Η Ελλάδα Ρίχνει 500 Εκατ. στις MEKO και Στέλνει Μήνυμα στην Άγκυρα: «Δεν Περιμένουμε τις Νέες Φρεγάτες».

<img height="133" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/2-fregata-768x512.jpg" width="792" /><br /><br />Με επένδυση μισού δισεκατομμυρίου ευρώ, η Αθήνα αναβαθμίζει τον πυρήνα της ναυτικής της ισχύος, μετατρέποντας τις γερασμένες φρεγάτες Ύδρα σε κρίσιμο ενδιάμεσο εργαλείο αποτροπής μέχρι την πλήρη ανάπτυξη της νέας γενιάς του ελληνικού στόλου.<br /><br />Ανάλυση Διεθνούς Πολιτικής και Αμυντικής Διπλωματίας<br /><br />Η απόφαση της Ελλάδας να διαθέσει περίπου 500 εκατ. ευρώ για τον εκσυγχρονισμό των τεσσάρων φρεγατών κλάσης Ύδρα δεν αποτελεί απλώς ένα ακόμη αμυντικό πρόγραμμα. Πρόκειται για μια στρατηγική επιλογή που αντανακλά τις μεταβαλλόμενες ισορροπίες ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο και τη βούληση της Αθήνας να διατηρήσει αξιόπιστη ναυτική αποτροπή σε μια περίοδο γεωπολιτικής αβεβαιότητας.<br /><br />Σε μια εποχή όπου οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες αντιμετωπίζουν δημοσιονομικές πιέσεις και καθυστερήσεις εξοπλιστικών προγραμμάτων, η Ελλάδα επιλέγει να επενδύσει ταυτόχρονα στο μέλλον και στο παρόν. Από τη μία πλευρά αποκτά τις υπερσύγχρονες φρεγάτες FDI HN και τα μαχητικά Rafale, ενώ από την άλλη αρνείται να αφήσει το υφιστάμενο ναυτικό της οπλοστάσιο να απαξιωθεί μέχρι να ολοκληρωθεί η μετάβαση στη νέα γενιά οπλικών συστημάτων.<br /><br />Η κίνηση αυτή έχει σαφή στρατηγική στόχευση: να αποτρέψει τη δημιουργία κενού ισχύος στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο κατά τη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας.<br />Η «γέφυρα» προς τον στόλο του 2035<br /><br />Οι τέσσερις φρεγάτες MEKO 200HN — Ύδρα, Σπέτσαι, Ψαρά και Σαλαμίς — αποτελούν εδώ και σχεδόν τριάντα χρόνια τη ραχοκοκαλιά του Πολεμικού Ναυτικού.<br /><br />Ωστόσο, η τεχνολογική εξέλιξη των απειλών, η διάδοση προηγμένων drones, οι νέοι πύραυλοι μεγάλης ακτίνας και η δικτυοκεντρική μορφή του σύγχρονου πολέμου έχουν μεταβάλει δραματικά το επιχειρησιακό περιβάλλον.<br /><br />Η Αθήνα γνωρίζει ότι οι νέες γαλλικές FDI δεν επαρκούν από μόνες τους για να καλύψουν τις πολλαπλές αποστολές που εκτείνονται από το Βόρειο Αιγαίο μέχρι την Κύπρο και από τις νατοϊκές επιχειρήσεις μέχρι τις αποστολές θαλάσσιας ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Οι αναβαθμισμένες MEKO καλούνται να λειτουργήσουν ως η κρίσιμη «γέφυρα ισχύος» που θα κρατήσει τον στόλο επιχειρησιακά ισχυρό μέχρι την πλήρη ανανέωση των ελληνικών ναυτικών δυνάμεων. <div><br />Γιατί απορρίφθηκε το αμερικανικό σχέδιο των 2,5 δισ.<br /><br />Η πιο ενδιαφέρουσα διάσταση του προγράμματος δεν αφορά τι αγοράζει η Ελλάδα, αλλά τι επέλεξε να μην αγοράσει.<br /><br />Το αμερικανικό πακέτο που είχε παρουσιαστεί μέσω της διαδικασίας Foreign Military Sales έφθανε θεωρητικά τα 2,5 δισ. δολάρια, περιλαμβάνοντας βαθιά ανακατασκευή των πλοίων, νέους αισθητήρες, νέα συστήματα μάχης και εκτεταμένες παρεμβάσεις στην πλατφόρμα.<br /><br />Για την ελληνική πλευρά, ένα τέτοιο κόστος θα ισοδυναμούσε σχεδόν με την απόκτηση νέων μονάδων επιφανείας.<br /><br />Η τελική επιλογή των 500 εκατ. ευρώ αποκαλύπτει μια διαφορετική φιλοσοφία: μέγιστη επιχειρησιακή απόδοση με το μικρότερο δυνατό οικονομικό αποτύπωμα.<br /><br />Αντί να επενδύσει σε μια ακριβή «αναγέννηση» πλοίων τριακονταετίας, η Αθήνα προτίμησε να ενισχύσει τα συστήματα που κρίνουν την επιβίωση και την αποτελεσματικότητα των φρεγατών στο πεδίο της μάχης.</div><div><br />Η ολλανδική σφραγίδα και η νέα αρχιτεκτονική μάχης<br /><br />Στο επίκεντρο του εκσυγχρονισμού βρίσκεται η ολλανδική Thales, η οποία ουσιαστικά αναλαμβάνει να δημιουργήσει τον νέο ψηφιακό εγκέφαλο των ελληνικών φρεγατών.<br /><br />Το σύστημα μάχης TACTICOS θεωρείται σήμερα ένα από τα πλέον δοκιμασμένα παγκοσμίως και χρησιμοποιείται από δεκάδες ναυτικά. Η ενσωμάτωσή του επιτρέπει ταχύτερη επεξεργασία δεδομένων, καλύτερη αξιολόγηση απειλών και αποτελεσματικότερη συνεργασία με άλλες μονάδες του στόλου.<br /><br />Η εγκατάσταση του νέου τρισδιάστατου ραντάρ NS100 ενισχύει δραστικά την επίγνωση τακτικής κατάστασης, ενώ τα συστήματα ελέγχου πυρός STIR 1.2 EO Mk2 αυξάνουν την ακρίβεια εμπλοκής έναντι αεροπορικών και επιφανειακών στόχων.<br /><br />Στην πράξη, οι MEKO δεν μετατρέπονται σε νέες φρεγάτες. Μετατρέπονται όμως σε πολύ πιο επικίνδυνους και δικτυωμένους αντιπάλους από ό,τι ήταν μέχρι σήμερα. </div><div><br />Το μήνυμα προς την Τουρκία<br /><br />Η χρονική συγκυρία μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί.<br /><br />Η Τουρκία προωθεί ταυτόχρονα πολλαπλά ναυτικά προγράμματα, από τις φρεγάτες κλάσης Istanbul μέχρι την ανάπτυξη νέων συστημάτων μη επανδρωμένων ναυτικών πλατφορμών και πυραυλικών δυνατοτήτων.<br /><br />Η ελληνική απάντηση δεν επιχειρεί να μπει σε έναν αγώνα αριθμών. Επιχειρεί να διατηρήσει την ποιοτική ισορροπία.<br /><br />Το μήνυμα της Αθήνας είναι σαφές: η αναμονή για τις νέες φρεγάτες δεν σημαίνει επιχειρησιακή αδράνεια.<br /><br />Αντιθέτως, το Πολεμικό Ναυτικό θα συνεχίσει να διαθέτει έναν στόλο με πολλαπλά επίπεδα ικανότητας, συνδυάζοντας τις νέες FDI με τις εκσυγχρονισμένες MEKO και τις αναβαθμισμένες μονάδες που παραμένουν σε υπηρεσία.</div><div><br />Η ελληνική βιομηχανία στο παιχνίδι<br /><br />Ένα ακόμη κρίσιμο στοιχείο του προγράμματος είναι η συμμετοχή της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας.<br /><br />Η πραγματοποίηση μεγάλου μέρους των εργασιών στην Ελλάδα δεν έχει μόνο οικονομική διάσταση. Δημιουργεί τεχνογνωσία, ενισχύει τις δυνατότητες υποστήριξης του στόλου και μειώνει την εξάρτηση από ξένους παρόχους σε βάθος χρόνου.<br /><br />Σε μια περίοδο όπου η ευρωπαϊκή αμυντική αυτάρκεια αποκτά ολοένα μεγαλύτερη σημασία, η μεταφορά γνώσης θεωρείται σχεδόν εξίσου σημαντική με την αγορά του ίδιου του εξοπλισμού.<br />Το πραγματικό διακύβευμα<br /><br />Ο εκσυγχρονισμός των φρεγατών Ύδρα δεν είναι απλώς ένα τεχνικό πρόγραμμα.<br /><br />Αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής που επιδιώκει να διασφαλίσει ότι η Ελλάδα θα παραμείνει ναυτική δύναμη πρώτης γραμμής στην Ανατολική Μεσόγειο κατά τη διάρκεια της πιο κρίσιμης περιόδου μετάβασης των τελευταίων δεκαετιών.<br /><br />Το μισό δισεκατομμύριο ευρώ που επενδύεται σήμερα δεν αγοράζει απλώς νέα ηλεκτρονικά συστήματα και ραντάρ. Αγοράζει χρόνο, επιχειρησιακή συνέχεια και στρατηγική ευελιξία.<br /><br />Και σε μια περιοχή όπου η ισορροπία ισχύος μεταβάλλεται διαρκώς, αυτά τα τρία στοιχεία συχνά αποδεικνύονται πολύ πιο πολύτιμα από το ίδιο το μέγεθος του στόλου.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Ελλάδα Ρίχνει 500 Εκατ. στις MEKO και Στέλνει Μήνυμα στην Άγκυρα: «Δεν Περιμένουμε τις Νέες Φρεγάτες».

Με επένδυση μισού δισεκατομμυρίου ευρώ, η Αθήνα αναβαθμίζει τον πυρήνα της ναυτικής της ισχύος, μετατρέποντας τις γερασμένες φρεγάτες Ύδρα σ...

