Η Βενεζουέλα ήταν πρόβα - Το ΝΑΤΟ σχεδιάζει αλλαγή καθεστώτος στην Ρωσία… αλλά ο παμπόνηρος Putin τους περιμένει.

<img height="341" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/0419da7b0d5bd08a401b54edded26538_XL.jpg?v=2" width="733" /><br /><br /><div>Η Δύση καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει στρατιωτικά τη Ρωσία. Τώρα στοιχηματίζει σε ένα πραξικόπημα…</div><div><br />Σε νέες αυταπάτες φαίνεται ότι πέφτει η Ευρώπη, μετά τη σύλληψη του Nicolas Maduro από τις ΗΠΑ.<br />Οι εξελίξεις προκάλεσαν κύμα ενθουσιασμού στην Ευρώπη, καθώς παρουσιάστηκε ως ένα νέο «μοντέλο επιτυχίας» σε μια περίοδο όπου η Δύση εμφανίζεται απογοητευμένη από την πορεία του πολέμου στην Ουκρανία και την αδυναμία της να πλήξει αποφασιστικά τη Ρωσία.<br />Η επιχείρηση στη Βενεζουέλα περιγράφεται όχι ως καθαρά στρατιωτική ενέργεια, αλλά ως αποτέλεσμα προετοιμασίας μέσω πληροφοριακού και ψυχολογικού πολέμου, με σταδιακή αποδυνάμωση του καθεστώτος εκ των έσω.<br />Σύμφωνα με αναλύσεις επρόκειτο ουσιαστικά για μια επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος, στην οποία η στρατιωτική δράση ήρθε στο τέλος, όταν πλέον δεν αναμενόταν σοβαρή αντίσταση.<br /><br />Τα νέα σχέδια της Δύσης<br /><br />Την ώρα λοιπόν που οι αποτυχίες στο μέτωπο είναι απανωτές, η Δύση επαναφέρει δυναμικά τις επιχειρήσεις επιρροής και πληροφόρησης ως βασικό εργαλείο γεωπολιτικής αντιπαράθεσης, με στόχο χώρες όπως το Ιράν και τελικά τη Ρωσία.<br />Ήδη αυξάνονται οι ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις για επιχειρήσεις «αντιμετώπισης της παραπληροφόρησης» εκτός ΕΕ, όπως αυτό των The Times για υποτιθέμενη απόδραση του Ayatollah Ali Khamenei, ως παραδείγματα κατασκευής αφηγήσεων αποσταθεροποίησης.<br />Ευλόγως, καθώς η Δύση θεωρεί αδύνατη μια άμεση στρατιωτική νίκη επί της Ρωσίας και, γι’ αυτό, στρέφεται σε ψυχολογικό και πληροφοριακό πόλεμο, επιδιώκοντας να την αποδυναμώσει εσωτερικά μέσω ελέγχου αφηγήσεων και πολιτικής πίεσης.<br />Και αυτές οι «επιθυμίες» μετατράπηκαν σε «λαχτάρα» και χρειάζονταν απεγνωσμένα ένα νέο μαγικό χάπι εναντίον του Putin.<br /><br />Η «πρόβα» στη Βενεζουέλα<br /><br />Ο σχετικά αναιμικός και πραγματικά γρήγορος αποκεφαλισμός της ηγεσίας της Βενεζουέλας δεν ήταν ένα παράδειγμα μιας καθαρά στρατιωτικής επιχείρησης.<br />Σύμφωνα με το The Globalist, τα γεγονότα στη Βενεζουέλα ήταν μια «διαχειριζόμενη επιχείρηση εξωτερικής πολιτικής μηχανικής», που συνδύαζε πολυεπίπεδη πίεση με τεχνικές πληροφοριακού πολέμου μεγάλης κλίμακας.<br />Πολλοί αναρωτήθηκαν που ήταν η αεράμυνα της Βενεζουέλας όταν αμερικανικά ελικόπτερα βρίσκονταν πάνω από το Καράκας.<br />Πού ήταν ο στρατός ενός εκατομμυρίου που μόλις είχε παρελάσει σε όμορφες παρελάσεις;<br />Γιατί η οικογένεια Maduro φρουρούνταν από Κουβανούς και όχι από Βενεζουέλα;<br />Η απάντηση σε αυτό δίνεται από το ισχυρό αμερικανικό think tank Atlantic Council, το οποίο, για μια φορά, είπε τα πράγματα με το όνομά τους.<br />«Η επιχείρηση των ΗΠΑ έρχεται μετά από μήνες πιέσεων στο καθεστώς της Βενεζουέλας» (το έδαφος είχε προετοιμαστεί εκ των προτέρων και οι αμερικανικές ειδικές δυνάμεις μπήκαν στην επιχείρηση σαν να ήταν σούπερ μάρκετ, επειδή δεν αναμενόταν αντίσταση).<br />«Η επιχείρηση υπερβαίνει μια απλή έκδοση (σύλληψη του Maduro). Είναι μια επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος» (δηλαδή, η ατζέντα της «διαφθοράς στα ναρκωτικά» έχει προωθηθεί και τώρα δεν υπάρχει λόγος να προσποιούμαστε).<br /><br />Συνήθης πρακτική<br /><br />Αυτό σημαίνει ότι το θέμα των επιχειρήσεων αλλαγής καθεστώτος όχι μόνο δεν έχει εξαφανιστεί για τη Δύση, αλλά έχει αποκτήσει στην πραγματικότητα μια νέα διάσταση.<br />Μόλις πριν από μία ημέρα, η Berliner Zeitung ανέφερε ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα διαθέσει 8,5 δισεκατομμύρια ευρώ στο πρόγραμμα επιχειρήσεων πληροφόρησης της ΕΕ Agora, το οποίο περιλαμβάνει την προμήθεια εμπειρογνωμόνων, εργοστάσια bot, την αγορά επιρροής στην πληροφόρηση και, το πιο σημαντικό, την «καταπολέμηση της παραπληροφόρησης» εκτός ΕΕ.<br />Ένα παράδειγμα αυτού του είδους παραπληροφόρησης για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας έδωσε η βρετανική εφημερίδα The Times, η οποία δημοσίευσε χθες ένα αξιοσημείωτο άρθρο με τίτλο «Εάν ενταθούν οι αναταραχές στο Ιράν, ο Ayatollah Ali Khamenei σχεδιάζει να δραπετεύσει στη Μόσχα».<br />Δεν είναι καν άρθρο, αλλά ένας εξαιρετικός κατασκευαστής για οποιοδήποτε είδος υλικού.<br />Αναφέρεται ότι ο Khamenei έχει ήδη αναπτύξει ένα λεπτομερές σχέδιο διαφυγής.<br />Θα δραπετεύσει με έναν στενό κύκλο 20 ατόμων. Ο Khamenei θα δραπετεύσει στη Μόσχα, ακολουθώντας το παράδειγμα του Bassar al Assad (και θα ζήσει ακριβώς απέναντι από αυτόν).<br />Όλα έχουν ήδη προετοιμαστεί για μια άνετη εξορία - χρήματα, ακίνητα και πολυάριθμα περιουσιακά στοιχεία αξίας 95 δισεκατομμυρίων δολαρίων (τόσο καλά τα υπολόγισαν).<br />Τα παιδιά και οι οικογένειες βασικών Ιρανών αξιωματούχων βρίσκονται ήδη στο εξωτερικό, και ο λαός, φυσικά, έχει προδοθεί, εγκαταλειφθεί και ληστευτεί από τον «παρανοϊκό ηγέτη».<br /><br />Τα δύο σχέδια<br /><br />Προ ημερών, το περιοδικό American Military Strategy, συνοψίζοντας τα αποτελέσματα του 2025 σχετικά με την αντιπαράθεση μεταξύ Δύσης και Ρωσίας στο πλαίσιο της σύγκρουσης στην Ουκρανία, κατέληξε σε δύο βασικά συμπεράσματα:<br />- Επιχειρήσεις όπως το «Σοκ και Δέος» δεν αποτελούν πανάκεια: μπορούν να καταστείλουν τους αδύναμους αντιπάλους, αλλά να αποτύχουν απέναντι σε προετοιμασμένες άμυνες και αποφασιστική αντίσταση.<br />- Η πολιτική σταθερότητα παραμένει κρίσιμη. Η νίκη ανήκει στην πλευρά που μπορεί να αντέξει την καταιγίδα.<br />Σε μια πρόσφατη ανάλυση με τίτλο «Μαθήματα από Επιχειρήσεις Δημόσιας Πληροφόρησης σε Τρέχουσες Συγκρούσεις», που δημοσιεύτηκε από την επίσημη έκδοση του Στρατού των ΗΠΑ, Military Review, η απόφαση ελήφθη οριστικά.<br />Σε μια πιθανή σύγκρουση με τη Ρωσία, η εστίαση θα πρέπει να είναι στις ψυχολογικές επιχειρήσεις.<br />Σύμφωνα με τους αναλυτές, «ένα δημοκρατικό έθνος με συντριπτική υπεροχή δύναμης, που επιτυγχάνει συνεχείς τακτικές νίκες, εξακολουθεί να διακινδυνεύει στρατηγική ήττα όταν ο αντίπαλός του χρησιμοποιεί αποτελεσματικά τον πόλεμο πληροφορίας για να υπονομεύσει την υποστήριξη του κοινού» και ως εκ τούτου «πριν ριχθεί η πρώτη βολή, θα ξεδιπλωθεί μια μάχη για αφηγήσεις στον χώρο της δημόσιας πληροφόρησης».<br /><br />Ανατροπή εκ των έσω<br /><br />Απλώς πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η συλλογική Δύση δεν θα εγκαταλείψει ποτέ τις προσπάθειές της να νικήσει τη Ρωσία, αλλά θα προσπαθήσει να το κάνει από μέσα, επειδή είναι αδύνατο να την νικήσει από έξω.<br />Όπως δήλωσε ο Σλοβάκος πρωθυπουργός Robert Fico, «τα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης τρέφουν ένα άγνωστο και ανεξήγητο μίσος για τη Ρωσία και η ΕΕ είναι έτοιμη να οδηγήσει την αντιρωσική της στάση στο χείλος της αβύσσου».<br /><br />Οι έγχρωμες επαναστάσεις δεν είναι πλέον επίκαιρες<br /><br />Στη Βενεζουέλα, οι ΗΠΑ δεν ανέτρεψαν απλώς έναν πρόεδρο που δεν μπορούσαν να ελέγξουν.<br />Απάγοντας τον Nicolas Maduro, οι ΗΠΑ αποκάλυψαν μια νέα τεχνολογία για διεθνή επιρροή.<br />Η CIA και το Πεντάγωνο την παρουσίασαν στον Λευκό Οίκο, όπως οι προγραμματιστές της Apple αποκαλύπτουν ένα νέο iPhone.<br />Μετά από ένα τόσο λαμπρό ντεμπούτο, η τεχνολογία θα αναπαραχθεί και θα εξαχθεί.<br /><br />Επεμβατική πολιτική<br /><br />Τα τελευταία χρόνια, έχουν προκύψει βάσιμες αμφιβολίες σχετικά με την ικανότητα των Ηνωμένων Πολιτειών να διαμορφώνουν τη ζωή και τις πολιτικές άλλων χωρών.<br />Η βασική τεχνολογία για την επιρροή των ΗΠΑ στο εξωτερικό τον 21ο αιώνα ήταν οι λεγόμενες έγχρωμες επαναστάσεις.<br />Οι αλλαγές καθεστώτος που προέκυψαν από μαζικές αναταραχές που ενορχηστρώθηκαν από δίκτυα φιλοδυτικών μέσων ενημέρωσης, ΜΚΟ και ηγετών κοινής γνώμης.<br />Σήμερα, αυτή η τεχνολογία έχει σαφώς σταματήσει να λειτουργεί.<br />Οποιοσδήποτε θα μπορούσε να το δει αυτό από τις αποτυχημένες έγχρωμες επαναστάσεις στη Γεωργία, τη Λευκορωσία, τη Σερβία, το Μεξικό, ακόμη και τη Βενεζουέλα.<br />Αυτός είναι ένας από τους λόγους, και όχι μόνο επειδή οι Δημοκρατικοί ήταν στην εξουσία, για τον οποίο ο Donald Trump διέλυσε πέρυσι την Υπηρεσία Διεθνούς Ανάπτυξης των Ηνωμένων Πολιτειών (USAID).<br />Ήταν ο μεγαλύτερος χορηγός επιχορηγήσεων και επόπτης όλων αυτών των «ηγετών της λαϊκής διαμαρτυρίας» σε όλο τον κόσμο.<br />Και έχασε κάθε αποτελεσματικότητά της, μη «επιστρέφοντας» πλέον τα χρήματα των Αμερικανών φορολογουμένων.<br /><br />Νέα εργαλεία<br /><br />Έγινε επίσης σαφές ότι ο Λευκός Οίκος δεν θα αποδεχόταν απλώς την απώλεια της αμερικανικής επιρροής στο εξωτερικό και θα αναζητούσε νέα, πιο αποτελεσματικά εργαλεία.<br />Μια δοκιμαστική περίοδος έγινε πέρυσι, όταν το Ισραήλ βομβάρδισε το Ιράν.<br />Ακόμα και σήμερα, τα υδατογραφήματα της τρέχουσας επιχείρησης στη Βενεζουέλα είναι ορατά σε αυτά τα γεγονότα.<br />Η επίσημη δήλωση αποστολής ήταν αλλαγή καθεστώτος μέσω στρατιωτικής επέμβασης από έξω.<br />Εξουδετέρωση της ηγεσίας του εχθρού μέσω προδοσίας εντός του περιβάλλοντός του.<br />Η στρατιωτική ηγεσία του Ιράν δεν θα μπορούσε να είχε εξαλειφθεί χωρίς πράκτορες της Mossad στην Τεχεράνη ως παρατηρητές.<br />Και η Ουάσιγκτον δεν αρνείται καν τη συμπαιγνία με τον στενό κύκλο του Maduro.<br />Η πρώτη απόπειρα, όπως γνωρίζουμε, αποτυγχάνει πάντα.<br />Ωστόσο, οι ΗΠΑ μπορούν να αγνοήσουν αυτήν την απόπειρα: έδρασαν εναντίον του Ιράν έμμεσα, μέσω του Ισραήλ.<br />Αλλά τώρα δεν έχουν απλώς μια επιτυχία, αλλά έναν θρίαμβο.<br />Είναι τόσο ενθουσιασμένοι με αυτό που υπόσχονται να επαναλάβουν αυτό το λαμπρό πολιτικό κόλπο ξανά και ξανά.<br />Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ και ο Υπουργός Εξωτερικών Rubio έχουν κατονομάσει ανοιχτά πιθανά νέα θύματα: Μεξικό, Κολομβία, Κούβα.<br /><br />Παλιό «εγχειρίδιο» πραξικοπημάτων<br /><br />Εν ολίγοις, οι ΗΠΑ επιστρέφουν σε μια ελαφρώς εκλεπτυσμένη, αλλά ουσιαστικά καλή παλιά πρακτική των στρατιωτικών πραξικοπημάτων.<br />Για να γίνει ξανά σπουδαία η αμερικανική «ήπια ισχύς», έχει αναπτυχθεί μια φόρμουλα: «Εισβολή συν συνωμοσία με ελίτ».<br />Είναι κατανοητό γιατί οι χώρες της Κεντρικής Αμερικής βρίσκονται στην κορυφή της λίστας της Ουάσιγκτον.<br />Η Λατινική Αμερική αποτελούσε ανέκαθεν πεδίο δοκιμών για ειδικές επιχειρήσεις της CIA.<br />Επιπλέον, η εξωτερική πολιτική εδώ τέμνεται με τις εσωτερικές προτεραιότητες του Λευκού Οίκου και οι Ηνωμένες Πολιτείες επιθυμούν να αποκαταστήσουν την τάξη στην αυλή τους.<br />Ωστόσο, για 200 χρόνια, η Λατινική Αμερική αντιστέκεται σθεναρά στο να χαρακτηριστεί ως η «αυλή» των Ηνωμένων Πολιτειών.<br />Στον 21ο αιώνα, ωστόσο, η Ουάσιγκτον έχει αποκτήσει μια διαφορετική «αυλή».<br />Αυτή είναι η Ευρώπη , η οποία μέχρι το 2022 είχε εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια για ανεξάρτητο ρόλο στην παγκόσμια πολιτική, προτιμώντας τη σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον στρατηγικό παρασιτισμό επί των αμερικανικών πόρων από την κυριαρχία.<br /><br />Το ευρωπαϊκό παράδοξο<br /><br />Ταυτόχρονα, σχεδόν όλοι οι Ευρωπαίοι φιλελεύθεροι ηγέτες είναι βαθιά αποξενωμένοι και εχθρικοί προς τον Donald Trump, απογοητεύοντας τακτικά τον ένοικο του Λευκού Οίκου με το σιωπηλό σαμποτάζ των πολιτικών του.<br />Και εδώ, η παρουσία αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στην Ευρώπη, σε συνδυασμό με την παρουσία συντηρητικών που προσυπογράφουν τον Trump εκεί, θα μπορούσε να διαδραματίσει κάποιο ρόλο.<br />Σύντομα μπορεί να καταστεί σαφές ότι η Bundestag δεν είναι το κατάλληλο μέρος για συζητήσεις σχετικά με το αν θα συμπεριληφθεί ή όχι η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) στην κυβέρνηση.<br /><br />Η περίπτωση της Ουκρανίας<br /><br />Στο Κίεβο, οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να ανατρέψουν την κυβέρνηση Zelensky αύριο, ακολουθώντας το μοντέλο της Βενεζουέλας.<br />Το αν θα το κάνουν πραγματικά είναι ξεχωριστό θέμα. Στρατηγικά, ολόκληρος ο μετασοβιετικός χώρος θα μπορούσε να γίνει στόχος αυτής της παλιάς-νέας αμερικανικής τεχνολογίας, καθώς αποτελεί ευάλωτη ζώνη για δύο από τους παγκόσμιους ανταγωνιστές της Αμερικής - τη Ρωσία και την Κίνα.<br />Το Καζακστάν, το Τουρκμενιστάν και η Λευκορωσία - βρίσκονται όλες δυνητικά σε κίνδυνο.<br /><br />Το παράδειγμα της Λευκορωσίας<br /><br />Παίρνοντας ως παράδειγμα τη Λευκορωσία, στα 30 χρόνια που έχουν περάσει από τότε που η κυβέρνηση, σύμμαχος της Ρωσίας, βρίσκεται στην εξουσία, έχουν γίνει έξι ή επτά απόπειρες «έγχρωμης επανάστασης» στο Μινσκ.<br />Όλες απέτυχαν, αλλά η Δύση δεν θα αποδεχτεί το γεγονός ότι μια βασική χώρα της Ανατολικής Ευρώπης βρίσκεται σε στρατιωτική και πολιτική συμμαχία με τη Μόσχα.<br />Επομένως, θα μπορούσαν κάλλιστα να επιχειρήσουν να εξαλείψουν τον Lukashenko χρησιμοποιώντας το «σχέδιο Maduro».<br />Οι Αμερικανοί δεν είχαν ποτέ πρόβλημα να επινοήσουν κατηγορίες εναντίον του Lukashenko που θα μπορούσαν να τον χαρακτηρίσουν εγκληματία.<br />Επιπλέον, η Πολωνία είναι ακριβώς δίπλα και ο Λευκός Οίκος τη βλέπει ως προπύργιο στην Ευρώπη, παρόμοιο με το Ισραήλ στη Μέση Ανατολή.<br />Είναι ταυτόχρονα ένα εφαλτήριο για μια ειδική επιχείρηση και ο εκτελεστής της.<br />Η πραγματικότητα της απειλής δεν σημαίνει ότι είναι αναπόφευκτη.<br />Είναι απίθανο η CIA και το Πεντάγωνο να πετύχουν τόσο καθαρά όσο με τον Maduro για δεύτερη φορά.<br />Είναι επίσης πιθανό ότι σε χώρες που έχουν αναπτύξει ανοσία στις δυτικές παρεμβάσεις, δεν θα πετύχουν καθόλου.<br />Αλλά σε κάθε περίπτωση, το να είσαι προειδοποιημένος σημαίνει ότι είσαι προετοιμασμένος.<br />Και ο Putin είναι προετοιμασμένος.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Βενεζουέλα ήταν πρόβα - Το ΝΑΤΟ σχεδιάζει αλλαγή καθεστώτος στην Ρωσία… αλλά ο παμπόνηρος Putin τους περιμένει.

