Τουρκολιβυκό: Η Άγκυρα «κλειδώνει» τη Λιβύη.Στο τραπέζι 12 μίλια στην Κρήτη, συναγερμός για Chevron & καλώδιο.

<img height="98" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/10/536281721_1110420627937228_2783871776618076362_n-1.jpg" width="732" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Η επικύρωση του μνημονίου από το κοινοβούλιο της ανατολικής Λιβύης αλλάζει τις διπλωματικές ισορροπίες στη Μεσόγειο. Η σκληρή απάντηση της Αθήνας, η προσέγγιση της οικογένειας Χαφτάρ με τον Ερντογάν και οι κρίσιμες επιλογές της Ελλάδας για χωρικά ύδατα, ενεργειακές έρευνες και ηλεκτρική διασύνδεση με την Κύπρο.<br /><br />Μια νέα περίοδος γεωπολιτικής έντασης διαμορφώνεται στην Ανατολική Μεσόγειο μετά την απόφαση του κοινοβουλίου της ανατολικής Λιβύης να εγκρίνει το τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019, ανατρέποντας την προηγούμενη στάση του απέναντι στη συμφωνία θαλάσσιας οριοθέτησης με την Τουρκία.<br /><br />Η εξέλιξη έχει ιδιαίτερη βαρύτητα για την Ελλάδα, καθώς το επίμαχο μνημόνιο παρακάμπτει, σύμφωνα με την ελληνική θέση, τα δικαιώματα των ελληνικών νησιών στις θαλάσσιες ζώνες και επιχειρεί να δημιουργήσει έναν θαλάσσιο διάδρομο μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης.<br /><br />Το σημαντικότερο στοιχείο δεν είναι ότι η Άγκυρα απέκτησε ξαφνικά νέα νομικά δικαιώματα. Είναι ότι κατάφερε να εξασφαλίσει πολιτική στήριξη από μια λιβυκή πλευρά που μέχρι πρότινος αντιτασσόταν στο μνημόνιο.<br /><br />Η μεταστροφή αυτή περιορίζει ένα από τα βασικά διπλωματικά επιχειρήματα που μπορούσε να αξιοποιήσει η Αθήνα στις επαφές της με την ανατολική Λιβύη.<br /><br />Την ίδια στιγμή, επανέρχεται στο προσκήνιο η δυνατότητα επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια νοτίως και δυτικά της Κρήτης, ενώ οι εξελίξεις συνδέονται με τις σχεδιαζόμενες έρευνες υδρογονανθράκων και την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου. <div><br />Η απόφαση της Βεγγάζης που αλλάζει το διπλωματικό παιχνίδι<br /><br />Στις 20 Οκτωβρίου 2026, η Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης ενέκρινε ομόφωνα το μνημόνιο θαλάσσιας οριοθέτησης που είχε υπογραφεί μεταξύ Άγκυρας και Τρίπολης τον Νοέμβριο του 2019.<br /><br />Παράλληλα, ανακάλεσε προηγούμενες αποφάσεις του 2020, με τις οποίες είχε απορρίψει τη συμφωνία και είχε διακόψει τις πολιτικές σχέσεις με την Τουρκία.<br /><br />Η κίνηση έχει ισχυρό συμβολισμό.<br /><br />Το 2019, η Άγκυρα είχε υπογράψει το μνημόνιο με την τότε διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Τρίπολης, ενώ η ανατολική Λιβύη, υπό την επιρροή του στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ, είχε ταχθεί απέναντί του.<br /><br />Επτά χρόνια αργότερα, το ίδιο πολιτικό στρατόπεδο εμφανίζεται να αποδέχεται τη συμφωνία.<br /><br />Αυτή η αλλαγή αποτυπώνει τη διεύρυνση της τουρκικής επιρροής σε μια χώρα όπου η Άγκυρα είχε αρχικά επενδύσει κυρίως στις σχέσεις της με τη δυτική κυβέρνηση.<br />Αθήνα: «Η γεωγραφία και το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας δεν αλλάζουν» <a href="https://www.pagenews.gr/2026/10/21/geopolitika/tourkolibyko-i-agkyra-kleidonei-ti-libyi-sto-trapezi-12-milia-stin-kritisynagermos-gia-chevron-kalodio/"><b>Διαβάστε την συνέχεια στην πηγή</b></a></div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκολιβυκό: Η Άγκυρα «κλειδώνει» τη Λιβύη.Στο τραπέζι 12 μίλια στην Κρήτη, συναγερμός για Chevron & καλώδιο.

Βασιλης Διαμαντακος  Η επικύρωση του μνημονίου από το κοινοβούλιο της ανατολικής Λιβύης αλλάζει τις διπλωματικές ισορροπίες στη Μεσόγειο. Η ...

Διαβάστε την συνέχεια

Μάζης και Μήτσιος για τουρκολιβυκό μνημόνιο: «Άμεσα 12νμ και ΑΟΖ με Κύπρο».

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/10/turkish_soldier_tourkolivyko.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1201" data-original-width="1900" height="97" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/10/turkish_soldier_tourkolivyko.jpg" width="743" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">«Ζούμε το τέλος των ψευδαισθήσεων στην εξωτερική πολιτική».</span></h3> <b>Ιωάννα Γκορόγια</b><br />Ως «ολέθρια» για την Ελλάδα και την ελληνική διπλωματία, χαρακτηρίζουν την εξέλιξη με το τουρκολιβυκό μνημόνιο, την επικύρωσή του δηλαδή και από την Ανατολική Λιβύη του Χαφτάρ, δύο πολύ έμπειροι αναλυτές: Ο καθηγητής γεωπολιτικής Ιωάννης Μάζης και ο διεθνολόγος Γιάννης Μήτσιος.<br /><br />Και οι δύο -μιλώντας στον Star FM 97.1– κάνουν λόγο για άμεση ανακήρυξη ελληνικής ΑΟΖ με την Κύπρο και επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, ως «απάντηση» στην Τουρκία. «Εάν τώρα, σε αυτή τη συγκυρία αδρανήσουμε, τότε είμαστε άξιοι της τύχης μας», είναι το χαρακτηριστικό σχόλιο-αποτίμηση των όσων έχουν συμβεί σε βάρος της Ελλάδας -και με δική της ευθύνη.<br /><br />Η Ελλάδα «εγκλωβίζεται», καθώς η Τουρκία της «κόβει το δρόμο για την Κύπρο», επεσήμαναν ακόμα για το τι σημαίνει πρακτικά το τουρκολιβυκό μνημόνιο.<br /><br />Μάζης για τουρκολιβυκό: «Εξωτερική πολιτική και διπλωματία απέτυχαν»<br /><br />Συγκεκριμένα, ο Γιάννης Μάζης χαρακτηρίζει την εξέλιξη από τη Λιβύη «σοβαρό πλήγμα» για την ελληνική εξωτερική πολιτική, εκτιμώντας ότι «η αδράνεια της Αθήνας» ενισχύει τη γεωστρατηγική επιρροή της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Προτείνει την άμεση ανακήρυξη ελληνικής ΑΟΖ και την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, καλώντας παράλληλα την Ευρωπαϊκή Ένωση να περάσει «από τις λεκτικές διαβεβαιώσεις στην έμπρακτη υποστήριξη» των ελληνικών θέσεων και στη σύνδεση των ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου.<br /><br />Ο καθηγητής τονίζει ότι «η ευθύνη για την εξωτερική πολιτική ανήκει πρωτίστως στον πρωθυπουργό», από τον οποίο το υπουργείο Εξωτερικών λαμβάνει τις κατευθύνσεις του, ενώ προειδοποιεί ότι η Ελλάδα πρέπει «να υπερασπιστεί έμπρακτα τα κυριαρχικά της δικαιώματα με αποτρεπτική ισχύ», διαφορετικά κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπη με ενισχυμένη τουρκική παρουσία και περιορισμό της στρατηγικής της ελευθερίας στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Μήτσιος: «Ζούμε το τέλος των ψευδαισθήσεων στην εξωτερική πολιτική»<br /><br />Από την πλευρά του, ο Γιάννης Μήτσιος κάνει λόγο για «σοβαρή ήττα της ελληνικής διπλωματίας» αναφερόμενος στην επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου, καθώς, όπως αναφέρει, «απέτυχαν οι προσπάθειες επτά ετών» να αποκοπεί η Ανατολική Λιβύη από «την αγκαλιά της Τουρκίας».<br /><br />Ο έμπειρος διεθνολόγος ζητά άμεσες πρωτοβουλίες για την ανακήρυξη της ΑΟΖ της Ελλάδας με την Κύπρο και την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, με συντονισμό Ελλάδας, Κύπρου, Αιγύπτου και Ευρωπαϊκής Ένωσης. «Θα υποχρεωθούμε εκ των πραγμάτων να ανακηρύξουμε ΑΟΖ με την Κύπρο, δηλαδή δεν πάει άλλο», σχολίασε χαρακτηριστικά.<br /><br />Παράλληλα, ο κ. Μήτσιος θέτει ζήτημα «κυβερνητικής λογοδοσίας για την εξωτερική πολιτική στον ελληνικό λαό», προειδοποιώντας ότι η τουρκική επιρροή στη Λιβύη, το μεταναστευτικό και οι ενεργειακές εξελίξεις συνθέτουν ένα ευρύτερο πεδίο πιέσεων για την Ελλάδα:<br /><br />«Ζούμε το τέλος των ψευδαισθήσεων στην εξωτερική πολιτική. Κι εφόσον έχουμε και το μεταναστευτικό που άρχισε και φορτώνει από τις ακτές της Λιβύης προς την Κρήτη, ενδεχομένως να έχουμε υβριδικό πόλεμο ευρύτερα στην περιοχή και ενορχηστρωτής είναι η Τουρκία. Αυτή έχει τον μεγάλο ρόλο στη Λιβύη αυτή τη στιγμή.<br /><br />Και δεν ξέρουμε ποιος είναι ο ρόλος των ΗΠΑ στην ένωση της Λιβύης αυτή τη στιγμή. Έχουμε και το καλώδιο μπροστά μας τις επόμενες μέρες. Έχουμε και το Σινά στην Αίγυπτο. Αν δεν πάει καλά όλο αυτό, έχουμε κατάρρευση της εξωτερικής πολιτικής στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο. … Ό,τι δεν κάναμε 40 χρόνια (σ.σ. από όταν επικυρώθηκε το Δίκαιο της Θάλασσας) πρέπει να το κάνουμε σε λίγες ημέρες.<br /><br />… Κάποια στιγμή θα υπάρξει η αναμέτρηση (σ.σ. με την Τουρκία). Το θέμα είναι πώς και πότε, επειδή μπλέκονται κι άλλες χώρες στην περιοχή».<div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μάζης και Μήτσιος για τουρκολιβυκό μνημόνιο: «Άμεσα 12νμ και ΑΟΖ με Κύπρο».

«Ζούμε το τέλος των ψευδαισθήσεων στην εξωτερική πολιτική».   Ιωάννα Γκορόγια Ως «ολέθρια» για την Ελλάδα και την ελληνική διπλωματία, χαρακ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Σίσι μπροστά στην παγίδα της Υεμένης — Σαουδική Αραβία, Σουέζ και το δίλημμα της εμπλοκής.

<img height="106" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/10/sisi-2-1200x797.jpg" width="735" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Η Αίγυπτος εξετάζει στρατιωτική συνδρομή στο Ριάντ απέναντι στους Χούθι, αλλά η ψηφοφορία μετατέθηκε για τις 26 Οκτωβρίου — Οι οικονομικοί δεσμοί με τον Κόλπο, η ασφάλεια της Ερυθράς Θάλασσας και ο φόβος μιας αποστολής χωρίς σαφή όρια.<br /><br />Η Αίγυπτος πλησιάζει σε μια απόφαση με συνέπειες που ξεπερνούν τη διμερή σχέση της με τη Σαουδική Αραβία. Ο πρόεδρος Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι ζητά εξουσιοδότηση για στρατιωτική υποστήριξη του βασιλείου, εφόσον το Ριάντ τη ζητήσει, καθώς οι επιθέσεις των Χούθι αυξάνουν την πίεση στις σαουδαραβικές υποδομές.<br /><br />Η τελική κοινοβουλευτική απόφαση παραμένει ανοιχτή. Έπειτα από δύο κλειστές συνεδριάσεις, η ψηφοφορία μετατέθηκε για τις 26 Οκτωβρίου, παρατείνοντας τη συζήτηση για το εύρος, τον σκοπό και τους κινδύνους μιας πιθανής αποστολής.<br /><br />Για το Κάιρο, η εξίσωση συνδέει την ασφάλεια ενός στενού συμμάχου με τις δικές του οικονομικές ανάγκες και θαλάσσιες αρτηρίες. Μια ισχυρότερη στρατιωτική παρουσία θα μπορούσε να προστατεύσει κρίσιμα συμφέροντα. Θα μπορούσε, όμως, και να διευρύνει την έκθεση της Αιγύπτου σε μια σύγκρουση με αβέβαιο τέλος.<div><br />Η δέσμευση του Σίσι και η εκκρεμής εξουσιοδότηση<br /><br />Στη δημόσια παρέμβασή του, ο Σίσι υπογράμμισε την υποστήριξη προς τους συμμάχους του Κόλπου και δήλωσε ότι η Αίγυπτος θα λάβει τα αναγκαία μέτρα για την προστασία τους.<br /><br />Το Εθνικό Συμβούλιο Άμυνας, που συνεδρίασε στις 18 Οκτωβρίου υπό την προεδρία του, εξέφρασε πλήρη αλληλεγγύη στη Σαουδική Αραβία.<br /><br />Στην επίσημη ανακοίνωση περιλαμβάνεται η παροχή «όλων των αναγκαίων και δυνατών μορφών υποστήριξης» για την προστασία της ασφάλειας, της σταθερότητας και της εδαφικής ακεραιότητας του βασιλείου.<br /><br />Το Συμβούλιο συνέδεσε επίσης τη σαουδαραβική εθνική ασφάλεια με την αιγυπτιακή και την αραβική ασφάλεια, ενώ ζήτησε συνέχιση των διπλωματικών προσπαθειών αποκλιμάκωσης.<br /><br />Η πολιτική κατεύθυνση είναι σαφής. Η συγκεκριμένη επιχειρησιακή μορφή της συνδρομής, ωστόσο, δεν έχει αποσαφηνιστεί δημόσια.</div><div><br />Γιατί η Βουλή ζητά χρόνο<br /><br />Η μετάθεση της ψηφοφορίας αναδεικνύει τη βαρύτητα της απόφασης.<br /><br />Το αιγυπτιακό Σύνταγμα προβλέπει πλειοψηφία δύο τρίτων για την αποστολή ενόπλων δυνάμεων σε πολεμική αποστολή εκτός συνόρων, μετά από διαβούλευση με το Εθνικό Συμβούλιο Άμυνας.<br /><br />Το Αιγυπτιακό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα ανακοίνωσε ότι οι βουλευτές του θα απέχουν, υποστηρίζοντας πως δεν έχουν δοθεί επαρκείς πληροφορίες για τους στόχους, το εύρος, τη διάρκεια, το κόστος και τους κινδύνους για το προσωπικό.<br /><br />Παράλληλα με την υποστήριξή του στην ασφάλεια της Σαουδικής Αραβίας, ζήτησε αποφυγή μιας στρατιωτικής δέσμευσης χωρίς χρονικά και επιχειρησιακά όρια.<br /><br />Ο μεγάλος ιμάμης του Αλ Άζχαρ απηύθυνε επίσης έκκληση για επείγουσα μεσολάβηση αραβικών και μουσουλμανικών ηγεσιών, ώστε να περιοριστεί η αιματοχυσία. </div><div><br />Ο Κόλπος στην οικονομική εξίσωση του Καΐρου<br /><br />Οι σχέσεις της Αιγύπτου με τη Σαουδική Αραβία και τα υπόλοιπα κράτη του Κόλπου έχουν βαθιά οικονομική διάσταση.<br /><br />Τα εμβάσματα των Αιγυπτίων εργαζομένων στην περιοχή αποτελούν σημαντική πηγή συναλλάγματος και οικογενειακών εισοδημάτων. Οι επενδύσεις, οι καταθέσεις και η χρηματοδοτική στήριξη από τον Κόλπο επηρεάζουν επίσης τα περιθώρια της αιγυπτιακής οικονομίας.<br /><br />Αυτή η αλληλεξάρτηση αποκτά ιδιαίτερο βάρος σε περίοδο πιέσεων στις τιμές τροφίμων και καυσίμων. Η προστασία της περιφερειακής σταθερότητας συνδέεται με τις προοπτικές εισοδήματος, επενδύσεων και χρηματοδότησης της ίδιας της Αιγύπτου.<br /><br />Η οικονομική σχέση, πάντως, δεν αρκεί για να εξηγήσει μόνη της μια ενδεχόμενη στρατιωτική απόφαση. Συνυπάρχει με άμεσους κινδύνους ασφαλείας και με την ανάγκη διατήρησης της αξιοπιστίας του Καΐρου απέναντι στους συμμάχους του.</div><div><br />Σουέζ και Μπαμπ ελ Μαντέμπ: Η ίδια θαλάσσια αλυσίδα<br /><br />Το Στενό Μπαμπ ελ Μαντέμπ, στην είσοδο της Ερυθράς Θάλασσας, αποτελεί κρίσιμο πέρασμα για τη ναυσιπλοΐα που κατευθύνεται προς τη Διώρυγα του Σουέζ.<br /><br />Όταν αυξάνεται ο κίνδυνος στις θαλάσσιες διαδρομές, οι πλοιοκτήτες επανεξετάζουν δρομολόγια, ασφάλιστρα και χρόνους παράδοσης. Η μετατόπιση πλοίων σε μεγαλύτερες διαδρομές επιβαρύνει το εμπόριο και περιορίζει τα έσοδα της διώρυγας.<br /><br />Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο καταγράφει ότι η κίνηση στο Σουέζ παραμένει σημαντικά χαμηλότερη από τα επίπεδα πριν από την κρίση της Ερυθράς Θάλασσας.<br /><br />Στην έκθεσή του αναφέρεται μέση διέλευση περίπου 39 πλοίων ημερησίως για το οικονομικό έτος 2025–2026, έναντι 73 το 2023.<br /><br />Για την Αίγυπτο, επομένως, η ασφάλεια των θαλάσσιων οδών αφορά άμεσα μια σημαντική πηγή συναλλάγματος.</div><div><br />Τι μορφή θα μπορούσε να πάρει η υποστήριξη<br /><br />Οι εκτιμήσεις στρατιωτικών αναλυτών συγκλίνουν περισσότερο σε δυνατότητες αεράμυνας, αεροπορικής και ναυτικής υποστήριξης, παρά σε ευρείας κλίμακας ανάπτυξη αιγυπτιακών χερσαίων δυνάμεων μέσα στην Υεμένη.<br /><br />Η προστασία σαουδαραβικών εγκαταστάσεων και η ασφάλεια πλοίων αποτελούν διαφορετικές αποστολές από τη συμμετοχή σε επιχειρήσεις ανακατάληψης εδαφών.<br /><br />Η διάκριση έχει σημασία για τον σχεδιασμό, το κόστος και τον κίνδυνο κλιμάκωσης. Ακόμη και μια αμυντική αποστολή χρειάζεται σαφείς κανόνες εμπλοκής και πρόβλεψη για το ενδεχόμενο να δεχθούν επίθεση αιγυπτιακές δυνάμεις.<br /><br />Το Κάιρο διαθέτει σημαντικές στρατιωτικές δυνατότητες, αλλά η παρουσία ισχυρότερων συμβατικών δυνάμεων δεν εγγυάται την εξουδετέρωση των Χούθι.</div><div><br />Ο κίνδυνος της ασύμμετρης σύγκρουσης<br /><br />Οι Χούθι αξιοποιούν πυραύλους, drones, διασπορά δυνάμεων και τη γεωγραφία της Υεμένης για να προκαλούν επιπτώσεις πέρα από το άμεσο πεδίο των μαχών.<br /><br />Η τελευταία κλιμάκωση δείχνει την ένταση της απειλής. Στις 19 Οκτωβρίου, επίθεση με βαλλιστικούς πυραύλους σε στρατόπεδο κυβερνητικών δυνάμεων στην επαρχία Σάμπουα σκότωσε τουλάχιστον 53 στρατιώτες και τραυμάτισε περισσότερους από 200, σύμφωνα με τις τοπικές αρχές.<br /><br />Η εξέλιξη αυξάνει την πίεση για ενίσχυση της προστασίας των στρατιωτικών εγκαταστάσεων και του προσωπικού.<br /><br />Ταυτόχρονα, υπογραμμίζει τον κίνδυνο που αντιμετωπίζει οποιαδήποτε δύναμη αναπτύσσεται σε ένα περιβάλλον όπου οι επιθέσεις μπορούν να εκδηλωθούν σε μεγάλη απόσταση. </div><div><br />Το δίλημμα του Σίσι<br /><br />Η αιγυπτιακή ηγεσία καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα σε τρεις στόχους: να στηρίξει τη Σαουδική Αραβία, να προστατεύσει τη ναυσιπλοΐα και τα οικονομικά της συμφέροντα και να αποφύγει μια παρατεταμένη πολεμική εμπλοκή.<br /><br />Η περιορισμένη υποστήριξη θα μπορούσε να ενισχύσει την άμυνα του Ριάντ και την επιτήρηση της Ερυθράς Θάλασσας. Η επιτυχία της, όμως, εξαρτάται από συγκεκριμένους στόχους, συντονισμό και δυνατότητα ελέγχου της κλιμάκωσης.<br /><br />Έως την ψηφοφορία της 26ης Οκτωβρίου, το κρίσιμο ερώτημα παραμένει το περιεχόμενο της εξουσιοδότησης: ποιες δυνάμεις, για ποια αποστολή, σε ποια περιοχή και για πόσο χρόνο.<br /><br />Αυτοί οι όροι θα καθορίσουν αν η Αίγυπτος θα ενισχύσει έναν σύμμαχο με ελεγχόμενο κόστος ή θα ανοίξει ένα νέο, απαιτητικό μέτωπο για τη δική της ασφάλεια.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Σίσι μπροστά στην παγίδα της Υεμένης — Σαουδική Αραβία, Σουέζ και το δίλημμα της εμπλοκής.