Διαβάστε την συνέχεια

Wall Street Journal: Πώς τα ΗΑΕ χτύπησαν δεκάδες στόχους στο Ιράν και γιατί επήλθε ρήξη με τη Σαουδική Αραβία

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/uae_f16.jpeg"><img height="133" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/uae_f16-696x464.jpeg" width="799" /></a><br /><br />Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα πραγματοποίησαν δεκάδες αεροπορικές επιδρομές εναντίον του Ιράν ξεκινώντας από τις πρώτες ημέρες του πολέμου και συνεχίζοντας μέχρι την επόμενη μέρα της ανακοίνωσης της κατάπαυσης του πυρός, ανέφεραν στη Wall Street Journal άτομα που γνωρίζουν το θέμα, αποκαλύπτοντας μια βαθύτερη εμπλοκή από ό,τι ήταν γνωστό στην αεροπορική εκστρατεία υπό την ηγεσία των ΗΠΑ και του Ισραήλ.<br /><br />Η έκταση των επιθέσεων αποτελεί περαιτέρω απόδειξη της αυξανόμενης προθυμίας της χώρας να προστατεύσει αυτά που θεωρεί στρατηγικά της συμφέροντα, διαφοροποιώντας την από ορισμένους από τους γείτονές της στην περιοχή του Κόλπου, οι οποίοι έχουν υιοθετήσει μια πολύ πιο προσεκτική προσέγγιση απέναντι στην απειλή από το Ιράν. Οι επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν σε συντονισμό με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, οι οποίοι παρείχαν πληροφορίες, σύμφωνα με το δημοσίευμα. Περιλάμβαναν στόχους στα νησιά Κεσμ και Αμπού Μούσα στο Στενό του Ορμούζ, στο Μπαντάρ Αμπάς, στο διυλιστήριο πετρελαίου στο νησί Λαβάν στον Περσικό Κόλπο και στο πετροχημικό συγκρότημα Ασαλούγιεχ.<div><br />Τα παράπονα του Ριάντ<br /><br />Μερικές από αυτές τις επιθέσεις στόχευαν ιρανικές ενεργειακές εγκαταστάσεις σε απάντηση στις επιθέσεις της Τεχεράνης στις υποδομές πετρελαίου και φυσικού αερίου των ΗΑΕ, ανέφεραν ορισμένα από τα άτομα. Η επιδρομή στην Ασαλούγιεχ, που πραγματοποιήθηκε με το Ισραήλ, προκάλεσε σημαντική διεθνή αντίδραση και οδήγησε τις ΗΠΑ να ζητήσουν από το Ισραήλ να σταματήσει να χτυπά ενεργειακές εγκαταστάσεις.<br /><br />Οι χώρες του Κόλπου δήλωσαν πριν από τον πόλεμο ότι δεν θα επέτρεπαν τη χρήση του εναέριου χώρου ή των βάσεων τους για επιθέσεις. Ωστόσο, ορισμένες άλλαξαν πορεία μετά την έναρξη του πολέμου και το Ιράν απάντησε εξαπολύοντας επιθέσεις με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη εναντίον ενεργειακών υποδομών και αεροδρομίων στον Κόλπο, σε μια προσπάθεια να αυξήσει το οικονομικό και πολιτικό κόστος της σύγκρουσης.<br /><br />Τα ΗΑΕ υπέστησαν το κύριο βάρος αυτών των επιθέσεων, καθώς το Ιράν τα στόχευσε με περισσότερους από 2.800 πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη, πολύ περισσότερους από ό,τι εκτόξευσε σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, συμπεριλαμβανομένου του Ισραήλ. Η κλίμακα της μαχητικής αντίδρασης των ΗΑΕ επιδείνωσε τις διαιρέσεις εντός του Κόλπου.<br /><br />Στις αρχές Απριλίου, η Σαουδική Αραβία παραπονέθηκε στις ΗΠΑ ότι οι επιθέσεις των ΗΑΕ αύξαναν τον κίνδυνο οι περιφερειακές ενεργειακές εγκαταστάσεις να δεχθούν πυρά από το Ιράν, κάτι που θα μπορούσε να εκτοξεύσει τις τιμές του πετρελαίου και να ταράξει τις παγκόσμιες αγορές, ανέφεραν ορισμένοι από τους ανθρώπους. Οι Σαουδάραβες ήθελαν οι ΗΠΑ να πιέσουν τα ΗΑΕ να σταματήσουν τις επιθέσεις αντιποίνων και να ενταχθούν στις διπλωματικές προσπάθειες των χωρών της περιοχής, ανέφεραν.</div><div><br />Απογοήτευση με τον MBS<br /><br />«Τα ΗΑΕ θεωρούν το Ιράν πλήρως υπεύθυνο για αυτές τις τρομοκρατικές επιθέσεις και τις επιπτώσεις τους», δήλωσε το Υπουργείο Εξωτερικών του κράτους του Κόλπου. Η Σαουδική Αραβία, η οποία έχει αντιμετωπίσει λιγότερα και λιγότερο καταστροφικά πλήγματα από το Ιράν, έχει καταδικάσει δημόσια τις επιθέσεις στον Κόλπο, αλλά έχει υιοθετήσει μια λιγότερο αντιπαραθετική προσέγγιση και έχει εργαστεί για την επίλυση της σύγκρουσης μέσω της διπλωματίας.<br /><br />Ο πρόεδρος των ΗΑΕ, Σεΐχης Μοχάμεντ μπιν Ζαγέντ, απογοητεύτηκε με τον πρίγκιπα διάδοχο της Σαουδικής Αραβίας, Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, νωρίτερα στον πόλεμο, αφού αρνήθηκε να συμμετάσχει σε συντονισμένες στρατιωτικές ενέργειες κατά του Ιράν, δήλωσαν αξιωματούχοι του Κόλπου.<br /><br />Αυτές οι απογοητεύσεις επιδείνωσαν το αυξανόμενο χάσμα μεταξύ των δύο δυνάμεων του Κόλπου, οι οποίες ήδη ανταγωνίζονταν για επιρροή στην Ερυθρά Θάλασσα σε αντίθετες πλευρές συγκρούσεων στο Σουδάν και την Υεμένη. Τα ΗΑΕ αποχώρησαν από τον ΟΠΕΚ τον Απρίλιο, αφήνοντας την ομάδα υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας και δεσμευόμενη να εντείνει τους δεσμούς ασφαλείας με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.<br /><br />Πιέσεις για το Ορμούζ<br /><br />Εκτός από τα πλήγματα, τα ΗΑΕ υποστήριξαν σχέδια ψηφίσματος στα Ηνωμένα Έθνη που ενέκρινε τη χρήση βίας, εάν ήταν απαραίτητο, για να σπάσει τον ασφυκτικό κλοιό του Ιράν στη στρατηγικής σημασίας πλωτή οδό του Στενού του Ορμούζ. Τα ΗΑΕ ενήργησαν επίσης κατά των οικονομικών συμφερόντων του Ιράν, κλείνοντας σχολεία και κλαμπ στο Ντουμπάι που συνδέονταν με την Τεχεράνη και αρνούμενα βίζες και δικαιώματα διέλευσης σε Ιρανούς πολίτες. Οι κινήσεις αυτές περιόρισαν την οικονομική ζωτική γραμμή που τα Εμιράτα παρείχαν εδώ και καιρό στο Ιράν εν μέσω αυστηρών κυρώσεων από τη Δύση.<br /><br />Το Ιράν έχει απαντήσει κατηγορώντας επανειλημμένα τα ΗΑΕ ότι συμμετείχαν στην εκστρατεία των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Τα Εμιράτα έχουν από καιρό έντονη επιθυμία για ρίσκο στην εξωτερική πολιτική και προθυμία να χρησιμοποιήσουν στρατιωτική ισχύ για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους στην περιοχή. Τα τελευταία χρόνια έχουν στείλει όπλα σε πολιτοφυλακές στο Σουδάν και τη Λιβύη και μισθοφόρους στην Υεμένη σε μια σειρά επιχειρήσεων που αποσκοπούν στην υπερκέραση των περιφερειακών αντιπάλων.</div><div><br />Συμβολικές επιθέσεις<br /><br />Δεν είναι ακόμη σαφές εάν η χώρα έχει την ικανότητα να αποτρέψει έναν πολύ μεγαλύτερο εχθρό όπως το Ιράν. Οι επιθέσεις της ήταν σε μεγάλο βαθμό συμβολικές σε σύγκριση με τις περισσότερες από 20.000 επιθέσεις που πραγματοποίησαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ. Η επιθετική στάση των ΗΑΕ κινδυνεύει να τα καταστήσει μεγαλύτερο στόχο σε αυτό που θα μπορούσε να είναι μια παρατεταμένη περίοδος αμφιλεγόμενων σχέσεων με το Ιράν. Νωρίτερα τον Μάιο, το Ιράν επιτέθηκε σε ένα σημαντικό λιμάνι πετρελαίου των ΗΑΕ στο εμιράτο της Φουτζάιρα, αφού το Ναυτικό των ΗΠΑ ξεκίνησε μια επιχείρηση για να σπάσει τον έλεγχο του Ιράν στο Στενό του Ορμούζ.<br /><br />Πιο πρόσφατα, ένα drone που εκτοξεύτηκε από το Ιράκ, έδρα ισχυρών φιλοϊρανικών πολιτοφυλακών που έχουν δραστηριοποιηθεί στον πόλεμο, χτύπησε κοντά στο πυρηνικό εργοστάσιο των ΗΑΕ. Τα ΗΑΕ έχουν υιοθετήσει πρόσφατα μια πιο ευνοϊκή στάση, πιέζοντας για διπλωματικές λύσεις σε μια σύγκρουση που έχει θέσει σε κίνδυνο τις τεράστιες ενεργειακές εγκαταστάσεις της, ανέφεραν ορισμένοι από τους ανθρώπους. Ο πρόεδρος των Εμιράτων ήταν μεταξύ των περιφερειακών ηγετών που ενθάρρυναν τον Πρόεδρο Τραμπ να συνάψει ειρηνευτική συμφωνία με το Ιράν σε τηλεφωνική κλήση νωρίτερα τον Μάιο.</div><div><br />Πιο κοντά με το Ισραήλ<br /><br />Ο πόλεμος έχει εμβαθύνει τη συμμαχία μεταξύ των ΗΑΕ και του Ισραήλ. Ισραηλινοί αξιωματούχοι ενθαρρύνθηκαν από τη συμπεριφορά των ΗΑΕ κατά τη διάρκεια του πολέμου και βλέπουν τη σχέση μεταξύ των δύο χωρών ως μια μακροπρόθεσμη στρατηγική συνεργασία. Το Ισραήλ έστειλε πυροβολαρχίες Iron Dome και ισραηλινά στρατεύματα για να υπερασπιστούν τα ΗΑΕ κατά τη διάρκεια του πολέμου, με πολλές δεκάδες στρατιώτες να εξακολουθούν να σταθμεύουν σε ένα στρατιωτικό συγκρότημα στο έθνος του Κόλπου, ανέφερε ένα από τα άτομα που γνωρίζουν το θέμα.<br /><br />Μια σειρά από κορυφαίους Ισραηλινούς αξιωματούχους -συμπεριλαμβανομένου του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου, του επικεφαλής της υπηρεσίας κατασκοπείας Μοσάντ, του επικεφαλής της Shin Bet και του αρχηγού του Ισραηλινού επιτελείου- επισκέφθηκαν κρυφά τα ΗΑΕ κατά τη διάρκεια του πολέμου για να συντονιστούν για το Ιράν.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Wall Street Journal: Πώς τα ΗΑΕ χτύπησαν δεκάδες στόχους στο Ιράν και γιατί επήλθε ρήξη με τη Σαουδική Αραβία

Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα πραγματοποίησαν δεκάδες αεροπορικές επιδρομές εναντίον του Ιράν ξεκινώντας από τις πρώτες ημέρες του πολέμου και ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία: Πως ο Ερντογάν επιβάλλει «ελεγχόμενη αντιπολίτευση»- Δικαστική… διάσπαση στο κόμμα του Κεμάλ.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/CHP-OZEL-Kilicdaroglu-parti.jpg"><img height="127" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/CHP-OZEL-Kilicdaroglu-parti-696x442.jpg" width="790" /></a><br /><br />Αυτό που συμβαίνει τώρα στην Τουρκία είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια εσωκομματική κρίση στο Κεμαλικό CHP. Στην πραγματικότητα εξελίσσεται μια σύγκρουση για τον έλεγχο της μοναδικής πολιτικής δύναμης που κατάφερε τα τελευταία δύο χρόνια να απειλήσει σοβαρά τον Ταγίπ Ερντογάν.<br /><br />Η εικόνα των δεκάδων χιλιάδων πολιτών που ακολούθησαν τον Οζγκιούρ Οζέλ από το Γκιουβένπαρκ μέχρι το Μαυσωλείο του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ είχε σαφή πολιτικό συμβολισμό: ο Οζέλ επιχειρεί να εμφανιστεί όχι απλώς ως αρχηγός ενός κόμματος αλλά ως θεματοφύλακας της κεμαλικής νομιμοποίησης απέναντι σε μια κρατική παρέμβαση που, κατά την αντιπολίτευση, επιχειρεί να αναδιαμορφώσει το CHP μέσω της Δικαιοσύνης.<div><br />Τι προηγήθηκε<br /><br />Η κρίση ξεκίνησε όταν δικαστήριο της Άγκυρας ακύρωσε το συνέδριο του CHP του 2023, στο οποίο ο Οζέλ είχε νικήσει τον Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου και είχε αναλάβει την ηγεσία του κόμματος. Το δικαστήριο επικαλέστηκε παρατυπίες στη διαδικασία και επανέφερε τον Κιλιτσντάρογλου στην ηγεσία.<br /><br />Η απόφαση θεωρήθηκε από μεγάλο μέρος της αντιπολίτευσης ως «δικαστικό πραξικόπημα». Ακολούθησαν καταλήψεις στα κεντρικά γραφεία του CHP, επέμβαση της αστυνομίας με δακρυγόνα και τελικά βίαιη απομάκρυνση των στελεχών που παρέμεναν πιστά στον Οζέλ.<br />Γιατί έχει τόσο μεγάλη σημασία<br /><br />Ο Οζέλ δεν είναι ένας τυχαίος κομματικός παράγοντας. Είναι ο άνθρωπος που οδήγησε το CHP στις ιστορικές δημοτικές εκλογές του 2024, όταν η αντιπολίτευση κέρδισε την Κωνσταντινούπολη, την Άγκυρα και μια σειρά μεγάλων πόλεων, προκαλώντας την πρώτη πραγματική πολιτική φθορά του Ερντογάν μετά από δύο δεκαετίες κυριαρχίας.<br /><br />Για αυτό και αρκετοί αναλυτές στη Δύση δεν αντιμετωπίζουν την υπόθεση ως εσωτερική διαμάχη αλλά ως μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής αποδυνάμωσης της αντιπολίτευσης. Ήδη έχουν προηγηθεί οι διώξεις και η φυλάκιση του δημάρχου Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου, οι συλλήψεις δημάρχων του CHP και οι έρευνες σε στελέχη της αντιπολίτευσης.</div><div><br />Ο ρόλος του Κιλιτσντάρογλου<br /><br />Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι η κρίση δεν είναι μόνο αντιπαράθεση Ερντογάν–CHP.<br /><br />Ένα τμήμα του παλιού μηχανισμού του κόμματος παραμένει κοντά στον Κιλιτσντάρογλου. Ωστόσο, η κοινωνική βάση του CHP φαίνεται να στηρίζει μαζικά τον Οζέλ. Οι εικόνες από την Άγκυρα έδειξαν ότι η πραγματική πολιτική νομιμοποίηση βρίσκεται σήμερα περισσότερο στον δρόμο παρά στα δικαστικά έγγραφα.<br /><br />Για αυτό και ο Οζέλ επιμένει στη διεξαγωγή νέου συνεδρίου και νέας ψηφοφορίας για την ηγεσία, πιστεύοντας ότι θα επικρατήσει εύκολα απέναντι στον προκάτοχό του.<br /><br />Τι φοβούνται τα διεθνή μέσα<br /><br />Η βασική ανησυχία που καταγράφεται από Reuters, AP, Guardian και οργανώσεις όπως η Human Rights Watch είναι ότι η Τουρκία περνά σε μια νέα φάση όπου η αντιπολίτευση δεν αντιμετωπίζεται μόνο εκλογικά αλλά και θεσμικά, μέσω της Δικαιοσύνης και των κρατικών μηχανισμών.<br /><br />Γι’ αυτό αρκετοί αναλυτές μιλούν πλέον για προσπάθεια μετατροπής του CHP σε μια «ελεγχόμενη αντιπολίτευση» (controlled opposition) ή ακόμη και για «controlled fragmentation», δηλαδή ελεγχόμενο κατακερματισμό της αντιπολίτευσης ώστε να μην μπορέσει να συγκροτήσει ενιαίο προεδρικό μέτωπο απέναντι στον Ερντογάν στις επόμενες εκλογές.</div><div><br />Τι καταλάβαμε από τη χθεσινή συγκέντρωση<br /><br />Το βασικό πολιτικό μήνυμα δεν ήταν το πλήθος.<br /><br />Ήταν ότι ο Οζέλ κατάφερε να δείξει πως, παρά τη δικαστική απόφαση, εξακολουθεί να ελέγχει τον δρόμο, τη βάση του CHP και ένα μεγάλο μέρος της κεμαλικής κοινωνικής νομιμοποίησης.<br /><br />Με άλλα λόγια, η Τουρκία δεν βρίσκεται πλέον μόνο μπροστά σε μια μάχη για την ηγεσία του CHP. Βρίσκεται μπροστά σε μια σύγκρουση μεταξύ θεσμικής ισχύος και κοινωνικής νομιμοποίησης – και αυτή η σύγκρουση μπορεί να καθορίσει αν η χώρα θα οδηγηθεί σε πρόωρες εκλογές, βαθύτερο αυταρχισμό ή σε μια νέα φάση μαζικής αντιπολιτευτικής κινητοποίησης.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκία: Πως ο Ερντογάν επιβάλλει «ελεγχόμενη αντιπολίτευση»- Δικαστική… διάσπαση στο κόμμα του Κεμάλ.

Αυτό που συμβαίνει τώρα στην Τουρκία είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια εσωκομματική κρίση στο Κεμαλικό CHP. Στην πραγματικότητα εξελίσσεται...

Διαβάστε την συνέχεια

Σκόπια: Νέα προκλητική αναβίωση αλυτρωτισμού. Η περίεργη «σιωπή» της Αθήνας.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/05/skopia_proklisi.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1679" data-original-width="1920" height="175" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/05/skopia_proklisi.jpg" width="754" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">«Η Μακεδονία, η ιστορία της και τα σύμβολά της δεν αποτελούν αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης ή παραχάραξης».</span></h3><b>Αλέξης Τερζής</b><br />Νέα ένταση στις ελληνοσκοπιανές σχέσεις προκαλεί η ανακοίνωση της Παμμακεδονικής Ένωσης Ελλάδος (ΠΟΠΣΜ), η οποία καταγγέλλει ευθεία αναβίωση αλυτρωτικών πρακτικών και συμβολισμών από την πολιτική ηγεσία των Σκοπίων, κάνοντας λόγο για παραβίαση τόσο της Συμφωνίας των Πρεσπών όσο και της Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995.<br /><br />Στο επίκεντρο των αντιδράσεων βρίσκεται η πρόσφατη παρουσία του πρωθυπουργού των Σκοπίων, Χρίστιαν Μίτσκοσκι, σε εκδήλωση χωριού με έντονο αλβανικό στοιχείο, όπου, σύμφωνα με την ανακοίνωση, προβλήθηκε δημόσια το δεκαεξάκτινο Άστρο της Βεργίνας. Η Παμμακεδονική Ένωση Ελλάδος υποστηρίζει ότι η συγκεκριμένη εικόνα συνιστά κατάφωρη παραβίαση διεθνών δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η γειτονική χώρα, καθώς το συγκεκριμένο σύμβολο αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ελληνικής ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της Μακεδονίας.<br /><br />Η Ομοσπονδία εκφράζει παράλληλα έντονο προβληματισμό για δημόσιες τοποθετήσεις του κ. Μίτσκοσκι σχετικά με «Μακεδόνες» εκτός συνόρων και περί «μακεδονικού εθνικού ιστού», υποστηρίζοντας ότι τέτοιες αναφορές επαναφέρουν επικίνδυνα αφηγήματα που συνδέονται με αλυτρωτικές λογικές του παρελθόντος και υπονομεύουν το κλίμα καλής γειτονίας που υποτίθεται ότι διασφαλίζουν οι διεθνείς συμφωνίες.<br /><br />Την ίδια στιγμή, η Παμμακεδονική Ένωση Ελλάδος κάνει λόγο για αυξανόμενη εμφάνιση αλυτρωτικών τραγουδιών, συνθημάτων και συμβόλων σε εκδηλώσεις περιοχών της Βόρειας Ελλάδας, όπου επανέρχονται αναφορές περί «ενιαίας Μακεδονίας». Όπως τονίζεται, τα φαινόμενα αυτά δεν μπορούν να θεωρούνται μεμονωμένα ή ασήμαντα, ιδιαίτερα όταν συμπίπτουν με αντίστοιχες δημόσιες τοποθετήσεις από την επίσημη πολιτική ηγεσία των Σκοπίων.<br /><br />Ιδιαίτερα αιχμηρή είναι η κριτική της Ομοσπονδίας προς την ελληνική κυβέρνηση και το Υπουργείο Εξωτερικών. Σύμφωνα με την ανακοίνωση, η απουσία άμεσης και ξεκάθαρης δημόσιας αντίδρασης απέναντι στην επανεμφάνιση του Ήλιου της Βεργίνας και στις αλυτρωτικές δηλώσεις προκαλεί εύλογα ερωτήματα και δημιουργεί την αίσθηση πολιτικής ανοχής απέναντι σε ζητήματα που αφορούν την ιστορική αλήθεια, την εθνική ταυτότητα και την πολιτιστική κληρονομιά της Μακεδονίας.<br /><br />Η Παμμακεδονική Ένωση Ελλάδος καλεί την Αθήνα να εγκαταλείψει τη στάση που χαρακτηρίζει ως παθητική και να προχωρήσει σε σαφείς διπλωματικές ενέργειες, απαιτώντας τον πλήρη σεβασμό των διεθνών υποχρεώσεων της γειτονικής χώρας.<br /><br />«Η Μακεδονία, η ιστορία της και τα σύμβολά της δεν αποτελούν αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης ή παραχάραξης», επισημαίνεται χαρακτηριστικά στην ανακοίνωση, με την Ομοσπονδία να υπογραμμίζει ότι η ιστορική αλήθεια και η εθνική αξιοπρέπεια «δεν σιωπούν και δεν διαπραγματεύονται».<div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Σκόπια: Νέα προκλητική αναβίωση αλυτρωτισμού. Η περίεργη «σιωπή» της Αθήνας.