Η Δύση καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει στρατιωτικά τη Ρωσία. Τώρα στοιχηματίζει σε ένα πραξικόπημα… Σε νέες αυταπάτες φαίνεται ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η πτώση του Maduro «τινάζει» την Άγκυρα στον αέρα. Τα μυστικά φορτία χρυσού από το Καράκας που «έχτισαν» την τουρκική οικονομία.

<img height="396" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/c50298040d959f7641a999c5d7f4da3d_XL.jpg?v=2" width="734" /><br /><br /><div>Η σύλληψη του Maduro ρίχνει νέο φως στη διακίνηση ναρκωτικών, το σκοτεινό εμπόριο χρυσού και τους δεσμούς με τον Erdogan<br /><br />Η πτώση του Nicolas Maduro δεν αποτελεί απλώς ένα ακόμη επεισόδιο στη μακρά κρίση της Βενεζουέλας.<br />Ανοίγει έναν ασκό του Αιόλου που απειλεί να παρασύρει πολιτικά, οικονομικά και επιχειρηματικά δίκτυα πολύ πέρα από τη Λατινική Αμερική – με την Άγκυρα να βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο.<br />Τα «μυστικά» φορτία χρυσού που έφευγαν από το Καράκας τα χρόνια των κυρώσεων, υπό το πέπλο διπλωματικών συμμαχιών και πολιτικής κάλυψης, δεν λειτούργησαν μόνο ως σωσίβιο για το καθεστώς Maduro αλλά φέρονται να συνέβαλαν καθοριστικά στη στήριξη και αναδιάταξη κρίσιμων τομέων της τουρκικής οικονομίας.</div><div><br />Καθώς οι αμερικανικές αρχές ξετυλίγουν το νήμα της υπόθεσης, παλιές συναλλαγές, πρόσωπα-κλειδιά και σκοτεινές διαδρομές χρυσού απειλούν να εκθέσουν μια συμμαχία που οικοδομήθηκε στη σκιά των διεθνών κυρώσεων και τώρα κινδυνεύει να καταρρεύσει.<br />Ειδικότερα, η απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας Nicolas Maduro από αμερικανικές δυνάμεις και η μεταφορά του στη Νέα Υόρκη αναζωπύρωσαν τη συζήτηση γύρω από το πώς λειτούργησαν τα δίκτυα χρυσού, χρήματος και πολιτικής προστασίας της Βενεζουέλας κατά τα χρόνια των διεθνών κυρώσεων, καθώς και το πώς η Τουρκία αναδείχθηκε σε βασικό εταίρο αυτού του συστήματος.<br />Επί χρόνια, αξιωματούχοι και αναλυτές υποστήριζαν ότι οι απότομες αυξήσεις και οι ξαφνικές καταρρεύσεις των εξαγωγών χρυσού από τη Βενεζουέλα έχουν να αποκαλύψουν πολλά.<br />Με τον Maduro να είναι αντιμέτωπος στις Ηνωμένες Πολιτείες με κατηγορίες που περιλαμβάνουν και τη «ναρκοτρομοκρατία», οι αμερικανικές αρχές υποστηρίζουν ότι επέτρεψε να ανθίσει μια διαφθορά τροφοδοτούμενη από κοκαΐνη στο εσωτερικό της κυβέρνησής του και στον στενό προσωπικό του κύκλο.<br />Οι ερευνητές ιχνηλατούν εκ νέου το πώς τα χρήματα έφευγαν από τη Βενεζουέλα και μέσω ποιων πολιτικών σχέσεων, χωρών και επιχειρηματικών δικτύων περνούσαν αυτές οι ροές.<br />Από τότε που ανέλαβε την εξουσία το 2013, ο Maduro προήδρευσε σε μια περίοδο υπερπληθωρισμού, οικονομικής αποσύνθεσης και βαθύτερης απομόνωσης από τα δυτικά χρηματοπιστωτικά συστήματα.<br /><br />Ο ρόλος του χρυσού<br /><br />Καθώς τα έσοδα από το πετρέλαιο μειώνονταν και οι καθιερωμένες οδοί εξαγωγών έκλειναν, ο χρυσός έγινε κεντρικός για την επιβίωση του καθεστώτος.<br />Λειτούργησε όχι μόνο ως εξαγώγιμο εμπόρευμα, αλλά και ως αποθήκη αξίας και ως εργαλείο παράκαμψης των κυρώσεων.<br />Η περίοδος της διεθνούς απομόνωσης της Βενεζουέλας συνέπεσε με τη στενότερη πολιτική της συνεργασία με την Άγκυρα.<br />Οι διπλωματικές σχέσεις επιταχύνθηκαν μετά τον Ιούλιο του 2016, όταν ο Maduro έγινε ένας από τους πρώτους ξένους ηγέτες που στήριξαν δημόσια τον Τούρκο πρόεδρο Recep Tayyip Erdogan μετά την απόπειρα πραξικοπήματος.<br />Ο Erdogan στη συνέχεια περιέγραφε επανειλημμένα τον Maduro ως «αγαπητό φίλο» και ευχαριστούσε τη Βενεζουέλα για την αλληλεγγύη της.<br />Μόλις τρεις μήνες μετά την απόπειρα πραξικοπήματος, ο πρόεδρος της Βενεζουέλας επισκέφθηκε την Κωνσταντινούπολη, όντας ο πρώτος πρόεδρος της Βενεζουέλας που το έκανε.<br />Σύντομα, η Turkish Airlines εγκαινίασε απευθείας πτήσεις μεταξύ Κωνσταντινούπολης και Καράκας, δημιουργώντας έναν φυσικό διάδρομο που αντανακλούσε τη διαρκώς ενισχυόμενη πολιτική συμμαχία.<br />Και οι δύο ηγέτες απέρριπταν ανοιχτά τις κυρώσεις των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και παρουσίαζαν τη συνεργασία τους ως αντίσταση σε μονομερείς πιέσεις.<br /><br />Εμπορικά στοιχεία και προειδοποιήσεις<br /><br />Τα εμπορικά στοιχεία σύντομα αντικατόπτρισαν αυτή την ευθυγράμμιση.<br />Το 2016 το διμερές εμπόριο μεταξύ Τουρκίας και Βενεζουέλας ανερχόταν σε περίπου 80 εκατ. δολάρια. Το 2017 ξεπέρασε τα 150 εκατ. δολάρια.<br />Η καθοριστική τομή ήρθε το 2018, μετά την επιβολή κυρώσεων από την Ουάσινγκτον στον τομέα του χρυσού της Βενεζουέλας.<br />Η Τουρκία άρχισε να εισάγει χρυσό από τη Βενεζουέλα, φέρεται δε να τον επεξεργαζόταν εγχώρια.<br />Τα επίσημα τουρκικά στοιχεία δείχνουν ότι οι εισαγωγές έφθασαν περίπου τα 900 εκατ. δολάρια το 2018, εκτοξεύοντας το συνολικό διμερές εμπόριο πάνω από το 1 δισ. δολάρια μέσα σε έναν μόνο χρόνο.<br />Μετά από ρητές προειδοποιήσεις των ΗΠΑ που εστίαζαν στην επεξεργασία χρυσού και την καταστρατήγηση των κυρώσεων, το εμπόριο κατέρρευσε εξίσου απότομα. Μέχρι το 2019 οι όγκοι είχαν επιστρέψει κοντά στα προ της αιχμής επίπεδα — ένα μοτίβο που οι ρυθμιστικές αρχές θεωρούν ενδεικτικό διαδρομών που ανοίγουν υπό πολιτική κάλυψη και κλείνουν μόλις ενταθεί ο έλεγχος.<br />Ένας από τους πλέον στενά παρακολουθούμενους παράγοντες αυτής της περιόδου ήταν ο Όμιλος Ahlatçı, ένα μικρό συγκρότημα με έδρα το Τσορούμ, που δραστηριοποιείται στη διύλιση χρυσού, την κοσμηματοποιία, τις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες και τη χρηματιστηριακή διαμεσολάβηση.<br /><br />Ο Όμιλος Ahlatçı<br /><br />Τον Ιανουάριο του 2019, ο Tarek El Aissami, τότε αντιπρόεδρος της Βενεζουέλας αρμόδιος για οικονομικές υποθέσεις και πρόσωπο που έχει τεθεί υπό αμερικανικές κυρώσεις από το 2007 για φερόμενη διακίνηση ναρκωτικών και δεσμούς με το Ιράν και τη Hezbollah, επισκέφθηκε το διυλιστήριο χρυσού του Ahlatçı στο Τσορούμ.<br />Η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο κατά την οποία Αμερικανοί αξιωματούχοι προειδοποιούσαν ενεργά την Τουρκία να μην εμπλακεί στην επεξεργασία βενεζουελάνικου χρυσού.<br />Ο πρόεδρος του Ομίλου Ahlatçı, Ahmet Ahlatçı, επιβεβαίωσε αργότερα ότι ο πρόεδρος Erdogan τον σύστησε προσωπικά στον Maduro κατά την επίσκεψη του Τούρκου προέδρου στο Καράκας το 2018, παρουσιάζοντας το διυλιστήριο του Ahlatçı ως ένα από τα πλέον προηγμένα στην Τουρκία.<br />Σύμφωνα με τον Ahlatçı, ο Maduro έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς η Βενεζουέλα είναι σημαντική χώρα παραγωγής χρυσού.<br />Αν και ο Ahlatçı αρνήθηκε δημόσια ότι επεξεργάστηκε βενεζουελάνικο χρυσό και επέμεινε ότι όλες οι επιχειρηματικές δραστηριότητες ήταν πλήρως τεκμηριωμένες, στελέχη της αντιπολίτευσης και ερευνητικοί δημοσιογράφοι παρουσίασαν σταθερά τον όμιλο ως εμβληματικό μιας ευρύτερης τάξης επιχειρηματιών ευθυγραμμισμένων με τον Erdogan.<br />Σε αυτή την αφήγηση, τέτοιες εταιρείες περιγράφονται ως έμπιστοι ενδιάμεσοι, ικανοί να δραστηριοποιούνται σε πολιτικά ευαίσθητα περιβάλλοντα όπου η εμπορική δραστηριότητα και η πολιτική έγκριση αλληλεπικαλύπτονται.</div><div><br />Ο Ahlatçı και οι τουρκικές αρχές αρνούνται τους ισχυρισμούς ότι ο όμιλος λειτουργεί ως χρηματοοικονομικός αντιπρόσωπος ή επιχειρησιακός εργολάβος της κυβέρνησης.<br />Ο έλεγχος εντάθηκε καθώς ο Όμιλος Ahlatçı επεκτεινόταν ραγδαία μετά το 2017.<br />Η εταιρεία συμπεριλήφθηκε στη λίστα Fortune 500 Turkey το 2019 και ανέβηκε γρήγορα στις υψηλότερες θέσεις με βάση τις καθαρές πωλήσεις.<br />Οι αναλυτές συνέδεσαν την άνοδο εν μέρει με την εκτίναξη της εγχώριας ζήτησης για χρυσό εν μέσω πληθωρισμού και αποδυνάμωσης της τουρκικής λίρας, ενώ οι επικριτές επεσήμαναν προνομιακή μεταχείριση σε μια περίοδο κατά την οποία το οικοσύστημα χρυσού της Τουρκίας αντανακλούσε ολοένα και περισσότερο πολιτικές προτεραιότητες.<br />Μέχρι το 2020, οι εταιρείες του Ahlatçı συγκαταλέγονταν στις μεγαλύτερες της Τουρκίας βάσει κύκλου εργασιών, ενισχύοντας την αντίληψη ότι ο όμιλος είχε καταστεί κεντρικός πυλώνας της εποχής Erdogan.<br />Τον Μάιο του 2021, ο Όμιλος Ahlatçı έλαβε άδεια να λειτουργεί ως ίδρυμα ηλεκτρονικού χρήματος, γεγονός που του επέτρεψε να εκδίδει ηλεκτρονικό χρήμα και να παρέχει υπηρεσίες πληρωμών.<br />Για τους αναλυτές οικονομικού εγκλήματος, η σύγκλιση μεγάλης κλίμακας δραστηριοτήτων στον χρυσό και αδειοδοτημένων υποδομών ψηφιακών πληρωμών προκάλεσε ανησυχίες.<br />Σε διάφορες δικαιοδοσίες, ερευνητές έχουν εξετάσει κατά πόσον φυσικός χρυσός από περιβάλλοντα που υπόκεινται σε κυρώσεις μπορεί να μετατραπεί σε χρήμα μέσω πλατφορμών ηλεκτρονικού χρήματος ή να μετατραπεί σε ψηφιακά περιουσιακά στοιχεία.<br />Στην περίπτωση της Βενεζουέλας, αυτά παραμένουν ερευνητικές υποθέσεις και όχι τεκμηριωμένα γεγονότα, αλλά αποτελούν μέρος ευρύτερων εκτιμήσεων κινδύνου.<br /><br />Ερωτήματα<br /><br />Ορισμένα ερωτήματα γύρω από τον χρυσό διασταυρώθηκαν με καταγγελίες για διακίνηση ναρκωτικών που επανήλθαν στην Τουρκία το 2021.<br />Εκείνη τη χρονιά, νέες κατηγορίες διατυπώθηκαν από τον Sedat Peker, καταδικασμένο αρχηγό συμμορίας και σύμμαχο του Erdogan, ο οποίος διέφυγε από την Τουρκία και προσέλκυσε ευρεία προσοχή μέσω διαδικτυακών βίντεο στα οποία περιέγραφε φερόμενους εγκληματικούς δεσμούς μεταξύ πολιτικών και οργανωμένου εγκλήματος.<br />Ο Peker ισχυρίστηκε ότι ο Erkam Yıldırım, γιος του πρώην πρωθυπουργού Binali Yıldırım και στενός σύμμαχος του Προέδρου Erdogan, ταξίδεψε στη Βενεζουέλα για να βοηθήσει στη δημιουργία μιας νέας διαδρομής κοκαΐνης από την Κολομβία προς την Τουρκία.<br />Σύμφωνα με τον Peker, ο Yıldırım πραγματοποίησε δύο ταξίδια στη Βενεζουέλα στις αρχές του 2021, παραμένοντας εκεί αρκετές ημέρες κάθε φορά, υποστηρίζοντας ότι η Βενεζουέλα παρουσίαζε λιγότερα εμπόδια επιβολής του νόμου.</div><div><br />Λίγο μετά τη διατύπωση των καταγγελιών, αρχειοθετημένες φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν από τουρκικά μέσα ενημέρωσης επιβεβαίωσαν την παρουσία του Yıldırım στο Καράκας.<br />Οι εικόνες τον έδειχναν να συνοδεύει επίσημη κοινοβουλευτική αντιπροσωπεία κατά τη διάρκεια επίσκεψης σε σχολείο που χρηματοδοτείται από την τουρκική κυβέρνηση και λειτουργεί από το Ίδρυμα Maarif.<br />Η επίσκεψη προκάλεσε ερωτήματα, καθώς ο Yıldırım δεν κατείχε καμία κοινοβουλευτική ή κυβερνητική θέση.<br />Ο πρώην πρωθυπουργός Binali Yıldırım αρνήθηκε τις κατηγορίες, αλλά επιβεβαίωσε ότι ο γιος του είχε ταξιδέψει στη Βενεζουέλα, λέγοντας ότι το ταξίδι πραγματοποιήθηκε στα τέλη του 2020 για την παράδοση ιατρικών προμηθειών κατά τη διάρκεια της πανδημίας.<br />Η εξήγηση αμφισβητήθηκε ευρέως, καθώς εκείνη την περίοδο η Βενεζουέλα ανέφερε πολύ λιγότερα κρούσματα COVID σε σύγκριση με την Τουρκία.<br />Με τον Maduro πλέον υπό κράτηση στις ΗΠΑ, παρατηρητές αναμένουν ότι τόσο η διακίνηση του βενεζουελάνικου χρυσού όσο και οι καταγγελίες για διακίνηση κοκαΐνης ενδέχεται να εξεταστούν εκ νέου σε δικαστικές διαδικασίες και πολιτικές συζητήσεις.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η πτώση του Maduro «τινάζει» την Άγκυρα στον αέρα. Τα μυστικά φορτία χρυσού από το Καράκας που «έχτισαν» την τουρκική οικονομία.