Βασιλης Διαμαντακος  Η Αίγυπτος εξετάζει στρατιωτική συνδρομή στο Ριάντ απέναντι στους Χούθι, αλλά η ψηφοφορία μετατέθηκε για τις 26 Οκτωβρί...

Διαβάστε την συνέχεια

Ρούμπιν κατά Μπάρακ: «Θα γκρεμίσει την κληρονομιά Τραμπ». Συναγερμός για τη στροφή υπέρ Τουρκίας.

<img height="101" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/10/barak-erdogan-1200x833.jpg" width="736" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Σφοδρή επίθεση στον Αμερικανό πρέσβη στην Άγκυρα για F-35, κυρώσεις και ελληνική κυριαρχία. Ο Μάικλ Ρούμπιν προειδοποιεί για επικίνδυνες περιφερειακές ισορροπίες, ενώ το Reuters αναδεικνύει ερωτήματα για επιχειρηματικές διασυνδέσεις.<br /><br />Μια ευθεία προειδοποίηση προς τον Λευκό Οίκο διατυπώνει ο Μάικλ Ρούμπιν, υποστηρίζοντας ότι η πολιτική του Τομ Μπάρακ υπέρ της Τουρκίας μπορεί να εξελιχθεί σε στρατηγικό κόστος για τις Ηνωμένες Πολιτείες και να επισκιάσει την περιφερειακή κληρονομιά του Ντόναλντ Τραμπ.<br /><br />Με τον αιχμηρό τίτλο «Ο Τομ Μπάρακ θα γκρεμίσει την κληρονομιά του Τραμπ», ο αναλυτής στρέφει τα πυρά του στον Αμερικανό πρέσβη στην Τουρκία και ειδικό απεσταλμένο, θέτοντας στο επίκεντρο την επιρροή του στη διαμόρφωση της αμερικανικής πολιτικής για την Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.<br /><br />Για την Αθήνα, η πιο κρίσιμη διάσταση της παρέμβασης είναι η σύνδεση τριών ζητημάτων: της προώθησης αμερικανικών εξοπλισμών προς την Άγκυρα, της αντιμετώπισης των κυρώσεων για τους ρωσικούς S-400 και της στάσης απέναντι στις τουρκικές ενέργειες που αμφισβητεί η Ελλάδα.<div><br />«Αναδιαμόρφωσε την πολιτική των ΗΠΑ υπέρ της Τουρκίας»<br /><br />Ο Ρούμπιν περιγράφει τον Μπάρακ ως έναν από τους πλέον επιδραστικούς συνεργάτες του Αμερικανού προέδρου.<br />«Ακόμη και οι επικριτές του Μπάρακ αναγνωρίζουν ότι έχει αναδιαμορφώσει, σχεδόν μόνος του, την πολιτική των ΗΠΑ για την Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή υπέρ της Τουρκίας», γράφει.<br /><br />Η κριτική του επικεντρώνεται στην εκτίμηση ότι ο Μπάρακ αντιμετωπίζει την Άγκυρα ως βασικό στήριγμα των αμερικανικών συμφερόντων στην περιοχή, αποδίδοντας μικρότερο βάρος στους κινδύνους αυτής της επιλογής.<br /><br />Στο συγκεκριμένο πλαίσιο, τον παρουσιάζει ως πρωταγωνιστή των προσπαθειών για την πώληση F-35 στην Τουρκία και για την απαλλαγή της από τις κυρώσεις που συνδέονται με την αγορά του ρωσικού αντιαεροπορικού συστήματος S-400.<br /><br />Ο αρθρογράφος κατηγορεί επίσης τον Αμερικανό διπλωμάτη ότι υποβαθμίζει τις τουρκικές ενέργειες στη Συρία, τις οποίες χαρακτηρίζει εθνοκάθαρση, αλλά και παραβιάσεις της ελληνικής κυριαρχίας.<br /><br />Πρόκειται για τον πυρήνα της προειδοποίησής του: μια πολιτική προσέγγισης της Τουρκίας μπορεί, κατά την ανάλυσή του, να μετατραπεί σε ανοχή απέναντι στις επιδιώξεις της. </div><div><br />Το επικίνδυνο στοίχημα της ισορροπίας Τουρκίας–Ισραήλ<br /><br />Ο Ρούμπιν αποδίδει στον Μπάρακ μια ευρύτερη στρατηγική: την ανάδειξη της Τουρκίας σε περιφερειακό αντίβαρο του Ισραήλ, ώστε οι Ηνωμένες Πολιτείες να περιορίσουν τη δική τους εμπλοκή.<br /><br />«Ο Μπάρακ φαίνεται να πιστεύει ότι μια περιφερειακή ισορροπία μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ μπορεί να δημιουργήσει αρκετή σταθερότητα ώστε να μπορέσουν οι ΗΠΑ να αποχωρήσουν από την περιοχή», σημειώνει.<br /><br />Αμφισβητεί, όμως, τη βασική παραδοχή αυτής της προσέγγισης: ότι η ενίσχυση μιας περιφερειακής δύναμης οδηγεί αναγκαστικά σε σταθερότητα.<br /><br />Στη δική του ανάγνωση, οι ιδεολογικές επιδιώξεις του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και οι περιφερειακές φιλοδοξίες της Τουρκίας καθιστούν επισφαλή την επιλογή να της ανατεθεί μεγαλύτερος ρόλος στην αρχιτεκτονική ασφαλείας.<br /><br />Η προειδοποίηση αφορά επομένως τις συνέπειες που μπορεί να έχει η ενίσχυση της τουρκικής ισχύος για άλλους συμμάχους και εταίρους της Ουάσιγκτον.</div><div><br />Η σύγκριση με τον Ομπάμα και την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν<br /><br />Για να ενισχύσει το επιχείρημά του, ο Ρούμπιν επιστρέφει στην πολιτική του Μπαράκ Ομπάμα και στην πυρηνική συμφωνία του 2015 με το Ιράν.<br /><br />«Είναι επανάληψη της θεωρίας του Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα ότι η ειρήνη στη Μέση Ανατολή απαιτούσε ισορροπία μεταξύ Ισραήλ και Ιράν», υποστηρίζει.<br /><br />Κατά την εκτίμησή του, η προσδοκία ότι η οικονομική επανένταξη της Τεχεράνης θα ενίσχυε τη σταθερότητα υποτίμησε τον ιδεολογικό χαρακτήρα του καθεστώτος και τη χρηματοδότηση περιφερειακών δικτύων επιρροής.<br /><br />Ο αρθρογράφος χρησιμοποιεί αυτή τη σύγκριση για να προειδοποιήσει ότι η Ουάσιγκτον κινδυνεύει να επαναλάβει ένα στρατηγικό λάθος, αυτή τη φορά επενδύοντας υπερβολικά στην Τουρκία. </div><div><br />Ο αγωγός των 15 δισ. δολαρίων και τα ερωτήματα του Reuters<br /><br />Στο επίκεντρο της κριτικής βρίσκονται και οι σχέσεις διπλωματίας και επιχειρηματικών συμφερόντων.<br /><br />Έρευνα του Reuters, στις 9 Οκτωβρίου, ανέφερε ότι ο Μπάρακ προώθησε τη συμμετοχή της TI Capital, εταιρείας επιχειρηματικού συνεργάτη του, στο σχέδιο αποκατάστασης του πετρελαιαγωγού Κιρκούκ–Μπανιάς, από το Ιράκ προς τη Συρία, με εκτιμώμενο κόστος 15 δισ. δολαρίων.<br /><br />Το πρακτορείο κατέγραψε οικονομική σύνδεσή του με ξεχωριστή επένδυση ακινήτων που διαχειρίζεται η TI Capital. Ειδικοί δεοντολογίας έθεσαν ερωτήματα για την αμεροληψία της παρέμβασής του.<br /><br />Το Reuters δεν εντόπισε στοιχεία ότι ο Μπάρακ θα αποκόμιζε κέρδος από τον αγωγό. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ απάντησε ότι δεν έχει οικονομικό συμφέρον ή ρόλο στο έργο, ότι οι παρεμβάσεις του υπηρετούν την αμερικανική πολιτική περιφερειακής ενεργειακής διασύνδεσης και ότι έχει πιστοποιηθεί η συμμόρφωσή του με τους κανόνες δεοντολογίας.</div><div><br />Γιατί η παρέμβαση αφορά άμεσα την Ελλάδα<br /><br />Για την Αθήνα, το ουσιαστικό ζήτημα είναι πώς η αμερικανική προσέγγιση προς την Τουρκία επηρεάζει τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Η προώθηση εξοπλισμών, η στάση απέναντι στις κυρώσεις και η αντιμετώπιση των διαφορών μεταξύ συμμάχων καθορίζουν το περιβάλλον μέσα στο οποίο ασκείται η ελληνική εξωτερική πολιτική.<br /><br />Η παρέμβαση Ρούμπιν αναδεικνύει μια σκληρή αντιπαράθεση για την ίδια τη στρατηγική της Ουάσιγκτον: πόσο μπορεί να στηριχθεί στην Άγκυρα και ποιο τίμημα μπορεί να έχει αυτή η επιλογή.<br /><br />Ο ίδιος κλείνει με μια πρόβλεψη που εξηγεί τον επιθετικό τόνο του άρθρου του:<br /><br />«Οι διαμορφωτές πολιτικής μια δεκαετία από σήμερα θα καταλάβουν ότι οι ρίζες των μελλοντικών συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή βρίσκονται στις αφελείς και λανθασμένες πολιτικές που προώθησε ο Πρέσβης και Ειδικός Απεσταλμένος Τομ Μπάρακ στο όνομα του Τραμπ».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ρούμπιν κατά Μπάρακ: «Θα γκρεμίσει την κληρονομιά Τραμπ». Συναγερμός για τη στροφή υπέρ Τουρκίας.

Βασιλης Διαμαντακος  Σφοδρή επίθεση στον Αμερικανό πρέσβη στην Άγκυρα για F-35, κυρώσεις και ελληνική κυριαρχία. Ο Μάικλ Ρούμπιν προειδοποιε...

Διαβάστε την συνέχεια

Τραμπ: Η «μητέρα όλων των βομβών» στο τραπέζι για το Ιράν. Κλιμάκωση ή έξοδος από τον πόλεμο;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.enikos.gr/wp-content/uploads/2026/10/moab-bomb-AP.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1409" data-original-width="2000" height="113" src="https://www.enikos.gr/wp-content/uploads/2026/10/moab-bomb-AP.jpg" width="751" /></a></div><div><br /></div><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Το CNN αποκαλύπτει σχέδια πιθανής χρήσης της MOAB κατά ιρανικών στόχων, εφόσον δοθεί προεδρική εντολή. Οι επιφυλάξεις για την αποτελεσματικότητά της, η πίεση των ενδιάμεσων εκλογών και το ερώτημα που παραμένει: ποια στρατηγική μπορεί να τερματίσει τη σύγκρουση;<br /><br />Νέα σενάρια στρατιωτικής κλιμάκωσης απέναντι στο Ιράν εξετάζονται στην Ουάσιγκτον, με την πιθανή χρήση της λεγόμενης «μητέρας όλων των βομβών» να περιλαμβάνεται στις επιλογές που έχουν επεξεργαστεί οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις.<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες του CNN, τις οποίες αποδίδει σε Αμερικανούς αξιωματούχους με γνώση του σχεδιασμού, τα σχέδια αφορούν ενδεχόμενα πλήγματα σε ενεργειακές υποδομές και πυρηνικές εγκαταστάσεις, εάν ο Ντόναλντ Τραμπ διατάξει επανέναρξη των πολεμικών επιχειρήσεων.<br /><br />Δεν έχει ανακοινωθεί απόφαση χρήσης του όπλου. Η αποκάλυψη αφορά στρατιωτικές επιλογές που εξετάζονται, ενώ παραμένουν αμφιβολίες ακόμη και στο εσωτερικό της αμερικανικής διοίκησης για το αποτέλεσμα που θα μπορούσαν να επιφέρουν.<div><br />Η ισχύς του πλήγματος και το στρατηγικό ερώτημα<br /><br />Η πιθανή χρήση της GBU-43/B Massive Ordnance Air Blast — MOAB θα σηματοδοτούσε σημαντική κλιμάκωση στη σύγκρουση.<br /><br />Το κρίσιμο ζήτημα, ωστόσο, είναι τι θα επιτύγχανε μια τέτοια επίθεση. Όπως προκύπτει από το ρεπορτάζ, πηγές που γνωρίζουν τις στρατιωτικές συζητήσεις αμφισβητούν κατά πόσο το όπλο μπορεί να υπηρετήσει τους δηλωμένους στόχους του Τραμπ ή να μεταβάλει αποφασιστικά την πορεία του πολέμου.<br /><br />Η αμερικανική ηγεσία βρίσκεται έτσι αντιμέτωπη με ένα δύσκολο δίλημμα: μια ισχυρότερη επίθεση μπορεί να αυξήσει την καταστροφή και την πολιτική πίεση στην Τεχεράνη, χωρίς να εξασφαλίσει συμφωνία ή τερματισμό της σύγκρουσης.<br /><br />Η δυνατότητα πρόκλησης μεγαλύτερης ζημιάς δεν απαντά από μόνη της στο ερώτημα της εξόδου από τον πόλεμο.</div><div><br />MOAB και βόμβα διάτρησης: Διαφορετικά όπλα<br /><br />Η ονομασία «μητέρα όλων των βομβών» δημιουργεί συχνά σύγχυση γύρω από τις δυνατότητες της MOAB.<br /><br />Πρόκειται για συμβατικό, μη πυρηνικό όπλο μεγάλης εκρηκτικής ισχύος, το οποίο εκρήγνυται πάνω από το έδαφος και προκαλεί ισχυρό ωστικό κύμα σε ευρεία περιοχή.<br /><br />Η GBU-57 Massive Ordnance Penetrator — MOP, αντίθετα, έχει σχεδιαστεί για την προσβολή ισχυρά προστατευμένων υπόγειων εγκαταστάσεων.<br /><br />Η διάκριση αποκτά ιδιαίτερη σημασία όταν η συζήτηση αφορά πυρηνικές υποδομές σε μεγάλο βάθος. Η MOAB δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως όπλο με αυτονόητη ικανότητα καταστροφής κάθε υπόγειου στόχου.<br /><br />Στο ρεπορτάζ του CNN καταγράφονται ακριβώς τέτοιες επιφυλάξεις για εγκαταστάσεις που προστατεύονται από μεγάλα στρώματα πετρώματος. </div><div><br />Το σενάριο μιας επίθεσης πριν από την αποχώρηση<br /><br />Μία από τις πλέον ενδιαφέρουσες πληροφορίες του CNN αφορά τη συζήτηση για πρόσθετα πλήγματα πριν από πιθανή μείωση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στην περιοχή.<br /><br />Κατά τις πηγές του δικτύου, εξετάζονται επιλογές που θα μπορούσαν να επιτρέψουν στον Τραμπ να παρουσιάσει ένα ισχυρό τελικό πλήγμα ως επιτυχία και στη συνέχεια να κινηθεί προς την αποδέσμευση δυνάμεων.<br /><br />Αυτή η προσέγγιση περιέχει σοβαρή αβεβαιότητα. Μια επίθεση που προορίζεται να λειτουργήσει ως τελευταίο κεφάλαιο μπορεί να προκαλέσει αντίποινα και να δημιουργήσει ανάγκη για νέες επιχειρήσεις.<br /><br />Η ανάλυση του σεναρίου οδηγεί επομένως σε ένα βασικό ερώτημα: θα μπορεί η Ουάσιγκτον να ελέγξει την αλληλουχία των αντιδράσεων μετά το πλήγμα;</div><div><br />Οι ενδιάμεσες εκλογές αυξάνουν την πίεση<br /><br />Το πολιτικό ημερολόγιο επιβαρύνει τη διαχείριση της σύγκρουσης.<br /><br />Ο Τραμπ βρίσκεται υπό πίεση να τερματίσει έναν πόλεμο που, σύμφωνα με το CNN, προκαλεί έντονη δυσαρέσκεια στις ΗΠΑ, ενώ οι Ρεπουμπλικάνοι προετοιμάζονται για τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου.<br /><br />Έπειτα από περισσότερους από έξι μήνες αμερικανικών βομβαρδισμών, το δίκτυο περιγράφει περιορισμένες ενδείξεις προσέγγισης μιας λύσης μέσω διαπραγματεύσεων.<br /><br />Η εκλογική πίεση ενισχύει την ανάγκη του Λευκού Οίκου να παρουσιάσει αποτέλεσμα. Ταυτόχρονα, καθιστά πολιτικά δυσκολότερη μια αποχώρηση που θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως υποχώρηση.<br /><br />Ανάμεσα στη συνέχιση ενός αντιδημοφιλούς πολέμου και στην αποχώρηση χωρίς σαφή συμφωνία, η αναζήτηση ενός εντυπωσιακού πλήγματος αποκτά ιδιαίτερο πολιτικό βάρος.</div><div><br />Η επίσημη απάντηση της Ουάσιγκτον<br /><br />Ερωτηθείς από το CNN, αξιωματούχος του Λευκού Οίκου απέφυγε να σχολιάσει ευαίσθητους στρατιωτικούς σχεδιασμούς και επανέλαβε ότι ο πρόεδρος διατηρεί όλες τις επιλογές διαθέσιμες για να αποτρέψει την απόκτηση πυρηνικού όπλου από το Ιράν.<br /><br />Από την πλευρά του, το Πεντάγωνο παρέπεμψε στην προετοιμασία διαφορετικών επιχειρησιακών σεναρίων.<br /><br />Οι απαντήσεις αυτές δεν επιβεβαιώνουν εντολή επίθεσης. Δείχνουν ότι η αμερικανική διοίκηση αποφεύγει να δεσμευθεί δημοσίως για τα επόμενα βήματά της.</div><div><br />Το ενεργειακό κόστος μιας νέας κλιμάκωσης<br /><br />Η αναφορά σε ενεργειακές υποδομές προσδίδει στο σενάριο ευρύτερη γεωοικονομική σημασία.<br /><br />Μια νέα επίθεση θα μπορούσε να ενισχύσει την αβεβαιότητα για την παραγωγή, τις μεταφορές και την ασφάλεια των ενεργειακών διαδρομών της περιοχής. Το μέγεθος της επίδρασης θα εξαρτιόταν από τους στόχους, την έκταση των ζημιών και την αντίδραση του Ιράν.<br /><br />Για την Ευρώπη και την Ελλάδα, ο κίνδυνος συνδέεται με νέες πιέσεις στο κόστος εισαγωγών και μεταφορών, σε μια περίοδο κατά την οποία κυβερνήσεις και επιχειρήσεις αναζητούν τρόπους συγκράτησης των τιμών.<br /><br />Η πραγματική δοκιμασία για την Ουάσιγκτον παραμένει η σύνδεση των στρατιωτικών επιλογών με έναν εφαρμόσιμο πολιτικό στόχο. Το ισχυρότερο διαθέσιμο πλήγμα έχει στρατηγική αξία μόνο εφόσον η επόμενη ημέρα οδηγεί εκεί όπου επιδιώκει η αμερικανική ηγεσία.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τραμπ: Η «μητέρα όλων των βομβών» στο τραπέζι για το Ιράν. Κλιμάκωση ή έξοδος από τον πόλεμο;

