Aποκάλυψη Ισραηλινού αναλυτή: ”Από το Αιγαίο στην Ερυθρά Θάλασσα-Η Ιερουσαλήμ παρακολουθεί τις τουρκικές κινήσεις”.

<img height="134" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/02/HBIEaH0akAMvlA1.jpeg" width="747" /><br /><br />Γράφει ο <a href="https://www.israelhayom.com/"><b>Σάι Γκαλ</b></a><br />Από τα αμφισβητούμενα ύδατα του Αιγαίου έως τις στρατιωτικές βάσεις στη Συρία και τη Λιβύη, η Ιερουσαλήμ αντιμετωπίζει τις κινήσεις της Άγκυρας όχι ως ξεχωριστές διαφορές, αλλά ως μία διευρυνόμενη περίμετρο που επηρεάζει άμεσα τα ισραηλινά συμφέροντα ασφαλείας.<br /><br />Από την Ιερουσαλήμ, το Αιγαίο δεν κατατάσσεται ως διαφορά. Αξιολογείται ως θέατρο πίεσης. Τα πρότυπα κλιμάκωσης χαρτογραφούνται. Τα κατώφλια αντίδρασης δοκιμάζονται. Αυτό που εμφανίζεται ως διαμάχη για νησιά λειτουργεί ως χώρος πρόβας. Το ζήτημα δεν είναι το έδαφος. Είναι εάν το δίκαιο περιορίζει την ισχύ ή εάν η μετρημένη ισχύς επαναγράφει το δίκαιο.<br /><br />Η απόφαση της Τουρκίας να μην προσχωρήσει στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) δεν ήταν διαδικαστική. Ήταν στρατηγική. Παραμένοντας εκτός του πλαισίου της συνθήκης, ενώ αμφισβητεί την ερμηνεία της, η Άγκυρα εξασφάλισε μέγιστη ευελιξία κινήσεων. Στο Αιγαίο, αυτό εκδηλώνεται ως προσπάθεια να αποτραπεί η Ελλάδα από την άσκηση ενός δικαιώματος που αναγνωρίζεται από την UNCLOS: την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια. Η δήλωση του τουρκικού κοινοβουλίου το 1995 ότι μια τέτοια κίνηση θα συνιστούσε casus belli παραμένει σε ισχύ. Ο διάλογος συνεχίζεται. Η απειλή πολέμου παραμένει. Αυτή η δυαδικότητα δεν είναι αντίφαση. Είναι σχεδιασμένη.<br /><br />Η μέθοδος επαναλαμβάνεται. Ναυτικές αναγγελίες χωρίς ημερομηνία λήξης, που καλύπτουν αμφισβητούμενα ύδατα για απροσδιόριστη διάρκεια. Ερευνητικά σκάφη με συνοδεία. Χαρτογραφικές επικαλύψεις που επιβάλλονται σε αναγνωρισμένες δικαιοδοσίες, συμπεριλαμβανομένων χαρτών θαλάσσιου χωροταξικού σχεδιασμού με κρατική στήριξη, οι οποίοι κατανέμουν θαλάσσιες ζώνες πέραν αναγνωρισμένων ορίων. Ενστάσεις που κατατίθενται πριν από κυριαρχικές πράξεις. Κάθε κίνηση παρουσιάζεται ως τεχνική ή αμυντική. Συλλογικά, όμως, αναπροσαρμόζουν την κανονικότητα στη θάλασσα. Θαλάσσια πάρκα, οριοθετήσεις Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών (ΑΟΖ), υποθαλάσσια καλώδια και ερευνητικά τεμάχια νότια της Κρήτης και της Κύπρου παύουν να είναι περιβαλλοντικές ή εμπορικές πρωτοβουλίες. Μετατρέπονται σε σημεία πίεσης, τα οποία διαχειρίζονται περιπολικά και ανακοινωθέντα, ενσωματωμένα στο δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας».<br /><br />Η Κύπρος παραμένει το πλέον ώριμο πεδίο δοκιμής. Η Άγκυρα απορρίπτει τις θαλάσσιες συμφωνίες της Δημοκρατίας ελλείψει συναίνεσης των Τουρκοκυπρίων, αμφισβητεί τις γεωτρητικές δραστηριότητες και αντιδρά δυναμικά σε αμυντικές προμήθειες της Λευκωσίας. Το νησί αντιμετωπίζεται όχι ως εδραιωμένο ευρωπαϊκό κράτος, αλλά ως οντότητα υπό όρους, της οποίας το καθεστώς διατηρείται μόνιμα υπό αίρεση. Η πίεση ασκείται κάτω από το κατώφλι ρήξης, με ακρίβεια που συντηρεί την αβεβαιότητα. Η παρατεταμένη αβεβαιότητα είναι μοχλός πίεσης.<br /><br />Στο κατεχόμενο βόρειο τμήμα, η στάση δεν είναι μόνο πολιτική. Είναι επιχειρησιακή. Υποδομές οπλισμένων UAV, εκτεταμένη αντιπλοϊκή κάλυψη και εγκαταστάσεις σημάτων πληροφοριών διευρύνουν την τουρκική εμβέλεια σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο. Αυτό που παρουσιάζεται ως άλυτο καθεστώς λειτουργεί στην πράξη ως προωθημένο επιχειρησιακό βάθος.<br /><br />Το ναυτικό μνημόνιο του 2019 με τις αρχές της Τρίπολης στη Λιβύη επέκτεινε αυτή την αρχιτεκτονική προς δυσμάς. Χαράχθηκε ένας διάδρομος στη Μεσόγειο, που τέμνει ελληνικές αξιώσεις κοντά στην Κρήτη. Μεταγενέστερες γεωλογικές συμφωνίες, αδειοδοτικοί γύροι και επιχειρησιακά βήματα μετατρέπουν αυτή τη γραμμή σε πράξη. Ο στόχος δεν είναι η άμεση εξόρυξη. Είναι η εδραίωση θέσης. Μια αξίωση που επαναλαμβάνεται, τεκμηριώνεται και εφαρμόζεται εν μέρει αποκτά επιχειρησιακό βάρος ανεξαρτήτως διαμαρτυρίας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει απορρίψει επισήμως τη νομική εγκυρότητα αυτού του διαδρόμου. Ενδεχόμενη κινητοποίηση του ΝΑΤΟ για την υπεράσπισή του θα ερχόταν σε άμεση σύγκρουση με το ευρωπαϊκό δίκαιο.<br /><br />Στη Μαύρη Θάλασσα, η Άγκυρα εφαρμόζει διαφορετικό εργαλείο: τη Σύμβαση του Μοντρέ. Ασκεί ρόλο πυλωρού, όπως αποδείχθηκε στον πόλεμο της Ουκρανίας, ενώ παράλληλα επεκτείνει τις υπεράκτιες ενεργειακές της δυνατότητες. Υφαλοκρηπίδες, στενά και διάδρομοι συσσωρεύονται ως περιουσιακά στοιχεία. Η γεωγραφία αντιμετωπίζεται ως κεφάλαιο και αξιοποιείται επιχειρησιακά. Οι εγγυήσεις συμμαχιών δεν υπερβαίνουν τα νομικά και πολιτικά κατώφλια.<br /><br />Πέρα από τα άμεσα ύδατα, η ίδια λογική διέπει τη βόρεια Συρία, το κατεχόμενο βόρειο τμήμα της Κύπρου, τη Λιβύη και το Κέρας της Αφρικής. Η στρατιωτική παγίωση κατά μήκος των συριακών συνόρων, η μόνιμη παρουσία στην Κύπρο, οι αξιώσεις διαδρόμων στην κεντρική Μεσόγειο και τα πλαίσια ασφάλειας στη Σομαλία δεν αποτελούν διακριτές πολιτικές. Συνιστούν στρώματα βάθους. Η Άγκυρα τα ενσωματώνει ως περίμετρο, η οποία ενισχύεται πλέον από δημόσια επιδειχθείσα ικανότητα βαλλιστικών πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς.<br /><br />Το Ισραήλ δεν αναλύει την Τουρκία ανά φάκελο, αλλά ως δομή. Στην Ιερουσαλήμ, η Τουρκία αξιολογείται μέσω του δόγματος της τουρκικής περιμέτρου: μιας ενοποιημένης ανάγνωσης όλων των γραμμών τριβής, των στρατιωτικών παγιώσεων και των προωθημένων προβολών ως ενιαίου, διευρυνόμενου στρατηγικού φακέλου. Το Αιγαίο αξιολογείται παράλληλα με την εδραιωμένη παρουσία στη βόρεια Κύπρο, το επιχειρησιακό βάθος στη βόρεια Συρία, τον διάδρομο μέσω Λιβύης, τη στάση στα Στενά της Μαύρης Θάλασσας και το αποτύπωμα ασφάλειας στο Κέρας της Αφρικής. Κανένα από αυτά τα θέατρα δεν αντιμετωπίζεται αποσπασματικά. Κάθε ναυτική ανάπτυξη, κάθε αναγγελία γεώτρησης, κάθε κοινοβουλευτική απειλή πολέμου, κάθε εξαγωγή μη επανδρωμένου συστήματος, κάθε εδραίωση βάσης πέραν των συριακών συνόρων ή συμφωνία στην Τρίπολη ή το Μογκαντίσου εντάσσεται σε συνεχή στρατηγική αξιολόγηση. Η περίμετρος χαρτογραφείται, παρακολουθείται και μοντελοποιείται. Η απουσία κοινών χερσαίων συνόρων δεν δημιουργεί απόσταση. Καταργεί την ψευδαίσθηση.<br /><br />Αυτή η στάση δεν είναι ρητορική. Αντανακλά θεσμική μνήμη. Το σύγχρονο Ιράν απέδειξε ότι οι απειλές ωριμάζουν σε περιφερειακά πεδία πριν κρυσταλλωθούν σε άμεσο μέτωπο. Το Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν έδειξε πώς η εδραιωμένη συμβατική ισχύς μπορεί να μεταβάλει απότομα την ισορροπία. Σε απάντηση, το Ισραήλ επέκτεινε την εμβέλειά του, πολυστρωμάτωσε την άμυνά του, ενοποίησε πληροφορίες και πλήγματα και εξάλειψε τον διαχωρισμό θεάτρων. Αυτές οι προσαρμογές παραμένουν ενσωματωμένες.<br /><br />Η σύγκλιση μεταξύ χώρου υπό τουρκικό έλεγχο και ιρανικών επιχειρησιακών δικτύων δεν είναι θεωρητική. Οικονομικοί αγωγοί που λειτουργούν από τουρκικό έδαφος, επιτρεπτικές δικαιοδοσίες και τυφλά σημεία πληροφοριών δημιουργούν επικάλυψη. Η επικάλυψη δημιουργεί ευπάθεια.<br /><br />Η Τουρκία δεν είναι ούτε το Ιράν ούτε το Ιράκ της δεκαετίας του 1990. Είναι μέλος του ΝΑΤΟ με αναπτυσσόμενη αμυντική βιομηχανία, δυναμική ηγεσία και ένοπλες δυνάμεις που συνδυάζουν παλαιές πλατφόρμες με εγχώρια drones, ναυτική επέκταση και αυξανόμενο πυραυλικό απόθεμα, παράλληλα με στρατηγική ενεργειακή υποδομή στη μεσογειακή της ακτογραμμή που έχει κατασκευαστεί υπό ρωσική ιδιοκτησία και στρατηγική εξάρτηση, και συνοδεύεται από δηλωμένες φιλοδοξίες για ανεξάρτητη ικανότητα πυρηνικού καυσίμου. Οι υπηρεσίες πληροφοριών της επιχειρούν πέραν των συνόρων με αυτοπεποίθηση. Η ηγεσία της πλαισιώνει τις διαφορές ως ζητήματα κυριαρχίας και κινητοποιεί εθνική συναίνεση αναλόγως. Αυτά τα χαρακτηριστικά ορίζουν ένα κράτος που εφαρμόζει κλιμακωτή πίεση σε μεγάλη κλίμακα.<br /><br />Η συνάφεια με την εθνική ασφάλεια του Ισραήλ είναι δομική. Η θαλάσσια υποδομή που συνδέει το Ισραήλ με την Ευρώπη μέσω Κύπρου και Ελλάδας διασχίζει ύδατα που η Άγκυρα αμφισβητεί, συμπεριλαμβανομένων υποθαλάσσιων ενεργειακών διασυνδέσεων που διέρχονται από αυτές τις ζώνες. Η διάταξη δυνάμεων του Ισραήλ, ο σχεδιασμός προμηθειών και τα πλαίσια διαλειτουργικότητας με Αθήνα και Λευκωσία ευθυγραμμίζονται με αυτή την αξιολόγηση σε αέρα, θάλασσα και πληροφορίες. Η Ερυθρά Θάλασσα και το Κέρας της Αφρικής τέμνονται άμεσα με τουρκικές ρυθμίσεις ασφάλειας και ενεργειακές τοποθετήσεις. Αυτά τα θέατρα παρακολουθούνται ως ενιαίο σύστημα και ενσωματώνονται στον σχεδιασμό εκτάκτων καταστάσεων και στη μακράς εμβέλειας ετοιμότητα.<br /><br />Εντός αυτού του πλαισίου, ενσωματώνεται αρχιτεκτονική θαλάσσιων ενδεχομένων. Μεταβάλλει υπολογισμούς χωρίς ενεργοποίηση. Στο εσωτερικό λεξιλόγιο σχεδιασμού, σενάρια αποσταθεροποίησης που προέρχονται από τον βορρά του νησιού δομούνται υπό την ονομασία θαλάσσιας ενδεχόμενης κατάστασης «Οργή του Ποσειδώνα». Το στρατηγικό βάθος στη θάλασσα, όταν οπλοποιείται, αντιμετωπίζεται με ισοδύναμη ισχύ.<br /><br />Η Ευρώπη συνεχίζει να διαχωρίζει ό,τι είναι δομικά ενοποιημένο. Η οικονομική έκθεση και η εξάρτηση από συμμαχίες υπαγορεύουν αυτοσυγκράτηση. Εκδίδονται δηλώσεις. Οι κύκλοι επαναλαμβάνονται. Η μέθοδος παγιώνεται. Η ασάφεια στη θάλασσα μετατρέπεται σε επιχειρησιακό δεδομένο.<br /><br />Στην Ιερουσαλήμ, οι αξιολογήσεις οικοδομούνται πάνω σε τροχιές, όχι σε εντυπώσεις. Το Αιγαίο διαβάζεται ως πρόθεση εν κινήσει. Αυτή η ανάγνωση καθορίζει τη στάση. Η στάση διαμορφώνει την ικανότητα. Η ικανότητα διατηρεί την επιλογή.<br /><br />Το Αιγαίο δεν είναι παρατήρηση. Είναι έγκαιρη προειδοποίηση. Οι δείκτες ενσωματώνονται. Οι προσαρμογές εκτελούνται.<br /><br />Καμία επέκταση της τουρκικής ισχύος δεν βρίσκεται πέραν του επιχειρησιακού ορίζοντα του Ισραήλ.<div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Aποκάλυψη Ισραηλινού αναλυτή: ”Από το Αιγαίο στην Ερυθρά Θάλασσα-Η Ιερουσαλήμ παρακολουθεί τις τουρκικές κινήσεις”.