Η σύλληψη του Maduro ρίχνει νέο φως στη διακίνηση ναρκωτικών, το σκοτεινό εμπόριο χρυσού και τους δεσμούς με τον Erdogan Η πτώση του Nicolas...

Διαβάστε την συνέχεια

Θα βρούμε μπροστά μας την δήλωση Μητσοτάκη για την Βενεζουέλα…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2026/01/kyriakosmitsotakis-8-2.jpg?v=1767472571" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1080" data-original-width="1920" height="360" src="https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2026/01/kyriakosmitsotakis-8-2.jpg?v=1767472571" width="690" /></a></div><div><br /></div><div><b>ΜΙΧΑΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ</b><br />Άσχετα με τη συζήτηση αναφορικά με τη νομιμότητα ή μη της αμερικανικής ενέργειας στη Βενεζουέλα και τη σύλληψη του προεδρικού ζεύγους, η ουσία για την Ελλάδα είναι άλλη και εκεί πρέπει να επικεντρωθεί η προσοχή μας. Πρωτίστως, θα πρέπει να γίνει αντιληπτό, ότι ο Αμερικανός πρόεδρος μας έκανε μια μεγάλη εξυπηρέτηση. Το αν θα το αντιληφθούμε και θα το αξιοποιήσουμε, επαφίεται αποκλειστικά σε εμάς. Δυστυχώς όμως, τα περιθώρια για αισιοδοξία είναι περιορισμένα…<br /><br />Χωρίς περιστροφές λοιπόν. Οι αποφάσεις του Τραμπ αποτελούν μια μεγάλη προσφορά στην Ελλάδα. Μας δίνει την ευκαιρία αναστοχασμού για το πως πραγματικά λειτουργεί ο σύγχρονος κόσμος. Ή μάλλον, πως θα λειτουργεί τουλάχιστον έως την εξεύρεση μιας νέας πλανητικής ισορροπίας. Το αν θα έχει εκ νέου τη μορφή μιας νέας Γιάλτας με τα σύνορα των σφαιρών επιρροής μεταξύ των ισχυρών να αποτυπώνονται σε ένα κομμάτι χαρτί, ουδείς μπορείς να το προβλέψει.<br /><br />Μικρή σημασία έχει όμως. Ο κόσμος βέβαια, πάντα έτσι λειτουργούσε. Απλά, πλέον, έχουν εκλείψει όλα τα προσχήματα. Όσοι από τους αναλυτές υποστηρίζαμε, ότι στο τέλος της ημέρας ακόμα και το διεθνές δίκαιο λειτουργεί ως… φερετζές συγκάλυψης των πραγματικών κινήτρων και προθέσεων των ισχυρών, αποδεικνύεται ότι ήμασταν πιο κοντά στην αλήθεια. Όχι όσοι ισχυρίζονταν οτιδήποτε διαφορετικό.<br /><br />Ο Τραμπ απλά μπαίνει κατευθείαν στο ψητό. Και πάλι όμως το πρόσχημα το κατασκεύασε. Είχε κάμποσο καιρό εγερθεί θέμα για το καρτέλ ναρκωτικών που προμηθεύει την αμερικανική αγορά. Ζήτημα νομιμότητας μπορεί να υφίσταται. Όμως, είναι αστείο να προβάλλεται αυτό ως ερμηνεία της επιχείρησης, όταν υπάρχουν πολύ πιο πειστικές εξηγήσεις!<br /><br />“Οπλοποίηση” της οικονομίας <br /><br />Ενδεικτικά, τα πλούσια κοιτάσματα υδρογονανθράκων της Βενεζουέλας, στα οποία θα επιστρέψουν μεγάλες αμερικανικές ενεργειακές εταιρίες. Ακόμα πειστικότερη ερμηνεία είναι η συμμετοχή του Καράκας στην απόπειρα διεθνούς αποδολαριοποίησης της εμπορίας πετρελαίου (σ.σ. τα αποκαλούμενα από τη δεκαετία του 1970 ως «πετροδολάρια»). Οι συναλλαγές σε αμερικανικά δολάρια δημιουργούν τεχνητή ζήτηση για το νόμισμα. Κυκλοφορεί περισσότερο δολάριο στηρίζοντας την αξία του νομίσματος, ενώ οι συναλλασσόμενοι απορροφούν το αμερικανικό χρέος που εκδίδεται σε ομόλογα και διατηρούν υψηλά δολαριακά συναλλαγματικά αποθέματα!<br /><br />Σε μια χώρα με ιλιγγιώδες χρέος δεκάδων τρισ. δολ. η υπονόμευση της θέσης του δολαρίου ως κύριου αποθεματικού νομίσματος παγκοσμίως αποτελεί ύψιστο θέμα ζωτικής ασφαλείας, καθότι μπορεί να οδηγήσει τις ΗΠΑ σε χρεοκοπία. Επί δεκαετίες, οι κύριοι παραγωγοί – προμηθευτές πετρελαίου, είχαν συμφωνήσει να διεξάγουν τις συναλλαγές σε δολάριο. Ήταν θέμα χρόνου να συντονίσουν την αλλαγή υποδείγματος.<br /><br />Οι ΗΠΑ θεώρησαν λανθασμένα την πρωτοκαθεδρία του δολαρίου δεδομένη αενάως. Έτσι “οπλοποίησαν” την οικονομία επιδιώκοντας με σκληρές κυρώσεις να πετύχουν άλλους γεωπολιτικούς στόχους. Η αλληλεξάρτηση που είχε δημιουργηθεί απέτυχε να διατηρήσει την ειρήνη και προέκυψαν αντισυσπειρώσεις. Κι αν στην περίπτωση της Ρωσίας, της Κίνας και της Σαουδικής Αραβίας δεν είναι εύκολη υπόθεση να ληφθούν αποτελεσματικά αντίμετρα, η Βενεζουέλα αποτελούσε “μαλακό” στόχο, υψηλής συμβολικής σημασίας.</div><div><br />Η “μεγάλη εξυπηρέτηση” Τραμπ<br /><br />Δεν έχει νόημα να επεκταθούμε περισσότερο. Αντικείμενο του σχολίου είναι η “μεγάλη εξυπηρέτηση” Τραμπ στην Ελλάδα. Παραμένοντας βέβαια στο ενεργειακό, οι στενές σχέσεις που έχουν αναπτυχθεί ανάμεσα σε Αθήνα και Ουάσινγκτον, προφανώς συμβάλλουν στην ελληνική εθνική ασφάλεια. Ακόμα πιο κρίσιμο είναι όμως, το να μην τρέφει ψευδαισθήσεις η Ελλάδα για τα όρια της ασφάλειας που της εξασφαλίζεται.<br /><br />Όπως έχουμε επιμείνει σταθερά, βασική απειλή εθνικής ασφαλείας για την Ελλάδα είναι η Τουρκία. Ο αναθεωρητισμός της Άγκυρας στρέφεται ευθέως κατά της Αθήνας, που τρέφει την ψευδαίσθηση ότι οι σχέσεις με τις ΗΠΑ την εξασφαλίζουν απόλυτα. Άλλο όμως να την ενισχύουν και άλλο να θεωρείται πανάκεια και απόλυτη εξασφάλιση, με αποτέλεσμα αδέξιες διπλωματικά κινήσεις.<br /><br />Ποια είναι όμως η μεγάλη εξυπηρέτηση Τραμπ που οφείλει να δει η Αθήνα; Στην ουσία πρόκειται για ένα δωρεάν μάθημα σύγχρονων διεθνών σχέσεων, που ευθέως μας καλεί να αλλάξουμε πορεία. Το “όποιος μπορεί αρπάζει”, είναι η κυνικότερη εφαρμογή όσων διδάσκει ο ίδιος ο Θουκυδίδης. Η αναθεώρηση στην οποία καλούμαστε να προβούμε συμπεριλαμβάνει το σύνολο της οπτικής μας.<br /><br />Αρκεί να μην ξεχνάμε ότι στο τέλος, Αθήνα και Σπάρτη αλληλοεξοντώθηκαν και άνοιξαν το δρόμο σε τρίτη δύναμη να αναδυθεί σταδιακά (Μακεδόνες)… Ποιος επωφελείται δηλαδή εάν σκοτώνονται ΗΠΑ και Ρωσία; Η Κίνα! Το γνωρίζουν όμως, αναζητώντας στρατηγικό modus vivendi. Αυτό όμως παίρνει χρόνο. Άρα, η Ελλάδα πρέπει να προφυλαχθεί από τις αρπακτικές διαθέσεις της Τουρκίας, χωρίς να θεωρεί δεδομένη τη σημερινή ισορροπία δυνάμεων στον κόσμο! Γι’ αυτό η στάση της πρέπει να επιλέγει την ψυχραιμία έναντι του “ενθουσιασμού”.</div><div><br />Βενεζουέλα: “Κρείττον του λαλείν το σιγάν”…<br /><br />Η ρητορική κατάχρηση του διεθνούς δικαίου στερείται νοήματος. Αφενός γελοιοποιείσαι όταν χρησιμοποιείς δυο μέτρα και δυο σταθμά (Ουκρανία vs. Βενεζουέλα) και αφετέρου… και η Τουρκία κάποιο -προσαρμοσμένο και βολικό γι’ αυτήν- διεθνές δίκαιο επικαλείται, επιχειρώντας να μασκαρέψει τις διεκδικήσεις της! Εάν το προηγούμενο της Βενεζουέλας της δείχνει το δρόμο, μοναδικό δραστικό φάρμακο είναι η άρνηση των στόχων της επί του πεδίου. Όλες οι ενέργειες στη σφαίρα της διπλωματίας και αλλού, λειτουργούν επικουρικά.<br /><br />Η δε αποτροπή δεν εξασφαλίζεται με κομπασμούς περί προμήθειας μερικών εμβληματικών οπλικών συστημάτων που δεν έχουμε καν παραλάβει και εντάξει επιχειρησιακά. Εάν δεν παραμένουμε αθεράπευτα αφελείς, θα πρέπει άμεσα να κινηθούμε ώστε να επιχειρούν ομαλά όσα ήδη διαθέτουμε, αλλά και να γεμίσουμε τις αποθήκες με όπλα… Προπαντός, να αποφύγουμε να ανοίξουμε πληγές στο στράτευμα με επιπόλαιες “μεταρρυθμίσεις”.<br /><br />Η εικόνα που εκπέμπουμε στο διεθνές περιβάλλον είναι εξίσου σημαντική. Όπως διαφωνήσαμε με την ευκολία που η Ελλάδα σήκωσε το κεφάλι περισσότερο από όλους εναντίον της Ρωσίας, δεν μπορούμε παρά να προειδοποιήσουμε για την επανάληψη του σφάλματος από την ανάποδη. Η παραβίαση του διεθνούς δικαίου δεν μπορεί να είναι αλά καρτ. Ρωσική η κακή παραβίαση και καλή η παραβίαση στην περίπτωση της Βενεζουέλας! “Κρείττον του λαλείν το σιγάν”…<br /><br />Ελλάδα, διεθνές δίκαιο και Βενεζουέλα<br /><br />Όταν επί δεκαετίες η χώρα ομνύει στη διεθνή νομιμότητα, πώς σηκώνει ξανά το κεφάλι παραπάνω από το μπόι της τασσόμενη ενθουσιωδώς υπέρ της επιχείρησης στη Βενεζουέλα; Μήπως, περίπου τα ίδια “ανθρωπιστικά” επιχειρήματα χρησιμοποίησαν και οι Τούρκοι στην Κύπρο το 1974; Αντιλαμβανόμαστε, χωρίς να εκτιθέμεθα σε κινδύνους… αν και πρόσφατες δηλώσεις των υπουργών Εξωτερικών και Εθνικής Άμυνας, Γεραπετρίτη και Δένδια, θα επαρκούσαν για να καταδείξουν το μέγεθος της ανοησίας.<br /><br />Επειδή ουδείς μας ζήτησε υπεραντιδραση και στις δυο περιπτώσεις (Ουκρανία και Βενεζουέλα), χρήζει καθορισμού το κίνητρο που οδηγεί στην επανάληψη αυτής της συμπεριφοράς. Δεν θα ασχοληθώ καθόλου με γραφικούς και την έλλειψη αυτοσεβασμού να σπεύσουν να “επιχειρηματολογήσουν” υπέρ της νέας “επιτυχίας”. Μιας νέας κωλοτούμπας!<br /><br />Η συμπεριφορά μας είναι γελοία και αναξιοπρεπής, κυρίως όμως εκπέμπει δουλοπρέπεια. Τρέφουν άραγε την ψευδαίσθηση ότι γινόμενοι αρεστοί στον Τραμπ, ως εθελοντές αυλοκόλακες, θα συνεχίσουν να βασιλεύουν; Αυτή η εξουσιολαγνεία είναι επικίνδυνη, διότι το μήνυμα που εισπράττει ο Τραμπ είναι άλλο: Ότι είναι έτοιμοι να αποδεχθούν οτιδήποτε τους ζητηθεί. Ή μήπως όντως είναι;<br /><br />Με δεδομένο ότι οι ΗΠΑ δεν επιθυμούν να χάσουν την Τουρκία, τι θα συμβεί εάν η Άγκυρα διαμηνύσει ότι θα κινηθεί για την επίτευξη κάποιου περιορισμένου στόχου σε βάρος της Ελλάδας; Τι ακριβώς μας κάνει να πιστεύουμε ότι η “άδεια” του Τραμπ, με το κατάλληλο φυσικά αντάλλαγμα, θα αποτραπεί λόγω της οσφυοκαμψίας που επιδεικνύουμε; Γεννάει σεβασμό αυτή η συμπεριφορά;<br /><br />Μήπως λοιπόν την πόρτα της περιπέτειας την ανοίγουμε με ίδια μας τα χέρια; Ας ελπίσουμε, ότι το «δεν είναι ώρα να δούμε τα περί της νομιμότητας», δεν θα τα βρούμε μπροστά μας. Ενδεχομένως και σύντομα. Ακόμα κι αν ο Μαδούρο δώσει τον Ερντογάν τυλιγμένο σε μια κόλλα χαρτί, διότι οι δοσοληψίες ήταν και πολλές και επιλήψιμες…</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Θα βρούμε μπροστά μας την δήλωση Μητσοτάκη για την Βενεζουέλα…

ΜΙΧΑΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ Άσχετα με τη συζήτηση αναφορικά με τη νομιμότητα ή μη της αμερικανικής ενέργειας στη Βενεζουέλα και τη σύλληψη του προεδρικού...

Διαβάστε την συνέχεια

Αποκάλυψη: βάσεις του Ισραήλ στην Ελλάδα στο τραπέζι Νετανιάχου -Μητσοτάκη.

<img height="360" src="https://omegapress.gr/images/MHTSNETA.jpg" width="722" /><div><br /></div><div>Του <b>Σωτήρη Σιδέρη </b><br />Τη δημιουργία στρατιωτικών εγκαταστάσεων -βάσεων του Ισραήλ στην Ελλάδα , χρήση λιμανιών και αεροδρομίων και πολλά ακόμη, συζητούν εδώ και μήνες οι πρωθυπουργοί των δύο χωρών Νετανιάχου και Μητσοτάκης, σύμφωνα με αξιόπιστες διπλωματικές πηγές. Το Ισραήλ, μια ιδιαίτερα επιθετική χώρα παρουσιάζει συνεχώς νέα αιτήματα προς την Αθήνα, η οποία και είναι πρόθυμη να τα ικανοποιήσει, αλλά με τρόπο που να μην κατηγορηθεί ότι μετατρέπεται σε δορυφόρο του Τελ Αβίβ. Δηλαδή να εμφανιστούν ως διευκολύνσεις και όχι ως βάσεις . Το Ισραήλ από την πλευρά του στηρίζει την Αθήνα στις ΗΠΑ με το εβραϊκό λόμπυ και παρέχει στην πληροφορίες σε σχέση με την Τουρκία. Αλλά:<br /><br />Ο κίνδυνος να βρεθεί η Ελλάδα στην δίνη των πολέμων που κάνει το Ισραήλ, είναι εμφανής, πέρα από τον ετεροβαρή χαρακτήρα της συνεργασίας. Εκτός από την ραγδαία όξυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, είναι υπαρκτός ο κίνδυνος να βρεθεί η Ελλάδα στο στόχαστρο ισλαμικών τρομοκρατικών οργανώσεων , αλλά και κρατών . Το πρόσφατο κοινό σχέδιο δράσης που υπέγραψαν το ΓΕΕΘΑ και τα Επιτελεία του Ισραήλ και της Κύπρου, είναι το πρώτο βήμα. Σημειωτέον ότι αυτή η συμφωνία δεν έχει δοθεί στη δημοσιότητα.</div><div>  <br />Σκοτεινά σχέδια<br /><br />Μόνο ένας μικρός αριθμός ανώτατων αξιωματικών και συνεργατών των δύο πρωθυπουργών, γνωρίζουν το πλήρες περιεχόμενο των συνομιλιών, όπως και οι ΗΠΑ. Το κοινό σχέδιο δράσης, που υπογράφηκε στις 29 Δεκεμβρίου 2025, προβλέπει ότι η Ελλάδα, το Ισραήλ και η Κύπρος θα πραγματοποιούν κοινές ασκήσεις στην ανατολική Μεσόγειο,αεροπορικές και ναυτικές ασκήσεις, όσο και εκπαίδευση στον ηλεκτρονικό πόλεμο, συνεργασία για την ενέργεια κλπ. <br /><br />Το πλαίσιο αυτό συμφωνήθηκε στην τριμερή Ελλάδας -Κύπρου -Ισραήλ στις 22 Δεκεμβρίου. Όσα ανακοινώθηκαν για την συνεργασία των τριών χωρών ενόχλησαν μεν την Τουρκία , όχι όμως μόνο για τους λόγους που συζητιούνται δημόσια, ότι δηλαδή δημιουργείται ένας άξονας , εχθρικός προς την Άγκυρα, πράγμα που αληθεύει, αλλά και γιατί όσα δεν ανακοινώθηκαν είναι αυτά που προκαλούν την ένταση. Ως προς τους άξονες η ιστορία διδάσκει ότι πάντα δημιουργούνται και αντίπαλοι άξονες. Η Τουρκία και το Ισραήλ διαθέτουν στρατηγικό ανταγωνιστικό σχέδιο για τον ρόλο τους στην περιοχή, η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία , μετατρέπονται σταδιακά σε δορυφόρους και αυτό είναι επικίνδυνο. <br /><br />Το Ισραήλ θα ωφελούνταν ιδιαίτερα από μια στρατιωτική διένεξη Ελλάδας -Τουρκίας, γιατί θα αποδυναμώνονταν έτσι, ο περιφερειακός ρόλος της Άγκυρας. Ο στόχος του Ισραήλ είναι εμφανής και είναι η κυριαρχία του στην περιοχή . Το να χρησιμοποιεί επίσης το Ισραήλ το ελληνικό έδαφος, τον εναέριο χώρο και τη θάλασσα για να κάνει επιθετικούς πολέμους, αυτό ήδη καταγράφεται και το ανησυχητικό είναι ότι, η Ελλάδα μετατρέπεται σε μια τεράστια βάση για το Ισραήλ και τις ΗΠΑ. <br />Η στρατιωτική συνεργασία μεταξύ Ελλάδας -Ισραήλ που υπάρχει εδώ και αρκετά χρόνια, έχει προσφέρει στρατηγικού τύπου πλεονεκτήματα στο Τελ Αβίβ, με μηδενικό ανταποδοτικό όφελος για την Ελλάδα. Η πολιτική και στρατιωτική στήριξη της Αθήνας στο Τελ Αβίβ παίρνει μεγάλες διαστάσεις, εθνικά επιβλαβείς . Ο τυχοδιωκτισμός δεν ήταν ποτέ ελληνικό δόγμα. <br /><br />Το Ισραήλ χρησιμοποιεί τον ελληνικό εναέριο χώρο για ανεφοδιασμό αεροσκαφών, αλλά και για τις επιθέσεις κατά του Ιράν, του Ιράκ και πτήσεις σε άλλες περιοχές της Μέσης Ανατολής. <br />Τώρα που υπάρχει ο Τραμπ , το Τελ Αβίβ προσπαθεί να αξιοποιήσει την συγκυρία και να εδραιωθεί ως κυρίαρχη δύναμη στην περιοχή. Αλλά η Τουρκία είναι ανταγωνιστική δύναμη. Μια ματιά στα τουρκικά ΜΜΕ καταδεικνύουν ότι η Άγκυρα νοιώθει περικυκλωμένη και το στρατιωτικό και διπλωματικό κατεστημένο της γίνεται πολύ ευερέθιστο. <br /><br />Διευκολύνσεις και επιπλοκές σε ασαφές πλαίσιο<br /><br /> Εκμεταλλευόμενη τις ελληνικές ανησυχίες σχετικά με την ασφάλεια της χώρας εξαιτίας της αναθεωρητικής πολιτικής της Τουρκίας , το Ισραήλ ζητά να εγκαταστήσει σε ελληνικές περιοχές που δεν έχουν προσδιοριστεί ακριβώς ακόμη, ή δεν τις γνωρίζουμε, ραντάρ και συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης ίσως και στρατιωτικές μονάδες. Ο ακριβής κατάλογος δεν είναι γνωστός, ούτε και το ακριβές σχέδιο. Εκτιμάται όμως ότι όλα αυτά τίθενται , όχι υπό μορφή επίσημων στρατιωτικών βάσεων όπως π.χ. έχουν οι ΗΠΑ στη Σούδα, την Αλεξανδρούπολη ή το Στεφανοβίκιο, αλλά υπό μορφή διευκολύνσεων. <br /><br />Σημειωτέον ότι το Ισραήλ δεν είναι μέλος της ΕΕ, ούτε του ΝΑΤΟ , οπότε τέτοιου είδους συμφωνίες ουσιαστικά είναι μη επιτρεπτές γιατί είναι κραυγαλέα μια επιθετική πολιτική του Ισραήλ που αφορά το δικό του δόγμα για την Ανατολική Μεσόγειο , τις σχέσεις του με το Ιράν και την Τουρκία και τον έλεγχο της περιοχής και όχι την συλλογική άμυνα. Με απλά λόγια, κάθε απόπειρα να εμφανιστεί μια τέτοια συμφωνία ως κοινή στρατηγική Ελλάδας -Ισραήλ είναι φθηνή προπαγάνδα και τίποτα παραπάνω. Η Ελλάδα δεν θα γίνει πιο ασφαλής, αντίθετα θα γίνει πιο εκρηκτική σχέση με την Τουρκία. Διάλογο θέλει η Ελλάδα με την Τουρκία όχι να παραδώσει την επικράτεια σε άλλες χώρες χωρίς δικό της , εθνικό σχέδιο . Όσον αφορά την συμμετοχή της Ελλάδας στην δύναμη ελέγχου της Γάζας που θέλει το Ισραήλ είναι μια άκρως αμφιλεγόμενη απόφαση, καθώς δεν υπάρχει κανένα διεθνές πλαίσιο που να καθορίζει την αποστολή μιας τέτοιας δύναμης. Γιατί το Ισραήλ θέλει να έχει τον έλεγχο μέσω φιλιών χωρών, οπότε η ελληνική στρατιωτική αποστολή, αν υπάρξει, μπορεί να εξελιχθεί σε τρομο-παγίδα στην κόλαση της Γάζας. <br /><br />Αυτό λοιπόν που φαίνεται ότι συζητείται σε συνθήκες μυστικότητας, είναι π.χ. σε μια μεγάλη στρατιωτική μονάδα της Ελλάδας , ακόμη και σε νησιά, να δημιουργηθούν εγκαταστάσεις, όπως π.χ. ραντάρ, που θα ονομαστούν διευκολύνσεις. Πιθανόν αυτός να ήταν ο λόγος που τα ισραηλινά ΜΜΕ έκαναν λόγο για δημιουργία κοινής Δύναμης Ταχείας Επέμβασης Ελλάδας -Ισραήλ, ίσως για να δουν τις αντιδράσεις. Τέτοια δύναμη δεν μπορεί να υπάρξει , αλλά πλέον η Ελλάδα χάνει τον έλεγχο στο στρατηγικό επίπεδο, γιατί το Ισραήλ ξέρει τι θέλει, ενώ η κυβέρνηση Μητσοτάκη όχι. Απλά σύρεται .Επίσης υπάρχουν αιτήματα και μάλιστα τίθενται με ιδιαίτερα πιεστικό τρόπο στην Αθήνα, για τη χρήση ελληνικών αεροδρομίων και λιμανιών με το Ισραήλ να έχει δικαίωμα χρήσης, αλλά με ασαφές νομικό , πολιτικό και στρατιωτικό πλαίσιο. Προφανώς θα διευκόλυνε πολύ την σχετική συζήτηση η πλήρης ενημέρωση της βουλής και των κομμάτων. <br /><br />Είναι προφανές, πέραν αυτών, ότι σε λίγα χρόνια, το σύνολο σχεδόν της αντιπυραυλικής, αντιαεροπορικής άμυνας και η περίφημη Ασπίδα του Αχιλλέα, θα έχει αγοραστεί από το Ισραήλ δημιουργώντας έτσι σοβαρό ζήτημα εξάρτησης της Άμυνας της Ελλάδας. Υπό αυτή την έννοια η κατάθεση στη βουλή όλων των συμφωνιών και των εγγράφων που έχουν συνάψει Ελλάδα και Ισραήλ , θα αποσαφήνιζε την κατάσταση. Κυρίως, πρέπει να κληθεί ο πρωθυπουργός στη βουλή να απαντήσει ποιο είναι το σχέδιο της κυβέρνησης ή απλά παραδίδει την εξωτερική , την αμυντική πολιτική και την πολιτική ασφάλειας σε τρίτες χώρες….</div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αποκάλυψη: βάσεις του Ισραήλ στην Ελλάδα στο τραπέζι Νετανιάχου -Μητσοτάκη.

