Ρήξη στις σχέσεις Ελλάδας - Κίνας: Ο Xi Jinping απέφυγε την Αθήνα, πήγε Κάιρο μετά τις παρεμβάσεις Guilfoyle.

<img height="74" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/7b8a13e2047390ea27cbf7cc65b88065_XL.jpg?v=3" width="761" /><br /><br /><div>Το 2019 ο Κινέζος πρόεδρος είχε πραγματοποιήσει κρατική επίσκεψη στην Ελλάδα<br /><br />Η επιλογή του Xi Jinping να επισκεφθεί την Αίγυπτο στις αρχές Σεπτεμβρίου, ενώ η Αθήνα δεν περιλαμβανόταν στο πρόγραμμά του, έχει φέρει σε αμηχανία το ελληνικό ΥΠ.ΕΞ που βλέπει ότι η ελληνοκινέζικη σχέση δεν πάει και τόσο καλά.</div><div><br />Το 2019 ο Κινέζος πρόεδρος είχε πραγματοποιήσει κρατική επίσκεψη στην Ελλάδα, συναντώντας τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ενώ είχε επισκεφθεί και τον Πειραιά, το εμβληματικότερο κινεζικό επενδυτικό αποτύπωμα στην Ευρώπη.<br />Οι δύο χώρες είχαν τότε μιλήσει για εμβάθυνση της «συνολικής στρατηγικής εταιρικής σχέσης».<br />Επτά χρόνια αργότερα, όταν ο Xi επέστρεψε δυναμικά στη Μεσόγειο, η Ελλάδα έμεινε εκτός της ατζέντας του παρόλο που ο Πειραιάς είναι η πύλη της Κίνας προς την Ευρώπη.<br /><br />Το Κάιρο δεν ήταν μια απλή στάση<br /><br />Ο Xi δεν πήγε στην Αίγυπτο για μια εθιμοτυπική επίσκεψη. Ο Fatal Al Sisi τον υποδέχθηκε με στρατιωτικές τιμές και 21 κανονιοβολισμούς, ενώ οι δύο πλευρές υπέγραψαν συμφωνίες και μνημόνια και επαναβεβαίωσαν τη στρατηγική τους σχέση. Η επίσκεψη συνέπεσε, μάλιστα, με τη συμπλήρωση 70 ετών διπλωματικών σχέσεων Κίνας-Αιγύπτου.<br />Το μήνυμα ήταν σαφές: το Πεκίνο αντιμετωπίζει την Αίγυπτο ως βασικό κόμβο στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή και στον ευρύτερο παγκόσμιο Νότο. Και η γεωγραφία εξηγεί πολλά. Σουέζ, λιμάνια, ενέργεια, υποδομές και εμπορικές διαδρομές καθιστούν το Κάιρο κρίσιμο εταίρο για το Πεκίνο.</div><div><br />Το ερώτημα, επομένως, είναι γιατί η Αθήνα δεν ήταν αυτή τη φορά στον χάρτη.<br /><br />Ο Πειραιάς και η αμερικανική «αντεπίθεση»<br /><br />Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον παρασκήνιο.<br />Η Κίνα έχει στον Πειραιά ένα από τα σημαντικότερα στρατηγικά της αποτυπώματα στην Ευρώπη μέσω της Cosco.<br />Και η Ουάσινγκτον πλέον δεν κρύβει ότι θέλει να δημιουργήσει αντίβαρο.<br />Η αμερικανική DFC έχει δεσμεύσει 125 εκατ. δολάρια για τα Ναυπηγεία Ελευσίνας, μόλις περίπου 12 μίλια από τον Πειραιά, και η ίδια η αμερικανική υπηρεσία περιγράφει την επένδυση ως προσπάθεια αντιμετώπισης της κινεζικής επιρροής στην περιοχή.Ακόμη πιο χαρακτηριστικές ήταν οι δημόσιες τοποθετήσεις της Αμερικανίδας πρέσβη Kimberly Guilfoyle, η οποία μίλησε ανοιχτά για την ανάγκη δημιουργίας δεύτερου λιμανιού που θα λειτουργεί ως αντίβαρο στα κινεζικά συμφέροντα στον Πειραιά.Η Αθήνα ασφαλώς απαντά ότι τηρεί τις υφιστάμενες συμφωνίες και ότι οι ΗΠΑ αποτελούν στρατηγικό εταίρο.</div><div><br />Το πρόβλημα, όμως, είναι η εικόνα που δημιουργείται προς το Πεκίνο.<br /><br />Και η Ρωσία στο ίδιο κάδρο<br /><br />Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα έχει περιορίσει δραστικά τους παραδοσιακούς διαύλους με τη Ρωσία, έχοντας ευθυγραμμιστεί με τη δυτική πολιτική έναντι της Ουκρανίας.<br />Έτσι, μέσα σε λίγα χρόνια, η Αθήνα μετακινήθηκε από μια πολιτική πολλαπλών ανοιχτών διαύλων σε μια πολύ πιο καθαρή πρόσδεση στο αμερικανικό στρατηγικό σχέδιο.<br />Και εδώ βρίσκεται η ουσία της υπόθεσης Χi. Γιατί η Αθήνα του 2019 μπορούσε να υποδέχεται τον Χi, να προωθεί τον Πειραιά και παράλληλα να ενισχύει τη στρατηγική της σχέση με την Ουάσινγκτον.<br />Η Αθήνα του 2026 φαίνεται πολύ πιο εγκλωβισμένη στη λογική των μεγάλων γεωπολιτικών στρατοπέδων και συγκεκριμένα του στρατοπέδου των ΗΠΑ.Και κάπου εκεί βρίσκεται η μεγαλύτερη αποτυχία της ελληνικής διπλωματίας: όχι ότι επέλεξε συμμάχους, αλλά ότι ίσως ξέχασε πως μια μικρή χώρα αποκτά πραγματική ισχύ όταν έχει όσο το δυνατόν περισσότερους ισχυρούς συνομιλητές.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ρήξη στις σχέσεις Ελλάδας - Κίνας: Ο Xi Jinping απέφυγε την Αθήνα, πήγε Κάιρο μετά τις παρεμβάσεις Guilfoyle.

Το 2019 ο Κινέζος πρόεδρος είχε πραγματοποιήσει κρατική επίσκεψη στην Ελλάδα Η επιλογή του Xi Jinping να επισκεφθεί την Αίγυπτο στις αρχές Σ...

Διαβάστε την συνέχεια

Νέα κόντρα Ελλάδας -Τουρκίας για την ημέρα Εθνικής μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.

