηγοί γνώριζαν καλά τι θα συνέβαινε.</div><div><br />Όντως “αδιανόητο”, αλλά…<br /><br />Για να μην ξεχνιόμαστε λοιπόν: Αμερικανική παρέμβαση στα Ίμια όντως εκδηλώθηκε. Στο τέλος άκουσαν και «ευχαριστώ» από τον ίδιο τον τότε πρωθυπουργό, από του βήματος της Βουλής. Η Ελλάδα όμως έχοντας προσέλθει σε διαπραγμάτευση υπό το βάρος τετελεσμένου, βρέθηκε στη συνέχεια αντιμέτωπη με μια διαρκώς διευρυνόμενη λίστα «γκρίζων ζωνών». Υπενθύμιση για όποιον ξέχασε το αποτέλεσμα…<br /><br />Οι «γκρίζες ζώνες» δεν απομακρύνθηκαν έκτοτε, εμπλουτίζοντας την τουρκική αναθεωρητική ρητορική και πράξη. Καθιστώντας ακόμα δυσκολότερη την εξεύρεση διεξόδου, αφού την αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων ακολούθησε η αμφισβήτηση της ίδιας της ελληνικής κυριαρχίας. Κάπως έτσι ενταφιάστηκε και η αφελής προσδοκία πολλών ότι θα προέκυπτε συμφωνία για συνυποσχετικό παραπομπής της διαφοράς στη Χάγη.<br /><br />Για να υπάρξει πραγματική δικαστική κρίση. Αυτό διαφέρει από την πρότερη διμερή συμφωνία και εν συνεχεία προσφυγή για την απόσπαση νομιμοποιητικής σφραγίδας εκ μέρους του διεθνούς δικαστηρίου. Ενός οργάνου που δεν έχει αντίρρηση να συνυπογράψει οτιδήποτε, εφόσον αυτό συνιστά συμφωνία μεταξύ αντιδίκων χωρών…</div><div><br />Τίποτε δεν αλλάζει για Ελλάδα-Τουρκία<br /><br />Εν ολίγοις, όσοι πανηγυρίζουν για την δεδομένη πρόθεση παρέμβασης των Αμερικανών, καλά θα κάνουν να το ξανασκεφθούν. Εκτός κι εάν ανήκουν στους υπέρμαχους μαζικών ελληνικών υποχωρήσεων απέναντι στις τουρκικές διεκδικήσεις, δήθεν για να πετύχουμε την ειρήνη. Δεν θα την πετύχουμε διότι η Τουρκία θα επανέλθει. Για να μην προσθέσουμε ότι το «οι ΗΠΑ δραστηριοποιούνται για να αποσοβήσουν μια κρίση» είναι ακόμα πιο πολύπλοκο…<br /><br />Ας υποθέσουμε πως παρεμβαίνουν, ώστε μια κατάσταση όπως αυτή με την πόντιση του καλωδίου να μην εξελιχθεί σε κρίση. Η Ουάσινγκτον επικοινωνεί με τους εμπλεκόμενους, Ελλάδα και Τουρκία. Γνωρίζοντας ότι οι ΗΠΑ υποστηρίζουν το GSI (Great Sea Interconnector), η Άγκυρα θα δηλώσει ότι ποτέ δεν αρνήθηκε την εκτέλεση του έργου και ότι απλά ζητά να αναγνωριστεί η δικαιοδοσία της στη θαλάσσια περιοχή!<br /><br />Όπως δεν ενίσταται και στην προσφυγή στο διεθνές δικαστήριο! Αρκεί όμως η Αθήνα να συμφωνήσει να παραπέμψει και ζητήματα κυριαρχίας που θέτει πλέον η Τουρκία, που αφορούν ελληνικές νήσους και νησίδες! Αυτά όμως δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά από την ελληνική πλευρά! Πού καταλήγει αυτό;<br /><br />Η τουρκική στρατηγική να βραχυκυκλώνει κάθε εξέλιξη στην κατεύθυνση της επίλυσης κάθε προβλήματος εάν δεν πετύχει τους στόχους της, δεν πλήττεται από την δέσμευση αμερικανικής εμπλοκής. Αντιθέτως, ευεργετείται από το πλαίσιο ασφαλείας που προσφέρουν οι Αμερικανοί, που ασχολούνται αποκλειστικά και μόνο να μην εξελιχθεί σε πόλεμο ενδεχόμενη ελληνοτουρκική κρίση.<br /><br />Η αμερικανική παρέμβαση θα έχει πάντα πυροσβεστικό χαρακτήρα. Δυστυχώς για εμάς όμως, η Τουρκία χρησιμοποιεί συχνά τη μέθοδο της… περιορισμένης φωτιάς για την επίτευξη των στόχων της. Διότι η κινητοποίηση των… πυροσβεστικών δυνάμεων έχει συνυπολογιστεί στη στρατηγική της. Και η μέθοδος αυτή θα συνεχίσει να αξιοποιείται, όσο η Αθήνα δεν φροντίζει η φωτιά να στραφεί και να αρχίσει να καίει και προς Ανατολάς…</div><div><br />Φαεινές ιδέες;<br /><br />Και κάτι τελευταίο που θα πρέπει πάντα να το έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας… Αυτό είναι το ενδεχόμενο, σε κάποια χρονική στιγμή να επείγει για τις ΗΠΑ η προώθηση μιας διευθέτησης στην ευρύτερη περιοχή. Υπάρχει άραγε βολικότερη μέθοδος στα ελληνοτουρκικά, από το να επιτραπεί η εκδήλωση «θερμού επεισοδίου» που θα οδηγήσει σε άμεση παρέμβαση της Ουάσινγκτον, οδηγώντας στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης τις δυο πλευρές;<br /><br />Κι εκεί, συνήθως, η πίεση στρέφεται στον πιο… συνεννοήσιμο. Όχι στον άκαμπτο. Το προηγούμενο των Ιμίων προσφέρει μια ιδέα της λειτουργίας του μηχανισμού «συνεννόησης» υπό πίεση. Παρότι η εκδήλωση της κρίσης δεν αποτελούσε επιθυμία της Ουάσινγκτον. Οι εκτιμήσεις για τις πιθανότητες υλοποίησης ενός τέτοιου σεναρίου, ασφαλώς ποικίλουν. Η ουσία του συλλογισμού όμως δεν αλλάζει.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Είναι παγίδα η αμερικανική παρέμβαση στα ελληνοτουρκικά;

ΜΙΧΑΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ Η δέσμευση παρέμβασης της Ουάσινγκτον ώστε να μην εκτραπεί σε ανοικτή σύγκρουση η αστάθεια στα ελληνοτουρκικά, δεν είναι κάτι...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα μαγειρεία του καλωδίου…

