Από τον γαλλογερμανικό στον ιταλογερμανικό άξονα;

<img height="233" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/01/31335820-825x600.jpg" width="761" /><br /><br /><b>ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ</b><br />Η Ρώμη δεν επελέγη τυχαία. Μετά από δύο χρόνια παύσης, οι γερμανοϊταλικές διακυβερνητικές διαβουλεύσεις επανεκκίνησαν στην ιταλική πρωτεύουσα, σε μια συγκυρία που κάθε άλλο παρά συνηθισμένη μπορεί να χαρακτηριστεί. Η επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στο διεθνές προσκήνιο, η δημόσια παρέμβασή του στο Νταβός, οι εξελίξεις στο ουκρανικό μέτωπο και οι γεωπολιτικές εντάσεις γύρω από τη Γροιλανδία συνθέτουν ένα σκηνικό αβεβαιότητας, στο οποίο η Ευρωπαϊκή Ένωση καλείται εκ νέου να απαντήσει στο διαχρονικό ερώτημα: Ποιος κρατά το τιμόνι;<br /><br />Οι δηλώσεις του Γερμανού καγκελαρίου, Φρίντριχ Μερτς, και της Ιταλίδας πρωθυπουργού, Τζόρτζια Μελόνι, μετά το πέρας των συνομιλιών, ήταν αποκαλυπτικές. Η ανάγκη για ενίσχυση της ευρωπαϊκής άμυνας, για μεγαλύτερη στρατηγική αυτονομία της ΕΕ και για στενότερο οικονομικό συντονισμό, βρέθηκε στο επίκεντρο. Όχι ως γενικόλογη ευρωπαϊκή ρητορική, αλλά ως κοινή πολιτική γραμμή δύο κρατών, που μέχρι πρόσφατα κινούνταν σε διαφορετικές ταχύτητες και με διαφορετικές προτεραιότητες.<br /><br />Η εμφάνιση Τραμπ στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός λειτούργησε ως καταλύτης. Οι αιχμές του πρώην –και εκ νέου επίδοξου– προέδρου των ΗΠΑ για το ΝΑΤΟ, η εμμονή του σε μια καθαρά συναλλακτική αντίληψη των διεθνών σχέσεων και οι προειδοποιήσεις για περιορισμό της αμερικανικής στήριξης προς την Ουκρανία αναζωπύρωσαν τους ευρωπαϊκούς φόβους. Η Ουάσινγκτον δεν μπορεί πλέον να θεωρείται δεδομένη, ούτε στρατιωτικά ούτε πολιτικά.<br /><br />Παράλληλα, οι εξελίξεις στη Γροιλανδία (με το αυξανόμενο ενδιαφέρον μεγάλων δυνάμεων για την Αρκτική, τις σπάνιες γαίες και τους νέους θαλάσσιους διαδρόμους) υπενθυμίζουν ότι η γεωπολιτική σκακιέρα μετατοπίζεται προς τον Βορρά. Για τη Γερμανία, οικονομικό γίγαντα, αλλά στρατηγικά διστακτική, και για την Ιταλία, χώρα-κλειδί στη Μεσόγειο και πύλη προς την Αφρική, η ανάγκη για κοινή ευρωπαϊκή στάση μοιάζει πλέον επιτακτική.<br /><br />Από την αμηχανία στη σύγκλιση<br /><br />Οι γερμανοϊταλικές σχέσεις δεν υπήρξαν πάντοτε αρμονικές. Η περίοδος των κυβερνήσεων Σολτς και Ντράγκι χαρακτηρίστηκε από τεχνοκρατική συνεργασία, αλλά και από αμοιβαίες επιφυλάξεις, ιδίως σε ζητήματα δημοσιονομικής πειθαρχίας και μεταρρύθμισης των ευρωπαϊκών κανόνων. Με την άνοδο της Μελόνι, πολλοί στο Βερολίνο φοβήθηκαν μια στροφή της Ιταλίας προς τον ευρωσκεπτικισμό.<br /><br />Ωστόσο, η πραγματικότητα αποδείχθηκε πιο σύνθετη. Η Μελόνι, παρά τη δεξιά και εθνικιστική της καταγωγή, επέλεξε μια σαφώς πραγματιστική γραμμή στο ευρωπαϊκό επίπεδο. Στήριξε την Ουκρανία, κράτησε αποστάσεις από τον Βίκτορ Όρμπαν και επιδίωξε να παρουσιαστεί ως αξιόπιστη συνομιλήτρια των Βρυξελλών. Από την άλλη, ο Μερτς, εκπρόσωπος της συντηρητικής πτέρυγας της γερμανικής πολιτικής, δείχνει να υπερασπίζεται με ζήλο την ιδέα μιας “ισχυρής Ευρώπης”, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει μεγαλύτερες αμυντικές δαπάνες και χαλάρωση παλαιών ταμπού.<br /><br />Στον τομέα της άμυνας, η σύγκλιση είναι εμφανής. Και οι δύο χώρες υποστηρίζουν την ενίσχυση της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας, την κοινή προμήθεια εξοπλισμών και τη σταδιακή μείωση της εξάρτησης από τις ΗΠΑ. Χωρίς να αμφισβητούν ανοιχτά το ΝΑΤΟ, Βερολίνο και Ρώμη μιλούν πλέον για μια “ευρωπαϊκή πυξίδα ασφάλειας” με πραγματικό περιεχόμενο.<br /><br />Στο οικονομικό πεδίο, η συζήτηση αφορά την ανταγωνιστικότητα της ΕΕ απέναντι σε ΗΠΑ και Κίνα, την πράσινη μετάβαση και την αναθεώρηση των δημοσιονομικών κανόνων. Η Ιταλία ζητά μεγαλύτερη ευελιξία, η Γερμανία επιμένει στη δημοσιονομική σταθερότητα – όμως η απόσταση μεταξύ τους φαίνεται μικρότερη από ό,τι στο παρελθόν. Η κοινή αγωνία για τη βιομηχανική αποδυνάμωση της Ευρώπης λειτουργεί ως συγκολλητική ουσία.<br /><br />Και η Γαλλία;<br /><br />Το κρίσιμο ερώτημα, ωστόσο, αφορά το Παρίσι. Ο παραδοσιακός γαλλογερμανικός άξονας, θεμέλιο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, δείχνει να περνά φάση κόπωσης. Οι διαφωνίες Μακρόν-Βερολίνου για την ενέργεια, την άμυνα και τη βιομηχανική πολιτική είναι γνωστές, ενώ η εσωτερική πολιτική αστάθεια στη Γαλλία περιορίζει την ευρωπαϊκή της ακτινοβολία. Μπορεί, λοιπόν, ο ιταλογερμανικός άξονας να υποκαταστήσει τον γαλλογερμανικό;<br /><br />Πιθανότερο είναι να λειτουργήσει συμπληρωματικά. Η Ιταλία δεν διαθέτει –ακόμη– το πολιτικό και στρατηγικό βάρος της Γαλλίας, όμως μπορεί να προσφέρει στη Γερμανία κάτι εξίσου σημαντικό: έναν εταίρο με διαφορετική γεωγραφική οπτική, ισχυρή παρουσία στη Μεσόγειο και ικανότητα διαλόγου με τον ευρωπαϊκό Νότο. Οι διαβουλεύσεις της Ρώμης δεν σηματοδοτούν τη γέννηση ενός νέου ευρωπαϊκού διευθυντηρίου. Αποτελούν, όμως, ένδειξη ότι οι ισορροπίες αλλάζουν.<br /><br />Σε μια Ευρώπη που πιέζεται από έξω και αμφισβητείται από μέσα, οι συμμαχίες γίνονται πιο ρευστές και πιο αναγκαίες. Το αν ο ιταλογερμανικός άξονας θα αποκτήσει μόνιμο χαρακτήρα θα εξαρτηθεί από τη διάρκεια αυτής της πολιτικής σύγκλισης και από το κατά πόσο θα μεταφραστεί σε συγκεκριμένες αποφάσεις. Προς το παρόν, ένα είναι σαφές: η Ευρώπη αναζητά νέο κέντρο βάρους – και το Βερολίνο δείχνει διατεθειμένο να κοιτάξει πέρα από τον παραδοσιακό του εταίρο.<div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Από τον γαλλογερμανικό στον ιταλογερμανικό άξονα;

ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ Η Ρώμη δεν επελέγη τυχαία. Μετά από δύο χρόνια παύσης, οι γερμανοϊταλικές διακυβερνητικές διαβουλεύσεις επανεκκίνησαν στ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το επόμενο σχέδιο Ερντογάν-Η Τουρκία σχεδιάζει να ”αρπάξει” τους υδρογονάνθρακες της Συρίας.