Γράφει ο Σάι Γκαλ Από τα αμφισβητούμενα ύδατα του Αιγαίου έως τις στρατιωτικές βάσεις στη Συρία και τη Λιβύη, η Ιερουσαλήμ αντιμετωπίζει τις...

Διαβάστε την συνέχεια

Μετά το Ιράν έρχεται η σειρά της Τουρκίας.Γιατί το Ισραήλ θεωρεί πως η Ελλάδα κινδυνεύει από τον Erdogan και ετοιμάζεται.

<img height="106" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/f1a898d77d6b9990dd4afaa969b86a0b_XL.jpg?v=3" width="749" /><br /><br /><div>Από το Αιγαίο έως την Ερυθρά Θάλασσα: Πώς το Ισραήλ χαρτογραφεί τη διευρυνόμενη περίμετρο της Τουρκίας<br /><br />Στην Ιερουσαλήμ, οι στρατηγικές αξιολογήσεις δεν διαμορφώνονται με όρους συγκυρίας, αλλά με όρους τροχιάς ισχύος.<br />Όπως το Ιράν δεν αντιμετωπίστηκε ως μεμονωμένη απειλή, αλλά ως περιφερειακή αρχιτεκτονική που ωρίμαζε σταδιακά μέχρι να αποκτήσει άμεσο επιχειρησιακό αποτύπωμα, έτσι και η Τουρκία αξιολογείται πλέον όχι αποσπασματικά, αλλά ως ένα διαρκώς διευρυνόμενο σύστημα ισχύος.<br />Για το Ισραήλ, η Άγκυρα υπό τον Recep Tayyip Erdoğan δεν είναι απλώς ένας δύσκολος σύμμαχος του ΝΑΤΟ ή ένας περιφερειακός παίκτης με φιλοδοξίες.<br />Είναι μια δύναμη που ενοποιεί θαλάσσιες διεκδικήσεις, στρατιωτικές εδραιώσεις, εξαγωγή αμυντικής τεχνολογίας και γεωπολιτικές παρεμβάσεις σε ένα συνεκτικό δόγμα περιμέτρου.<br />Από το Αιγαίο έως τη Λιβύη και από τη βόρεια Συρία έως το Κέρας της Αφρικής, οι επιμέρους κινήσεις εντάσσονται, σύμφωνα με την ισραηλινή ανάγνωση, σε μια στρατηγική βάθους.<br />Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα δεν θεωρείται απλώς τρίτος παρατηρητής.<br />Αντιθέτως, εκτιμάται ότι βρίσκεται σε σημείο τριβής μιας αναθεωρητικής δυναμικής που δοκιμάζει τα όρια του διεθνούς δικαίου, της αποτροπής και της ευρωπαϊκής συνοχής.<br />Το Αιγαίο, για το Ισραήλ, δεν είναι μια διμερής διαφορά Αθήνας–Άγκυρας· είναι προειδοποιητικός δείκτης για το πώς η ισχύς μπορεί να αναδιαμορφώσει κανόνες εάν δεν υπάρξει έγκαιρη προσαρμογή.<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο, ο Shay Gal, Ισραηλινός αναλυτής διεθνούς ασφάλειας, αμυντικής πολιτικής και γεωπολιτικής διαχείρισης κρίσεων, υποστηρίζει με άρθρο του στην Israel Hayom ότι από τα αμφισβητούμενα ύδατα του Αιγαίου έως τις στρατιωτικές βάσεις στη Συρία και τη Λιβύη, η Ιερουσαλήμ δεν αντιμετωπίζει τις κινήσεις της Άγκυρας ως μεμονωμένες διαφορές, αλλά ως στοιχεία μιας ενιαίας, επεκτεινόμενης περιμέτρου που επηρεάζει άμεσα τα ισραηλινά συμφέροντα ασφαλείας.<br />Σύμφωνα με τον ίδιο, στο ισραηλινό στρατηγικό λεξιλόγιο το Αιγαίο δεν ταξινομείται ως διμερής διαφορά, αλλά ως «θέατρο πίεσης», όπου χαρτογραφούνται πρότυπα κλιμάκωσης και δοκιμάζονται όρια αντίδρασης.</div><div><br />Αυτό που εμφανίζεται ως νησιωτική διαμάχη, εκτιμά ότι λειτουργεί ως πεδίο δοκιμής.<br />Το διακύβευμα, σημειώνει, δεν είναι το έδαφος καθαυτό, αλλά το εάν το διεθνές δίκαιο περιορίζει την ισχύ ή εάν η κλιμακούμενη, μετρημένη ισχύς αναδιαμορφώνει το δίκαιο.<br />Ο Shay Gal εκτιμά ότι η απόφαση της Τουρκίας να μην προσχωρήσει στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) υπήρξε στρατηγική και όχι διαδικαστική.<br />Παραμένοντας εκτός του πλαισίου της, ενώ ταυτόχρονα αμφισβητεί την ερμηνεία της, η Άγκυρα, κατά την ανάλυσή του, εξασφάλισε μέγιστη ευελιξία ελιγμών.<br />Στο Αιγαίο αυτό μεταφράζεται, όπως λέει, σε προσπάθεια αποτροπής της Ελλάδας από την άσκηση του δικαιώματος επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια.<br />Υπενθυμίζει ότι η απόφαση της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης το 1995 περί casus belli παραμένει ενεργή, δημιουργώντας μια κατάσταση όπου ο διάλογος συνεχίζεται, αλλά η απειλή πολέμου επίσης διατηρείται.</div><div><br />Κατά την άποψή του, αυτή η δυαδικότητα δεν είναι αντίφαση αλλά συνειδητός σχεδιασμός.<br />Ο ίδιος περιγράφει μια επαναλαμβανόμενη μέθοδο: NAVTEX χωρίς χρονικό όριο, ερευνητικά σκάφη με συνοδεία, χαρτογραφικές επικαλύψεις σε αναγνωρισμένες δικαιοδοσίες, κρατικά υποστηριζόμενους χωροταξικούς χάρτες που εκτείνονται πέραν διεθνώς αναγνωρισμένων ορίων και προληπτικές ενστάσεις πριν από κυρίαρχες πράξεις.<br />Κάθε επιμέρους κίνηση, επισημαίνει, παρουσιάζεται ως τεχνική ή αμυντική• στο σύνολό τους, όμως, αναπροσαρμόζουν την κανονικότητα στη θάλασσα.<br />Θαλάσσια πάρκα, οριοθετήσεις ΑΟΖ, υποθαλάσσια καλώδια και ερευνητικά οικόπεδα νότια της Κρήτης και της Κύπρου, υπογραμμίζει, μετατρέπονται σε σημεία πίεσης ενταγμένα στο δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας».</div><div><br />Για την Κύπρο αναφέρει ότι αποτελεί το πιο ώριμο πεδίο δοκιμής.<br />Η Άγκυρα, κατά την ανάλυσή του, απορρίπτει τις θαλάσσιες συμφωνίες της Κυπριακής Δημοκρατίας χωρίς τη συναίνεση των Τουρκοκυπρίων, αμφισβητεί γεωτρητικές δραστηριότητες και αντιδρά δυναμικά σε αμυντικές προμήθειες της Λευκωσίας.<br />Το νησί, εκτιμά, αντιμετωπίζεται ως υπό όρους οντότητα, με πίεση που ασκείται κάτω από το όριο ρήξης ώστε να διατηρείται η αβεβαιότητα — και η αβεβαιότητα, τονίζει, λειτουργεί ως μοχλός.<br />Στο κατεχόμενο βόρειο τμήμα, προσθέτει, η στάση είναι επιχειρησιακή: υποδομές οπλισμένων UAV, αντιαεροπορική και αντιαποβατική κάλυψη και εγκαταστάσεις συλλογής σημάτων επεκτείνουν την τουρκική εμβέλεια στην Ανατολική Μεσόγειο, δημιουργώντας προωθημένο επιχειρησιακό βάθος.<br /><br />Tουρκολιβυκό μνημόνιο<br /><br />Αναφερόμενος στο μνημόνιο του 2019 με τις αρχές της Τρίπολης, σημειώνει ότι αυτό επέκτεινε την αρχιτεκτονική της τουρκικής περιμέτρου προς τα δυτικά, χαράσσοντας διάδρομο που τέμνει ελληνικές αξιώσεις κοντά στην Κρήτη.<br />Οι μεταγενέστερες συμφωνίες και επιχειρησιακές κινήσεις, κατά την εκτίμησή του, δεν στοχεύουν στην άμεση εξόρυξη αλλά στην εδραίωση θέσης.<br />Μια αξίωση που επαναλαμβάνεται και εφαρμόζεται μερικώς, επισημαίνει, αποκτά επιχειρησιακό βάρος ανεξαρτήτως αντιδράσεων, παρά την επίσημη απόρριψή της από την Ευρωπαϊκή Ένωση.<br />Στη Μαύρη Θάλασσα, αναφέρει ότι η Άγκυρα αξιοποιεί τη Σύμβαση του Μοντρέ ως εργαλείο θεσμικού ελέγχου, όπως φάνηκε στον πόλεμο της Ουκρανίας, ενώ παράλληλα ενισχύει την υπεράκτια ενεργειακή της ικανότητα.</div><div><br />Υφαλοκρηπίδες, στενά και διάδρομοι, κατά τον ίδιο, συσσωρεύονται ως στρατηγικά περιουσιακά στοιχεία και η γεωγραφία μετατρέπεται σε επιχειρησιακό κεφάλαιο, χωρίς οι συμμαχικές εγγυήσεις να αναιρούν νομικά και πολιτικά όρια.<br />Ο Shay Gal περιγράφει αυτή τη συνολική προσέγγιση ως «δόγμα της τουρκικής περιμέτρου».<br />Το Ισραήλ, σημειώνει, δεν αναλύει την Τουρκία ανά φάκελο, αλλά ως ενιαία δομή. Το Αιγαίο, η βόρεια Κύπρος, η βόρεια Συρία, η Λιβύη, τα Στενά της Μαύρης Θάλασσας και το Κέρας της Αφρικής αξιολογούνται ως διασυνδεδεμένα θέατρα.<br />Κάθε ναυτική ανάπτυξη, κάθε ανακοίνωση γεώτρησης, κάθε κοινοβουλευτική απειλή, κάθε εξαγωγή μη επανδρωμένων συστημάτων και κάθε συμφωνία σε Τρίπολη ή Μογκαντίσου ενσωματώνεται, όπως λέει, σε συνεχή στρατηγική αξιολόγηση.<br />Η απουσία κοινών συνόρων, προσθέτει, δεν δημιουργεί απόσταση αλλά αφαιρεί την ψευδαίσθηση ασφάλειας.</div><div><br />Επικαλούμενος τη θεσμική μνήμη του Ισραήλ από περιπτώσεις όπως το Ιράν και το Ιράκ του Saddam Hussein, επισημαίνει ότι οι απειλές ωριμάζουν περιφερειακά πριν εκδηλωθούν άμεσα.<br />Σε απάντηση σε τέτοιες εμπειρίες, υποστηρίζει ότι το Ισραήλ ενοποίησε πληροφορίες και δυνατότητες πλήγματος, «πολυεπιπεδοποίησε» την άμυνα και κατήργησε τον κατακερματισμό ανά θέατρο — προσαρμογές που παραμένουν ενεργές.<br />Καταλήγει ότι η συνάφεια της τουρκικής περιμέτρου με την εθνική ασφάλεια του Ισραήλ είναι δομική: οι θαλάσσιες υποδομές που συνδέουν το Ισραήλ με την Ευρώπη μέσω Κύπρου και Ελλάδας διέρχονται από ζώνες που η Άγκυρα αμφισβητεί, ενώ η Ερυθρά Θάλασσα και το Κέρας της Αφρικής τέμνονται με τουρκικές ρυθμίσεις ασφάλειας.<br />Στο ισραηλινό πλαίσιο σχεδιασμού, σημειώνει, τα σενάρια θαλάσσιας αποσταθεροποίησης ενσωματώνονται προληπτικά, ακόμη και υπό εσωτερικές ονομασίες επιχειρησιακής προετοιμασίας.<br />Κατά την εκτίμησή του, στην Ιερουσαλήμ οι αξιολογήσεις βασίζονται σε τροχιές και όχι σε εντυπώσεις.<br />Το Αιγαίο διαβάζεται ως ένδειξη πρόθεσης εν κινήσει και λειτουργεί ως έγκαιρη προειδοποίηση.<br />Καμία επέκταση της τουρκικής ισχύος, καταλήγει, δεν βρίσκεται εκτός του επιχειρησιακού ορίζοντα του Ισραήλ – μετά το Ιράν, ο φάκελος «Τουρκία» ανοίγει.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μετά το Ιράν έρχεται η σειρά της Τουρκίας.Γιατί το Ισραήλ θεωρεί πως η Ελλάδα κινδυνεύει από τον Erdogan και ετοιμάζεται.