<a href="https://energypress.gr/sites/default/files/styles/crop_620x300/public/article/images/interconnector_gsi_cyprus-960x600.jpg?itok=FaeAqOwE"><img border="0" height="97" src="https://energypress.gr/sites/default/files/styles/crop_620x300/public/article/images/interconnector_gsi_cyprus-960x600.jpg?itok=FaeAqOwE" width="748" /></a><div><br /></div><div>Το καλώδιο Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ έχει γίνει σίριαλ. Μοιάζει με το γεφύρι της Άρτας. Τη μέρα το έχτιζαν και τη νύχτα χαλούσε… Θα εκδοθεί, όπως λέγεται, τις επόμενες μέρες μια νέα NAVTEX από την Ελλάδα για να προχωρήσει η διαδικασία. Θα δούμε πού και πώς. Σίγουρο είναι ότι θα υπάρξει τουρκική αντίδραση. Εκτός και αν δούλεψαν, ήδη, τα μαγειρεία του παρασκηνίου…<br /><br />Γιατί γίνεται λόγος στα μαγειρεία του παρασκηνίου; Διότι, οι μεν ΗΠΑ δήλωσαν διά στόματος Μάρκο Ρούμπιο ότι ευνοούν τη διπλωματία και ουδόλως επιθυμούν στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ δύο συμμάχων τους, αφού έχουν άλλους σοβαρούς μπελάδες στο κεφάλι τους, από την Ουκρανία έως το Ιράν. Για να αποτραπεί η σύγκρουση, η Ελλάδα έχει υποχωρήσει, ήδη, δύο φορές. Αυτή είναι μια συνήθης πρακτική, που καθιστά την Αθήνα αδύναμη στο πεδίο της διπλωματίας. Όταν, λοιπόν, οι τρίτοι εμπλέκονται για την αποτροπή κρίσης, είτε είναι Αμερικανοί είτε είναι άλλοι Ευρωπαίου, ξέρουν εκ των προτέρων σε ποια πλευρά θα ασκήσουν τις μεγαλύτερες πιέσεις.<br />p<br />Επί μακρόν προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι το πρόγραμμα του καλωδίου είναι ευρωπαϊκό. Εξ ου και η σχετική χρηματοδότηση των 657 εκ. ευρώ από τις Βρυξέλες. Άρα, το πρόβλημα κακώς εμφανίζεται ως διμερές ή τριμερές, δηλαδή μεταξύ Ελλάδας - Τουρκίας και Κύπρου- Τουρκίας. Ως εκ τούτου, το λάθος που διέπραξαν Αθήνα και Λευκωσία είναι ότι δεν κατέστησαν το θέμα ευρωπαϊκό, που σημαίνει ότι, εάν η Τουρκία έχει πρόβλημα, θα πρέπει να απευθυνθεί και στην ΕΕ, διότι τα θαλάσσια σύνορα της Ελλάδας και της Κύπρου είναι και δικά της. Επομένως, οφείλει να τα υπερασπιστεί. Και εφόσον οφείλει να τα υπερασπιστεί, θα πρέπει να περιληφθεί εντός των συμπερασμάτων της ΕΕ, μία παράγραφος που θα αναφέρει ότι: Εάν Ελλάδα και Κύπρος δεχθούν επίθεση από την Τουρκία, λόγω του καλωδίου, που είναι πρόγραμμα ευρωπαϊκό, θα ενεργοποιηθεί αμέσως το άρθρο 42,7 των Συνθηκών. Οπότε, θα σπεύσουν οι εταίροι μας, να μας στηρίξουν με στρατιωτικά μέσα. Αυτή είναι ή όχι μια αξιόπιστη μορφή αποτροπής;<br /><br />Ούτως ή άλλως, προ μερικών ημερών Μητσοτάκης και Γεραπετρίτης δήλωσαν ότι, εάν η Ελλάδα προκληθεί, θα απαντήσει επί του πεδίου! Οι Τούρκοι πάντως δεν «μάσησαν» και αξίωσαν ενημέρωση. Ως να είναι η θαλάσσια στην Κάσο τσιφλίκι τους. Ερώτημα: Εάν κατεβάσουν τις φρεγάτες τους, τι θα γίνει; Πόλεμος; Ή θα υιοθετηθεί η πεπατημένη, με την Αθήνα να βάζει την ουρά στα σκέλη; Οι παλληκαρισμοί ήταν δικοί της. Όπως και τα αδιέξοδα. Τώρα ποιος θα βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά; Τα μαγειρεία του παρασκηνίου; Και πώς; Μήπως στη λογική τού καλώδιο έναντι κυριαρχίας;<br /><br /><a href="https://simerini.sigmalive.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div><div><br /></div>

Τα μαγειρεία του καλωδίου…

Το καλώδιο Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ έχει γίνει σίριαλ. Μοιάζει με το γεφύρι της Άρτας. Τη μέρα το έχτιζαν και τη νύχτα χαλούσε… Θα εκδοθεί, ό...

Διαβάστε την συνέχεια

Συμφωνία ή νέα επίθεση στο Ιράν; Ο Τραμπ κρατά το Ισραήλ σε αγωνία.

