Πώς βλέπει η Τουρκία του Ερντογάν τον πόλεμο στο Ιράν.

<a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2026/04/2264714928.png"><img height="116" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2026/04/2264714928.png.pagespeed.ce.sUfzfbi7VL.png" width="766" /></a><br /><br /><b>Γιώργος Σκαφιδάς</b><br />Κάθε κρίση είναι και μια ευκαιρία, λένε όσοι θέλουν να βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο. Αυτό δεν σημαίνει, ωστόσο, ότι ακόμη κι αυτοί δεν θα προτιμούσαν να είχαν αποφύγει πολλές από εκείνες τις κρίσεις που εκ των υστέρων εξωραΐζονται ως ευκαιρίες.<br /><br />Τούρκοι και Άραβες δεν ήθελαν τον πόλεμο που ξέσπασε όταν Αμερικανοί και Ισραηλινοί επιτέθηκαν στο Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου. Αφού όμως δεν κατάφεραν να τον αποτρέψουν, τώρα καλούνται να προσαρμοστούν και – ει δυνατόν – να αποκομίσουν οφέλη, ενισχύοντας τη δική τους θέση ενόψει της όποιας επόμενης μέρας στην περιοχή.<br /><br />Το τουρκοαραβικό μέτωπο δεν ήταν ποτέ του αρραγές έναντι του Ιράν. Από τους Άραβες του Κόλπου άλλοι όπως το Ομάν και το Κατάρ ήταν πιο κοντά στην Τεχεράνη· και άλλοι περισσότερο μακριά από αυτήν όπως για παράδειγμα τα Εμιράτα (που εντάχθηκαν στις Συμφωνίες του Αβραάμ εξομαλύνοντας τις σχέσεις τους με το Ισραήλ και είχαν εδαφικές διενέξεις με το Ιράν για την κυριότητα σειράς νησιών στο Ορμούζ).<br /><br />Όσο για την Τουρκία του σουνίτη Ερντογάν, εκείνη είχε με το σιιτικό Ιράν μια σχέση που ακροβατούσε μεταξύ συνεργασίας (Halkbank) και ανταγωνισμού. Αμφότεροι, Αραβες και Τούρκοι, έβλεπαν βέβαια επί σειρά ετών το Ιράν ως ένα μάλλον ωφέλιμο και βολικό αντίβαρο στην ισχύ του Ισραήλ.<br /><br />Τώρα ωστόσο που το Ιράν έχει υποστεί βαριά πλήγματα, κάποιοι μεταξύ των Αράβων (όχι όλοι) καλούν τις ΗΠΑ «να τελειώσουν τη δουλειά» συντρίβοντας το ιρανικό θεοκρατικό καθεστώς που τις περασμένες εβδομάδες τους έβαλε στο στόχαστρο ως συμμάχους και εταίρους των Αμερικανών.<br /><br />Το εάν γίνεται πρακτικά αυτή η δουλειά όντως να τελειώσει είναι, βέβαια, εξαιρετικά αμφίβολο πια. Αντιθέτως, αυτό που πλέον φαντάζει περισσότερο πιθανό είναι ένα σενάριο ακόμη μεγαλύτερης διάχυσης του χάους στη Μέση Ανατολή, το οποίο όμως δεν θα συνέφερε ούτε στο ελάχιστο τις – προσανατολισμένες στο εμπόριο, στον τουρισμό και στην ενέργεια – αραβικές μοναρχίες του Κόλπου.<br /><br />Τι σκέφτεται η Τουρκία για όλα αυτά;<br /><br />Η Άγκυρα θα ήθελε, όπως προαναφέρθηκε, να είχε αποφευχθεί αυτός ο πόλεμος. Από την στιγμή ωστόσο που δεν κατάφερε να τον αποτρέψει (δεν ήταν άλλωστε στο χέρι της), τώρα επιχειρεί να τον διαχειριστεί, να τον εκμεταλλευτεί προς ίδιον όφελος (στον βαθμό που αυτό είναι εφικτό) και – ει δυνατόν – να τον περιορίσει.<br /><br />Όπως στην Ουκρανία, έτσι και στην περίπτωση του Ιράν, η Τουρκία επιχειρεί να διαδραματίσει διαμεσολαβητικό ρόλο, έναν ρόλο μέσα από τον οποίο όμως θα ενισχύει παράλληλα τη δική της διαπραγματευτική ισχύ και το δικό της προφίλ στα μάτια της διεθνούς κοινότητας. Στην περίπτωση του Ιράν μάλιστα, μέσα από αυτές τις διαμεσολαβητικές προσπάθειες λέγεται ότι θα μπορούσε να αναδυθεί και ένα νέο «συμμαχικού» τύπου μπλοκ: εν προκειμένω με τη συμμετοχή της Τουρκίας, της Αιγύπτου, του Πακιστάν και της Σαουδικής Αραβίας.<br /><br />Οι ΥΠΕΞ των εν λόγω χωρών είχαν σειρά επαφών με θέμα τον πόλεμο στο Ιράν. Το αν αυτές οι επαφές θα έχουν συνεχεία στο ίδιο τετραμερές πλαίσιο και με την ίδια ζέση έπειτα από αυτόν τον πόλεμο, είναι κάτι που μένει να φανεί.<br /><br />Για την Τουρκία του Ερντογάν πάντως, τα πράγματα ήταν σε έναν βαθμό «ξεκάθαρα» ήδη πριν από αυτόν τον πόλεμο: Το Ισραήλ του Νετανιάχου ήταν ο μεγάλος ανταγωνιστής· και οι αραβικές ηγεσίες (του Σίσι στην Αίγυπτο, του Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν στη Σαουδική Αραβία και του Μοχάμεντ μπιν Ζαγέντ στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα) οι πρώην ανταγωνιστές τους οποία τώρα η Άγκυρα επαναπροσεγγίζει με διάθεση αποκατάστασης των δεσμών.<br /><br />Το εν λόγω τουρκικό μοντέλο (επανα)προσέγγισης επί της ουσίας δεν έχει αλλάξει. Αντιθέτως, οι μεσανατολικές συρράξεις των τελευταίων ετών, πρώτα στη Γάζα και έπειτα στο Ιράν, μάλλον το ενισχύουν επαναβεβαιώνοντας τις τουρκικές διαθέσεις.<br /><br />Από εκεί και πέρα ωστόσο, σε σχέση με το ίδιο το Ιράν και το μέλλον του, η Άγκυρα μάλλον δεν θα επιθυμούσε να δει το προσεχές διάστημα να γίνονται πράξη μεγάλες ανατροπές. Μια ιρανική κατάρρευση θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για εξελίξεις που θα αξιολογούνταν ως «αρνητικές» για την Τουρκία.<br /><br />Ενδεικτικά, θα μπορούσαν να αναφερθούν ως τέτοιες η αναμόχλευση του Κουρδικού, η αναζωπύρωση του μεταναστευτικών/προσφυγικού, η αύξηση στις τιμές της ενέργειας και των λιπασμάτων, η διάρρηξη των εφοδιαστικών αλυσίδων, η περαιτέρω ενίσχυση της περιφερειακής θέσης του Ισραήλ κ.ά.<br /><br />«Ιδανικά», εάν μπορούσε να επιλέξει, η τουρκική ηγεσία θα ήθελε ένα Ιράν το οποίο είναι σε έναν βαθμό αποδυναμωμένο μεν και διαχειρίσιμο, αλλά αρκούντως επικίνδυνο ως αντίπαλο δέος κυρίως στους Ισραηλινούς. Η πλευρά Ερντογάν θα ήθελε όμως και κάτι άλλο: ένα ΝΑΤΟ (απαλλαγμένο από τις ενδοσυμμαχικές διαφωνίες τις σχετικές με τα Στενά του Ορμούζ) το οποίο δεν θα προσέλθει στην επερχόμενη Σύνοδο Κορυφής στην Αγκυρα βαθιά κλονισμένο…<div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πώς βλέπει η Τουρκία του Ερντογάν τον πόλεμο στο Ιράν.

Γιώργος Σκαφιδάς Κάθε κρίση είναι και μια ευκαιρία, λένε όσοι θέλουν να βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο. Αυτό δεν σημαίνει, ωστόσο, ότι ακόμη κ...

Διαβάστε την συνέχεια

Συστοιχία Patriot στην Κάρπαθο: Οργή στην Τουρκία για την ελληνική αεράμυνα.