<img height="120" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-09/megalh-fwtia1-768x460.jpg?itok=ahpz-C6c" width="761" /><br /><br />Η Τουρκία είναι η μόνη χώρα παγκοσμίως που όχι απλά θυμάται αλλά εορτάζει με μεγάλες εκδηλώσεις σε όλη την επικράτειά της , ακόμη και νίκες σε βάρος μας που σημειώθηκαν μια χιλετία πριν...., όπως η Μάχη του Μαντζικέρτ έλαβε χώρα στις 26 Αυγούστου του 1071, διατηρώντας άσβεστο το μίσος προς την Ελλάδα<br /><br />Η Ελλάδα ως γνωστόν τιμά τη 14η Σεπτεμβρίου ως εθνική ημέρα μνήμης για τα θύματα της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, ημερομηνία που συμπίπτει με την μαύρη επέτειο εμπρησμού και καταστροφής της Σμύρνης το 1922.<br /><br />Ημέρα Εθνικής μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας<br /><br />Το 1998, το ελληνικό Κοινοβούλιο ψήφισε νόμο με τον οποίο αναγνωρίστηκε επίσημα η γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και ορίστηκε η 14η Σεπτεμβρίου ως ετήσια εθνική ημέρα μνήμης.<br /><br />Σε ανακοίνωσή του τη Δευτέρα, το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών ανέφερε ότι οι Έλληνες της Μικράς Ασίας «ξεριζώθηκαν βίαια από τις πατρογονικές τους εστίες» έπειτα από αιώνες παρουσίας στην περιοχή, με αποκορύφωμα την καταστροφή της Σμύρνης.<br /><br />«Η διατήρηση της ιστορικής μνήμης αποτελεί χρέος απέναντι σε όσους έχασαν τη ζωή τους ή εκτοπίστηκαν, καθώς και απέναντι στις μελλοντικές γενιές. Η ιστορία ούτε διαγράφεται ούτε παραποιείται», τόνισε το υπουργείο.<br /><br />Το κείμενο στην επίσημη ιστοσελίδα του ΥΠΕξ της χώρας μας έχει ως ακολούθως:<br /><br />Ανακοίνωση Υπουργείου Εξωτερικών για την ημέρα εθνικής μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας (14.09.2026)<br /><br />"Η Ελλάδα τιμά σήμερα, 14 Σεπτεμβρίου, την ημέρα εθνικής μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, που αναγνωρίστηκε από τη Βουλή των Ελλήνων.<br /><br />Ο Μικρασιατικός Ελληνισμός ξεριζώθηκε βίαια από τις πατρογονικές εστίες, έπειτα από παρουσία αιώνων, με τραγική κορύφωση την Καταστροφή της Σμύρνης τον Σεπτέμβριο του 1922.<br /><br />Η διατήρηση της ιστορικής μνήμης αποτελεί χρέος απέναντι σε εκείνους που χάθηκαν ή εκτοπίστηκαν, καθώς και στις επόμενες γενιές. Η ιστορία δεν παραγράφεται ούτε παραχαράσσεται"<br /><br /><div class="embedcode" style="background-color: #f9faff; box-sizing: border-box; color: #091c55; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px; padding: 0px;"><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="box-sizing: border-box; display: flex; margin: 10px 0px; max-width: 550px; padding: 0px; width: 550px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2099437629917856185" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2099437629917856185&lang=el&origin=https%3A%2F%2Fwww.pentapostagma.gr%2Fethnika-themata%2Fellinotoyrkika%2F7389794_nea-kontra-elladas-toyrkias-gia-tin-imera-ethnikis-mnimis&sessionId=efa3022a5d9bc0ab10bac2c752eb72d36fee46d0&siteScreenName=pentapostagma&theme=light&widgetsVersion=6a3ad42b224df%3A1778106238597&width=550px" style="border-style: none; border-width: 0px; box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 850px; margin: 0px; padding: 0px; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div></div>Η τουρκική αντίδραση<br /><br />Η Τουρκία απέρριψε ως «αβάσιμη» τη δήλωση του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών για τη μνήμη της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.<br /><br />Το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών αμφισβήτησε την ελληνική εκδοχή των γεγονότων, υποστηρίζοντας ότι «η Ελλάδα επιχείρησε να καταλάβει και να εισβάλει στη Μικρά Ασία» κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου.<br /><br />«Η Ελλάδα διέπραξε σφαγές και πράξεις καταστροφής εις βάρος του άμαχου πληθυσμού στη Μικρά Ασία κατά την ίδια περίοδο, ενώ αναγνώρισε αυτά τα εγκλήματα και συμφώνησε να καταβάλει αποζημιώσεις βάσει του Άρθρου 59 της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάνης», ανέφερε η Άγκυρα.<br /><br />Το τουρκικό υπουργείο κάλεσε επίσης τους Έλληνες αξιωματούχους να «ενεργήσουν με υπευθυνότητα και κοινή λογική».<div><br />Παρελθόν -παρόν-μέλλον στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις<br /><br />Από την τουρκική αντίδραση, αντιλαμβανόμαστε πως για μια ακόμη φορά οι "γείτονες" επιχειρούν την a la turka ανάγνωση της Ιστορίας σε βάρος της αλήθειας.<br /><br />Είναι γνωστό ότι στο παρελθόν οι δύο χώρες , Ελλάδα και Τουρκία, αναμετρήθηκαν στρατιωτικά πολλές φορές και πως οι σχέσεις τους ποτέ δεν ήταν καλές, ακόμη και σε περιοδους ύφεσης των αντιπαραθέσεων, θα λέγαμε ότι στην καλύτερη των περιπτώσεων ήταν σχέσεις αναγκαστικής συμβίωσης λόγω γεωγραφίας και γειτνίασης.<br /><br />Άλλωστε και οι δύο χώρες έχουν Εθνικές επετείους που γιορτάζονται οι νίκες της μίας έναντι της άλλης, για την Ελλάδα η 25η Μαρτίου όπου εορτάζεται η απελευθέρωση του Γένους από τον τουρκικό ζυγό το 1821 και για την Τουρκία η 30η Αυγούστου, όπου εορτάζουν τη νίκη τους στην Μ.Ασία το 1922.<br /><br />Πέραν όμως αυτών η Τουρκία είναι η μόνη χώρα παγκοσμίως που όχι απλά θυμάται αλλά εορτάζει με μεγάλες εκδηλώσεις σε όλη την επικράτειά της , ακόμη και νίκες σε βάρος μας που σημειώθηκαν μια χιλετία πριν...., για να ακριβολογούμε εδώ 955 χρόνια πριν, όπως η Μάχη του Μαντζικέρτ έλαβε χώρα στις 26 Αυγούστου του 1071 κοντά στο Μαντζικέρτ (σημερινό Μαλαζγκίρτ) της Τουρκίας, ανάμεσα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και τους Σελτζούκους Τούρκους, αλλά και την άλωση της Κων/πολης το 1453, εδώ και 573 έτη, δηλαδή μισή χιλιετία πρίν...<br /><br />Τι δείχνουν τα παραπάνω;<br /><br />Απλά ότι η Τουρκία ως χώρα θέλει να κρατήσει άσβεστη την αντιπαλότητα με την Ελλάδα, καλλιεργώντας στο λαό της Εθνικιστικά συναισθήματα που εκπηγάζουν εδώ και 1000 χρόνια.<br /><br />Για να ρθούμε στο τώρα, απλά θα αναφέρουμε ότι στο τιμόνι της γειτονικής χώρας, βρίσκεται ο νεοθωμανιστής Ερντογάν μαζί με τον ακραίο Εθνικιστή Γκρίζο λύκο Μπαχτσελί, ενώ και η κατακερματισμένη αντιπολίτευση έχει τα ίδια και χειρότερα ανθελληνικά συναισθήματα, από την τουρκική ηγεσία.<br /><br />Το ερώτημα που προκύπτει είναι απλό.<br /><br />Με αυτές τις συνθήκες είναι δυνατόν να πίστευε κανείς σοβαρά στην Ελλάδα, ότι η Διακήρυξη των Αθηνών θα οδηγούσε σε πραγματική και με διάρκεια βελτίωση των Ελληντουρκικών σχέσεων και "ήρεμων νερών" στο Αιγαίο;<br /><br />Για να υπάρξει βελτίωση των σχέσεων μεταξύ 2 χωρών, θα πρέπει να το θέλουν και οι 2 και όχι μόνο η μια από αυτές, εν προκειμένω η Τουρκία να απειλεί την Ελλάδα με πόλεμο, προτάσσοντας γελοίες δικαιολογίες που δεν στηρίζονται πουθενά με βάση το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της θάλασσας, επιδιώκοντας την θεμελιώδη αλλαγή του status Qvo στο Αιγαίο και ΝΑ Μεσόγειο.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Νέα κόντρα Ελλάδας -Τουρκίας για την ημέρα Εθνικής μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.

Η Τουρκία είναι η μόνη χώρα παγκοσμίως που όχι απλά θυμάται αλλά εορτάζει με μεγάλες εκδηλώσεις σε όλη την επικράτειά της , ακόμη και νίκες ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Σαουδική Αραβία αλλά και η παγκόσμια οικονομία πληρώνει τον λογαριασμό των πολέμων των ΗΠΑ.

<img height="118" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2026/08/trump-iran-2450891-930x550.jpg" width="745" /><br /><br />Του<b> Κωνσταντίνου Λουκόπουλου</b><br />Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες η γεωπολιτική πραγματικότητα συμπυκνώνεται σε λίγες γραμμές. Για τη Σαουδική Αραβία, αυτή είναι μία από αυτές. Η μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγός δύναμη του αραβικού κόσμου βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με μια κατάσταση που δύσκολα θα μπορούσε να προβλέψει όταν επένδυε στρατηγικά στη συμμαχία και στην αμερικανική ομπρέλα ασφαλείας!<br /><br />Το Ορμούζ έχει ουσιαστικά κλείσει. Ο μοναδικός κρίσιμος χερσαίος δρόμος που μπορούσε να παρακάμψει το Ορμούζ χτυπήθηκε από drones που, σύμφωνα με τις σαουδαραβικές και ιρακινές αρχές, εκτοξεύθηκαν από ιρακινό έδαφος. Και την ίδια στιγμή οι Χούθι κατέχουν ένα πολύ μεγάλο μέρος της ακτογραμμής στην Ερυθρά ενώ χθες πάτησαν στο νησί Περίμ στο Στενό Μπαμπ ελ Μαντέμπ!<br /><br />Και όταν το Ριάντ με τα 384 υπερσύγχρονα Αεροσκάφη ζήτησε από την Ουάσιγκτον να αναλάβει στρατιωτική δράση εναντίον των Χούθι, ο Ντόναλντ Τραμπ είπε απλά… όχι! Αυτό για το Βασίλειο των Σαούντ αποτελεί στρατηγικό εφιάλτη.<br /><br />Ο μεγάλος σύμμαχος της Αμερικής στον Κόλπο πλήττεται<br /><br />Ο Ντόναλντ Τραμπ επέλεξε, μετά και από τις πιέσεις του Ισραηλινού Πρωθυπουργού Νετανιάχου, να οδηγήσει τις ΗΠΑ σε έναν πόλεμο με το Ιράν. Η λογική ήταν γνωστή. Συντριπτική αμερικανική ισχύς, αποδυνάμωση της Τεχεράνης, περιορισμός των ιρανικών δυνατοτήτων και αποκατάσταση της αμερικανικής στρατηγικής κυριαρχίας στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Μόνο που ο πόλεμος έχει την δική του δυναμική και παράγει συνέπειες που δεν υπακούουν στις αρχικές διακηρύξεις. Σήμερα η Σαουδική Αραβία πληρώνει ένα σημαντικό μέρος του λογαριασμού ενός πολέμου που δεν ξεκίνησε η ίδια!<br /><br />Ο αγωγός Ανατολής-Δύσης (East-West Pipeline), ο οποίος απόκτησε τεράστια σημασία ακριβώς επειδή μπορούσε να παρακάμψει το Ορμούζ που ουσιαστικά είχε κλείσει, χτυπήθηκε την 9η Σεπτεμβρίου από drones που σύμφωνα με το Ριάντ εκτοξεύθηκαν από το Ιράκ. Το Βασίλειο αποφάσισε να τον κλείσει προσωρινά για λόγους ασφαλείας. Μήκους περίπου 1.200 χιλιομέτρων μετέφερε τους τελευταίους μήνες 4–5 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως, ποσότητα που αντιστοιχεί περίπου στο 4–5% της παγκόσμιας προσφοράς πετρελαίου. Άλλο ένα σημαντικό πρόβλημα στον ενεργειακό εφοδιασμό. Με την προέλαση των φιλοιρανών Χούθι στην δυτική πλευρά της Αραβικής Χερσονήσου οι εναλλακτικές της Σαουδικής Αραβίας περιορίζονται ταυτόχρονα από ανατολάς, βορρά και νότο.<br /><br />Το παράδοξο του East-West Pipeline<br /><br />Η Σαουδική Αραβία δημιούργησε τον East-West Pipeline ακριβώς για να έχει τη δυνατότητα να μεταφέρει πετρέλαιο προς την Ερυθρά Θάλασσα χωρίς να εξαρτάται από το Στενό του Ορμούζ. Τώρα, όμως, και αυτή η εναλλακτική διαδρομή τίθεται εκτός λειτουργίας.<br /><br />Έτσι, οι Σαουδάραβες βρίσκονται αντιμέτωποι με μια σχεδόν πρωτοφανή γεωστρατηγική συγκυρία! Στενό Ορμούζ, κλειστό ή δραματικά περιορισμένο, East-West Pipeline εκτός λειτουργίας και το Στενό του Μπαμπ ελ-Μαντέμπ να απειλείται και η Ερυθρά Θάλασσα να καθίσταται επικίνδυνη για τη ναυσιπλοΐα. Πρόκειται για κρίση στρατηγικού βάθους.<br /><br />Η μεγάλη αμερικανική αντίφαση<br /><br />Η Σαουδική Αραβία έχει επενδύσει επί δεκαετίες στην αμερικανική στρατηγική προστασία. Το Βασίλειο παρέχει ενέργεια και στρατηγική συνεργασία και η Ουάσιγκτον παρέχει ασφάλεια. Σήμερα ανακαλύπτει το δυσάρεστο όριο αυτής της συμφωνίας.<br /><br />Ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν τηλεφώνησε δύο φορές στον Τραμπ ζητώντας αμερικανικά πλήγματα κατά των Χούθι. Η απάντηση ήταν αρνητική. Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες του Axios, η Ουάσιγκτον προτίθεται να προσφέρει πληροφορίες και υποστήριξη στον εντοπισμό στόχων, αλλά δεν επιθυμεί άμεση στρατιωτική εμπλοκή εναντίον των Χούθι αυτή τη στιγμή. <br /><br />Εδώ μία από τις μεγαλύτερες αντιφάσεις της σημερινής αμερικανικής στρατηγικής. Η Ουάσιγκτον θέλει να διατηρήσει ανοικτές τις παγκόσμιες θαλάσσιες οδούς. Θέλει να περιορίσει το Ιράν. Θέλει να προστατεύσει τη Σαουδική Αραβία. Αλλά ταυτόχρονα θέλει να αποφύγει και τρίτο στρατιωτικό μέτωπο στην Υεμένη.<br /><br />Ο Τραμπ φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι ο πόλεμος άνοιξε περισσότερα μέτωπα από όσα μπορεί εύκολα να διαχειριστεί. Αυτό όμως δημιουργεί ένα πολύ δύσκολο ερώτημα για τους συμμάχους της Αμερικής. Τι ακριβώς σημαίνει η αμερικανική εγγύηση ασφαλείας όταν η Ουάσιγκτον αποφασίζει ότι η άμεση υπεράσπιση του συμμάχου της είναι πλέον υπερβολικά επικίνδυνη; <a href="https://www.militaire.gr/ochi-monon-i-saoydiki-aravia-alla-kai-i-pagkosmia-oikonomia-plironei-ton-logariasmo-ton-polemon-toy-tramp/"><b>Διαβάστε την συνέχεια στην πηγή</b></a><div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a></div><div><br /></div><div>  <br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Σαουδική Αραβία αλλά και η παγκόσμια οικονομία πληρώνει τον λογαριασμό των πολέμων των ΗΠΑ.

Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες η γεωπολιτική πραγματικότητα συμπυκνώνεται σε λίγες γραμμές. Για τη Σαουδική ...

Διαβάστε την συνέχεια

Μια ακόμη κρυφή ατζέντα ή διεκδικούν επίδομα αναλγησίας;

<img height="98" src="https://omegapress.gr/images/VORIDIS.jpg" width="733" /><div><br /></div><div>Του <b>Στράτου Βαλτινού</b><br />Η κυβέρνηση υπηρετεί πιστά το δόγμα της, ότι οι ανισότητες είναι φυσικό φαινόμενο, άρα η πολιτική οφείλει να υπακούει τους φυσικούς κανόνες. Ο ανθρώπινος πολιτισμός όμως εξελίχθηκε και αντιμετώπισε και επιστημονικά και ιδεολογικά τέτοια φαινόμενα και ανέθεσε σε σοφούς ανθρώπους να νομοθετήσουν , να εκδημοκρατίσουν τα πολιτικά συστήματα και να εμπεδώσουν ένα κλίμα αλληλεγγύης και κοινωνικής συνοχής. Η ΝΔ του Μητσοτάκη επιμένει σε μια πρωτόγονη -αντικοινωνική στάση και αν υπήρχε επίδομα αναλγησίας θα το έπαιρνε...<br /><br />Η επίθεση του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη κατά του επιδόματος ανεργίας συμπληρώθηκε από τη χαρά του Μάκη Βορίδη να τον στηρίξει και να υπερθεματίσει. Γιατί λοιπόν , κατά τον χουντοθρεμμένο Βορίδη να παίρνει ο άνεργος 1.000 ευρώ το μήνα και να κάθεται; φυσικά ο άνεργος δεν κάθεται, τον έχουν απολύσει , έχει κλείσει η επιχείρηση που εργάζονταν, δουλειά δεν βρίσκει εύκολα, τα πτυχία δεν έχουν αντίκρισμα. Είναι επίδειξη αναισθησίας, δεν είναι πολιτική αυτή. Αλλά γιατί άνοιξαν προεκλογικά τέτοια συζήτηση; τι ετοιμάζουν;<br /><br />τι ετοιμάζουν;<br /><br />Φυσικά η υπόθεση αυτή κάνει κακό στην κυβέρνηση. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχείρησε να εμφανίσει ένα φιλολαϊκό προφίλ στη ΔΕΘ. Έκανε εξαγγελίες, υποσχέθηκε πολλά , προσποιήθηκε ότι νοιάζεται για τον φτωχό και τον αδύναμο, για τον άνεργο δεν είπε λέξη, αλλά είπαν οι άλλοι. Όπως δεν λένε λέξη στο δημόσιο διάλογο για την ταχύτατη ιδιωτικοποίηση των χώρων των μουσείων, στερώντας έσοδα από το δημόσιο που είναι αναγκαία για την συντήρηση των πολιτιστικών θησαυρών της χώρας. Τα κάνουν στην πράξη χωρίς διάλογο και φυσικά με απευθείας αναθέσεις. <br /><br />Όμως , κατά τα φαινόμενα η κυβέρνηση έχει μια κρυφή ατζέντα γύρω από τα συνταξιοδοτικά και εργασιακά ζητήματα. Ψιθυρίζεται ότι είναι θέμα χρόνου , δηλαδή μετεκλογικά, αν επικρατήσει η ΝΔ να αυξήσει τα όρια ηλικίας στις συντάξεις. Και για να θέτει ένα τόσο σημαντικό κοινωνικό ζήτημα , όπως είναι το επίδομα ανεργίας στην προεκλογική ατζέντα, σημαίνει πως κάτι χειρότερο σχεδιάζει, κάτι αντικοινωνικό και σίγουρα ανησυχητικό.<br /><br />Ο Μάκης Βορίδης που ξέμπλεξε χωρίς συνέπειες με τον ΟΠΕΚΕΠΕ και είναι προσεκτικός έκτοτε, προκάλεσε εντύπωση με την παρέμβασή του υπέρ του Μαρινάκη. Δήλωσε ότι χρειάζεται συνολικός «εξορθολογισμός των επιδομάτων», θέτοντας ζήτημα για το άθροισμα των διαφορετικών κοινωνικών παροχών που μπορεί να λαμβάνει ένας πολίτης και συνδέοντάς το με τα κίνητρα για την ένταξη στην αγορά εργασίας.<br /><br />Να σημειωθεί πως η μεγάλη καμπάνια κυβέρνησης -ξενοδόχων για την προσέλκυση νέων στην τουριστική βιομηχανία απέτυχε παταγωδώς επειδή οι συγκεκριμένοι εργασιακοί χώροι μοιάζουν περισσότερο με στρατόπεδα συγκέντρωσης και με κακοπληρωμένους εργαζόμενους που φεύγουν για το εξωτερικό.<br />Είναι βέβαιο ότι η κυβέρνηση κάποια δέσμευση θα έχει αναλάβει ή επειδή θέλει να προσανατολίσει τους πόρους προς την πολεμική βιομηχανία. Σημειωτέον ότι ακόμη να συνέλθει η Ευρώπη από την τεράστια παραγγελία των 3,5 δις ευρώ στον Νετανιάχου.<br />Είναι τεράστιο θέμα τι θα παραλάβει η επόμενη κυβέρνηση αν υπάρξει πολιτική αλλαγή. Ας κρατήσουμε την αναπνοή μας , πολλά περίεργα συμβαίνουν….</div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μια ακόμη κρυφή ατζέντα ή διεκδικούν επίδομα αναλγησίας;

Του Στράτου Βαλτινού Η κυβέρνηση υπηρετεί πιστά το δόγμα της, ότι οι ανισότητες είναι φυσικό φαινόμενο, άρα η πολιτική οφείλει να υπακούει ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Μόσχα ανεβάζει την ένταση, η Ευρώπη διστάζει: Το επικίνδυνο κενό απέναντι στον Πούτιν.