Από το Αιγαίο έως την Ερυθρά Θάλασσα: Πώς το Ισραήλ χαρτογραφεί τη διευρυνόμενη περίμετρο της Τουρκίας Στην Ιερουσαλήμ, οι στρατηγικές αξιολ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τζαβέντ Ασλάμ: Ανακαλείται το καθεστώς πρόσφυγα του προέδρου της Πακιστανικής Κοινότητας.

<img height="120" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-02/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1_2026-02-16_115303147.png?itok=KCL2jobS" width="752" /><br /><br />Το Υπουργείο Μετανάστευσης ανακαλεί το καθεστώς διεθνούς προστασίας του προέδρου της Πακιστανικής Κοινότητας στην Ελλάδα. Οι λόγοι και η επόμενη μέρα<br /><br />Σε μια κίνηση με ιδιαίτερη πολιτική και νομική βαρύτητα προχώρησαν οι ελληνικές αρχές, αλλάζοντας άρδην τα δεδομένα γύρω από την παραμονή και τη δράση ενός εκ των πιο αναγνωρίσιμων προσώπων της μεταναστευτικής κοινότητας στη χώρα. Αποφασίστηκε η ανάκληση του καθεστώτος του πρόσφυγα (διεθνής προστασία) για τον πρόεδρο της Πακιστανικής Κοινότητας στην Ελλάδα, Τζαβέντ Ασλάμ.<br /><br />Η εξέλιξη αυτή έρχεται ως αποτέλεσμα διοικητικών διαδικασιών και ελέγχων από το αρμόδιο Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου, σηματοδοτώντας μια νέα φάση στις σχέσεις του επίσημου κράτους με την ηγεσία της συγκεκριμένης κοινότητας. Η απόφαση δεν αφορά απλώς ένα γραφειοκρατικό ζήτημα, αλλά αγγίζει την ουσία της νομιμότητας παραμονής και της προστασίας που παρέχει η Ελληνική Δημοκρατία.<br /><br />Η Απόφαση του Υπουργείου Μετανάστευσης<br /><br />Όπως αναφέρουν οι πληροφορίες, η αρμόδια Υπηρεσία Ασύλου προχώρησε στην έκδοση απόφασης με την οποία αίρεται το καθεστώς διεθνούς προστασίας που είχε χορηγηθεί στον Τζαβέντ Ασλάμ κατά το παρελθόν. Το καθεστώς αυτό του παρείχε συγκεκριμένα προνόμια, όπως η άδεια διαμονής για ανθρωπιστικούς λόγους και η προστασία από απέλαση, υπό την προϋπόθεση ότι κινδύνευε στη χώρα καταγωγής του.<br /><br />Ωστόσο, η επανεξέταση του φακέλου του και η αξιολόγηση των νέων δεδομένων οδήγησαν τις ελληνικές αρχές στο συμπέρασμα ότι οι λόγοι για τους οποίους του είχε χορηγηθεί το άσυλο δεν υφίστανται πλέον ή ότι συντρέχουν άλλοι λόγοι που επιβάλλουν την άρση του. Η απόφαση αυτή έχει άμεση ισχύ και θέτει τον Τζαβέντ Ασλάμ ενώπιον νέων νομικών δεδομένων όσον αφορά την παρουσία του στην ελληνική επικράτεια.<div><br />Το Σκεπτικό και οι Λόγοι Δημόσιας Τάξης<br /><br />Αν και οι λεπτομέρειες του φακέλου εμπίπτουν στα προσωπικά δεδομένα, η ανάκληση καθεστώτος ασύλου συνήθως εδράζεται σε δύο βασικούς πυλώνες σύμφωνα με την ελληνική και ευρωπαϊκή νομοθεσία:<br /><br />Έκλειψη των λόγων δίωξης: Όταν κρίνεται ότι ο αλλοδαπός δεν κινδυνεύει πλέον στη χώρα καταγωγής του.<br /><br />Λόγοι Εθνικής Ασφάλειας ή Δημόσιας Τάξης: Όταν η δράση του ατόμου στη χώρα φιλοξενίας κρίνεται προβληματική ή επικίνδυνη.<br /><br />Στην περίπτωση του Τζαβέντ Ασλάμ, η έντονη δραστηριότητά του, οι δημόσιες παρεμβάσεις του και ο ρόλος του ως «άτυπου εκπροσώπου» μιας μεγάλης κοινότητας έχουν κατά καιρούς προκαλέσει το ενδιαφέρον των αρχών. Η απόφαση φέρεται να βασίζεται σε στοιχεία που αξιολογήθηκαν από τις υπηρεσίες ασφαλείας και μετανάστευσης, οι οποίες έκριναν ότι η συνέχιση της παροχής καθεστώτος πρόσφυγα δεν δικαιολογείται.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/2026-02/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1_2026-02-16_115331460.png"><img height="360" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/default/public/2026-02/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1_2026-02-16_115331460.png?itok=AH-m95nQ" width="640" /></a><br /><br /></div><div>Η Δράση του Ασλάμ και η Επικαιρότητα<br /><br />Ο Τζαβέντ Ασλάμ είναι ένα πρόσωπο που έχει απασχολήσει πολλές φορές την επικαιρότητα. Ως πρόεδρος της Πακιστανικής Κοινότητας, έχει πρωτοστατήσει σε διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις και δημόσιες τοποθετήσεις για ζητήματα που αφορούν τους μετανάστες.<br /><br />Ωστόσο, συχνά οι κινήσεις του έχουν βρεθεί στο στόχαστρο κριτικής για υπέρβαση ρόλου ή για προσπάθεια πολιτικής επιρροής στα εσωτερικά δρώμενα, κάτι που δεν συνάδει με το προφίλ ενός ατόμου που βρίσκεται υπό καθεστώς διεθνούς προστασίας. Η ανάκληση του ασύλου έρχεται σε μια χρονική συγκυρία όπου η Ελλάδα αυστηροποιεί το πλαίσιο ελέγχου και απαιτεί την πλήρη τήρηση της νομιμότητας από όλους τους διαμένοντες στη χώρα, ανεξαρτήτως εθνικότητας ή ιδιότητας.<br />Τι Σημαίνει Νομικά η Άρση της Προστασίας<br /><br />Η νομική σημασία της απόφασης είναι τεράστια για τον ίδιο τον Τζαβέντ Ασλάμ. Με την ανάκληση του προσφυγικού καθεστώτος:<br /><br />Χάνει την προστασία που του παρείχε το ελληνικό κράτος έναντι των αρχών του Πακιστάν.<br /><br />Η άδεια διαμονής του που συνδεόταν με το άσυλο παύει να ισχύει.<br /><br />Είναι πλέον εκτεθειμένος σε διαδικασίες διοικητικής απέλασης ή επιστροφής, εκτός εάν μπορέσει να εξασφαλίσει άδεια διαμονής με άλλη ιδιότητα (π.χ. για εργασία), κάτι που όμως είναι εξαιρετικά δύσκολο υπό τις παρούσες συνθήκες.<br /><br />Επιπλέον, του δίνεται το δικαίωμα της προσφυγής κατά της απόφασης στα διοικητικά δικαστήρια, μια διαδικασία που αναμένεται να ακολουθήσει, ανοίγοντας έναν νέο κύκλο δικαστικής διαμάχης.</div><div><br />Το Μήνυμα της Πολιτείας<br /><br />Η κίνηση αυτή του Υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου ερμηνεύεται από πολλούς ως ένα ξεκάθαρο μήνυμα της Πολιτείας. Ένα μήνυμα ότι οι κανόνες ασύλου είναι αυστηροί και συγκεκριμένοι και δεν μπορούν να χρησιμοποιούνται ως «ασπίδα» για δράσεις που δεν συνάδουν με τον σκοπό της ανθρωπιστικής προστασίας.<br /><br />Η Ελλάδα, σεβόμενη το Διεθνές Δίκαιο και τις Συμβάσεις, παρέχει προστασία σε όσους πραγματικά τη χρειάζονται, αλλά διατηρεί το κυριαρχικό δικαίωμα να την ανακαλεί όταν διαπιστώνεται κατάχρηση ή αλλαγή των δεδομένων. Η περίπτωση του Τζαβέντ Ασλάμ αποτελεί πλέον ορόσημο για τον τρόπο που οι ελληνικές αρχές διαχειρίζονται παρόμοιες υποθέσεις ηγετικών στελεχών μεταναστευτικών κοινοτήτων. Οι εξελίξεις αναμένονται ραγδαίες το επόμενο διάστημα, καθώς η εφαρμογή της απόφασης θα κρίνει το μέλλον της παρουσίας του στη χώρα.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τζαβέντ Ασλάμ: Ανακαλείται το καθεστώς πρόσφυγα του προέδρου της Πακιστανικής Κοινότητας.