<img src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-04/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1_2026-04-11_095210629.png?itok=fqI-BUzP" /><br /><br />Σε πλήρη επιχειρησιακή λειτουργία τέθηκε η πυροβολαρχία Patriot, δημιουργώντας αδιαπέραστη ζώνη άρνησης πρόσβασης και προκαλώντας τον εκνευρισμό της Άγκυρας<br /><br />Μία κίνηση υψηλής στρατηγικής βαρύτητας στον χώρο του νοτιοανατολικού Αιγαίου ολοκληρώθηκε και τυπικά, προκαλώντας ταυτόχρονα έντονο βραχυκύκλωμα στον τουρκικό αμυντικό σχεδιασμό.<br /><br />Η πλήρης μεταφορά, εγκατάσταση και λειτουργία μίας συστοιχίας αντιαεροπορικών πυραύλων Patriot (MIM-104) στην Κάρπαθο έχει πλέον τεθεί σε πλήρη επιχειρησιακή εφαρμογή.<br /><br />Η επιλογή της Καρπάθου κάθε άλλο παρά τυχαία θεωρείται από τα επιτελεία. Το νησί των Δωδεκανήσων λειτουργεί πλέον ως ένα «φυσικό αεροπλανοφόρο» στον πυρήνα του νοτιοανατολικού άξονα.<br /><br />Με τη μεταφορά του συγκεκριμένου οπλικού συστήματος δημιουργείται μια εξαιρετικά ισχυρή ζώνη άρνησης πρόσβασης (A2/AD). Η ζώνη αυτή δεν καλύπτει απλώς το γεωγραφικό κενό μεταξύ Κρήτης και Ρόδου, αλλά, χάρη στην τεράστια εμβέλεια του ραντάρ και των βλημάτων, παρέχει μια διευρυμένη αντιαεροπορική ομπρέλα που φτάνει μέχρι τον εναέριο χώρο της Κύπρου.<br /><br />Το πιο κρίσιμο, ωστόσο, επιχειρησιακό πλήγμα για την Τουρκία είναι ότι το προηγμένο ραντάρ των Patriot έχει τη δυνατότητα να «λοκάρει» κάθε πτήση και κίνηση που πραγματοποιείται από την τουρκική αεροπορική βάση στο Ντάλαμαν. Η δυνατότητα αυτή καθιστά το εν λόγω αεροδρόμιο ουσιαστικά αχρησιμοποίητο και ευάλωτο σε περίπτωση οποιασδήποτε κρίσης.<br />Η προστασία από τα drones και το δικτυοκεντρικό σύστημα<br /><br />Η ανάπτυξη της πυροβολαρχίας στο νησί επέσπευσε ο ευρύτερος αμυντικός σχεδιασμός, με αφορμή τις πρόσφατες επιθέσεις από ιρανικά drones σε περιοχές κοντά στις βρετανικές βάσεις στο Ακρωτήρι της Κύπρου.<br /><br />Το σύστημα Patriot παρέχει αξιόπιστη άμυνα απέναντι τόσο σε βαλλιστικούς πυραύλους όσο και σε μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Επιπλέον, το συγκεκριμένο αντιαεροπορικό σύστημα δεν επιχειρεί μεμονωμένα, αλλά λειτουργεί συνδυαστικά και δικτυοκεντρικά με τις φρεγάτες τύπου Belharra και τα μαχητικά F-16 που δρουν στην περιοχή.<br /><br />Από την πλευρά της, η Τουρκία αντέδρασε σπασμωδικά. Η Άγκυρα εξέλαβε τη θωράκιση της Καρπάθου ως «πρόκληση», προχωρώντας στην αποστολή επίσημων επιστολών προς το ΝΑΤΟ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών και ο εκπρόσωπός του, Οντζού Κετσελί, έσπευσαν να καταγγείλουν την Αθήνα για στρατιωτικοποίηση των νησιών, ανασύροντας το πάγιο αφήγημά τους περί δήθεν παραβίασης της Συνθήκης των Παρισίων του 1947 για τα Δωδεκάνησα. Την ίδια στιγμή, ο τουρκικός Τύπος υποστήριξε ότι η Ελλάδα εργαλειοποιεί την αστάθεια στη Μέση Ανατολή για να δημιουργήσει τετελεσμένα.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Συστοιχία Patriot στην Κάρπαθο: Οργή στην Τουρκία για την ελληνική αεράμυνα.

Σε πλήρη επιχειρησιακή λειτουργία τέθηκε η πυροβολαρχία Patriot, δημιουργώντας αδιαπέραστη ζώνη άρνησης πρόσβασης και προκαλώντας τον εκνευρ...

Διαβάστε την συνέχεια

<img height="113" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/04/starmer-trump-768x432.jpg" width="737" /><br /><br />Στάρμερ και Τραμπ χαράσσουν σχέδιο ναυτικής ισχύος ενώ η εκεχειρία τρίζει και το ΝΑΤΟ δοκιμάζεται<br /><br />Σε μια από τις πιο επικίνδυνες καμπές της σύγχρονης γεωπολιτικής, ο Βρετανός πρωθυπουργός Στάρμερ επιβεβαίωσε ότι είχε κρίσιμη συνομιλία με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τραμπ, με αντικείμενο όχι μόνο τη διπλωματία αλλά και συγκεκριμένα στρατιωτικά σενάρια για το Στενό του Ορμούζ.<br /><br />Η αποκάλυψη αυτή έρχεται σε μια στιγμή όπου η εύθραυστη εκεχειρία ΗΠΑ–Ιράν απειλείται άμεσα, ενώ η περιοχή βρίσκεται ήδη σε πολυεπίπεδη σύγκρουση που εκτείνεται από τον Λίβανο έως τον Περσικό Κόλπο.<div><br />Τα Στενά του Ορμούζ στο επίκεντρο της κρίσης<br /><br />Δεν είναι απλώς ένα πέρασμα:Διακινεί περίπου το 1/5 της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου<br />Αποτελεί στρατηγικό choke point μεταξύ Ιράν και αραβικών μοναρχιών<br />Είναι εύκολα μπλοκάρισιμο αλλά δύσκολα ελεγχόμενο<br /><br />Τις τελευταίες ημέρες:Η ναυσιπλοΐα έχει σχεδόν «παγώσει»<br />Εμπορικά πλοία αποφεύγουν τη διέλευση<br />Ασφαλιστικά κόστη έχουν εκτοξευθεί<br /><br />Το αποτέλεσμα: παγκόσμια ενεργειακή ανασφάλεια<br /> Οι δηλώσεις που αποκαλύπτουν τον σχεδιασμό<br /><br />Ο Στάρμερ ήταν σαφής:«Συζητήσαμε τις στρατιωτικές δυνατότητες και τη logistics μετακίνησης πλοίων»<br />«Χτίζουμε συνασπισμό κρατών – όχι μόνο διπλωματικά αλλά και στρατιωτικά»<br />«Το επίκεντρο ήταν ένα πρακτικό σχέδιο για τη ναυσιπλοΐα στο Στενό»<br /><br />Παράλληλα, έστειλε μήνυμα για τη Δύση:«Το NATO είναι προς το συμφέρον των ΗΠΑ και της Ευρώπης», αναφερόμενος στο NATO<br /><br />Και με εμφανή ενόχληση για τις γεωπολιτικές επιπτώσεις:«Οι πολίτες πληρώνουν το τίμημα από τις ενέργειες του Τραμπ ή του Πούτιν», αναφορά στον Vladimir Putin<br /> Περιοδεία στον Κόλπο: Διπλωματία και στρατιωτική κινητοποίηση<br /><br />Η τριήμερη περιοδεία του Στάρμερ περιλάμβανε:Σαουδική Αραβία<br />ΗΑΕ<br />Μπαχρέιν<br />Κατάρ<br /><br />Κεντρικός στόχος:<br /><br />Δημιουργία συνασπισμού άνω των 30 χωρών<br /><br />Ο συνασπισμός αυτός αναμένεται να αναλάβει:συνοδεία εμπορικών πλοίων<br />στρατιωτική επιτήρηση της περιοχής<br />συντονισμό με ΗΠΑ για πιθανή επέμβαση</div><div><br />Η εκεχειρία που δεν είναι ειρήνη<br /><br />Παρότι ανακοινώθηκε προσωρινή εκεχειρία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν:παραμένει εύθραυστη<br />αμφισβητείται η εφαρμογή της<br />επηρεάζεται από άλλες συγκρούσεις<br /><br />Συγκεκριμένα:Οι ισραηλινές επιχειρήσεις στον Λίβανο κλιμακώνουν την ένταση<br />Υπάρχουν κατηγορίες για παραβιάσεις της συμφωνίας<br />Το Ορμούζ παραμένει μερικώς κλειστό<br /><br />Δηλαδή: καμία πραγματική αποκλιμάκωση <br />1. Από τη διπλωματία στη στρατιωτική αποτροπή<br /><br />Οι δηλώσεις Στάρμερ δείχνουν μετατόπιση:από «διάλογο» → σε στρατιωτική προετοιμασία<br />από «εκεχειρία» → σε διαχείριση σύγκρουσης<br /><br />Η Δύση προετοιμάζεται για το χειρότερο σενάριο<br />2. Το Ορμούζ ως παγκόσμιο όπλο<br /><br />Το Ιράν μπορεί:να μπλοκάρει τη διέλευση<br />να πλήξει δεξαμενόπλοια<br />να προκαλέσει ενεργειακό σοκ<br /><br />Αυτό του δίνει τεράστια γεωπολιτική μόχλευση<br />3. Κρίση στο δυτικό στρατόπεδο<br /><br />Ο Τραμπ αμφισβητεί ανοιχτά το ΝΑΤΟ<br />πιέζει συμμάχους για στρατιωτική συμμετοχή<br /><br />Ο Στάρμερ υπερασπίζεται τη συμμαχία<br />προσπαθεί να κρατήσει ενωμένο το δυτικό μπλοκ<br /><br />Προκύπτει στρατηγικό ρήγμα ΗΠΑ–Ευρώπης<br />4. Ο ρόλος τρίτων παικτών<br /><br />Ο Στάρμερ επικοινώνησε και με τον πρωθυπουργό του Πακιστάν Σαρίφ ο οποίος διαδραμάτισε ρόλο στην επίτευξη της προσωρινής εκεχειρίας.<br /><br />Αυτό δείχνει ότι:η κρίση έχει παγκόσμια διάσταση<br />εμπλέκονται δυνάμεις πέρα από τη Δύση<br />5. Οικονομικός αντίκτυπος: Ο «αόρατος πόλεμος»<br /><br />Η αστάθεια έχει ήδη οδηγήσει σε:αυξήσεις τιμών ενέργειας<br />αβεβαιότητα στις αγορές<br />πίεση σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις<br /><br />Ο πόλεμος μεταφέρεται απευθείας στην καθημερινότητα<br /><br />Οι συνομιλίες Στάρμερ–Τραμπ αποκαλύπτουν μια σκληρή αλήθεια:<br /><br />Η εκεχειρία δεν είναι ειρήνη – είναι προετοιμασία για την επόμενη φάση <br /><br />Τα Στενά του Ορμούζ εξελίσσονται σε</div><div>:επίκεντρο στρατιωτικής στρατηγικής<br />ενεργειακό «όπλο»<br />πιθανό σημείο ανάφλεξης</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Στάρμερ και Τραμπ χαράσσουν σχέδιο ναυτικής ισχύος ενώ η εκεχειρία τρίζει και το ΝΑΤΟ δοκιμάζεται Σε μια από τις πιο επικίνδυνες καμπές της ...