Βασιλης Διαμαντακος  Το CNN αποκαλύπτει σχέδια πιθανής χρήσης της MOAB κατά ιρανικών στόχων, εφόσον δοθεί προεδρική εντολή. Οι επιφυλάξεις γ...

Διαβάστε την συνέχεια

Αποκαλύπτεται το μεγάλο ενεργειακό σχέδιο της Τουρκίας: Η Άγκυρα επιχειρεί να περικυκλώσει την Ελλάδα. Ο πόλεμος για LNG, Κάθετο Διάδρομο, Λιβύη και GSI!

<img height="113" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/10/7c7971d8-d215-49d2-b4a8-e79f9d8f7e46-1068x601.png" width="732" /><br /><br />Ένας τεράστιος γεωπολιτικός και ενεργειακός ανταγωνισμός βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, με την Άγκυρα να επιδιώκει να αναδειχθεί στον κυρίαρχο κόμβο φυσικού αερίου της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.<br /><br />Από τις συμφωνίες με αμερικανικές εταιρείες LNG μέχρι τις διασυνδέσεις με τη Βουλγαρία, την Αλβανία και τις κινήσεις στη Λιβύη, διαμορφώνεται ένα πλέγμα ενεργειακών πρωτοβουλιών που μπορεί να επηρεάσει άμεσα τα ελληνικά συμφέροντα.<br /><br />Η στρατηγική επιδίωξη της Άγκυρας είναι σαφής: Να αποκτήσει καθοριστικό ρόλο στη μεταφορά φυσικού αερίου προς τα Βαλκάνια και την ευρωπαϊκή ενδοχώρα, περιορίζοντας τα περιθώρια ενεργειακής κυριαρχίας των ανταγωνιστικών διαδρομών.<br /><br />Δεν πρόκειται για ένα ενιαίο, επισήμως ανακοινωμένο σχέδιο εναντίον της Ελλάδας, αλλά για μια σειρά κινήσεων με σημαντικές γεωπολιτικές συνέπειες.<div><br />Το μεγάλο σχέδιο Ερντογάν: Η Τουρκία θέλει να γίνει η ενεργειακή πύλη της Ευρώπης<br /><br />Η Τουρκία επιδιώκει εδώ και χρόνια να μετατρέψει τη γεωγραφική της θέση σε εργαλείο στρατηγικής επιρροής.<br /><br />Διαθέτει αγωγούς, εγκαταστάσεις LNG, αποθηκευτικούς χώρους και διασυνδέσεις με ευρωπαϊκές αγορές.<br /><br />Ο TurkStream ενισχύει τον ρόλο της στη μεταφορά ρωσικού φυσικού αερίου, ενώ νέες συμφωνίες διευρύνουν την πρόσβασή της σε αμερικανικό LNG.<br /><br />Το πραγματικό τουρκικό στοίχημα είναι να μετατραπεί από χώρα εισαγωγής και διαμετακόμισης σε περιφερειακό κέντρο εμπορίας και αναδιανομής φυσικού αερίου.<br /><br />Ενδεικτική είναι η συμφωνία της κρατικής BOTAŞ με τη Mercuria, που ανακοινώθηκε το 2025 και προβλέπει προμήθεια συνολικά περίπου 70 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων LNG σε βάθος εικοσαετίας.<br /><br />Η συμφωνία αποδεικνύει ότι η Τουρκία επιδιώκει ταυτόχρονα ενεργειακή συνεργασία με την Ουάσιγκτον και διατήρηση των υφιστάμενων σχέσεων προμήθειας φυσικού αερίου.</div><div><br />Argent LNG: Η αμερικανική εταιρεία που ανοίγει δρόμο μέσω Τουρκίας<br /><br />Ιδιαίτερη σημασία έχει η συνεργασία της αμερικανικής Argent LNG με την Τουρκία.<br /><br />Τον Μάιο του 2026, η εταιρεία ανακοίνωσε μνημόνιο συνεργασίας με την BOTAŞ, προβλέποντας τη δυνατότητα εισαγωγής αμερικανικού LNG στην τουρκική αγορά και περαιτέρω μεταφοράς του σε γειτονικά κράτη.<br /><br />Είχε προηγηθεί συμφωνία συνεργασίας με το τουρκικό ενεργειακό χρηματιστήριο EPİAŞ.<br /><br />Η ουσία είναι ότι αμερικανικό φυσικό αέριο θα μπορούσε να ακολουθήσει τουρκικές διαδρομές για να προσεγγίσει αγορές τις οποίες διεκδικεί και ο ελληνικός Κάθετος Διάδρομος.<br /><br />Ωστόσο, το σχεδιαζόμενο εξαγωγικό συγκρότημα της Argent στη Λουιζιάνα βρίσκεται ακόμη στη διαδικασία αδειοδοτήσεων και ανάπτυξης.<br /><br />Οι ανακοινωμένες συνεργασίες δεν ισοδυναμούν με ολοκληρωμένες παραδόσεις LNG.</div><div><br />Αλβανία: Η νέα ενεργειακή πύλη στην Αδριατική<br /><br />Στις 9 Σεπτεμβρίου 2026, η Argent LNG υπέγραψε μη δεσμευτικό μνημόνιο συνεργασίας με την κυβέρνηση της Αλβανίας.<br /><br />Το σχέδιο αφορά την εξέταση κατασκευής τερματικού εισαγωγής και επαναεριοποίησης LNG, δυναμικότητας έως πέντε εκατομμυρίων τόνων ετησίως.<br /><br />Εφόσον υλοποιηθεί, η εγκατάσταση θα μπορούσε να συνδεθεί με υπάρχουσες και σχεδιαζόμενες ενεργειακές υποδομές των Δυτικών Βαλκανίων.<br /><br />Μια τέτοια εξέλιξη θα προσέφερε εναλλακτική διαδρομή πρόσβασης στην ευρωπαϊκή αγορά, δημιουργώντας πρόσθετο ανταγωνισμό για τις ελληνικές υποδομές.<br /><br />Η συνεργασία με την Αλβανία δεν αποδεικνύει κοινό τουρκοαλβανικό σχέδιο αποκλεισμού της Ελλάδας. Αναδεικνύει, όμως, τις διαφορετικές επιλογές που αποκτούν οι αμερικανικοί εξαγωγείς.</div><div><br />Κάθετος Διάδρομος: Η μεγάλη ελληνική απάντηση<br /><br />Η Ελλάδα διαθέτει ήδη σημαντικά πλεονεκτήματα.<br />Η Ρεβυθούσα, ο τερματικός σταθμός της Αλεξανδρούπολης και οι αγωγοί προς τη Βουλγαρία αποτελούν τις βασικές υποδομές του ελληνικού ενεργειακού σχεδιασμού.<br /><br />Μέσω του Κάθετου Διαδρόμου, το LNG μπορεί να μεταφέρεται προς Ρουμανία, Μολδαβία και Ουκρανία.<br /><br />Η Atlantic-SEE LNG Trade, με συμμετοχή της AKTOR κατά 60% και της ΔΕΠΑ Εμπορίας κατά 40%, έχει συμφωνήσει με τη Venture Global την προμήθεια ενός εκατομμυρίου τόνων LNG ετησίως για είκοσι χρόνια, αρχίζοντας από το 2030.<br /><br />Παράλληλα, οι διαχειριστές των ευρωπαϊκών δικτύων συμφώνησαν σε νέες τιμολογιακές ρυθμίσεις για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας του διαδρόμου.<br /><br />Εδώ θα κριθεί η ενεργειακή αναμέτρηση: Στο κόστος μεταφοράς, στις δεσμευτικές συμβάσεις και στη δυνατότητα σταθερής τροφοδοσίας των ευρωπαϊκών αγορών.</div><div><br />Βουλγαρία: Το κρίσιμο πεδίο ανταγωνισμού Ελλάδας–Τουρκίας<br /><br />Η Βουλγαρία αποτελεί κομβική χώρα για τις δύο ανταγωνιστικές διαδρομές.<br />Η Ελλάδα επιδιώκει να αξιοποιήσει το βουλγαρικό δίκτυο για τη διοχέτευση LNG προς βορρά.<br /><br />Η Τουρκία, από την πλευρά της, διαθέτει συμφωνία με τη Βουλγαρία μέσω BOTAŞ, της οποίας οι οικονομικοί όροι αποτέλεσαν αντικείμενο επαναδιαπραγμάτευσης μέσα στο 2026.<br /><br />Όποια διαδρομή προσφέρει χαμηλότερο κόστος και μεγαλύτερη εμπορική αξιοπιστία θα αποκτήσει σημαντικό πλεονέκτημα.<br /><br />Η μάχη δεν διεξάγεται μόνο στα διπλωματικά γραφεία, αλλά κυρίως στις ενεργειακές συμβάσεις και στις υποδομές μεταφοράς.</div><div><br />Λιβύη και Κρήτη: Το δεύτερο μέτωπο της τουρκικής στρατηγικής<br /><br />Την ίδια στιγμή, η Άγκυρα διατηρεί ενεργές τις θαλάσσιες διεκδικήσεις που συνδέονται με το τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019.<br /><br />Η Τρίπολη έχει εκφράσει αντιρρήσεις για τις ελληνικές σεισμικές έρευνες νότια της Κρήτης, προειδοποιώντας ακόμη και για πιθανή αναστολή των συνομιλιών οριοθέτησης.<br /><br />Η Αθήνα απορρίπτει τις λιβυκές αιτιάσεις, υπογραμμίζοντας ότι ασκεί τα νόμιμα κυριαρχικά της δικαιώματα.<br /><br />Η παρουσία της Chevron στις ελληνικές θαλάσσιες παραχωρήσεις ενισχύει τη σημασία του ελληνικού ενεργειακού προγράμματος και προσθέτει ισχυρό αμερικανικό επιχειρηματικό ενδιαφέρον.<br /><br />Η ένταση νότια της Κρήτης αποδεικνύει ότι ο ενεργειακός ανταγωνισμός δεν περιορίζεται στο φυσικό αέριο που εισάγεται από το εξωτερικό.<br /><br />Αφορά και τις πιθανές μελλοντικές πηγές παραγωγής.</div><div><br />GSI: Το ηλεκτρικό καλώδιο που προσθέτει νέο μέτωπο<br /><br />Στο ίδιο γεωπολιτικό περιβάλλον εντάσσεται και ο Great Sea Interconnector, το υποθαλάσσιο ηλεκτρικό καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου με προοπτική επέκτασης στο Ισραήλ.<br /><br />Πρόκειται για διαφορετικό έργο από τον Κάθετο Διάδρομο φυσικού αερίου, αλλά με σημαντική στρατηγική διάσταση.<br /><br />Η Τουρκία αμφισβητεί πτυχές της θαλάσσιας δικαιοδοσίας στη διαδρομή των ερευνών, ενώ η Ελλάδα επιδιώκει την ολοκλήρωση του έργου.<br /><br />Στις 8 Οκτωβρίου ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο επανέλαβε την υποστήριξη των ΗΠΑ στην ηλεκτρική διασύνδεση.</div><div><br />Η Ελλάδα μπροστά στη μεγάλη γεωπολιτική πρόκληση<br /><br />Οι εξελίξεις αποκαλύπτουν ότι η ενεργειακή ασφάλεια μετατρέπεται σε πεδίο ισχυρού οικονομικού και στρατηγικού ανταγωνισμού.<br /><br />Η Τουρκία επενδύει σε εμπορικές συνεργασίες, υποδομές και περιφερειακή διασύνδεση.<br /><br />Η Ελλάδα διαθέτει γεωγραφικά πλεονεκτήματα, ευρωπαϊκή θεσμική στήριξη και σημαντικές συμφωνίες με αμερικανικούς ενεργειακούς ομίλους.<br /><br />Το κρίσιμο ζητούμενο είναι να περάσει η Αθήνα από τις διπλωματικές ανακοινώσεις στη γρήγορη και ανταγωνιστική υλοποίηση των έργων.<br /><br />Γιατί η ενεργειακή ισχύς δεν κρίνεται μόνο από τους χάρτες και τις πολιτικές συμμαχίες.<br /><br />Κρίνεται από το ποιος θα ελέγχει τις εμπορικές ροές, ποιος θα εξασφαλίζει τους πελάτες και ποιος θα καταφέρει να μετατρέψει τη γεωγραφία του σε πραγματική οικονομική δύναμη.<br /><br />Αυτός είναι ο μεγάλος ενεργειακός ανταγωνισμός Ελλάδας–Τουρκίας. Και η έκβασή του θα επηρεάσει τον γεωπολιτικό χάρτη των Βαλκανίων για τις επόμενες δεκαετίες.</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αποκαλύπτεται το μεγάλο ενεργειακό σχέδιο της Τουρκίας: Η Άγκυρα επιχειρεί να περικυκλώσει την Ελλάδα. Ο πόλεμος για LNG, Κάθετο Διάδρομο, Λιβύη και GSI!

Ένας τεράστιος γεωπολιτικός και ενεργειακός ανταγωνισμός βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, με την Άγκυρα να επιδιώκει ...