<img height="194" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/01/FotoJet-30-1068x647.webp" width="746" /><br /><br />”Ο Τούρκος υπουργός Ενέργειας Αλφερσαλάν Μπαϊρακτάρ δήλωσε πριν λίγες ημέρες ότι η Τουρκία επιδιώκει να καταλήξει σε συμφωνία με τη Συρία το 2026 για την εξερεύνηση υπεράκτιας ενέργειας.<br /><br />«Έχουμε μια γενική συμφωνία-πλαίσιο με τη Συρία», δήλωσε ο υπουργός σε συνέντευξή του στον τουρκικό ειδησεογραφικό ιστότοπο GDH. «Ωστόσο, θα απαιτηθεί μια συγκεκριμένη συμφωνία για την εξερεύνηση πετρελαίου στην υπεράκτια περιοχή. Ελπίζουμε να την ολοκληρώσουμε το 2026».<br /><br />Πρόσθεσε: «Δεν λέω ότι οι γεωτρήσεις θα ξεκινήσουν το 2026, αλλά μετά την υπογραφή της συμφωνίας, ίσως χρειαστεί να διεξάγουμε σεισμικές μελέτες για να λάβουμε πληροφορίες σχετικά με τη φύση του εδάφους».<br /><br />Η Τουρκία και η Συρία υπέγραψαν συμφωνία τον Μάιο με στόχο την ανάπτυξη και ενίσχυση της συνεργασίας στον ενεργειακό τομέα.<br /><br />Ο Μπαϊρακτάρ δήλωσε τότε ότι «η συμφωνία που υπογράψαμε σήμερα στους τομείς της ενέργειας, της εξόρυξης και των υδρογονανθράκων αποτελεί σημαντικό οδικό χάρτη για τα επόμενα βήματα».<br /><br />Η Τουρκία εξακολουθεί να βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στις εισαγωγές για την κάλυψη των ενεργειακών της αναγκών, ενώ ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αναφέρεται τακτικά στην επιθυμία της χώρας του να επιτύχει ενεργειακή ανεξαρτησία.<br /><br />Το καλοκαίρι του 2020, η Τουρκία επιδίωξε να αναζητήσει κοιτάσματα υδρογονανθράκων στην ανατολική Μεσόγειο, οδηγώντας σε εντάσεις με την Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση.<br /><br />Τον Αύγουστο του 2020, η Γαλλία έστειλε δύο μαχητικά αεροσκάφη Rafale και δύο γαλλικά πολεμικά πλοία στην ανατολική Μεσόγειο, από την ελληνική πλευρά, ακολουθώντας το πλοίο Oruç Reis που έπλεε σε μια αμφισβητούμενη περιοχή μεταξύ Άγκυρας και Αθήνας. (North Press)<br /><br />Μην ξεγελιέστε από την ύπουλη γλώσσα του Τούρκου υπουργού Ενέργειας. Οι Τούρκοι έχουν λυγίσει τα χέρια του Προέδρου al-Shara’a και έχουν πληρώσει το τίμημα για την υποστήριξή τους στην άνοδο του al-Shara στην εξουσία εις βάρος του εκδιωχθέντος Προέδρου Assad. Η Τουρκία εκτιμά ότι όπως ακριβώς το Ισραήλ κατάφερε να ανακαλύψει τεράστια κοιτάσματα φυσικού αερίου στα ανοικτά των ακτών του, η πιθανότητα να ανακαλυφθούν αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στα ανοικτά των ακτών της Συρίας, μια αμελητέα γεωγραφική απόσταση από γεωλογικής άποψης, είναι εγγυημένη. Το τουρκικό πλεονέκτημα είναι ότι διαθέτει στόλο ειδικών πλοίων για εξερεύνηση πετρελαίου και φυσικού αερίου, και αν το πετύχει, μπορεί γρήγορα να συνδέσει έναν αγωγό μεταφοράς με τις ακτές της και από εκεί, μέσω αγωγών μεταφοράς, οι οποίοι έχουν ήδη κατασκευαστεί, κατευθείαν στην Ευρώπη, και η οικονομική ανταμοιβή είναι προ των πυλών.”<div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το επόμενο σχέδιο Ερντογάν-Η Τουρκία σχεδιάζει να ”αρπάξει” τους υδρογονάνθρακες της Συρίας.

”Ο Τούρκος υπουργός Ενέργειας Αλφερσαλάν Μπαϊρακτάρ δήλωσε πριν λίγες ημέρες ότι η Τουρκία επιδιώκει να καταλήξει σε συμφωνία με τη Συρία το...

Διαβάστε την συνέχεια

Τι ετοιμάζουν οι Τούρκοι; Αθόρυβη δημιουργία πολυεπίπεδης αεράμυνας στα Κατεχόμενα στην Κύπρο.