Διαβάστε την συνέχεια

Διπλωματική κρίση στο COP31: Η Τουρκία μπλοκάρει την Κύπρο και πυροδοτεί σύγκρουση με ΕΕ.

<img height="132" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/04/cop-32-768x506.jpg" width="761" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Έντονες αντιδράσεις από ΕΕ και νέο επεισόδιο στο Κυπριακό με φόντο την κλιματική διπλωματία</span></h3>Ένα νέο επεισόδιο έντασης στις σχέσεις Τουρκία – Κυπριακή Δημοκρατία εκτυλίχθηκε στο πλαίσιο της διεθνούς κλιματικής διπλωματίας, με αφορμή την Ετήσια Διάσκεψη για την Κλιματική Αλλαγή COP31.<br /><br />Σύμφωνα με διπλωματικές πληροφορίες, η Άγκυρα, ως προεδρεύουσα της διάσκεψης, αρνήθηκε να επιτρέψει τη συμμετοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας στις εργασίες που πραγματοποιήθηκαν στις 27 Μαρτίου 2026 στην έδρα του Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών.<br />Ο αποκλεισμός και το διπλωματικό μήνυμα<br /><br />Η Λευκωσία φέρεται να στερήθηκε ακόμη και φυσικής παρουσίας στην αίθουσα συνεδρίασης, όπου προήδρευσε ο Τούρκος υπουργός Περιβάλλοντος Μουράτ Κουρούμ.<br /><br />Το περιστατικό αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα καθώς:αφορά διεθνές φόρουμ υψηλού επιπέδου<br />συνδέεται με παγκόσμια ατζέντα (κλιματική αλλαγή)<br />εγείρει ζητήματα θεσμικής νομιμότητας και συμμετοχής<br /> Αντίδραση ΕΕ: «Παραβίαση αρχών του ΟΗΕ»<br /><br />Η Ευρωπαϊκή Ένωση αντέδρασε έντονα, καταδικάζοντας τον αποκλεισμό σε μεταγενέστερη συνεδρίαση του ΟΗΕ. <img height="479" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/04/foto-cop31.jpg" width="640" /><br /><br />Στην επίσημη τοποθέτησή της, η ΕΕ:εξέφρασε «σοβαρή ανησυχία»<br />υπογράμμισε την αρχή της κυρίαρχης ισότητας των κρατών<br />τόνισε ότι όλα τα κράτη-μέλη του ΟΗΕ πρέπει να έχουν πλήρη συμμετοχή<br /><br />Η παρέμβαση της ΕΕ είχε σαφή πολιτικό χαρακτήρα, καθώς εκπροσωπεί και την ίδια την Κυπριακή Δημοκρατία ως κράτος-μέλος της.<br />Η απάντηση της Άγκυρας: Μη αναγνώριση και «επιλεκτικές προσκλήσεις»<br /><br />Η τουρκική πλευρά υπερασπίστηκε τη στάση της, επικαλούμενη τη διαχρονική πολιτική μη αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας.<br /><br />Σύμφωνα με την επίσημη τοποθέτηση:η εκδήλωση δεν τελούσε υπό επίσημη εντολή του ΟΗΕ<br />οι προσκλήσεις ήταν στη διακριτική ευχέρεια της διοργανώτριας χώρας<div><br />προσκλήθηκαν μόνο κράτη που αναγνωρίζει η Τουρκία<br /><br />Παράλληλα, η Άγκυρα επιτέθηκε πολιτικά στην ΕΕ, κατηγορώντας την για:«μη ισορροπημένη στάση» στο Κυπριακό<br />ιστορική ευθύνη μετά την ένταξη της Κύπρου στην Ένωση<br /><br />Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στο Σχέδιο Ανάν, το οποίο απορρίφθηκε από την ελληνοκυπριακή κοινότητα το 2004. </div><div><br /> Κλιματική διπλωματία ως πεδίο γεωπολιτικής σύγκρουσης<br /><br />Το περιστατικό αποκαλύπτει μια ευρύτερη τάση: Η κλιματική διπλωματία μετατρέπεται σε προέκταση γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων.<br /><br />Τρία κρίσιμα συμπεράσματα προκύπτουν:<br />1. Θεσμική ασάφεια<br /><br />Η τουρκική επίκληση ότι η συνάντηση δεν ήταν επίσημη διαδικασία του ΟΗΕ δημιουργεί «γκρίζες ζώνες» στη διεθνή διακυβέρνηση.<br />2. Εργαλειοποίηση διεθνών φόρουμ<br /><br />Η επιλογή αποκλεισμού κράτους-μέλους του ΟΗΕ ενισχύει την αντίληψη ότι:διεθνείς πλατφόρμες χρησιμοποιούνται για πολιτική πίεση<br />η συμμετοχή δεν είναι πάντα ουδέτερη ή δεδομένη<br />3. Αναβάθμιση του Κυπριακού<br /><br />Το ζήτημα επανέρχεται δυναμικά σε διεθνή φόρα, συνδέοντας:περιβάλλον<br />διεθνές δίκαιο<br />αναγνώριση κρατών<br /><br />Το επεισόδιο στο COP31 δεν αποτελεί απλώς ένα διπλωματικό επεισόδιο χαμηλής έντασης.<br /><br />Αντίθετα, αναδεικνύει:τη συνεχιζόμενη ένταση στο Κυπριακό<br />τα όρια της πολυμερούς διπλωματίας<br />τη σύγκρουση μεταξύ πολιτικής αναγνώρισης και διεθνούς συμμετοχής<br /><br /> Σε μια περίοδο όπου η κλιματική συνεργασία θεωρείται παγκόσμια αναγκαιότητα, τέτοιες κινήσεις υπονομεύουν την ίδια τη λογική της διεθνούς συνεργασίας.<br /><br />Πηγές εμπλουτισμού: Δηλώσεις ΕΕ σε συνεδρίαση ΟΗΕ για Παγκόσμια Ημέρα Μηδενικών Αποβλήτων (2026),Διπλωματικές πηγές ΟΗΕ – COP31 διαδικασίες,Τοποθετήσεις τουρκικής αντιπροσωπείας στον ΟΗΕ,Ιστορικό αρχείο ΟΗΕ για το Κυπριακό και το Σχέδιο Ανάν</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Διπλωματική κρίση στο COP31: Η Τουρκία μπλοκάρει την Κύπρο και πυροδοτεί σύγκρουση με ΕΕ.