«Η Μακεδονία, η ιστορία της και τα σύμβολά της δεν αποτελούν αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης ή παραχάραξης». Αλέξης Τερζής Νέα ένταση στ...

Διαβάστε την συνέχεια

Στρατιώτες των IDF ύψωσαν τις σημαίες του Ισραήλ και της Ταξιαρχίας Γκολάνι στο Κάστρο του Μποφόρ στον νότιο Λίβανο.

<img height="126" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/05/KASTRO-LIVANOS-630x396.jpg" width="777" /><br /><br />Η ισραηλινή σημαία και η σημαία της Ταξιαρχίας Γκολάνι υψώθηκαν από ισραηλινά στρατεύματα στο Κάστρο του Μποφόρ στον νότιο Λίβανο, μετά την κατάληψη της τοποθεσίας από τον στρατό τις τελευταίες ημέρες.<br /><br />Τα ισραηλινά στρατεύματα είχαν καταλάβει το κάστρο σε μία από τις πρώτες μάχες του Πρώτου Πολέμου του Λιβάνου το 1982.<br /><br />Στρατιώτες της Γκολάνι, οι οποίοι πραγματοποίησαν και την πρόσφατη επιδρομή, είχαν πολεμήσει εναντίον τρομοκρατών της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης στην τοποθεσία αυτή, εξοντώνοντας δεκάδες από αυτούς.<br /><br />Έξι Ισραηλινοί στρατιώτες είχαν χάσει τη ζωή τους στη μάχη του 1982.<br /><br />Στη συνέχεια, οι IDF κατείχαν την περιοχή του κάστρου κατά τη διάρκεια της 18ετούς κατοχής του νοτίου Λιβάνου την περίοδο 1982-2000, προτού αποσύρουν τα στρατεύματά τους.<br /><br />«Σαράντα τέσσερα χρόνια μετά την ηρωική μάχη του Μποφόρ, και κατά την ημέρα μνήμης του Πολέμου για την Ειρήνη στη Γαλιλαία, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτών της Γκολάνι που έπεσαν στη μάχη του Μποφόρ, οι στρατιώτες των IDF, με επικεφαλής την Ταξιαρχία Γκολάνι, επέστρεψαν στην κορυφή του Μποφόρ και ύψωσαν για άλλη μια φορά εκεί την ισραηλινή σημαία και τη σημαία της Γκολάνι», δήλωσε σε ανακοίνωσή του ο Υπουργός Άμυνας, Ισραέλ Κατζ.<br /><br />Το Κάστρο του Μποφόρ ή Μπελφόρ, γνωστό στην περιοχή ως Καλ’άτ αλ-Σακίφ ή Σακίφ Αρνούν, αποτελεί ένα οχυρό της εποχής των Σταυροφόρων στο Κυβερνείο της Ναμπατιέ, στον νότιο Λίβανο, περίπου ένα χιλιόμετρο νοτιοανατολικά του χωριού Αρνούν.<br /><br />Στην τοποθεσία προϋπήρχε οχύρωση πριν από την κατάληψή της από τον Φούλκωνα, Βασιλιά της Ιερουσαλήμ, το 1139, ενώ η κατασκευή του σταυροφορικού κάστρου ξεκίνησε πιθανότατα λίγο αργότερα.<br /><br />Ο Σαλαντίν κατέλαβε το Μποφόρ το 1190, αλλά εξήντα χρόνια αργότερα οι Σταυροφόροι το ανακατέλαβαν.<br /><br />Το 1268, ο Σουλτάνος Μπαϊμπάρς κατέλαβε οριστικά το κάστρο για λογαριασμό των ισλαμικών δυνάμεων.<br /><br />Το Μποφόρ αποτελεί μία από τις ελάχιστες περιπτώσεις όπου ένα μεσαιωνικό κάστρο αποδείχθηκε στρατιωτικής αξίας και χρησιμότητας και στον σύγχρονο πόλεμο, όπως κατέδειξε η ιστορία του στα τέλη του 20ού αιώνα, ιδιαίτερα κατά τον Πόλεμο του Λιβάνου το 1982.<br /><br />Το κάστρο ονομάστηκε «Μπελ Φορ» ή «Μπο Φορ» (από τα παλαιά γαλλικά, που σημαίνει «όμορφο οχυρό») από τους Σταυροφόρους που το κατείχαν κατά τον 12ο αιώνα.<br /><br />Η αραβική του ονομασία, Καλ’άτ αλ-Σακίφ, μεταφράζεται ως «Κάστρο του Υψηλού Βράχου», με τη λέξη «σακίφ» να αποτελεί δάνειο από την αραμαϊκή γλώσσα.<br />Μεσαιωνική περίοδος<br /><br />Το έξαρμα του βράχου που καταλαμβάνει το Μποφόρ δεσπόζει πάνω από τον ποταμό Λιτάνι. Ο ποταμός ρέει κατά μήκος της ανατολικής πλευράς του κάστρου, το οποίο είναι χτισμένο στην κορυφή ενός γκρεμού ύψους 300 μέτρων, ο οποίος καταλήγει απότομα στην κοίτη του ποταμού.<br /><br />Ελάχιστα στοιχεία είναι γνωστά για την τοποθεσία πριν από την κατάληψή της από τις δυνάμεις των Σταυροφόρων το 1139, καθώς κανένα σύγχρονο έγγραφο της εποχής δεν αναφέρεται σε αυτήν.<br /><br />Ωστόσο, οι ιστορικοί εικάζουν ότι η δεσπόζουσα θέση της κορυφής του λόφου την καθιστούσε στρατηγικό σημείο που είχε οχυρωθεί πριν από την έλευση των Σταυροφόρων.<br /><br />Ο Φούλκων, Βασιλιάς της Ιερουσαλήμ, κατέλαβε την οχύρωση του Καλ’άτ αλ-Σακίφ το 1139 και την παραχώρησε στους ηγεμόνες της Σιδώνας.<br /><br />Ο μεσαιωνικός ιστορικός Χιου Κένεντι εκτιμά ότι η κατασκευή του σταυροφορικού κάστρου ξεκίνησε αμέσως μετά την παραχώρηση αυτή.<br /><br />Μετά την ήττα των Σταυροφόρων από τον Σαλαντίν στη Μάχη του Χαττίν το 1187, πολλά κάστρα και πόλεις περιήλθαν στον έλεγχο των δυνάμεών του, με αποτέλεσμα ελάχιστα αστικά κέντρα να παραμείνουν στα χέρια των Χριστιανών.<br /><br />Το Μποφόρ ήταν ένα από τα τελευταία κάστρα που προέβαλαν αντίσταση.<br /><br />Τον Απρίλιο του 1189, ο Σαλαντίν προετοιμαζόταν να πολιορκήσει το κάστρο, με τις αραβικές πηγές να περιγράφουν το γεγονός λεπτομερώς.<br /><br />Εκείνη την περίοδο, το Μποφόρ βρισκόταν υπό τον έλεγχο του Ρεϊνάλδου της Σιδώνας, ο οποίος είχε επιζήσει από τη Μάχη του Χαττίν.<br /><br />Ενώ ο Σαλαντίν είχε στρατοπεδεύσει στο γειτονικό Μαρτζαγιούν προετοιμάζοντας την πολιορκία, ο Ρεϊνάλδος τον συνάντησε, δηλώνοντας φιλικά προσκείμενος προς τους μουσουλμάνους.<br /><br />Ισχυρίστηκε ότι, αν και επιθυμούσε να παραδώσει το Μποφόρ, η οικογένειά του βρισκόταν στη χριστιανική πόλη της Τύρου και δεν μπορούσε να συνθηκολογήσει προτού εκείνοι απομακρυνθούν με ασφάλεια.<br /><br />Με την ελπίδα μιας αναίμακτης κατάληψης, δόθηκε στον Ρεϊνάλδο διορία τριών μηνών για να απομακρύνει την οικογένειά του· εκείνος, ωστόσο, αξιοποίησε αυτό το διάστημα για να επισκευάσει το κάστρο και να το εφοδιάσει με προμήθειες.<br /><br />Μετά την πάροδο των τριών μηνών, ο Ρεϊνάλδος συνάντησε ξανά τον Σαλαντίν, ζητώντας περισσότερο χρόνο.<br /><br />Ο Σαλαντίν απαίτησε την άμεση παράδοση του κάστρου, με αποτέλεσμα ο Ρεϊνάλδος να διατάξει τη φρουρά να παραδοθεί.<br /><br />Όταν εκείνοι αρνήθηκαν, ο Ρεϊνάλδος αιχμαλωτίστηκε και η πολιορκία ξεκίνησε.<br /><br />Οι εχθροπραξίες διήρκεσαν μέχρι τον Αύγουστο του ίδιου έτους, όταν ο Σαλαντίν αναγκάστηκε να λύσει την πολιορκία για να υπερασπιστεί την Άκρα.<br /><br />Τον Απρίλιο του 1190 επετεύχθη συμφωνία, βάσει της οποίας η φρουρά παρέδωσε το κάστρο στον Σαλαντίν με αντάλλαγμα την απελευθέρωση του Ρεϊνάλδου.<br /><br />Το οχυρό επέστρεψε σε σταυροφορικό έλεγχο το 1240, στο πλαίσιο συνθήκης που διαπραγματεύτηκε ο Θεοβάλδος Α’ της Ναβάρας, και πωλήθηκε στους Ιππότες του Ναού (Ναΐτες) το 1260 από τον εγγονό του Ρεϊνάλδου, Ιουλιανό της Σιδώνας.