<img height="112" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/10/trump-geo-1200x674.jpg" width="761" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Το ισραηλινό επιτελείο βλέπει κινδύνους και στα δύο σενάρια: στρατιωτική κλιμάκωση ή μια βιαστική συμφωνία με την Τεχεράνη. Τα αντιφατικά μηνύματα της Ουάσιγκτον περιπλέκουν τον σχεδιασμό, λίγο πριν από κρίσιμες εκλογές.<br /><br />Η επόμενη κίνηση του Ντόναλντ Τραμπ απέναντι στο Ιράν προκαλεί ανησυχία στο Ισραήλ, καθώς η προετοιμασία στρατιωτικών επιλογών συνυπάρχει με δημόσιες διαβεβαιώσεις ότι δεν επίκειται επανάληψη επιθέσεων πριν από τις αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές.<br /><br />Σύμφωνα με την ανάλυση του Μπεν Κασπίτ στο Al-Monitor, το ισραηλινό στρατιωτικό επιτελείο αντιμετωπίζει ένα διπλό ενδεχόμενο: μια νέα πολεμική εκστρατεία με απρόβλεπτες συνέπειες ή μια γρήγορη συμφωνία που δεν θα περιορίζει επαρκώς το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.<br /><br />Η αβεβαιότητα αφορά επομένως τόσο την πιθανότητα σύγκρουσης όσο και το περιεχόμενο μιας ενδεχόμενης διπλωματικής εξόδου.<div><br />Οι δύο επιλογές που προβληματίζουν το Ισραήλ<br /><br />Στο πρώτο σενάριο, ο Τραμπ αποφασίζει την επανέναρξη μεγάλης στρατιωτικής δράσης. Κατά την εκτίμηση του Κασπίτ, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου θα μπορούσε να υποδεχθεί θετικά αυτή την επιλογή, η οποία όμως θα δημιουργούσε κινδύνους για την ισραηλινή εκλογική διαδικασία που έχει προγραμματιστεί για τις 27 Οκτωβρίου.<br /><br />Στο δεύτερο, ο Αμερικανός πρόεδρος επιδιώκει ταχεία συμφωνία με την Τεχεράνη, αποδεχόμενος όρους τους οποίους Ισραηλινοί αξιωματούχοι ενδέχεται να θεωρήσουν ανεπαρκείς.<br /><br />Η ανησυχία που περιγράφει το ρεπορτάζ είναι συγκεκριμένη: η λήξη των εχθροπραξιών μπορεί να μην ταυτίζεται με την αντιμετώπιση της πυρηνικής απειλής όπως την αξιολογεί το Ισραήλ. </div><div><br />Προετοιμασία για πλήγματα, διαβεβαιώσεις για αναμονή<br /><br />Το Al-Monitor αναφέρει ότι η Ουάσιγκτον έδωσε μέσα στην εβδομάδα οδηγίες στο Ισραήλ να προετοιμαστεί για το ενδεχόμενο νέων επιθέσεων στο Ιράν. Σύμφωνα με Ισραηλινούς αξιωματούχους που επικαλείται, η οδηγία προκάλεσε έκπληξη.<br /><br />Παράλληλα, δημοσίευμα των New York Times, το οποίο μεταφέρει το Times of Israel, περιγράφει την κατάρτιση νέων στρατιωτικών επιλογών από το Πεντάγωνο.<br /><br />Μεταξύ αυτών αναφέρεται σχέδιο τριών ημερών εντατικών πληγμάτων, με έμφαση σε ιρανικές στρατιωτικές και ενεργειακές εγκαταστάσεις, καθώς και σε δυνατότητες πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών.<br /><br />Η εκπόνηση σχεδίων δεν σημαίνει ότι έχει δοθεί εντολή εκτέλεσής τους. Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, ο Τραμπ έχει απορρίψει πέντε προτάσεις για μεγάλες επιχειρήσεις κατά του Ιράν ή των Χούθι τους τελευταίους μήνες.<br /><br />Στις 8 Οκτωβρίου δήλωσε ότι οι ΗΠΑ δεν θα επιτεθούν στο Ιράν πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου, ενώ έκανε λόγο για παραγωγικές συνομιλίες.<br />Η αβεβαιότητα δυσκολεύει και τους συμμάχους<br /><br />Από αναλυτική σκοπιά, η ταυτόχρονη στρατιωτική προετοιμασία και διπλωματική επικοινωνία μπορεί να υπηρετεί την άσκηση πίεσης στην Τεχεράνη.<br /><br />Δεν αποδεικνύει, όμως, ότι υπάρχει ήδη σαφής τελική απόφαση. Για το Ισραήλ, αυτή η ασάφεια δυσκολεύει τον επιχειρησιακό σχεδιασμό και την εκτίμηση του χρόνου που απομένει για διπλωματική παρέμβαση.<br /><br />Το κρίσιμο ζήτημα είναι ποια αποτελέσματα θεωρεί επαρκή κάθε πλευρά. Μια συμφωνία μπορεί να μειώνει τον άμεσο κίνδυνο πολέμου, αλλά να αφήνει ανοιχτές διαφωνίες για την επαλήθευση, τη διάρκεια και την εφαρμογή των δεσμεύσεων.<br /><br />Γι’ αυτό, η αξιολόγηση μιας διπλωματικής λύσης θα εξαρτηθεί από τους συγκεκριμένους όρους της και από τη δυνατότητα ελέγχου της εφαρμογής τους.</div><div><br />Το ενεργειακό κόστος πιέζει την Ουάσιγκτον<br /><br />Η αμερικανική απόφαση διαμορφώνεται και μέσα σε περιβάλλον οικονομικής πίεσης.<br /><br />Ρεπορτάζ της Washington Post συνδέει τις προσπάθειες του Τραμπ για περιορισμό των τιμών με την προεκλογική περίοδο. Παράλληλα, το Bloomberg καταγράφει υποχώρηση του πετρελαίου μετά τη δήλωσή του ότι δεν θα υπάρξουν επιθέσεις πριν από τις κάλπες.<br /><br />Η αντίδραση δείχνει πόσο άμεσα οι αγορές αποτιμούν τον κίνδυνο κλιμάκωσης. Οι διαταραχές στις μεταφορές και η αναζωπύρωση των συγκρούσεων μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Χούθι προσθέτουν πίεση.<br /><br />Αυτό δημιουργεί διαφορετικά χρονικά κίνητρα: η Ουάσιγκτον επιδιώκει να περιορίσει το οικονομικό κόστος, ενώ το Ισραήλ ανησυχεί για το αν μια ταχεία διευθέτηση θα καλύπτει τις απαιτήσεις ασφαλείας του.</div><div><br />Το ερώτημα της επόμενης ημέρας<br /><br />Μια νέα στρατιωτική επιχείρηση θα πρέπει να αξιολογηθεί με βάση τους στόχους της, την πιθανότητα αντιποίνων και τη δυνατότητα αποφυγής ευρύτερης ανάφλεξης.<br /><br />Μια συμφωνία θα πρέπει αντίστοιχα να αξιολογηθεί με βάση τις δεσμεύσεις, τους ελέγχους και τις συνέπειες πιθανής παραβίασής της.<br /><br />Μέχρι να υπάρξει συγκεκριμένη απόφαση, το Ισραήλ καλείται να προετοιμάζεται για διαφορετικές εκβάσεις, ενώ προσπαθεί να επηρεάσει την αμερικανική επιλογή.<br /><br />Το διακύβευμα είναι αν η επόμενη κίνηση του Τραμπ θα δημιουργήσει σταθερότητα ή θα μεταφέρει τη σύγκρουση σε ένα νέο, εξίσου αβέβαιο στάδιο.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Συμφωνία ή νέα επίθεση στο Ιράν; Ο Τραμπ κρατά το Ισραήλ σε αγωνία.

Βασιλης Διαμαντακος  Το ισραηλινό επιτελείο βλέπει κινδύνους και στα δύο σενάρια: στρατιωτική κλιμάκωση ή μια βιαστική συμφωνία με την Τεχερ...