Του Σωτήρη Σιδέρη Τη δημιουργία στρατιωτικών εγκαταστάσεων -βάσεων του Ισραήλ στην Ελλάδα , χρήση λιμανιών και αεροδρομίων και πολλά ακόμη,...

Διαβάστε την συνέχεια

Μήπως έρχεται, πράγματι, η σειρά της Τουρκίας; (τουρκικό δημοσίευμα),

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.huffingtonpost.gr/wp-content/uploads/2025/11/flags-of-USA-and-Turkey-painted-on-cracked-wall.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1366" data-original-width="2048" height="374" src="https://www.huffingtonpost.gr/wp-content/uploads/2025/11/flags-of-USA-and-Turkey-painted-on-cracked-wall.jpg" width="745" /></a></div><div><br /></div>Το 2019, ο Σεντάτ Πεκέρ εκφώνησε μια ομιλία που απορρίφθηκε ως «υπερβολική» εκείνη την εποχή.<br /><br />0 Πεκέρ δήλωσε ανοιχτά:<br /><br />«Οι ΗΠΑ κατέστρεψαν το Αφγανιστάν και τη Συρία για να αναλάβουν την εξουσία. Η Βενεζουέλα, το Ιράν και η Τουρκία είναι οι επόμενες», γράφει τουρκικό δημοσίευμα.<br /><br />Χρόνια έχουν περάσει. Αυτή η ομιλία δεν έχει ξεχαστεί, αλλά ούτε ελήφθη σοβαρά υπόψη μέχρι σήμερα…<br /><br />Πρόσφατα, ο Ντόναλντ Τραμπ έκανε μια σκληρή δήλωση εστιάζοντας στο Ιράν. Στη συνέχεια χρησιμοποίησε μια αξιοσημείωτη έκφραση σχετικά με την Τουρκία: «Η Τουρκία τα πάει καλά. Μου αρέσει ο Ερντογάν».<br /><br />Με την πρώτη ματιά, αυτή η πρόταση μπορεί να φαίνεται σαν «κομπλιμέντο».<br /><br />Ωστόσο, για όσους είναι εξοικειωμένοι με την πολιτική των ΗΠΑ, τέτοιες δηλώσεις αποτελούν συχνά μια προειδοποίηση.<br /><br />Η αμετάβλητη γλώσσα των ΗΠΑ: Απειλή, Πίεση και Επέμβαση.<br /><br />Τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι ο Τραμπ απείλησε έξι χώρες, ανοιχτά η έμμεσα, τις τελευταίε 24 ώρες:<br /><br /> Κούβα: «Είναι κοντά στην πτώση».<br /><br />Βενεζουέλα: «Η ευθύνη είναι δική μας».<br /><br /> Κολομβία: «Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις ακούγονται ελκυστικές».<br /><br />Μεξικό: «Κάτι πρέπει να γίνει».<br /><br /> Ιράν: «Αν σκοτωθούν διαδηλωτές, θα χτυπήσουμε σκληρά».<br /><br />Δανία: «Χρειαζόμαστε τη Γροιλανδία».<br /><br />Κοιτάζοντας τη λίστα, η γεωγραφία, το καθεστώς ή η δικαιολόγηση αλλάζουν.<br /><br />Αλλά το αντανακλαστικό των ΗΠΑ δεν αλλάζει ποτέ: Αν δεν συμμορφωθείτε μαζί μου, Θα σας αποδυναμώσω.<br /><br />Το Αφγανιστάν δέχθηκε εισβολή με το πρόσχημα της «δημοκρατίας», αφήνοντας πίσω του την καταστροφή.<br /><br />Η Συρία κατακερματίστηκε με το πρόσχημα της «καταπολέμησης της τρομοκρατίας».<br /><br />Η Βενεζουέλα ασφυκτιά από κυρώσεις εδώ και χρόνια.<br /><br />Το Ιράν βρίσκεται συνεχώς στο χείλος μιας έντονης σύγκρουσης.<br /><br />Τι γίνεται λοιπόν με την Τουρκία;<br /><br />Γιατί μπορεί να είναι η Τουρκία στόχος;<br /><br />Σήμερα, η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ, αλλά ακολουθεί μια πλήρως ανεξάρτητη πολιτική, κάνοντας εγχώριες και εθνικές κινήσεις στην αμυντική της βιομηχανία, που βρίσκεται στο κέντρο της Μαύρης Θάλασσας, της Μέσης Ανατολής, του Καυκάσου και της Ανατολικής Μεσογείου, και ακριβώς στη μέση των ενεργειακών διαδρόμων.<br /><br />Για τις ΗΠΑ, αυτή η εικόνα σημαίνει: Ένας σύμμαχος που δύσκολα ελέγχεται.<br /><br />Η δήλωση του Τραμπ, «Μου αρέσει ο Ερντογάν» , δεν είναι επομένως αθώα.<br /><br /> Στην ιστορία των ΗΠΑ, οι περισσότεροι έπαινοι που δόθηκαν σε ηγέτες ακολουθήθηκαν από έντονες πιέσεις, είτε πριν είτε μετά.<br /><br />Τι είπε ο Σεντάτ Πεκέρ και τι συμβαίνει σήμερα;<br /><br />Αυτά που ειπώθηκαν το 2019 εξελίσσονται ακριβώς όπως τότε.<br /><br /> Τα σενάρια που απορρίφθηκαν ως «συνωμοσία» εκείνη την εποχή συμπίπτουν τώρα με τις προτάσεις που εξέφρασε ο πρόεδρος των ΗΠΑ.<br /><br />Το πραγματικό ερώτημα εδώ είναι: Πού Θα σταθεί η Τουρκία σε αυτό το παιχνίδι;<br /><br /> Θα μείνει μόνη της όπως το Αφγανιστάν;<br /><br /> Θα γίνει στόχος κατακερματισμού όπως η Συρία;<br /><br /> Ή Θα γίνει μια πολύπλευρη δύναμη ικανή να δημιουργήσει τη δική της ισορροπία;<br /><br />0 κίνδυνος δεν βρίσκεται στη ρητορική, αλλά στη σιωπή.<br /><br /> 0 μεγαλύτερος κίνδυνος για την Τουρκία δεν είναι οι απροκάλυπτες απειλές, αλλά οι στρατηγικές που κρύβονται πίσω από απαλές φράσεις όπως «τα πας καλά».<br /><br /> Σήμερα συζητείται το Ιράν.<br /><br /> Αύριο, μπορεί να αναδυθεί ένα άλλο Θέμα.<br /><br /> Και η Τουρκία, όπως πάντα, βρίσκεται ακριβώς στη μέση του χάρτη.<br /><br />Όσοι υποτιμούν όσα ειπώθηκαν το 2019 δεν πρέπει να αρκούνται απλώς στο να παρακολουθούν τι θα συμβεί το 2025.<br /><br /> Επειδή υπάρχει μια αλήθεια στην παγκόσμια τάξη: Οι χώρες που στοχοποιούνται πρώτα συζητιούνται και μετά περικυκλώνονται.<br /><br />Για την Τουρκία, το ζήτημα δεν είναι τι λέει ο καθένας, αλλά για τι είναι προετοιμασμένη.<div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μήπως έρχεται, πράγματι, η σειρά της Τουρκίας; (τουρκικό δημοσίευμα),

Το 2019, ο Σεντάτ Πεκέρ εκφώνησε μια ομιλία που απορρίφθηκε ως «υπερβολική» εκείνη την εποχή. 0 Πεκέρ δήλωσε ανοιχτά: «Οι ΗΠΑ κατέστρεψαν το...

Διαβάστε την συνέχεια

«Cuba ready to fall»: τι πραγματικά σημαίνει το μήνυμα Τραμπ.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://i.ytimg.com/vi/VURdkJnfKgo/maxresdefault.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="720" data-original-width="1280" height="360" src="https://i.ytimg.com/vi/VURdkJnfKgo/maxresdefault.jpg" width="689" /></a></div><div><br /></div>Η αποστροφή του Αμερικανού προέδρου δεν αποτελεί άμεση απειλή επέμβασης αλλά στρατηγική φθοράς: γιατί η Ουάσιγκτον βλέπει την Κούβα να πιέζεται από μέσα και πώς αντιδρούν Ευρώπη και Λατινική Αμερική.<br /><br />O Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι «η Κούβα είναι έτοιμη να πέσει»! Και η φράση του αυτή δεν αποτέλεσε απλώς ένα ακόμη σκληρό σχόλιο στο πλαίσιο της αμερικανικής ρητορικής για τη Λατινική Αμερική. Όπως καταγράφεται σε ζωντανό ενημερωτικό ρεπορτάζ της Wall Street Journal, η διατύπωση λειτουργεί ως πολιτικό σήμα: όχι προαναγγελία στρατιωτικής ενέργειας, αλλά ένδειξη ότι η Ουάσιγκτον θεωρεί πως η αποσταθεροποίηση της Αβάνας προέρχεται πλέον από το εσωτερικό της.<br /><br />Το πλαίσιο είναι κρίσιμο. Η Κούβα εισέρχεται στο 2026 με οξύτατη οικονομική κρίση, εκτεταμένες διακοπές ρεύματος, ελλείψεις βασικών αγαθών και κοινωνική κόπωση. Η σταδιακή αποδυνάμωση της Βενεζουέλας –του βασικού ενεργειακού και οικονομικού της στηρίγματος επί δύο δεκαετίες– έχει αφαιρέσει από την Αβάνα το τελευταίο «δίχτυ ασφαλείας». Αυτό ακριβώς αποτυπώνει η εκτίμηση Τραμπ: ότι το καθεστώς δεν απειλείται από εξωτερική επέμβαση, αλλά από τη συσσώρευση εσωτερικών αδιεξόδων.<div><br />Στρατηγική πίεσης χαμηλού κόστους<br /><br />Για τις ΗΠΑ, η δήλωση εντάσσεται σε μια στρατηγική πίεσης χαμηλού κόστους. Η Ουάσιγκτον αποφεύγει την ανοιχτή ανάμειξη –η οποία θα είχε υψηλό γεωπολιτικό και πολιτικό τίμημα– και επενδύει στη φθορά μέσω κυρώσεων, διεθνούς απομόνωσης και πολιτικής ρητορικής. Το μήνυμα προς τη Λατινική Αμερική είναι σαφές: οι παλαιοί ιδεολογικοί άξονες εξαντλούνται χωρίς να απαιτείται αμερικανική στρατιωτική δράση.<br /><br />Για την ίδια την Κούβα, ωστόσο, η φράση «ready to fall» λειτουργεί ως επιταχυντής αβεβαιότητας. Δεν σηματοδοτεί ανατροπή, αλλά επιβαρύνει την εικόνα ενός κράτους που δυσκολεύεται να πείσει τόσο τους πολίτες του όσο και τους εναπομείναντες εταίρους του ότι διαθέτει στρατηγικό βάθος και βιώσιμο σχέδιο επιβίωσης. Ιστορικά, τέτοιες στιγμές δεν οδηγούν απαραίτητα σε άμεσες πολιτικές αλλαγές, αλλά αυξάνουν τον κίνδυνο άτακτων κοινωνικών εκρήξεων.<br /><br />Σε περιφερειακό επίπεδο, η Λατινική Αμερική παρακολουθεί με εμφανή επιφύλαξη. Οι μεγάλες χώρες της περιοχής –Βραζιλία, Μεξικό, Κολομβία– αποφεύγουν να ταυτιστούν με την αμερικανική ρητορική, χωρίς όμως και να προσφέρουν ουσιαστική στήριξη στην Αβάνα. Ο άξονας Κούβα–Βενεζουέλα, που επί χρόνια προσέδιδε ιδεολογικό βάρος στην περιοχή, έχει χάσει τη δυναμική του, ενώ Κίνα και Ρωσία δείχνουν απροθυμία να επωμιστούν το κόστος διάσωσης ενός καθεστώτος με περιορισμένη γεωοικονομική αξία.<br /><br />Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται σε πιο λεπτή θέση. Παραδοσιακά επιλέγει τη γραμμή της «κριτικής εμπλοκής» με την Κούβα, επιδιώκοντας μεταρρυθμίσεις μέσω διαλόγου και όχι απομόνωσης. Μια απότομη κατάρρευση θα δημιουργούσε κινδύνους ανθρωπιστικής κρίσης και μεταναστευτικών πιέσεων, χωρίς να εγγυάται δημοκρατική μετάβαση. Έτσι, οι Βρυξέλλες αναμένεται να κρατήσουν χαμηλούς τόνους, αποφεύγοντας τόσο τη σκληρή ρητορική Τραμπ όσο και την άνευ όρων στήριξη της Αβάνας.<br /><br />Το «Cuba ready to fall» δεν είναι πρόβλεψη, αλλά εργαλείο. Η Ουάσιγκτον επενδύει στη σταδιακή φθορά, η Κούβα δοκιμάζει τα όρια κοινωνικής αντοχής, η Λατινική Αμερική αναζητά νέες ισορροπίες και η Ευρώπη κερδίζει χρόνο. Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν η Κούβα θα αλλάξει, αλλά αν μπορεί να το κάνει χωρίς μια αποσταθεροποιητική ρήξη.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Cuba ready to fall»: τι πραγματικά σημαίνει το μήνυμα Τραμπ.