Έντονες αντιδράσεις από ΕΕ και νέο επεισόδιο στο Κυπριακό με φόντο την κλιματική διπλωματία Ένα νέο επεισόδιο έντασης στις σχέσεις Τουρκία –...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί ο πόλεμος της Αμερικής κατά του Ιράν έχει αλλάξει τη Μέση Ανατολή, προς το χειρότερο.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/Iran-9.webp"><img height="113" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/Iran-9-696x392.webp" width="727" /></a><br /><br />Το τέλος του πολέμου ΗΠΑ-Ιράν δεν ήρθε με καθαρούς όρους, αλλά με μια σύγχυση που αντανακλά την ίδια τη φύση της σύγκρουσης. Ο Ντόναλντ Τραμπ πέρασε μέσα σε ώρες από απειλές ολοκληρωτικής καταστροφής του Ιράν σε ανακοίνωση εκεχειρίας δύο εβδομάδων, με τη μεσολάβηση του Σεμπάχ Σαρίφ. Ωστόσο, οι εχθροπραξίες δεν σταμάτησαν πραγματικά: επιθέσεις με drones και πυραύλους συνεχίστηκαν, ενώ διαφορετικές πλευρές έδιναν αντικρουόμενες ερμηνείες της συμφωνίας.<br /><br />Η εικόνα είναι αυτή ενός πολέμου χωρίς σαφείς νικητές. Το Ιράν υπέστη σοβαρές καταστροφές σε στρατιωτικές και πολιτικές υποδομές, αλλά διατήρησε τον πυρήνα του καθεστώτος, το απόθεμα εμπλουτισμένου ουρανίου και, κυρίως, την ικανότητα να πλήττει την περιοχή. Το Ισραήλ, υπό τον Μπέζναμιν Νετανιάχου πέτυχε σημαντικά στρατιωτικά πλήγματα, αλλά δεν εξουδετέρωσε την ιρανική απειλή. Οι ΗΠΑ, από την πλευρά τους, εξάντλησαν πόρους και ενέτειναν την αβεβαιότητα χωρίς να επιτύχουν τους αρχικούς τους στόχους.<div><br />Το ισχυρό γεωοικονομικό όπλο<br /><br />Το πιο ανησυχητικό στοιχείο είναι η ανάδειξη του Στενού του Ορμούζ ως πραγματικού γεωοικονομικού «όπλου». Το Ιράν απέδειξε ότι μπορεί να διαταράξει ή και να ελέγξει τη ναυσιπλοΐα, επιβάλλοντας στην πράξη ένα καθεστώς αδειοδότησης ή ακόμη και «διοδίων». Εκατοντάδες πλοία παραμένουν εγκλωβισμένα, ενώ οι διελεύσεις είναι περιορισμένες και γίνονται μόνο υπό ειδικές συνθήκες. Η παγκόσμια αγορά ενέργειας έχει ήδη υποστεί σοκ, με επιπτώσεις που θα διαρκέσουν.<br /><br />Στο εσωτερικό του Ιράν, ο πόλεμος ενίσχυσε προσωρινά τη συνοχή του καθεστώτος, αλλά ανέδειξε και ρωγμές. Μετά τον θάνατο τουΑλί Χαμενεΐ, η διαδοχή του παραμένει αμφιλεγόμενη, ενώ οι εντάσεις μεταξύ σκληροπυρηνικών και πραγματιστών εντείνονται. Παράλληλα, η οικονομία επιδεινώνεται και η κοινωνική δυσαρέσκεια υποβόσκει.</div><div><br />Η κατάρρευση των βεβαιοτήτων<br /><br />Για τις χώρες του Κόλπου, ο πόλεμος κατέρριψε βασικές βεβαιότητες. Η αμερικανική παρουσία, αντί να λειτουργεί αποτρεπτικά, λειτούργησε ως μαγνήτης επιθέσεων. Παράλληλα, εναλλακτικές δυνάμεις όπως η Ρωσία και η Κίνα αποδείχθηκαν ανεπαρκείς ή απρόθυμες να εγγυηθούν ασφάλεια. Το αποτέλεσμα είναι μια νέα στρατηγική αβεβαιότητα: οι χώρες της περιοχής δεν έχουν αξιόπιστη εναλλακτική στην Ουάσιγκτον, αλλά δεν την εμπιστεύονται πλήρως.<br /><br />Την ίδια στιγμή, το Ισραήλ κινδυνεύει να βρεθεί από στρατηγικός εταίρος σε πιθανό αποδιοπομπαίο τράγο, καθώς εντός της αμερικανικής διοίκησης καταγράφονται αποστάσεις από τις επιλογές του Νετανιάχου. Η απουσία του από τις διαπραγματεύσεις με το Ιράν υπογραμμίζει τη σχέση ανισορροπίας με τις ΗΠΑ.<br /><br />Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι ο πόλεμος άλλαξε τη γεωπολιτική αρχιτεκτονική της Μέσης Ανατολής. Η άμεση σύγκρουση ΗΠΑ-Ιράν, που για δεκαετίες θεωρούνταν αδιανόητη, έγινε πραγματικότητα. Είτε οι συνομιλίες στο Πακιστάν οδηγήσουν σε συμφωνία είτε όχι, η περιοχή εισέρχεται σε μια νέα εποχή μόνιμης αστάθειας, όπου η ενέργεια, η ασφάλεια και η γεωπολιτική θα παραμένουν αλληλένδετες και εύθραυστες.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γιατί ο πόλεμος της Αμερικής κατά του Ιράν έχει αλλάξει τη Μέση Ανατολή, προς το χειρότερο.

Το τέλος του πολέμου ΗΠΑ-Ιράν δεν ήρθε με καθαρούς όρους, αλλά με μια σύγχυση που αντανακλά την ίδια τη φύση της σύγκρουσης. Ο Ντόναλντ Τραμ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο πόλεμος με το Ιράν ανέδειξε το πετρέλαιο σε μοχλό ισχύος, αστάθειας και γεωπολιτικού ανταγωνισμού.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/Petrelaio.jpg"><img height="134" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/Petrelaio-696x465.jpg" width="721" /></a><br /><br />Ανάλυση του Axios υποστηρίζει ένα σαφές, σχεδόν δομικό επιχείρημα: ο πόλεμος στο Ιράν δεν είναι απλώς ένα ακόμη ενεργειακό σοκ, αλλά πιθανή αφετηρία μιας βαθιάς και μόνιμης αναδιάταξης της παγκόσμιας αγοράς πετρελαίου.<br /><br />Το βασικό επιχείρημα της ανάλυσής του είναι ότι το μέχρι σήμερα μοντέλο – μια σχετικά ανοιχτή, ρευστή και παγκοσμιοποιημένη αγορά ενέργειας- απειλείται να μετατραπεί σε ένα «οπλισμένο» σύστημα. Δηλαδή, ένα σύστημα όπου το πετρέλαιο και οι θαλάσσιες οδοί δεν λειτουργούν απλώς ως εμπορεύματα, αλλά ως εργαλεία γεωπολιτικής πίεσης και στρατηγικού εκβιασμού.<div><br />Τα Στενά του Ορμούζ<br /><br />Στο επίκεντρο βρίσκονται τα Στενά του Ορμούζ. Το Ιράν, ελέγχοντας de facto τη διέλευση, απέδειξε ότι μπορεί να επηρεάσει άμεσα την παγκόσμια προσφορά. Οι τιμές του πετρελαίου έχουν ήδη αυξηθεί περίπου 50% σε σχέση με τα προπολεμικά επίπεδα, ενώ η φυσική αγορά –εκεί όπου γίνονται οι πραγματικές παραδόσεις– δείχνει σημάδια πανικού, με χώρες και εταιρείες να ανταγωνίζονται για περιορισμένα φορτία.<br /><br /></div><div>Αναλυτές περιγράφουν την κατάσταση ως «τη μητέρα όλων των διαταραχών της εφοδιαστικής αλυσίδας». Η φράση αυτή δεν είναι υπερβολική: η ενέργεια αποτελεί τον πυρήνα της παγκόσμιας οικονομίας και κάθε σοκ σε αυτήν διαχέεται άμεσα σε πληθωρισμό, ανάπτυξη και γεωπολιτική ισχύ.</div><div><br />Νέα μόνιμα πρότυπα<br /><br />Το Axios εντάσσει το φαινόμενο σε μια ιστορική συνέχεια. Όπως η πανδημία αναδιάταξε τις αλυσίδες παραγωγής και ο πόλεμος στην Ουκρανία άλλαξε τον ενεργειακό χάρτη της Ευρώπης, έτσι και το σημερινό σοκ μπορεί να οδηγήσει σε νέα, μόνιμα πρότυπα. Υπενθυμίζεται επίσης ότι κρίσεις σε στρατηγικά περάσματα –όπως η Suez Crisis– είχαν στο παρελθόν επιπτώσεις ακόμη και στην παγκόσμια ισορροπία ισχύος.<br /><br />Εδώ βρίσκεται και η πιο αιχμηρή διάσταση της ανάλυσης: το ενδεχόμενο το ενεργειακό σοκ να υπονομεύσει τη δομή της παγκόσμιας οικονομίας που βασίζεται στο δολάριο και, κατ’ επέκταση, την αμερικανική ισχύ. Αν η αγορά κατακερματιστεί σε μπλοκ –με χώρες να διασφαλίζουν ενεργειακές ροές μέσω συμμαχιών ή επιρροής– τότε η ενιαία, δολαριοκεντρική αγορά αποδυναμώνεται.<br /><br /><img height="364" src="https://ci3.googleusercontent.com/meips/ADKq_NaY3rWHyRh-0Jy32hds8sJUWX2zHUwqS8yxi_oLtbbX5psBoyI9WU1q5V3Z-nWOBWRELKP1YWNImcjR8k6LVu8Y0CJ0nChITr0Y4ov_bm6V8bWcxTfUqQHatZO5oBk4efu2Q9IbtOgVCAuYCZdYPVlAmabOFg-cmTnGxjaq-9yP2x3_wqftMX9wWYL3kWSOhXsQ=w640-h364" width="640" /><br /><br />Σε αντίθεση με το 1973, όταν το σοκ οδήγησε τελικά σε περισσότερη διεθνή συνεργασία, το Axios επισημαίνει – μέσω αναφορών στο Foreign Affairs – ότι σήμερα το μάθημα μπορεί να είναι το αντίθετο. Σε έναν πιο κατακερματισμένο κόσμο, τα κράτη ίσως επιλέξουν την αυτάρκεια, τις διμερείς συμφωνίες και τον έλεγχο αντί για την πολυμερή συνεργασία.<br /><br />Το τελικό συμπέρασμα είναι σαφές: το Ιράν ανακάλυψε -ή μάλλον επανέφερε- το πετρέλαιο ως όπλο. Και αυτό δεν σημαίνει απλώς υψηλότερες τιμές. Σημαίνει μια πιθανή μετάβαση σε έναν κόσμο όπου η ενέργεια δεν θα είναι πλέον ουδέτερο εμπόρευμα, αλλά βασικός μοχλός ισχύος, αστάθειας και γεωπολιτικού ανταγωνισμού.Η αγορά μπορεί τώρα να έχει αλλάξει για πάντα.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο πόλεμος με το Ιράν ανέδειξε το πετρέλαιο σε μοχλό ισχύος, αστάθειας και γεωπολιτικού ανταγωνισμού.

Ανάλυση του Axios υποστηρίζει ένα σαφές, σχεδόν δομικό επιχείρημα: ο πόλεμος στο Ιράν δεν είναι απλώς ένα ακόμη ενεργειακό σοκ, αλλά πιθανή ...