Διαβάστε την συνέχεια

Επικίνδυνη κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή: Νέες απειλές των Χούθι για τα αεροδρόμια της Σαουδικής Αραβίας.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/10/Saudi-airport-1.jpg"><img height="93" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/10/Saudi-airport-1-1068x668.jpg" width="747" /></a><br /><br />Νέα προειδοποίηση προς αεροπορικές εταιρείες, εργαζόμενους και ταξιδιώτες να αποφεύγουν τη χρήση των αεροδρομίων στη Σαουδική Αραβία εξαπέλυσαν οι αντάρτες Χούθι. Ο στρατιωτικός εκπρόσωπος των υποστηριζόμενων από το Ιράν ανταρτών, Γιαχία Σαρί, δήλωσε ότι ο εναέριος χώρος του βασιλείου αποτελεί «πεδίο επιχειρήσεων», υποστηρίζοντας ότι η Τζέντα και το Ριάντ φέρουν την ευθύνη για τις αποτυχημένες αναχαιτίσεις. Μοναδική εξαίρεση, σύμφωνα με τους ίδιους, αποτελούν οι ιερές πόλεις της Μέκκας και της Μεδίνας.<br /><br />Η κλιμάκωση αυτή ακολουθεί τη πολύνεκρη επίθεση στο διεθνές αεροδρόμιο του Ριάντ, η οποία στοίχισε τη ζωή σε 12 ανθρώπους και προκάλεσε τον τραυματισμό περισσότερων από 300 πολιτών. Πρόκειται για το φονικότερο χτύπημα στη Σαουδική Αραβία εδώ και μία δεκαετία, το οποίο ο υπό σαουδαραβική ηγεσία συνασπισμός απέδωσε στους Χούθι, χαρακτηρίζοντάς το «έγκλημα πολέμου».<br /><br /><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="background-color: white; box-sizing: border-box; display: flex; margin: 10px auto; max-width: 550px; width: 550px;"><br /><br /><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2109125014733635702" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?creatorScreenName=EconomicoGr&dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2109125014733635702&lang=el&origin=https%3A%2F%2Feconomico.gr%2F%3Fp%3D383063&sessionId=43ecc7bdd626c36cf6c589d5225e0d686775f2be&siteScreenName=EconomicoGr&theme=light&widgetsVersion=6a3ad42b224df%3A1778106238597&width=550px" style="box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 744px; max-width: 100%; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div><p style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #26333f; font-family: Inter, "Segoe UI", Roboto, "Helvetica Neue", Arial, sans-serif; font-size: 19px; line-height: 1.75 !important; margin-bottom: 24px !important; margin-left: auto; margin-right: auto; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word;"></p><div class="code-block code-block-20" style="background-color: white; box-sizing: border-box; clear: both; color: #26333f; font-family: Inter, "Segoe UI", Roboto, "Helvetica Neue", Arial, sans-serif; font-size: 19px; margin: 8px auto; text-align: center;"><div id="sas_80695" style="box-sizing: border-box; margin-bottom: 40px;"></div></div><div class="code-block code-block-2" style="background-color: white; box-sizing: border-box; clear: both; color: #26333f; font-family: Inter, "Segoe UI", Roboto, "Helvetica Neue", Arial, sans-serif; font-size: 19px; margin: 8px auto; text-align: center;"></div>Βαρύς ο φόρος αίματος και σοβαρές ζημιές στις υποδομές<br /><br />Ανάμεσα στα 12 θύματα της επίθεσης συγκαταλέγονται τέσσερις Σαουδάραβες πολίτες, δύο υπήκοοι Μπανγκλαντές, καθώς και πολίτες από τις ΗΠΑ, την Αίγυπτο, την Ιορδανία, τη Συρία, την Παλαιστίνη και το Σουδάν.<br /><br />Από το χτύπημα προκλήθηκαν σοβαρές ζημιές σε κρίσιμες υποδομές του αεροδρομίου, όπως τα συστήματα ραντάρ και επικοινωνιών, οδηγώντας στην αναστολή της λειτουργίας του. Παράλληλα, αυτόπτες μάρτυρες ανέφεραν εκκένωση των εγκαταστάσεων, ενώ αεροπορικές εταιρείες όπως η Kuwait Airways, η Etihad Airways και η Qatar Airways προχώρησαν σε ακυρώσεις πτήσεων προς και από την πρωτεύουσα της Σαουδικής Αραβίας.<br /><br />Παγκόσμια κατακραυγή και προειδοποιήσεις από τις πρεσβείες<br /><br />Η επίθεση προκάλεσε την άμεση αντίδραση της διεθνούς κοινότητας:<br /><br />ΗΠΑ: Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ χαρακτήρισε την επίθεση «απαράδεκτη» και άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο αμερικανικής στρατιωτικής συμμετοχής σε επιχειρήσεις κατά των Χούθι.<br /><br />Ευρωπαϊκή Ένωση & Βρετανία: Η Πρόεδρος της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, και ο Βρετανός Υπουργός Άμυνας, Γουές Στρίτινγκ, έκαναν λόγο για επικίνδυνη κλιμάκωση και καταδίκασαν τις επιθέσεις εναντίον πολιτικών υποδομών.<br /><br />Διπλωματικά μέτρα: Οι πρεσβείες των ΗΠΑ, του Καναδά, της Γερμανίας και της Ισπανίας εξέδωσαν οδηγίες προς τους πολίτες τους να αποφεύγουν το αεροδρόμιο του Ριάντ.<br /><br />Εν μέσω των διεθνών αντιδράσεων, ο σαουδαραβικός συνασπισμός διαμηνύει ότι θα απαντήσει δυναμικά, ενώ μέσα ενημέρωσης των Χούθι αναφέρουν ότι σαουδαραβικά αεροπορικά πλήγματα έχουν ήδη στόχευσε περιοχές στην επαρχία Σαναά.<div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Επικίνδυνη κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή: Νέες απειλές των Χούθι για τα αεροδρόμια της Σαουδικής Αραβίας.

Νέα προειδοποίηση προς αεροπορικές εταιρείες, εργαζόμενους και ταξιδιώτες να αποφεύγουν τη χρήση των αεροδρομίων στη Σαουδική Αραβία εξαπέλυ...

Διαβάστε την συνέχεια

Κύπρος: Τρομοκρατημένοι οι αποσχιστές Τουρκοκύπριοι (εξισλαμισμένοι-τουρκεμένοι Έλληνες) από τη συμμαχία Ελλάδας-Ισραήλ.