<img src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-01/%CE%9A%CF%8D%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82%20.jpeg?itok=B2yZj6LC" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η Άγκυρα υλοποιεί σχέδιο πριν προβεί στο οποιοδήποτε επόμενο βήμα κατά της Μεγαλονήσου και της Ανατολικής Μεσογείου</span></h3>Μια αθόρυβη κίνηση με σημαντικές στρατηγικές συνέπειες. Πρόσφατες εξελίξεις δείχνουν ότι η Τουρκία επεκτείνει την ολοκληρωμένη αρχιτεκτονική αεράμυνας και ηλεκτρονικού πολέμου στην Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου, αποκαλύπτει ο Κύπριος διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων και δημοσιογράφος Γιάννος Χαραλαμπίδης.<br /><br /><div class="adv" style="background-color: #f9faff; box-sizing: border-box; color: #091c55; float: right; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: 16px; line-height: 0; margin: 0px 0px 30px 20px; padding: 0px; text-align: center;"><div class="adv__inner" id="in_article_1" style="box-sizing: border-box; display: inline-block; margin: 0px; padding: 0px; position: relative; vertical-align: top; z-index: 1;"></div></div><div class="embedcode" style="background-color: #f9faff; box-sizing: border-box; color: #091c55; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px; padding: 0px;"><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="box-sizing: border-box; display: flex; margin: 10px 0px; max-width: 560px; padding: 0px; width: 560px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2015609971136770187" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2015609971136770187&lang=el&maxWidth=560px&origin=https%3A%2F%2Fwww.pentapostagma.gr%2Fethnika-themata%2Fkypros%2F7351534_ti-etoimazoyn-oi-toyrkoi-athorybi-dimioyrgia-polyepipedis-aeramynas&sessionId=0ab4e5c7aa7f203a694d1310f2e0a5c1dbf6c578&siteScreenName=pentapostagma&theme=light&widgetsVersion=2615f7e52b7e0%3A1702314776716&width=550px" style="border-style: initial; border-width: 0px; box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 672px; margin: 0px; padding: 0px; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div></div>Αυτό περιλαμβάνει επέκταση δικτύου, όχι ανάπτυξη ενός μόνο πυραυλικού συστήματος, αλλά ενός πολυεπίπεδου συστήματος αεράμυνας, που αποτελεί το πρώτο βήμα στα μελλοντικά σχέδια των Τούρκων.<br /><br /> Η αντίδραση της Τουρκίας είναι μελετημένη εδώ και χρόνια.<br /><br />Το τουρκικό Γενικό Επιτελείο τοποθετεί στην Κατεχόμενη Κύπρο ένα ολόκληρο οικοσύστημα αεράμυνας, συνδυάζοντας:<br /><br />• Πολυεπίπεδη αεράμυνα μικρής και μεσαίας εμβέλειας (οικογένεια HİSAR). <br /><br />• Στοιχεία άμυνας χαμηλού υψομέτρου και σημειακής άμυνας. <br /><br />• Ραντάρ επιτήρησης μεγάλης εμβέλειας και έγκαιρης προειδοποίησης.<br /><br />• Συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου ικανά να υποβαθμίσουν τα UAV, τις συνδέσεις δεδομένων και την απόδοση του ραντάρ.<br /><br />• Κεντρική σύνδεση αισθητήρων και σκοπευτών διοίκησης και ελέγχου σε πραγματικό χρόνο.<br /><br />Υπενθυμίζουμε ότι τον Τον Ιούνιο του 2025, τουρκικό αρματαγωγό κατέπλευσε στο λιμάνι της κατεχόμενης Αμμοχώστου, φέρνοντας μαζί του μια φονική αποστολή: αυτοκινούμενα πυροβόλα Τ-155 Firtina, τουρκικής κατασκευής, με ισχύ πυρός που μπορεί να αλλάξει τις ισορροπίες στο νησί.<br /><br />Αυτά τα βαριά όπλα, με εμβέλεια που αγγίζει τα 42 χιλιόμετρα, δίνουν στον τουρκικό στρατό τη δυνατότητα να πλήξει στόχους με καταστροφική ακρίβεια, χωρίς την ανάγκη εμπλοκής της τουρκικής αεροπορίας. <br /><br />Στη βάση του Λευκονοίκου, τουρκικά drones, συμπεριλαμβανομένων των φονικών «καμικάζι», περιπολούν τους ουρανούς, έτοιμα να πλήξουν με ακρίβεια κάθε στόχο. Και σαν να μην έφταναν αυτά, από τον Ιανουάριο του 2025, το υπερσύγχρονο ραντάρ STR-700G στο Κιόνελι αλλάζει τα δεδομένα.<br /><br />Το αποτέλεσμα είναι η επίμονη ανίχνευση, η ταχύτερη ταξινόμηση και η ευέλικτη εμπλοκή σε μεγάλο μέρος του εναέριου χώρου της Ανατολικής Μεσογείου.<br /><br />Η Κύπρος βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα. Η τουρκική στρατιωτική ενίσχυση δεν είναι απλώς μια επίδειξη ισχύος, αλλά μια σαφής προειδοποίηση. Οι μικρές αποστάσεις του νησιού καθιστούν τα νέα όπλα ικανά να πλήξουν κρίσιμες υποδομές, ενώ η αεροπορία της Άγκυρας μένει ελεύθερη για άλλα μέτωπα, όπως το Αιγαίο. <br /><br />Δικτυοκεντρικά συνδεδεμένο με πυροβολαρχίες, αντιαεροπορικά συστήματα και UAVs, αυτό το τεχνολογικό τέρας εντοπίζει απειλές, διορθώνει βολές και εξουδετερώνει στόχους με απόκοσμη ακρίβεια, χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση. Με ακτίνα κάλυψης 500 χιλιομέτρων, το ραντάρ αυτό, μαζί με το αντίστοιχο του Πενταδακτύλου, μετατρέπει τα Κατεχόμενα σε απόρθητο φρούριο, ενώ οι μονάδες της Εθνικής Φρουράς γίνονται πιο ευάλωτες από ποτέ.<br /><br />Η Ελλάδα οφείλει να συνδράμει στο νησί με ένα νέο σχέδιο αντιμετώπισης όλων αυτών οπλικών συστημάτων της Άγκυρας, που έχουν στόχο την υπόλοιπη νήσο. <br /><br />Συναγερμός ηχεί στη Λευκωσία, καθώς ο τουρκικός κατοχικός στρατός κλιμακώνει επικίνδυνα τη στρατιωτική του παρουσία στα Κατεχόμενα. Μια νέα, απειλητική σκιά πέφτει πάνω από το διαιρεμένο νησί, με την Άγκυρα να ξεφορτώνει ισχυρά πυροβόλα και προηγμένα οπλικά συστήματα, ενισχύοντας τη στρατηγική της κυριαρχία.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τι ετοιμάζουν οι Τούρκοι; Αθόρυβη δημιουργία πολυεπίπεδης αεράμυνας στα Κατεχόμενα στην Κύπρο.

Η Άγκυρα υλοποιεί σχέδιο πριν προβεί στο οποιοδήποτε επόμενο βήμα κατά της Μεγαλονήσου και της Ανατολικής Μεσογείου Μια αθόρυβη κίνηση με ση...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί οι ΗΠΑ εγκατέλειψαν τους Κούρδους στην Συρία.