<img height="95" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/09/GettyImages-2293154395-scaled-1.jpg" width="741" /><br /><b><br />Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Από το ρωσικό drone που χτύπησε τρένο λίγα χιλιόμετρα από την Πολωνία έως την απόπειρα σαμποτάζ στο αεροδρόμιο Λειψίας, η πίεση πλησιάζει όλο και περισσότερο τα σύνορα του ΝΑΤΟ. Το POLITICO θέτει πλέον το δύσκολο ερώτημα: πόσο μπορεί να κλιμακώνει η Μόσχα προτού η ευρωπαϊκή αυτοσυγκράτηση μετατραπεί σε στρατηγική αδυναμία;<br /><br />Δεν είναι πλέον μόνο ο πόλεμος μέσα στην Ουκρανία.<br /><br />Τα τελευταία επεισόδια δημιουργούν μια πολύ πιο ανησυχητική εικόνα: η Ρωσία αυξάνει την πίεση σε σημεία που βρίσκονται όλο και πιο κοντά στον ζωτικό χώρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, ενώ η Ευρώπη εξακολουθεί να αναζητεί τη σωστή γραμμή ανάμεσα στην αποτροπή και στην αποφυγή μιας ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης.<br /><br />Το κεντρικό θέμα του POLITICO είναι χαρακτηριστικό:<br /><br />«Europe hesitates as Russian attacks escalate».<br /><br />Και το timing δεν θα μπορούσε να είναι πιο κρίσιμο.<div><br />Το drone που έφθασε στην πόρτα της Πολωνίας<br /><br />Το τελευταίο επεισόδιο σημειώθηκε κοντά στο Yahodyn, στην ουκρανική πλευρά των συνόρων με την Πολωνία.<br /><br />Ρωσικό drone έπληξε αμαξοστοιχία κοντά στη συνοριακή διάβαση, σε μία από τις σημαντικότερες σιδηροδρομικές συνδέσεις της Ουκρανίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση.<br /><br />Το γεγονός απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη πολιτική βαρύτητα επειδή λίγο νωρίτερα από την περιοχή είχαν περάσει υψηλόβαθμοι δυτικοί επισκέπτες, μεταξύ των οποίων ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας Boris Johnson και ο πρώην επικεφαλής της CIA David Petraeus.<br /><br />Ο υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας Andrii Sybiha έδωσε το μήνυμα που το Κίεβο θέλει πλέον να περάσει στην Ευρώπη:<br /><br />«Η τρομοκρατία του Πούτιν χτυπά απευθείας την πόρτα της ΕΕ και του ΝΑΤΟ».<br /><br />Η Πολωνία ανακοίνωσε ότι δεν υπήρξε παραβίαση του δικού της εναέριου χώρου.<br /><br />Αλλά αυτό ακριβώς δείχνει πόσο λεπτή έχει γίνει η γραμμή. </div><div><br />Λειψία: Η ακόμη πιο ανησυχητική υπόθεση<br /><br />Υπάρχει όμως ένα δεύτερο περιστατικό που αλλάζει εντελώς τη συζήτηση.<br /><br />Οι γερμανικές αρχές έχουν ταυτοποιήσει με υψηλό βαθμό πιθανότητας έναν Λευκορώσο και έναν Ρώσο υπήκοο ως βασικούς υπόπτους για την απόπειρα επίθεσης με drones στο αεροδρόμιο Leipzig-Halle τον Αύγουστο.<br /><br />Ο Ρώσος θεωρείται από τις γερμανικές υπηρεσίες ότι συνδέεται με τη GRU, τη ρωσική στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών.<br /><br />Ο στόχος ήταν εξαιρετικά ευαίσθητος.<br /><br />Ένα αυτοσχέδιο drone με εκρηκτικά εντοπίστηκε δίπλα σε ουκρανικό μεταγωγικό Antonov.<br /><br />Σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται η Welt και αναπαράγει το POLITICO, το αεροσκάφος είχε περίπου 25.000 λίτρα αεροπορικού καυσίμου.<br /><br />Η έκρηξη δεν έγινε επειδή παρουσιάστηκε πρόβλημα στον πυροκροτητή.<br />1,8 κιλά Semtex – τρία drones<br /><br />Οι λεπτομέρειες της γερμανικής έρευνας δείχνουν ότι δεν επρόκειτο για μια απλή παραβίαση ασφαλείας.<br /><br />Οι αρχές εκτιμούν ότι το σχέδιο προέβλεπε συνολικά περίπου 1,8 κιλά Semtex σε τρία drones, περίπου 600 γραμμάρια ανά συσκευή.<br /><br />Οι Γερμανοί ερευνητές θεωρούν ότι ο ύποπτος με τις πιθανές διασυνδέσεις με τη GRU είχε ρόλο στον σχεδιασμό και στα logistics, ενώ ο Λευκορώσος φέρεται να λειτούργησε ως λεγόμενος «disposable agent» — ένας αναλώσιμος επιχειρησιακός συνεργάτης που χρησιμοποιείται για σαμποτάζ.<br /><br />Ακόμη πιο ανησυχητικό:<br /><br />οι γερμανικές αρχές συνεργάζονται για την υπόθεση με υπηρεσίες σε Λιθουανία, Πολωνία, Λετονία και Φινλανδία, καθώς εξετάζονται πιθανές συνδέσεις με άλλες επιχειρήσεις σαμποτάζ στην Ευρώπη. </div><div><br />Η Ρωσία αρνείται – η Γερμανία δείχνει τη Μόσχα<br /><br />Η Μόσχα αρνείται εμπλοκή.<br /><br />Ωστόσο, ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Johann Wadephul και ο υπουργός Εσωτερικών Alexander Dobrindt έχουν ήδη αποδώσει στη Ρωσία την ευθύνη για την επίθεση στη Λειψία.<br /><br />Εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη αλλαγή.<br /><br />Η ευρωπαϊκή συζήτηση δεν αφορά πλέον μόνο ρωσικά tanks, πυραύλους και drones στην Ουκρανία.<br /><br />Αφορά ένα ευρύτερο φάσμα ενεργειών που οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν ως hybrid warfare:<br /><br />σαμποτάζ, κατασκοπεία, κυβερνοεπιθέσεις, drones και επιχειρήσεις εναντίον κρίσιμων υποδομών.<br />Το πρόβλημα της Ευρώπης: Πότε τελειώνει η «αυτοσυγκράτηση»;<br /><br />Το ευρωπαϊκό δίλημμα είναι πραγματικό.<br /><br />Κάθε ισχυρότερη απάντηση στη Ρωσία εμπεριέχει τον κίνδυνο περαιτέρω κλιμάκωσης.<br /><br />Όμως και η απουσία απάντησης δημιουργεί έναν διαφορετικό κίνδυνο:<br /><br />να συμπεράνει η Μόσχα ότι μπορεί να αυξάνει σταδιακά το επίπεδο πίεσης χωρίς να προκαλεί αντίστοιχο κόστος.<br /><br />Αυτό είναι το λεγόμενο grey-zone problem.<br /><br />Κάθε μεμονωμένο περιστατικό βρίσκεται κάτω από το κατώφλι που θα προκαλούσε μια στρατιωτική απάντηση του ΝΑΤΟ.<br /><br />Όταν όμως τα περιστατικά συσσωρεύονται, η συνολική εικόνα αλλάζει.<br />Ο Πούτιν δοκιμάζει το όριο, όχι απαραίτητα το Άρθρο 5<br /><br />Η πραγματική στρατηγική αξία των υβριδικών επιχειρήσεων βρίσκεται ακριβώς εκεί.<br /><br />Δεν χρειάζεται μια επίθεση να είναι αρκετά μεγάλη ώστε να ενεργοποιήσει το Άρθρο 5.<br /><br />Αρκεί να δημιουργεί:<br /><br />αβεβαιότητα για το ποιος ευθύνεται,<br /><br />πολιτικό κόστος στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις,<br /><br />φόβο στις κοινωνίες,<br /><br />πίεση στις κρίσιμες υποδομές,<br /><br />και συνεχή ανάγκη για περισσότερα μέσα ασφαλείας.<br /><br />Η Ρωσία μπορεί έτσι να δοκιμάζει τα όρια της δυτικής αντίδρασης χωρίς να περνά απαραίτητα το σημείο μιας άμεσης σύγκρουσης Ρωσίας–ΝΑΤΟ.<br />Το χειρότερο μήνυμα θα ήταν η αδυναμία απόφασης<br /><br />Και εδώ η υπόθεση συνδέεται με ένα δεύτερο ευρωπαϊκό πρόβλημα.<br /><br />Την ίδια στιγμή που η πίεση της Μόσχας αυξάνεται, η ΕΕ δυσκολεύεται ακόμη και να διατηρήσει την πολιτική της συνοχή στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας.<br /><br />Η διαμάχη γύρω από την ανανέωση των κυρώσεων δείχνει πόσο δύσκολη γίνεται η διατήρηση ενός ενιαίου ευρωπαϊκού μετώπου όσο ο πόλεμος παρατείνεται.<br /><br />Άρα ο Πούτιν δεν χρειάζεται απαραίτητα να «νικήσει» στρατιωτικά την Ευρώπη.<br /><br />Χρειάζεται να ενισχύσει τις υπάρχουσες διαφορές της.<br />Από την Ουκρανία στην ευρωπαϊκή εσωτερική ασφάλεια<br /><br />Αυτό ίσως είναι το σημαντικότερο σημείο.<br /><br />Για χρόνια η Ευρώπη αντιμετώπιζε τον πόλεμο στην Ουκρανία ως ένα μέτωπο που έπρεπε να εμποδίσει να επεκταθεί προς τα δυτικά.<br /><br />Το 2026 η διάκριση αυτή γίνεται όλο και δυσκολότερη.<br /><br />Όταν ένα drone με εκρηκτικά βρίσκεται δίπλα σε ουκρανικό μεταγωγικό αεροσκάφος σε γερμανικό αεροδρόμιο και οι αρχές ερευνούν πιθανή σύνδεση με τη GRU, το ζήτημα δεν είναι πλέον μόνο η άμυνα της Ουκρανίας.<br /><br />Είναι η εσωτερική ασφάλεια της ίδιας της Ευρώπης.<br />Το νέο τεστ για το ΝΑΤΟ<br /><br />Η μεγάλη πρόκληση επομένως δεν είναι απλώς εάν η Ευρώπη διαθέτει περισσότερα όπλα.<br /><br />Είναι εάν μπορεί να δημιουργήσει μια αξιόπιστη κλίμακα αποτροπής και για τις ενέργειες που βρίσκονται κάτω από το κατώφλι του συμβατικού πολέμου.<br /><br />Γιατί εάν κάθε ρωσική ενέργεια αντιμετωπίζεται μεμονωμένα ως «όχι αρκετά σοβαρή» για ισχυρή απάντηση, τότε η Μόσχα αποκτά χώρο για την επόμενη.<br /><br />Και μετά για την επόμενη.<br /><br />Αυτό είναι το πραγματικό δίλημμα πίσω από το «Europe hesitates» του POLITICO: όχι αν η Ευρώπη θέλει πόλεμο με τη Ρωσία — προφανώς δεν θέλει. Αλλά πώς αποτρέπει τη Μόσχα χωρίς να περιμένει πρώτα να συμβεί κάτι πολύ μεγαλύτερο.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Μόσχα ανεβάζει την ένταση, η Ευρώπη διστάζει: Το επικίνδυνο κενό απέναντι στον Πούτιν.

Βασιλης Διαμαντακος  Από το ρωσικό drone που χτύπησε τρένο λίγα χιλιόμετρα από την Πολωνία έως την απόπειρα σαμποτάζ στο αεροδρόμιο Λειψίας,...

Διαβάστε την συνέχεια

Κύπρος: Ο κρίσιμος κρίκος της ελληνικής αεράμυνας. Η «γραμμή» με το Καστελλόριζο και το Ισραήλ που αλλάζει τα δεδομένα.