<img height="106" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2025/12/CYPRUS-ISRAEL-GREECE-630x334.jpg" width="768" /><br /><br />Ο ψευδοπρωθυπουργός του αποσχιστικού ψευδοκράτους (ΤΔΒΚ) στην τουρκοκρατούμενη-παράνομα κατεχόμενη βόρεια Κύπρο, Ουνάλ Ουστέλ, δήλωσε ότι τα σενάρια που υποστηρίζουν ότι το Ισραήλ θα μπορούσε να επιτεθεί σε τουρκικούς στρατιωτικούς στόχους στην ΤΔΒΚ και ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να υποστηρίξει μια τέτοια επίθεση έχουν φτάσει σε επικίνδυνο σημείο.<br /><br />Ο Ουστέλ, ο οποίος ηγείται επίσης του Κόμματος Εθνικής Ενότητας (UBP), ανέφερε ότι το Κυπριακό διανύει μια κρίσιμη και επικίνδυνη περίοδο και κάλεσε τους Τουρκοκύπριους να προστατεύσουν την ΤΔΒΚ και την Τουρκία με ενότητα και αλληλεγγύη.<br /><br />«Δεν πρέπει να παραδώσουμε το κράτος μας, την ασφάλειά μας και το μέλλον μας σε εκείνους που ορίζουν την ένωση με τους Έλληνες ως λόγο ύπαρξής τους», δήλωσε ο Ουστέλ.<br /><br />Τα σχόλιά του έγιναν καθώς αξιολογούσε τις στρατιωτικές εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και τα πιθανά σενάρια επίθεσης που εμπλέκουν το Ισραήλ και την Ελλάδα εναντίον της ΤΔΒΚ.<br />«Τα σενάρια επίθεσης έχουν φτάσει σε επικίνδυνο σημείο»<br /><br />Ο Ουστέλ ανέφερε ότι ένας απόμαχος διοικητής στην Ελλάδα υποστήριξε σε τηλεοπτική εκπομπή ότι το Ισραήλ θα μπορούσε να επιτεθεί σε τουρκικούς στρατιωτικούς στόχους στην ΤΔΒΚ.<br /><br />Είπε ότι ο διοικητής ισχυρίστηκε πως μια τέτοια επίθεση δεν θα θεωρείτο επίθεση σε μέλος του ΝΑΤΟ, επειδή η Κύπρος βρίσκεται εκτός της συμμαχίας.<br /><br />Ο Ουστέλ δήλωσε επίσης ότι τα ελληνοκυπριακά και τα ελληνικά Μέσα Ενημέρωσης δημοσίευσαν αναλύσεις που υποδηλώνουν ότι ο ελληνικός στρατός θα μπορούσε να υποστηρίξει πιθανές ισραηλινές επιθέσεις στην ΤΔΒΚ.<br /><br />«Αυτές οι δηλώσεις δεν αποτελούν απόδειξη μιας επίσημης απόφασης για επίθεση.<br /><br />»Ωστόσο, δείχνουν πόσο επικίνδυνη έχει γίνει η νοοτροπία που θέτει υπό αμφισβήτηση τις επιθέσεις εναντίον Τούρκων στρατιωτών και την απομάκρυνση της Τουρκίας από την Κύπρο», δήλωσε.<br /><br />Ο Ουστέλ επέκρινε επίσης τις στρατιωτικές σχέσεις που αναπτύσσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Γαλλία και το Ισραήλ με την Κυπριακή Δημοκρατία και την Ελλάδα, τονίζοντας ότι πρέπει να αμφισβητηθούν οι επιπτώσεις αυτών των εταιρικών σχέσεων στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Υποστήριξε ότι η στρατιωτική και πολιτική υποστήριξη που παρέχεται στην ελληνοκυπριακή και ελληνική πλευρά ενθαρρύνει αδιάλλακτες πολιτικές.<br /><br />Ο Ουστέλ δήλωσε ότι η ΤΔΒΚ δεν θα παραμείνει σιωπηλή απέναντι σε σενάρια που στοχεύουν την παρουσία της Τουρκίας στο νησί.<br /><br />Επέκρινε επίσης τις δηλώσεις Ελληνοκύπριου ευρωβουλευτή που ανέφερε ότι «η Γαλάζια Πατρίδα είναι δική μας», σημειώνοντας ότι αυτή η προσέγγιση στοχεύει τα θαλάσσια δικαιώματα και τα συμφέροντα της Τουρκίας.<div><br />«Δεν πρέπει να παραδώσουμε το κράτος μας»<br /><br />Ο Ουστέλ τόνισε ότι η κυριαρχία της ΤΔΒΚ και η παρουσία της Τουρκίας στο νησί δεν μπορούν να τεθούν υπό διαπραγμάτευση, προσθέτοντας ότι ο εγχώριος πολιτικός ανταγωνισμός δεν πρέπει να υπερισχύει της ασφάλειας και του μέλλοντος του κράτους.<br /><br />«Σε αυτό το πλαίσιο, δεν πρέπει να παραδώσουμε το κράτος μας, την ασφάλειά μας και το μέλλον μας σε εκείνους που ορίζουν την ένωση με τους Έλληνες ως λόγο ύπαρξής τους», ανέφερε.<br /><br />Ο Ουστέλ δήλωσε ότι ο αγώνας του τουρκοκυπριακού λαού για ελευθερία, ασφάλεια και κυριαρχία συνεχίζεται.<br /><br />Πρόσθεσε ότι απαιτείται προσοχή απέναντι σε προσεγγίσεις που θεωρούν την ύπαρξη του κράτους προσωρινή και έχουν ως στόχο τον τερματισμό της παρουσίας της Τουρκίας στο νησί.<br />Ο Ουστέλ καλεί σε ενότητα με την Τουρκία<br /><br />Επισημαίνοντας τη σημασία των σχέσεων με την Τουρκία για την ασφάλεια της ΤΔΒΚ, ο Ουστέλ ανέφερε ότι οι πολιτικές αντιπαραθέσεις και οι προεκλογικές υποσχέσεις δεν πρέπει να θέτουν σε κίνδυνο τα κεκτημένα πολλών ετών.<br /><br />Δήλωσε ότι ο κύριος στόχος του UBP είναι να διασφαλίσει ότι οι Τουρκοκύπριοι ζουν υπό τη σκέπη ενός ελεύθερου, κυρίαρχου, δημοκρατικού και αναπτυγμένου κράτους.<br /><br />Ο Ουστέλ πρόσθεσε ότι οι δεσμοί αδελφοσύνης με την Τουρκία πρέπει να ενισχυθούν περαιτέρω.<br /><br />«Η λήψη της σωστής απόφασης αυτή την περίοδο θα καθορίσει όχι μόνο το σήμερα, αλλά και τις συνθήκες υπό τις οποίες θα ζήσουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας.<br /><br />»Δεν πρέπει να θέσουμε σε κίνδυνο τόσο μεγάλο αγώνα, θυσίες και επιτεύγματα για χάρη αβέβαιων, λαϊκιστικών προεκλογικών υποσχέσεων», κατέληξε.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Κύπρος: Τρομοκρατημένοι οι αποσχιστές Τουρκοκύπριοι (εξισλαμισμένοι-τουρκεμένοι Έλληνες) από τη συμμαχία Ελλάδας-Ισραήλ.

Ο ψευδοπρωθυπουργός του αποσχιστικού ψευδοκράτους (ΤΔΒΚ) στην τουρκοκρατούμενη-παράνομα κατεχόμενη βόρεια Κύπρο, Ουνάλ Ουστέλ, δήλωσε ότι τα...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων του Αζερμπαϊτζάν αποκάλυψε το κρυφό εμπόριο της Τουρκίας με το Ισραήλ.