<br /><br />Το 1268, ο Μαμελούκος Σουλτάνος Μπαϊμπάρς κατέλαβε το κάστρο, οδηγώντας σε μια περίοδο σχετικής ηρεμίας κατά τον 14ο, 15ο και 16ο αιώνα.<br />Νεότερη και Σύγχρονη εποχή<br /><br />Μετά την οθωμανική κατάκτηση της Συρίας το 1516, οι Οθωμανοί επιχείρησαν να αναζωογονήσουν την περιοχή παραχωρώντας στρατιωτικά τιμάρια (timar) σε Οθωμανούς ιππείς γύρω από το κάστρο Σακίφ Αρνούν.<br /><br />Η σιιτική οικογένεια Σαμπ είχε υπό τον έλεγχό της τα κάστρα για λογαριασμό των Οθωμανών ήδη από το 1571.<br /><br />Στις αρχές του 17ου αιώνα, ο Φαχρ αλ-Ντιν Β’ ενέταξε το κάστρο στο δίκτυο των οχυρώσεών του.<br /><br />Μετά την ήττα του από τους Οθωμανούς, τα ανώτερα τμήματα του κάστρου καταστράφηκαν, ενώ στη συνέχεια επανήλθε στην κατοχή των Σαμπ.<br /><br />Η περιοχή κυβερνήθηκε από σιιτικές φεουδαρχικές οικογένειες μέχρι το 1769.<br /><br />Το 1782, ο Κυβερνήτης της Άκρας, Τζαζάρ Πασάς, πολιόρκησε και κατέλαβε το κάστρο, καταστρέφοντας πολλές από τις εναπομείνασες οχυρώσεις του.<br /><br />Ο σεισμός της Γαλιλαίας το 1837 προκάλεσε περαιτέρω ζημιές στο οικοδόμημα, και έκτοτε τα ερείπια χρησιμοποιούνταν ως λατομείο και καταφύγιο για πρόβατα.<br /><br />Στα τέλη του 19ου αιώνα ξεκίνησε η συστηματική μελέτη του Μποφόρ, με τις αποτυπώσεις του Βικτόρ Γκερέν το 1880 και των Κλοντ Ρενιέ Κόντερ και Χέρμπερτ Κίτσενερ το 1881.<br /><br />Ο Τ. Ε. Λόρενς (Λόρενς της Αραβίας) επισκέφθηκε το κάστρο το 1909 κατά τη διάρκεια της πεζοπορίας του στον σημερινό Λίβανο και τη Συρία, στο πλαίσιο της έρευνας για τη διατριβή του, εντυπωσιασμένος ιδιαίτερα από τη θέα προς την ακτή και τον ποταμό Λιτάνι.<br /><br />Το 1921 εγκαθιδρύθηκε η Γαλλική Εντολή, και Γάλλοι ιστορικοί και αρχαιολόγοι εξέτασαν την ιστορία και τις δομές της περιοχής.<br /><br />Ο μεσαιωνικός ιστορικός Πολ Ντεσάν ξεκίνησε τη μελέτη των σταυροφορικών κάστρων το 1927.<br /><br />Το 1936, ο Ντεσάν και ο αρχιτέκτονας Πιέρ Κουπέλ οργάνωσαν δύναμη 65 στρατιωτών για τον καθαρισμό του εσωτερικού περιβόλου και του κεντρικού πύργου (keep) του Μποφόρ.<br /><br />Το έργο του Ντεσάν, La Défense du Royaume de Jérusalem (1939), αποτελεί εξαιρετικά σημαντική πηγή, καθώς οι περιγραφές και τα σχέδιά του κατέγραψαν ένα κτίριο που μεταγενέστερα υπέστη ανεπανόρθωτες παραμορφώσεις λόγω της σύγχρονης στρατιωτικής δραστηριότητας.<br /><br />Η Γαλλική Εντολή τερματίστηκε το 1943 με την ανεξαρτησία του Λιβάνου.<br /><br />Η στρατηγική θέση του κάστρου, που προσφέρει θέα σε μεγάλο μέρος του νοτίου Λιβάνου και του βορείου Ισραήλ, το κατέστησε επίκεντρο πρόσφατων συγκρούσεων.<br /><br />Η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO) κατείχε το κάστρο από το 1976 και μετά, κατά τη διάρκεια του Λιβανέζικου Εμφυλίου Πολέμου, με αποτέλεσμα να δεχθεί δεκάδες επιθέσεις από τις ισραηλινές δυνάμεις σε διάστημα πέντε ετών.<br /><br />Στις 6 Ιουνίου 1982, κατά την έναρξη της Επιχείρησης «Ειρήνη για τη Γαλιλαία» (Πρώτος Πόλεμος του Λιβάνου), οι θέσεις της PLO στο κάστρο βομβαρδίστηκαν σφοδρά από τους Ισραηλινούς, προτού το οχυρό καταληφθεί δύο ημέρες αργότερα στη Μάχη του Μποφόρ.<br /><br />Οι μάχες προκάλεσαν ζημιές στο μνημείο, και στη συνέχεια ο ισραηλινός στρατός προσάρμοσε τον χώρο για δική του χρήση, κατασκευάζοντας μια μεγάλη προκεχωρημένη βάση επιχειρήσεων δίπλα στο δυτικό τείχος.<br /><br />Λόγω της προηγούμενης παρουσίας της PLO και του φόβου για αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς (IED), στους Ισραηλινούς στρατιώτες επιτρεπόταν η πρόσβαση στους επάνω ορόφους του οχυρού, αλλά τους απαγορευόταν η είσοδος στα κατώτερα τμήματα.<br /><br />Κατά τη διάρκεια της 18ετούς κατοχής, το κάστρο και οι ισραηλινές δυνάμεις δέχονταν συνεχείς βομβαρδισμούς από την PLO και τη Χεζμπολάχ, ενώ σημειώθηκαν πολυάριθμες προσπάθειες ανακατάληψης, κυρίως με επιθέσεις αυτοκτονίας και όλμους.<br /><br />Το 2000, ο ισραηλινός στρατός αποχώρησε από το Μποφόρ, κατεδαφίζοντας πλήρως τη βάση.<br /><br />Η περίοδος της κατοχής του Μποφόρ από τις IDF αποτέλεσε τη βάση για την ισραηλινή κινηματογραφική ταινία Beaufort, αν και τα γυρίσματα έγιναν στα Υψίπεδα του Γκολάν.<br /><br />Μετά την ισραηλινή αποχώρηση, ξεκίνησαν προσπάθειες από τοπικούς τουριστικούς φορείς για την αποκατάσταση του οχυρού, με πολύ αργούς ρυθμούς λόγω έλλειψης χρηματοδότησης.<br /><br />Κατά τον Πόλεμο του Λιβάνου το 2024, η UNESCO έθεσε υπό καθεστώς ενισχυμένης προστασίας 34 πολιτιστικά μνημεία στον Λίβανο, συμπεριλαμβανομένου του Κάστρου του Μποφόρ, προκειμένου να τα διαφυλάξει από καταστροφές.<br /><br />Κατά τον Πόλεμο του Λιβάνου το 2026, το Ισραήλ έπληξε με βόμβες τα ερείπια του κάστρου, προκαλώντας τους άμεσες ζημιές.<br /><br />Στη συνέχεια, οι IDF κατέλαβαν το κάστρο και ύψωσαν σε αυτό τη σημαία του Ισραήλ.<br />Αρχιτεκτονική δομή<br /><br />Πολλά από τα μεγάλα κάστρα των Σταυροφόρων χτίστηκαν σε ορεινές απολήξεις, αξιοποιώντας τις φυσικές άμυνες και οχυρώνοντας το μοναδικό σημείο πρόσβασης.<br /><br />Το περιβάλλον του Μποφόρ διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην άμυνα της τοποθεσίας, καθώς το έδαφος είναι απροσπέλαστο μόνο στη βόρεια πλευρά.<br /><br />Οι Κούρδοι επέκτειναν μεταγενέστερα το κάστρο για να συμπεριλάβουν ένα ελαφρώς χαμηλότερο επίπεδο βράχου στα ανατολικά, εξαλείφοντας έτσι μία από τις κατευθύνσεις επίθεσης.<br /><br />Χωρισμένο σε δύο πτέρυγες (περιβόλους), με τη μία να καταλαμβάνει το χαμηλότερο έδαφος στα ανατολικά, το κάστρο έχει περίπου τριγωνικό σχήμα και διαστάσεις 150 επί 100 μέτρα.<br /><br />Ένας κεντρικός πύργος (keep) χτίστηκε σε επαφή με το δυτικό τείχος του άνω περιβόλου· ο πύργος έχει τετράγωνη κάτοψη με διαστάσεις περίπου 12 επί 12 μέτρα.<br /><br />Ενώ στην Ευρώπη η είσοδος σε τέτοιους πύργους γινόταν συνήθως από τον πρώτο όροφο, στη Συρία η πρακτική επέβαλλε την είσοδο από το ισόγειο, όπως ακριβώς φαίνεται και στο Μποφόρ.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Στρατιώτες των IDF ύψωσαν τις σημαίες του Ισραήλ και της Ταξιαρχίας Γκολάνι στο Κάστρο του Μποφόρ στον νότιο Λίβανο.