<img height="92" src="https://www.onalert.gr/app/uploads/2026/09/F-16-POLEMIKI-AEROPORIA-990x660.jpg" width="742" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Από το Αιγαίο και το Καστελλόριζο έως την Κύπρο και το Ισραήλ, διαμορφώνεται μια νέα στρατηγική πραγματικότητα</span></h3><b>Κώστας Σαρικάς</b><br /><div>Η Κύπρος αποκτά πλέον κομβικό ρόλο στον ευρύτερο αμυντικό σχεδιασμό της Ελλάδας και ειδικά στη νέα αρχιτεκτονική αεράμυνας που διαμορφώνεται στην Ανατολική Μεσόγειο. Η σταθερή παρουσία ελληνικών μαχητικών F-16 στην αεροπορική βάση «Ανδρέας Παπανδρέου» στην Πάφο, η ενίσχυση της Εθνικής Φρουράς με το ισραηλινό αντιαεροπορικό σύστημα Barak MX, το οποίο αποκτά και η Ελλάδα στο πλαίσιο του «Θόλου», αλλά και η συνεχώς βαθύτερη στρατιωτική συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ δημιουργούν μια νέα επιχειρησιακή πραγματικότητα.<br /><br />Για πρώτη φορά έπειτα από πολλά χρόνια διαμορφώνονται οι τεχνικές και επιχειρησιακές προϋποθέσεις ώστε ο εναέριος αλλά και θαλάσσιος χώρος από το Αιγαίο έως την Κύπρο να αντιμετωπίζεται όλο και περισσότερο ως ένα ενιαίο πεδίο επιτήρησης, ανταλλαγής πληροφοριών και συντονισμένης αμυντικής δράσης.<br /><br />Η εξέλιξη αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία, καθώς η Τουρκία επαναφέρει με ιδιαίτερη ένταση το σύμπλεγμα του Καστελλόριζου στο επίκεντρο της αναθεωρητικής της πολιτικής. Το ακριτικό νησιωτικό σύμπλεγμα βρίσκεται γεωγραφικά πάνω στον άξονα που συνδέει το νοτιοανατολικό Αιγαίο με την Κύπρο και αποτελεί κρίσιμο κρίκο στην αλυσίδα που εκτείνεται ακόμη ανατολικότερα έως το Ισραήλ. Υπό αυτή την έννοια, οι εξελίξεις στην κυπριακή αεράμυνα δεν αφορούν αποκλειστικά την άμυνα του νησιού, αλλά επηρεάζουν συνολικά την ισορροπία ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο. <a href="https://www.onalert.gr/ellada/kypros-o-krisimos-krikos-tis-ellinikis-aeramynas-i-grammi-me-to-kastellorizo-kai-to-israil-pou-allazei-ta-dedomena/819446/"><b>Διαβάστε την συνέχεια στην πηγή.</b></a></div><div><br /></div><div><br /></div><div><a href="https://www.onalert.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Κύπρος: Ο κρίσιμος κρίκος της ελληνικής αεράμυνας. Η «γραμμή» με το Καστελλόριζο και το Ισραήλ που αλλάζει τα δεδομένα.

Από το Αιγαίο και το Καστελλόριζο έως την Κύπρο και το Ισραήλ, διαμορφώνεται μια νέα στρατηγική πραγματικότητα Κώστας Σαρικάς Η Κύπρος αποκτ...

Διαβάστε την συνέχεια

Καστανιές: Μπλόκο σε πρόεδρο του τουρκικού εθνικιστικού κόμματος Zafer Partisi.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/09/serkan-harkonak_Zafer-Partisi.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1439" data-original-width="1920" height="98" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/09/serkan-harkonak_Zafer-Partisi.jpg" width="747" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Στον εθνικό κατάλογο ανεπιθύμητων προσώπων ο Σερκάν Κονάκ</span></h3>Νέα απαγόρευση εισόδου στην Ελλάδα καταγράφηκε στα σύνορα του Έβρου, αυτή τη φορά στις Καστανιές, με πρωταγωνιστή τον πρόεδρο της οργάνωσης Αδριανούπολης του τουρκικού εθνικιστικού κόμματος Zafer Partisi, Σερκάν Κονάκ.<br /><br />Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του RodopiPress, οι ελληνικές αρχές στο συνοριακό πέρασμα Παζάρκουλε – Καστανιές υπέβαλαν τον Κονακ και τη σύζυγό του σε πολύωρο έλεγχο και στη συνέχεια τους γνωστοποίησαν την άρνηση εισόδου στη χώρα, καθώς, σύμφωνα με το σχετικό έγγραφο, υπήρχε καταχώριση στον εθνικό κατάλογο ανεπιθύμητων προσώπων.<br /><br />Ο ίδιος ο Σερκάν Κονακ δημοσιοποίησε την υπόθεση και εξέφρασε την αντίδρασή του για την απόφαση των ελληνικών αρχών. Όπως αναφέρεται στο ρεπορτάζ, έχει δηλώσει ότι ως επικεφαλής της κομματικής οργάνωσης του Ουμίτ Οζντάγ στην Αδριανούπολη έχει επισκεφθεί επανειλημμένα την Κομοτηνή και την Ξάνθη, επικαλούμενος την παρακολούθηση ζητημάτων που αφορούν τη μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη.<br /><br />Παράλληλα, έχει αναφερθεί στη συμμετοχή του σε εκδηλώσεις μνήμης για τον Αχμέτ Σαδίκ, ενώ έχει επιβεβαιώσει τις επαφές του με σωματεία της λεγόμενης «Δυτικής Θράκης» στην Τουρκία.<br />Απαγορεύτηκε η είσοδος και στη σύζυγό του<br /><br />Ιδιαίτερη αντίδραση από την πλευρά του Κονάκ προκάλεσε το γεγονός ότι το μέτρο δεν περιορίστηκε στον ίδιο, αλλά επεκτάθηκε και στη σύζυγό του.<br /><br />Ο ίδιος υποστήριξε ότι εκείνη τον συνόδευε σε κομματικό πρόγραμμα στην Ελλάδα και διαμαρτυρήθηκε για την απόφαση των ελληνικών αρχών.<br /><br />Το περιστατικό σημειώθηκε σε μια περίοδο κατά την οποία οι ελληνικές αρχές εμφανίζονται ιδιαίτερα προσεκτικές απέναντι σε πρόσωπα που δραστηριοποιούνται πολιτικά στην Τουρκία και επιδιώκουν να μεταφέρουν τη δράση τους στη Θράκη.<div><br />Τι αναφέρει το έγγραφο άρνησης εισόδου<br /><br />Σύμφωνα με το δημοσίευμα, στο επίσημο έγγραφο άρνησης εισόδου που επιδόθηκε στον Κονάκ αναφέρεται η κατηγορία «Η» και συγκεκριμένα η υποπερίπτωση που αφορά καταχώριση στο «Εθνικό Μητρώο», και όχι στο ευρωπαϊκό σύστημα SIS.<br /><br />Το ίδιο έγγραφο προβλέπει, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, τη δυνατότητα προσφυγής στη Διεύθυνση Αστυνομίας Ορεστιάδας ή στα αρμόδια διοικητικά δικαστήρια.<br /><br />Η υπόθεση, επομένως, δεν αφορά απλώς έναν έλεγχο στα σύνορα, αλλά επίσημη απόφαση απαγόρευσης εισόδου στη χώρα.<br />Δεν είναι το πρώτο «μπλόκο» σε στελέχη του Zafer Partisi<br /><br />Η περίπτωση του Σερκάν Κονάκ έρχεται να προστεθεί σε προηγούμενες ανάλογες περιπτώσεις στελεχών του Zafer Partisi που επιχείρησαν να περάσουν στην Ελλάδα.<br /><br />Σύμφωνα με το ίδιο ρεπορτάζ, στο παρελθόν είχαν καταγραφεί αντίστοιχα περιστατικά στους Κήπους με τον Οζτσάν Πεχλιβάνογλου και τη Σεβίλ Σαργκίν.<br /><br />Οι ελληνικές αρχές είχαν και στις περιπτώσεις αυτές απαγορεύσει την είσοδο στη χώρα, επικαλούμενες τις σχετικές καταχωρίσεις και το ισχύον πλαίσιο ελέγχου στα σύνορα.<br /><br />Η νέα εξέλιξη στις Καστανιές δείχνει ότι ο Έβρος παραμένει σημείο αυξημένης επιτήρησης, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για πρόσωπα που έχουν δημόσια πολιτική δράση και δηλωμένο ενδιαφέρον για ζητήματα της Θράκης.<br /><br />Για τον Σερκάν Κονακ και τη σύζυγό του, πάντως, η υπόθεση μπορεί να συνεχιστεί ενώπιον των αρμόδιων ελληνικών αρχών και διοικητικών δικαστηρίων, καθώς το ίδιο το έγγραφο άρνησης εισόδου προβλέπει δικαίωμα προσφυγής.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Καστανιές: Μπλόκο σε πρόεδρο του τουρκικού εθνικιστικού κόμματος Zafer Partisi.