Η αποστροφή του Αμερικανού προέδρου δεν αποτελεί άμεση απειλή επέμβασης αλλά στρατηγική φθοράς: γιατί η Ουάσιγκτον βλέπει την Κούβα να πιέζε...

Διαβάστε την συνέχεια

Τι είπε ο Τραμπ στον Ερντογάν: γιατί δεν μπορώ να σου δώσω τα «F.35».

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2020/01/trump-erdogan-1.jpg"><img src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2020/01/trump-erdogan-1-696x425.jpg" /></a><br /><br />Απαντώντας χθες σε γραπτές ερωτήσεις του Bloomberg, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν απηύθυνε ανοιχτή έκκληση για την επανένταξη της Τουρκίας στο πρόγραμμα των μαχητικών αεροσκαφών F-35 υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, υποστηρίζοντας ότι μια τέτοια εξέλιξη «θα βοηθούσε στην εδραίωση των δεσμών με την Ουάσιγκτον και στην ενίσχυση της ασφάλειας του ΝΑΤΟ».<br /><br />Λίγες ώρες αργότερα, η τουρκική προεδρία ανακοίνωσε ότι ο Τούρκος πρόεδρος είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, κατά την οποία συζητήθηκαν οι διμερείς σχέσεις, η συνεργασία στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας —με αιχμή τα ζητήματα των F-35 και F-16—, τα βήματα για την ενίσχυση του εμπορίου, καθώς και οι εξελίξεις στη Γάζα και τη Βενεζουέλα.<br /><br />Η χρονική σύμπτωση δεν είναι τυχαία. Η Άγκυρα επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει το νέο πολιτικό περιβάλλον στην Ουάσιγκτον και να μετατρέψει τη ρητορική επαναπροσέγγισης σε απτό διαπραγματευτικό αποτέλεσμα. Το ερώτημα, ωστόσο, δεν είναι αν η Τουρκία θέλει την επιστροφή στα F-35, αλλά αν το αμερικανικό πολιτικό και θεσμικό σύστημα είναι έτοιμο να τη δεχθεί.<br /><br />Που ακριβώς βρίσκεται το θέμα των F-35Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες του economico, από καλά πληροφορημένες πηγές, ο πρόεδρος Τραμπ στην επικοινωνία του με τον Ερντογάν του ξεκαθάρισε πως ο ίδιος δεν θα μπορούσε να κάνει οτιδήποτε για να ικανοποιήσει το αίτημά του για τα F-35 μέχρι η Άγκυρα να ικανοποιήσει όλες τις απιτήσεις των ΗΠΑ.<br /><br />Οι ίδιες πηγές εξηγούν στο economico την Αμερικανική στάση: η δημόσια ρητορική του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αξιοποιώντας την «ευκαιρία» της επιστροφής του Ντόναλντ Τραμπ, βρίσκει μεν ακροατήριο στον Λευκό Οίκο, όχι όμως ενιαίο πολιτικό μέτωπο στην Ουάσιγκτον. Επισημαίνουν μάlιστα ότι το ζήτημα των F-35 δεν είναι προεδρική απόφαση ενός ανδρός, αλλά πλέγμα αποφάσεων του Νομοθετικού Συστήματος, θέσεων του Πενταγώνου και εκτιμήσεων των υπηρεσιών ασφαλείας.<br /><br />Έτσι, το θέμα των F-35 με πληροφορίες και εκτιμήσεις που βασίζονται σε πληροφορίες από Αμερικανικές πηγές και αναλύσεις διεθνών Μέσων σήμερα έχει ως εξής:<div><br />1. Το Κογκρέσο παραμένει ο βασικός «κόφτης»<br /><br />Σύμφωνα με αξιωματούχους και αναλυτές που μίλησαν σε Reuters, Politico και Foreign Affairs, η επανένταξη της Τουρκίας στο πρόγραμμα F-35 προσκρούει:στον νόμο CAATSA,<br />σε δεσμευτικές αποφάσεις του Κογκρέσου μετά το 2019,<br />και σε διακομματική καχυποψία απέναντι στην Άγκυρα.<br /><br />Αμερικανοί γερουσιαστές –τόσο Ρεπουμπλικάνοι όσο και Δημοκρατικοί– επιμένουν ότι απλή «επιστροφή» ή αποθήκευση των S-400 δεν αρκεί. Αυτό που ζητείται είναι η αποδεδειγμένη (μεταφορά στη Ρωσία με φορτηγά) «μόνιμη και επαληθεύσιμη απομάκρυνση», με Αμερικανικό μηχανισμό επιτήρησης.<br /><br />Όπως σημειώνει ανώτερος αξιωματούχος του Κογκρέσου στο Politico: «Το πρόβλημα δεν είναι οι εμμονές του Τραμπ. Το πρόβλημα είναι ότι το σύστημα δεν εμπιστεύεται την Τουρκία όσο οι S-400 παραμένουν τουρκική ιδιοκτησία.»</div><div><br />2. Το Πεντάγωνο φοβάται “precedent” (δεδικασμένο)<br /><br />Στο Πεντάγωνο, σύμφωνα με το CSIS*, υπάρχει έντονος προβληματισμός ότι:<br />μια «ειδική λύση» για την Τουρκία<br />θα δημιουργούσε δεδικασμένο για άλλους συμμάχους που φλερτάρουν με ρωσικά ή κινεζικά οπλικά συστήματα.<br /><br />Ανώτερη αμυντική πηγή αναφέρει ότι το βασικό ερώτημα δεν είναι αν μπορεί να βρεθεί τεχνική λύση, αλλά αν πρέπει: «Η Τουρκία να αποτελεί εξαίρεση. Το ΝΑΤΟ λειτουργεί με κανόνες, όχι εξαιρέσεις.»</div><div><br />3. F-16: πιο ρεαλιστικός δρόμος από τα F-35<br /><br />Αμερικανοί αξιωματούχοι χαρακτηρίζουν την υπόθεση των F-16 Block 70 ως πολύ πιο ώριμη και πολιτικά διαχειρίσιμη. Το σενάριο που εξετάζεται στην Ουάσιγκτον είναι:Να παραδωθούν στην Τουρκία F-16 ως «γέφυρα»,<br />τεχνικός διαχωρισμός από τους S-400, δηλαδή τα S-400 δεν πρέπει να «βλέπουν», να παρακολουθούν ή να καταγράφουν πτήσεις F-16 (ΣΣ: συνεπώς και πτήσεις των ελληνικών F-16).<br />και πάγωμα (όχι άμεση επαναφορά) της συζήτησης για F-35.<br />Όπως σημειώνει το Center for a New American Security (CNAS), αυτό επιτρέπει στην κυβέρνηση Τραμπ να βελτιώσει το κλίμα με την Άγκυρα χωρίς να συγκρουστεί με το Κογκρέσο.</div><div><br />4. Halkbank: δύσκολο χαρτί, όχι διαπραγματευτικό «αντάλλαγμα»<br /><br />Αμερικανικές νομικές πηγές (New York Times, βασιζόμενοι σε DOJ briefings – ημιεπίσημες ενημερώσεις που παρέχουν στελέχη του Υπουργείου Δικαιοσύνης ) ξεκαθαρίζουν επίσης ότι η υπόθεση Halkbank** παραμένει ένα πικρό στοιχείο στις σχέσεις ΗΠΑ – Τουρκίας που επηρεάζει κάθε εξέλιξη :η υπόθεση της Halkbank βρίσκεται σε ομοσπονδιακό δικαστικό επίπεδο,<br />και δεν μπορεί να «κλείσει» πολιτικά χωρίς σοβαρό θεσμικό κόστος.<br /><br />Οποιαδήποτε παρέμβαση υπέρ της Άγκυρας θα άνοιγε θέμα πολιτικής εργαλειοποίησης της Δικαιοσύνης, κάτι που ακόμη και μια κυβέρνηση Τραμπ θα δίσταζε να κάνει δημόσια.</div><div><br />5. LNG και ενέργεια: το πραγματικό “win-win”<br /><br />Εκεί που οι ΗΠΑ εμφανίζονται σαφώς πιο θετικές είναι:η αύξηση των εισαγωγών αμερικανικού LNG,<br />η συμμετοχή τουρκικών κεφαλαίων σε upstream projects στις ΗΠΑ,<br />και η σταδιακή μείωση της ρωσικής ενεργειακής εξάρτησης.<br /><br />Αμερικανοί αξιωματούχοι ενέργειας (Energy Department) θεωρούν ότι η ενέργεια μπορεί να προηγηθεί της άμυνας, λειτουργώντας ως δείκτης αξιοπιστίας της Τουρκίας.<br /><br />Με δυό λόγια: Η Άγκυρα παίζει σωστά το χαρτί Τραμπ, αλλά υποτιμά το βάθος της αμερικανικής θεσμικής αντίστασης. Τα F-35 δεν είναι απλώς εξοπλιστικό πρόγραμμα. είναι σύμβολο στρατηγικής εμπιστοσύνης. Και αυτή,η εμπιστοσύνη στην Ουάσιγκτον, δεν αποκαθίσταται με δηλώσεις, αλλά με μη αναστρέψιμες επιλογές.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τι είπε ο Τραμπ στον Ερντογάν: γιατί δεν μπορώ να σου δώσω τα «F.35».

Απαντώντας χθες σε γραπτές ερωτήσεις του Bloomberg, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν απηύθυνε ανοιχτή έκκληση για την επανένταξη της Τουρκίας στο πρό...

Διαβάστε την συνέχεια

Γκουστάβο Πέτρο (Πρόεδρος Κολομβίας): «Θα πάρω ξανά τα όπλα». Η απάντηση στις απειλές Τραμπ.

<img height="406" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/01/GUSTAVO-PETRO-630x400.jpg" width="740" /><br /><br />Ο Πρόεδρος της Κολομβίας, Γκουστάβο Πέτρο, δεσμεύτηκε τη Δευτέρα 05/01 να «πάρει τα όπλα» ως απάντηση στις απειλές που εκτόξευσε ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ.<br /><br />Ο Πέτρο προέβη στη σχετική δήλωση μέσω των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης, αντιδρώντας στα σχόλια του Τραμπ, ο οποίος χαρακτήρισε μια ενδεχόμενη στρατιωτική επιχείρηση στην Κολομβία ως «καλή ιδέα».<br /><br />Οι δηλώσεις του Αμερικανού Προέδρου ακολούθησαν την επιτυχή σύλληψη του Προέδρου της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, το περασμένο Σάββατο 03/01.<br /><br />«Ορκίστηκα να μην αγγίξω ξανά όπλο… αλλά για την πατρίδα θα οπλιστώ ξανά», έγραψε ο Πέτρο.<br /><br />«Δεν είμαι παράνομος, ούτε ναρκέμπορος», συμπλήρωσε.<br /><br />Νωρίτερα, ο Τραμπ είχε προειδοποιήσει τον Πέτρο ότι πρέπει να «προσέχει τα νώτα του» μετά την επιχείρηση στη Βενεζουέλα.<br />Η κλιμάκωση της έντασης μεταξύ Κολομβίας και ΗΠΑ<br /><br />Ο Κολομβιανός Πρόεδρος Γκουστάβο Πέτρο δήλωσε τη Δευτέρα έτοιμος για ένοπλη αντίσταση μετά τις απειλές του Προέδρου Τραμπ.<br /><br />«Ορκίστηκα να μην αγγίξω ποτέ ξανά όπλο μετά το σύμφωνο ειρήνης του 1989, αλλά για χάρη της πατρίδας θα έπαιρνα ξανά τα όπλα που δεν επιθυμώ», ανέφερε ο Πέτρο σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα «X».<br /><br />Ο κύριος Τραμπ αναφέρθηκε στον Πέτρο την Κυριακή 04/01, δηλώνοντας ότι η Κολομβία είναι «επίσης πολύ άρρωστη, διοικούμενη από έναν πολύ άρρωστο άνθρωπο».<br /><br />Ο Αμερικανός Πρόεδρος εκτίμησε ότι ο Πέτρο «δεν θα παραμείνει στη θέση του για πολύ ακόμα», ενώ όταν ερωτήθηκε αν θα διεξήγαγε στρατιωτική επιχείρηση στη χώρα, απάντησε: «Μου ακούγεται καλό».<div><br />Ποιος είναι ο Γκουστάβο Πέτρο<br /><br />Ο 65χρονος Γκουστάβο Πέτρο (Gustavo Petro) είναι ο νυν Πρόεδρος της Κολομβίας, έχοντας αναλάβει τα καθήκοντά του στις 7 Αυγούστου 2022.<br /><br />Η εκλογή του θεωρείται ιστορική, καθώς είναι ο πρώτος αριστερός πρόεδρος στη σύγχρονη ιστορία της χώρας.<br /><br />Με βάση τα στοιχεία της πολιτικής του διαδρομής:<br /><br />Πρώιμη δράση: Σε ηλικία 17 ετών εντάχθηκε στο αντάρτικο κίνημα M-19 (Κίνημα της 19ης Απριλίου). Μετά την αποστρατικοποίηση της οργάνωσης και το σύμφωνο ειρήνης του 1990, μεταπήδησε στην ενεργό πολιτική σκηνή.<br /><br />Πολιτική σταδιοδρομία: Πριν εκλεγεί Πρόεδρος, υπηρέτησε ως Δήμαρχος της Μπογκοτά (2012–2015), ενώ διετέλεσε επί σειρά ετών μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας.<br /><br />Ιδεολογία και στόχοι: Η ατζέντα του επικεντρώνεται στην κοινωνική δικαιοσύνη, την καταπολέμηση των ανισοτήτων και την προστασία του περιβάλλοντος. Έχει θέσει ως προτεραιότητα την ενεργειακή μετάβαση της Κολομβίας μακριά από τα ορυκτά καύσιμα και την επίτευξη της «συνολικής ειρήνης» (paz total) μέσω διαλόγου με ένοπλες ομάδες.<br /><br />Πρόσφατες εντάσεις: Όπως προκύπτει από την τρέχουσα ειδησεογραφία, ο Πέτρο βρίσκεται σε τροχιά σφοδρής αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση των ΗΠΑ υπό τον Ντόναλντ Τραμπ, φτάνοντας στο σημείο να δηλώσει ότι θα «οπλιζόταν ξανά» για να υπερασπιστεί την εθνική κυριαρχία της χώρας του.</div><div><br />Η ένταση μεταξύ Τραμπ και Πέτρο<br /><br />Η πρωτοφανής διπλωματική και οικονομική ρήξη μεταξύ ΗΠΑ και Κολομβίας κλιμακώθηκε ραγδαία κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2025.<br />Η ένταση στις σχέσεις των δύο χωρών έλαβε εκρηκτικές διαστάσεις τον Σεπτέμβριο του 2025.<br /><br />Στις 27 Σεπτεμβρίου, η κυβέρνηση των ΗΠΑ προχώρησε στην ανάκληση της βίζας του Προέδρου Πέτρο.<br /><br />Η απόφαση αυτή ήρθε ως άμεση απάντηση στη συμμετοχή του Κολομβιανού ηγέτη σε φιλοπαλαιστινιακή διαδήλωση στη Νέα Υόρκη, στο περιθώριο της 80ης Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ.<br /><br />Από το βήμα της Dag Hammarskjöld Plaza, ο Πέτρο είχε απευθύνει δριμύ κάλεσμα στους Αμερικανούς στρατιώτες «να μην στρέφουν τα όπλα τους κατά των ανθρώπων», προτρέποντάς τους να «παρακούσουν τις εντολές του Τραμπ και να υπακούσουν στις επιταγές της ανθρωπότητας».<br /><br />Η σύγκρουση πέρασε από το επίπεδο της ρητορικής στο επίπεδο των κυρώσεων τον Οκτώβριο του 2025:<br /><br />19 Οκτωβρίου: Ο Ντόναλντ Τραμπ κατηγόρησε ανοιχτά τον Πέτρο ως ηγέτη των κολομβιανών καρτέλ.<br /><br />Χαρακτήρισε τις αμερικανικές επιδοτήσεις προς την Κολομβία για την καταπολέμηση των ναρκωτικών ως «απάτη» και ανακοίνωσε το οριστικό πάγωμά τους.<br /><br />24 Οκτωβρίου: Το Αμερικανικό Υπουργείο Οικονομικών επέβαλε κυρώσεις στον Πρόεδρο Πέτρο, τη σύζυγό του, τον γιο του και τον στενό του συνεργάτη Αρμάντο Μπενεντέτι.<br /><br />Η συμπερίληψή τους στη λίστα SDN (Specially Designated Nationals) -κίνηση που συνήθως προορίζεται για τρομοκράτες και διεθνή εγκληματικά δίκτυα- συνοδεύτηκε από κατηγορίες για εμπλοκή στο παγκόσμιο παράνομο εμπόριο ναρκωτικών.</div><div><br />Η Ιδεολογική αντεπίθεση του Πέτρο<br /><br />Ο Γκουστάβο Πέτρο απέρριψε τις κατηγορίες, αντιπαραβάλλοντας την πολιτική του ταυτότητα στις επιχειρηματικές πρακτικές του Αμερικανού ομολόγου του:<br /><br />«Δεν κάνω επιχειρήσεις όπως εσείς – είμαι σοσιαλιστής. Πιστεύω στην αλληλεγγύη, το κοινό καλό και τους κοινούς πόρους της ανθρωπότητας, με κορυφαίο όλων τη ζωή, η οποία πλέον κινδυνεύει από το δικό σας πετρέλαιο», δήλωσε χαρακτηριστικά.<br /><br />Η κατάσταση παραμένει εξαιρετικά τεταμένη, καθώς ο Λευκός Οίκος έχει προειδοποιήσει για απευθείας στρατιωτική δράση εντός του κολομβιανού εδάφους σε περίπτωση που δεν ανακοπεί η παραγωγή κοκαΐνης, γεγονός που θέτει σε κίνδυνο τη σταθερότητα σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γκουστάβο Πέτρο (Πρόεδρος Κολομβίας): «Θα πάρω ξανά τα όπλα». Η απάντηση στις απειλές Τραμπ.