<img height="233" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/01/courdoi-sdf-syria-ipa-trump-tourkia-SLpress-825x600.jpg" width="736" /><br /><br /><b>ΣΤΕΛΛΟΥ ΒΑΝΑ</b><br />Γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες εγκαταλείπουν τη συμμαχία με τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) που πρωτοστάτησαν στην μάχη εναντίον του Ισλαμικού Κράτους; Πώς η νέα στρατηγική τους στη Συρία μπορεί να επηρεάσει την Τουρκία;<br /><br />Σε μια περίοδο κατά την οποία οι ισορροπίες στη Συρία μεταβάλλονται ραγδαία, οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν ότι στηρίζουν την κυβέρνηση αλ-Σάραα και ότι η συνεργασία τους με τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF, υπό την ηγεσία των Κούρδων) έχει “λήξει”, επαναφέροντας στο προσκήνιο τις σχέσεις Τουρκίας-ΗΠΑ.<br /><br />Η συμμαχία των ΗΠΑ με τις SDF – των οποίων ο βασικός κορμός είναι οι Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG), τις οποίες η Τουρκία θεωρεί τρομοκρατική οργάνωση – αποτέλεσε ένα από τα πιο προβληματικά ζητήματα στις διμερείς σχέσεις. Στο πλαίσιο αυτό, συζητούνται πλέον οι λόγοι για τους οποίους οι ΗΠΑ τερμάτισαν τη συνεργασία τους με τους Κούρδους της Συρίας, η παρούσα κατάσταση στις σχέσεις Άγκυρας-Ουάσινγκτον και οι πιθανές εξελίξεις στο μέλλον.<br /><br />Οι ΗΠΑ είχαν από νωρίς καταστήσει σαφές ότι η συνεργασία τους με τους Κούρδους, υπό την ομπρέλα των SDF – οι οποίες ιδρύθηκαν επίσημα στις 11 Οκτωβρίου 2015 – ήταν «τακτική, περιστασιακή και προσωρινή» (tactical-transactional-temporary). Η ανακοίνωση περί λήξης αυτής της σχέσης προκάλεσε έντονη απογοήτευση στην κουρδική πλευρά.<br /><br />Γιατί εγκαταλείφθηκαν οι SDF <br /><br />Σύμφωνα με τη Γκιονούλ Τολ, διευθύντρια του Προγράμματος Τουρκίας στο Middle East Institute στην Ουάσινγκτον, όσοι παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις στις ΗΠΑ και στη Συρία δεν αιφνιδιάστηκαν. Η Τολ επισημαίνει ότι μετά τη συνάντηση του προέδρου Τραμπ με τον πρόεδρο Ερντογάν στον Λευκό Οίκο, Αμερικανοί αξιωματούχοι δήλωσαν πως «βρισκόμαστε στην ίδια σελίδα με την Τουρκία στο ζήτημα της Συρίας».<br /><br />Καθοριστικός καταλύτης της αλλαγής αυτής υπήρξε η πτώση του καθεστώτος Άσαντ. Όπως σημειώνει η Τολ: «Υπάρχει πλέον μια νέα κεντρική κυβέρνηση στη Συρία και η Ουάσινγκτον θέλει να επαναπροσδιορίσει τις σχέσεις της μαζί της. Με απλά λόγια, οι ΗΠΑ προτιμούν να συνεργαστούν με τη Δαμασκό, αντί για τις SDF». Παράλληλα, σύμφωνα με τη Wall Street Journal, ο Τραμπ επιδιώκει την πλήρη αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από τη Συρία. Κατά την πρώτη του θητεία είχε επιχειρήσει να το πράξει, χωρίς επιτυχία, λόγω αντιδράσεων από την ηγεσία της CENTCOM.<br /><br />Ο καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Türk-Alman Üniversitesi, Ενές Μπαϊρακλί, εξηγεί ότι οι ΗΠΑ, ενόψει της ανόδου της Κίνας, εφαρμόζουν μια «δομική μεταμόρφωση» που ξεκίνησε επί προηγούμενων προέδρων, αλλά εφαρμόστηκε πιο ριζικά επί Τραμπ. Όπως τονίζει: «Η Συρία δεν αποτελεί κορυφαία προτεραιότητα εξωτερικής πολιτικής για τον Τραμπ· ούτε το PKK, ούτε οι SDF είναι κρίσιμοι παράγοντες σε αυτή την εξίσωση. Εκείνο που επιδιώκεται είναι μια σταθερότητα που δεν θα απαιτεί άμεση αμερικανική εμπλοκή. Και για πρώτη φορά εδώ και περίπου έναν αιώνα, η Δαμασκός διαθέτει κυβέρνηση φιλική προς την Άγκυρα».<br /><br />Αναλυτές επισημαίνουν ότι οι ΗΠΑ επιδιώκουν πλέον συνεργασίες, όχι με οργανώσεις, αλλά με περιφερειακές δυνάμεις. Η Μπιλκεχάν Αλαγκιόζ, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Μαρμαρά, συμφωνεί: «Από τη δεκαετία του ’90, η Μέση Ανατολή αποτελούσε για τις ΗΠΑ πρωτίστως ζήτημα ενεργειακής ασφάλειας. Σήμερα όμως οι ΗΠΑ είναι καθαρός εξαγωγέας ενέργειας. Η στρατηγική σημασία της περιοχής επαναπροσδιορίζεται στο πλαίσιο του ανταγωνισμού με την Κίνα και αυτό καθιστά πιο λογική τη συνεργασία με κράτη, παρά με ένοπλους-μη κρατικούς δρώντες».<br /><br />Τι αναμένουν οι ΗΠΑ από την Τουρκία;<br /><br />Ένα ακόμη ερώτημα είναι κατά πόσο η αλλαγή στάσης της Ουάσινγκτον απέναντι στη Δαμασκό και η συνεκτίμηση των τουρκικών ευαισθησιών, συνδέονται με το Ισραήλ ή το Ιράν. Σύμφωνα με την Αλαγκιόζ, βασική προσδοκία των ΗΠΑ από την Τουρκία είναι ο μόνιμος περιορισμός της ιρανικής επιρροής στη Συρία. Οι σχέσεις της Άγκυρας με τη νέα συριακή κυβέρνηση λειτουργούν ως εγγύηση ότι η ιρανική παρουσία δεν θα επανέλθει, κάτι που για την Ουάσινγκτον συνιστά σημαντικό στρατηγικό κέρδος.<br /><br />Επιπλέον, οι ΗΠΑ αναμένουν από την Τουρκία συμβολή στη διατήρηση της περιφερειακής σταθερότητας και, βραχυπρόθεσμα, στη βελτίωση των σχέσεων με το Ισραήλ – αν και η παρούσα κυβέρνηση Νετανιάχου, καθιστά μια τέτοια εξέλιξη δύσκολη στο άμεσο μέλλον.<br />Η Τολ σημειώνει ότι το γεγονός πως το Ισραήλ δεν αντέδρασε στις επιχειρήσεις κατά των SDF ενδέχεται να υποδηλώνει μια σιωπηρή συνεννόηση που μειώνει την ένταση, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα τερματιστεί η επιθετική ρητορική μεταξύ Ερντογάν και Νετανιάχου.<div><br />Μπορεί να επηρεαστούν άλλα μέτωπα;<br /><br />Ανοικτό παραμένει το ερώτημα κατά πόσο η αποκλιμάκωση στο θέμα των SDF μπορεί να διευκολύνει την άρση του αδιεξόδου γύρω από την αγορά των ρωσικών S-400 και το πρόγραμμα των F-35. Ο Μπαϊρακλί υπενθυμίζει ότι ο Τραμπ έχει επανειλημμένα δηλώσει πως επιθυμεί την επίλυση αυτών των ζητημάτων. Η Τουρκία είχε αποβληθεί από το πρόγραμμα των F-35 το 2019, λόγω της αγοράς των S-400, ενώ τον Δεκέμβριο του 2020 της επιβλήθηκαν κυρώσεις, στο πλαίσιο του νόμου CAATSA.<br /><br />Η Τολ, ωστόσο, τονίζει ότι μια λύση ευνοϊκή για την Άγκυρα προϋποθέτει συνεργασία του Λευκού Οίκου με το Κογκρέσο – κάτι που δεν χαρακτηρίζει ιδιαίτερα τον Τραμπ, ο οποίος συχνά επιλέγει να κυβερνά μέσω προεδρικών διαταγμάτων.</div><div><br />Θα διαρκέσει η σχέση Τραμπ-Ερντογάν;<br /><br />Η στενή προσωπική σχέση των δύο ηγετών γεννά ερωτήματα ως προς τη διάρκειά της και τη μακροπρόθεσμη επίδρασή της στις σχέσεις Τουρκίας-ΗΠΑ. Η Τολ εκτιμά ότι οι πολιτικές του Τραμπ θα έχουν μακροχρόνιες συνέπειες, ανεξαρτήτως του ποιος θα τον διαδεχθεί:<br />«Ακόμη κι αν ο επόμενος πρόεδρος ακολουθήσει διαφορετική πορεία, ο κόσμος θα έχει ήδη μετακινηθεί προς ένα σύστημα νέων συμμαχιών και μικρότερης εξάρτησης από τις ΗΠΑ».<br /><br />Ο Μπαϊρακλί θεωρεί ότι η μεταβολή της αμερικανικής πολιτικής είναι δομική και θα συνεχιστεί και μετά τον Τραμπ, είτε με άλλον Ρεπουμπλικάνο πρόεδρο, είτε με τον ίδιο. Η Αλαγκιόζ συμφωνεί, επισημαίνοντας ότι οι θετικές εξελίξεις για την Τουρκία δεν εδράζονται μόνο σε προσωπικές σχέσεις, αλλά σε βαθύτερη θεσμική αλλαγή της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γιατί οι ΗΠΑ εγκατέλειψαν τους Κούρδους στην Συρία.

ΣΤΕΛΛΟΥ ΒΑΝΑ Γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες εγκαταλείπουν τη συμμαχία με τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) που πρωτοστάτησαν στην μάχη ε...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι 3 εβδομάδες που άλλαξαν τα πάντα στον κόσμο.