Στον εθνικό κατάλογο ανεπιθύμητων προσώπων ο Σερκάν Κονάκ Νέα απαγόρευση εισόδου στην Ελλάδα καταγράφηκε στα σύνορα του Έβρου, αυτή τη φορά ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η πολεμική βιομηχανία του Ισραήλ «μετακομίζει» στην Κύπρο.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/09/ISRAEL-CYPRUS-2-630x400.jpg" width="749" /><br /><br />Ισραηλινές εταιρείες άμυνας, όπως οι Ελμπίτ (Elbit), ΙΑΙ και Ραφαέλ (Rafael), φέρονται να εξετάζουν τη δημιουργία μονάδων παραγωγής και διοικητικών στρατηγείων στην Κύπρο.<br /><br />Γιατί στην Κύπρο; Βρίσκεται κοντά στο Ισραήλ, εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και θα μπορούσε να προσφέρει στις ισραηλινές επιχειρήσεις πρόσβαση στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα αμυντικής χρηματοδότησης SAFE, ύψους 150 δισεκατομμυρίων ευρώ.<br /><br />Για την Κύπρο, τα οφέλη μεταφράζονται σε θέσεις εργασίας, φορολογικά έσοδα και βαθύτερη αμυντική συνεργασία, την ώρα που οι ανησυχίες για την Τουρκία εντείνονται.<br /><br />Η αμυντική βιομηχανία του Ισραήλ ενσωματώνεται όλο και περισσότερο σε ολόκληρη την Ευρώπη.<br /><br /><div id="getsocialmain" style="background-color: white; border: 0px; margin: 0px; outline: 0px; padding-inline-start: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="border: 0px; color: #333333; display: flex; font-family: inherit; font-size: 12px; font-style: inherit; margin: 10px 0px; max-width: 550px; outline: 0px; padding-inline-start: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline; width: 550px;"><br /><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2099597421835596249" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?creatorScreenName=https%3A%2F%2Ftwitter.com%2Ftribunegr&dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2099597421835596249&lang=el&origin=https%3A%2F%2Fwww.tribune.gr%2Fworld%2Fnews%2Farticle%2F955407%2Fi-polemiki-viomichania-toy-israil-metakomizei-stin-kypro.html&sessionId=9b95d5bb1c4dec01de29cb0485a689eae27c714d&siteScreenName=tribunegr&theme=light&widgetsVersion=6a3ad42b224df%3A1778106238597&width=550px" style="border-style: none; border-width: 0px; display: block; flex-grow: 1; font-family: inherit; font-style: inherit; height: 946px; margin: 0px; outline: 0px; padding-inline-start: 0px; padding: 0px; position: static; vertical-align: baseline; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div><p style="border: 0px; color: #333333; font-family: "Open Sans", sans-serif; font-feature-settings: normal; font-kerning: auto; font-language-override: normal; font-optical-sizing: auto; font-size-adjust: none; font-size: 16px; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-variation-settings: normal; line-height: 24px; margin: 10px 0px; outline: 0px; padding-inline-start: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></p></div><div class="clear" style="background-color: white; border: 0px; color: #333333; font-family: Arial, "Helvetica Neue", Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; margin: 0px; outline: 0px; padding-inline-start: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><br /><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.

Η πολεμική βιομηχανία του Ισραήλ «μετακομίζει» στην Κύπρο.

Ισραηλινές εταιρείες άμυνας, όπως οι Ελμπίτ (Elbit), ΙΑΙ και Ραφαέλ (Rafael), φέρονται να εξετάζουν τη δημιουργία μονάδων παραγωγής και διοι...

Διαβάστε την συνέχεια

Ποιος κυβερνά το Ιράν;

<a href="https://www.tovima.gr/2026/09/11/world/financial-times-krisimi-diplomatia-iran-me-xores-tou-kolpou-gia-ta-stena-tou-ormouz/"><img height="103" src="https://www.tovima.gr/wp-content/uploads/2026/09/11/AP26250323129749-450x300.jpg" width="740" /></a><br /><br /><div><b>Στρατής Αγγελής</b><div>Η τριάδα των σκληροπυρηνικών Φρουρών και η διαπάλη με τον πρόεδρο Πεζεσκιάν - Αποκαλυπτικό ρεπορτάζ των New York Times ρίχνει φως στις εσωτερικές έριδες του καθεστώτος - Ο Τραμπ επανήλθε στο ενδεχόμενο συνομιλιών, αλλά με τους δικούς του όρους<br /><br />Καθώς ο πόλεμος στο Ιράν πλησιάζει στο ορόσημο των 200 ημερών, ο Ντόναλντ Τραμπ επανέφερε το ενδεχόμενο επανάληψης των συνομιλιών με την Τεχεράνη, υποστηρίζοντας ότι οι Ιρανοί επιζητούν σφόδρα να τερματιστεί γρήγορα η σύγκρουση. «Εγώ θα αποφασίσω εάν οι ΗΠΑ θα επιλέξουν να εμπλακούν και το πλαίσιο στο οποίο είμαστε ανοιχτοί», δήλωσε χθες το βράδυ ο αμερικανός πρόεδρος. Όμως, ποιοι είναι ή θα μπορούσαν να είναι οι συνομιλητές του Τραμπ; Άραγε, θα είναι ο πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν και οι υπουργοί του ή οι σκληροπυρηνικοί στρατιωτικοί που έχουν πάρει στα χέρια τους τα ηνία της χώρας και σύμφωνα με ρεπορτάζ των New York Times, τίναξαν στον αέρα (μεταφορικά και κυριολεκτικά) το Μνημόνιο με τις ΗΠΑ;</div><div><br />Η σκληροπυρηνική τριάδα<br /><br />Πριν από ένα μήνα, η επικράτηση των σκληροπυρηνικών στους κόλπους του ιρανικού καθεστώτος επισημοποιήθηκε με τους διορισμούς στελεχών της λεγόμενης «παλαιάς φρουράς» σε θέσεις-κλειδιά της στρατιωτικής ηγεσίας. Ο 71χρονος, μπαρουτοκαπνισμένος από τον πόλεμο με το Ιράκ, κατά τη δεκαετία του 1980 και πρώην διοικητής των Φρουρών της Επανάστασης, επί 16 χρόνια, Μοχσέν Ρεζα, ορίστηκε νέος γραμματέας του Ανωτάτου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας του Ιράν.<br /><br />Νέος διοικητής των Φρουρών της Επανάστασης διορίστηκε επίσημα ο Αχμάντ Βαχιντί, ο οποίος έχει διατελέσει επικεφαλής της επίλεκτης δύναμης Κουντς΅, για τις επιχειρήσεις στο εξωτερικό, ήταν υποδιοικητής των Φρουρών και ανέλαβε την ηγεσία του σώματος, όταν σκοτώθηκε ο αρχηγός του την πρώτη ημέρα του πολέμου.<br /><br />Επίσης, διορίστηκε αρχηγός της πολιτοφυλακής Basij, ο Χοσεϊν Ταέμπ, πρώην επικεφαλής της υπηρεσίας πληροφοριών των Φρουρών της Επανάστασης, επί 20 χρόνια, μέχρι που απομακρύνθηκε το 2022 (μετά από τη σύλληψη στην Τουρκία ιρανών πρακτόρων, που σχεδίαζαν επιθέσεις κατά ισραηλινών στόχων, μια υπόθεση που δημιούργησε τριβές μεταξύ Άγκυρας και Τεχεράνης).<br /><br />Ο Ρεζαϊ, ο Βαχιντί και ο Ταέμπ είναι τρεις από τους ισχυρότερους άνδρες της χώρας, μετά από τον ανώτατο ηγέτη Μοζταμπά Χαμενεϊ, ο οποίος παραμένει όμως άφαντος, μετά τον τραυματισμό του από τις βόμβες που σκότωσαν τον πατέρα και προκάτοχό του με την έναρξη του πολέμου, την 28η Φεβρουαρίου. Αυτή η ισχυρή τριάδα παίρνει κρίσιμες αποφάσεις και φαίνεται ότι υπονομεύει την κυβέρνηση Πεζεσκιάν, ενώ φαίνεται ότι έχει ανταγωνιστική σχέση με τον πρόεδρο της Βουλής και επικεφαλής της διαπραγματευτικής ομάδας Μοχάμεντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ (ο οποίος επίσης προέρχεται από τα σπλάχνα των Φρουρών της Επανάστασης).