Η ισραηλινή σημαία και η σημαία της Ταξιαρχίας Γκολάνι υψώθηκαν από ισραηλινά στρατεύματα στο Κάστρο του Μποφόρ στον νότιο Λίβανο, μετά την ...

Διαβάστε την συνέχεια

Θα καταλάβουμε ότι η Τουρκία υπολογίζει μονάχα την ΙΣΧΥ;

<div><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSU1dRriZ1290RxyH45lhCVu9d1kl_hKerS9A&s" imageanchor="1" style="clear: left; display: inline !important; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="173" data-original-width="292" height="118" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSU1dRriZ1290RxyH45lhCVu9d1kl_hKerS9A&s" width="788" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ο «νόμος» για τη «Γαλάζια Πατρίδα» στήνει σκηνικό νέου casus belli και θερμού επεισοδίου: Αθήνα και Λευκωσία οφείλουν να κατανοήσουν ότι ο Αττίλας μία γλώσσα καταλαβαίνει, την ισχύ</span>!</h3><div>ΤΟΥ <b>ΣΑΒΒΑ ΙΑΚΩΒΙΔΗ</b></div><div>Θα έχουμε θερμό καλοκαίρι; Δεν αποκλείεται και μάλλον αυτό τροχοδρομεί η νέα πρόκληση της Τουρκίας. Πριν από αρκετές μέρες (13/5/2026), σύμφωνα με διαρροές από το κόμμα ΑΚΡ του Τούρκου Προέδρου, αποκαλύφθηκε πως η Άγκυρα ετοιμάζεται να καταθέσει νόμο στην τουρκική Βουλή για τη «Γαλάζια Πατρίδα».<br /><br />Ανώτατοι αξιωματούχοι του ΑΚΡ, που επικαλείται η συνάδελφος Μαρία Ζαχαράκη, ανέφεραν ότι οι εργασίες για το νομοσχέδιο «Νόμος περί Τουρκικών Θαλάσσιων Ζωνών» έχουν ολοκληρωθεί και αυτό ενδέχεται να υποβληθεί στη Βουλή μέσα στον Ιούνιο. Στο νομοσχέδιο για τη «Γαλάζια Πατρίδα» υπάρχει ξεκάθαρα το casus belli. Το επιβεβαίωσε ο Γιουτζέλ Ατζέρ, μέλος του Δ.Σ. του Dehukam, του κέντρου που κατήρτισε τον θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό της Τουρκίας. Ιδού τι φαίνεται να περιλαμβάνει:<br /><br />«Ο νόμος αυτός παρέχει στον Πρόεδρό μας την εξουσία να κηρύξει ευρύτερα χωρικά ύδατα σε περιοχές όπου απαιτείται η εφαρμογή χωρικών υδάτων ευρύτερων των 6 μιλίων, ιδίως βάσει των αρχών της ευθυδικίας και της ανάγκης προστασίας των δικαιωμάτων και των συμφερόντων της Τουρκίας.<br /><br />»Ωστόσο, δεν πρόκειται να γίνει ποτέ αποδεκτή η ύπαρξη χωρικών υδάτων πέραν των 6 μιλίων στο Αιγαίο, ενώ εξακολουθεί να ισχύει πλήρως η απόφαση (σ.σ. casus belli) που έλαβε το 1995 το Κοινοβούλιό μας, με την οποία παραχωρήθηκαν στην κυβέρνηση όλες οι απαραίτητες εξουσίες για την αποτροπή τέτοιων τετελεσμένων». Η απειλή εναντίον της Ελλάδος είναι ευδιάκριτη.<br /><br />Πώς η Αθήνα αντέδρασε; Ο Κυβ. Εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, σε δηλώσεις του σε αθηναϊκό ραδιοσταθμό, είπε: «Περιμένουμε να δούμε. Δεν θα έχει καμία ισχύ, δεν παράγει κανένα έννομο αποτέλεσμα. Είναι μία ενέργεια από ένα Κοινοβούλιο εσωτερικά, τέλος πάντων, από μία χώρα. Δεν παράγει κανένα αποτέλεσμα ως προς το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας».<br /><br />Από την πλευρά του, ο ΥπΕξ της Ελλάδος, Γεραπετρίτης, απαντώντας (25/5/2026) σε σχετική ερώτηση Έλληνα βουλευτή, διευκρίνισε: «Οποιαδήποτε μονομερής ενέργεια δεν αποτελεί απολύτως κανένα δεσμευτικό κείμενο στο πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου. Το Διεθνές Δίκαιο επιβάλλει για την οριοθέτηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, την ύπαρξη μιας συμφωνίας μεταξύ των χωρών με παρακείμενες ή αντικείμενες ακτές».<br /><br />Και πρόσθεσε: Με όλη την ενίσχυση, την οποία παρέχουμε στην Κύπρο, στις χώρες του Κόλπου, με μια ισχυρή παρουσία παντού, δεν ανεχόμαστε να υπάρχει κανένα απολύτως τετελεσμένο. Η Ελλάδα μεριμνά, η Ελλάδα είναι ισχυρή και, βεβαίως, δεν πρόκειται ποτέ να επιτρέψουμε οτιδήποτε, το οποίο θα υποβαθμίσει την διεθνή θέση της χώρας».<br /><br />Η Τουρκία είναι πρωταγωνίστρια στα τετελεσμένα. Η Κυπριακή Δημοκρατία γνωρίζει πόσα μη αναστρέψιμα τετελεσμένα έχει προκαλέσει ο Αττίλας στην Κύπρο. Εκδίδονται ψηφίσματα, γίνονται δηλώσεις και εκκλήσεις προς τον κατακτητή να απαγκιστρωθεί. Δεν έχει μετακινηθεί ούτε κατά ένα εκατοστό. Άλλο παράδειγμα: Το τουρκολιβυκό μνημόνιο.<br /><br />Παράνομο, μεν, εκτός Διεθνούς Δικαίου και του Δικαίου της Θάλασσας, δε, αλλά, είναι εκεί. Διερωτάται κάθε Έλληνας: Γιατί το ηλεκτρικό καλώδιο Κύπρου-Ελλάδος δεν εγκαθίσταται; Διότι θα περάσει από ύδατα που η Τουρκία θεωρεί ότι είναι δικά της.<br /><br />Μια πικρή περιγραφή περί του τετελεσμένου παραθέτει ο Βασίλης Κάππης, Δρ Διεθνών Σχέσεων και Ασφάλειας, επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, ως απάντηση στον Γεραπετρίτη: «Με το σκεπτικό αυτό, το να έρχεται ο κουμπάρος μία φορά κάθε εβδομάδα στο κρεββάτι της γυναίκας σου, δεν αποτελεί τετελεσμένο, διότι στο τέλος φεύγει και μπορείς να πας για ύπνο. Δεν αποτελεί τετελεσμένο, το να μοιράζει φωτογραφίες της συζύγου δεξιά-αριστερά και να λέει πως είναι δική του γυναίκα, διότι κρατάς το πιστοποιητικό γάμου από την Αρχιεπισκοπή.<br /><br />»Δεν είναι τετελεσμένο το να μην παρκάρεις το αυτοκίνητο στην πυλωτή, διότι ο κουμπάρος με κάποιο περίεργο τρόπο (ήταν δικό του το οικόπεδο, λέει, πριν από 200 χρόνια, όταν κτίστηκε η πολυκατοικία) ισχυρίζεται πως πρέπει να συζητήσετε για το ποιος θα παρκάρει και πότε, ιδίως όταν επισκέπτεται τη γυναίκα σου.<br /><br />»Τόσο χώρο έχεις, άλλωστε, γύρω από την πολυκατοικία, μοναχοφαγά. Και δεν είναι τετελεσμένο, όταν ο κουμπάρος έχει απαγάγει την αδελφή σου (Κύπρο) από το ’74, διότι την αφήνει πότε-πότε να βγαίνει βόλτα, αλλά πάντα με συνοδεία. Να ξανασκεφτούμε λίγο τον ορισμό του “τετελεσμένου”;», ρωτά ο Δρ Κάππης.<br /><br />Γιατί η Τουρκία ανακινεί ξανά θέμα της λεγόμενης «Γαλάζιας Πατρίδας» και προετοιμάζει νέα ένταση με την Ελλάδα και την Κύπρο;<br /><br />>Πρώτον, διαπιστώνει ότι στην περιοχή μας διαμορφώνεται μια νέα γεωπολιτική ισορροπία, από την οποία έχει αποκλειστεί.<br /><br />>Δεύτερον, η όποια επιρροή της στη Μ. Ανατολή έχει εκμηδενιστεί μετά την αποδυνάμωση ή εξουθένωση χωρών και τρομοκρατικών δρώντων (Χαμάς, Χεζμπολάχ) εξαιτίας του πολέμου στη Γάζα, στη Συρία και στο Ιράν.<br /><br />>Τρίτον, Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία έχουν συμπήξει σημαντικές συμμαχίες και συνεργασίες με όλες τις χώρες της περιοχής και του Κόλπου, στις οποίες η Τουρκία είναι απούσα.<br /><br />>Τέταρτον, η στρατηγική συμμαχία Ελλάδος και Κύπρου με τις ΗΠΑ και τη Γαλλία έχουν αναβαθμίσει την αμυντική και διπλωματική ισχύ τους έναντι της επιθετικότητας της Τουρκίας.<br /><br />>Πέμπτον, οι τριμερείς και τετραμερείς συμμαχίες Ελλάδος, Κύπρου, Ισραήλ, Αιγύπτου ή και Ιορδανίας συν οι ΗΠΑ, έχουν δημιουργήσει νέα γεωπολιτικά δεδομένα επειδή εμπεδώνουν σταθερότητα, αξιοπιστία και δημοκρατικούς θεσμούς σε αντίθεση με την ισλαμιστική θεοκρατική ιδιοσυστασία της Τουρκίας.<br /><br />>Έκτον, με αφορμή τον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν, η Τουρκία ανέμενε, ως συνήθως, να καρπωθεί οφέλη και να διαδραματίσει μεσολαβητικό ρόλο. Παραμερίστηκε, εξαιτίας κυρίως της αντίθεσης του Ισραήλ, που την θεωρεί εχθρικό κράτος και τη διαμεσολάβηση ανέλαβε το Πακιστάν.<br /><br />>Έβδομον, οι συνέργειες και οι συνεργασίες που η Λευκωσία όπως και η Αθήνα έχουν κτίσει τα τελευταία χρόνια με τα κράτη της Μ. Ανατολής και του Κόλπου φαίνεται να έφεραν ξανά στην επιφάνεια το διαχρονικό τουρκικό «σύνδρομο της (δήθεν) περικύκλωσης».<br /><br />>Όγδοον, η ανατολική Μεσόγειος είναι πλούσια σε υδρογονάνθρακες. Αυτοί ανήκουν στην Κύπρο, στο Ισραήλ, κατά κύριο λόγο και ήδη αξιοποιούνται ή θα αξιοποιηθούν. Ο τουρκικός γκρίζος λύκος υλακτεί και διαμαρτύρεται και απαιτεί να τους μοιραστεί, αν δεν τους αρπάξει.<br /><br />Ο εμπνευστής και αρχιτέκτονας της «Γαλάζιας Πατρίδας», απόστρατος αντιναύαρχος Τζεμ Γκιούρντενιζ, σε οργίλη και εμπρηστική παρέμβασή του (12/5/2026), επιτέθηκε εναντίον της Ελλάδος και της Κύπρου, επέκρινε τις συμμαχίες τους με τη Γαλλία και το Ισραήλ και παρομοίασε την τρέχουσα κατάσταση στη θάλασσα με μια νέα «Συνθήκη των Σεβρών».<br /><br />Είπε, ακόμα, ότι δεν πρόκειται για μιαν απλή διπλωματική διαφορά, αλλά για ζήτημα «γεωπολιτικής επιβίωσης» της Τουρκίας. Η παρέμβασή του επιβεβαιώνει ότι η λεγόμενη «Γαλάζια Πατρίδα» δεν είναι απλώς μια θεωρία, αλλά ένας διαχρονικός ισχυρός μοχλός πίεσης, που η Άγκυρα χρησιμοποιεί για να αμφισβητήσει το Διεθνές Δίκαιο, το Δίκαιο της Θάλασσας και τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο και στην Κύπρο.<br /><br />Η Αθήνα των δήθεν «ήρεμων νερών» και η Λευκωσία καλούνται να εγκαταλείψουν τους ευσεβείς πόθους, τον γελοιώδη κατευνασμό και τις δουλικές εκκλήσεις προς τον Τούρκο για συναίνεση και δημοκρατικές λύσεις. Να κατανοήσουν, επιτέλους, ότι ο Αττίλας μία γλώσσα καταλαβαίνει και σέβεται: Την ισχύ! Εξ αυτού, να πράξουν τα δέοντα. Χωρίς τουρκοφοβία, χωρίς κατευναστικές πρακτικές και με νέα στρατηγική αντιμετώπισης του τουρκικού θηρίου.<div><br /></div><div><a href="https://hellasjournal.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Θα καταλάβουμε ότι η Τουρκία υπολογίζει μονάχα την ΙΣΧΥ;

Ο «νόμος» για τη «Γαλάζια Πατρίδα» στήνει σκηνικό νέου casus belli και θερμού επεισοδίου: Αθήνα και Λευκωσία οφείλουν να κατανοήσουν ότι ο Α...