Το Υπουργείο Μετανάστευσης ανακαλεί το καθεστώς διεθνούς προστασίας του προέδρου της Πακιστανικής Κοινότητας στην Ελλάδα. Οι λόγοι και η επό...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι ήρωες που νίκησαν το φόβο. Ιστορικό ντοκουμέντο , λίγες στιγμές πριν από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή. Και μια ερώτηση προς το ΚΚΕ.

<img height="168" src="https://omegapress.gr/images/KAISARIANH.jpg" width="761" /><div><br /></div><div>Πρωτομαγιά 1944. Διακόσιοι Έλληνες πατριώτες, κομμουνιστές στην συντριπτική τους πλειοψηφία, που είχαν παραδοθεί στους ναζί από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, από τους Έλληνες φασίστες δηλαδή, μεταφέρονται στο Σκοπευτήριο Καισαριανής όπου και εκτελούνται. Το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου 2026, δόθηκαν στη δημοσιότητα μοναδικές φωτογραφίες, μέσω του eBay, που αναρτήθηκαν από πωλητή με έδρα το Βέλγιο, ο οποίος υποστηρίζει ότι προέρχονται από ιδιωτική συλλογή Γερμανού υπαξιωματικού της Βέρμαχτ. <br /><br /> Στις φωτογραφίες για πρώτη φορά φαίνονται καθαρά τα πρόσωπα των πατριωτών που βαδίζουν προς το θάνατο. Αποτυπώνεται ξεκάθαρα , η υπερηφάνεια αυτών των ανθρώπων. Μέτωπο ψηλά, πρόσωπα που έχουν νικήσει το φόβο του θανάτου, αξιοπρέπεια και τιμή. Οι απόλυτοι ήρωες που μέσα από το ευθυτενές βλέμμα τους νίκησαν και τους ναζί και τους δωσίλογους και τους φασίστες που δεν κατάφεραν ποτέ , ούτε θα καταφέρουν, να απωθήσουν από τη συλλογική μνήμη τις αξίες της τιμής, της ελευθερίας και του πατριωτισμού. <br /><br />Σύμφωνα με την ιστοσελίδα imerodromos.gr οι φωτογραφίες προέρχονται από το άλμπουμ του Υπολοχαγού Χέρμαν Χόϊερ που υπηρετούσε στο 1012 Festungs-Bataillon. Το Τάγμα είχε έδρα τη Μαλακάσα και έτσι εξηγείται γιατί ο Heuer βρισκόταν στην Αττική και είχε την ευχέρεια να παρευρίσκεται και να φωτογραφίζει τις εκτελέσεις στην Καισαριανή.<br />Το 1012 Τάγμα υπαγόταν στην 41η Μεραρχία Φρουρίων (41. Festungs-Division), η οποία είχε την ευθύνη της κατοχής στην Αττική και την Εύβοια. Έδρα του Τάγματος ήταν η Μαλακάσα. Ακόμα και αν τα πρωτότυπα χαθούν, η γνώση ότι υπήρξε αυτό το άλμπουμ και ποιος το είχε, είναι κρίσιμη για τους ιστορικούς και για την ιστορία της πόλης. <br /><br />Οι φωτογραφίες αποτελούν χωρίς αμφιβολία ιστορικά τεκμήρια. Το ΚΚΕ με ανακοίνωσή του επισημαίνει ότι η αξία τους δεν μετριέται με το χρήμα και η θέση τους δεν βρίσκεται στο εμπόριο, σε ιδιωτικές συλλογές και σε ηλεκτρονικές δημοπρασίες με αβέβαιη την κατάληξη τους.<br />Εγείρεται συνεπώς σοβαρό ιστορικό και ηθικό ζήτημα και θα πρέπει με ευθύνη του κράτους τα ντοκουμέντα αυτά να αποκτηθούν και να αποδοθούν εκεί που ανήκουν, στο μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Καισαριανής, στον Δήμο Χαϊδαρίου και στο ΚΚΕ, για να είναι προσιτά στον λαό και τη νεολαία ως πηγή ιστορικής γνώσης και έμπνευσης για το σήμερα και το αύριο.<br />Με βάση τα παραπάνω το ΚΚΕ θα καταθέσει άμεσα συγκεκριμένη πρόταση για την αξιοποίηση αυτών των ντοκουμέντων.<br /><br />Μια ερώτηση προς το ΚΚΕ: αν για δικούς της λόγους, προφανώς πολιτικούς η κυβέρνηση αρνηθεί να κινηθεί για την απόκτηση των φωτογραφιών από την ιστοσελίδα των δημοπρασιών, το ίδιο δεν θα κάνει τίποτα; γιατί δεν κινείται το ίδιο το ΚΚΕ να τις αγοράσει; δεν στοιχίζουν μια περιουσία, αλλά και να στοίχιζε, αφού είναι τόσα σημαντικά για την ιστορία της εθνικής αντίστασης, αλλά και για την ιστορία του ιδίου του ΚΚΕ, γιατί να περιμένει το κράτος;</div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οι ήρωες που νίκησαν το φόβο. Ιστορικό ντοκουμέντο , λίγες στιγμές πριν από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή. Και μια ερώτηση προς το ΚΚΕ.

Πρωτομαγιά 1944. Διακόσιοι Έλληνες πατριώτες, κομμουνιστές στην συντριπτική τους πλειοψηφία, που είχαν παραδοθεί στους ναζί από το καθεστώ...

Διαβάστε την συνέχεια

13 Φεβρουαρίου 1975: Η Τουρκία μετατρέπει την στρατιωτική κατοχή σε κράτος-μαριονέτα στην καρδιά της Ευρώπης (Ιταλικό δημοσίευμα).

<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/02/%CF%81%CE%B5%CE%B3%CF%83%CE%B4%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%B90%CF%81-%CF%8236%CE%B1%CE%B1%CF%83.jpg?ssl=1"><img height="108" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/02/%CF%81%CE%B5%CE%B3%CF%83%CE%B4%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%B90%CF%81-%CF%8236%CE%B1%CE%B1%CF%83.jpg?resize=640%2C184&ssl=1" width="749" /></a><br /><br />Η 13η Φεβρουαρίου 1975 σηματοδότησε μια από τις πιο αμφιλεγόμενες και πολιτικά αποσταθεροποιητικές στιγμές στη σύγχρονη ιστορία της Ανατολικής Μεσογείου.<br /><br />Εκείνη την ημερομηνία, στις περιοχές της Κυπριακής Δημοκρατίας που κατείχε στρατιωτικά ο τουρκικός στρατός μετά τη στρατιωτική εισβολή του 1974, η τουρκοκυπριακή ηγεσία ανακήρυξε μονομερώς το «Τουρκικό Ομόσπονδο Κράτος της Κύπρου».<br /><br /> Αυτή η επιλογή, που παρουσιάστηκε ως προσωρινή και διαπραγματευμένη θεσμική λύση , στην πραγματικότητα μετέτρεψε μια στρατιωτική κατοχή σε μια μόνιμη πολιτική δομή.<br /><br />Η απόφαση ήταν μια φυσική εξέλιξη της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο , μια επέμβαση που η Άγκυρα δικαιολόγησε επίσημα ως επιχείρηση για την προστασία της τουρκοκυπριακής μειονότητας μετά το πραξικόπημα που υποστηρίχθηκε από την ελληνική στρατιωτική χούντα κατά της συνταγματικής τάξης του νησιού.<br /><br />Ωστόσο, το εύρος και το βάθος της στρατιωτικής δράσης, που κορυφώθηκε με την κατάκτηση περίπου του 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, ξεπέρασε κατά πολύ το πεδίο εφαρμογής μιας περιορισμένης ή προσωρινής επέμβασης .Η επιχείρηση είχε ως αποτέλεσμα μια από τις μεγαλύτερες αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμού στην ευρωπαϊκή ιστορία μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεκάδες χιλιάδες Ελληνοκύπριοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους στο βόρειο τμήμα του νησιού, ενώ Τουρκοκύπριοι μετακινήθηκαν στην περιοχή που ελεγχόταν από την Άγκυρα.<br /><br />Το αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία μιας εδαφικής και εθνικής διαίρεσης που, αντί να αποτελεί παράπλευρο αποτέλεσμα του πολέμου, σταδιακά έγινε μια παγιωμένη πολιτική πραγματικότητα.<br /><br />Η διακήρυξη του 1975 παρουσιάστηκε διπλωματικά ως μια φαινομενικά συμφιλιωτική κίνηση.<br /><br /> Η τουρκοκυπριακή ηγεσία υποστήριξε ότι το Ομόσπονδο Κράτος αποτελούσε τη βάση για μια μελλοντική δικοινοτική ομοσπονδία.<br /><br />Στην πραγματικότητα, η απόφαση είχε το αντίθετο αποτέλεσμα: εδραίωσε τον διαχωρισμό, δομώντας αυτό που μέχρι τότε δικαιολογούνταν ως κατάσταση έκτακτης ανάγκης.<br /><br />Η διεθνής κοινότητα αντέδρασε με σχεδόν ομόφωνη καταδίκη . Τα Ηνωμένα Έθνη επανέλαβαν ότι οποιαδήποτε αλλαγή στο πολιτικό καθεστώς του νησιού πρέπει να είναι αποτέλεσμα κοινής συμφωνίας μεταξύ των δύο κοινοτήτων και σεβασμού της κυπριακής κυριαρχίας.<br /><br /> Κανένα κράτος δεν αναγνώρισε τη νέα οντότητα. Παρά ταύτα, η Άγκυρα συνέχισε να υποστηρίζει πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά την τουρκοκυπριακή διοίκηση, ενισχύοντας με την πάροδο του χρόνου τον de facto διαχωρισμό του νησιού.<br /><br />Το Τουρκικό Ομόσπονδο Κράτος της Κύπρου ουσιαστικά αντιπροσώπευε το πολιτικό εργαστήριο που οδήγησε στην ανακήρυξη της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου το 1983 , μιας οντότητας που αναγνωρίστηκε αποκλειστικά από την Τουρκία και κηρύχθηκε νομικά άκυρη από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ . Αυτό το βήμα επικύρωσε οριστικά τη μετατροπή μιας κατεχόμενης ζώνης σε ένα παράλληλο θεσμικό σύστημα.<br /><br />Μισό αιώνα αργότερα, η απόφαση του 1975 εξακολουθεί να έχει σημαντικές γεωπολιτικές επιπτώσεις.<br /><br />Η διαίρεση της Κύπρου παραμένει μια σημαντική πηγή έντασης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, δύο μελών του ΝΑΤΟ που μοιράζονται μια στρατιωτική συμμαχία αλλά διατηρούν βαθιές στρατηγικές αντιπαλότητες.<br /><br /> Ταυτόχρονα, η στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας στο βόρειο τμήμα του νησιού αντιπροσωπεύει μια από τις μακροβιότερες περιπτώσεις εδαφικής κατοχής στη σύγχρονη Ευρώπη.<br /><br />Η Στρατηγική αντίφαση Τουρκίας και Ευρώπης<br /><br />Η ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004 επιδείνωσε περαιτέρω το πολιτικό χάσμα.<br /><br /> Οι Βρυξέλλες αναγνωρίζουν επίσημα ολόκληρο το νησί ως έδαφος της ΕΕ, αλλά το κοινοτικό κεκτημένο παραμένει σε αναστολή στις περιοχές που ελέγχονται από την τουρκοκυπριακή διοίκηση .<br /><br /> Η επιμονή της στρατιωτικής κατοχής και η υποστήριξη της Τουρκίας για μια ξεχωριστή κρατική δομή δεν αποτελούν μόνο μια περιφερειακή διαμάχη, αλλά μια μόνιμη στρατηγική αντίφαση μεταξύ της Άγκυρας και της Ευρώπης .<br /><br />Η πολιτική της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ συχνά παίζει καθοριστικό ρόλο στις ισορροπίες ασφαλείας της Δύσης και γίνεται ανεκτή από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ για λόγους σταθερότητας και συγκράτησης αντίπαλων δυνάμεων, στην πραγματικότητα είναι δύσκολο να συμβιβαστεί με τις πολιτικές και νομικές προϋποθέσεις της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.<br /><br /> Η έλλειψη αναγνώρισης από ένα κράτος μέλος της Ένωσης, η σταθερή στρατιωτική παρουσία σε ευρωπαϊκό έδαφος και η χρήση βίας ως εργαλείου για τον καθορισμό εδαφικών ισορροπιών είναι παράγοντες που, αντί να επιβραδύνουν, αποκλείουν δομικά οποιαδήποτε ρεαλιστική προοπτική πλήρους πολιτικής ενσωμάτωσης της Τουρκίας στον ευρωπαϊκό χώρο.<br /><br />Η 13η Φεβρουαρίου 1975 καταδεικνύει πώς, στην ιστορία των διεθνών κρίσεων, οι θεσμικές δομές μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη νομιμοποίηση καταστάσεων που δημιουργούνται με τη βία.<br /><br /> Το Τουρκικό Ομόσπονδο Κράτος της Κύπρου δεν ήταν το πρώτο παράδειγμα αυτού του μηχανισμού, ούτε πιθανότατα το τελευταίο.<br /><br />Ήταν, ωστόσο, μια από τις πιο εμφανείς περιπτώσεις προοδευτικής μετατροπής μιας στρατιωτικής επέμβασης σε μια πολιτική πραγματικότητα που προοριζόταν να διαρκέσει στο χρόνο.<br /><br />Το Κυπριακό ζήτημα παραμένει επομένως μια από τις μακροβιότερες παγωμένες συγκρούσεις της Ευρώπης και συνεχίζει να δοκιμάζει την αξιοπιστία του διεθνούς δικαίου, καταδεικνύοντας πώς η ισορροπία δυνάμεων μπορεί, μακροπρόθεσμα, να υπερισχύσει της τυπικής νομιμότητας και να μετατρέψει μια προσωρινή διαίρεση σε ένα μόνιμο γεωπολιτικό ρήγμα.<div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