<img height="213" src="https://www.naftemporiki.gr/wp-content/uploads/2026/01/skaki-696x464.jpg" width="720" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Μέσα σε λιγότερο από έναν μήνα κλονίστηκαν θεμελιώδεις παραδοχές της παγκόσμιας πολιτικής και οικονομίας</span></h3><b>Νατάσα Στασινού </b><br />«Υπάρχουν δεκαετίες στις οποίες δεν συμβαίνει τίποτα – και εβδομάδες στις οποίες συμβαίνουν δεκαετίες». Η φράση που αποδίδεται στον Λένιν περιγράφει με ακρίβεια τις πρώτες εβδομάδες του 2026.<br /><br />Μέσα σε λιγότερο από έναν μήνα, εξελίξεις από τη Βενεζουέλα εώς το Νταβός και από τη Γροιλανδία έως τη Μινεάπολη έχουν αρχίσει να κλονίζουν θεμελιώδεις παραδοχές της παγκόσμιας πολιτικής και οικονομίας, με επιπτώσεις που ενδέχεται να διαρκέσουν χρόνια.<br /><br />Για δεκαετίες, η διεθνής τάξη στηριζόταν σε τρεις άξονες: στη στενή σύμπλευση ΗΠΑ και Δύσης στη βάση κοινών αξιών, στην οικονομική αλληλεξάρτηση μέσω των παγκόσμιων αλυσίδων παραγωγής και σε ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα με ανεξάρτητες κεντρικές τράπεζες και άφθονη παγκόσμια ρευστότητα.<br /><br />Τον Ιανουάριο του 2026, και οι τρεις αυτοί άξονες δοκιμάζονται ταυτόχρονα, όπως εξηγεί σε ανάλυσή της η Wall Street Journal.<br /><br />Η ρήξη ΗΠΑ – Ευρώπης παύει να είναι θεωρητική<br /><br />Η δήλωση του Ντόναλντ Τραμπ στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός ότι οι ΗΠΑ «πρέπει να αποκτήσουν τη Γροιλανδία» ίσως αποδειχθεί ιστορική καμπή.<br /><br />Όπως η πτώση του Τείχους του Βερολίνου συμβόλισε το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, έτσι μια αμερικανική αξίωση επί εδάφους κράτους-μέλους του NATO θα μπορούσε να συμβολίσει το τέλος της Δύσης ως συμμαχίας αξιών, προειδοποιεί η WSJ.<br /><br />Ο Τραμπ απείλησε ευθέως την Ευρώπη με εμπορικό πόλεμο αν δεν ικανοποιηθεί η απαίτηση για τη Γροιλανδία, αφήνοντας ανοιχτό ακόμη και το ενδεχόμενο χρήσης στρατιωτικής ισχύος. Παρότι οι απειλές αποσύρθηκαν προσωρινά, δεν υπήρξε επίσημη υπαναχώρηση από τον στόχο. Το μήνυμα προς τους Ευρωπαίους ηγέτες ήταν σαφές: οι ΗΠΑ δεν δεσμεύονται πλέον από τις παλιές «κόκκινες γραμμές».<br /><br />Οι αγορές αντέδρασαν άμεσα. Πτώση μετοχών, άνοδος αποδόσεων ομολόγων και στροφή στον χρυσό κατέγραψαν τον φόβο ότι οι θεσμοί που συγκρατούσαν τη Δύση αρχίζουν να αποδομούνται.<div><br />To δόγμα Ντονρόε<br /><br /></div><div>Η απομάκρυνση του Νικολάς Μαδούρο από την εξουσία στη Βενεζουέλα σηματοδοτεί μια διαφορετική αμερικανική προσέγγιση στη Λατινική Αμερική.<br /><br />Σε αντίθεση με προηγούμενες παρεμβάσεις, η Ουάσιγκτον δεν έδωσε προτεραιότητα στη δημοκρατική μετάβαση, αλλά στον έλεγχο στρατηγικών πόρων — κυρίως του πετρελαίου.<br /><br />Η κίνηση περιορίζει την επιρροή της Κίνας στην περιοχή, λειτουργώντας ως μια σύγχρονη εκδοχή του Δόγματος Μονρόε: όχι για να αποτραπεί η αποικιοκρατία, αλλά για να διασφαλιστεί ο έλεγχος πρώτων υλών σε έναν κόσμο αυξανόμενου γεωοικονομικού ανταγωνισμού. Αυτό είναι το λεγόμενο δόγμα Ντονρόε.<br /><br />Η Κίνα επιστρέφει στο τραπέζι – και οι σύμμαχοι αναπροσαρμόζονται<br /><br />Παρά τη σκληρή ρητορική των τελευταίων ετών, η επιστροφή Τραμπ στον Λευκό Οίκο δεν συνοδεύτηκε από ένα συνεκτικό μέτωπο της Δύσης απέναντι στην Κίνα. Το αντίθετο: ο Καναδάς αναθεώρησε τη στάση του, μειώνοντας δασμούς στα κινεζικά ηλεκτρικά οχήματα, σε αντάλλαγμα για κινεζικές παραχωρήσεις σε αγροτικά προϊόντα.<br /><br />Ο Καναδός πρωθυπουργός Μαρκ Κάρνεϊ το έθεσε ωμά στο Νταβός: «Δεν συμμερίζονται όλοι οι εταίροι μας τις ίδιες αξίες».<br /><br />Η συμφωνία μπορεί να είναι μικρή σε μέγεθος, αλλά δείχνει πώς τρίτες χώρες επιχειρούν να μειώσουν την εξάρτησή τους από τις ΗΠΑ, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει στενότερους δεσμούς με το Πεκίνο.<br />Τεχνολογική αυτάρκεια των ΗΠΑ – με γεωπολιτικό κόστος<br /><br />Στον τομέα της τεχνολογίας, οι ΗΠΑ καταγράφουν πρόοδο. Η συμφωνία με την Taiwan Semiconductor Manufacturing Company για νέες επενδύσεις δισεκατομμυρίων στην Αριζόνα ενισχύει την αμερικανική αυτάρκεια σε προηγμένα τσιπ, κρίσιμα για την τεχνητή νοημοσύνη και τις επικοινωνίες.<br /><br />Όπως το σχιστολιθικό πετρέλαιο απελευθέρωσε τις ΗΠΑ από την ενεργειακή εξάρτηση, έτσι και η μερική αυτάρκεια στα μικροτσίπ μειώνει τη στρατηγική εξάρτηση από την Ταϊβάν. Το τίμημα, ωστόσο, είναι γεωπολιτικό: όσο λιγότερο ζωτική είναι η Ταϊβάν για τις ΗΠΑ, τόσο μειώνεται και το κίνητρο υπεράσπισής της.<br /><br />Ανοιχτός πόλεμος Λευκού Οίκου – Fed<br /><br />Η σύγκρουση του Τραμπ με την Federal Reserve κλιμακώνεται επικίνδυνα. Η ποινική έρευνα εις βάρος του προέδρου της Fed Jerome Powell, με αφορμή τεχνικά ζητήματα, ερμηνεύεται ευρέως ως προσπάθεια υπονόμευσης της ανεξαρτησίας της κεντρικής τράπεζας.<br /><br />Παρότι το Ανώτατο Δικαστήριο έδειξε απρόθυμο να επιτρέψει πολιτικές παρεμβάσεις στη Fed, η ζημιά έχει ήδη γίνει. Οι επενδυτές δεν μπορούν πλέον να θεωρούν δεδομένο ότι η αμερικανική νομισματική πολιτική θα καθοδηγείται αποκλειστικά από μακροοικονομικά κριτήρια.<br /><br />Ιαπωνία: Το τέλος του εύκολου χρήματος<br /><br />Την ίδια στιγμή, η Ιαπωνία εγκαταλείπει σταδιακά την εποχή των μηδενικών επιτοκίων. Η άνοδος των αποδόσεων των ιαπωνικών ομολόγων και η πολιτική αβεβαιότητα εντείνουν τους φόβους για τη βιωσιμότητα του τεράστιου δημόσιου χρέους της χώρας.<br /><br />Καθώς η Ιαπωνία είναι από τους μεγαλύτερους πιστωτές παγκοσμίως, κάθε αλλαγή στο κόστος δανεισμού της επηρεάζει άμεσα τις ΗΠΑ και άλλες υπερχρεωμένες οικονομίες.<br /><br />Και όλα αυτά… μέσα στον Ιανουάριο<br /><br />Στις παραπάνω εξελίξεις προστίθενται οι εντάσεις στη Μινεσότα λόγω της μεταναστευτικής πολιτικής, οι απειλές για ενεργοποίηση του Insurrection Act και η ανοιχτή σύγκρουση ομοσπονδιακής και πολιτειακής εξουσίας.<br /><br />Καθεμία από αυτές τις εξελίξεις θα ήταν από μόνη της κοσμογονική. Μαζί, συνθέτουν ένα σκηνικό βαθιάς αναδιάταξης της παγκόσμιας τάξης. Και είναι μόλις Ιανουάριος.<br /><br /><a href="https://www.naftemporiki.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οι 3 εβδομάδες που άλλαξαν τα πάντα στον κόσμο.