Διαβάστε την συνέχεια

«Η Τουρκία έχει τον Μπάρακ, η Ελλάδα μένει χωρίς πρέσβη». Συναγερμός για Αιγαίο και καλώδιο

<img src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/10/PAPAFLORATOS.jpg" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Σοβαρό διπλωματικό προβληματισμό για την επόμενη ημέρα της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα εκφράζει ο καθηγητής στρατιωτικών σχολών Ιωάννης Παπαφλωράτος, μετά την αποχώρηση της Κίμπερλι Γκιλφόιλ. Προειδοποιεί ότι η Ελλάδα χρειάζεται έναν Αμερικανό πρέσβη με απευθείας πρόσβαση στον Ντόναλντ Τραμπ, όπως συμβαίνει με τον Τομ Μπάρακ στην Τουρκία, προκρίνει τον Γκας Μπιλιράκη ως κατάλληλη επιλογή και θέτει ζήτημα διπλωματικής ισορροπίας σε μια κρίσιμη περίοδο για το Αιγαίο, την ηλεκτρική διασύνδεση και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Εκτιμά, μάλιστα, ότι η διαδικασία διορισμού νέου πρέσβη μπορεί να μετατεθεί στο 2027.<br /><br />Η αποχώρηση της Κίμπερλι Γκιλφόιλ από την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα δεν αποτελεί μόνο μια εξέλιξη στην αμερικανική πολιτική σκηνή. Δημιουργεί, σύμφωνα με τον καθηγητή στρατιωτικών σχολών Ιωάννη Παπαφλωράτο, ένα ζήτημα που αφορά άμεσα την ελληνική διπλωματία και τη δυνατότητα της Αθήνας να επικοινωνεί με τα υψηλότερα κλιμάκια της κυβέρνησης Τραμπ.<br /><br />Μιλώντας σε τηλεοπτική συζήτηση για την επόμενη ημέρα, ο Παπαφλωράτος εστίασε στην ανάγκη η Ελλάδα να διαθέτει έναν ισχυρό συνομιλητή στην αμερικανική πρεσβεία, ο οποίος δεν θα περιορίζεται στις υπηρεσιακές επαφές με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, αλλά θα μπορεί να επικοινωνεί απευθείας με τον Αμερικανό πρόεδρο όταν προκύπτει μια κρίση.<br /><br />Η σύγκριση που έκανε με την Τουρκία ήταν χαρακτηριστική.<br /><br />«Αυτός ο οποίος θα έρθει θα πρέπει να μπορεί να σηκώνει το τηλέφωνο, να μιλάει με τον κύριο Τραμπ. Αυτό που κάνει ο ομόλογός του στην Τουρκία, να μπορεί να κάνει και εδώ ο πρεσβευτής των Ηνωμένων Πολιτειών».<br /><br />Ο καθηγητής αναφέρθηκε επίσης στον Γκας Μπιλιράκη, τον οποίο χαρακτήρισε κατάλληλη επιλογή λόγω της γνώσης του για τις ελληνικές θέσεις και τις ευαισθησίες της χώρας.<br />«Η πρεσβεία στην Αθήνα είναι ακέφαλη – Αυτό είναι το πρόβλημα»<br /><br />Ο Ιωάννης Παπαφλωράτος ξεκίνησε την τοποθέτησή του επισημαίνοντας ότι η αποχώρηση μιας Αμερικανίδας πρέσβειρας υπό τέτοιες συνθήκες δεν είναι μια συνηθισμένη διπλωματική εξέλιξη.<br /><br />Όπως υποστήριξε, η δημόσια συζήτηση έχει επικεντρωθεί σχεδόν αποκλειστικά στην Κίμπερλι Γκιλφόιλ, αφήνοντας σε δεύτερο πλάνο άλλα σημαντικά θέματα εξωτερικής πολιτικής.<br /><br />«Δεν είναι κάτι που συνηθίζουμε και ουσιαστικά υποσκελίζει όλα τα άλλα», σημείωσε.<br /><br />Αναφέρθηκε μάλιστα σε εξελίξεις που, όπως είπε, θα μπορούσαν να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας.<br /><br />«Θα μπορούσαμε να μιλάμε για τα γεγονότα με τη Λιβύη, να μιλάμε για τον Πυρπολητή, να μιλάμε για την επιστροφή 22 αρχαιοτήτων από το Ισραήλ και τώρα μιλάμε στην Ελλάδα μόνο για την κυρία Γκιλφόιλ».<br /><br />Ο ίδιος υπογράμμισε ότι η αποτίμηση της θητείας της πρώην πρέσβειρας πρέπει να γίνει σε μεταγενέστερο χρόνο.<br /><br />«Τα πεπραγμένα της θα κριθούν όταν καταλαγιάσει όλος αυτός ο θόρυβος, γιατί υπάρχει και ένα έργο πίσω από όλα αυτά. Με ψυχραιμία. Τώρα εν θερμώ δεν μπορεί να γίνει αποτίμηση. Θα γίνει σίγουρα όταν έρθει η κατάλληλη ώρα».<br /><br />Ωστόσο, ξεκαθάρισε ότι το άμεσο πρόβλημα είναι διαφορετικό.<br /><br />«Το πρόβλημα έγκειται στο ότι αυτή τη στιγμή, όπως είπατε, είναι ακέφαλη η πρεσβεία εδώ στην Αθήνα».<br /><br />Με τη συγκεκριμένη αναφορά περιέγραψε την απουσία πολιτικά διορισμένου πρέσβη, καθώς η διπλωματική αποστολή συνεχίζει να λειτουργεί υπό υπηρεσιακή διεύθυνση. <a href="https://www.pagenews.gr/2026/10/14/geopolitika/papafloratos-i-tourkia-exei-ton-mparak-i-ellada-menei-xoris-presbi-synagermos-gia-aigaio-kai-kalodio/"><b>Διαβάστε την συνέχεια στην πηγή</b></a><div><br /></div><div><br /><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Η Τουρκία έχει τον Μπάρακ, η Ελλάδα μένει χωρίς πρέσβη». Συναγερμός για Αιγαίο και καλώδιο

Βασιλης Διαμαντακος  Σοβαρό διπλωματικό προβληματισμό για την επόμενη ημέρα της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα εκφράζει ο καθηγητής στρατ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γεωπολιτική μάχη για τον Κάθετο Διάδρομο: Η Ελλάδα γίνεται ενεργειακή πύλη της Ευρώπης

<img height="113" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/10/825279440_1551143423458563_6406392560110661756_n-1068x601.jpeg" width="749" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Το αμερικανικό LNG, η συμφωνία των 20 ετών και ο ανταγωνισμός με την Τουρκία!</span></h3>Μια από τις σημαντικότερες γεωπολιτικές και ενεργειακές ευκαιρίες των τελευταίων δεκαετιών βρίσκεται μπροστά στην Ελλάδα. Ο Κάθετος Διάδρομος φυσικού αερίου, η ιστορική συμφωνία για αμερικανικό LNG διάρκειας 20 ετών και η στρατηγική σύμπραξη Αθήνας–Ουάσιγκτον δημιουργούν τις προϋποθέσεις για τη μετατροπή της χώρας μας σε ενεργειακή πύλη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Το μεγάλο ερώτημα είναι εάν η Ελλάδα θα αξιοποιήσει αυτή την ευκαιρία ή εάν καθυστερήσεις και εσωτερικές αντιπαραθέσεις θα αφήσουν περισσότερο χώρο σε ανταγωνιστικές ενεργειακές διαδρομές.<br /><br />Η ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης αποτελεί πλέον ζήτημα εθνικής ασφάλειας, οικονομικής ισχύος και διεθνών συμμαχιών.<br /><br />Όποιος διαμορφώνει τις ενεργειακές διαδρομές αποκτά σημαντικό ρόλο στις οικονομικές και γεωπολιτικές εξελίξεις.<br />Και η Ελλάδα διαθέτει σήμερα μια πραγματική δυνατότητα να ενισχύσει τη θέση της στον νέο ευρωπαϊκό ενεργειακό χάρτη.<div><br />Κάθετος Διάδρομος: Το σχέδιο που φέρνει την Ελλάδα στο επίκεντρο της Ευρώπης<br /><br />Ο Κάθετος Διάδρομος δεν είναι ένας καινούργιος, μεμονωμένος αγωγός. Πρόκειται για ένα δίκτυο υφιστάμενων και αναβαθμιζόμενων υποδομών που επιτρέπει τη μεταφορά φυσικού αερίου από την Ελλάδα προς τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, τη Μολδαβία και την Ουκρανία.<br /><br />Η Ρεβυθούσα και ο τερματικός σταθμός LNG της Αλεξανδρούπολης αποτελούν κρίσιμα σημεία εισόδου για το υγροποιημένο φυσικό αέριο.<br /><br />Από εκεί, το καύσιμο επαναεριοποιείται και μεταφέρεται μέσω των διασυνδεδεμένων συστημάτων προς ευρωπαϊκές αγορές.<br /><br />Η σημασία του σχεδίου είναι τεράστια: δημιουργεί πρόσθετες επιλογές εφοδιασμού για χώρες που επί δεκαετίες εξαρτώνταν σε μεγάλο βαθμό από το ρωσικό φυσικό αέριο.<br /><br />Για την Ελλάδα, η ευκαιρία δεν περιορίζεται στα οικονομικά έσοδα. Αφορά τη δυνατότητα απόκτησης αυξημένου στρατηγικού ρόλου στην ενεργειακή ασφάλεια της ευρωπαϊκής ηπείρου.</div><div><br />Η συμφωνία των 20 ετών που αλλάζει τα δεδομένα – AKTOR, ΔΕΠΑ και αμερικανικό LNG<br /><br />Στην καρδιά αυτής της προσπάθειας βρίσκεται η Atlantic SEE LNG Trade, η κοινή εταιρεία στην οποία συμμετέχουν ο Όμιλος AKTOR με ποσοστό 60% και η ΔΕΠΑ Εμπορίας με 40%.<br /><br />Κεντρικό ρόλο διαδραματίζουν ο Αλέξανδρος Εξάρχου, επικεφαλής της AKTOR και διευθύνων σύμβουλος της Atlantic SEE LNG Trade, και ο Κωνσταντίνος Ξηφαράς, διευθύνων σύμβουλος της ΔΕΠΑ Εμπορίας και πρόεδρος της κοινής εταιρείας.<br /><br />Η συμφωνία με την αμερικανική Venture Global, όπως επεκτάθηκε στις 11 Ιουνίου 2026, προβλέπει προμήθεια ενός εκατομμυρίου τόνων LNG ετησίως για 20 χρόνια, με έναρξη το 2030.<br /><br />Οι συμβατικές ποσότητες διπλασιάστηκαν σε σχέση με την αρχική συμφωνία.<br /><br />Πρόκειται για μια εμπορική δέσμευση που προσφέρει μακροπρόθεσμη βάση για την ανάπτυξη των δραστηριοτήτων της εταιρείας.<br /><br />Το κρίσιμο επόμενο βήμα είναι να διασφαλιστούν οι αγοραστές, οι απαραίτητες μεταφορικές δυνατότητες και ανταγωνιστικές τιμές, ώστε το αμερικανικό LNG να φτάνει αποτελεσματικά στις ευρωπαϊκές αγορές.</div><div><br />Το μήνυμα Ρούμπιο από την Αθήνα – Η ενέργεια συνδέεται με την εθνική ασφάλεια<br /><br />Η επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα στις 7 Οκτωβρίου 2026 ανέδειξε την ενέργεια σε βασικό πυλώνα της ελληνοαμερικανικής στρατηγικής σχέσης.<br /><br />Ο Ρούμπιο αναφέρθηκε στη σημασία των ενεργειακών διασυνδέσεων και στην αυξανόμενη παρουσία αμερικανικού LNG στην Ευρώπη.<br /><br />Η Ουάσιγκτον αντιμετωπίζει την Ελλάδα ως σημαντικό εταίρο για τη διαφοροποίηση των πηγών ενέργειας της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.<br /><br />Καθοριστική είναι και η συμβολή της αμερικανικής πρέσβειρας, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, στην προώθηση των αμερικανικών ενεργειακών συμφερόντων στην περιοχή.<br /><br />Παράλληλα, ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σταύρος Παπασταύρου έχει υπογραμμίσει ότι ο Κάθετος Διάδρομος αναβαθμίζει γεωπολιτικά την Ελλάδα.<br /><br />Το μήνυμα είναι σαφές: η ενεργειακή συνεργασία δεν αφορά μόνο τις εμπορικές συναλλαγές, αλλά συνδέεται με τη στρατηγική ασφάλεια ολόκληρης της περιοχής.</div><div><br />Τουρκία και Αλβανία: Ο ανταγωνισμός των ενεργειακών διαδρομών<br /><br />Εδώ βρίσκεται μία από τις σημαντικότερες γεωπολιτικές παραμέτρους.<br /><br />Η Ελλάδα δεν δραστηριοποιείται σε ένα ενεργειακό περιβάλλον χωρίς ανταγωνισμό.<br /><br />Η Τουρκία επιδιώκει εδώ και χρόνια να διατηρήσει τον ρόλο της ως βασικός κόμβος μεταφοράς φυσικού αερίου μεταξύ Ασίας και Ευρώπης.<br /><br />Ο αγωγός TANAP, που διασχίζει την Τουρκία, συνδέεται με τον TAP, ο οποίος περνά από την Ελλάδα και την Αλβανία πριν καταλήξει στην Ιταλία.<br /><br />Η Αλβανία συμμετέχει ήδη σε αυτή την ενεργειακή γεωγραφία, ενώ αναπτύσσονται και σχέδια για την ενίσχυση των υποδομών της.<br /><br />Μια πιθανή υποβάθμιση του ελληνικού ρόλου θα μπορούσε να αυξήσει τη σχετική σημασία εναλλακτικών διαδρομών.<br /><br />Αυτό δεν σημαίνει ότι Τουρκία και Αλβανία έχουν κοινό σχέδιο παρεμπόδισης του Κάθετου Διαδρόμου. Οι ενεργειακές υποδομές τους μπορούν επίσης να λειτουργήσουν συμπληρωματικά με τις ελληνικές.<br /><br />Αναδεικνύεται, όμως, η ανάγκη η Αθήνα να αξιοποιήσει αποτελεσματικά τα δικά της πλεονεκτήματα.<br />Ποιοι θα ωφεληθούν εάν η ελληνική προσπάθεια αποδυναμωθεί;<br /><br />Το ερώτημα αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα.<br /><br />Εάν ο Κάθετος Διάδρομος καθυστερήσει εξαιτίας υψηλού κόστους μεταφοράς, ανεπαρκούς εμπορικής ζήτησης ή περιορισμών στις διασυνδέσεις, οι αγοραστές θα αναζητήσουν άλλες αξιόπιστες πηγές και οδεύσεις.<br /><br />Σε μια τέτοια περίπτωση, οι ανταγωνιστικοί προμηθευτές και οι εναλλακτικοί ενεργειακοί κόμβοι ενδέχεται να αποκτήσουν συγκριτικό πλεονέκτημα.<br /><br />Για τον λόγο αυτό, απαιτείται συντονισμένη δράση μεταξύ κυβέρνησης, επιχειρήσεων και διαχειριστών δικτύων.<br /><br />Η πολιτική στήριξη είναι απαραίτητη, αλλά από μόνη της δεν αρκεί.<br /><br />Χρειάζονται υποδομές, συμβάσεις, χρηματοδότηση και εμπορική βιωσιμότητα.</div><div><br />Το μεγάλο εθνικό στοίχημα – Από τη γεωγραφία στη γεωπολιτική ισχύ<br /><br />Η Ελλάδα διαθέτει τη γεωγραφική θέση, τα λιμάνια, τις εγκαταστάσεις LNG και τις διασυνδέσεις που μπορούν να στηρίξουν έναν αναβαθμισμένο ενεργειακό ρόλο.<br /><br />Το ζητούμενο είναι να μετατρέψει αυτά τα πλεονεκτήματα σε μακροχρόνια οικονομικά και γεωπολιτικά οφέλη.<br /><br />Ο Κάθετος Διάδρομος μπορεί να αποτελέσει ισχυρό εργαλείο ενεργειακής διαφοροποίησης και διεθνούς συνεργασίας.<br /><br />Η επιτυχία του, ωστόσο, θα εξαρτηθεί από πραγματικές εμπορικές ροές και όχι μόνο από διπλωματικές δηλώσεις.<br /><br />Η συμφωνία AKTOR–ΔΕΠΑ–Venture Global δημιουργεί μια σημαντική αφετηρία. Η αμερικανική υποστήριξη προσθέτει πολιτικό βάρος. Οι ελληνικές υποδομές προσφέρουν τη δυνατότητα υλοποίησης.<br /><br />Το στοίχημα πλέον είναι να μετατραπεί η Ελλάδα από χώρα διέλευσης σε ουσιαστικό ενεργειακό κόμβο της Ευρώπης.<br /><br />Γιατί στον νέο γεωπολιτικό χάρτη, η ενέργεια δεν είναι απλώς ένα εμπόρευμα. Είναι παράγοντας στρατηγικής επιρροής, οικονομικής ανάπτυξης και εθνικής ασφάλειας.</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γεωπολιτική μάχη για τον Κάθετο Διάδρομο: Η Ελλάδα γίνεται ενεργειακή πύλη της Ευρώπης

Το αμερικανικό LNG, η συμφωνία των 20 ετών και ο ανταγωνισμός με την Τουρκία! Μια από τις σημαντικότερες γεωπολιτικές και ενεργειακές ευκαιρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Συμφωνία ή νέα επίθεση στο Ιράν; Ο Τραμπ κρατά το Ισραήλ σε αγωνία.