13 Φεβρουαρίου 1975: Η Τουρκία μετατρέπει την στρατιωτική κατοχή σε κράτος-μαριονέτα στην καρδιά της Ευρώπης (Ιταλικό δημοσίευμα).

Η 13η Φεβρουαρίου 1975 σηματοδότησε μια από τις πιο αμφιλεγόμενες και πολιτικά αποσταθεροποιητικές στιγμές στη σύγχρονη ιστορία της Ανατολικ...

Διαβάστε την συνέχεια

SOS: Το Wagner Group αναγεννήθηκε και χτυπά την Ευρώπη με υβριδικό πόλεμο.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/02/PMC_wagner_in_belarus_2.webp"><img height="107" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/02/PMC_wagner_in_belarus_2-696x371.webp" width="739" /></a><br /><br />Ένα νέο, ανησυχητικό κεφάλαιο στην ευρωπαϊκή ασφάλεια διαμορφώνεται σύμφωνα με αποκλειστικό ρεπορτάζ των<a href="https://www.ft.com/content/dbd1d803-ab37-43f1-920f-fce74952313a"> Financial Times</a>: οι τελευταίες υπολειμματικές δομές της ρωσικής ιδιωτικής στρατιωτικής εταιρείας Wagner Group, μετά την αποδυνάμωση και την εσωτερική κρίση που ακολούθησε την αποτυχημένη ανταρσία του 2023 και τον θάνατο του ιδρυτή της, έχουν αναλάβει νέο ρόλο – αυτόν του «πυλώνα» για δολιές και σαμποτάζ σε ευρωπαϊκό έδαφος κατ’ εντολήν της Main Directorate of the General Staff of the Armed Forces of the Russian Federation και της Federal Security Service.<br /><br />Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι ομάδες προσώπων που εκπαιδεύτηκαν να στρατολογούν μαχητές για την Ουκρανία έχουν επαναπροσανατολιστεί σε λειτουργίες ασφυκτικών πιέσεων στη Δύση: στρατολόγηση οικονομικά ευάλωτων Ευρωπαίων για δράσεις βίας, εμπρησμούς, διασπορά προπαγάνδας και υποκλοπές, με στόχο την αποσταθεροποίηση και την πίεση των κρατών του ΝΑΤΟ. Όπως δείχνουν διεθνή στοιχεία, αυτή η μορφή «υβριδικών επιχειρήσεων» δεν είναι μεμονωμένη: έκθεση του International Institute for Strategic Studies καταγράφει σχεδόν τετραπλασιασμό τέτοιων επιθέσεων σε ευρωπαϊκές υποδομές από το 2023.<div><br />Το ευρύτερο στρατηγικό μοτίβο της Μόσχας<br /><br />Η προσέγγιση της Μόσχας αντικατοπτρίζει ένα ευρύτερο στρατηγικό μοτίβο: μετά από μαζικές διπλωματικές εκδιώξεις και περιορισμένη δυνατότητα για παραδοσιακή κατασκοπία, η χρήση προβοκατόρων, «πράκτορων-αναλωσίμων» και online «προπαγανδιστών» βοηθά το Κρεμλίνο να διατηρεί το επίπεδο επιρροής του διατηρώντας παράλληλα την επίσημη άρνηση εμπλοκής. Αυτή η τακτική ευθυγραμμίζεται με άλλες εκδηλώσεις ρωσικών «γκρίζων» επιχειρήσεων, συμπεριλαμβανομένων ηλεκτρονικών παρεμβολών σε GPS και δολιοφθορές υποδομών μεταφορών, που έχουν αναφερθεί σε χώρες όπως η Πολωνία και η Γερμανία.<br /><br />Ένα εμβληματικό παράδειγμα ήταν μια υπόθεση στο Λονδίνο, όπου ένας Βρετανός, στρατολογημένος μέσω καναλιών της Wagner, οργάνωσε εμπρηστική επίθεση σε αποθήκη το 2024 – γεγονός που οδήγησε σε καταδίκη του με ποινή 23 ετών.<br /><br />Η αντίδραση των ευρωπαϊκών υπηρεσιών ασφαλείας αφορά σε ενισχυμένη παρακολούθηση, συλλήψεις και απελάσεις, αλλά οι αναλυτές υπογραμμίζουν ότι το κύριο πλεονέκτημα του ρωσικού μοντέλου είναι η εύρεση «πληρεξούσιων» και η φθηνή εκτέλεση του προγράμματος κατασκοπίας και δολιοφθορών. Αντίθετα, η Ευρώπη δυσκολεύεται να αναπτύξει συντονισμένα αντίμετρα, τόσο σε επίπεδο πληροφοριών όσο και νομικής δράσης, με αποτέλεσμα οι επιθέσεις να παραμένουν δύσκολες στη διαλεύκανση και στην πρόληψη.<br /><br />Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι η «σκιά» της Wagner έχει μεταμορφωθεί: από μια παραδοσιακή PMC (Private Military Company – Ημικρατική, τελικά, Ιδιωτική Στρατιωτική Εταιρεία) σε εργαλείο προπαγάνδας, παραπλάνησης και ασύμμετρης πίεσης στη Δύση. Αυτή η μετατόπιση δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό, αλλά ενσωματώνεται σε μια ευρύτερη ρωσική στρατηγική που στοχεύει στην αποδυνάμωση της ευρωπαϊκής συνοχής και ασφάλειας καθώς και στη φθορά της πολιτικής βούλησης υποστήριξης προς την Ουκρανία.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

SOS: Το Wagner Group αναγεννήθηκε και χτυπά την Ευρώπη με υβριδικό πόλεμο.

Ένα νέο, ανησυχητικό κεφάλαιο στην ευρωπαϊκή ασφάλεια διαμορφώνεται σύμφωνα με αποκλειστικό ρεπορτάζ των Financial Times : οι τελευταίες υπ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τελεσίγραφο Τραμπ στη Χαμάς: Πλήρης αφοπλισμός «άμεσα και ολοκληρωτικά».

<img height="126" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/02/TRUMP-2-630x398.jpg" width="752" /><br /><br />Με 5 δισεκατομμύρια δολάρια στο τραπέζι και μια διεθνή στρατιωτική δύναμη έτοιμη προς ανάπτυξη, ο Ντόναλντ Τραμπ δεν προσφέρει απλώς μια κατάπαυση του πυρός· επιχειρεί να εξαγοράσει και να οικοδομήσει μια νέα Μέση Ανατολή, η οποία δεν αφήνει στη Χαμάς άλλη επιλογή από το να εξαφανιστεί ή να αντιμετωπίσει τις συνέπειες.<br /><br />Σε μια αναλυτική δήλωση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την Κυριακή 15/02, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ περιέγραψε την επόμενη φάση της παγκόσμιας πρωτοβουλίας του, «Συμβούλιο Ειρήνης» (Board of Peace).<br /><br />Ο Τραμπ αποκάλυψε ότι τα κράτη-μέλη του Συμβουλίου Ειρήνης έχουν δεσμεύσει περισσότερα από 5 δισεκατομμύρια δολάρια για ανθρωπιστική βοήθεια και την ανοικοδόμηση της Λωρίδας της Γάζας.<br /><br />Η επίσημη ανακοίνωση και η κατανομή αυτών των κονδυλίων έχουν προγραμματιστεί για μια σύνοδο κορυφής που θα πραγματοποιηθεί στην Ουάσιγκτον στις 19 Φεβρουαρίου 2026.<br /><br />Η σύνοδος αυτή θα φιλοξενήσει την εναρκτήρια συνεδρίαση των ιδρυτικών μελών του Συμβουλίου.<br /><br />Αναμένεται επίσης να οριστικοποιηθεί η μετάβαση στη «Δεύτερη Φάση», από μια εύθραυστη εκεχειρία στην ενεργό ανοικοδόμηση και τη διακυβέρνηση από Παλαιστίνιους τεχνοκράτες.<br /><br />Ο Πρόεδρος ανακοίνωσε ότι χιλιάδες άτομα έχουν δεσμευτεί για μια διεθνή δύναμη και τοπικές αστυνομικές μονάδες.<br /><br />Αυτή η δύναμη, η οποία θα διοικείται από Αμερικανό στρατηγό αλλά δεν θα περιλαμβάνει αμερικανικά χερσαία στρατεύματα, έχει ως αποστολή τη διατήρηση της ασφάλειας και τη διασφάλιση ενός περιβάλλοντος «ελεύθερου από τρομοκρατία» για τους αμάχους της Γάζας.<br /><br />Ο Τραμπ περιέγραψε το Συμβούλιο Ειρήνης, το οποίο ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια τελετής στο Νταβός τον περασμένο μήνα, ως ένα όργανο με «απεριόριστες δυνατότητες», με εντολή που εκτείνεται πέρα από τη Γάζα για την αντιμετώπιση παγκόσμιων συγκρούσεων.<br /><br />Το χαρακτήρισε ως δυνητικά «το πιο σημαντικό διεθνές σώμα στην ιστορία».<br /><br />Επαναλαμβάνοντας έναν βασικό πυλώνα του ειρηνευτικού του σχεδίου από τον Οκτώβριο του 2025, ο Τραμπ τόνισε ότι η επιβίωση της Χαμάς ως στρατιωτικής οντότητας έχει τελειώσει.<br /><br />Δήλωσε ότι η οργάνωση είναι υποχρεωμένη να εκπληρώσει τη δέσμευσή της για πλήρη αφοπλισμό «άμεσα και ολοκληρωτικά».<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τελεσίγραφο Τραμπ στη Χαμάς: Πλήρης αφοπλισμός «άμεσα και ολοκληρωτικά».