Μέσα σε λιγότερο από έναν μήνα κλονίστηκαν θεμελιώδεις παραδοχές της παγκόσμιας πολιτικής και οικονομίας Νατάσα Στασινού  «Υπάρχουν δεκαετίε...

Διαβάστε την συνέχεια

Αρχίζει η περιπέτεια στο Αιγαίο.

<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjI7y_oGBz8uIEOs8SQJEUIEkWtWpXl_2Hv9aK5KyPBVXFL4wD9alpfHtXQikutKOHVupZVGUuxDQu9A3f2miRcAlA_0eXyu8oNuXa0tV-tHkKui2j1-qgmcX5XX33bWEyF75G-TgMlQv7yT59ft4Ho3OmUWoLocs8XOISTh-WarNJ286BhoSFTTjQ8wKA/s400/7776679645Troupakis544.jpg"><img border="0" height="210" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjI7y_oGBz8uIEOs8SQJEUIEkWtWpXl_2Hv9aK5KyPBVXFL4wD9alpfHtXQikutKOHVupZVGUuxDQu9A3f2miRcAlA_0eXyu8oNuXa0tV-tHkKui2j1-qgmcX5XX33bWEyF75G-TgMlQv7yT59ft4Ho3OmUWoLocs8XOISTh-WarNJ286BhoSFTTjQ8wKA/w736-h210/7776679645Troupakis544.jpg" width="736" /></a><div><br /></div><div>Η Άγκυρα «διχοτομεί» το Αρχιπέλαγος με Navtex διετούς διαρκείας (!) παραμονές της συναντήσεως Μητσοτάκη με Ερντογάν στις 12 Φεβρουαρίου για διάλογο εφ’ όλης της ύλης – Επαναφέρει και την αποστρατιωτικοποίηση – «Τεστάρουν» την Κυβέρνηση, όπως και με την αναβολή της συναντήσεως στην Νέα Υόρκη<br /><br />ΓΙΑ ΠΟΛΛΟΣΤΗ φορά η Άγκυρα δοκιμάζει τις αντοχές μας. Όπως τις είχε δοκιμάσει και στο παρελθόν αναβάλλοντας την συνάντηση της Νέας Υόρκης. Ενώ προγραμματίζεται η επομένη συνάντησις Μητσοτάκη-Ερντογάν και μάλιστα γίνεται λόγος για προσδιορισμό της στις 12 Φεβρουαρίου, η Τουρκία «διχοτομεί» το Αιγαίο με νέα NAVTEX, η οποία μάλιστα έχει διετή διάρκεια. Η Αθήνα, αν και δεν φαίνεται διατεθειμένη να αναβάλει την συνάντηση, είναι προβληματισμένη. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο σύμβουλος του Πρωθυπουργού για την εξωτερική πολιτική κ. Σωτήριος Σέρμπος παρουσίασε μιάν ανάλυση της καταστάσεως, συμφώνως προς την οποία η Τουρκία εξασφαλίζει πλεονεκτήματα στην διεθνή σκηνή.<br /><br />Ειδικώτερα εξετίμησε ότι μπορεί ο Πρόεδρος Τράμπ να ζητήσει την βοήθεια της Τουρκίας στον Καύκασο, στο πλαίσιο μιάς αντιπαραθέσεως με την Ρωσσία. Παρ’ ότι δεν φαίνεται στην παρούσα φάση να υπάρχει αντιπαράθεσις ΗΠΑ ‒ Ρωσσίας, γεγονός είναι ότι η Άγκυρα έχει εξασφαλίσει πλεονεκτήματα, καθώς αποτελεί στρατηγικό στήριγμα της αμερικανικής πολιτικής στην Μέση Ανατολή. Η Τουρκία έχει ήδη επεκτείνει την επιρροή στην Συρία, όπου οι Αμερικανοί εγκατέλειψαν τους επί σειράν ετών συμμάχους τους Κούρδους, δίδοντας στον Ερντογάν πλεονεκτήματα και εφαλτήριο για περαιτέρω επέκταση στην πρόσω Ασία. Και να μην ξεχνάμε τις γνωστές δηλώσεις του πρέσβεως των ΗΠΑ στην Άγκυρα Τομ Μπάρακ, ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ ομίλησε για ανασύσταση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, χαρακτηρίζοντας την Ελλάδα και την Τουρκία «τούβλα που πρέπει να ενωθούν» προκειμένου να ανοίξουν οι δίαυλοι μεταφοράς ενεργειακών πόρων από τον Καύκασο προς την Μεσόγειο. Το έργο αυτό απαιτεί την συνεργασία και της Ελλάδος.<br /><br />Η NAVTEX λοιπόν, την οποία εκήρυξε η Τουρκία, εντάσσεται στην λογική του να φέρει την Ελλάδα όχι μόνον να συνεργασθεί, αλλά και να το πράξει «στριμωγμένη στην γωνία». Υπό το βάρος επιβολής υποχωρήσεων. Τούτο αποδεικνύει ότι τα νερά στο Αιγαίο μόνον ήρεμα δεν είναι. Απ’ εναντίας ταράσσονται όλο και περισσότερο. Και για τους γνωρίζοντες την τακτική των Τούρκων είναι προφανές ότι η Άγκυρα θεωρεί ότι έχει πλεονεκτήματα. Διαφορετικά δεν θα προχωρούσε.<br /><br />Εδώ όμως προσπαθεί να κατοχυρώσει δικαιώματα σε περιοχές οι οποίες ανήκουν στην Ελλάδα. Δηλαδή: Πρώτον, προωθεί τις θέσεις της, ότι έχει αρμοδιότητα να εκδίδει άδειες και οδηγίες προς ναυτιλλομένους στο Αιγαίο, τουλάχιστον ανατολικώς του 25ου μεσημβρινού, τον οποίο θεωρεί όριο της περιοχής που πρέπει να τελεί υπό τον έλεγχό της. Δεύτερον, στην συγκεκριμένη NAVTEX 0880 κατονομάζονται 23 ελληνικά νησιά και συγκεκριμένα η Θάσος, ο Άγιος Ευστράτιος, τα Ψαρά, η Σαμοθράκη, η Λήμνος, η Λέσβος, η Χίος, η Ικαρία, η Σάμος, η Αστυπάλαια, η Ρόδος, η Χάλκη, η Κάρπαθος, η Κάσος, η Τήλος, η Νίσυρος, η Κάλυμνος, η Λέρος, η Πάτμος, οι Λειψοί, η Σύμη, η Κως, και το σύμπλεγμα Καστελλορίζου ως τελούντα «υπό καθεστώς μόνιμης αποστρατιωτικοποιήσεως.» Κάνει επίκληση του σχετικού άρθρου της Διασκέψεως του Λονδίνου του 1914, της Συνθήκης της Λωζάννης του 1923 και της Συνθήκης των Παρισίων του 1947, οι οποίες, κατά την τουρκική ανάγνωση, υπαγορεύουν ότι «δεν πρέπει να διεξάγονται στρατιωτικές δραστηριότητες στα χωρικά ύδατα αυτών των νησιών.»<br /><br />Το ερώτημα είναι αν, υπό τις συνθήκες αυτές, η Αθήνα θα συνεχίσει την προετοιμασία της συναντήσεως Μητσοτάκη-Ερντογάν και της συγκλήσεως του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδος-Τουρκίας στην Άγκυρα. Διότι οι κινήσεις της Τουρκίας φέρνουν την Ελλάδα σε θέση αμυνομένου. Είναι λοιπόν σκόπιμο υπό τις συνθήκες αυτές να συμφωνήσουμε στην διεξαγωγή του Ανωτάτου Συμβουλίου, το οποίο μέχρι σήμερα έχει αναβληθεί, πάντα με υπαιτιότητα της Αγκύρας;<br /><br /><a href="https://www.estianews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div><div><br /></div>

Αρχίζει η περιπέτεια στο Αιγαίο.