<img height="85" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/10/TURKEY-ISRAEL-630x350.jpg" width="754" /><br /><br /><b><a href="https://www.intellinews.com/beyond-the-bosporus-why-azerbaijan-s-official-news-agency-lifted-lid-on-turkey-s-hidden-trade-with-israel-474947">Akin Nazli</a></b><br />Όταν το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων του Αζερμπαϊτζάν, APA, δημοσίευσε αυτή την εβδομάδα μια δημοσιογραφική έρευνα που κατέγραφε αναλυτικά τα ταξίδια φορτηγών πλοίων από την Τουρκία προς το Ισραήλ, χτύπησε απευθείας ένα ευαίσθητο γεωπολιτικό νεύρο.<br /><br />Το άρθρο της 6ης Οκτωβρίου, με τίτλο «456 δρομολόγια πλοίων από την Τουρκία προς το Ισραήλ: Η αθέατη πλευρά του “μηδενικού εμπορίου”», αποτελούσε μια ευθεία αμφισβήτηση των επίσημων ισχυρισμών της Άγκυρας ότι οι εμπορικές σχέσεις της Τουρκίας με το Ισραήλ έχουν παγώσει πλήρως.<br /><br />Βασισμένη σε δεδομένα εντοπισμού πλοίων μέσω του Αυτόματου Συστήματος Αναγνώρισης (AIS), η έρευνα του Αζερικού Πρακτορείου Ειδήσεων χαρτογράφησε τις επίμονες ροές φορτίων στην Ανατολική Μεσόγειο.<div><br />Σημαίες ευκαιρίας<br /><br />Τα ευρήματα του APA έδειξαν ότι έξι πλοία μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων με ξένη σημαία, τα οποία συνδέονται με τουρκικές εταιρείες διαχείρισης -και συγκεκριμένα τα Μεδκόν Λτφ, Μεδκόν Τσανάκκαλε, Μεδκόν Μερσίν, Άντμιραλ Μαρς, Άντμιραλ Σταρ και Ανίτα Α- πραγματοποίησαν 11 προσεγγίσεις σε λιμάνια των ισραηλινών πόλεων Ασντόντ και Χάιφα μόνο μεταξύ 17 και 30 Σεπτεμβρίου.<br /><br />Συνολικά, 456 απευθείας δρομολόγια από τουρκικά λιμάνια προς ισραηλινά λιμάνια έλαβαν χώρα μεταξύ Ιανουαρίου και Σεπτεμβρίου 2025, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του δημοσιεύματος του APA.<br /><br />Τα πλοία έφεραν, κατά τις πληροφορίες, σημαίες ευκαιρίας του Παναμά και της Λιβερίας, όμως τα στοιχεία από εταιρικά μητρώα συνέδεαν τη διαχείριση των σκαφών με τουρκικές ναυτιλιακές επιχειρήσεις.<br /><br />«Τι μετέφεραν αυτά τα πλοία και ποιοι ήταν οι τελικοί συμβαλλόμενοι;» διερωτήθηκε το Μέσο Ενημέρωσης, παρουσιάζοντας το εμπόριο αυτό ως πλήρως αλληλοσυγκρουόμενο με τη δημόσια στάση της Άγκυρας για το τουρκικό εμπόριο με το Ισραήλ.</div><div><br />Το άρθρο εξαφανίστηκε αθόρυβα<br /><br />Το κακό είχε ήδη γίνει, ωστόσο, μέσα σε λίγες ώρες από τη δημοσίευση, το άρθρο εξαφανίστηκε αθόρυβα.<br />Η αζερική, η αγγλική και η ρωσική έκδοση του ρεπορτάζ διαγράφηκαν, χωρίς καμία ανάκληση ή εξήγηση.<br />Οι αναγνώστες που επιχειρούσαν να αποκτήσουν πρόσβαση στο δημοσίευμα οδηγούνταν ξανά στην αρχική σελίδα του APA.<br /><br />Η διάρκεια ζωής του εν λόγω ρεπορτάζ στη δημόσια κυκλοφορία μπορεί να ήταν σύντομη, ήταν όμως αρκετή για να αναδείξει σπάνιες, αλλά υποβόσκουσες, διπλωματικές τριβές μεταξύ Τουρκίας και Αζερμπαϊτζάν, δύο κρατών που συνδέονται από καιρό με ένα σχεδόν ιερό δόγμα εξωτερικής πολιτικής:</div><div><br /></div><div> «Ένα έθνος, δύο κράτη».<br /><br />Η κυβέρνηση της Τουρκίας περιλαμβάνει μάλιστα το σύνθημα αυτό σε επίσημες εκδόσεις που αναλύουν τη νομοθεσία, καθώς και σε οδηγίες που δημοσιεύονται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.<br />«Να ξέρουν τη θέση τους»<br /><br />Ο χρόνος δημοσίευσης της έκθεσης του APA δεν ήταν καθόλου τυχαίος.<br /><br />Ήρθε στη δημοσιότητα μόλις τέσσερις ημέρες αφότου ο πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν, Ιλχάμ Αλίγιεφ, εκφώνησε μια οργισμένη ομιλία στο 8ο Συνέδριο του κυβερνώντος κόμματος «Νέο Αζερμπαϊτζάν», στις 2 Οκτωβρίου.<br /><br />Χωρίς να κατονομάσει ρητά ξένες δυνάμεις, ο Αλίγιεφ εξαπέλυσε μια αυστηρά διατυπωμένη επίθεση κατά των εξωτερικών παρεμβάσεων.<br /><br />«Ο καθένας οφείλει να γνωρίζει τη θέση του, να μένει μακριά από τις υποθέσεις μας, να σταματήσει να ανακατεύεται στον τρόπο ζωής μας και να αποφεύγει να μας κάνει μαθήματα», δήλωσε ο ηγέτης του Αζερμπαϊτζάν, ο οποίος βρίσκεται στην εξουσία εδώ και 22 χρόνια.<br /><br />Ο Αλίγιεφ τόνισε με έμφαση την ανεξαρτησία της εξωτερικής πολιτικής της χώρας του, υπενθυμίζοντας με νόημα τη νίκη του Μπακού το 2020 επί των Αρμενίων για την ανάκτηση εδαφών στο Ναγκόρνο Καραμπάχ.<br /><br />«Ό,τι πετύχαμε, το αγοράσαμε με δικά μας χρήματα», δήλωσε, υπογραμμίζοντας ότι όλος ο στρατιωτικός εξοπλισμός που χρησιμοποιήθηκε στη σύγκρουση αποκτήθηκε σε τιμές αγοράς.<br /><br />Στην Άγκυρα, η ρητορική του Αλίγιεφ ερμηνεύθηκε ευρέως ως μια σιωπηρή απόρριψη των ισχυρισμών του επί 23 χρόνια ηγέτη της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σχετικά με την παροχή καθοριστικής στρατιωτικής υποστήριξης στο Αζερμπαϊτζάν κατά τον πόλεμο του Ναγκόρνο Καραμπάχ.<br /><br />Η αναφορά στον «τρόπο ζωής μας» θεωρήθηκε ομοίως ως απάντηση σε πρόσφατες αντιδράσεις τουρκικών συντηρητικών κύκλων για τους κανονισμούς κοσμικής ενδυμασίας που εισήχθησαν στα σχολεία του Αζερμπαϊτζάν.<br /><br />Καθοριστικό είναι το γεγονός ότι το APA παρουσίασε το ρεπορτάζ του για τη ναυτιλία μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ ως απαραίτητη ανταπάντηση σε αυτό που χαρακτήρισε «μαύρη προπαγάνδα» προερχόμενη από την Τουρκία, σχετικά με τους στενούς στρατηγικούς και ενεργειακούς δεσμούς του Αζερμπαϊτζάν με την Ιερουσαλήμ.</div><div><br />Ο ανεπιθύμητος ρόλος του «μεγάλου αδελφού» της Τουρκίας<br /><br />Το τουρκικό κράτος επιμένει να μην κατανοεί ότι κανένας κρατικός ή μη κρατικός δρών στον κόσμο δεν επιθυμεί έναν «Μεγάλο Αδελφό», ιδιαίτερα όταν πρόκειται για μια περιφερειακή δύναμη που η ίδια λειτουργεί υπό την κηδεμονία μιας ηγεμονικής δύναμης.<br /><br />Δεν υπάρχει καμία παρεξήγηση εδώ. Η Άγκυρα έκανε το ίδιο λάθος σε σχέση με τα τουρκικά κράτη τη δεκαετία του 1990 και συνεχίζει να επιμένει στη συμπεριφορά του «Μεγάλου Αδελφού», όχι μόνο στη Κεντρική Ασία αλλά και στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική.<br /><br />Όσον αφορά το εμπόριο με το Ισραήλ, οι Αζέροι έχουν προφανώς ξεχάσει ότι καλύπτουν περίπου το ήμισυ της κατανάλωσης αργού πετρελαίου του Ισραήλ μέσω του αγωγού Μπακού-Τμπιλίσι-Τσεϊχάν.<br /><br />Το τρίτο τμήμα του αγωγού -το οποίο εκτείνεται από τα σύνορα Τουρκίας και Γεωργίας έως το τουρκικό λιμάνι του Τσεϊχάν στις ακτές της Ανατολικής Μεσογείου- τελεί υπό τη διαχείριση του τουρκικού κρατικού μονοπωλίου εκμετάλλευσης αγωγών, της εταιρείας Botas (Μποτάς).<br /><br />Το Αζερμπαϊτζάν συμμετέχει σε μια ανοιχτή συμμαχία με το Ισραήλ. Η Τουρκία, από την άλλη πλευρά, διατηρεί τις εναπομείνουσες οικονομικές σχέσεις με το Ισραήλ στο σκότος, ενώ επιδίδεται σε προσεκτικά ελεγχόμενους φραστικούς πολέμους με τους Ισραηλινούς και προωθεί αντισραηλινή ρητορική στα Μέσα Ενημέρωσης.<br /><br />Εξετάζοντας τη σκληρή διακυβέρνηση που ασκεί ο Αλίγιεφ, η επικρατούσα εκτίμηση είναι ότι στοχεύει να κρατήσει τον πληθυσμό του, που είναι κυρίως Σίτες -όπως και ο λαός του γειτονικού Ιράν- μακριά από την ιρανική επιρροή, ενώ παράλληλα παρουσιάζει τον εαυτό του ως ανεξάρτητο δρώντα στη διεθνή σκηνή, που υπερασπίζεται τον τρόπο ζωής και την κυριαρχία του Αζερμπαϊτζάν.<br /><br />Η αμφισβήτηση της πολιτικής του Αλίγιεφ απέναντι στο Ισραήλ από τουρκικά κυβερνητικά τρολ και Μέσα Ενημέρωσης μπορεί υπό κανονικές συνθήκες να προσπεραστεί.<br /><br />Ωστόσο, αν οι Σίτες του Αζερμπαϊτζάν αρχίσουν να αναρωτιούνται γιατί η χώρα τους υποστηρίζει το Ισραήλ αντί για τους Σίτες αδελφούς τους στο Ιράν, ο Αλίγιεφ ενδέχεται να αντιμετωπίσει προβλήματα.<br /><br />Ιδιαίτερα το βόρειο Ιράν, που συνορεύει με το Αζερμπαϊτζάν, κατοικείται από εθνοτικούς Τούρκους, δηλαδή Αζέρους.<br /><br />Συνολικά, δεν υπάρχει καμία ορατή ένδειξη απότομης επιδείνωσης των σχέσεων Τουρκίας-Αζερμπαϊτζάν, αλλά ο Αλίγιεφ έχει τουλάχιστον προσφέρει στους αναλυτές των διεθνών σχέσεων στα Μέσα Ενημέρωσης μια πολύ καλή τροφή για σχολιασμό.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γιατί το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων του Αζερμπαϊτζάν αποκάλυψε το κρυφό εμπόριο της Τουρκίας με το Ισραήλ.