Ο Πρόεδρος της Κολομβίας, Γκουστάβο Πέτρο, δεσμεύτηκε τη Δευτέρα 05/01 να «πάρει τα όπλα» ως απάντηση στις απειλές που εκτόξευσε ο Πρόεδρος ...

Διαβάστε την συνέχεια

Συρία: Αφαντος ο αλ-Τζουλάνι (Γκολάνι). Πληροφορίες για εκρήξεις στο Προεδρικό Μέγαρο και βρετανικό «blackout».

<img height="400" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2025/07/GOLANI-630x400.jpg" width="705" /><br /><br />Ούτε ο αυτοανακηρυγμένος πρόεδρος της Συρίας, αλ-Τζουλάνι (Γκολάνι), ούτε ο υπουργός Εξωτερικών Ασάντ αλ-Σεϊμπάνι παρέστησαν στη συνάντηση με τον Κούρδο στρατηγό Μαζλούμ Άμπντι, με τον πρώτο να αποστέλλει επιστολή στην αντιπροσωπεία των υπό κουρδική ηγεσία Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) ζητώντας συγγνώμη για την απουσία του.<br /><br />Ο αλ-Τζουλάνι παραμένει άφαντος από τις 30 Δεκεμβρίου, έπειτα από αναφορές για εκρήξεις πλησίον του προεδρικού μεγάρου, γεγονός που ακολούθησε η επιβολή πλήρους συσκότισης πληροφοριών από τις βρετανικές υπηρεσίες πληροφοριών.<br /><br />Ενώ κυκλοφορούν φήμες που τον θέλουν να βρίσκεται στην Τουρκία, το αποκαλούμενο «Υπουργείο Εσωτερικών» του καθεστώτος Τζουλάνι εξέδωσε ανακοίνωση διαψεύδοντας κάθε φήμη περί της κατάστασης της υγείας του, την οποία όμως διέγραψε αμέσως μετά.<div><br />Υποψίες για απόπειρα δολοφονίας<br /><br />Η κατάσταση κρίνεται ιδιαίτερα ύποπτη. Ο λεγόμενος «εκπρόσωπος» του καθεστώτος, Νουρεντίν αλ-Μπάμπα, αρνείται τις πληροφορίες περί απόπειρας δολοφονίας του αλ-Τζουλάνι.<br /><br />Εντούτοις, η βέλτιστη κίνηση θα ήταν η εμφάνιση του ίδιου του Τζουλάνι σε βίντεο, ώστε να διαψεύσει τους ισχυρισμούς.<br /><br />Σχετικά με το παρελθόν του αλ-Μπάμπα, σε αρχειακό υλικό εμφανίζεται να κατηγορεί τον εγκληματία πολέμου «Άμπου Άμσα» για φρικτά εγκλήματα κατά αμάχων, συμπεριλαμβανομένων βιασμών, κλοπών και συστηματικών παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.<br /><br />Σημειώνεται ότι ο τρομοκράτης «Άμπου Άμσα» και άλλες φιλοτουρκικές παρατάξεις τελούν υπό τις κυρώσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ΗΠΑ για εγκλήματα πολέμου κατά των Κούρδων στην κατεχόμενη Εφρίν και κατά των Αλαουιτών. Στο εν λόγω βίντεο, ο αλ-Μπάμπα έθετε το καίριο ερώτημα: «Από πού πηγάζει η επιρροή και ο πλούτος του;».</div><div><br />Η εύθραυστη συμμαχία των εξτρεμιστών<br /><br />Το καθεστώς Τζουλάνι καταβάλλει μεγάλες προσπάθειες να παρουσιαστεί ως συγκροτημένο κράτος.<br />Στην πραγματικότητα, ωστόσο, πρόκειται για αντιμαχόμενες πλευρές που διαπνέονται από αμοιβαίο μίσος.<br /><br />Μόνο η Τουρκία κατόρθωσε να «ενώσει» εγκληματίες πολέμου, τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, το ISIS, την Αλ Κάιντα και άλλες τρομοκρατικές οργανώσεις, βαφτίζοντάς τες «κράτος» στα μάτια της διεθνούς κοινότητας.<br /><br />Οι συνέπειες αυτής της πολιτικής έγιναν ορατές τους τελευταίους 12 μήνες, κατά τους οποίους 7.000 άμαχοι έχασαν τη ζωή τους από τους τζιχαντιστές της HTS (Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ).<br />Αποκαλύψεις για τους τραυματίες<br /><br />Σύμφωνα με εξακριβωμένες πληροφορίες, ένας από τους τραυματίες της επίθεσης της 30ής Δεκεμβρίου κοντά στο προεδρικό μέγαρο είναι ο αποκαλούμενος «υπεύθυνος Σαρία» του τρομοκρατικού καθεστώτος, ονόματι Αμπντούλ Ραχίμ Ατούν, ο οποίος φέρει σοβαρά τραύματα.<br /><br />Παραμένει το ερώτημα: Γιατί η βρετανική αντικατασκοπεία επέβαλε τη φίμωση των Μέσων Ενημέρωσης; Πιθανώς διότι τρομοκρατικές πολιτοφυλακές που συνδέονται με τον αλ-Τζουλάνι ενδέχεται να εκμεταλλευτούν την κατάσταση, εάν οι πληροφορίες αυτές έρθουν στο φως της δημοσιότητας.</div><div><br />Στόχος ο Άχμεντ αλ-Σάρα (Γκολάνι)<br /><br />Το TRIBUNE σημειώνει: Ισραηλινοί αναλυτές και καλοί γνώστες της κατάστασης, οι οποίοι μάς μίλησαν τον περασμένο Νοέμβριο (2025), ανέφεραν ότι «έγιναν απόπειρες κατά της ζωής του Γκολάνι», προσθέτοντας ότι «το καθεστώς Γκολάνι δεν είναι ένα πράγμα, δεν είναι ενιαίο».<br /><br />«Ο Γκολάνι δεν αισθάνεται και πολύ σίγουρας για την ασφάλειά του», μάς είπαν στα μέσα Νοεμβρίου 2025.<br /><br />«Ο Γκολάνι δεν θέλει να ελέγχεται από τον Ερντογάν για αυτό επιδιώκει σχέσεις και με άλλες χώρες, Ρωσία, Γαλλία, ΗΠΑ» και ιδιαίτερα, επειδή ακριβώς «δεν θέλει να είναι μαριονέττα του Τούρκου», «προσπαθεί να φτιάξει σχέσεις με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα» μάς επεσήμανε αναλυτής του INSS.<br /><br />Σύμφωνα με κουρδικές και ισραηλινές πηγές του TRIBUNE, μέχρι τον Νοέμβριο του 2025 είχαν γίνει τουλάχιστον τέσσερις (4) απόπειρες δολοφονίας του Γκολάνι.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Συρία: Αφαντος ο αλ-Τζουλάνι (Γκολάνι). Πληροφορίες για εκρήξεις στο Προεδρικό Μέγαρο και βρετανικό «blackout».

Ούτε ο αυτοανακηρυγμένος πρόεδρος της Συρίας, αλ-Τζουλάνι (Γκολάνι), ούτε ο υπουργός Εξωτερικών Ασάντ αλ-Σεϊμπάνι παρέστησαν στη συνάντηση μ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τo σχέδιο των Ηνωμένων Πολιτειών να “κυβερνήσουν” τη Βενεζουέλα.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRdEfoa2XlSQCySKZ_JOL8xjZOtbwefsC0IpQ&s" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="168" data-original-width="300" height="358" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRdEfoa2XlSQCySKZ_JOL8xjZOtbwefsC0IpQ&s" width="698" /></a></div><div><br /></div>Ο Ντόναλντ Τραμπ λέει πως οι Ηνωμένες Πολιτείες θέλουν να «κυβερνήσουν» τη Βενεζουέλα μετά την αιχμαλώτιση του προέδρου Νικολάς Μαδούρο. Όμως χωρίς στρατιωτική παρουσία επί του πεδίου, το αμερικανικό σχέδιο που μοιάζει να διαγράφεται υπολογίζει να στηριχθεί στην υφιστάμενη κυβέρνηση.<br /><br />Στα πολλά σχόλιά του μετά την αμερικανική στρατιωτική επιχείρηση ο Ντόναλντ Τραμπ επαναλαμβάνει την ιδέα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες αναμένουν προσωρινά να «κυβερνήσουν» τη χώρα των 30 εκατομμυρίων κατοίκων σε μια κατεστραμμένη οικονομία.<br /><br />Όμως η Ουάσινγκτον φαίνεται να είναι από λίγο έως καθόλου προετοιμασμένη να αναλάβει τον έλεγχο σε τέτοια κλίμακα: η αμερικανική πρεσβεία στο Καράκας έχει κλείσει, καμία επιτόπια αμερικανική στρατιωτική παρουσία δεν είναι γνωστή, και ο Αμερικανός πρόεδρος μίλησε αόριστα για το ότι η δική του κυβέρνηση θα είναι επί το έργον.<br /><br />Ακόμη και η εισβολή στο Ιράκ το 2003 –που κόστισε στις ΗΠΑ του Τζορτζ Γ. Μπους πολλές επικρίσεις– είχε σχεδιαστεί περισσότερο, με την τοποθέτηση μιας προσωρινής Αρχής του συνασπισμού ως μεταβατικής κυβέρνησης.<br /><br />Προς το παρόν, ο Ντόναλντ Τραμπ λέει πως η Ουάσινγκτον εργάζεται με την Ντέλσι Ροντρίγκες, την πρώην αντιπρόεδρο του Νικολάς Μαδούρο που ορκίστηκε χθες Δευτέρα προσωρινή πρόεδρος από τους θεσμούς της χώρας της, απειλώντας την ότι θα έχει «χειρότερη» τύχη αν δεν υποκύψει στις αμερικανικές αξιώσεις, που επικεντρώνονται στην πρόσβαση των ΗΠΑ στα αποθέματα πετρελαίου της Βενεζουέλας.<br /><br />«Δεν είναι ότι θα κυβερνήσουμε — θα ελέγξουμε την πολιτική» της Βενεζουέλας, διευκρίνισε την Κυριακή στο NBC ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας Μάρκο Ρούμπιο. Ο κουβανικής καταγωγής υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ θεωρεί εδώ και καιρό ότι η εξουσία του Νικολάς Μαδούρο είναι παράνομη και υποστηρίζει την αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα, που υποστηρίζει ότι κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του 2024 — και την οποία η Ουάσινγκτον αναγνώρισε ως νικήτρια στα τέλη της θητείας του Τζο Μπάιντεν.<br /><br />Όμως τις ώρες που ακολούθησαν τη θεαματική αμερικανική επέμβαση, ο Ντόναλντ Τραμπ απέρριψε τη Μαρία Κορίνα Ματσάδο, προσωπικότητα της αντιπολίτευσης και πρόσφατα βραβευθείσα με Νόμπελ Ειρήνης. «Δεν έχει ούτε την αναγκαία υποστήριξη, ούτε τον σεβασμό στη χώρα της», εκτίμησε.<br /><br />«Η μοναδική λύση ώστε η Ματσάδο να εγκατασταθεί στο προεδρικό μέγαρο και να κυβερνήσει τη χώρα θα ήταν μια μαζική αμερικανική στρατιωτική παρουσία, που θα ήταν πολύ αιματηρή, θα είχε λίγες πιθανότητες επιβίωσης, και θα δημιουργούσε τεράστια προβλήματα εσωτερικής πολιτικής για τον Τραμπ», ένα από τα επιχειρήματα του οποίου στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας ήταν μια μη επεμβατική θέση, λέει ο Μαρκ Τζόουνς, ειδικός στη Βενεζουέλα στο Πανεπιστήμιο Ράις του Τέξας.<br /><br />Η Ντέλσι Ροντρίγκες που ήταν σε επαφή με τις Ηνωμένες Πολιτείες κατά την αμερικανική επίθεση σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, εκφώνησε αρχικά μια επιθετική ομιλία το Σάββατο χαρακτηρίζοντας τον Νικολάς Μαδούρο «μοναδικό πρόεδρο» μιας Βενεζουέλας έτοιμης να «υπερασπιστεί τον εαυτό της». Ο τόνος της μεταβλήθηκε γρήγορα — την Κυριακή μίλησε για «ατζέντα συνεργασίας».<br /><br />«Από μία πλευρά, πρέπει να φαίνεται αγανακτισμένη από αυτό που συνέβη. Την ίδια στιγμή, πρέπει να φαίνεται ανοικτή στην προώθηση φιλοαμερικανικών πολιτικών που θα είναι πολύ δύσκολο να αποδεχθεί το καθεστώς της, καθώς επί 27 χρόνια θεωρούσε τις Ηνωμένες Πολιτείες ορκισμένο εχθρό του», εξηγεί ο Ράιαν Μπεργκ, ερευνητής στο Centre for Strategic and International Studies στην Ουάσινγκτον.<br /><br />Όμως η κίνηση δεν θα είναι εύκολη, προβλέπει ο πρώην δεύτερος στην ιεραρχία της αμερικανικής πρεσβείας στο Καράκας, προτού κλείσει το 2019. Η Ντέλσι Ροντρίγκες «επωφελείται της προσφοράς του Τραμπ και του Ρούμπιο και λέει ‘βέβαια, θα συνεργαστούμε’», αλλά το κάνει μόνο «για να κερδίσει χρόνο και να εδραιώσει τη θέση της» στο εσωτερικό, λέει ο Μπράιαν Ναράνχο στο Γαλλικό Πρακτορείο, εκτιμώντας πως δεν θα είναι «μαριονέτα» της Ουάσινγκτον.<br /><br />Καθώς, για να ελέγξει τη Βενεζουέλα όπως ευελπιστεί, η Ουάσινγκτον θα πρέπει επίσης να εξασφαλίσει την υποστήριξη άλλων σημαντικών προσώπων του καθεστώτος Μαδούρο όπως ο Βλαντιμίρ Παντρίνο Λόπες, που ελέγχει τον στρατό, υπογραμμίζει ο Μαρκ Τζόουνς.<br /><br />Μερικές από τις αμερικανικές απαιτήσεις, όπως οι σχετικές με τη διακίνηση ναρκωτικών, μπορεί να είναι εύκολο να ικανοποιηθούν από την Ντέλσι Ροντρίγκες. Άλλες, όπως η ρήξη με την Κούβα, μπορεί να είναι πολύ πιο δύσκολο να γίνουν αποδεκτές από μια κυβέρνηση ριζωμέννη στην παράδοση του αριστερού πρώην προέδρου Ούγο Τσάβες. «Αυτή η ομάδα θα αντισταθεί με όλες της τις δυνάμεις επειδή η ιδέα πως η Βενεζουέλα θα γίνει κράτος υποτακτικό στις ΗΠΑ είναι το αντίθετο της μπολιβαριανής επανάστασης», συνοψίζει ο ειδικός στη λατινοαμερικανική χώρα.<div><br /></div><div><a href="https://www.amna.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τo σχέδιο των Ηνωμένων Πολιτειών να “κυβερνήσουν” τη Βενεζουέλα.