</div><div><br />Η φράξια του πολέμου και ο πρόεδρος της ειρήνης<br /><br />Η έρευνα των New York Times φέρνει στο φως άγνωστες πτυχές της εσωτερικής διαπάλης στο Ιράν, μεταξύ του προέδρου Πεζεσκιάν και των σκληροπυρηνικών που ενισχύθηκαν με το ξέσπασμα του πολέμου αντί να ανατραπούν, όπως προέβλεπαν οι σχεδιασμοί των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Επιπλέον, θέτει επίμονα το ερώτημα γιατί παραμένει άφαντος ο ανώτατος ηγέτης, αν είναι υποχείριο των σκληροπυρηνικών, αν βρίσκεται στη ζωή ή αν γράφουν άλλοι τις γραπτές ανακοινώσεις που εκδίδει το γραφείο του.<br /><br />Το άρθρο υπογράφει η ιρανοαμερικανίδα δημοσιογράφος Φαρνάζ Φασιχί, η οποία καλύπτει επί τρεις δεκαετίες τις εξελίξεις στο Ιράν και επικαλείται συνομιλίες με εν ενεργεία και με πρώην ανώτερα στελέχη του καθεστώτος, που ζήτησαν να τηρηθεί η ανωνυμία τους.</div><div><br />Πως βούλιαξε το Μνημόνιο<br /><br />Ειδικότερα, για το ναυάγιο του μνημονίου μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, που είχε υπογραφεί στις 17 Ιουνίου, η δημοσιογράφος περιγράφει πώς ο πρόεδρος Πεζεσκιάν αιφνιδιάστηκε εντελώς από τις επιθέσεις που εξαπέλυσαν ιρανικές δυνάμεις εναντίον δεξαμενόπλοιων στα Στενά του Ορμούζ, στις 7 Ιουλίου. Ο Πεζεσκιάν βρισκόταν εκείνη την ημέρα στο Ιράκ, για την πολυήμερη κηδεία του πατέρα Χαμενεΐ και φέρεται ότι τηλεφώνησε οργισμένος στον Βαχιντί, ζητώντας εξηγήσεις, όμως εκείνος δήλωσε πως ούτε είχε διατάξει, ούτε γνώριζε εκ των προτέρων για την επίθεση, ενώ στο σκοτάδι βρισκόταν και το Ανώτατο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας. Στον πρόεδρο Πεζεσκιάν ειπώθηκε πως τοπικοί στρατιωτικοί διοικητές ανέλαβαν πρωτοβουλία, σε εφαρμογή προηγούμενης διαταγής για επίθεση εναντίον οποιουδήποτε πλοίου θα παραβίαζε τον έλεγχο των Στενών, χωρίς να περιμένουν έγκριση από την κεντρική διοίκηση.<br /><br />Οι Ιρανοί δεν κατάφεραν να πείσουν τον Τραμπ ότι επρόκειτο για μια ενέργεια που δεν είχε σχεδιαστεί κεντρικά. Ακολούθησε, μετά από λίγες ώρες, το κύμα των αμερικανικών αεροπορικών βομβαρδισμών, που ήταν η ταφόπλακα του μνημονίου. Στις ημέρες που ακολούθησαν, εσωτερική έρευνα έδειξε ότι πίσω από την επίθεση κατά των δεξαμενόπλοιων βρισκόταν ο Χοσεϊν Ταέμπ, ανέφεραν οι ιρανικές πηγές.</div><div><br />«Ούτε ο Πεζεσκιάν το πιστεύει»<br /><br />Ο Ρεζαΐ ήταν εξαρχής αντίθετος με την υπογραφή του μνημονίου με τις ΗΠΑ, που άνοιξε για λίγες εβδομάδες τα Στενά. Υποστήριζε μάλιστα ότι παρόμοια ήταν η θέση του Ανώτατου Ηγέτη, ο οποίος το ενέκρινε τελικά, παρά τις «επιφυλάξεις» του και τη διαφωνία του «επί της αρχής». «Καλώ τους φίλους που είναι εναντίον του μνημονίου, να κάνουν υπομονή, οι Αμερικανοί θα το καταστρέψουν μόνοι τους και δε θα έχει κανένα αποτέλεσμα» δήλωνε ο Ρεζαΐ στις αρχές Ιουλίου.<br /><br />Ένα μήνα αργότερα, στις αρχές Αυγούστου ο Ρεζαΐ τόνιζε πως το Ιράν «ουδέποτε θα επιτρέψει να ανοίξει δεύτερος διάδρομος στα Στενά του Ορμούζ», παρότι η Τεχεράνη συζητούσε ήδη κάτι τέτοιο με το Ομάν (εμμέσως και με τους Αμερικανούς, παρά τις εκατέρωθεν διαψεύσεις). Το σκληροπυρηνικό στρατόπεδο ουδέποτε έπαψε να αμφισβητεί τις ικανότητες της ιρανικής διαπραγματευτικής ομάδας, ακόμα και με δηλώσεις στα κρατικά μέσα ενημέρωσης.<br /><br />Το επίσημο αφήγημα της Τεχεράνης είναι ότι για την κατάρρευση του Μνημονίου ευθύνονται οι ΗΠΑ, που επέτρεψαν στο Ισραήλ να συνεχίσει τους βομβαρδισμούς στο Λίβανο και που επιχείρησαν να δημιουργήσουν τετελεσμένα στα Στενά, κατά παράβαση της συμφωνίας. Όμως, προσθέτει η αρθρογράφος, στους πολιτικούς κύκλους του Ιράν ελάχιστοι πείθονται από αυτά τα επιχειρήματα, ενώ δεν τα πιστεύει ούτε ο πρόεδρος Πεζεσκιάν. Όταν κάποιοι στρατηγοί προσπάθησαν να τον πείσουν ότι ο ίδιος ο Μοζταμπά Χαμενεϊ είχε εγκρίνει την επίθεση του Ιουλίου, ο Πεζεσκιάν αξίωσε να του φέρουν αποδείξεις, όπως ανέφεραν τρεις ιρανικές πηγές.</div><div><br />Που ποντάρουν οι «σκληροί»<br /><br />Ο πρόεδρος Πεζεσκιάν και ο πρόεδρος της Βουλής Γκαλιμπάφ έχουν προειδοποιήσει πως τα σχέδια των σκληροπυρηνικών για συνέχιση του πολέμου, ενέχουν τον κίνδυνο να συρθεί το Ιράν στην άβυσσο, με ακόμα χειρότερες αμερικανικές επιθέσεις και κυρώσεις. Όμως, η φράξια του πολέμου επιμένει ότι οι ιρανικές ένοπλες δυνάμεις, από κοινού με τους Χούθι της Υεμένης και τις σιιτικές πολιτοφυλακές, είναι σε θέση να επεκτείνουν τον πόλεμο και να μεγαλώσουν το κόστος για τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους.<br /><br />Από την άλλη πλευρά, οι Αμερικανοί ποντάρουν πως οι εσωτερικές έριδες σε συνδυασμό με την οικονομική ασφυξία και τις περιοδικές επιθέσεις, θα γονατίσουν το καθεστώς της Τεχεράνης. Η Ουάσιγκτον υποστηρίζει ότι, παρά τους ιρανικούς βομβαρδισμούς, έχει αυξηθεί ο αριθμός των δεξαμενόπλοιων που περνούν καθημερινά από τα Στενά με αμερικανική συνοδεία, δίνοντας ανάσες στην αγορά του πετρελαίου.</div><div><br />Ο παράγοντας Χούθι<br /><br />Όμως είναι ραγδαίες οι εξελίξεις και στο παράλληλο μέτωπο της Υεμένης, όπου οι Χούθι ελέγχουν πλέον τη δυτική ακτογραμμή της χώρας στην Ερυθρά Θάλασσα, σφίγγοντας τη μέγγενη στις εξαγωγές σαουδαραβικού πετρελαίου. Σαν να μην έφταναν οι στρατιωτικές επιτυχίες των Χούθι, βομβαρδίστηκε και έκλεισε προσωρινά, για «μερικές εβδομάδες», ο σαουδαραβικός αγωγός που παρακάμπτει το Ορμούζ και καταλήγει στην Ερυθρά, γεγονός που αναπόφευκτα οδηγεί στη μείωση των εξαγωγών και μέσω της διώρυγας του Σουέζ. Τον αγωγό έπληξαν drones που προήλθαν από το Ιράκ και πιθανότατα εκτοξεύθηκαν από σιιτική πολιτοφυλακή, δηλαδή από πληρεξούσιους της Τεχεράνης.<br /><br />Δεδομένου ότι οι Αμερικανοί δεν επενέβησαν υπέρ της Σαουδικής Αραβίας σε αυτό το στάδιο (είτε από επιλογή, είτε από αδυναμία), επιτρέποντας στους Χούθι να δημιουργήσουν τετελεσμένα στο έδαφος και στην Ερυθρά Θάλασσα, φαίνεται πως η σκληροπυρηνική τριάδα του Ιράν με την τακτική της, κερδίζει, προς το παρόν, πόντους στη διεύρυνση και στην παράταση του πολέμου. Εκτός εάν η διάκριση μεταξύ «σκληροπυρηνικών» και «πραγματιστών» Ιρανών είναι περισσότερο τεχνητή και αποτελούν τις δυο όψεις της ίδιας «καυτής πατάτας», που θα έχει στα χέρια του ο Τραμπ και όλος ο κόσμος τουλάχιστον μέχρι τις αρχές Νοεμβρίου, που θα γίνουν οι ενδιάμεσες εκλογές για το Κογκρέσο.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tovima.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Ποιος κυβερνά το Ιράν;