<img height="112" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/10/trump-geo-1200x674.jpg" width="761" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Το ισραηλινό επιτελείο βλέπει κινδύνους και στα δύο σενάρια: στρατιωτική κλιμάκωση ή μια βιαστική συμφωνία με την Τεχεράνη. Τα αντιφατικά μηνύματα της Ουάσιγκτον περιπλέκουν τον σχεδιασμό, λίγο πριν από κρίσιμες εκλογές.<br /><br />Η επόμενη κίνηση του Ντόναλντ Τραμπ απέναντι στο Ιράν προκαλεί ανησυχία στο Ισραήλ, καθώς η προετοιμασία στρατιωτικών επιλογών συνυπάρχει με δημόσιες διαβεβαιώσεις ότι δεν επίκειται επανάληψη επιθέσεων πριν από τις αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές.<br /><br />Σύμφωνα με την ανάλυση του Μπεν Κασπίτ στο Al-Monitor, το ισραηλινό στρατιωτικό επιτελείο αντιμετωπίζει ένα διπλό ενδεχόμενο: μια νέα πολεμική εκστρατεία με απρόβλεπτες συνέπειες ή μια γρήγορη συμφωνία που δεν θα περιορίζει επαρκώς το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.<br /><br />Η αβεβαιότητα αφορά επομένως τόσο την πιθανότητα σύγκρουσης όσο και το περιεχόμενο μιας ενδεχόμενης διπλωματικής εξόδου.<div><br />Οι δύο επιλογές που προβληματίζουν το Ισραήλ<br /><br />Στο πρώτο σενάριο, ο Τραμπ αποφασίζει την επανέναρξη μεγάλης στρατιωτικής δράσης. Κατά την εκτίμηση του Κασπίτ, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου θα μπορούσε να υποδεχθεί θετικά αυτή την επιλογή, η οποία όμως θα δημιουργούσε κινδύνους για την ισραηλινή εκλογική διαδικασία που έχει προγραμματιστεί για τις 27 Οκτωβρίου.<br /><br />Στο δεύτερο, ο Αμερικανός πρόεδρος επιδιώκει ταχεία συμφωνία με την Τεχεράνη, αποδεχόμενος όρους τους οποίους Ισραηλινοί αξιωματούχοι ενδέχεται να θεωρήσουν ανεπαρκείς.<br /><br />Η ανησυχία που περιγράφει το ρεπορτάζ είναι συγκεκριμένη: η λήξη των εχθροπραξιών μπορεί να μην ταυτίζεται με την αντιμετώπιση της πυρηνικής απειλής όπως την αξιολογεί το Ισραήλ. </div><div><br />Προετοιμασία για πλήγματα, διαβεβαιώσεις για αναμονή<br /><br />Το Al-Monitor αναφέρει ότι η Ουάσιγκτον έδωσε μέσα στην εβδομάδα οδηγίες στο Ισραήλ να προετοιμαστεί για το ενδεχόμενο νέων επιθέσεων στο Ιράν. Σύμφωνα με Ισραηλινούς αξιωματούχους που επικαλείται, η οδηγία προκάλεσε έκπληξη.<br /><br />Παράλληλα, δημοσίευμα των New York Times, το οποίο μεταφέρει το Times of Israel, περιγράφει την κατάρτιση νέων στρατιωτικών επιλογών από το Πεντάγωνο.<br /><br />Μεταξύ αυτών αναφέρεται σχέδιο τριών ημερών εντατικών πληγμάτων, με έμφαση σε ιρανικές στρατιωτικές και ενεργειακές εγκαταστάσεις, καθώς και σε δυνατότητες πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών.<br /><br />Η εκπόνηση σχεδίων δεν σημαίνει ότι έχει δοθεί εντολή εκτέλεσής τους. Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, ο Τραμπ έχει απορρίψει πέντε προτάσεις για μεγάλες επιχειρήσεις κατά του Ιράν ή των Χούθι τους τελευταίους μήνες.<br /><br />Στις 8 Οκτωβρίου δήλωσε ότι οι ΗΠΑ δεν θα επιτεθούν στο Ιράν πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου, ενώ έκανε λόγο για παραγωγικές συνομιλίες.<br />Η αβεβαιότητα δυσκολεύει και τους συμμάχους<br /><br />Από αναλυτική σκοπιά, η ταυτόχρονη στρατιωτική προετοιμασία και διπλωματική επικοινωνία μπορεί να υπηρετεί την άσκηση πίεσης στην Τεχεράνη.<br /><br />Δεν αποδεικνύει, όμως, ότι υπάρχει ήδη σαφής τελική απόφαση. Για το Ισραήλ, αυτή η ασάφεια δυσκολεύει τον επιχειρησιακό σχεδιασμό και την εκτίμηση του χρόνου που απομένει για διπλωματική παρέμβαση.<br /><br />Το κρίσιμο ζήτημα είναι ποια αποτελέσματα θεωρεί επαρκή κάθε πλευρά. Μια συμφωνία μπορεί να μειώνει τον άμεσο κίνδυνο πολέμου, αλλά να αφήνει ανοιχτές διαφωνίες για την επαλήθευση, τη διάρκεια και την εφαρμογή των δεσμεύσεων.<br /><br />Γι’ αυτό, η αξιολόγηση μιας διπλωματικής λύσης θα εξαρτηθεί από τους συγκεκριμένους όρους της και από τη δυνατότητα ελέγχου της εφαρμογής τους.</div><div><br />Το ενεργειακό κόστος πιέζει την Ουάσιγκτον<br /><br />Η αμερικανική απόφαση διαμορφώνεται και μέσα σε περιβάλλον οικονομικής πίεσης.<br /><br />Ρεπορτάζ της Washington Post συνδέει τις προσπάθειες του Τραμπ για περιορισμό των τιμών με την προεκλογική περίοδο. Παράλληλα, το Bloomberg καταγράφει υποχώρηση του πετρελαίου μετά τη δήλωσή του ότι δεν θα υπάρξουν επιθέσεις πριν από τις κάλπες.<br /><br />Η αντίδραση δείχνει πόσο άμεσα οι αγορές αποτιμούν τον κίνδυνο κλιμάκωσης. Οι διαταραχές στις μεταφορές και η αναζωπύρωση των συγκρούσεων μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Χούθι προσθέτουν πίεση.<br /><br />Αυτό δημιουργεί διαφορετικά χρονικά κίνητρα: η Ουάσιγκτον επιδιώκει να περιορίσει το οικονομικό κόστος, ενώ το Ισραήλ ανησυχεί για το αν μια ταχεία διευθέτηση θα καλύπτει τις απαιτήσεις ασφαλείας του.</div><div><br />Το ερώτημα της επόμενης ημέρας<br /><br />Μια νέα στρατιωτική επιχείρηση θα πρέπει να αξιολογηθεί με βάση τους στόχους της, την πιθανότητα αντιποίνων και τη δυνατότητα αποφυγής ευρύτερης ανάφλεξης.<br /><br />Μια συμφωνία θα πρέπει αντίστοιχα να αξιολογηθεί με βάση τις δεσμεύσεις, τους ελέγχους και τις συνέπειες πιθανής παραβίασής της.<br /><br />Μέχρι να υπάρξει συγκεκριμένη απόφαση, το Ισραήλ καλείται να προετοιμάζεται για διαφορετικές εκβάσεις, ενώ προσπαθεί να επηρεάσει την αμερικανική επιλογή.<br /><br />Το διακύβευμα είναι αν η επόμενη κίνηση του Τραμπ θα δημιουργήσει σταθερότητα ή θα μεταφέρει τη σύγκρουση σε ένα νέο, εξίσου αβέβαιο στάδιο.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Συμφωνία ή νέα επίθεση στο Ιράν; Ο Τραμπ κρατά το Ισραήλ σε αγωνία.

Βασιλης Διαμαντακος  Το ισραηλινό επιτελείο βλέπει κινδύνους και στα δύο σενάρια: στρατιωτική κλιμάκωση ή μια βιαστική συμφωνία με την Τεχερ...

Διαβάστε την συνέχεια

GSI: Η NAVTEX, οι φημολογίες περί «ενημέρωσης» και ο τουρκικός νόμος που διαψεύδει τις αξιώσεις της Άγκυρας.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/10/GSI.webp" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1080" data-original-width="1920" height="90" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/10/GSI.webp" width="745" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Στο πλαίσιο των «διπλωματικών χειρισμών» εξετάζεται η ενημέρωση της τουρκικής πλευράς</div><div><br /></div><b> Γιάννης Παναγιωτακόπουλος</b><br />Με το βλέμμα στην επανεκκίνηση των ερευνών βυθού για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου (<a href="https://www.newsbreak.gr/tag/great-sea-interconnector-gsi/">Great Sea Interconnector – GSI</a>), η Αθήνα επιχειρεί να μετατρέψει τη διευρυμένη διεθνή στήριξη του έργου σε συγκεκριμένα βήματα υλοποίησης. Στο επίκεντρο βρίσκεται η έκδοση της NAVTEX, η οποία αναμένεται έως το τέλος Οκτωβρίου και θα ανοίξει τον δρόμο για τη συνέχιση των ερευνών.<br /><br />Η τοποθέτηση του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Ελλάδα, υπέρ των ενεργειακών διασυνδέσεων αλλά και της προσοχής σε «ευαισθησίες» τρίτων χωρών, σε συνδυασμό με το μήνυμα του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη ότι το καλώδιο μπορεί να προχωρήσει χωρίς υποχώρηση στα κυριαρχικά δικαιώματα, δημιουργούν νέα δεδομένα αλλά και ασάφειες στο διπλωματικό πεδίο. Το έργο έχει ήδη βρεθεί αντιμέτωπο με τις τουρκικές αντιδράσεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Στην εξίσωση προστίθεται και η γαλλική Meridiam, η είσοδος της οποίας ως πλειοψηφικού μετόχου δίνει διεθνή διάσταση αλλά και περιθώριο επιπλέον πιέσεων. <br />Το «μάθημα» της Κάσου και ο μεγάλος άγνωστος<br /><br />Ο μεγάλος άγνωστος παραμένει η στάση της Τουρκίας, που έχει ήδη δείξει στην πράξη την αντίθεσή της στις έρευνες σε περιοχές όπου προβάλλει διεκδικήσεις. Τον Ιούλιο του 2024, το ιταλικό ερευνητικό σκάφος Ievoli Relume, ναυλωμένο από τη Nexans για λογαριασμό του GSI, ξεκίνησε στις 17 Ιουλίου έρευνες βυθού σε διεθνή ύδατα νότια της Κάσου και της Καρπάθου.<br /><br />Η Άγκυρα αντέδρασε επικαλούμενη τις πάγιες θέσεις της και το τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019, αναπτύσσοντας πολεμικά πλοία στην περιοχή. Ακολούθησε η ανάπτυξη ελληνικών ναυτικών μονάδων και διαμορφώθηκε ένα σκηνικό έντασης που διήρκεσε περίπου 40 ώρες. Το επεισόδιο εκτονώθηκε έπειτα από διπλωματικές επαφές, με τις πολεμικές μονάδες να αποχωρούν στις 24 Ιουλίου, καταγράφοντας μια ελληνική υποχώρηση. Οι έρευνες στο επίμαχο τμήμα, ωστόσο, δεν προχώρησαν και στη συνέχεια πάγωσαν.<br /><br />Αυτή τη φορά οι συσχετισμοί είναι διαφορετικοί. Το βασικό ερώτημα είναι αν η διευρυμένη στήριξη θα αρκέσει για να αποφευχθεί νέα εμπλοκή όταν το ερευνητικό πλοίο επιστρέψει στην περιοχή.<br /><br />Η NAVTEX και τα 25 εκατ. ευρώ της Κύπρου<br /><br />Το πρώτο ουσιαστικό τεστ για τη νέα δυναμική αναμένεται τις επόμενες εβδομάδες, με την έκδοση της NAVTEX από την ελληνική πλευρά, ώστε να επανεκκινήσουν οι θαλάσσιες έρευνες για τη διαδρομή του καλωδίου. Σύμφωνα με τον υφιστάμενο σχεδιασμό, το γαλλικό ερευνητικό πλοίο αναμένεται να δραστηριοποιηθεί περί τα τέλη Οκτωβρίου με αρχές Νοεμβρίου, σε μια ευαίσθητη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου όπου στο παρελθόν είχαν εκδηλωθεί οι τουρκικές αντιδράσεις.<br /><br />Η ελληνική θέση παραμένει ότι δεν τίθεται ζήτημα αναζήτησης τουρκικής άδειας για τις απαιτούμενες έρευνες. Το ενδεχόμενο απλής ενημέρωσης της Άγκυρας αποτελεί ξεχωριστό ζήτημα, που μπορεί να εξεταστεί στο πλαίσιο των διπλωματικών χειρισμών, αναφέρουν καλά πληροφορημένες πηγές, σύμφωνα με την «Ημερησία». Όμως μια τέτοια εκδοχή αντιμετωπίζεται από τους περισσότερους αναλυτές ως ουσιαστική επιβεβαίωση των τουρκικών διεκδικήσεων, αφού η ίδια η NAVTEX παρέχει όλη την ενημερωση που προβλέπεται με βάση το διεθνές δίκαιο.<br /><br />Η NAVTEX έχει και άμεση οικονομική σημασία, καθώς συνδέεται με την εκταμίευση των 25 εκατ. ευρώ που εκκρεμούν από την Κυπριακή Δημοκρατία για το 2025. Ο Κύπριος υπουργός Ενέργειας Μιχάλης Δαμιανός επιβεβαίωσε την Παρασκευή ότι μετά την έκδοση της NAVTEX θα κινηθούν οι διαδικασίες για την καταβολή του ποσού εντός του έτους. Όπως ανέφερε, η Λευκωσία αναμένει την ελληνική αναγγελία εντός Οκτωβρίου, χωρίς να προσδιορίζει ακριβή ημερομηνία.<div><br />Η Meridiam και ο ρόλος της Γαλλίας<br /><br />Ιδιαίτερη βαρύτητα αποκτά η είσοδος της γαλλικής Meridiam με ποσοστό 66% στην εταιρεία Great Sea Interconnector, καθώς μεταβάλλει ουσιαστικά τη μετοχική και επενδυτική σύνθεση του έργου. Η συμφωνία, που υπογράφηκε στις 5 Αυγούστου παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη, ενισχύει την κεφαλαιακή βάση της διασύνδεσης, ενώ ο ΑΔΜΗΕ παραμένει στρατηγικός μέτοχος με καθοριστικό ρόλο στην τεχνική υλοποίηση.<br /><br />Η συμμετοχή του γαλλικού ομίλου δεν περιορίζεται στην εξασφάλιση πρόσθετων κεφαλαίων. Διευρύνει το οικονομικό και γεωπολιτικό ενδιαφέρον του Παρισιού για το έργο, σε μια περίοδο κατά την οποία η Γαλλία διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην ευρωπαϊκή ενεργειακή πολιτική και στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Στην εξίσωση μπαίνουν και οι πολιτικές εξελίξεις στη Γαλλία, καθώς οι εκλογικές διαδικασίες που βρίσκονται στον ορίζοντα αποτελούν ακόμη μία παράμετρο για τη συνέχεια του έργου. Η πολιτική σταθερότητα στο Παρίσι αποκτά ιδιαίτερη σημασία για τη διατήρηση της γαλλικής διπλωματικής στήριξης, με τις τουρκικές πιέσεις να στρέφονται πλέον και απευθείας στο γαλλικό ΥΠΕΞ. </div><div><br /></div><div>Το τουρκικό προηγούμενο του 1986<br /><br />Στο μεταξύ, μια πολύ ενδιαφέρουσα νομική διάσταση στην υπόθεση, προσθέτει ο Νικόδημος Καλλιντέρης (νομικός, ΜΔΕ Δημοσίου Δικαίου). Όπως επισημαίνει σε άρθρο του στο Defence Point, η Τουρκία είχε αναγνωρίσει ρητώς ήδη από το 1986, με δική της κανονιστική πράξη (αριθ. 86/11264 της 17ης Δεκεμβρίου 1986), την ελευθερία πόντισης καλωδίων τρίτων κρατών, ακόμη και εντός της τουρκικής ΑΟΖ στη Μαύρη Θάλασσα. Η ρύθμιση αποκτά σήμερα ιδιαίτερη σημασία, καθώς η Άγκυρα αξιώνει προηγούμενο συντονισμό και αδειοδότηση για την πόντιση υποβρυχίων καλωδίων σε περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου που θεωρεί τμήμα της υφαλοκρηπίδας της.<br /><br />Ο νομικός και διεθνολόγος Θεόδωρος Κατσούρφος, στη ραδιοφωνική εκπομπή του Λάμπρου Καλαρρύτη («Εμείς οι Έλληνες», 8/10/26), υπενθύμισε ότι το άρθρο 3 της τουρκικής πράξης προβλέπει ότι «τα άλλα κράτη μπορούν να απολαύουν της ελευθερίας πόντισης υποβρυχίων καλωδίων και αγωγών στην εν λόγω Ζώνη» (“other States shall enjoy the freedom of the laying of submarine cables and pipelines in this zone“).<br /><br />H ρύθμιση του 1986 συμβαδίζει στον βασικό της πυρήνα με την ελευθερία που κατοχυρώνεται στο άρθρο 79 της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) και έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την τουρκική θέση ότι κάθε πόντιση καλωδίων στην τουρκική υφαλοκρηπίδα πρέπει να συντονίζεται προηγουμένως με την Άγκυρα. Ακόμη και αν υποθέσουμε, για τις ανάγκες του νομικού συλλογισμού, ότι η διαδρομή του GSI διέρχεται από τουρκική υφαλοκρηπίδα, αυτό δεν σημαίνει αυτομάτως ότι η Τουρκία διαθέτει γενικό δικαίωμα απαγόρευσης της πόντισης. Η προγενέστερη τουρκική πράξη αποτελεί σημαντικό τεκμήριο κρατικής πρακτικής, που μπορεί να αξιοποιηθεί στην εξέταση της διεθνούς νομιμότητας των σημερινών τουρκικών αξιώσεων.</div><div><br />Τι γράφει η Milliyet και η εκτίμηση Καμπουρίδη<br /><br />Στο πρωτοσέλιδο της φιλοκυβερνητικής τουρκικής εφημερίδας Milliyet, ο διευθυντής της Ö. Sendir αναφέρεται στις προθέσεις της Τουρκίας για την πόντιση του καλωδίου. O διευθυντής της εφημερίδας θεωρεί ευφυή την κίνηση της ελληνικής πλευράς να εμπλέξει μια γαλλική εταιρεία και εκτιμά ότι η επιλογή της Αθήνας αποσκοπεί στη διατάραξη των σχέσεων της Τουρκίας με τη Γαλλία και την Ε.Ε. Ωστόσο, αποκαλύπτει ότι η Άγκυρα πιέζει για αίτημα προς το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών, το οποίο, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν θα προέρχεται από τη γαλλική εταιρεία αλλά από το γαλλικό υπουργείο Εξωτερικών, ενώ δεν παραλείπει να αναφερθεί στις βαθιές οικονομικές σχέσεις Τουρκίας και Γαλλίας.<br /><br />Ως παράδειγμα αιτήματος προς την Τουρκία, ο διευθυντής της Milliyet επικαλείται το έργο «Blue Rahman», που αφορούσε πόντιση καλωδίου οπτικών ινών το 2023, όταν η Ιταλία ζήτησε έγκριση και συντονισμό από την Τουρκία. O αντιπτέραρχος ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης το χαρακτηρίζει κακό προηγούμενο για την υπόθεση της Κάσου, όπου η Τουρκία μπλόκαρε το έργο το επόμενο έτος, το 2024.<br /><br />Κατά τον ίδιο, η ανησυχία της Άγκυρας για διατάραξη των σχέσεών της με τη Γαλλία, την Ε.Ε. και τον διεθνή παράγοντα επιβεβαιώνει προηγούμενη εκτίμησή του ότι η Τουρκία δεν θα επιλέξει τη στρατιωτική εμπλοκή για τη διακοπή του έργου. Ωστόσο, αν τελικά υπάρξει αίτημα από το γαλλικό υπουργείο Εξωτερικών προς την τουρκική πλευρά, εκτιμά ότι θα πρόκειται για πολύ αρνητική εξέλιξη για τα εθνικά μας θέματα, καθώς η Τουρκία θα έχει στην ουσία πετύχει νομιμοποίηση των αξιώσεών της, ανεξάρτητα από το αν θα υλοποιηθεί το έργο.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

GSI: Η NAVTEX, οι φημολογίες περί «ενημέρωσης» και ο τουρκικός νόμος που διαψεύδει τις αξιώσεις της Άγκυρας.

Στο πλαίσιο των «διπλωματικών χειρισμών» εξετάζεται η ενημέρωση της τουρκικής πλευράς  Γιάννης Παναγιωτακόπουλος Με το βλέμμα στην επανεκκίν...

Διαβάστε την συνέχεια

Συρία–Υεμένη: Σενάριο για 20.000 στρατιώτες κατά των Χούθι.Το επικίνδυνο δίλημμα του αλ Σάρα.