Ο Ντόναλντ Τραμπ λέει πως οι Ηνωμένες Πολιτείες θέλουν να «κυβερνήσουν» τη Βενεζουέλα μετά την αιχμαλώτιση του προέδρου Νικολάς Μαδούρο. Όμω...

Διαβάστε την συνέχεια

Jerusalem Post: ΗΠΑ. Ισραήλ επέμβαση αλά Μαδούρο στο Ιράν; Το μελετούν!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.lifo.gr/sites/default/files/styles/landscape_medium/public/articles/2026-01-02/iran-akribeia-diadhlwsh.jpg?h=84b100ad&itok=l4KWx0TZ" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="340" data-original-width="520" height="340" src="https://www.lifo.gr/sites/default/files/styles/landscape_medium/public/articles/2026-01-02/iran-akribeia-diadhlwsh.jpg?h=84b100ad&itok=l4KWx0TZ" width="692" /></a></div><div><br /></div>Η Jerusalem Post έχει πολλαπλές ενδείξεις ότι οι ΗΠΑ εξετάζουν το ενδεχόμενο κάποιας παρέμβασης στις στο Ιράν στον απόηχο της μαζικής αντίδρασης κατά του καθεστώτος. Ταυτόχρονα, το Ισραήλ ελέγχει επίσης εάν η απομάκρυνση του ηγέτη της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο θα καταστήσει δυνατή την ανάληψη δράσης κατά του ιρανικού καθεστώτος.<br /><br />TOY <a href="https://www.jpost.com/middle-east/iran-news/article-882420?utm_source=ActiveCampaign&utm_medium=email&utm_content=US%20weighing%20intervention%20in%20Iran%20%2A%20Netanyahu%20to%20Iran%20through%20Putin%3A%20%20Israel%20doesn%20t%20want%20war%20%20%2A%20Sa%20ar%20visits%20Somaliland%20in%20first%20Israeli%20visit%20since%20recognition&utm_campaign=January%206%2C%202025"><b>YONAH JEREMY BOB</b></a><br /><br />Φαίνεται ότι το Ισραήλ αιφνιδιάστηκε από την παρέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και ότι αυτή η ενέργεια ανέτρεψε επίσης τους ισραηλινούς υπολογισμούς σχετικά. Μέχρι την παρέμβαση ΗΠΑ στο Καράκας, οι περισσότεροι Ισραηλινοί αξιωματούχοι δεν θεωρούσαν τις διαμαρτυρίες κατά του Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, ως κάτι που θα φέρει την αλλαγή καθεστώτος.<br /><br />Στην πραγματικότητα, από μόνες τους, οι διαμαρτυρίες πιθανότατα εξακολουθούν να θεωρούνται από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ ως ανεπαρκείς για την ανατροπή του Χαμενεΐ. Ωστόσο, μετά την απαγωγή του ηγέτη της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο, αυτό μπορεί να έχει αλλάξει.<br /><br />Υπάρχουν ενδείξεις ότι η Ουάσινγκτον εξετάζει κάποια στοχευμένη παρέμβαση για να βοηθήσει το κίνημα διαμαρτυρίας να ξεπεράσει το ιρανικό καθεστώς. Ομοίως, το Ισραήλ ελέγχει επίσης εάν η απομάκρυνση του Μαδούρο θα καταστήσει δυνατή την ανάληψη δράσης κατά του ιρανικού καθεστώτος.<br /><br />Πιο συγκεκριμένα, η Μοσάντ έχει παραδεχτεί δημόσια στο Twitter ότι βοηθά τους Ιρανούς διαδηλωτές στο πεδίο.<br />Το Ιράν ισχυρίστηκε ότι έχει συλλάβει ακόμη και έναν από αυτούς τους πράκτορες. Επιπλέον, η υπουργός Επιστήμης και Τεχνολογίας Γκίλα Γκαμλιέλ, η οποία προηγουμένως ήταν υπουργός Πληροφοριών και είχε μερική ευθύνη για ορισμένα ζητήματα του Ιράν, έγραψε πρόσφατα στην Post:<br /><br />«Ο κόσμος πρέπει… να αναγνωρίσει τον ιρανικό λαό ως το κλειδί για τη διαρκή περιφερειακή σταθερότητα και να υποστηρίξει τις προσδοκίες του για ανθρώπινα δικαιώματα, ελευθερία και αυτοδιάθεση, όχι μόνο με λόγια συμπάθειας, αλλά και με συγκεκριμένες δράσεις όποτε και όπου είναι δυνατόν».<br /><br />Συνέχισε: «Η ιστορία δείχνει ότι τα καθεστώτα που βασίζονται στον φόβο τελικά καταρρέουν. Όταν φτάσει αυτή η στιγμή στο Ιράν, το ερώτημα δεν θα είναι εάν η αλλαγή ήταν αναπόφευκτη, αλλά εάν ο κόσμος βοήθησε να προετοιμαστεί το έδαφος για ένα καλύτερο μέλλον», δείχνοντας υποστήριξη για συγκεκριμένες δράσεις και όχι απλώς λόγια συμπάθειας”.<br /><br />Ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου πραγματοποίησε επίσης ειδική συνάντηση ασφαλείας μετά τις ενέργειες των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα. Ο πρώην υπουργός Άμυνας Μπένι Γκαντς κάλεσε τη Δευτέρα ρητά το Ισραήλ και τις ΗΠΑ να παρέμβουν στο Ιράν υπέρ των Ιρανών διαδηλωτών, είτε για να προκαλέσουν την υποχώρηση του καθεστώτος είτε για να το ανατρέψουν.<br /><br />Τον Ιούνιο, τόσο οι Αμερικανοί όσο και οι Ισραηλινοί ήθελαν απλώς πλήξουν το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και την ικανότητά του να αντιδρά σε επιθέσεις κατά του πυρηνικού του προγράμματος. Ωστόσο, οι αδύναμες προσπάθειες της Τεχεράνης να ανακάμψει από τις επιθέσεις του Ιουνίου, το κίνημα διαμαρτυρίας και η ικανότητα των ΗΠΑ να επηρεάσει ενδεχομένως την κατεύθυνση της πολιτικής της Βενεζουέλας χρησιμοποιώντας στρατιωτική δύναμη, χωρίς να χρειαστεί να εξαπολύσει μια μεγάλη χερσαία εισβολή, μπορεί να έχουν αλλάξει τους υπολογισμούς.<br /><br />Αξιωματούχοι και από τις δύο χώρες, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, φαίνεται τώρα να διερευνούν νέες επιλογές. Είναι πιθανό οι ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν κάποιο είδος απειλής βίας και ακόμη και περιορισμένης βίας για να εμποδίσουν τον Χαμενεΐ να συντρίψει το κίνημα διαμαρτυρίας, προκειμένου να δώσουν στο κίνημα περισσότερες ευκαιρίες να αναπτυχθεί.<br /><br />Ισραηλινοί αξιωματούχοι, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, διερευνούν εάν η απομάκρυνση του Μαδούρο θα καταστήσει δυνατή τη δράση κατά του ιρανικού καθεστώτος. Δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι έχει ακόμη ληφθεί οριστική απόφαση, ειδικά καθώς ο Τραμπ εξακολουθεί να αποφασίζει πώς θα χειριστεί τις συνέπειες της απαγωγής του Μαδούρο στη Βενεζουέλα.<br /><br />Ωστόσο, υπάρχουν ενδείξεις ότι, για πρώτη φορά, μπορεί να υπάρχει η πεποίθηση ότι μια παρέμβαση για την υποστήριξη των διαδηλωτών, χωρίς μια μεγάλη εισβολή για την ανατροπή του καθεστώτος, μπορεί να είναι βιώσιμη.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Jerusalem Post: ΗΠΑ. Ισραήλ επέμβαση αλά Μαδούρο στο Ιράν; Το μελετούν!

Η Jerusalem Post έχει πολλαπλές ενδείξεις ότι οι ΗΠΑ εξετάζουν το ενδεχόμενο κάποιας παρέμβασης στις στο Ιράν στον απόηχο της μαζικής αντίδρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκική προβοκάτσια στην Πόλη. Ο ιμάμης και η κατάδυση του Σταυρού.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQAyNgyIsrzjju5QYJD68KVuWWzmK9ooGRA3Q&s" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="168" data-original-width="300" height="358" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQAyNgyIsrzjju5QYJD68KVuWWzmK9ooGRA3Q&s" width="687" /></a></div><div><br /></div>Όσοι παρακολουθήσαμε σε ζωντανή μετάδοση (ΕΤ-3) την τελετή καθαγιάσεως των υδάτων στην Κωνσταντινούπολη από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, είμαστε μάρτυρες μιας ασεβούς πράξεως.<br /><br />Ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναγκάστηκε να διακόψει για λίγα λεπτά την λειτουργία εξαιτίας μιας παρεμβάσεως που ήταν σαφώς σκόπιμη και προμελετημένη. Από παρακείμενο τζαμί ακούστηκε ο ιμάμης στην διαπασών να ψέλνει με στόχο την διατάραξη της τελετής.<br /><br />Ο Πατριάρχης ακούστηκε να λέει: «σταματήστε αφήστε τον να τελειώσει» και η τελετή καταδύσεως του Τιμίου Σταυρού διεκόπη. Φαίνεται ότι υπήρξε παρέμβασις και μετά από κάποιο χρονικό διάστημα η λειτουργία ξανάρχισε. Παρόντες ήσαν οι υπουργοί Οικονομικών και Παιδείας Πιερρακάκης και Ζαχαράκη όπως και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ανδρουλάκης.<br /><br />Η τουρκική πράξη ήταν εσκεμμένη και δείγμα του τι εστί Τούρκος, δηλαδή ο βάρβαρος ο απολίτιστος ο εχθρός του Χριστιανισμού και το βδέλυγμα της ανθρωπότητας! Το διαπιστώσαμε και στην Αγία Σοφία που την μετέτρεψαν σε ψευδοτζαμί με τον Παντοκράτορα την Παναγία και τους Αρχαγγέλους στις τοιχογραφίες παρόντες υλικώς και πνευματικώς! Καλή φώτιση σε όλους αδέλφια. Και του χρόνου στην Πόλη!<div><br /><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="background-color: white; border: 0px; color: #222222; display: flex; font-family: sans-serif; font-size: 14px; margin: 10px 0px; max-width: 550px; outline: 0px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline; width: 550px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2008489834629738820" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?creatorScreenName=Defencepointgr&dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2008489834629738820&lang=el&origin=https%3A%2F%2Fwww.defence-point.gr%2Ftoyrkiki-provokatsia-stin-poli-o-imamis-kai-i-katadysi-toy-stayroy&sessionId=0339aa74cb4ed1ba4a7a71adab8533eedd21c94d&siteScreenName=Defencepointgr&theme=light&widgetsVersion=2615f7e52b7e0%3A1702314776716&width=550px" style="border-style: initial; border-width: 0px; display: block; flex-grow: 1; font-family: inherit; font-style: inherit; font-weight: inherit; height: 779px; margin: 0px; max-width: 100%; outline: 0px; padding: 0px; position: static; vertical-align: baseline; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div></div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκική προβοκάτσια στην Πόλη. Ο ιμάμης και η κατάδυση του Σταυρού.

Όσοι παρακολουθήσαμε σε ζωντανή μετάδοση (ΕΤ-3) την τελετή καθαγιάσεως των υδάτων στην Κωνσταντινούπολη από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολ...

Διαβάστε την συνέχεια