Διαβάστε την συνέχεια

ΗΠΑ-Ιράν: Διαπραγματεύσεις με στόχο να διασωθεί η εκεχειρία. Όλο το παρασκήνιο.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/thumbs_b_c_.jpg"><img height="113" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/thumbs_b_c_-696x392.jpg" width="771" /></a><br /><br />Η εικόνα που μεταδίδουν τα αμερικανικά μέσα λίγες ώρες πριν από τις συνομιλίες ΗΠΑ – Ιράν στο Ισλαμαμπάντ είναι πολύ πιο συγκρατημένη από τον θόρυβο των τελευταίων ημερών: στην Ουάσιγκτον δεν περιμένουν «μεγάλη συμφωνία», αλλά ένα περιορισμένο αποτέλεσμα που θα κρατήσει ζωντανή την εκεχειρία, θα αποτρέψει νέα στρατιωτική κλιμάκωση και θα ανοίξει δρόμο για επόμενο γύρο. Reuters, AP, Axios και Wall Street Journal συγκλίνουν στο ότι ο άμεσος στόχος δεν είναι η οριστική διευθέτηση, αλλά μια συμφωνία-πλαίσιο για συνέχιση των επαφών.<br /><br />Αποστολή υψηλού ρίσκου<br /><br />Στο αμερικανικό στρατόπεδο, το βασικό πολιτικό μήνυμα είναι ότι ο Τζέι Ντι Βανς πηγαίνει στο Πακιστάν όχι απλώς ως επικεφαλής αντιπροσωπείας, αλλά ως πρόσωπο που ο Λευκός Οίκος θέλει να εμφανίσει ως κεντρικό διαπραγματευτή της επόμενης φάσης. Μαζί του βρίσκονται ο Στιβ Γουίτκοφ και, σύμφωνα με Reuters και AP, ο Τζάρεντ Κούσνερ, στοιχείο που δείχνει ότι ο Τραμπ δεν αντιμετωπίζει τη διαδικασία ως τυπική διπλωματική συνάντηση, αλλά ως πολιτικά ελεγχόμενη αποστολή υψηλού ρίσκου. Η επιλογή Βανς έχει και δεύτερη ανάγνωση: στην Τεχεράνη φαίνεται να τον θεωρούν μία από τις πιο «αντιπολεμικές» φωνές του στενού κύκλου Τραμπ, άρα δυνητικά πιο δεκτικό συνομιλητή σε σχέση με άλλους σκληρότερους παίκτες της αμερικανικής διοίκησης.<div><br />Σκεπτικισμός στον Λευκό Οίκο<br /><br />Ωστόσο, πίσω από την επίσημη αισιοδοξία, τα αμερικανικά ρεπορτάζ καταγράφουν σαφή σκεπτικισμό στον Λευκό Οίκο. Το Reuters αναφέρει ότι αξιωματούχοι αμφιβάλλουν τόσο για το αν η ιρανική πλευρά διαπραγματεύεται με καλή πίστη όσο και για το αν η αποστολή της έχει πραγματική εξουσιοδότηση να δεσμευθεί. Στο ίδιο πνεύμα, το Axios σημειώνει ότι ορισμένοι Αμερικανοί αξιωματούχοι φοβούνται πως η ανάμιξη του Βανς σε τόσο υψηλό επίπεδο έγινε ίσως πολύ νωρίς, χωρίς επαρκή προεργασία σε τεχνικό επίπεδο, γεγονός που αυξάνει τον κίνδυνο μια αποτυχία να χρεωθεί απευθείας στον ίδιο και στον Τραμπ.<br /><br />Αυτός είναι και ο λόγος που η αμερικανική πλευρά κατεβάζει τον πήχη. Η Ουάσιγκτον θα θεωρούσε επιτυχία ακόμη και μια συμφωνία για συνέχιση της διαδικασίας, εφόσον αυτή συνοδευθεί από σχετική σταθεροποίηση στο μέτωπο και, κυρίως, από κάποια κίνηση στο Ορμούζ. Το Reuters και η Washington Post επιμένουν ότι το Στενό παραμένει ο πιο κρίσιμος μοχλός πίεσης του Ιράν: η Τεχεράνη εξακολουθεί να περιορίζει τη ναυσιπλοΐα, ενώ ο Τραμπ εμφανίζεται δημοσίως βέβαιος ότι η ροή θα αποκατασταθεί γρήγορα, την ώρα που στο εσωτερικό της κυβέρνησης επικρατεί αμφιβολία ότι αυτό μπορεί να συμβεί σύντομα. Με άλλα λόγια, υπάρχει ήδη μια απόσταση ανάμεσα στη δημόσια ρητορική του Τραμπ και στις πραγματικές εκτιμήσεις της αμερικανικής γραφειοκρατίας.<br /><br />Αγκάθι ο Λίβανος<br /><br />Το δεύτερο μεγάλο αγκάθι είναι ο Λίβανος. Εδώ τα αμερικανικά μέσα είναι απολύτως σαφή: ο Βανς έχει δηλώσει ότι η αμερικανοϊρανική εκεχειρία δεν καλύπτει τον Λίβανο, θέση που έχει επαναλάβει και ο Λευκός Οίκος. Αντίθετα, η Τεχεράνη θεωρεί ότι τα ισραηλινά πλήγματα στον Λίβανο υπονομεύουν ευθέως τη διαδικασία και έχει αφήσει να εννοηθεί ότι χωρίς αποκλιμάκωση εκεί, οι συνομιλίες μπορεί να χάσουν το νόημά τους. Αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο σημείο της τρέχουσας φάσης, διότι η επιβίωση των συνομιλιών εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από έναν παίκτη που δεν κάθεται στο τραπέζι: το Ισραήλ. Το AP προσθέτει ότι οι παράλληλες κινήσεις για απευθείας επαφές Ισραήλ-Λιβάνου θα μπορούσαν να λειτουργήσουν υποστηρικτικά, αλλά δεν αναιρούν την αστάθεια του μετώπου.</div><div><br />Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν<br /><br />Στο καθαρά διαπραγματευτικό σκέλος, οι αμερικανικές προτεραιότητες παραμένουν σταθερές: περιορισμοί στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, ιδίως στον εμπλουτισμό και στα αποθέματα ουρανίου, καθώς και ευρύτερος έλεγχος των περιφερειακών απειλών που συνδέονται με την ιρανική ισχύ. Από την άλλη πλευρά, σύμφωνα με Reuters, AP και Wall Street Journal, η Τεχεράνη συνδέει την είσοδό της σε ουσιαστική διαπραγμάτευση με άρση κυρώσεων, αποδέσμευση δεσμευμένων κεφαλαίων, αναγνώριση δικαιώματος εμπλουτισμού και ευρύτερες εγγυήσεις μετά τον πόλεμο. Το χάσμα είναι τόσο μεγάλο, ώστε οι περισσότερες αμερικανικές αναλύσεις μιλούν όχι για near-deal, αλλά για conflict management.<br />Ο ρόλος του Πακιστάν<br /><br />Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει ο ρόλος του Πακιστάν, τον οποίο τα αμερικανικά μέσα αντιμετωπίζουν πλέον ως πολύ πιο ουσιαστικό από μια απλή φιλοξενία συνομιλιών. Η Wall Street Journal αποδίδει κομβικό ρόλο στον αρχηγό του πακιστανικού στρατού Ασίμ Μουνίρ, υποστηρίζοντας ότι το Ισλαμαμπάντ αξιοποίησε τους διαύλους του τόσο με την Ουάσιγκτον όσο και με την Τεχεράνη για να φέρει τις δύο πλευρές σε αυτό το σημείο. Το Reuters και το AP υπογραμμίζουν ότι η πακιστανική μεσολάβηση έχει αποκτήσει ειδικό βάρος ακριβώς επειδή και οι δύο πλευρές τη θεωρούν επαρκώς αξιόπιστη για ένα «μοντέλο εγγύτητας», όπου τα μηνύματα μεταφέρονται μέσω μεσολαβητών και όχι σε άμεση επαφή.</div><div><br />Το πιο ρεαλιστικό συμπέρασμα<br /><br />Από αμερικανική σκοπιά, υπάρχει και ένα εσωτερικό πολιτικό υπόστρωμα. Το Axios σημειώνει ότι η αποστολή Βανς είναι ταυτόχρονα διπλωματική και εσωτερικά πολιτική: αν φέρει έστω και περιορισμένη πρόοδο, ο αντιπρόεδρος θα πιστωθεί ότι απέτρεψε νέα πολεμική έκρηξη. Αν αποτύχει, θα βρεθεί εκτεθειμένος σε μια στιγμή που η δική του θέση στο στρατόπεδο Τραμπ έχει ήδη βαρύνει. Το AP προσθέτει ότι αυτή είναι ίσως η πιο υψηλού ρίσκου αποστολή της έως τώρα πορείας του, καθώς συνδυάζει πόλεμο, ενέργεια, πυρηνικό πρόγραμμα και προσωπική πολιτική επένδυση του Τραμπ.<br /><br />Το πιο ρεαλιστικό συμπέρασμα, λοιπόν, είναι ότι οι συνομιλίες του Ισλαμαμπάντ δεν κρίνονται με όρους «συμφωνίας ή αποτυχίας», αλλά με όρους αν θα παραχθεί αρκετή συνεννόηση ώστε να μη διαλυθεί η εκεχειρία των δύο εβδομάδων. Αν υπάρξει έστω ένα μίνιμουμ κοινό έδαφος για νέο γύρο, αποκλιμάκωση στο Λίβανο και μερική αποσυμπίεση στο Ορμούζ, η Ουάσιγκτον θα το παρουσιάσει ως επιτυχία. Αν, αντίθετα, το Ιράν επιμείνει στις προϋποθέσεις του, το Ισραήλ συνεχίσει να πιέζει στο Λίβανο και το Στενό μείνει ουσιαστικά υπό ιρανικό στραγγαλισμό, τότε το Ισλαμαμπάντ μπορεί να αποδειχθεί όχι αφετηρία ειρήνευσης, αλλά ένας απλός ενδιάμεσος σταθμός πριν από νέα κλιμάκωση. Αυτή ακριβώς είναι η γραμμή που διαπερνά σήμερα τα περισσότερα αμερικανικά μέσα: χαμηλές προσδοκίες, υψηλό διακύβευμα, και μια διαπραγμάτευση που μπορεί να αποδώσει μόνο αν πρώτα αποφύγει την κατάρρευση.<br /><br />Τα 5 σημεία που προκύπτουν από τα αμερικανικά μέσα είναι τα εξής: ο στόχος είναι «συνέχιση της διαδικασίας» και όχι τελική συμφωνία. Ο Βανς πηγαίνει ως πολιτικός εγγυητής της γραμμής Τραμπ αλλά και ως παίκτης υπό δοκιμή. Ο Λίβανος είναι η μεγαλύτερη εξωγενής απειλή για τις συνομιλίες. Το Ορμούζ παραμένει το βασικό εργαλείο πίεσης της Τεχεράνης·.Το Πακιστάν έχει αναβαθμιστεί από περιφερειακό μεσολαβητή σε κρίσιμο διαχειριστή της ίδιας της διαδικασίας.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ΗΠΑ-Ιράν: Διαπραγματεύσεις με στόχο να διασωθεί η εκεχειρία. Όλο το παρασκήνιο.