Akin Nazli Όταν το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων του Αζερμπαϊτζάν, APA, δημοσίευσε αυτή την εβδομάδα μια δημοσιογραφική έρευνα που κατέγραφε α...

Διαβάστε την συνέχεια

Ουκρανία: “Εντολή” Τραμπ για αντικατάσταση του Ζελένσκι…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://i1.prth.gr/images/1168x656/jpg/files/2025-11-23/maketa-zelensky.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="656" data-original-width="1168" height="101" src="https://i1.prth.gr/images/1168x656/jpg/files/2025-11-23/maketa-zelensky.jpg" width="752" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div>«Είναι ένας πόλεμος που δεν έπρεπε να αρχίσει, είναι η ώρα η Ουκρανία να αποκτήσει νέο Πρόεδρο». Αυτή ήταν η χαρακτηριστική αναφορά του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, όταν ρωτήθηκε σχετικά με τις επικρίσεις για τη συμφωνία πετρελαίου με τη Ρωσία και την προοπτική να παρατείνει τον πόλεμο με την Ουκρανία.<br /><br />«Ο Ζελένσκι θα μπορούσε να είχε τερματίσει αυτόν τον πόλεμο πολλές φορές, πάρα πολλές φορές, αλλά επέλεξε να μην το κάνει. Είναι πολύ δύσκολο. Είναι ένας πόλεμος που δεν έπρεπε ποτέ να είχε ξεκινήσει. Αν ήμουν πρόεδρος – αν οι εκλογές δεν είχαν νοθευτεί, θα ήμουν πρόεδρος – αυτός ο πόλεμος δεν θα είχε ξεκινήσει ποτέ. Αλλά θα μπορούσε να τον είχε διευθετήσει πολλές φορές, και επέλεξε να μην το κάνει.<br /><br />»Είπαμε ότι μπορείτε να κάνετε ό,τι θέλετε στη Ρωσία. Μην χτυπάτε τα διυλιστήρια, γιατί αυτό δημιουργεί ένα παγκόσμιο πρόβλημα. Και θέλει να δημιουργήσει προβλήματα στον κόσμο. Θέλει να δημιουργήσει προβλήματα στους αγρότες μας, στους κτηνοτρόφους μας με το πετρέλαιο, επειδή η Ρωσία προμηθεύει ένα μεγάλο μέρος του πετρελαίου σε όλο τον κόσμο, και τους είπαμε: «Κάντε ό,τι θέλετε, αλλά μην πλήξετε το πετρέλαιο, γιατί υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα, μια μεγάλη έλλειψη. Και τι κάνει; Πηγαίνει και πλήττει το πετρέλαιο…»<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ουκρανία: “Εντολή” Τραμπ για αντικατάσταση του Ζελένσκι…