<img height="97" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/10/HT8yHaVXsAAOcHu-1-1200x675.jpg" width="719" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Αποκαλύψεις για συζητήσεις Ριάντ–Δαμασκού και πιθανή αποστολή συριακών δυνάμεων στην Υεμένη – Κατηγορηματική διάψευση από τη Συρία, αμερικανικές διαβουλεύσεις και ο κρίσιμος ρόλος της Σαουδικής Αραβίας στην ανοικοδόμηση της χώρας.<br /><br />Ένα νέο γεωπολιτικό σενάριο προκαλεί έντονες συζητήσεις στη Μέση Ανατολή: η πιθανή αποστολή χιλιάδων Σύρων στρατιωτών στην Υεμένη, προκειμένου να ενισχύσουν τις δυνάμεις που πολεμούν τους Χούθι στο πλευρό της Σαουδικής Αραβίας.<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσίευσε το Axios, οι συζητήσεις μεταξύ Ριάντ και Δαμασκού φέρονται να περιλαμβάνουν ακόμη και την ανάπτυξη 10.000 έως 20.000 Σύρων στρατιωτών, χωρίς να έχει ληφθεί απόφαση.<br /><br />Η συριακή προεδρία διαψεύδει κατηγορηματικά ότι η Σαουδική Αραβία έχει ζητήσει την αποστολή στρατευμάτων.<br /><br />Ωστόσο, η δημοσιοποίηση των πληροφοριών έρχεται σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη συγκυρία: οι μάχες στην Υεμένη κλιμακώνονται, οι Χούθι απειλούν στρατηγικές θαλάσσιες διαδρομές και ο Σύρος πρόεδρος Άχμεντ αλ Σάρα επιχειρεί να ενισχύσει τη σχέση του με τον Σαουδάραβα πρίγκιπα διάδοχο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν.<br /><br />Το βασικό ερώτημα είναι εάν η Δαμασκός μπορεί να διατηρήσει την πολύτιμη οικονομική και διπλωματική στήριξη του Ριάντ χωρίς να εμπλακεί σε μια νέα πολεμική σύγκρουση.<br />Οι αποκαλύψεις για 10.000–20.000 στρατιώτες και τις συριακές μεραρχίες<br /><br />Σύμφωνα με το Axios, που επικαλείται Αμερικανούς αξιωματούχους και πηγή με γνώση των συζητήσεων, η Σαουδική Αραβία και η Συρία έχουν εξετάσει το ενδεχόμενο συριακής στρατιωτικής συνδρομής στις επιχειρήσεις κατά των Χούθι.<br /><br />Στις σχετικές πληροφορίες περιλαμβάνεται πιθανή ανάπτυξη δύναμης 10.000 έως 20.000 στρατιωτών.<br /><br />Το δημοσίευμα αναφέρει ως μονάδες που εξετάζονται την 90ή Μεραρχία, η οποία βρίσκεται κοντά στη Δαμασκό, και την 84η Μεραρχία, με έδρα στη νότια Συρία, κοντά στη Σουέιντα.<br /><br />Σύμφωνα με την ίδια πηγή, η δεύτερη περιλαμβάνει και ξένους ισλαμιστές μαχητές που είχαν συμμετάσχει στον πόλεμο κατά του καθεστώτος Άσαντ.<br /><br />Η συγκεκριμένη σύνθεση, εάν επιβεβαιωνόταν και εάν τελικά πραγματοποιούνταν ανάπτυξη δυνάμεων, θα μπορούσε να προσθέσει μια ιδιαίτερα ευαίσθητη θρησκευτική και ιδεολογική διάσταση στη σύγκρουση με τους Χούθι.<br /><br />Ωστόσο, όλα αυτά παραμένουν πληροφορίες δημοσιογραφικών πηγών και όχι επίσημη στρατιωτική απόφαση.<div><br />Η Δαμασκός διαψεύδει: Προτεραιότητα η ανοικοδόμηση της Συρίας<br /><br />Η αντίδραση της συριακής προεδρίας ήταν άμεση.<br /><br />Ο σύμβουλος επικοινωνίας Άχμεντ Μουάφακ Ζαϊντάν χαρακτήρισε ψευδείς τις πληροφορίες ότι το Ριάντ ζήτησε την αποστολή συριακών στρατευμάτων στη Σαουδική Αραβία ή στην Υεμένη.<br /><br />Ανάλογη ήταν η τοποθέτηση της επίσημης υπηρεσίας ενημέρωσης ξένων μέσων της συριακής κυβέρνησης.<br /><br />Η Δαμασκός επανέλαβε ότι στηρίζει τη Σαουδική Αραβία απέναντι στις απειλές για την ασφάλειά της, υπογραμμίζοντας παράλληλα ότι βασική της προτεραιότητα παραμένει η εσωτερική ανασυγκρότηση.<br /><br />Η συριακή κυβέρνηση επιδιώκει να ενισχύσει τους θεσμούς της, να προσελκύσει επενδύσεις και να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσης των πολιτών.<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο, μια μεγάλη στρατιωτική αποστολή εκτός συνόρων θα αποτελούσε σημαντική μεταβολή των προτεραιοτήτων της. </div><div><br />Τι συζητήθηκε στη συνάντηση αλ Σάρα – Μπιν Σαλμάν<br /><br />Η δημοσιοποίηση των πληροφοριών ακολούθησε την επίσκεψη του Άχμεντ αλ Σάρα στο Ριάντ στις 6 Οκτωβρίου, όπου συναντήθηκε με τον Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν.<br /><br />Σύμφωνα με τη σαουδαραβική επίσημη ενημέρωση, οι συνομιλίες αφορούσαν τις διμερείς σχέσεις και τις περιφερειακές εξελίξεις.<br /><br />Το Axios υποστηρίζει, επικαλούμενο Αμερικανό αξιωματούχο, ότι το ενδεχόμενο συριακής στρατιωτικής συμμετοχής στην Υεμένη τέθηκε κατά τη συνάντηση.<br /><br />Το Reuters, επίσης μέσω ανώνυμων πηγών, μετέδωσε ότι εξετάστηκαν διαφορετικές μορφές συνδρομής, από αμυντική βοήθεια προς τη Σαουδική Αραβία έως πιθανή συμμετοχή συριακών δυνάμεων σε επιχειρήσεις στο έδαφος της Υεμένης.<br /><br />Η διάκριση είναι ουσιώδης.<br /><br />Η παροχή αμυντικής υποστήριξης στο σαουδαραβικό έδαφος δεν είναι στρατηγικά ή πολιτικά ισοδύναμη με την αποστολή στρατευμάτων σε ένα ενεργό πολεμικό μέτωπο.<br />Ο ρόλος των ΗΠΑ και οι στρατιωτικές διαβουλεύσεις<br /><br />Μια ακόμη σημαντική παράμετρος αφορά την Ουάσιγκτον.<br /><br />Σύμφωνα με το Axios, η αμερικανική κυβέρνηση έχει ενημερωθεί για τις συζητήσεις και δεν αντιτίθεται κατ’ αρχήν στο ενδεχόμενο συριακής συνδρομής.<br /><br />Το δημοσίευμα αναφέρει επίσης ότι υπήρξαν διαβουλεύσεις με την αμερικανική Κεντρική Διοίκηση σχετικά με πιθανούς τρόπους ανάπτυξης συριακών δυνάμεων.<br /><br />Οι πληροφορίες αυτές δεν συνοδεύονται από δημόσια επιβεβαίωση του Λευκού Οίκου ή της αμερικανικής στρατιωτικής διοίκησης.<br /><br />Εάν ισχύουν, αναδεικνύουν την προσπάθεια της Ουάσιγκτον να στηρίξει περιφερειακούς εταίρους στην αντιμετώπιση των Χούθι, χωρίς απαραίτητα να αναλάβει η ίδια μεγαλύτερο βάρος χερσαίων επιχειρήσεων.<br />Η Σαουδική Αραβία ανοίγει νέο μέτωπο κατά των Χούθι<br /><br />Οι συζητήσεις εξελίσσονται την ώρα που η διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Υεμένης και οι σαουδαραβικά υποστηριζόμενες δυνάμεις έχουν ξεκινήσει μεγάλη επιχείρηση κατά των Χούθι.<br /><br />Στο επίκεντρο βρίσκεται η προσπάθεια ανάκτησης εδαφών και ο περιορισμός της παρουσίας των ανταρτών κοντά στο στρατηγικό στενό Μπαμπ ελ Μαντέμπ.<br /><br />Η περιοχή αποτελεί μία από τις σημαντικότερες θαλάσσιες διόδους του πλανήτη, καθώς συνδέει την Ερυθρά Θάλασσα με τον Κόλπο του Άντεν και, μέσω της Διώρυγας του Σουέζ, με τη Μεσόγειο.<br /><br />Οι επιχειρήσεις στην Υεμένη έχουν επομένως άμεσες επιπτώσεις όχι μόνο στην περιφερειακή ασφάλεια, αλλά και στις διεθνείς εμπορικές μεταφορές. </div><div><br />Η Τουρκία και το Πακιστάν στο νέο σαουδαραβικό πλαίσιο άμυνας<br /><br />Η συζήτηση για ενδεχόμενη συριακή συμμετοχή αποκτά πρόσθετη σημασία λόγω της ενεργοποίησης της αμυντικής συνεργασίας της Σαουδικής Αραβίας με την Τουρκία και το Πακιστάν.<br /><br />Οι δύο χώρες έχουν συμφωνήσει να παράσχουν στρατιωτικές δυνατότητες στο Ριάντ, στο πλαίσιο της συμφωνίας κοινής άμυνας της Μέκκας.<br /><br />Η εξέλιξη αυτή αναδεικνύει τη διεύρυνση των περιφερειακών συνεργασιών ασφαλείας της Σαουδικής Αραβίας.<br /><br />Ωστόσο, η πιθανή συμμετοχή της Συρίας θα ήταν μια διαφορετική υπόθεση, καθώς η Δαμασκός βρίσκεται ακόμη σε διαδικασία εσωτερικής ανασυγκρότησης και αναδιοργάνωσης των στρατιωτικών της δομών.</div><div><br />Το οικονομικό δίλημμα του αλ Σάρα<br /><br />Η Σαουδική Αραβία αποτελεί σημαντικό οικονομικό και διπλωματικό εταίρο της νέας συριακής ηγεσίας.<br /><br />Η Δαμασκός έχει ανάγκη από κεφάλαια, επενδύσεις, έργα υποδομών και διεθνείς συνεργασίες για να στηρίξει την ανοικοδόμηση της χώρας.<br /><br />Η στενή σχέση με το Ριάντ μπορεί να συμβάλει καθοριστικά σε αυτή την προσπάθεια.<br /><br />Αυτό, ωστόσο, δημιουργεί ένα σύνθετο δίλημμα εάν η στρατιωτική συνεργασία τεθεί πράγματι στο τραπέζι.<br /><br />Μια άρνηση ενδεχόμενου αιτήματος θα απαιτούσε λεπτούς διπλωματικούς χειρισμούς, ώστε να μη διαταραχθεί η σχέση με τη σαουδαραβική ηγεσία.<br /><br />Από την άλλη πλευρά, μια αποστολή στρατευμάτων θα μπορούσε να προκαλέσει αντιδράσεις στο εσωτερικό της Συρίας και να επιβαρύνει την προσπάθεια σταθεροποίησης.<br />Ο κίνδυνος θρησκευτικής κλιμάκωσης<br /><br />Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η πιθανότητα εμπλοκής συριακών μονάδων με μαχητές που προέρχονται από διαφορετικά ισλαμιστικά ένοπλα δίκτυα.<br /><br />Οι Χούθι ακολουθούν τον ζαϊδισμό, κλάδο του σιιτικού Ισλάμ, ενώ ορισμένες από τις δυνάμεις που αναφέρονται στα δημοσιεύματα έχουν σουνιτικό ισλαμιστικό υπόβαθρο.<br /><br />Μια ενδεχόμενη αντιπαράθεση θα μπορούσε να αποκτήσει πρόσθετες θρησκευτικές διαστάσεις, περιπλέκοντας περαιτέρω τον πόλεμο.<br /><br />Η Υεμένη αντιμετωπίζει ήδη μια εξαιρετικά σύνθετη σύγκρουση, με πολιτικές, τοπικές και περιφερειακές αιτίες.<br /><br />Η προσθήκη νέων ξένων δυνάμεων θα μπορούσε να διευρύνει την αντιπαράθεση αντί να οδηγήσει σε ταχύτερη αποκλιμάκωση.<br />Τι διακυβεύεται για την Ευρώπη και την ελληνική ναυτιλία<br /><br />Η κλιμάκωση στην Υεμένη συνδέεται άμεσα με την ασφάλεια της Ερυθράς Θάλασσας.<br /><br />Για την Ευρωπαϊκή Ένωση, η απρόσκοπτη λειτουργία της θαλάσσιας διαδρομής μέσω Σουέζ αποτελεί σημαντική προϋπόθεση για τη σταθερότητα του διεθνούς εμπορίου.<br /><br />Κάθε νέα απειλή για τη ναυσιπλοΐα μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση του κόστους ασφάλισης, υψηλότερους ναύλους και μεγαλύτερες καθυστερήσεις στις μεταφορές.<br /><br />Η ελληνική ναυτιλία έχει άμεσο ενδιαφέρον για τις εξελίξεις, λόγω της σημαντικής παρουσίας ελληνόκτητων πλοίων στις διεθνείς εμπορικές διαδρομές.<br /><br />Η συμμετοχή περισσότερων περιφερειακών δυνάμεων στις στρατιωτικές επιχειρήσεις δεν εγγυάται αυτομάτως μεγαλύτερη ασφάλεια για τα εμπορικά πλοία.<br /><br />Αντίθετα, το αποτέλεσμα θα εξαρτηθεί από την ένταση της σύγκρουσης και την αποτελεσματικότητα των μέτρων προστασίας της ναυσιπλοΐας.</div><div><br />Η απόφαση που μπορεί να αλλάξει τη θέση της Συρίας στη Μέση Ανατολή<br /><br />Η κυβέρνηση αλ Σάρα επιχειρεί να οικοδομήσει μια νέα διεθνή θέση για τη Συρία, δίνοντας έμφαση στην αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων και στην οικονομική ανάκαμψη.<br /><br />Μια μεγάλη στρατιωτική αποστολή στην Υεμένη θα σηματοδοτούσε διαφορετική κατεύθυνση, με άμεση συμμετοχή της Δαμασκού σε μια περιφερειακή σύγκρουση εκτός των συνόρων της.<br /><br />Προς το παρόν, οι πληροφορίες για την αποστολή στρατευμάτων παραμένουν ανεπιβεβαίωτες και η συριακή προεδρία τις διαψεύδει.<br /><br />Το πραγματικό γεωπολιτικό διακύβευμα είναι εάν ο Άχμεντ αλ Σάρα θα καταφέρει να διατηρήσει τη σαουδαραβική στήριξη χωρίς να μεταφέρει τη Συρία από το πεδίο της ανοικοδόμησης σε ένα νέο πολεμικό μέτωπο.<br /><br />Η απάντηση θα επηρεάσει όχι μόνο τη σχέση Δαμασκού–Ριάντ, αλλά και τις ευρύτερες ισορροπίες ασφαλείας στην Ερυθρά Θάλασσα και τη Μέση Ανατολή.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Συρία–Υεμένη: Σενάριο για 20.000 στρατιώτες κατά των Χούθι.Το επικίνδυνο δίλημμα του αλ Σάρα.

Βασιλης Διαμαντακος  Αποκαλύψεις για συζητήσεις Ριάντ–Δαμασκού και πιθανή αποστολή συριακών δυνάμεων στην Υεμένη – Κατηγορηματική διάψευση α...

Διαβάστε την συνέχεια

Hurriyet για επίσκεψη Ρούμπιο: «Είναι η τελευταία ελπίδα της Αθήνας απέναντι στην Άγκυρα»

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/10/rubio-7.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1260" data-original-width="1920" height="93" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/10/rubio-7.jpg" width="739" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Αιχμηρός ο τόνος της τουρκικής εφημερίδας</div><div><br /></div>Με επικριτικό τρόπο σχολιάζει σήμερα Πέμπτη 8 Οκτωβρίου η τουρκική εφημερίδα <a href="https://www.newsbreak.gr/tag/hurriyet/">Hurriyet</a> την επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα και τις επαφές του με την ελληνική πολιτική ηγεσία, εστιάζοντας ιδιαίτερα στις προσδοκίες της Αθήνας από την Ουάσιγκτον σε μια περίοδο κατά την οποία οι ελληνοτουρκικές σχέσεις παραμένουν ιδιαίτερα ευαίσθητες.<br /><br />Στο ρεπορτάζ της, η Hurriyet υποστηρίζει ότι, «σε μια περίοδο που οι σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας βρίσκονται σε κρίσιμο σημείο», η Αθήνα, έχοντας αποτύχει να εξασφαλίσει την πολιτική προσέγγιση που επιδίωκε από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έναντι της Άγκυρας, στρέφει πλέον την προσοχή της στον επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας.<div><br />Hurriyet: «Ευκαιρία για την ελληνική πλευρά»<br /><br />Η τουρκική εφημερίδα παρουσιάζει την επίσκεψη Ρούμπιο στην Αθήνα, στο πλαίσιο του 6ου Στρατηγικού Διαλόγου ΗΠΑ–Ελλάδας, ως μια ευκαιρία για την ελληνική πλευρά να ζητήσει από την Ουάσιγκτον έναν πιο ενεργό ρόλο στην περιοχή. Όπως αναφέρει, κατά τη διάρκεια των επαφών του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών με Έλληνες αξιωματούχους τέθηκαν επί τάπητος ζητήματα άμυνας, ασφάλειας και ενέργειας, με ιδιαίτερη έμφαση στις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και στις ελληνοτουρκικές διαφορές.<br /><br />Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται, μάλιστα, στο μήνυμα του Μάρκο Ρούμπιο σχετικά με το ηλεκτρικό καλώδιο διασύνδεσης, ένα ζήτημα που έχει εξελιχθεί σε σημείο τριβής μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας. Η Χουριέτ θεωρεί αξιοσημείωτη τη συγκεκριμένη τοποθέτηση, καθώς την εντάσσει στο ευρύτερο πλαίσιο του αμερικανικού ενδιαφέροντος για την ενεργειακή και γεωπολιτική αρχιτεκτονική της Ανατολικής Μεσογείου.</div><div><br />«Ευρύτερες προσδοκίες»<br /><br />Πέρα όμως από την αμυντική συνεργασία και τις εξοπλιστικές συμφωνίες, η Χουριέτ εκτιμά ότι οι προσδοκίες της Αθήνας από την Ουάσιγκτον είναι σαφώς ευρύτερες. Σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα, η Ελλάδα επιδιώκει την ενεργό πολιτική υποστήριξη των ΗΠΑ σε ζητήματα που αφορούν την Ανατολική Μεσόγειο και τις σχέσεις της με την Τουρκία — μια στήριξη που, όπως σημειώνει, η Αθήνα αναζητά εδώ και χρόνια.<br /><br />Στο ίδιο πλαίσιο, η Χουριέτ συνδέει την αμυντική στρατηγική της Ελλάδας με την προσπάθεια διαμόρφωσης νέων ισορροπιών στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Όπως αναφέρει, η Αθήνα επιχειρεί να ενισχύσει τη στρατιωτική της θέση απέναντι στην αυξανόμενη αμυντική και στρατιωτική ικανότητα της Τουρκίας, επενδύοντας παράλληλα στην ανάπτυξη της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας και στην εμβάθυνση των αμυντικών σχέσεων με τις ΗΠΑ, τη Γαλλία και το Ισραήλ.<br /><br />Η εικόνα που επιχειρεί να διαμορφώσει η τουρκική εφημερίδα είναι, επομένως, εκείνη μιας Ελλάδας που δεν αντιμετωπίζει την Ουάσιγκτον αποκλειστικά ως προμηθευτή προηγμένων οπλικών συστημάτων, αλλά ως κρίσιμο πολιτικό και στρατηγικό εταίρο. Υπό αυτό το πρίσμα, η επίσκεψη Ρούμπιο στην Αθήνα παρουσιάζεται ως μια ακόμη προσπάθεια της ελληνικής πλευράς να ενισχύσει το αμερικανικό αποτύπωμα στην περιοχή και να εξασφαλίσει μεγαλύτερη πολιτική στήριξη σε ένα περιβάλλον όπου ο ανταγωνισμός Ελλάδας και Τουρκίας εξακολουθεί να έχει έντονη γεωπολιτική διάσταση.<br /><br />Η προσέγγιση της Χουριέτ, βέβαια, δεν είναι ουδέτερη. Η επιλογή όρων όπως «τελευταία ελπίδα» και η έμφαση στην ανάγκη της Αθήνας να αναζητήσει αμερικανικά στηρίγματα απέναντι στην Άγκυρα εντάσσονται στη συγκεκριμένη οπτική της τουρκικής εφημερίδας για τον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό. Ωστόσο, πίσω από τη διατύπωση αυτή αναδεικνύεται ένα ευρύτερο ζήτημα: ο ρόλος που επιδιώκει να διαδραματίσει η Ουάσιγκτον στις ισορροπίες ασφαλείας, ενέργειας και άμυνας στην Ανατολική Μεσόγειο.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Hurriyet για επίσκεψη Ρούμπιο: «Είναι η τελευταία ελπίδα της Αθήνας απέναντι στην Άγκυρα»