Η εικόνα που μεταδίδουν τα αμερικανικά μέσα λίγες ώρες πριν από τις συνομιλίες ΗΠΑ – Ιράν στο Ισλαμαμπάντ είναι πολύ πιο συγκρατημένη από το...

Διαβάστε την συνέχεια

Live: Η η αφή του Αγίου Φωτός στα Ιεροσόλυμα.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://static.livemedia.gr/livemedia/photos/al51436_us13_20260410062125603_watermark_a_pri_701_20260410062125401_maxresdefault_live.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="720" data-original-width="1280" height="113" src="https://static.livemedia.gr/livemedia/photos/al51436_us13_20260410062125603_watermark_a_pri_701_20260410062125401_maxresdefault_live.jpg" width="784" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div>Το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου, 11 Απριλίου, το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης ακούστηκε στην καρδιά των Ιεροσολύμων, καθώς ολοκληρώθηκε η Τελετή Αφής του Αγίου Φωτός. Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος, ακολουθώντας την αρχαία ιεροτελεστία, εξήλθε από τον Πανάγιο Τάφο κρατώντας 33 αναμμένες λαμπάδες, συμβολίζοντας τα έτη της επίγειας παρουσίας του Χριστού.<br /><br />Η στιγμή που ο Προκαθήμενος της Σιωνίτιδος Εκκλησίας προσκάλεσε το πλήθος με το «Δεύτε λάβετε φως» αποτέλεσε το αποκορύφωμα της θρησκευτικής ευλάβειας, με τους πιστούς να ξεσπούν σε επευφημίες ενώ οι καμπάνες του Ναού της Αναστάσεως σήμαιναν πανηγυρικά.<br />Δρακόντεια μέτρα ασφαλείας και αυστηροί περιορισμοί στην προσέλευση<br /><br />Παρά το έντονο θρησκευτικό συναίσθημα και τον παγκόσμιο χαρακτήρα της τελετής, οι φετινές συνθήκες ήταν ιδιαίτερα περιοριστικές λόγω της τεταμένης κατάστασης που επικρατεί στην περιοχή. Το Ισραήλ επέβαλε αυστηρότατα μέτρα ασφαλείας, περιορίζοντας δραστικά τον αριθμό των παρευρισκόμενων εντός του ναού. Μόλις 2.750 πιστοί είχαν την τύχη να παρακολουθήσουν από κοντά το μυστήριο, φέροντας ειδικά βραχιόλια ταυτοποίησης που επέτρεπαν την είσοδό τους στον ιερό χώρο. Η αστυνόμευση γύρω από το συγκρότημα ήταν καθολική, διασφαλίζοντας την ομαλή εξέλιξη της διαδικασίας κάτω από πρωτόγνωρες για την εποχή συνθήκες επιτήρησης.<div><br />Δείτε την τελετή από τον Πανάγιο Τάφο:<br /><br /><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="381" src="https://www.youtube.com/embed/Jq7OzrS0NTA" width="718" youtube-src-id="Jq7OzrS0NTA"></iframe><br /><br />Το χρονικό της διανομής στην ελληνική επικράτεια<br /><br />Εφόσον το πτητικό πρόγραμμα εξελιχθεί χωρίς απρόοπτα, το κυβερνητικό αεροσκάφος που μεταφέρει το Άγιο Φως αναμένεται να προσγειωθεί στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» μεταξύ των ωρών 18:30 και 19:00. Αμέσως μετά την άφιξη στην Αθήνα, θα τεθεί σε εφαρμογή ένα εκτεταμένο δίκτυο αερομεταφοράς, αποτελούμενο από δεκαοκτώ ειδικές και τακτικές πτήσεις. Στόχος είναι το Άγιο Φως να φτάσει έγκαιρα σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, από τη Θεσσαλονίκη και τα Ιωάννινα μέχρι τη Ζάκυνθο, τη Χίο και τη Λήμνο, προκειμένου να διανεμηθεί στις κατά τόπους ενορίες πριν από την τελετή της Αναστάσεως.<div><br />Ειδική επιχείρηση μεταφοράς για την Κύπρο<br /><br />Παράλληλα με την ελληνική επιχείρηση, έχει προγραμματιστεί ειδική πτήση της Aegean για τη μεταφορά του Αγίου Φωτός στη Μεγαλόνησο. Το αεροσκάφος αναμένεται να αναχωρήσει από το Τελ Αβίβ και να προσγειωθεί στο αεροδρόμιο «Γλαύκος Κληρίδης» της Λάρνακας γύρω στις πέντε το απόγευμα. Εκεί, εκπρόσωποι της Εξαρχίας του Παναγίου Τάφου στην Κύπρο θα υποδεχθούν το Άγιο Φως με τις δέουσες τιμές, μεριμνώντας για την άμεση διανομή του σε όλους τους ιερούς ναούς της χώρας.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br />

Live: Η η αφή του Αγίου Φωτός στα Ιεροσόλυμα.

Το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου, 11 Απριλίου, το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης ακούστηκε στην καρδιά των Ιεροσολύμων, καθώς ολοκληρώθηκε η...

Διαβάστε την συνέχεια

Το Ιράν αδυνατεί να εντοπίσει και να απομακρύνει τις νάρκες που πόντισε στα Στενά του Ορμούζ.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/04/IRAN-NARKES-630x400.jpg" width="736" /><br /><br />Το Ιράν βρίσκεται σε αδυναμία να αποκαταστήσει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ, καθώς δεν μπορεί να εντοπίσει και να απομακρύνει το σύνολο των ναρκών που τοποθέτησε στον θαλάσσιο δίαυλο κατά τη διάρκεια του πολέμου, σύμφωνα με δηλώσεις Αμερικανών αξιωματούχων στους New York Times.<br /><br />Αμερικανικές πηγές αναφέρουν ότι οι υποτιθέμενες «ασφαλείς διαδρομές» μέσα από τα ναρκοπέδια, τις οποίες υποδεικνύουν οι Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης, είναι περιορισμένες.<br /><br />Αυτό αποδίδεται στην πρόχειρη και απρόσεκτη πόντιση των ναρκών από την πλευρά της Τεχεράνης.<br /><br />Το ρεπορτάζ επισημαίνει ότι τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες όσο και το Ιράν στερούνται των απαραίτητων δυνατοτήτων για την πλήρη εξουδετέρωση ναυτικών ναρκών.<br /><br />Ορισμένες από αυτές, μάλιστα, έχουν τη δυνατότητα να παρασύρονται από τα ρεύματα, ενώ παραμένει ασαφές εάν το Ιράν έχει καταγράψει τις ακριβείς θέσεις κάθε νάρκης που τοποθετήθηκε στο πέρασμα.<br />Η στάση των ΗΠΑ και οι απειλές Τραμπ<br /><br />Η Ουάσιγκτον είχε ισχυριστεί ότι τα στενά άνοιξαν ήδη από την Τετάρτη 08/04, διαψεύδοντας πληροφορίες που ήθελαν το Ιράν να παρεμποδίζει το μεγαλύτερο μέρος της κυκλοφορίας και να εισπράττει διόδια.<br /><br />Ωστόσο, τις τελευταίες ημέρες, ο Ντόναλντ Τραμπ φάνηκε να αποδέχεται ότι η Τεχεράνη όντως μπλοκάρει τη διέλευση των πλοίων.<br />Ο Αμερικανός πρόεδρος προχώρησε σε μια σειρά αναρτήσεων στην πλατφόρμα Truth Social, εκτοξεύοντας απειλές κατά του Ιράν.<div><br />Το διπλωματικό αδιέξοδο και το μέτωπο του Λιβάνου<br /><br />Η Τεχεράνη έχει δεσμευτεί να συνεχίσει τον αποκλεισμό μέχρι το Ισραήλ να σταματήσει τα πλήγματα κατά της Χεζμπολάχ στον Λίβανο.<br />Σύμφωνα με Ιρανούς και Πακιστανούς μεσολαβητές, η παύση αυτών των πληγμάτων αποτελούσε προϋπόθεση της εκεχειρίας.<br /><br />Από την πλευρά τους, οι ΗΠΑ κάνουν λόγο για μια «θεμιτή παρανόηση» επί του θέματος, επιμένοντας ταυτόχρονα ότι ουδέποτε συμφώνησαν να συμπεριληφθεί ο Λίβανος στη συμφωνία ανακωχής.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το Ιράν αδυνατεί να εντοπίσει και να απομακρύνει τις νάρκες που πόντισε στα Στενά του Ορμούζ.

Το Ιράν βρίσκεται σε αδυναμία να αποκαταστήσει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ, καθώς δεν μπορεί να εντοπίσει και να απομακρύνε...