«Είναι ένας πόλεμος που δεν έπρεπε να αρχίσει, είναι η ώρα η Ουκρανία να αποκτήσει νέο Πρόεδρο». Αυτή ήταν η χαρακτηριστική αναφορά του Αμερ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία: Στην Άγκυρα, πανηγυρικά, αντιπροσωπεία της Χαμάς

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcT3kyB06L2N3W7LKuJ_eKCJzWDcQhPpIbfkJHsJpyA_QXIKcYkLc7upovQ&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="446" data-original-width="687" height="102" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcT3kyB06L2N3W7LKuJ_eKCJzWDcQhPpIbfkJHsJpyA_QXIKcYkLc7upovQ&s=10" width="737" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η Τουρκία στηρίζει απροκάλυπτα την τρομοκρατία: Ο Χακάν Φιντάν υποδέχθηκε στην Άγκυρα «μετά βαΐων και κλάδων» αντιπροσωπεία της Χαμά</span>ς.</h3><div>Την αντιπροσωπεία της Χαμάς, με επικεφαλής τον Χαλίλ ελ-Χάγια, επικεφαλής του Πολιτικού Γραφείου της τρομοκρατικής οργάνωσης, υποδέχθηκε στην Άγκυρα ο Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Χακάν Φιντάν.</div><br />Το Ισραήλ κατηγορεί ανοιχτά την Άγκυρα ότι έχει μετατραπεί σε «έδρα της οργάνωσης Χαμάς» και ότι φιλοξενεί την ηγεσία της. Το ισραηλινό υπουργείο Εξωτερικών συνδέει τις κατηγορίες με τις πρόσφατες δηλώσεις του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Χακάν Φιντάν για τη Γάζα και τη μελλοντική της διακυβέρνηση.<br /><br />Η αναφορά Φιντάν σε «ριζικά μέτρα» μαζί με Κατάρ και Αίγυπτο, σε περίπτωση που οι ΗΠΑ δεν πιέσουν το Ισραήλ, αναδεικνύει μια άτυπη ομάδα κρατών που επιχειρεί να επηρεάσει τη διαχείριση της Γάζας.<br /><br />Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Φιντάν συναντάται με υψηλόβαθμα στελέχη της Χαμά. Τον περασμένο Δεκέμβριο ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών συναντήθηκε με αξιωματούχους του πολιτικού γραφείου της Χαμάς στην Άγκυρα για να συζητήσουν τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός στη Λωρίδα της Γάζας και την προώθηση της συμφωνίας στη δεύτερη φάση της.<br /><br />Προ διμήνου ο ίδιος ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αναφερόμενος στην κατάσταση στη Γάζα, επαίνεσε την καλή θέληση που επιδεικνύει η Χαμάς ως προς την προθυμία της να εφαρμοστεί το αμερικανικό ειρηνευτικό σχέδιο, επικρίνοντας τη αρνητική στάση που τηρεί η ισραηλινή κυβέρνηση.<div><br /></div><div><a href="https://hellasjournal.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκία: Στην Άγκυρα, πανηγυρικά, αντιπροσωπεία της Χαμάς

Η Τουρκία στηρίζει απροκάλυπτα την τρομοκρατία: Ο Χακάν Φιντάν υποδέχθηκε στην Άγκυρα «μετά βαΐων και κλάδων» αντιπροσωπεία της Χαμά ς. Την ...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι Πομάκοι απαιτούν σχολεία χωρίς υποχρεωτικά τα τουρκικά.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQHwgSXkPm4KJDsD9BOXiEKkf0iExvxCmfLfIikS7o2mU7RT65wNbD3VWB9&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="443" data-original-width="692" height="105" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQHwgSXkPm4KJDsD9BOXiEKkf0iExvxCmfLfIikS7o2mU7RT65wNbD3VWB9&s=10" width="748" /></a></div><div><br /></div>Πομάκοι. Το δικαίωμα στην επιλογή σχολείου, χωρίς υποχρεωτική διδασκαλία της τουρκικής γλώσσας και με παράλληλη μέριμνα για τη διατήρηση της πομακικής, βρίσκεται στο επίκεντρο δημόσιων παρεμβάσεων από Πομάκους της Θράκης.<br /><br />Η αγωνία για την εκπαίδευση των παιδιών στα ορεινά χωριά της Ξάνθης έφτασε στη Βουλή, ενώ ζητήματα ταυτότητας, θρησκευτικής ελευθερίας και καταγγελλόμενων πιέσεων τέθηκαν και στη Διάσκεψη για την Ανθρώπινη Διάσταση του ΟΑΣΕ στη Βαρσοβία.<div><br />Οι Πομάκοι απαιτούν<br /><br />«Όποιος θέλει Τουρκικά, να τα επιλέξει. Όποιος θέλει δημόσιο σχολείο χωρίς Τουρκικά, να μπορεί να το επιλέξει», αναφέρει ο Ιρφάν Μεχμέτ Αλή, ζητώντας από την ελληνική Πολιτεία ουσιαστικές εκπαιδευτικές δυνατότητες για τις οικογένειες των Πομακοχωρίων.<br /><br />Την ίδια ώρα, ο εκπρόσωπος του Πολιτιστικού Συλλόγου Πομάκων Νομού Ξάνθης, Μπενιαμίν Κόντε, με παρέμβασή του στον ΟΑΣΕ αμφισβήτησε την εκπροσώπησή του από τον Μουσταφά Τράμπα και κατήγγειλε περιστατικά εκφοβισμού και κοινωνικού αποκλεισμού.<br /><br />Μιλώντας στο Newsbomb, ο δημοσιογράφος του RodopiPress, Νίκος Αρβανίτης, περιγράφει ως κοινό παρονομαστή των παρεμβάσεων τον σεβασμό στην ιδιαίτερη ταυτότητα των Πομάκων και την ελευθερία των επιλογών τους. Διευκρινίζει, ωστόσο, ότι αυτές οι διεκδικήσεις δεν σημαίνουν πως κάθε μέλος της κοινότητας συμμερίζεται τις ίδιες εκπαιδευτικές ή πολιτικές θέσεις. <a href="https://www.newsbomb.gr/ellada/ethnika/story/1768823/anavrasmos-stous-pomakous-tis-thrakis-zitoyn-sxoleia-xoris-ypoxreotika-tourkika-sti-vouli-to-thema"><b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a></div><div><br /><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οι Πομάκοι απαιτούν σχολεία χωρίς υποχρεωτικά τα τουρκικά.

Πομάκοι. Το δικαίωμα στην επιλογή σχολείου, χωρίς υποχρεωτική διδασκαλία της τουρκικής γλώσσας και με παράλληλη μέριμνα για τη διατήρηση της...

Διαβάστε την συνέχεια