Αιχμηρός ο τόνος της τουρκικής εφημερίδας Με επικριτικό τρόπο σχολιάζει σήμερα Πέμπτη 8 Οκτωβρίου η τουρκική εφημερίδα Hurriyet την επίσκεψ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ελλάδα – ΗΠΑ: Συνεργασία των Ενόπλων Δυνάμεων με την Εθνοφρουρά της Φλόριντας. Τι προβλέπει η συμφωνία.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2026/10/roumbio_dendias-530x410.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="410" data-original-width="530" height="98" src="https://www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2026/10/roumbio_dendias-530x410.jpg" width="744" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η Επιστολή Προθέσεων θα υπογραφεί στην Αθήνα κατά τον 6ο γύρο του Στρατηγικού Διαλόγου</span></h3><b>Γιάννης Κολεΐδης</b><br />Στην Αθήνα πραγματοποιείται σήμερα, Τετάρτη 7 Οκτωβρίου, ο 6ος Γύρος του Στρατηγικού Διαλόγου Ελλάδας – ΗΠΑ, με τη συμμετοχή του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη και του Αμερικανού ομολόγου του, Μάρκο Ρούμπιο. Οι δύο υπουργοί έχουν ήδη πραγματοποιήσει τη διμερή συνάντησή τους στο υπουργείο Εξωτερικών και προχώρησαν σε δηλώσεις προς τον Τύπο, ενώ στη συνέχεια κηρύχθηκε η έναρξη του 6ου Γύρου του Στρατηγικού Διαλόγου.<br /><br />Στο επίκεντρο των επαφών βρίσκονται η αμυντική και στρατηγική συνεργασία των δύο χωρών, καθώς και οι σημαντικότερες περιφερειακές και διεθνείς εξελίξεις. Η σημερινή συνάντηση πραγματοποιείται σε μια περίοδο αυξημένης γεωπολιτικής αστάθειας, ενώ στο πλαίσιο του Διαλόγου προβλέπεται η υπογραφή τριών συμφωνιών και κειμένων συνεργασίας.<br /><br />Στο επίκεντρο η αμυντική συνεργασία<br /><br />Η ατζέντα του Στρατηγικού Διαλόγου καλύπτει ένα ευρύ φάσμα της ελληνοαμερικανικής συνεργασίας. Στις επιμέρους συνεδρίες εργασίας, με τη συμμετοχή υψηλόβαθμων αξιωματούχων από τις δύο χώρες, εξετάζονται ζητήματα περιφερειακής και διεθνούς ασφάλειας, ενέργειας, ναυτιλίας, τεχνολογίας, εμπορίου και επενδύσεων, άμυνας, καθώς και η περαιτέρω ενίσχυση των δεσμών μεταξύ των δύο λαών.<br /><br />Ιδιαίτερο βάρος έχει η συμφωνία που αφορά τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Ελλάδα και ΗΠΑ πρόκειται να υπογράψουν Επιστολή Προθέσεων (Letter of Intent) για την εγκαθίδρυση συνεργασίας μεταξύ των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και της Εθνοφρουράς της Φλόριντας, ενισχύοντας περαιτέρω το πλαίσιο στρατιωτικής συνεργασίας των δύο πλευρών.<div><br />Οι τρεις συμφωνίες Ελλάδας – ΗΠΑ<br /><br />Σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ, στο πλαίσιο του 6ου Στρατηγικού Διαλόγου προβλέπεται η υπογραφή συνολικά τριών συμφωνιών και κειμένων συνεργασίας. Η πρώτη αφορά την ανανέωση του Μνημονίου Συνεργασίας για την επιβολή εισαγωγικών περιορισμών σε κατηγορίες αρχαιολογικού και εθνολογικού υλικού έως τον 15ο αιώνα μ.Χ.<br /><br />Η δεύτερη είναι η Επιστολή Προθέσεων για τη συνεργασία των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων με την Εθνοφρουρά της Φλόριντας. Πρόκειται για συμφωνία που εντάσσεται στη γενικότερη προσπάθεια εμβάθυνσης των αμυντικών δεσμών Ελλάδας και ΗΠΑ.<br /><br />Το τρίτο κείμενο είναι Μνημόνιο Κατανόησης (MoU) για την αμοιβαία αναγνώριση των Πιστοποιητικών Ικανότητας Ναυτικών, βάσει της Διεθνούς Σύμβασης STCW 1978. Στόχος είναι η διευκόλυνση της απασχόλησης των ναυτικών και η ενίσχυση της συνεργασίας των δύο χωρών στον τομέα της ναυτικής εκπαίδευσης.<br /><br /><img height="387" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/10/a2.jpg" width="640" /><br /><br /></div><div>Η γεωπολιτική συγκυρία<br /><br />Η επίσκεψη του Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα και η διεξαγωγή του 6ου Γύρου αποκτούν ιδιαίτερη σημασία λόγω της ευρύτερης γεωπολιτικής συγκυρίας. Διπλωματικές πηγές επισημαίνουν ότι η παρουσία του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών στην Ελλάδα αποτυπώνει το υψηλό επίπεδο των διμερών σχέσεων και τη βούληση των δύο πλευρών να διευρύνουν περαιτέρω τη συνεργασία τους.<br /><br />Στην Αθήνα αποδίδεται ιδιαίτερη σημασία και στον ρόλο που επιδιώκει να διαδραματίσει η Ελλάδα ως σταθερός και αξιόπιστος στρατηγικός εταίρος των ΗΠΑ στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και την Ανατολική Μεσόγειο, σε μια περίοδο κατά την οποία οι εξελίξεις στην περιοχή παραμένουν ρευστές.<br /><br />Ο Στρατηγικός Διάλογος Ελλάδας – ΗΠΑ εγκαινιάστηκε το 2018 και αποτελεί το βασικό θεσμικό πλαίσιο για την παρακολούθηση και την περαιτέρω ανάπτυξη της διμερούς συνεργασίας. Ο προηγούμενος, 5ος Γύρος, πραγματοποιήθηκε στην Ουάσιγκτον τον Φεβρουάριο του 2024.<br /><br />Τα τελευταία χρόνια η συνεργασία των δύο χωρών έχει επεκταθεί σε τομείς όπως η άμυνα και η ασφάλεια, η ενέργεια, οι υποδομές και η ψηφιακή τεχνολογία. Η Ελλάδα συμμετείχε επίσης στα «Artemis Accords» για τη διαστημική συνεργασία το 2024, ενώ το 2026 εντάχθηκε στην πρωτοβουλία «Pax Silica» των ΗΠΑ για τον συντονισμό επενδύσεων σε υψηλή τεχνολογία και υποδομές Τεχνητής Νοημοσύνης.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ελλάδα – ΗΠΑ: Συνεργασία των Ενόπλων Δυνάμεων με την Εθνοφρουρά της Φλόριντας. Τι προβλέπει η συμφωνία.

Η Επιστολή Προθέσεων θα υπογραφεί στην Αθήνα κατά τον 6ο γύρο του Στρατηγικού Διαλόγου Γιάννης Κολεΐδης Στην Αθήνα πραγματοποιείται σήμερα, ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ρούμπιο στην Αθήνα: Καλώδιο, ενέργεια και F-35 στη μεγάλη παρτίδα. Η Τουρκία παρακολουθεί.

<img height="106" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/roubio.jpg" width="754" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών αναμένεται το βράδυ της Τρίτης – Η επίσημη ατζέντα του Στρατηγικού Διαλόγου, οι ελληνικές προσδοκίες και οι τουρκικές αναλύσεις για τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Με την άμυνα και την ενεργειακή ασφάλεια στην επίσημη ατζέντα και τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο στο διπλωματικό προσκήνιο, ο Μάρκο Ρούμπιο αναμένεται στην Αθήνα το βράδυ της Τρίτης 6 Οκτωβρίου.<br /><br />Ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας θα συμμετάσχει στον 6ο Στρατηγικό Διάλογο Ελλάδας–ΗΠΑ, θα έχει επαφές με τον Γιώργο Γεραπετρίτη και θα γίνει δεκτός από τον Κυριάκο Μητσοτάκη.<br /><br />Η επίσκεψη πραγματοποιείται σε μια περίοδο κατά την οποία η στρατιωτική συνεργασία, οι ενεργειακές υποδομές και η περιφερειακή ασφάλεια συνδέονται όλο και στενότερα. Για την Αθήνα, το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στο περιεχόμενο των συνομιλιών και στις συγκεκριμένες δεσμεύσεις που μπορούν να προκύψουν.<div><br />«Πολύ σημαντικός σύμμαχος» η Ελλάδα<br /><br />Πριν από την ευρωπαϊκή περιοδεία του, ο Ρούμπιο χαρακτήρισε την Ελλάδα «πολύ σημαντικό σύμμαχο των Ηνωμένων Πολιτειών», αναφερόμενος τόσο στη στρατιωτική παρουσία όσο και στους οικονομικούς δεσμούς των δύο χωρών.<br /><br />Η επίσημη ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ προσδιορίζει ως βασικές προτεραιότητες του διαλόγου την αμυντική συνεργασία, την περιφερειακή ασφάλεια και την ενεργειακή ασφάλεια.<br /><br />Στο ανακοινωμένο πρόγραμμα της περιοδείας περιλαμβάνονται η Ισλανδία, η Ελλάδα και η Πορτογαλία. Δεν προβλέπεται αντίστοιχη στάση στην Τουρκία.<br /><br />Το στοιχείο αυτό συγκεντρώνει δημοσιογραφικό ενδιαφέρον, χωρίς να συνιστά από μόνο του ανακοίνωση αλλαγής της αμερικανικής πολιτικής απέναντι στην Άγκυρα. </div><div><br />Οι συμφωνίες που προετοιμάζονται<br /><br />Στο πλαίσιο του Στρατηγικού Διαλόγου προβλέπονται τρία συγκεκριμένα κείμενα συνεργασίας:<br /><br />Η ανανέωση του πλαισίου για εισαγωγικούς περιορισμούς σε κατηγορίες αρχαιολογικού και εθνολογικού υλικού, Επιστολή Προθέσεων για συνεργασία των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων με την Εθνοφρουρά της Φλόριντα και Μνημόνιο Κατανόησης για την αμοιβαία αναγνώριση πιστοποιητικών ικανότητας ναυτικών.<br /><br />Οι προγραμματισμένες αυτές υπογραφές δίνουν πρακτικό περιεχόμενο στη διμερή συνεργασία. Δεν αποτελούν, ωστόσο, προαναγγελία νέου εξοπλιστικού πακέτου ούτε ισοδυναμούν με ειδική αμερικανική δέσμευση για κάθε ενεργειακό έργο που ενδιαφέρει την Ελλάδα.<br />Το καλώδιο στο επίκεντρο των προσδοκιών<br /><br />Η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ αποτελεί έναν από τους βασικούς άξονες του τηλεοπτικού ρεπορτάζ του ΣΚΑΪ για την επίσκεψη.<br /><br />Στην ανταπόκριση από τη Νέα Υόρκη, ο Θανάσης Τσίτσας έθεσε το ερώτημα αν η Ουάσιγκτον θα εκφράσει συγκεκριμένη υποστήριξη για τις έρευνες υδρογονανθράκων, τις θαλάσσιες ζώνες και τα ενεργειακά έργα της περιοχής.<br /><br />Η διάκριση έχει σημασία: άλλο η γενική υποστήριξη στην ενεργειακή συνεργασία και άλλο μια δημόσια τοποθέτηση για συγκεκριμένο έργο, με σαφές περιεχόμενο.<br /><br />Το ενδιαφέρον στρέφεται επομένως στις δηλώσεις του Ρούμπιο και στις επίσημες ανακοινώσεις μετά τις συναντήσεις, όπου θα αποτυπωθεί τι συζητήθηκε και ποια σημεία συμφωνήθηκαν. </div><div><br />Υδρογονάνθρακες και Κάθετος Διάδρομος<br /><br />Στην τηλεοπτική συζήτηση αναδείχθηκαν επίσης η παρουσία αμερικανικών ενεργειακών εταιρειών, όπως η ExxonMobil και η Chevron, και ο Κάθετος Διάδρομος φυσικού αερίου.<br /><br />Τα ζητήματα αυτά παρουσιάστηκαν ως μέρος της διεύρυνσης της ελληνοαμερικανικής σχέσης πέρα από τη στρατιωτική συνεργασία.<br /><br />Η ενεργειακή διάσταση αφορά επενδύσεις, διαδρομές εφοδιασμού και υποδομές. Η σημασία της για την επίσκεψη προκύπτει και από την επίσημη αμερικανική αναφορά στην ενεργειακή ασφάλεια ως προτεραιότητα.<br /><br />Δεν προκύπτει, πάντως, από την ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ότι κάθε επιμέρους ενεργειακό σχέδιο συνοδεύεται ήδη από νέα συμφωνία ή εγγύηση υλοποίησης.</div><div><br />Σούδα και εξοπλισμοί<br /><br />Ο Θανάσης Τσίτσας στάθηκε ιδιαίτερα στη στρατηγική αξία της Σούδας και στη σημασία των στρατιωτικών διευκολύνσεων που παρέχει η Ελλάδα.<br /><br />Η ανταπόκριση έθεσε το ζήτημα αν η αναγνώριση του ελληνικού ρόλου θα μεταφραστεί σε συγκεκριμένα αποτελέσματα στην αμυντική και οικονομική συνεργασία.<br /><br />Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται η συζήτηση για τα F-35 και για τις περιφερειακές ισορροπίες στρατιωτικής ισχύος. Πρόκειται για πεδίο διπλωματικού ενδιαφέροντος και δημοσιογραφικών εκτιμήσεων· η επίσκεψη δεν έχει ακόμη παράγει ανακοινωμένη νέα απόφαση για εξοπλιστικές παραχωρήσεις.</div><div><br />Πώς διαβάζεται η επίσκεψη στην Τουρκία<br /><br />Από την Κωνσταντινούπολη, η Άννα Ανδρέου μετέφερε ότι Τούρκοι δημοσιογράφοι και αναλυτές αντιμετωπίζουν την επίσκεψη ως πιθανή διπλωματική ευκαιρία για την Αθήνα.<br /><br />Σύμφωνα με την ανταπόκρισή της, σε αυτές τις αναλύσεις διατυπώνεται η εκτίμηση ότι η Ελλάδα θα επιδιώξει αμερικανική υποστήριξη για το ηλεκτρικό καλώδιο και θα θέσει ζητήματα που συνδέονται με τις τουρκικές αντιρρήσεις.<br /><br />Η ίδια μετέφερε αναφορές σε τουρκικά μέσα, μεταξύ αυτών το CNN Türk, για την πιθανή ελληνική επιχειρηματολογία σχετικά με την ένταση στην περιοχή. Περιέγραψε επίσης αναλύσεις που συνδέουν την επίσκεψη με την τουρκική επιδίωξη επιστροφής στο πρόγραμμα F-35.<br /><br />Οι αναφορές αυτές αποτυπώνουν τη συζήτηση σε τουρκικά μέσα και δεν αποτελούν επίσημη τοποθέτηση της τουρκικής κυβέρνησης.</div><div><br />Οι απαντήσεις μετά τις συναντήσεις<br /><br />Ο Στρατηγικός Διάλογος προσφέρει το θεσμικό πλαίσιο για να συζητηθούν άμυνα, ενέργεια, εμπόριο και περιφερειακές εξελίξεις.<br /><br />Η έκταση της συνεργασίας θα αποτυπωθεί στα κείμενα που θα υπογραφούν και στις δημόσιες τοποθετήσεις των δύο πλευρών. Εκεί θα φανεί αν, πέρα από την επιβεβαίωση των στενών σχέσεων, προκύπτουν νέες δεσμεύσεις για τα ζητήματα που απασχολούν την Αθήνα.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ρούμπιο στην Αθήνα: Καλώδιο, ενέργεια και F-35 στη μεγάλη παρτίδα. Η Τουρκία παρακολουθεί.

Βασιλης Διαμαντακος  Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών αναμένεται το βράδυ της Τρίτης – Η επίσημη ατζέντα του Στρατηγικού Διαλόγου, οι ελληνι...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Συμμαχία της Μέκκας ενεργοποιείται: Τουρκία και Πακιστάν ετοιμάζουν δυνάμεις – Συναγερμός για το πετρέλαιο.