Με 5 δισεκατομμύρια δολάρια στο τραπέζι και μια διεθνή στρατιωτική δύναμη έτοιμη προς ανάπτυξη, ο Ντόναλντ Τραμπ δεν προσφέρει απλώς μια κατ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ελληνικός στρατός με τεθωρακισμένα στη Γάζα.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/02/tethorakismena-630x400.jpg" width="747" /><br /> <br />Σε προχωρημένο στάδιο βρίσκονται οι προετοιμασίες για τη συμμετοχή της Ελλάδας στη Διεθνή Δύναμη Σταθεροποίησης στη Γάζα (International Stabilization Force), μια κίνηση που θεωρείται κρίσιμη ώστε η Αθήνα να εκπέμψει έμπρακτα μήνυμα ενεργού εμπλοκής στις κρίσεις της ευρύτερης περιοχής.<br /><br />Σύμφωνα με την Καθημερινή, έχει ληφθεί απόφαση για αποστολή δύναμης επιπέδου τάγματος μειωμένης σύνθεσης, με περίπου 100 έως 150 στελέχη.<br /><br />Αν και αρχικά η ελληνική παρουσία είχε σχεδιαστεί αποκλειστικά για υποστηρικτικούς ρόλους, με συμμετοχή κυρίως του Υγειονομικού και του Μηχανικού, τελικώς θα περιλαμβάνει και μάχιμα τμήματα με αποστολή την παροχή ασφάλειας.<br /><br />Οι δυνάμεις αυτές θα συνοδεύουν το προσωπικό υποστήριξης και τα μηχανήματα που θα χρησιμοποιηθούν για απαραίτητες εργασίες εντός της Γάζας.<br /><br />Η κίνηση των ελληνικών τμημάτων στο πεδίο αναμένεται να γίνεται με τροχοφόρα τεθωρακισμένα οχήματα αναγνώρισης, πιθανότατα τύπου Μ-1117.<br /><br />Η ανάπτυξη μιας τέτοιας δύναμης προϋποθέτει και τη μόνιμη παρουσία επιτελών στο στρατηγείο της ISF.<br /><br />Ήδη δύο Έλληνες αξιωματικοί υπηρετούν στο πολιτικοστρατιωτικό κέντρο συντονισμού (CMCC) στο Κιριάτ Γκατ του νότιου Ισραήλ, υπό αμερικανική καθοδήγηση.<br /><br />Παρότι το επιχειρησιακό σχέδιο βρίσκεται ακόμη υπό διαμόρφωση, οι μέχρι τώρα πληροφορίες αναφέρουν ότι η ελληνική δύναμη θα σταθμεύει στην περίμετρο ασφαλείας που έχουν δημιουργήσει γύρω από τη Γάζα οι Ισραηλινές Δυνάμεις Άμυνας (IDF).<br /><br />Δεδομένου του περιορισμένου μεγέθους της, δεν θα επιχειρεί αυτόνομα, αλλά θα ενταχθεί σε ευρύτερους σχηματισμούς με συγκεκριμένες αποστολές.<br /><br />Η ενεργοποίηση της ISF αναμένεται το επόμενο διάστημα, καθώς ήδη συζητείται η δεύτερη φάση του σχεδίου ειρήνευσης.<br /><br />Την ηγεσία της αποστολής έχουν οι ΗΠΑ (CENTCOM), με σημαντικό ρόλο για Αίγυπτο και Ισραήλ.<br /><br />Ο στόχος είναι η ανάπτυξη έως 20.000 ενστόλων, αν και αρχικά προκρίνεται πυρήνας περίπου 8.000 ανδρών.<br /><br />Το μοντέλο συγκρότησης παρουσιάζει ομοιότητες με την ISAF στο Αφγανιστάν, αν και σε πολύ μικρότερη κλίμακα.<div><br />Οδηγός η εμπειρία του Αφγανιστάν<br /><br />Η Ελλάδα αντλεί εμπειρία από την αποστολή ΤΕΣΑΦ (2002-2012) στο Αφγανιστάν, ενώ σήμερα διατηρεί την ΕΛΔΥΣΑ στη Σαουδική Αραβία με συστήματα Patriot.<br /><br />Η ISF προβλέπεται από το ψήφισμα ΟΗΕ 2803 του 2025 και η Αθήνα ήταν από τις πρώτες που στήριξαν την αμερικανική πρόταση.<br /><br />Η απόφαση ελήφθη έπειτα από εντατικές διαβουλεύσεις με ΗΠΑ και Ισραήλ, παρά τις ανησυχίες για την επικινδυνότητα της περιοχής.<br /><br />Στο εγχείρημα έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον χώρες όπως η Ινδονησία, η Αίγυπτος, η Ιταλία, αλλά και η Τουρκία.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ελληνικός στρατός με τεθωρακισμένα στη Γάζα.

Σε προχωρημένο στάδιο βρίσκονται οι προετοιμασίες για τη συμμετοχή της Ελλάδας στη Διεθνή Δύναμη Σταθεροποίησης στη Γάζα (International St...

Διαβάστε την συνέχεια

ο Ισραήλ προετοιμάζεται για μία «Ημέρα της Κρίσης» από το Ιράν και τους συμμάχους του.

<img height="124" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2025/06/IRAN-Khorramshahr-630x390.jpg" width="737" /><br /><br />Οι IDF (Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις) και η Διοίκηση Εσωτερικού Μετώπου προετοιμάζονται για ένα σενάριο «Ημέρας της Κρίσης», το οποίο περιλαμβάνει απευθείας επιθέσεις με ιρανικούς βαλλιστικούς πυραύλους και μια πολυμετωπική επίθεση από περιφερειακές πολιτοφυλακές, ως επακόλουθο μιας ενδεχόμενης αμερικανικής επίθεσης στην Τεχεράνη.<br /><br />Το ισραηλινό κατεστημένο ασφαλείας έχει ανεβάσει κατακόρυφα στροφές, επιταχύνοντας τις προετοιμασίες για ένα «ακραίο περιφερειακό σενάριο», καθώς οι αναφορές των υπηρεσιών πληροφοριών υποδηλώνουν ότι οι πυρηνικές διαπραγματεύσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν βρίσκονται στα πρόθυρα πλήρους κατάρρευσης.<br /><br />Στο επίκεντρο του τρέχοντος σχεδιασμού βρίσκεται η εκτίμηση ότι, εάν οι διπλωματικές προσπάθειες στη Γενεύη αποτύχουν, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ενδέχεται να διατάξει ένα προληπτικό αμερικανικό πλήγμα σε ιρανικό έδαφος.<br /><br />Αξιωματούχοι ασφαλείας πιστεύουν ότι ένα τέτοιο γεγονός θα πυροδοτούσε μια άμεση και μαζική ιρανική απάντηση, η οποία δεν θα στρεφόταν μόνο κατά αμερικανικών στόχων, αλλά ειδικά κατά του κράτους του Ισραήλ.<div><br />Η αναμενόμενη απειλή περιλαμβάνει:<br /><br />Απευθείας καταιγισμό πυραύλων: Εκτοξεύσεις βαλλιστικών πυραύλων μεγάλης κλίμακας που θα προέρχονται από το εσωτερικό της ιρανικής επικράτειας.<br /><br />Σύγκλιση του «Άξονα της Αντίστασης»: Ταυτόχρονα, συντονισμένα πυρά από υποστηριζόμενες από το Ιράν πολιτοφυλακές στην Υεμένη (Χούθι), το Ιράκ και τον Λίβανο (Χεζμπολάχ).<br /><br />Στόχευση υποδομών: Παρατεταμένες επιθέσεις που στοχεύουν ειδικά σε στρατηγικές ισραηλινές εγκαταστάσεις και στρατιωτικά κέντρα.<br /><br />Οι IDF εστιάζουν στη «λειτουργική συνέχεια», διασφαλίζοντας ότι το κράτος μπορεί να λειτουργήσει ακόμη και υπό σφοδρά πυρά: Ο υποστράτηγος Ράφι Μίλο (καθώς και ο υποστράτηγος Σλόμι Μπίντερ σε προηγούμενες εκτιμήσεις) ηγείται μιας τεράστιας προσπάθειας για τη θωράκιση των πολιτικών υποδομών και τη διασφάλιση ότι τα συστήματα προειδοποίησης του κοινού μπορούν να διαχειριστούν έναν πρωτοφανή όγκο πυρών.<br /><br />Παράλληλα, ο διοικητής της Ισραηλινής Πολεμικής Αεροπορίας, υποπτέραρχος Τόμερ Μπαρ, έχει θέσει τις βάσεις σε κατάσταση ύψιστου συναγερμού, με έμφαση στην προστασία των συστοιχιών αεράμυνας και των ευαίσθητων τεχνολογικών συστημάτων, ώστε να διασφαλιστεί ότι η ικανότητα του Ισραήλ για αναχαίτιση και αντίποινα θα παραμείνει ανέπαφη, ακόμη και αν στοχοποιηθούν οι βάσεις.<br /><br />Ενώ ένας δεύτερος γύρος συνομιλιών έχει προγραμματιστεί για την Τρίτη 17/02 στη Γενεύη, η πρόσφατη συνάντηση του Ισραηλινού Πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου με τον Πρόεδρο Τραμπ στην Ουάσιγκτον επικεντρώθηκε σε αυτές τις «κόκκινες γραμμές».<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες, το Ισραήλ συντονίζεται στενά με την Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ (CENTCOM) για τον συγχρονισμό των επιπέδων άμυνας ενόψει αυτού που πολλοί φοβούνται ότι αποτελεί μια αναπόφευκτη κλιμάκωση.<br /><br />Καθώς το μελάνι των διπλωματών στη Γενεύη τελειώνει, ο χρόνος για τους στρατηγούς στο Τελ Αβίβ εξαντλείται. Το Ισραήλ δεν αναρωτιέται πλέον αν θα ξεσπάσει η φωτιά, αλλά αν η ασπίδα του είναι αρκετά ισχυρή για να αντέξει τη θερμότητα μιας απευθείας σύγκρουσης με το Ιράν.</div><div><br /><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ο Ισραήλ προετοιμάζεται για μία «Ημέρα της Κρίσης» από το Ιράν και τους συμμάχους του.

Οι IDF (Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις) και η Διοίκηση Εσωτερικού Μετώπου προετοιμάζονται για ένα σενάριο «Ημέρας της Κρίσης», το οποίο περιλ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί δεν τελειώνει ο πόλεμος στην Ουκρανία