Διαβάστε την συνέχεια

Άλωση Πόλης: Ισραηλινό δημοσίευμα “σκίζει” αγρίως τον Ερντογάν.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQhveQFJM0u9Cg8pI6cXuZCdMohNXmWRhLRLA&s" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="168" data-original-width="300" height="112" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQhveQFJM0u9Cg8pI6cXuZCdMohNXmWRhLRLA&s" width="751" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div>Ο Ερντογάν γιορτάζει την πτώση της Κωνσταντινούπολης ως θρίαμβο του φωτός και της ανοχής. Στην πραγματικότητα, πίσω από τους εορτασμούς κρύβεται ένα αιματηρό ιμπεριαλιστικό γεγονός, το οποίο έχει γίνει εργαλείο σύγχρονης πολιτικής προπαγάνδας.<br /><br />Δεν είναι τυχαίο ότι τα κανάλια προπαγάνδας του εχθρού αναπαράγουν τώρα τα αποφθέγματα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σχετικά με την «κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης», σύμφωνα με ανάλυση της σελίδας «The Way of Thinking» στο Telegram.<br /><br />Στις 29 Μαΐου, το 1453, η Κωνσταντινούπολη έπεσε! Ο Ερντογάν την γιορτάζει κάθε χρόνο για να αναδείξει την εθνικιστική του βάση, αλλά η προσπάθειά του να παρουσιάσει ένα αιματηρό ιμπεριαλιστικό γεγονός ως κάποιο είδος ανθρωπιστικής επιχείρησης «διάδοσης φωτός και ανοχής» είναι μια πλήρης αναδιατύπωση της ιστορίας.<br /><br />Όταν ξεφλουδίζεις την πολιτική χειραγώγηση και μένεις με τα ψυχρά γεγονότα, η εικόνα φαίνεται εντελώς διαφορετική. Καταρχάς, η φράση του: «μετατρέποντας το σκοτάδι σε φως» είναι «πνευματική» ορολογία που έχει σχεδιαστεί για να αποτυπώσει την πραγματικότητα σε μαύρο και άσπρο. Η Κωνσταντινούπολη δεν ήταν σκοτεινή – ήταν το κέντρο του ανατολικού χριστιανικού πολιτισμού για χίλια χρόνια.<br /><br />Για τους κατοίκους της, αυτή η ημέρα ήταν το απόλυτο σκοτάδι, το τέλος του κόσμου τους. Επιπλέον, η τουρκική προπαγάνδα προσπαθεί να δημιουργήσει μια ψευδή αναπαράσταση μιας ηρωικής μάχης εναντίον μιας υπερδύναμης, προκειμένου να μεγεθύνει τη νίκη. Στην πραγματικότητα, οι Οθωμανοί δεν κατέκτησαν μια αυτοκρατορία στο απόγειό της, αλλά έναν φτωχό σκελετό.<br /><br />Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία βρισκόταν σε καταστροφική παρακμή για δύο αιώνες, απομονωμένη και περικυκλωμένη από όλες τις πλευρές. Ο οθωμανικός στρατός, στο απόγειο της ισχύος και της πολιορκητικής του τεχνολογίας, βάδισε με περίπου 80.000 πολεμιστές σε μια εξαντλημένη πόλη που την υπερασπίζονταν μόλις 7.000 άνδρες. Δεν ήταν ηρωικός πόλεμος – ήταν ένα τελειωτικό χτύπημα σε μια ήδη ετοιμοθάνατη πολιτική οντότητα.<br /><br />Όσο για την «ειρήνη και την ασφάλεια» για την οποία μιλάει ο Ερντογάν – θα άξιζε να ρωτήσουμε τα θύματα, αν μπορούσαν να μιλήσουν. Σύμφωνα με τους νόμους του πολέμου της εποχής, μια πόλη που αρνούνταν να παραδοθεί και κατακτούνταν με τη βία, υποβαλλόταν σε ολοκληρωτική λεηλασία.<br /><br />Μόλις τα τείχη παραβιάζονταν, ξεκινούσε μια σφαγή αμάχων στους δρόμους και στα σπίτια. Η κορύφωση ήταν στην Αγία Σοφία, το πνευματικό κέντρο της πόλης, όπου χιλιάδες γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι κλειδώθηκαν με την ελπίδα ενός θαύματος.<br /><br />Οι Οθωμανοί έσπασαν τις πόρτες, ξεκίνησε αμέσως η πρακτική του χωρισμού των οικογενειών και οι περίπου 30.000 κάτοικοι που επέζησαν από τις μάχες σύρθηκαν αλυσοδεμένοι και πουλήθηκαν ως σκλάβοι στις αγορές. Και τι γίνεται με την «άνευ προηγουμένου ανοχή»; Εδώ βρίσκεται ο πιο χειραγωγημένος πυρήνας της αλήθειας.<br /><br />Είναι αλήθεια ότι ο Σουλτάνος ​​Μεχμέτ Β’ σταμάτησε τις λεηλασίες από την πρώτη κιόλας μέρα και αργότερα εισήγαγε μια ορισμένη θρησκευτική αυτονομία για τους Εβραίους και τους Χριστιανούς. Αλλά δεν το έκανε αυτό επειδή ήταν ο Δίκαιος των Εθνών, αλλά από ψυχρό και υπολογισμένο αυτοκρατορικό συμφέρον.<br /><br />Χρειαζόταν μια λειτουργική πόλη, χρειαζόταν εμπόρους, τεχνίτες και αγρότες για να πληρώνουν φόρους και να στηρίζουν την οικονομία. Αυτές οι μειονότητες ζούσαν υπό το καθεστώς των «ζίμι» – προστατευόμενων υπηκόων αλλά εντελώς κατώτερων από τους Μουσουλμάνους. Πλήρωναν ειδικό κεφαλικό φόρο, υπόκεινταν σε περιορισμούς στην ένδυση και την κυκλοφορία και απαγορευόταν η οπλοκατοχή.<br /><br />Το να παρουσιάζεται η ψυχρή αυτοκρατορική διαχείριση ενός κατεχόμενου πληθυσμού σαν να επρόκειτο για σύμβαση του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι δημαγωγία. Η κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης ήταν ένα βίαιο, δυναμικό και ιμπεριαλιστικό γεγονός, όπως κάθε άλλη κατάκτηση στην ιστορία.<br /><br />Η προσπάθεια να το ντύσουν σήμερα με σύγχρονες αξίες φωτός και δικαιοσύνης δεν είναι τίποτα περισσότερο από φτηνή πολιτική προπαγάνδα, η οποία επιχειρεί να ξαναγράψει το παρελθόν για να εξυπηρετήσει τις φιλοδοξίες του παρόντος. Ορίστε, λοιπόν, φίλοι μου, η κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης ήταν μια βάναυση ιμπεριαλιστική νίκη ενός αναπτυσσόμενου πολιτισμού επί ενός βυθιζόμενου πολιτισμού.<br /><br />Άλλαξε την ιστορία, αλλά δεν «έφερε φως» – έφερε αίμα, δουλεία και δημογραφικές και περιφερειακές αλλαγές με τη βία. Όσοι σήμερα προσπαθούν να την μετατρέψουν σε μια «χαρούμενη μέρα ανοχής» βοηθούν στο να ξαναγραφεί η ιστορία ώστε να εξυπηρετήσει τις σύγχρονες πολιτικές ανάγκες. Και ήδη μαθαίνουμε από την εμπειρία – πόσο εύκολο είναι να «επαναπροσδιορίσουμε» την ιστορία<div><br /></div><div><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/05/%CE%BE%CE%B9%CE%BF%CE%B1%CF%81%CE%BC%CE%BF%CF%80%CE%B5%CF%811.jpg?w=421&ssl=1" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="503" data-original-width="421" height="640" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/05/%CE%BE%CE%B9%CE%BF%CE%B1%CF%81%CE%BC%CE%BF%CF%80%CE%B5%CF%811.jpg?w=421&ssl=1" width="536" /></a></div><br /><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a></div><div><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Άλωση Πόλης: Ισραηλινό δημοσίευμα “σκίζει” αγρίως τον Ερντογάν.