Η Άγκυρα «διχοτομεί» το Αρχιπέλαγος με Navtex διετούς διαρκείας (!) παραμονές της συναντήσεως Μητσοτάκη με Ερντογάν στις 12 Φεβρουαρίου για ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το παρασκήνιο μιας κρίσης που έφερε τις ΗΠΑ στα πρόθυρα στρατιωτικής εμπλοκής .

<h3 style="text-align: left;"><a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/01/Trump-Greenland.jpg"><img src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/01/Trump-Greenland-696x464.jpg" /></a><span style="font-weight: normal;">.Σε πανικό το Κογκρέσο, βροχή τα τηλεφωνήματα στον Ρούμπιο</span></h3>Ενώ οι διπλωματικές αποστολές στην Κοπεγχάγη και το Νουούκ θεωρούσαν πως οι συζητήσεις για το μέλλον της Γροιλανδίας κινούνταν σε τροχιά κανονικότητας, μια σειρά από αιφνιδιαστικές κινήσεις του Λευκού Οίκου μετέτρεψαν το παγωμένο νησί στο πιο θερμό μέτωπο της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ.<br />Η άρνηση της κυβέρνησης Τραμπ να αποκλείσει τη χρήση στρατιωτικής βίας για την προσάρτηση του εδάφους δεν προκάλεσε απλώς διεθνή κατακραυγή, αλλά πυροδότησε έναν πρωτοφανή συναγερμό στο εσωτερικό της Ουάσιγκτον. Πίσω από τις κλειστές πόρτες του Καπιτωλίου, το κλίμα τις τελευταίες εβδομάδες άγγιξε τα όρια του πανικού. Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι νομοθέτες, βλέποντας τον κίνδυνο μιας ανεξέλεγκτης στρατιωτικής εμπλοκής χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου, εξαπέλυσαν μια απεγνωσμένη διπλωματική αντεπίθεση. Τα τηλέφωνα στο γραφείο του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπι<a href="https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%AC%CF%81%CE%BA%CE%BF_%CE%A1%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%BF">ο</a>, δεν σταμάτησαν να χτυπούν, με κορυφαία στελέχη και των δύο κομμάτων να προειδοποιούν ακόμη και για το φάσμα μιας νέας διαδικασίας καθαίρεσης (impeachment). Σήμερα, καθώς η σκόνη των απειλών αρχίζει να υποχωρεί, αποκαλύπτεται το βάθος ενός συγκεντρωτικού μοντέλου διακυβέρνησης που είναι διατεθειμένο να φτάσει στα άκρα, παρακάμπτοντας την παραδοσιακή διπλωματία και αφήνοντας τους συμμάχους των ΗΠΑ σε κατάσταση διαρκούς σοκ.<br /><br />Το κλειστό… κλαμπ του Τραμπ<br /><br />Ο αποκλεισμός των ίδιων των διπλωματών του εντάσσεται στο μοτίβο της χάραξης εξωτερικής πολιτικής του Τραμπ, η οποία έχει παρεκκλίνει έντονα σε μια σειρά ζητημάτων και συχνά διαμορφώνεται χωρίς τους αξιωματούχους εθνικής ασφάλειας που σε άλλες αμερικανικές προεδρίες βοηθούσαν στην κατεύθυνση της πολιτικής. Αντ’ αυτού, οι κινήσεις της κυβέρνησης Τραμπ, οι οποίες περιελάμβαναν μια έμμεση απειλή κατάληψης της Γροιλανδίας, ένα σχέδιο για νέους δασμούς στους συμμάχους των ΗΠΑ και μια πίεση για την απόσπαση παραχωρήσεων από τη Δανία, η οποία διοικεί τη Γροιλανδία, φάνηκαν να καθοδηγούνται αποκλειστικά από τον Τραμπ και μια μικρή ομάδα στενών συνεργατών.<div><br />Όπως ανέφερε το Reuters αυτή την εβδομάδα, σε αυτούς τους συνεργάτες περιλαμβάνονταν ο υπουργός Εμπορίου Χάουαρντ Λούτνικ, ο οποίος πρότεινε την ιδέα των δασμών, καθώς και ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς, ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο και άλλοι που προσπάθησαν να αποτρέψουν τον Τραμπ από το να εξετάσει το ενδεχόμενο χρήσης στρατιωτικής βίας.<br />Με πολλούς τρόπους, είναι μια προσέγγιση που λειτουργεί για τον Τραμπ, δεδομένης της καχυποψίας του προς τη γραφειοκρατία της Ουάσιγκτον και της επιθυμίας του να εφαρμόζονται γρήγορα οι αποφάσεις του. Όμως οι ξαφνικές ανακοινώσεις και οι απρόσμενες ανατροπές που προκύπτουν από αυτήν ενέχουν τον κίνδυνο διαρκούς ζημιάς στις σχέσεις με βασικούς συμμάχους των ΗΠΑ.<br />Όταν κλήθηκε να σχολιάσει διάφορα παραδείγματα κινήσεων του Λευκού Οίκου που εξέπληξαν τους διπλωμάτες οι οποίοι εμπλέκονται σε υποθέσεις όπως η Γροιλανδία, η Ουκρανία και η Συρία, η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Άννα Κέλι δήλωσε ότι οι άνθρωποι «που κάνουν διαρροές στο Reuters» δεν ήταν ενήμεροι για τις ευαίσθητες συζητήσεις και ότι τα επιτεύγματα της ομάδας εθνικής ασφάλειας του Τραμπ μιλούν από μόνα τους.<br />«Ο πρόεδρος εξελέγη για να εφαρμόσει την εξωτερική πολιτική “Πρώτα η Αμερική” (America First) και το έχει πράξει πιο αποτελεσματικά μέσω της προσέγγισής του από την κορυφή προς τα κάτω», δήλωσε η Κέλι.<br /><br />Στρατιωτική δράση<br /><br />Ο κίνδυνος σε αυτή τη συγκεντρωτική -και προσωποποιημένη- προσέγγιση έγινε σαφής τις τελευταίες εβδομάδες.<br />Η διατλαντική οργή για τη Γροιλανδία κλιμακώθηκε μετά από μια συνέντευξη στο CNN στις 5 Ιανουαρίου από τον αναπληρωτή προσωπάρχη του Λευκού Οίκου Στίβεν Μίλερ. Ερωτηθείς αν ο Λευκός Οίκος θα απέκλειε, μετά τη στρατιωτική επιχείρηση στη Βενεζουέλα δύο ημέρες πριν, τη στρατιωτική δράση για την απόκτηση της Γροιλανδίας, ο Μίλερ αρνήθηκε να απαντήσει άμεσα.<br />Ο Τραμπ και αξιωματούχοι της κυβέρνησής του φάνηκαν να εμμένουν στην πιθανότητα χρήσης βίας στη Γροιλανδία σε συνεντεύξεις και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τα σχόλια αυτά προκάλεσαν σύγχυση και συναγερμό στην Ουάσιγκτον και μεταξύ των συμμάχων των ΗΠΑ.</div><div><br />Στο Κογκρέσο, Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι ανησύχησαν καθώς η κυβέρνηση φαινόταν για άλλη μια φορά να προχωρά σε μια μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση χωρίς να συμβουλευτεί προηγουμένως το Κογκρέσο, δήλωσαν δύο πηγές που γνωρίζουν το θέμα. Νομοθέτες τηλεφώνησαν στον Ρούμπιο και σε ανώτερους αξιωματούχους του Λευκού Οίκου, εκθέτοντας τις ανησυχίες τους και συμβουλεύοντας την κυβέρνηση να μην προχωρήσει, ανέφερε μία από αυτές τις πηγές. Ορισμένοι Ρεπουμπλικάνοι νομοθέτες είπαν επίσης σε κυβερνητικούς αξιωματούχους ότι φοβούνται μια πιθανή έρευνα παραπομπής (impeachment) για οποιαδήποτε στρατιωτική εισβολή στη Γροιλανδία.</div><div><br />Την τελευταία εβδομάδα, ο Τραμπ εκτόνωσε την ένταση, αποσύροντας την απειλή του για επιβολή δασμών στους συμμάχους που υποστηρίζουν τη Γροιλανδία και λέγοντας ότι κατέληξε στα βασικά σημεία μιας συμφωνίας με το ΝΑΤΟ για το μέλλον του νησιού.<br />Ο Τραμπ δήλωσε ότι ο ίδιος και ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε «διαμόρφωσαν το πλαίσιο μιας βόσον αφορά τη Γροιλανδία και, στην πραγματικότητα, ολόκληρη την περιοχή της Αρκτικής» κατά τη διάρκεια συνομιλιών στο Νταβός της Ελβετίας.<br />Ωστόσο, η στρατιωτική δράση δεν εξετάστηκε ποτέ σοβαρά, σύμφωνα με δύο πηγές προσκείμενες στην κυβέρνηση.<br />Η Κόρι Σάκι, πρώην αξιωματούχος του Πενταγώνου και του Λευκού Οίκου στο American Enterprise Institute, δήλωσε ότι με την απειλή του Τραμπ να καταλάβει τη Γροιλανδία με τη βία, η ζημιά έχει ήδη γίνει. «Ο Τραμπ είναι τόσο αλλοπρόσαλλος με τις απειλές του, που δεν υπάρχει τρόπος να διασφαλιστεί ότι δεν θα αλλάξει γνώμη και θα το ξανακάνει. Έχει καταστήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες αναξιόπιστες στους στενότερους φίλους μας», δήλωσε η Σάκι.<br />Ερωτηθείσα για σχόλιο, συμπεριλαμβανομένων των παρατηρήσεων του Μίλερ, η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Κέλι δήλωσε: «Εάν αυτή η συμφωνία προχωρήσει… οι Ηνωμένες Πολιτείες θα επιτύχουν όλους τους στρατηγικούς τους στόχους όσον αφορά τη Γροιλανδία, με πολύ μικρό κόστος, για πάντα».</div><div><br />Ο Τραμπ και οι υποστηρικτές του επιμένουν ότι οι ΗΠΑ χρειάζονται τη Γροιλανδία για να αποκρούσουν τις απειλές από τη Ρωσία και την Κίνα στην Αρκτική και ότι η Δανία δεν μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλειά της. Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν ήδη βάση στο νησί και τη δυνατότητα να επεκτείνουν την παρουσία τους εκεί βάσει συνθήκης του 1951 με τη Δανία.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το παρασκήνιο μιας κρίσης που έφερε τις ΗΠΑ στα πρόθυρα στρατιωτικής εμπλοκής .