<img height="113" src="https://www.capital.gr/Content/ImagesDatabase/p/1000x563/crop/both/9a/9a8391e33d7547579c6d5dc075592c59.jpg?quality=85&404=default&v=8" width="752" /><br /><br />Του <b>Κώστα Ράπτη</b><br />Οι έως τώρα συνομιλίες για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία κρίνονται παραγωγικές και μάλιστα πρόκειται να επαναληφθούν την ερχόμενη εβδομάδα. Ο κύκλος των ενδιαφερομένων να εισέλθουν σε μια διαδικασία διαλόγου με τη Ρωσία διευρύνεται, μετά τα σχετικά μηνύματα που εξέπεμψαν Ευρωπαίοι ηγέτες, με πρώτο τον Εμανουέλ Μακρόν. Η ουκρανική πλευρά δηλώνει, δια του προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι, πρόθυμη να θέσει σε δημοψήφισμα τυχόν ειρηνευτική συμφωνία, από κοινού με τη διενέργεια εκλογών την άνοιξη, εάν πάντως, όπως διευκρινίζει, έχει προκύψει εκεχειρία.<br /><br />Θα έλεγε κανείς ότι ο αιματηρός κύκλος που άνοιξε το 2022 (αν όχι ήδη από το 2014) οδηγείται στο κλείσιμό του. Και όμως: τίποτε το απτό δεν προκύπτει μέχρι στιγμής. Γιατί;<br /><br />Η πεζή απάντηση είναι ότι ο πόλεμος συνεχίζεται, διότι καμία από τις αντιμαχόμενες πλευρές δεν έχει επιτύχει τους διακηρυγμένους στόχους της, ούτε και έχει οδηγηθεί στην εξάντληση, ώστε να εγκαταλείψει την πολεμική προσπάθεια.<br /><br />Στην περίπτωση της Ρωσίας, αυτό συναρτάται προς το ότι η τελευταία τετραετία δεν επέφερε ούτε την πλήρη διπλωματική απομόνωση, ούτε την οικονομική κατάρρευση στην οποία απέβλεπε το τείχος κυρώσεων που όρθωσε απέναντί της η Δύση. Απεναντίας αποτέλεσε την βάση οικοδόμησης ενός μοντέλου πολεμικού κεϊνσιανισμού, που προς το παρόν αποδίδει πολιτικο-οικονομικά στο εσωτερικό. Επιπλέον, το αργόσυρτο μοντέλο διεξαγωγής πολέμου που ακολουθείται, σε συνδυασμό με την αξιοποίηση επαγγελματιών στρατιωτών και ενισχύσεων από τη Βόρειο Κορέα μέχρι την... Αφρική, κρατά υπό έλεγχο τον αριθμό των απωλειών, που θα μπορούσε να αποδειχθεί απαγορευτικός για μία χώρα με τραυματικές πολεμικές μνήμες και σαφές δημογραφικό πρόβλημα.<br /><br />Προφανώς, στους υπολογισμούς της Μόσχας κυριαρχούν οι πιθανότητες να εξαντληθεί πρώτη η Ουκρανία, πόσω μάλλον όταν το σφυροκόπημα της ενεργειακής της υποδομής έχει καταστεί καθημερινή υπόθεση. Εξ ού και δεν επικρατεί στους διαδρόμους του Κρεμλίνου η αίσθηση του επείγοντος για την εξεύρεση διπλωματικής λύσης. Αρκεί η εξαγορά χρόνου, όπως την εξασφαλίζει η επιδεικτική "ανταπόκριση" στα ανοίγματα του Ντόναλντ Τραμπ, ώστε με τη δύναμη των όπλων να επιτευχθούν εντέλει οι τεθέντες στόχοι.<div><br />Τα τελεσίγραφα του 2021<br /><br />Αξίζει να θυμηθούμε ποιοι είναι αυτοί, κατά Πούτιν: η "αποστρατιωτικοποίηση" και η "αποναζιστικοποίηση" της Ουκρανίας. Ήτοι μία "αλλαγή καθεστώτος" στο Κίεβο που θα εξασφαλίσει πρωτίστως ότι η ουκρανική επικράτεια δεν θα προσφερθεί σε αντίπαλους στρατιωτικούς συνασπισμούς, αλλά και δεν θα καταστεί πεδίο μιας "εθνικής οικοδόμησης" που θα αναιρεί το εθνικό αφήγημα και την ιστορική αυτοσυνειδησία της ίδιας της Ρωσίας.<br /><br />Με αυτή την έννοια, το να βγει από την πόρτα η προοπτική ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, για να επιστρέψει από το παράθυρο, υπό μορφήν δυτικών εγγυήσεων ασφαλείας και παρουσίας ξένων στρατευμάτων, είναι συνταγή για να μην προκύψει συμφωνία. Και δίχως ολοκληρωμένη συμφωνία, η Μόσχα δεν μπαίνει καν στη λογική της κατάπαυσης του πυρός.<br /><br />Πολύς λόγος γίνεται βεβαίως για την εδαφική πτυχή της όποιας λύσης, καθώς η ρωσική πλευρά φέρεται αποφασισμένη να επικυρώσει την προσάρτηση των ουκρανικών επαρχιών που ήδη ελέγχει (αν και όχι στην πλήρη έκτασή τους). Όμως ο πραγματικός προάγγελος της εισβολής στην Ουκρανία ήσαν τα δύο τελεσίγραφα της Ρωσίας τον Δεκέμβριο του 2021, υπό τύπον σχεδίου συμφωνίας με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, για μια νέα αρχιτεκτονική συλλογικής ασφάλειας στην Ευρώπη, με αναστροφή των όσων πέτυχε η διεύρυνση της Ατλαντικής Συμμαχίας μετά το 1997.<br /><br />Υπ' αυτή την έννοια, πραγματική επίλυση του ουκρανικού ζητήματος δεν πρόκειται να υπάρξει παρά στην (ήκιστα πιθανή) περίπτωση μιας ρωσο-αμερικανικής συνεννόησης σε αυτή τη βάση. Συνεπώς, τόσο η Ουάσινγκτον όσο και η Μόσχα είναι υποχρεωμένες να υποκρίνονται ότι εμπιστεύονται η μία την άλλη, προκειμένου τουλάχιστον να μειώσουν τα κόστη τους από αυτή την ανεπίλυτη αντιπαράθεση.</div><div><br />Σκληρή τοποθέτηση από τον Λαβρόφ<br /><br />Το Κρεμλίνο ανακοίνωσε χθες ότι ο νέος γύρος των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων για την Ουκρανία θα πραγματοποιηθεί την ερχόμενη εβδομάδα, όμως δεν επιβεβαίωσε τον τόπο διεξαγωγής του.<br /><br />Τρεις πηγές που γνωρίζουν το θέμα έχουν πει στο Ρόιτερς ότι Αμερικανοί αξιωματούχοι πρότειναν μια τριήμερη συνάντηση τη Δευτέρα στο Μαϊάμι, σε συνέχεια αυτής που διεξήχθη στο Αμπού Ντάμπι.<br /><br />Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντίμιτρι Πεσκόφ επιβεβαίωσε πως η Μόσχα και η Ουάσινγκτον συζητούν για διμερή εμπορική και οικονομική συνεργασία, αλλά πρόσθεσε πως είναι απίθανο τέτοιες συνομιλίες να προχωρήσουν μακριά πριν από τη διευθέτηση της σύγκρουσης στην Ουκρανία.<br /><br />Ο Σεργκέι Λαβρόφ, πάλι, διαβάζει τη συγκυρία απαισιόδοξα. Σε συνέντευξή του στο TV BRICS ο επικεφαλής της ρωσικής διπλωματίας υποστήριξε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες διστάζουν πλέον να υλοποιήσουν τις προτάσεις που υπέβαλαν κατά τη συνάντηση Πούτιν - Τραμπ στο Άνκορεϊτζ τον Αύγουστο, ενώ η Ρωσία δεν βλέπει καμία πολλά υποσχόμενη οικονομική προοπτική στις σχέσεις της με την αμερικανική πλευρά.<br /><br />Καίτοι η Ρωσία παραμένει ανοιχτή στη συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι ίδιοι οι Αμερικανοί δημιουργούν τεχνητά εμπόδια, κατά Λαβρόφ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποιούν αθέμιτες μεθόδους για να καταστείλουν τους ανταγωνιστές τους, συμπεριλαμβανομένης της επιβολής κυρώσεων σε ρωσικές πετρελαϊκές εταιρείες, όπως η Lukoil και η Rosneft. Επίσης, οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούν να ελέγξουν τους στρατιωτικο-τεχνικούς δεσμούς της Ρωσίας με σημαντικούς στρατηγικούς εταίρους, όπως η Ινδία και άλλα μέλη των BRICS, κατήγγειλε ο Ρώσος υπουργός.<br /><br />Στο πεδίο της ασφάλειας, η Βορειοατλαντική Συμμαχία, η Ευρωπαϊκή Ένωση και ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη έχουν ξεπεράσει τον χρόνο τους, υποστήριξε χαρακτηριστικά ο Λαβρόφ.<br /><br />Η Δύση έχει εξαπολύσει έναν παγκόσμιο πόλεμο εναντίον της Ρωσίας και κάνει φρενήρεις προσπάθειες να τιμωρήσει τους εταίρους της τελευταίας. Η ασφάλεια, συμπλήρωσε, απαιτεί επίσης την αποτροπή της συνεχιζόμενης ύπαρξης στα σύνορά μας ενός ναζιστικού κράτους που δημιουργήθηκε από τη Δύση από την Ουκρανία και χρησιμοποιήθηκε για άλλη μια φορά για να διεξαγάγει πόλεμο εναντίον της Ρωσίας. Συνεπώς, η Ρωσία θα απορρίψει την ανάπτυξη στην Ουκρανία οποιουδήποτε όπλου που μπορεί να απειλήσει τα συμφέροντα ασφαλείας της.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.capital.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γιατί δεν τελειώνει ο πόλεμος στην Ουκρανία

Του Κώστα Ράπτη Οι έως τώρα συνομιλίες για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία κρίνονται παραγωγικές και μάλιστα πρόκειται να επαναληφθ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ετσι στρατολογεί η Κίνα. Ενας πράκτορας εξηγεί.