Ο Ερντογάν γιορτάζει την πτώση της Κωνσταντινούπολης ως θρίαμβο του φωτός και της ανοχής. Στην πραγματικότητα, πίσω από τους εορτασμούς κρύβ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο ΑΘΕΑΤΟΣ παράγων που υπονομεύει τη λήξη του πολέμου στο Ιράν.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcST_dt-Wf74_WmQAOD8DVcl9EDKYIlxIyfFUg&s" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="160" data-original-width="316" height="101" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcST_dt-Wf74_WmQAOD8DVcl9EDKYIlxIyfFUg&s" width="746" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div>Του <b>Ζαχαρία Μίχα</b><br />Όπως ορθά προέβλεψε το DP, η πολυπόθητη για τους πολλούς πρώτη συμφωνία για αποκλιμάκωση και κατάπαυση του πυρός στο μέτωπο του Ιράν, δεν ήρθε. Ορθή ήταν και η εκτίμηση των αιτιών που οδήγησαν σε αυτό το αποτέλεσμα. Το ζήτημα του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν και αυτό της ολικής επαναφοράς στο status quo ante στο καθεστώς διέλευσης των Στενών του Ορμούζ. Υπάρχει όμως κι ένας τρίτος λόγος που δεν βοηθά…<br /><br />Όσο κι αν αμφισβητείται από πολλές πλευρές, όσο κι αν θεωρείται από πολλούς ως πρόσχημα, η στάση του Ισραήλ στο ζήτημα του πυρηνικού οπλοστασίου της Τεχεράνης είναι γνωστή και δεν έχει αλλάξει. Αντιθέτως, η συνεχής προσέγγιση στο πυρηνικό κατώφλι (nuclear threshold) ήταν καθοριστική στο να επιδιώξει η Ιερουσαλήμ να διαμορφώσει τις ιδανικές συνθήκες, επιχειρησιακές και πολιτικές, για να εκδηλώσει επίθεση με στόχο την πυρηνική υποδομή της Τεχεράνης. Σε αυτή την προσπάθεια, είναι προφανές ότι οι Ισραηλινοί παρουσίασαν στην κυβέρνηση Τραμπ και στον ίδιο τον Αμερικανό πρόεδρο, από τον φίλο του Ισραηλινό πρωθυπουργό Νετανιάχου, μια εικόνα της κατάστασης πολύ πιο αισιόδοξη από την πραγματική. Διότι αυτό που προείχε ήταν να εκδηλωθεί η επίθεση με τις ΗΠΑ δίπλα στο Ισραήλ.<br /><br />Στο χειρότερο γι΄ αυτούς σενάριο, αν μη τι άλλο θα είχαν κερδίσει κρίσιμο χρόνο για να συνεχίσουν την προσπάθεια σε όλα τα επίπεδα για την επίτευξη του κορυφαίου αντικειμενικού τους σκοπού: Να μην βρεθούν να αντιμετωπίζουν Ιράν εξοπλισμένο με πυρηνικά όπλα, που θα είχε αυτομάτως το πλεονέκτημα. Λόγω της αχανούς διαφοράς εδαφικής έκτασης, δηλαδή της απείρως μεγαλύτερης δυνατότητας απορρόφησης των συνεπειών κάποιου πυρηνικού πλήγματος. Στην περίπτωση του Ισραήλ θα απειλούνταν, δυνητικά, αυτή καθαυτή η ύπαρξή του.<br /><br />Η αμερικανική συμμετοχή στην επίθεση ήταν κρίσιμη για έναν ακόμα λόγο: Ήταν προαπαιτούμενο για την όσο το δυνατόν αποτελεσματικότερη απόκρουση των αντεκδικητικών πληγμάτων των Ιρανών με βαλλιστικούς πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροχήματα αυτοκτονίας. Μπορεί να αληθεύει ότι αμυντικά, η επιτυχία ξεπέρασε το 80%, στην πράξη όμως αποδεικνύεται ότι όσα πέρασαν επαρκούσαν και ζημιές σοβαρές να προκαλέσουν και να εξαντλούν με ταχείς ρυθμούς τα αποθέματα των βλημάτων αναχαίτισης, δημιουργώντας μια δυσεπίλυτη στρατιωτικά εξίσωση, εν μέσω επιχειρήσεων.<br /><br />Δεν πρέπει επίσης να παραληφθεί η παρατήρηση, ότι όσο αυτή η κατάσταση επεκτείνεται χρονικά, τόσο το πρόβλημα γίνεται χειρότερο και για τις ΗΠΑ και για το Ισραήλ. Θεωρητικά μάλιστα, θα μπορούσε ακόμα και να ανοίξει την όρεξη σε αντιπάλους σε άλλα μέτωπα, καθώς τα στρατιωτικά τους επιτελεία ίσως διέκριναν κάποιο «παράθυρο ευκαιρίας». Αυτό δυνητικά θα περιέπλεκε επικίνδυνα την κατάσταση, με άμεση αντανάκλαση στο ευρύτερο επίπεδο της διεθνούς ασφάλειας.<br /><br />Ακόμα κι αν η εκτίμηση είναι ότι στο τέλος θα επέλθει αναπόφευκτα ήττα, ο ίδιος ο πόλεμος του Ιράν προσφέρεται για να τεκμηριώσει το συμπέρασμα, ότι ένα καθεστώς, εάν επιβιώσει στο τέλος μπορεί να βγει ενισχυμένο. Σε κάθε μέτωπο τα δεδομένα είναι διαφορετικά, όπως και οι υπολογισμοί, ενώ δεν μπορεί να αποκλειστεί και το ενδεχόμενο λανθασμένης εκτίμησης κατάστασης (miscalculation), κάτι το οποίο βέβαια κρίνεται εκ του συνολικότερου στρατιωτικού και πολιτικού αποτελέσματος.<br /><br />Λήψη της απόφασης<br /><br />Ο τρόπος υπέρ-αισιόδοξης παρουσίασης των δεδομένων στην Ουάσινγκτον από τους Ισραηλινούς, βοήθησε στη διαμόρφωση του σινοκεντρικού αφηγήματος με το οποίο -είτε κάποιος συντάσσεται είτε διαφωνεί- υποστηρίζεται μια ορθολογική διαδικασία λήψης απόφασης (decision-making process), συμβατή με το αμερικανικό εθνικό συμφέρον. Αυτό είναι κρίσιμο στην απόπειρα απόκρουσης του -απλουστευτικού- ισχυρισμού πολλών, ότι «ο Τραμπ έκανε το χατίρι του Νετανιάχου».<br /><br />Τα ανωτέρω αφορούν το «πυρηνικό σκέλος» της ερμηνείας για ποιον λόγο δεν επήλθε συμφωνία, το οποίο ο υπογράφων το θεωρεί κεντρικό. Όσον αφορά το καθεστώς των Στενών του Ορμούζ την επόμενη ημέρα, είναι ταυτόχρονα και θέμα ουσίας και θέμα πρεστίζ. Ο Τραμπ έφτασε μάλιστα μέχρι του σημείου να απειλήσει με… ανατίναξη μια από τις μετριοπαθείς μοναρχίες του Κόλπου και σύμμαχο των Αμερικανών, αυτή του Ομάν!<br /><br />Είναι η δεύτερη «χώρα-κλειδοκράτορας» των Στενών από τη νότια πλευρά. Την απείλησε ωμά, επειδή φέρεται να μην ενίσταται στην επιθυμία του Ιράν να επιβάλει τέλη διέλευσης. Προφανώς θα ήταν κερδισμένο το Ομάν! Μια τέτοια εξέλιξη θα ήταν οικονομικά επικερδής, άρα συμβατή και επωφελής με τα δικά του εθνικά συμφέροντα. Ποιος ο λόγος, πέραν της γνωστής ιδιοσυγκρασίας του Τραμπ να απειλήσει δημόσια, ενώ μπορούσε θεωρητικά να το πράξει πίσω από κλειστές πόρτες; Ή απλά, την αποστολή να την αναλάμβανε ο διπλωματικά… ορθός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο;<div><br />Χρόνος…<br /><br />Αυτή η αναφορά μας οδηγεί στην τρίτη-αθέατη αιτία που υπονομεύει την προοπτική συμφωνίας. Κι επειδή ενστάσεις έχουν εκφράσει και οι Ισραηλινοί, παρουσιάζεται η παρανοϊκή τακτική συγκυρία σύμπλευσης των συμφερόντων της Τεχεράνης με την Ιερουσαλήμ!<br /><br />Γιατί όμως το Ιράν έχει λόγους να μην καίγεται κιόλας για την επίτευξη άμεσης συμφωνίας; Προφανώς αυτό ισχύει υπό την προϋπόθεση ότι το θεοκρατικό καθεστώς δεν απειλείται με κατάρρευση και είναι αρκούντως σταθερό. Αυτό συγκεντρώνει και τις μεγαλύτερες πιθανότητες, πάντα κατά τη γνώμη του υπογράφοντος. Ο λόγος είναι, ότι οι Ιρανοί έχουν αρκετούς λόγους να πιστεύουν ότι ο χρόνος κυλάει σε βάρος των Αμερικανών και υπέρ των δικών τους συμφερόντων. Πιστεύουν δε, ότι προσεχώς θα μπορέσουν να διαπραγματευθούν από ακόμα ευνοϊκότερη θέση.<br /><br />Οι λόγοι αυτοί έχουν αναλυθεί και αναφερθεί στο DP σε προηγούμενες αναλύσεις. Η παγκόσμια απορρύθμιση που έχει προκύψει συνεπεία του πολέμου, επηρεάζει σημαντικά το εσωτερικό των ΗΠΑ. Ο Αμερικανός πολίτης πληρώνει πανάκριβα -για τα δεδομένα που είχε συνηθίσει- τα καύσιμα, ενώ η χώρα του έχει εξελιχθεί στον κορυφαίο προμηθευτή παγκοσμίως.<br /><br />Παράλληλα, το κίνημα MAGA (Make America Great Again) του προέδρου Τραμπ είναι βαθύτατα διχασμένο, με την αντίθεση στον πόλεμο να μεγεθύνεται διαρκώς. Αυτό είναι πρωτοφανές για τους Ρεπουμπλικάνους, όπως και η αντίθεση στην υποστήριξη των ΗΠΑ στο Ισραήλ. Πρόκειται για «game changing» εξέλιξη πολλαπλώς…<br /><br />Από τη στιγμή που το πρόβλημα αυτό μεγαλώνει για τον Τραμπ κάθε μέρα που περνάει, με τις ενδιάμεσες εκλογές που θα κρίνουν τα περιθώρια άσκησης εξουσίας όσο το δυνατόν πιο ελεύθερα (βλ. ανεξέλεγκτα) να βρίσκονται προ των πυλών, με ποια λογική αυτό δεν προκαλεί ικανοποίηση στην Τεχεράνη; Με ποια λογική αυτό το ιρανικό καθεστώς να μην επιθυμεί… να δώσει χρόνο στο φαινόμενο να εξελιχθεί;<br /><br />Την ίδια στιγμή, ο κόσμος βλέπει ένα Ιράν που δεν ασχολείται καν με το Ισραήλ και περνά την εικόνα ότι διαπραγματεύεται σκληρά, ως ίσος προς ίσον με τις ΗΠΑ. Κι όταν μάλιστα η Ουάσινγκτον επιλέγει να προβεί σε κάποιο στρατιωτικό πλήγμα, η Τεχεράνη προχωρά άμεσα σε ανταπόδοση. Αδιάφορο το ότι η μια πλευρά ρίχνει στην άλλη την ευθύνη.<br /><br />Κατά συνέπεια, υπάρχει και τρίτος λόγος πέραν του πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης και του καθεστώτος των Στενών του Ορμούζ την επαύριον του πολέμου, ο οποίος υπονομεύει αυτή την προοπτική, συνιστώντας επί της ουσίας αντικίνητρο για την Τεχεράνη. Ο παράγων χρόνος που κάποιον ευνοεί και κάποιον ζημιώνει… Πάντα υπό την προϋπόθεση ότι το θεοκρατικό καθεστώς είναι σταθερό.<br />Ποιος θα περίμενε να οδηγηθεί σε τέτοιο αδιέξοδο, σχεδόν, η Ουάσινγκτον; Ρητορικό είναι το ερώτημα. Πολλοί είχαν προειδοποιήσει.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο ΑΘΕΑΤΟΣ παράγων που υπονομεύει τη λήξη του πολέμου στο Ιράν.

Του Ζαχαρία Μίχα Όπως ορθά προέβλεψε το DP, η πολυπόθητη για τους πολλούς πρώτη συμφωνία για αποκλιμάκωση και κατάπαυση του πυρός στο μέτωπο...

Διαβάστε την συνέχεια