Στρατής Αγγελής Η τριάδα των σκληροπυρηνικών Φρουρών και η διαπάλη με τον πρόεδρο Πεζεσκιάν - Αποκαλυπτικό ρεπορτάζ των New York Times ρίχνε...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι τρεις αλλαγές που έχουν βάλει “φωτιά” στον πλανήτη…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRwy3kEVPIfJRGZUqMNxU9jteorhq3FuzKXzdPpJjiXzA&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="433" data-original-width="706" height="83" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRwy3kEVPIfJRGZUqMNxU9jteorhq3FuzKXzdPpJjiXzA&s=10" width="741" /></a></div><div><br /></div>Ο όρος «πολυκρίση» χρησιμοποιήθηκε τα τελευταία χρόνια για να περιγράψει τη συνύπαρξη πολλών κρίσεων που αλληλεπιδρούν και ενισχύουν η μία την άλλη. Το πρόβλημα σήμερα είναι βαθύτερο. Οι κρίσεις δεν είναι πλέον παρεκκλίσεις από την κανονικότητα. Είναι η νέα κανονικότητα. Ο πλανήτης έχει εισέλθει σε μια περίοδο διαρκούς και επιταχυνόμενης γεωπολιτικής και γεωοικονομικής αστάθειας.<br /><br />Του καθηγητή <b>Αθανασίου Πλατιά</b><br /><br />Οι εκδηλώσεις αυτού του φαινομένου είναι ήδη ορατές. Ο πόλεμος στην Ουκρανία βρίσκεται στο πέμπτο έτος του χωρίς ορατή διέξοδο. Όχι μόνο δεν βρισκόμαστε κοντά στο τέλος του πολέμου, αλλά αντίθετα αυξάνονται οι ενδείξεις γεωγραφικής και λειτουργικής κλιμάκωσής του. Η Ουκρανία κλιμακώνει πλήττοντας σε μεγάλο γεωγραφικό βάθος ενεργειακές, βιομηχανικές και στρατιωτικές υποδομές της Ρωσίας. Η Μόσχα, από την πλευρά της, κλιμακώνει εντατικοποιώντας τις επιθέσεις εναντίον της Ουκρανίας, χωρίς όμως να μπορεί να επιτύχει αποφασιστικό πολιτικό αποτέλεσμα.<br /><br />Το πρόβλημα για τη Ρωσία είναι ότι το «στρατηγικό βάθος» της Ουκρανίας δεν βρίσκεται στο ουκρανικό έδαφος. Βρίσκεται στην Ευρώπη, η οποία παρέχει όπλα, οικονομικούς πόρους, πληροφορίες και διπλωματική υποστήριξη. Αυτό δημιουργεί ισχυρό κίνητρο στη Μόσχα να διευρύνει το γεωγραφικό πεδίο της αναμέτρησης, αυξάνοντας το κόστος για τις χώρες που στηρίζουν το Κίεβο, χωρίς ταυτόχρονα να περάσει το κατώφλι της στρατιωτικής σύγκρουσης με χώρες του ΝΑΤΟ. Κάτι τέτοιο θα δοκίμαζε μεν τη συνοχή της Ατλαντικής Συμμαχίας αλλά θα μπορούσε να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη κλιμάκωση.<br /><br />Έτσι βλέπουμε επιθέσεις στους κόμβους διοικητικής υποστήριξης που συνδέουν την Ουκρανία με ευρωπαϊκές χώρες (όπως πρόσφατα στα σύνορα Ουκρανίας – Ρουμανίας), υβριδικές επιθέσεις, κυβερνοεπιθέσεις και προσπάθειες διατάραξης μεταφορικών και επικοινωνιακών δραστηριοτήτων. Ταυτόχρονα η Μόσχα μεταφέρει τεχνογνωσία παραγωγής υπερηχητικών πυραύλων στο Ιράν για να αυξήσει το κόστος στις ΗΠΑ. Τέλος, αναζητεί τρόπους να στείλει το ηχηρό μήνυμα (signaling) ότι είναι έτοιμη να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα. Όλα αυτά προοιωνίζονται περαιτέρω κλιμάκωση.<br /><br />Κλιμάκωση έχουμε και στον Περσικό Κόλπο. Ο εξάμηνος πόλεμος έχει ήδη περιορίσει την ελευθερία της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ, έχει επηρεάσει τις θαλάσσιες μεταφορές στην Ερυθρά Θάλασσα και έχει αναδιατάξει τις παγκόσμιες ενεργειακές αγορές. Ο πόλεμος ΗΠΑ – Ιράν δείχνει πώς μια περιφερειακή σύγκρουση μπορεί εύκολα να επεκταθεί γεωγραφικά και να αποκτήσει παγκόσμιες διαστάσεις.<br /><br />Τα παραπάνω δεν αποτελούν μια σειρά άσχετων γεγονότων. Πίσω τους βρίσκονται βαθύτερες μεταβολές στη δομή και τη λειτουργία του διεθνούς συστήματος.<br /><br />Η πρώτη είναι η διάχυση και ανακατανομή της ισχύος. Η συγκέντρωση ισχύος στα χέρια των ΗΠΑ μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Η άνοδος της κινεζικής ισχύος αποτελεί τη σημαντικότερη έκφραση αυτής της μεταβολής και έχει οδηγήσει σε έναν νέο, σφοδρό γεωπολιτικό και γεωοικονομικό ανταγωνισμό. Το πεδίο αυτού του ανταγωνισμού βρίσκεται στην περιφέρεια της Ευρασίας (Rimland): από τη Βαλτική και τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο, την Ερυθρά Θάλασσα, τον Περσικό Κόλπο και τις θάλασσες της Ανατολικής Ασίας. Όλες οι θαλάσσιες περιοχές γύρω από την Ευρασία «έχουν πάρει φωτιά».<br /><br />Ταυτόχρονα, ισχύς διαχέεται προς μεσαίες δυνάμεις όπως η Ινδία, η Τουρκία, η Ινδονησία και η Βραζιλία, αλλά και προς μικρότερους κρατικούς και μη κρατικούς δρώντες. Εδώ η γεωπολιτική μεταβολή συναντά την τεχνολογική. Drones, εμπορικοί δορυφόροι, φτηνοί αισθητήρες, όπλα εξαιρετικής ακριβείας στόχευσης και τεχνητή νοημοσύνη έχουν μειώσει το κόστος απόκτησης σημαντικών στρατιωτικών δυνατοτήτων.<br /><br />Αυτό δεν σημαίνει εξίσωση ισχύος. Οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Ρωσία εξακολουθούν να διαθέτουν πολύ μεγαλύτερη συνολική ισχύ από τους υπόλοιπους δρώντες. Η τεχνολογική διάχυση όμως επιτρέπει σε έναν ασθενέστερο δρώντα να επιβάλλει δυσανάλογο κόστος σε έναν ισχυρότερο. Οι Χούθι δεν χρειάζεται να ελέγχουν την Ερυθρά Θάλασσα για να διαταράξουν τη ναυσιπλοΐα. Αρκεί να αυξήσουν το ρίσκο διέλευσης. Το ίδιο ισχύει και για το Ιράν: δεν χρειάζεται να κυριαρχεί στον Περσικό Κόλπο για να αυξήσει το κόστος και το ρίσκο διέλευσης από τα Στενά του Ορμούζ. Η Ουκρανία δεν χρειάζεται να αποκτήσει αεροπορική υπεροχή για να πλήττει κρίσιμες ρωσικές υποδομές σε μεγάλο γεωγραφικό βάθος.<br /><br />Αλλάζει ταυτόχρονα και η οικονομία του πολέμου. Φτηνά drones αναγκάζουν αμυνόμενους να χρησιμοποιούν πανάκριβα συστήματα προστασίας. Όπλα εξαιρετικής ακριβείας στόχευσης μπορούν πλέον να παραχθούν σε μεγάλους αριθμούς, να δημιουργήσουν κορεσμό στις αντίπαλες άμυνες και να εξαντλήσουν τα αποθέματα κάθε αμυνόμενου. Η τεχνητή νοημοσύνη προσθέτει μια ακόμη διάσταση: επιτρέπει την ενοποίηση αισθητήρων, πληροφοριών, επικοινωνιών, διαδικασιών επιλογής στόχων και οπλικών συστημάτων. Ο ανταγωνισμός δεν διεξάγεται πλέον ανάμεσα σε μεμονωμένα οπλικά συστήματα αλλά ανάμεσα σε ολόκληρες στρατιωτικές αρχιτεκτονικές: ποιος συλλέγει καλύτερα πληροφορίες, ποιος τις επεξεργάζεται ταχύτερα και ποιος τις αξιοποιεί αποτελεσματικότερα.<br /><br />Η δεύτερη βαθιά μεταβολή αφορά την ίδια τη διεθνή τάξη. Οι ΗΠΑ λειτούργησαν επί δεκαετίες ως ο βασικός πυλώνας της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής ασφαλείας. Σήμερα, όμως, δεν μπορούν να υποστηρίξουν τις δεσμεύσεις που συσσώρευσαν στην περίοδο της ηγεμονίας τους. Δεν επαρκούν οι διαθέσιμοι πόροι για να υποστηρίξουν ταυτόχρονα συμμαχίες στην Ευρώπη, στη Μέση Ανατολή και στην Ασία. Για αυτό προσπαθούν να απεγκλωβιστούν από τις δεσμεύσεις τους στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή ώστε να επικεντρωθούν στην Ανατολική Ασία όπου βρίσκεται ο κύριος ανταγωνιστής τους, η Κίνα.<br /><br />Ο πόλεμος στον Κόλπο κατέστησε ορατούς τους αμερικανικούς περιορισμούς σε αποθέματα πυρομαχικών, οπλικών συστημάτων, διαθεσιμότητας στρατιωτικών δυνάμεων και γενικότερα δυνατότητας ταυτόχρονης παρουσίας σε πολλά μέτωπα. Για να συγκεντρώσουν δυνάμεις στον Κόλπο, έπρεπε να τις αποσύρουν από το κύριο μέτωπο, την Ανατολική Ασία.<br /><br />Την ίδια στιγμή, η Ουάσιγκτον αμφισβητεί πλευρές της μεταπολεμικής τάξης που η ίδια οικοδόμησε. Οι ιμπεριαλιστικές πολιτικές της στη Βενεζουέλα, ο εμπορικός πόλεμος κατά του Καναδά και οι απειλές για κατάληψη της Γροιλανδίας ενισχύουν την αβεβαιότητα για τον χαρακτήρα της αμερικανικής ισχύος. Οι ΗΠΑ έχουν πλέον μετατραπεί σε πηγή αστάθειας στο διεθνές σύστημα και συμπεριφέρονται στους συμμάχους τους ως να ήταν δορυφόροι.<br /><br />Έτσι δεν πρέπει να αιφνιδιάζει κανένα ότι οι σύμμαχοί τους αντιδρούν αναζητώντας εναλλακτικές διευθετήσεις ασφαλείας. Η Συμφωνία της Μέκκας μεταξύ Σαουδικής Αραβίας, Τουρκίας και Πακιστάν μπορεί να διαβαστεί μέσα από αυτό το πρίσμα. Η ίδια λογική εξηγεί τη συζήτηση για ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία και την αναζήτησή πυρηνικών επιλογών από Νότια Κορέα, Ιαπωνία και Πολωνία. Η αβεβαιότητα για την αξιοπιστία των συμμαχιών ενισχύει τη λογική της αυτοβοήθειας.<br /><br />Η τρίτη μεταβολή είναι η εργαλειοποίηση της οικονομικής αλληλεξάρτησης. Η παγκοσμιοποίηση αναπτύχθηκε σε μια περίοδο κατά την οποία η λογική της οικονομικής αποτελεσματικότητας υπερίσχυε της γεωπολιτικής λογικής. Αυτό άλλαξε με την άνοδο της Κίνας και την επιστροφή του ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων. Η διασύνδεση των οικονομιών μετατράπηκε έτσι σε πεδίο αντιπαράθεσης.<br /><br />Χρηματοπιστωτικά δίκτυα, τεχνολογία, σπάνιες γαίες, ενέργεια, λιμάνια, ναυτιλία, θαλάσσιες διαδρομές και εφοδιαστικές αλυσίδες αποτελούν πλέον εργαλεία γεωοικονομικού πολέμου. Οι ΗΠΑ οπλοποιούν την κυριαρχία τους στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, στην τεχνολογία και στην ενέργεια. Η Κίνα με τη σειρά της οπλοποιεί τη βιομηχανική της παραγωγή, τις εφοδιαστικές αλυσίδες και τις σπάνιες γαίες.<br /><br />Η φύση της διεθνούς πολιτικής και του πολέμου δεν άλλαξαν, ούτε εξαφανίστηκαν οι παραδοσιακοί μηχανισμοί της ισχύος και της εξισορρόπησης. Αυτό που άλλαξε είναι το περιβάλλον μέσα στο οποίο λειτουργούν. Η διάχυση της ισχύος, η τεχνολογική επανάσταση, η εργαλειοποίηση της αλληλεξάρτησης και η μειωμένη ικανότητα της ηγεμονικής δύναμης να οργανώνει μόνη της τη διεθνή τάξη δημιουργούν πολλαπλά σημεία τριβής, περισσότερους δρώντες ικανούς να προκαλέσουν αναταραχή και περισσότερους μηχανισμούς μέσω των οποίων μια τοπική κρίση μπορεί να μεταδοθεί σε όλον τον πλανήτη.<br />Αυτός είναι ο λόγος που η πολυκρίση έχει μετατραπεί σε μόνιμη κρίση.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οι τρεις αλλαγές που έχουν βάλει “φωτιά” στον πλανήτη…

Ο όρος «πολυκρίση» χρησιμοποιήθηκε τα τελευταία χρόνια για να περιγράψει τη συνύπαρξη πολλών κρίσεων που αλληλεπιδρούν και ενισχύουν η μία τ...

Διαβάστε την συνέχεια