<img height="122" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/10/mekka-1200x731.jpg" width="739" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Ριάντ, Άγκυρα και Ισλαμαμπάντ προχωρούν στην εφαρμογή της συλλογικής άμυνας, ενώ κλιμακώνονται οι επιθέσεις των Χούθι – Η στρατιωτική δοκιμασία της νέας συμμαχίας και το κρίσιμο πέρασμα του Μπαμπ ελ Μαντέμπ.<br /><br />Η Συμφωνία της Μέκκας περνά στη φάση της επιχειρησιακής εφαρμογής, με την Τουρκία και το Πακιστάν να προετοιμάζουν στρατιωτικές δυνάμεις και μέσα για ταχεία ανάπτυξη στη Σαουδική Αραβία, καθώς οι επιθέσεις των Χούθι και η αναζωπύρωση των συγκρούσεων στην Υεμένη αυξάνουν την πίεση στο Ριάντ.<br /><br />Η απόφαση ελήφθη στην έκτακτη τριμερή συνάντηση της 5ης Οκτωβρίου στο Ριάντ. Αποτελεί σημαντική δοκιμασία για το αμυντικό σύμφωνο που υπέγραψαν οι τρεις χώρες τον Αύγουστο: οι δεσμεύσεις αμοιβαίας υποστήριξης καλούνται πλέον να μετατραπούν σε στρατιωτική συνδρομή.<br /><br />Δεν έχουν δημοσιοποιηθεί αριθμοί στρατιωτών, συγκεκριμένα οπλικά συστήματα ή ημερομηνία ολοκλήρωσης της ανάπτυξης. Η ανακοίνωση αφορά την απόφαση και την προετοιμασία της αποστολής, χωρίς να επιβεβαιώνει ότι οι δυνάμεις έχουν ήδη φτάσει στο σαουδαραβικό έδαφος.<br />Έκτακτη συνάντηση με το στρατιωτικό επιτελείο στο τραπέζι<br /><br />Στις συνομιλίες συμμετείχαν οι επικεφαλής της διπλωματίας, της άμυνας και των ενόπλων δυνάμεων των τριών χωρών.<br /><br />Τη σαουδαραβική πλευρά εκπροσώπησαν ο υπουργός Εξωτερικών Φαϊσάλ μπιν Φαρχάν, ο υπουργός Άμυνας Χαλίντ μπιν Σαλμάν και ο αρχηγός του στρατιωτικού επιτελείου Φαγιάντ μπιν Χάμεντ αλ Ρουαΐλι.<br /><br />Από την Τουρκία συμμετείχαν ο Χακάν Φιντάν, ο Γιασάρ Γκιουλέρ και ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Σελτσούκ Μπαϊρακτάρογλου. Το Πακιστάν εκπροσώπησαν ο Ισάκ Νταρ, ο Χαουάτζα Ασίφ και ο στρατάρχης Ασίμ Μουνίρ.<br /><br />Σύμφωνα με το Al-Monitor, ο διάδοχος του σαουδαραβικού θρόνου Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν συναντήθηκε επίσης με τις αντιπροσωπείες.<br /><br />Η συμμετοχή των στρατιωτικών ηγεσιών έδωσε στη συνάντηση χαρακτήρα σχεδιασμού της συνδρομής προς το βασίλειο.<br />Τι αποφασίστηκε και τι παραμένει ανοιχτό<br /><br />Η κοινή ανακοίνωση προβλέπει άμεση μετάβαση στην πρακτική εφαρμογή των δεσμεύσεων συλλογικής άμυνας και προετοιμασία των συμφωνημένων δυνάμεων για ταχεία ανάπτυξη.<br /><br />Η διαδικασία θα ακολουθήσει τις εθνικές νομοθεσίες των συμβαλλόμενων χωρών. Το Al-Monitor αναφέρει ότι η τουρκική Βουλή αναμένεται να επικυρώσει τη συμφωνία μέσα στον Οκτώβριο.<br /><br />Παραμένουν ανοιχτά ουσιαστικά ερωτήματα: το μέγεθος της δύναμης, οι αποστολές που θα αναλάβει και το χρονοδιάγραμμα άφιξής της.<br /><br />Η ανακοίνωση δεν προσδιορίζει εάν η συνδρομή θα αφορά αεράμυνα, τεχνική υποστήριξη, προστασία εγκαταστάσεων ή άλλες στρατιωτικές δυνατότητες. Επίσης, δεν ανακοινώνει αποστολή τουρκικών ή πακιστανικών στρατευμάτων μέσα στην Υεμένη.<div><br />Οι Χούθι δοκιμάζουν το αμυντικό σύμφωνο<br /><br />Η ενεργοποίηση έρχεται ενώ οι Χούθι, που υποστηρίζονται από το Ιράν, συνεχίζουν να ανακοινώνουν επιθέσεις κατά σαουδαραβικών στόχων.<br /><br />Το Al-Monitor αναφέρει ότι το Σάββατο το κίνημα ανακοίνωσε πλήγμα με βαλλιστικούς πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε εγκατάσταση της Aramco στο Ριάντ. Στο ίδιο ρεπορτάζ παρατίθεται αναφορά του Reuters, βάσει αυτόπτη μάρτυρα, για καπνό και φωτιά κοντά σε εγκατάσταση της εταιρείας.<br /><br />Το Euronews μεταδίδει επιπλέον ισχυρισμούς των Χούθι για επιθέσεις στο αεροδρόμιο του Ριάντ, σε εγκατάσταση της Aramco στη Ράμπιγ και σε στρατιωτικούς στόχους στο νότιο τμήμα της χώρας.<br /><br />Οι ανακοινώσεις του κινήματος για τους στόχους και τα αποτελέσματα των επιθέσεων χρειάζονται διακριτή αντιμετώπιση από όσα έχουν επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα.<br /><br />Η Aramco βρίσκεται στο επίκεντρο επειδή οι εγκαταστάσεις της συνδέουν άμεσα την ασφάλεια της Σαουδικής Αραβίας με τη διεθνή ενεργειακή αγορά. </div><div><br />Το Μπαμπ ελ Μαντέμπ αυξάνει το διακύβευμα<br /><br />Παράλληλα, εντείνονται οι συγκρούσεις μεταξύ των Χούθι και των σαουδαραβικά υποστηριζόμενων δυνάμεων της Υεμένης.<br /><br />Σύμφωνα με το Al-Monitor, η υεμενίτικη κυβέρνηση ξεκίνησε την Κυριακή μεγάλη επιχείρηση για την ανακατάληψη στρατηγικών θέσεων κοντά στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ, το πέρασμα που συνδέει την Ερυθρά Θάλασσα με τον Κόλπο του Άντεν.<br /><br />Η σημασία του είναι κρίσιμη για τη μεταφορά πετρελαίου και εμπορευμάτων. Οι προηγούμενες προωθήσεις των Χούθι στην περιοχή ενίσχυσαν την ανησυχία για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας, ενώ παραμένουν οι διαταραχές στα Στενά του Ορμούζ λόγω του πολέμου με το Ιράν.<br /><br />Η ταυτόχρονη πίεση σε δύο κρίσιμες θαλάσσιες διαδρομές δημιουργεί κίνδυνο ευρύτερης ενεργειακής και εμπορικής αναστάτωσης.<br /><br />Σε περίπτωση περαιτέρω περιορισμού της διέλευσης, οι συνέπειες μπορούν να μεταφερθούν στο κόστος μεταφοράς, στην ασφάλιση πλοίων και στην αξιοπιστία των παραδόσεων. Πρόκειται για κίνδυνο που εξαρτάται από την εξέλιξη των επιχειρήσεων και την πραγματική δυνατότητα ασφαλούς διέλευσης.<br />Η νέα θέση της Τουρκίας και του Πακιστάν<br /><br />Το σύμφωνο προβλέπει ότι ένοπλη επίθεση εναντίον ενός από τα τρία μέλη αντιμετωπίζεται ως επίθεση εναντίον όλων.<br /><br />Για την Άγκυρα, η εφαρμογή του διευρύνει τον ρόλο της στην ασφάλεια της Αραβικής Χερσονήσου. Για το Ισλαμαμπάντ, μετατρέπει τη στρατιωτική συνεργασία με το Ριάντ σε μέρος ενός νέου τριμερούς μηχανισμού.<br /><br />Η παρουσία της Τουρκίας, χώρας του ΝΑΤΟ, και του πυρηνικά εξοπλισμένου Πακιστάν προσδίδει βάρος στη συμμαχία. Η συμφωνία δεν σημαίνει, ωστόσο, συμμετοχή του ΝΑΤΟ στην αποστολή ή ανακοίνωση ανάπτυξης πυρηνικών μέσων.<br /><br />Ως γεωπολιτική εκτίμηση, η κίνηση δείχνει την προσπάθεια του Ριάντ να ενισχύσει τις διαθέσιμες επιλογές στρατιωτικής υποστήριξης. Η αποτελεσματικότητά της θα φανεί από τις δυνάμεις που τελικά θα αναπτυχθούν και τον τρόπο συνεργασίας τους.</div><div><br />Μόνιμος μηχανισμός με έδρα το Ριάντ<br /><br />Οι τρεις χώρες συμφώνησαν επίσης στον διορισμό του απόστρατου Πακιστανού στρατηγού Ναουμάν Μαχμούντ ως πρώτου γενικού γραμματέα του μηχανισμού συνεργασίας, με τριετή θητεία.<br /><br />Σύμφωνα με το Al-Monitor, η γραμματεία αναμένεται να εδρεύει στο Ριάντ και να λειτουργήσει τις επόμενες εβδομάδες.<br /><br />Η συγκρότηση μόνιμης δομής δίνει συνέχεια στη συνεργασία πέρα από την έκτακτη συνάντηση. Το επόμενο κρίσιμο βήμα είναι η επιχειρησιακή εφαρμογή: ποιες δυνάμεις θα σταλούν, πόσο γρήγορα και με ποια αποστολή σε μια περιοχή όπου η στρατιωτική ασφάλεια συνδέεται άμεσα με το πετρέλαιο και το παγκόσμιο εμπόριο.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Συμμαχία της Μέκκας ενεργοποιείται: Τουρκία και Πακιστάν ετοιμάζουν δυνάμεις – Συναγερμός για το πετρέλαιο.

Βασιλης Διαμαντακος Ριάντ, Άγκυρα και Ισλαμαμπάντ προχωρούν στην εφαρμογή της συλλογικής άμυνας, ενώ κλιμακώνονται οι επιθέσεις των Χούθι – ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ανοχύρωτοι σε περιόδους «κατεδάφισης»...

<h3 style="text-align: left;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhmxSTSCvFaQD2k2vXjWZSoUA6qvFQ3uoR-3bE9HENMc6X1jy0XrDLb0dTb_Ffn4XD5BibtzBE0XBSs8TEYbXxEI88SSrON6tUMQ-2vG_E5pm6-bSEZEZHxMiur_OXBgX1Ag0fNp0sK8NS-WmiSWr2mBwPk_VwMspnup8oBBTueE7K0o_19FFmJGK5GQ8Gc/s625/1.jpeg"><img border="0" height="134" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhmxSTSCvFaQD2k2vXjWZSoUA6qvFQ3uoR-3bE9HENMc6X1jy0XrDLb0dTb_Ffn4XD5BibtzBE0XBSs8TEYbXxEI88SSrON6tUMQ-2vG_E5pm6-bSEZEZHxMiur_OXBgX1Ag0fNp0sK8NS-WmiSWr2mBwPk_VwMspnup8oBBTueE7K0o_19FFmJGK5GQ8Gc/w732-h134/1.jpeg" width="732" /></a></h3><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Από το «ελεγχόμενο χάος» της Μέσης Ανατολής στην άμεση ανάγκη για γεωπολιτική ενηλικίωση...</span></h3>Κάθε φορά που η Μέση Ανατολή φλέγεται, οι ελίτ της Δύσης, απολύτως προστατευμένες στις γυάλες τους, σπεύδουν να διαβάσουν τις αναλύσεις στα ακριβά σαλόνια του Λονδίνου και της Ουάσιγκτον. Διαβάζουν, για παράδειγμα, στον βρετανικό Economist ότι η Αμερική «αποχωρεί» από την Μέση Ανατολή και ότι βιώνουμε μια απώλεια ελέγχου που δεν ήταν «προσχεδιασμένη». Ας αφήσουμε όμως τις ευγένειες: το εν λόγω περιοδικό δεν κάνει μόνο ρεπορτάζ. Λειτουργεί και ως «γεωπολιτικό πλυντήριο». Ξεπλένει τον ωμό κυνισμό της αγγλοσαξονικής διπλωματίας και τις αιματηρές φαντασιώσεις του βαθέος κράτους, σερβίροντάς τες ως δήθεν αναπόφευκτη «φυσική» εξέλιξη. Αυτό αποδομείται με προηγούμενη ανάλυσή μας η οποία μιλά για «βελούδινη κατεδάφιση» —«βελούδινη» για αυτούς που την παρουσιάζουν και «αιμαγμένη» για όσους την βιώνουν— της σημερινής Μέσης Ανατολής, κάτι που οι μανδαρίνοι των Βρυξελλών και του δυτικού κατεστημένου δεν τολμούν να παραδεχτούν. Η διαφαινόμενη απώλεια ελέγχου των ΗΠΑ αποτελεί μάλλον μέρος του σχεδίου, διότι η αμερικανική στρατηγική ενορχηστρώνει μια κυνική «βαλκανιοποίηση» της περιοχής.<br /><br />Δεν πρέπει να ζούμε με ψευδαισθήσεις, ούτε να αφήνουμε χώρο σε ρομαντικές συμμαχίες του παρελθόντος. Η συμφωνία Σάικς-Πικό ξηλώνεται βίαια. Το βαθύ κράτος της αμερικανικής γεωστρατηγικής έχει αποφασίσει ότι τα υφιστάμενα σύνορα της περιοχής πρέπει να θρυμματιστούν. Για να επιτευχθεί αυτό, η Ουάσιγκτον δεν διστάζει να παρακάμψει παραδοσιακούς παίκτες, κλείνοντας το μάτι ακόμη και σε παραστρατιωτικές οργανώσεις και τοπικές πολιτοφυλακές—βλέπε Χούθι. Και μέσα σε αυτό το αιματηρό κενό που αφήνουν αποχωρώντας, τον ρόλο των «περιφερειακών μπράβων» αναλαμβάνουν βαριά οπλισμένα κράτη όπως το Ισραήλ και η Τουρκία, τα οποία θα το γεμίσουν κάνοντας τη βρώμικη δουλειά εκτελώντας τη νέα αρχιτεκτονική.<br /><br />Ποιος όμως, πιστεύει ότι αυτό το πείραμα θα μείνει περιορισμένο και η κρίση δεν θα διαχυθεί; Οι ΗΠΑ και κάποιοι από τους συμμάχους της στρέφουν το βλέμμα τους στην Κίνα και τον Ινδο-Ειρηνικό. Αλλά πώς θα λειτουργήσουν οι σύγχρονοι εμπορικοί και ψηφιακοί διάδρομοι μέσα σε μια θρησκευτική και εθνοτική κόλαση στη μείζονα περιοχή της Μέσης Ανατολής; Το βαρύ τίμημα αυτής της κοντόφθαλμης στρατηγικής θα το πληρώσει, για άλλη μια φορά, η μικρή και η μεσαία τάξη. Όταν οι θαλάσσιοι διάδρομοι κλείνουν, οι εφοδιαστικές αλυσίδες σπάνε και ο πληθωρισμός γονατίζει τα νοικοκυριά, η Κομισιόν ζητάει να κλείσουν τα φώτα και να περιοριστεί η θέρμανση, τα λαϊκά στρώματα που συμπιέζονται, είναι επόμενο να στραφούν εναντίον του συστήματος. Και τότε, οι πολιτικές ελίτ θα πέφτουν πάλι από τα σύννεφα, αναρωτώμενες γιατί φουντώνει ο αντισυστημισμός και η ακροδεξιά στις κάλπες—βλέπε Γερμανία και οσονούπω και στην Ελλάδα. Δεν μπορείς να λοιδορείς τον ψηφοφόρο που αρνείται να πληρώσει τον λογαριασμό ενός διαλυμένου κόσμου που εσύ ο ίδιος σχεδίασες.<br /><br />Και ερχόμαστε στο κρίσιμο, δικό μας ερώτημα: Πού ακριβώς βρισκόμαστε εμείς ως Ελληνισμός;<br /><br />Το να διαβάζουμε τις διεθνείς εξελίξεις με ιδεολογικές παρωπίδες ή όρους «καλού και κακού» είναι εθνικά επικίνδυνο. Όπως τονίζει η ανάλυσή μας, σε αυτόν τον νέο χάρτη ασφαλείας η Ελλάδα και η Κύπρος κινδυνεύουν να υποβιβαστούν σε απλούς «εφοδιαστικούς κόμβους». Σε γρανάζια ξένων συμφερόντων. Αντιμετωπιζόμαστε ως «λειτουργικά αντίβαρα», σχεδιασμένα να απορροφούν τους κραδασμούς από τον τουρκικό επεκτατισμό —εάν εκτραπεί πέραν των ορίων που θέτουν οι ίδιοι οι προστάτες στους οποίους έχουμε αναθέσει την εθνική ασφάλειά μας— και να εξασφαλίζουν τα μετόπισθεν των δυτικών συμφερόντων, ενώ η γειτονιά μας θα καίγεται. Μας ζητούν, δηλαδή, να γίνουμε το αμόνι πάνω στο οποίο θα χτυπάει το σφυρί της νέας κρίσης που οι ίδιοι ετοίμασαν.<br /><br />Η γεωπολιτική ενηλικίωση της χώρας απαιτεί ρεαλισμό. Δεν μπορούμε να λειτουργούμε ως δεδομένοι, δεμένοι στο άρμα οποιουδήποτε ηγεμόνα, ειδικά όταν αυτός συμπεριφέρεται σπασμωδικά και παρελκυστικά.<br /><br />Αν η Αθήνα και η Λευκωσία συνεχίσουν να πολιτεύονται με την ψευδαίσθηση της «αμερικανικής ομπρέλας» προστασίας, χωρίς να απαιτούν χειροπιαστά ανταλλάγματα επί ίσοις όροις, το ξύπνημα θα είναι εφιαλτικό. Όταν ένα σχέδιο κατεδάφισης και περιφερειακού κατακερματισμού τυπώνεται και προαναγγέλλεται χρόνια πριν πέσει η πρώτη βόμβα στο Ιράν—έχουμε γράψει επανειλημμένα για τα «αιμαγμένα σύνορα» του Ράλφ Πίτερς—, σημαίνει ότι σε συγκεκριμένες πηγές—γράφε Economist—, δεν διαβάζουμε μόνο απλές ειδήσεις. Διαβάζουμε ενίοτε τα σενάρια της επόμενης μέρας. Και αυτό οφείλει να μας κρατάει σε εγρήγορση διότι αυτά τα σενάρια δεν προμηνύουν ένα ρόδινο μέλλον...<br /><br />Το συμπέρασμα είναι ότι στην ζούγκλα του εκρηκτικού νέου διεθνούς συστήματος, τα κράτη που δεν διεκδικούν τον δικό τους αυτόνομο ρόλο, ρίχνονται στη φωτιά, ή αναφλέγονται επαγωγικά από την εγγύτερη πηγή κρίσης και την δική τους αδράνεια.<br /><br /><br /><a href="https://i-epikaira.blogspot.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.<div><br /></div>

Ανοχύρωτοι σε περιόδους «κατεδάφισης»...

Από το «ελεγχόμενο χάος» της Μέσης Ανατολής στην άμεση ανάγκη για γεωπολιτική ενηλικίωση... Κάθε φορά που η Μέση Ανατολή φλέγεται, οι ελίτ τ...

Διαβάστε την συνέχεια