Διαβάστε την συνέχεια

“Χαστούκι” σε Ερντογάν από Θράκη… “Είμαστε Έλληνες γηγενείς μουσουλμάνοι”

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSbdyo628l7erRKm0_LrSOSC7s08qhDHSMXRg&s" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="194" data-original-width="259" height="150" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSbdyo628l7erRKm0_LrSOSC7s08qhDHSMXRg&s" width="736" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>“Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που αναγνωρίζει τον θεσμό της Μουφτείας στο πλαίσιο της έννομης τάξης της και παρέχει στα μέλη της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης, εφόσον το επιθυμούν, το δικαίωμα εφαρμογής του ισλαμικού δικαίου σε ζητήματα προσωπικού δικαίου”.</div><br />Αυτό αναφέρει σε ανάρτηση της η Μουφτεία Κομοτηνής, η οποία έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τους ισχυρισμούς της Τουρκίας που εγείρει μειονοτικό ζήτημα, με αφορμή τη διαδικασία ανάδειξης μουφτήδων στην Ξάνθη και την Κομοτηνή βάσει του νέου νόμου, ενώ είχε ήδη αναδειχθεί νέος μουφτής Διδυμοτείχου.<br /><br />“Στο πλαίσιο αυτό, ο Μουφτής ασκεί και καθήκοντα ιεροδικαστή. Το ιδιαίτερο αυτό καθεστώς στην Ευρώπη δεν απορρέει από καμία συνθήκη, γεγονός που αναγνώρισε και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (υπόθεση Χατιτζέ Μολά Σαλή), αλλά βασίζεται αποκλειστικά στη βούληση της Ελλάδας”, σημειώνει.<br /><br />Και προσθέτει:”Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει κανένα αντίστοιχο δικαίωμα στους μουσουλμάνους πολίτες της ούτε στους Μουφτήδες της οι οποίοι διορίζονται απευθείας από το Diyanet με προεδρικό διάταγμα χωρίς καμία διαδικασία ενώ ποτέ κανείς δεν πρότεινε να εκλέγονται οι Μουφτήδες στην Τουρκία από τους πολίτες.<br /><br />Η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης είναι γηγενής και διαθέτει μακρά παράδοση ειρηνικής συνύπαρξης και συνεργασίας με τους χριστιανούς συμπολίτες μας. Καθώς είμαστε όλοι Έλληνες πολίτες, ανήκουμε στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια και εντός αυτής θέλουμε να διατηρήσουμε την ιδιαίτερη θέση μας διαφυλάσσοντας παράλληλα την ιστορία και την ταυτότητά μας ως πιστοί και υπερήφανοι μουσουλμάνοι”, αναφέρεται στην ανάρτηση.<div><br />Η επιμονή της Άγκυρας και η ελληνική απάντηση<br /><br />Τον Φεβρουάριο, το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων προκήρυξε τις θέσεις μουφτή στις Μουφτείες Κομοτηνής και Ξάνθης, όπου, σύμφωνα με το νόμο, η θητεία του εκάστοτε μουφτή θα είναι πενταετής, με δυνατότητα ανανέωσης για μία φορά.<br /><br />Η Τουρκία και οι σκληροπυρηνικοί παράγοντες της μειονότητας αντιδρούν στη διαδικασία ανάδειξης των μουφτήδων, απαιτώντας την αναγνώριση των ψευδο-μουφτήδων και υπονομεύουν ολόκληρη τη διαδικασία, η οποία είχε στόχο την αναβάθμιση, τον εκσυγχρονισμό και τη διαφανή λειτουργία των Μουφτειών, αλλά και την απεξάρτησή τους από την τουρκική επιρροή.<br /><br />Το Τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών, με ανακοίνωσή του, κάνει λόγο για «περίφραση των δικαιωμάτων της τουρκικής μειονότητας στην Θράκη» και δηλώνει ότι «ο τερματισμός των καταπιεστικών πρακτικών της Ελλάδας προς τους ομογενείς θα επηρεάσει θετικά τις διμερείς σχέσεις», υπονοώντας ότι, σε διαφορετική περίπτωση, η ανάδειξη των νέων μουφτήδων βάσει της ελληνικής νομοθεσίας θα είχε αρνητικές συνέπειες στις ελληνo-τουρκικές σχέσεις.<br /><br />Αυστηρή απάντηση στην προκλητική ανακοίνωση της Άγκυρας είχε δώσει το ελληνικό ΥΠΕΞ επισημαίνοντας ότι η Μουσουλμανική Μειονότητα της Θράκης είναι θρησκευτική μειονότητα, ότι η Συνθήκη της Λωζάννης του 1923, που διέπει το νομικό της καθεστώς, δεν επιδέχεται πολλαπλών ερμηνειών, και ο θρησκευτικός και όχι εθνοτικός χαρακτήρας της είναι αδιαμφισβήτητος.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

“Χαστούκι” σε Ερντογάν από Θράκη… “Είμαστε Έλληνες γηγενείς μουσουλμάνοι”

“Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που αναγνωρίζει τον θεσμό της Μουφτείας στο πλαίσιο της έννομης τάξης της και παρέχει στα μέλη τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί τρέμουν και νίκη και ήττα του Ιράν στην κεντρική Ασία… εξίσου!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSLnpuUr8sDVGhdTbtC04pcHD-3BtktntNyog&s" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="160" data-original-width="316" height="101" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSLnpuUr8sDVGhdTbtC04pcHD-3BtktntNyog&s" width="754" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Ο πόλεμος στο Ιράν έχει προκαλέσει ανάμεικτα συναισθήματα στην Κεντρική Ασία – Οι χώρες της Κεντρικής Ασίας, οι οποίες ένιωθαν σαν ένα νησίδα ειρήνης μεταξύ εμπόλεμων μεγάλων δυνάμεων, αποκομίζοντας οικονομικά οφέλη από τη θέση τους, φοβούνται τόσο την πτώση του Ιράν όσο και τη νίκη του.</div><div><br /></div>Του <span style="color: #0000ee; text-decoration-line: underline;"><b>Τιμοφέι Μπορντάτσεφ</b></span><div><span style="color: #0000ee;"><u><br /></u></span>Δεν είναι ότι οι φίλοι και σύμμαχοι της Ρωσίας στην Κεντρική Ασία έχουν αντιμετωπίσει ποτέ ένα επικίνδυνο γεωπολιτικό περιβάλλον. Οι μεγαλύτεροι γείτονές τους – η Ρωσία στα βόρεια, η Κίνα στα ανατολικά και το Ιράν στα νοτιοδυτικά – έχουν παράσχει στην περιοχή ένα είδος «προστατευτικού χώρου» καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας της ανεξαρτησίας της, πίσω από τον οποίο μπόρεσε να επιδιώξει τη δική της ανάπτυξη. Δεν συνορεύουν με δυνάμεις όπως η Τουρκία, το Ισραήλ και ιδιαίτερα τις Ηνωμένες Πολιτείες, των οποίων η εξωτερική πολιτική δεν είναι γνωστή για τη συμπόνια της προς τους ασθενέστερους γείτονές τους.<br /><br />Ο μόνος γείτονας που προκαλούσε ανησυχία ήταν το Αφγανιστάν, όπου κάποιο είδος πολέμου μαινόταν συνεχώς από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 έως το 2021. Ωστόσο, ακόμη και εκεί, τα τελευταία πέντε χρόνια, τα πράγματα έχουν βελτιωθεί αισθητά: η αμερικανική έξοδος το καλοκαίρι του 2021 και η άνοδος των Ταλιμπάν στην εξουσία κατάφεραν να σταθεροποιήσουν την εσωτερική κατάσταση εκεί. Οι παρατηρητές συμφωνούν ότι η ένοπλη σύγκρουση μεταξύ Καμπούλ και Ισλαμαμπάντ δεν είναι κάτι που θα μπορούσε να ανατινάξει την κατάσταση, αλλά μάλλον αποτέλεσμα διπλωματικών παρεξηγήσεων των γειτονικών χωρών.<br /><br />Αλλά τώρα, μετά την έναρξη της αμερικανικής και ισραηλινής επιθετικότητας κατά του Ιράν, η κατάσταση απειλεί να αλλάξει προς το χειρότερο για την Κεντρική Ασία. Αρχικά, η κύρια αιτία ανησυχίας ήταν η πιθανότητα να γίνει πραγματικότητα το στρατηγικό όνειρο του Ισραήλ – το Ιράν να διαλυθεί σε αρκετές αντιμαχόμενες μεταξύ τους περιοχές. Ή, τουλάχιστον, να βυθιστεί στο χάος της εμφύλιας σύγκρουσης.<br /><br />Αυτό το σενάριο ήταν ιδανικό για τους Ισραηλινούς και, κατ’ αρχήν, χαιρετίστηκε από την Ουάσινγκτον. Όπως γνωρίζουμε τώρα, ακόμη και ορισμένοι από τους γείτονες του Ιράν στην περιοχή του Περσικού Κόλπου δεν ήταν αντίθετοι. Σαφώς, οι συνέπειές του θα ήταν η μετατροπή του ιρανικού εδάφους σε πηγή διαφόρων τρομοκρατικών απειλών που θα μπορούσαν να εξαπλωθούν στην Κεντρική Ασία.<br /><br />Αλλά, ακόμη πιο επικίνδυνα, οι ΗΠΑ θα είχαν αποκτήσει ένα νέο έρεισμα για ανατρεπτικές δραστηριότητες στην περιοχή. Η στρατηγική της Ουάσινγκτον είναι να αποσταθεροποιήσει χώρες που γειτνιάζουν άμεσα με τους κύριους στρατηγικούς αντιπάλους της – τη Ρωσία και την Κίνα. Ούτε καν για πόλεμο, αλλά απλώς για να έχει πάντα στη διάθεσή της πρόσθετη μόχλευση και έναν τρόπο να αναγκάσει τη Μόσχα και το Πεκίνο να σπαταλήσουν πρόσθετους πόρους.<br /><br />Μετά την άνοδο των Ταλιμπάν στην εξουσία στο Αφγανιστάν, τέτοιες ευκαιρίες για τους Αμερικανούς μειώθηκαν. Ωστόσο, η έναρξη του χάους στο Ιράν θα μπορούσε να αυξήσει δραματικά τις πιθανότητες των ΗΠΑ να δημιουργήσουν νέους πονοκεφάλους για τη Ρωσία και την Κίνα αποσταθεροποιώντας την κατάσταση στην Κεντρική Ασία. Και αυτό θα ήταν πολύ επικίνδυνο για τις κυβερνήσεις των χωρών της περιοχής, οι οποίες έχουν πολύ φιλόδοξους αναπτυξιακούς στόχους και γενικά βλέπουν τους εαυτούς τους ως ένα είδος νησίδας ευημερίας και ειρήνης μεταξύ εμπόλεμων μεγάλων δυνάμεων.<br /><br />Μια νησίδα που επωφελείται από την τοποθεσία του, λαμβάνοντας διαμετακομιστικό φορτίο και χρηματοοικονομικές ροές. Είναι ευρέως γνωστό ότι το ξέσπασμα της στρατιωτικοπολιτικής σύγκρουσης μεταξύ Ρωσίας και Δύσης στην Ουκρανία έφερε σημαντικά οικονομικά οφέλη στην Κεντρική Ασία: ροές ρωσικών επενδύσεων και επέκταση διαφόρων τύπων διεθνούς εμπορίου.<br /><br />Με άλλα λόγια, εάν το Ιράν πέσει, θα τερματίσει όχι μόνο την ευημερία αλλά και τα σχέδιά για ένα ειρηνικό μέλλον. Ο μεγάλος πόλεμος στη Μέση Ανατολή έχει ήδη αναγκάσει πολλούς να ανακατευθύνουν τις εμπορικές τους ροές – οι χώρες του Περσικού Κόλπου και το ίδιο το Ιράν έχουν χάσει μεγάλο μέρος της ελκυστικότητάς τους για μεγάλο χρονικό διάστημα.<br /><br />Ωστόσο, η κατάρρευση του ιρανικού κράτους δεν έχει συμβεί. Ένα μήνα μετά την έναρξη του πολέμου, η Τεχεράνη επιδεικνύει πολύ υψηλό βαθμό ανθεκτικότητας στην πίεση που ασκείται σε αυτήν. Έχει μάλιστα εξαπολύσει τακτικές αντεπιθέσεις, δοκιμάζοντας τη δύναμη των Αμερικανών συμμάχων στην περιοχή. Φαίνεται ότι η Τεχεράνη έχει καλές πιθανότητες να βγει από τη σύγκρουση, αν όχι ως νικήτρια, ως ένας χτυπημένος αλλά άξιος αντίπαλος των Αμερικανών.<br /><br />Αλλά αυτό θα μπορούσε επίσης να δημιουργήσει ανησυχίες στις χώρες της Κεντρικής Ασίας: Το Ιράν, έχοντας κερδίσει τη μάχη του ενάντια στον «Μεγάλο Σατανά», πιθανότατα θα γίνει πιο δυναμικό. Και οι φίλοι μας στην περιοχή θα πρέπει να ακούσουν ακόμη πιο προσεκτικά τις απόψεις της Μόσχας ή του Πεκίνου. Και ένα τέτοιο σενάριο δεν είναι καλό για την «πολυδιάστατη» προσέγγιση που ασπάζονται οι πρωτεύουσες της Κεντρικής Ασίας.<br /><br />Αυτά τα παραδείγματα καταδεικνύουν τις αμφιλεγόμενες αντιλήψεις για τα γεγονότα γύρω από το Ιράν και το Ισραήλ μεταξύ των γειτόνων της Ρωσίας στην Κεντρική Ασία. Από τη μία πλευρά, φαίνεται επικίνδυνο. Και όχι μόνο σε περίπτωση κατάρρευσης του Ιράν: η συνεχής αστάθεια στα νοτιοδυτικά θα μπορούσε αναπόφευκτα να δημιουργήσει διάφορες μεγάλες και μικρές απειλές. Επιπλέον, η πορεία του πολέμου με τους γείτονές του που έχει ξεκινήσει το Ισραήλ απειλεί να καταστήσει τη Μέση Ανατολή μια μόνιμη αιμορραγούσα πληγή και να οδηγήσει στον πολλαπλασιασμό των πυρηνικών όπλων εκεί.<br /><br />Η πιθανή παρακμή των μοναρχικών καθεστώτων των κρατών του Περσικού Κόλπου είναι επίσης κακός οιωνός – η ευημερία τους ήταν για πολλούς σύμβολο επιτυχίας και, ταυτόχρονα, πηγή επενδύσεων, ένα ασφαλές καταφύγιο για την επένδυση κεφαλαίων στο εξωτερικό. Γνωρίζουμε επίσης ότι πολλές εμπιστευτικές διπλωματικές επαφές έχουν πραγματοποιηθεί εκεί τα τελευταία χρόνια.<br /><br />Η εμπλοκή νέων κρατών στη σύγκρουση απειλεί να θέσει σε κίνδυνο τα σχέδια για την ανάπτυξη διεθνών διαδρόμων μεταφορών μέσω της Κασπίας Θάλασσας και την παράκαμψη της Ρωσίας. Αυτοί οι διάδρομοι μόλις άρχισαν να λειτουργούν σχετικά αξιόπιστα εν μέσω της ένοπλης σύγκρουσης στην Ευρώπη, αλλά θα μπορούσαν ξαφνικά να χάσουν όχι μόνο την οικονομική αλλά και την πολιτική τους βιωσιμότητα. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα εάν οι διπλωμάτες καταφέρουν να μειώσουν τις εντάσεις στην Ανατολική Ευρώπη σε μερικά χρόνια: η Κίνα θα επιστρέψει πολύ γρήγορα στη χρήση διαδρομών διέλευσης μέσω Ρωσίας.<br /><br />Ταυτόχρονα, η σύγκρουση για το Ιράν δημιουργεί επίσης νέες ευκαιρίες, και όχι μόνο για τους ίδιους τους Κεντροασιάτες. Ο νότιος γείτονας της Κεντρικής Ασίας, το Αφγανιστάν, θα μπορούσε να επωφεληθεί απροσδόκητα από την αμερικανική και ισραηλινή επιθετικότητα κατά του Ιράν.<br /><br />Εδώ και αρκετά χρόνια, και υπό το φιλοαμερικανικό καθεστώς και υπό τους Ταλιμπάν, γίνεται λόγος για έναν δι-αφγανικό διάδρομο μεταφορών. Το οραματίζονται ως μια σημαντική αρτηρία μεταφορών που θα συνδέει τη Ρωσία, την Κεντρική Ασία, το Αφγανιστάν και τα πακιστανικά λιμάνια στον Ινδικό Ωκεανό. Το έργο απολαμβάνει την υποστήριξη όλων των πιθανών συμμετεχουσών χωρών, ιδίως της Ρωσίας. Από το 2021, έχουν υπογραφεί πολυάριθμες δηλώσεις προθέσεων και έχουν εκπονηθεί αρκετές τεχνικές μελέτες σκοπιμότητας, αλλά δεν έχει ακόμη σημειωθεί πρόοδος. Ακόμα και τώρα, οι κλιμακούμενες εντάσεις στα σύνορα Αφγανιστάν-Πακιστάν δεν παρέχουν λόγους αισιοδοξίας βραχυπρόθεσμα.<br /><br />Αλλά αν, τα επόμενα 10-15 χρόνια, η Μέση Ανατολή διολισθήσει σε ολοένα και περισσότερο ένα «άγριο πεδίο», από το οποίο φεύγουν όλοι όσοι αναζητούν σχετική σταθερότητα, η κατάσταση θα μπορούσε να αλλάξει. Τότε το Αφγανιστάν θα έχει μια μοναδική ευκαιρία να γίνει μέρος ενός σημαντικού διεθνούς εμπορίου για πρώτη φορά μετά από 700 χρόνια. Αυτό θα είναι πολύ ωφέλιμο για τις χώρες της Κεντρικής Ασίας: η αυξανόμενη ευημερία των νότιων γειτόνων τους θα στερήσει από τη Δύση μια από τις τελευταίες της ευκαιρίες να ανακτήσει μια θέση στα νότια σύνορα της ΚΑΚ.<br /><br />Συνοψίζοντας τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας βλέπουν τις συνέπειες του πολέμου στη Μέση Ανατολή, μπορεί να ειπωθεί ότι η εντύπωση είναι αμφίσημη – αυξάνει την πιθανότητα τόσο μιας μεγάλης καταστροφής όσο και μιας μεγάλης νέας επιτυχίας. Και σε τέτοιες περιπτώσεις, όπως διδάσκει η ιστορία, η πλήρης ευθύνη βαρύνει όσους επιλέγουν τη δική τους στρατηγική. Από αυτή την άποψη, η ιστορική πορεία των φίλων και συμμάχων μας [σ.σ. DP: ρωσική ανάλυση] στην περιοχή τα τελευταία 35 χρόνια παρέχει λόγους αισιοδοξίας.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Γιατί τρέμουν και νίκη και ήττα του Ιράν στην κεντρική Ασία… εξίσου!

Ο πόλεμος στο Ιράν έχει προκαλέσει ανάμεικτα συναισθήματα στην Κεντρική Ασία – Οι χώρες της Κεντρικής Ασίας, οι οποίες ένιωθαν σαν ένα νησίδ...

Διαβάστε την συνέχεια