<a href="https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2026/02/56912bba7f93944209d4143b6827d4d6_5030680-1.jpg?v=1771021077"><img height="112" src="https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2026/02/56912bba7f93944209d4143b6827d4d6_5030680-1-660x370.jpg?v=1771021082" width="744" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η αναζήτηση των «ευπαθών» στα κοινωνικά δίκτυα και τα δολώματα για τους κατασκόπους. </span></h3><b>Αθανάσιος Κατσικίδης</b><br />Ο 54χρονος σμήναρχος κατά τη μεταγωγή του στο Αεροδικείο την Τρίτη. Στην απολογία του ισχυρίστηκε ότι τον προσέγγισαν μέσω LinkedIn. «Οι αρχικές προσεγγίσεις συχνά ξεκινούν με αίτημα για ένα μη διαβαθμισμένο έγγραφο, έναντι σημαντικής αμοιβής. Μετά την πρώτη ανταπόκριση, η σχέση σταδιακά γίνεται πιο στενή και τελικά πιο “κλειστή“», εξηγεί ο Νικόλας Ευθυμιάδης. <div><br />Γιατί οι κινεζικές υπηρεσίες έβαλαν στο στόχαστρό τους την Ελλάδα; Τι μας αποκαλύπτει για τον τρόπο δράσης τους η στρατολόγηση του Ελληνα σμηνάρχου, που ομολόγησε ότι διοχέτευε απόρρητα στρατιωτικά δεδομένα στις «επαφές» του; Τι ξέρουμε για τον τρόπο δράσης των μυστικών δικτύων του Πεκίνου;<br /><br />Αυτά τα ερωτήματα απηύθυνε η «Κ» στον Νικόλα Ευθυμιάδη, πρώην αξιωματικό πληροφοριών της CIA, με θητεία στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και στη Στρατιωτική Υπηρεσία Πληροφοριών των ΗΠΑ (DIA). Ο κ. Ευθυμιάδης, που εργάζεται σήμερα ως επίκουρος καθηγητής Εθνικής Ασφαλείας στο πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια, έχει γράψει το βιβλίο «Chinese Espionage: Operations and Tactics» (Κινεζική κατασκοπεία: επιχειρήσεις και τακτικές).<br /><br />– Πώς λειτουργεί το κινεζικό σύστημα κατασκοπείας;<br /><br />– Αυτό που έχουμε παρατηρήσει είναι ότι η Κίνα εφαρμόζει αυτό που αποκαλούμε «προσέγγιση ολόκληρης της κοινωνίας» (whole-of-society approach), στοιχείο κρίσιμο για την κατανόηση των κατασκοπευτικών της δραστηριοτήτων. Ενώ οι περισσότερες υπηρεσίες πληροφοριών διεθνώς στοχεύουν κυρίως ξένες κρατικές δομές –υπηρεσίες πληροφοριών και στρατιωτικούς οργανισμούς– και περιορίζουν τις δραστηριότητές τους σε θεσμικούς μηχανισμούς, όπως διπλωματικές αποστολές, η Κίνα φέρεται όχι μόνο να χρησιμοποιεί, αλλά και να απαιτεί νομικά τη συνεργασία των πολιτών της εντός και εκτός συνόρων.<br /><br />Αυτό δημιουργεί σημαντικές προκλήσεις, καθώς οι στόχοι της περιλαμβάνουν στρατιωτικούς οργανισμούς, οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα, πολιτικούς ηγέτες και ευρύτερες κοινωνικές κοινότητες. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα εκτεταμένο φάσμα στόχων συλλογής πληροφοριών, με αξιοποίηση προσώπων τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.<br /><br /><img height="635" src="https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2026/02/40de7c2998198dc63e464aa5850c6181_china-web-1-1.jpg" width="640" /><br /><br />– Από την ομολογία προκύπτει ότι ο σμήναρχος στρατολογήθηκε μέσω του LinkedIn. Πώς γίνεται η αρχική προσέγγιση;<br /><br />– Πρόκειται για μια από τις πολλές περιπτώσεις που φαίνεται να ξεκίνησαν μέσω του LinkedIn. Σύμφωνα με δημόσιες αναφορές, στο Ηνωμένο Βασίλειο περίπου 20.000 άτομα προσεγγίστηκαν μέσω της πλατφόρμας, στη Γαλλία περίπου 9.000 και στη Γερμανία γύρω στις 10.000. Eχει αναφερθεί ότι ακόμη και ασκούμενοι στο κινεζικό υπουργείο Κρατικής Ασφαλείας αναζητούσαν στο LinkedIn άτομα με πρόσβαση σε χρήσιμες πληροφορίες. Το LinkedIn υπήρξε για μεγάλο διάστημα η μόνη μεγάλη δυτική πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης που λειτουργούσε στην Κίνα, εν μέρει επειδή οι Αρχές θεωρούσαν ότι μπορούσε να αξιοποιηθεί.<br /><br />Οι αρχικές προσεγγίσεις συχνά ξεκινούν με αίτημα για ένα μη διαβαθμισμένο έγγραφο, έναντι σημαντικής αμοιβής. Μετά την πρώτη ανταπόκριση, η σχέση σταδιακά γίνεται πιο στενή και τελικά πιο «κλειστή».<br /><br />Σε ορισμένες περιπτώσεις, σύμφωνα με δημοσιογραφικές αναφορές, η διαδικασία ξεκινάει με διαδικτυακή αξιολόγηση του ατόμου και στη συνέχεια εξελίσσεται σε προσωπική συνάντηση με κάποιον που εμφανίζεται ως επιχειρηματίας, ενώ στην πραγματικότητα επιδιώκει στρατολόγηση. Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί στις υπηρεσίες αντικατασκοπείας το γεγονός ότι ο αρχικός εντοπισμός και η προεπιλογή στόχων μπορούν πλέον να υποστηρίζονται από εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης.<br /><br />– Ποιος είναι πιο εύκολο να στρατολογηθεί;<br /><br />– Παρατηρούμε διαφορετικά κίνητρα στρατολόγησης, ιδίως στην «κλασική» κατασκοπεία, η οποία διαφέρει από την οικονομική κατασκοπεία ή την κλοπή τεχνολογίας. Στην παραδοσιακή κατασκοπεία το οικονομικό κίνητρο παραμένει συχνά καθοριστικό. Το χρήμα αποτελεί διαχρονικό μοτίβο.<br /><br />Μελετούν αδυναμίες – Εχουν αναφερθεί κατευθυντήριες οδηγίες προς πράκτορες να αξιολογούν αν κάποιος περνάει περίοδο διαζυγίου, αν αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα ή αν νιώθει υποτιμημένος στον εργασιακό του χώρο.<br /><br />Υπάρχει συστηματική διαδικασία στόχευσης. Αναζητούνται άτομα με οικονομικές δυσκολίες, προσωπικά ή συναισθηματικά προβλήματα ή επαγγελματική δυσαρέσκεια. Εχουν αναφερθεί κατευθυντήριες οδηγίες προς πράκτορες να αξιολογούν, για παράδειγμα, αν κάποιος περνάει περίοδο διαζυγίου, αν αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα ή αν νιώθει υποτιμημένος στον εργασιακό του χώρο. Αυτοί οι παράγοντες θεωρούνται δυνητικά σημεία «ευπάθειας» που μπορούν να αξιοποιηθούν για στρατολόγηση.<br /><br /></div><div>– Πότε μια επαγγελματική επαφή μετατρέπεται σε κατασκοπεία; Ποιο είναι το «σημείο καμπής»;<br /><br />– Το κρίσιμο σημείο είναι η μετάβαση στη μυστικότητα. Οταν ζητείται να μην ενημερώνονται οι προϊστάμενοι, να χρησιμοποιούνται κρυπτογραφημένες εφαρμογές, ξεχωριστές συσκευές ή να πραγματοποιούνται συναντήσεις σε τρίτες χώρες, τότε η σχέση έχει πλέον υπερβεί το πλαίσιο της νόμιμης επαγγελματικής συνεργασίας και εισέρχεται στο πεδίο της κατασκοπείας.<br /><br />– Σύμφωνα με τα δημοσιευμένα στοιχεία, ο αξιωματικός λάμβανε αρχικά 500-600 ευρώ και στη συνέχεια 15.000 ευρώ ανά τρίμηνο. Πώς ερμηνεύεται αυτό το μοτίβο;<br /><br />– Οι πληρωμές αποτελούν μέσο ελέγχου και διαχείρισης του «asset». Καθώς η αξία των πληροφοριών αυξάνεται, αυξάνεται και η αμοιβή. Κάποιοι ξεκινούν με μικρά ποσά· για ένα σημαντικό έγγραφο μπορεί να λάβουν 3.000-5.000 ευρώ. Σταδιακά ενθαρρύνονται να παρέχουν πιο ευαίσθητες και απόρρητες πληροφορίες, δημιουργώντας σχέση εξάρτησης.<br /><br />– Γιατί επιλέχθηκε η Ελλάδα;<br /><br />– Η Ελλάδα είναι μέλος του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε., ενώ ταυτόχρονα διατηρεί σημαντικές οικονομικές σχέσεις με την Κίνα. Αυτό την καθιστά δυνητικά ενδιαφέρουσα για συλλογή πληροφοριών σχετικών με νατοϊκές εγκαταστάσεις, δίκτυα επικοινωνιών, επιχειρησιακές δυνατότητες και οπλικά συστήματα. Το ενδιαφέρον μπορεί να αφορά τόσο στρατιωτικές εφαρμογές όσο και ευρύτερες γεωοικονομικές στρατηγικές.<br /><br />– Ποιο είναι το τρωτό σημείο των δυτικών κοινωνιών;<br /><br />– Κατά την άποψη αυτή, οι ανοιχτές κοινωνίες και οι ελεύθεροι θεσμοί αποτελούν ταυτόχρονα πλεονέκτημα και ευπάθεια. Η Κίνα εφαρμόζει αυτό που ονομάζει «πολιτικό πόλεμο», ο οποίος περιλαμβάνει εργαλεία επιρροής στα μέσα ενημέρωσης, στην οικονομία και στο κοινωνικό πεδίο, χωρίς συμβατική στρατιωτική χρήση βίας. Πρόκειται για στρατηγική άσκησης ισχύος σε «γκρίζες ζώνες».<br /><br />Η πρόκληση για τις δυτικές δημοκρατίες έγκειται στην εξισορρόπηση μεταξύ ασφάλειας και διατήρησης των φιλελεύθερων αρχών. Σε αυτό το σημείο εντοπίζονται οι μεγαλύτερες δυσκολίες.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.kathimerini.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ετσι στρατολογεί η Κίνα. Ενας πράκτορας εξηγεί.

Η αναζήτηση των «ευπαθών» στα κοινωνικά δίκτυα και τα δολώματα για τους κατασκόπους.  Αθανάσιος Κατσικίδης Ο 54χρονος σμήναρχος κατά τη μετα...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα κατσίκια των Ιμίων και οι μάχες επιχειρημάτων.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.in.gr/wp-content/uploads/2020/01/imia_nisia-1024x615-1024x615.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="615" data-original-width="1024" height="120" src="https://www.in.gr/wp-content/uploads/2020/01/imia_nisia-1024x615-1024x615.jpg" width="656" /></a></div><div><br /></div><b>Αλέξης Παπαχελάς</b><br />Κάθε φορά που έρχομαι σε επαφή με ξένους διπλωμάτες, πανεπιστημιακούς ή αναλυτές σοκάρομαι από την άγνοιά τους για τα ζητήματα που βρίσκονται στην καρδιά των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Από μια άποψη είναι απολύτως λογικό. Κανείς δεν περιμένει από εμάς να γνωρίζουμε τι χωρίζει τη Χιλή και την Αργεντινή στη Νότια Παταγονία ή τι συμβαίνει με τα νησιά Σενκάκου. Εχουμε βέβαια την ψευδαίσθηση ότι λόγω της Ιστορίας μας και της σημασίας της περιοχής, όλοι ξέρουν τι είναι το Αιγαίο και τι σημαίνει τουρκικός αναθεωρητισμός.<br /><br />Ο πλανήτης είναι όμως πολύ σύνθετος και οι άνθρωποι που χειρίζονται ή αναλύουν διεθνή θέματα συγκεντρώνονται στα φλέγοντα ή σε αυτά που τους αφορούν άμεσα. Η μόνιμη εσωστρέφεια σε συνδυασμό με την πεποίθηση ότι είμαστε πάντοτε στο επίκεντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος μας δημιουργούν την ψευδαίσθηση ότι όλοι γνωρίζουν το πρόβλημα και ότι έχουμε δίκιο. Δεν είναι όμως έτσι.<br /><br />Ο πόλεμος στην Ουκρανία αλλά και στη Γάζα μάς έδειξε πόσο έτοιμη πρέπει να είναι μια χώρα να «πολεμήσει» και στο πεδίο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.<br /><br />Ερευνώντας πάλι την κρίση των Ιμίων αντιλήφθηκα πόσο μεγάλη ήταν η άγνοια του Κλίντον και του επιτελείου του για το Αιγαίο. Ο ίδιος ρωτούσε και ξαναρωτούσε «μα γιατί τσακώνονται για δύο σωρούς από βράχια που δεν έχουν απολύτως τίποτα επάνω;», με τον σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας Τόνι Λέικ να του απαντάει ότι και ο ίδιος δεν καταλαβαίνει πώς γίνεται «να επιβιώνουν κατσίκια σε μια βραχονησίδα που δεν έχει καθόλου πράσινο». Αυτοί οι διάλογοι ακούγονται εξοργιστικοί, στο μυαλό μάλιστα κάποιων παθιασμένων μπορεί να εκληφθούν σαν εσκεμμένα προσβλητικοί για τα δίκαιά μας. Πρόκειται για την κατηγορία συμπατριωτών μας που θεωρούν ότι εκπληρώνουν το εθνικό τους χρέος όταν μπαίνουν στο Χ (πάλαι ποτέ Twitter) και βρίζουν κάποιον που παίρνει θέση υπέρ της Τουρκίας. Εκτονωτικό, δεν λέω, αλλά όχι αποτελεσματικό.<br /><br />Στη μάχη της δημόσιας διπλωματίας δεν θα έπρεπε να θεωρούμε τίποτα δεδομένο. Τίποτα απολύτως! Πολιτικοί, κρατικές υπηρεσίες και ιδιώτες είναι ανάγκη να συμπράξουν για να αποκτήσει η χώρα μηχανισμούς και ειδικούς σε αυτόν τον τομέα. Τα βάσιμα επιχειρήματά μας πρέπει να «μεταφραστούν» με τρόπο κατανοητό και, κυρίως, με τρόπο που να πείθει ότι πρέπει να ενδιαφέρουν και τους ξένους συνομιλητές μας. Ο τόμος των Ντόκου – Συρίγου με τους χάρτες του Αιγαίου θα μπορούσε να είναι ένα από τα πολλά εργαλεία σε αυτή την προσπάθεια, σε συνδυασμό με εξαγώγιμους Ελληνες ειδικούς οι οποίοι θα οργώνουν τα ισχυρά κέντρα αποφάσεων. Ο πόλεμος στην Ουκρανία αλλά και στη Γάζα μάς έδειξε πόσο έτοιμη πρέπει να είναι μια χώρα να «πολεμήσει» και στο πεδίο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.<br /><br />Στη μνήμη μου είναι βαθιά χαραγμένη μια κωμικοτραγική εμπειρία με έναν σημαντικό σύμμαχο των ελληνικών συμφερόντων στις ΗΠΑ, την εποχή που μας απασχολούσε έντονα το όνομα των Σκοπίων. Οταν βρέθηκε με μια ομάδα Ελλήνων τούς ζήτησε αν μπορούν να του εξηγήσουν το ζήτημα. Στην ερώτηση «από πού να ξεκινήσουμε;» απάντησε αφοπλιστικά «ίσως από τον Μέγα Αλέξανδρο, γιατί δεν έχω ιδέα ποιος ήταν».<div><br /></div><div><a href="https://www.kathimerini.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τα κατσίκια των Ιμίων και οι μάχες επιχειρημάτων.

Αλέξης Παπαχελάς Κάθε φορά που έρχομαι σε επαφή με ξένους διπλωμάτες, πανεπιστημιακούς ή αναλυτές σοκάρομαι από την άγνοιά τους για τα ζητήμ...

Διαβάστε την συνέχεια