.Σε πανικό το Κογκρέσο, βροχή τα τηλεφωνήματα στον Ρούμπιο Ενώ οι διπλωματικές αποστολές στην Κοπεγχάγη και το Νουούκ θεωρούσαν πως οι συζητ...

Διαβάστε την συνέχεια

Αυτά που σας κρύβουν: Η εφιαλτική «επόμενη μέρα» ενός πλήγματος στο Ιράν.

<img height="203" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/01/IRAN-US-630x400.jpg" width="703" /><br /><br />Με περισσότερους από ένα εκατομμύριο στρατιώτες και μια «αυτοκτονική» Επαναστατική Φρουρά, το Ιράν δεν θυμίζει σε τίποτα το Ιράκ ή το Αφγανιστάν. Ο Μοσάμπ Χασάν Γιουσέφ αναλύει γιατί οι αεροπορικές επιδρομές δεν αρκούν και πώς η «επόμενη μέρα» θα μπορούσε να προκαλέσει ένα παγκόσμιο γεωπολιτικό σοκ.<br /><br />Υπό τη βαριά σκιά της κλιμάκωσης στις σχέσεις ΗΠΑ-Ιράν, ο Μοσάμπ Χασάν Γιουσέφ, πρώην στέλεχος της Χαμάς που μετατράπηκε σε δριμύ επικριτή των ισλαμιστικών καθεστώτων, κατέθεσε μια σκληρή αποτίμηση των προκλήσεων που θα αντιμετωπίσει οποιοσδήποτε Αμερικανός πρόεδρος προτού δώσει το «πράσινο φως» για στρατιωτική δράση κατά της Τεχεράνης.<br /><br />Σε μια εκτενή ανάρτηση στην πλατφόρμα «Χ», ο Γιουσέφ =γιος του συνιδρυτή της Χαμάς, Σεΐχη Χασάν Γιουσέφ, ο οποίος αυτομόλησε στο Ισραήλ τη δεκαετία του 1990- παρουσίασε αυτό που ο ίδιος αποκαλεί «πραγματική ενημέρωση» για τους κινδύνους μιας τέτοιας σύγκρουσης.<br /><br />Αντλώντας από τη μοναδική του οπτική στις συγκρούσεις της Μέσης Ανατολής, προειδοποιεί για έναν βάλτο που θα μπορούσε να επισκιάσει τις προηγούμενες εμπλοκές στο Ιράκ και το Αφγανιστάν.<br /><br />Ο Γιουσέφ ξεκινά με τη δεινή στρατιωτική ραχοκοκαλιά του Ιράν: περίπου 610.000 εν ενεργεία στρατιώτες, ενισχυμένοι από 190.000 μέλη του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) και έως και 450.000 επιστρατεύσιμους παραστρατιωτικούς των Μπασίτζ, ανεβάζοντας το σύνολο των δυνάμεων πάνω από το ένα εκατομμύριο.<br /><br />Ενώ η αμερικανική αεροπορική και ναυτική υπεροχή θα μπορούσε να κυριαρχήσει σε έναν συμβατικό πόλεμο, ο ίδιος υποστηρίζει ότι αυτοί οι μαχητές είναι οχυρωμένοι, ιδεολογικά καθοδηγούμενοι και διατεθειμένοι να στρέψουν τα όπλα τους στο εσωτερικό κατά Ιρανών πολιτών ή στο εξωτερικό κατά αθώων σε όλη την περιοχή προκειμένου να διατηρήσουν την εξουσία.<br /><br />Η πρόσφατη βάναυση καταστολή των πανεθνικών διαδηλώσεων από το καθεστώς, η οποία προκάλεσε την παγκόσμια κατακραυγή, υπογραμμίζει αυτή την αδίστακτη στάση, σημειώνει ο Γιουσέφ.<br /><br />«Η καταστολή των διαδηλωτών έδειξε την προθυμία τους να κρατήσουν όμηρο έναν ολόκληρο πληθυσμό και να μεταθέσουν την ευθύνη στις Ηνωμένες Πολιτείες για τη ζημιά», έγραψε, υπονοώντας ότι αυτές οι δυνάμεις είναι έτοιμες να θυσιάσουν εκατομμύρια Ιρανούς και να πυροδοτήσουν περιφερειακό χάος παρά να παραδοθούν.<br /><br />Οι αεροπορικές επιδρομές από μόνες τους, υποστηρίζει ο Γιουσέφ, δεν θα αρκούσαν για την εξουδετέρωση της απειλής.<br /><br />Οι χερσαίες δυνάμεις θα ήταν απαραίτητες, κάτι που θα σήμαινε παρατεταμένες αστικές μάχες που θυμίζουν τις εξαντλητικές συγκρούσεις στη Φαλούτζα, τη Χαν Γιουνίς και το Αφγανιστάν.<br /><br />Οι παρενέργειες θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε εξεγέρσεις ανάλογες με εκείνες στην Υεμένη, το Ιράκ, το Αφγανιστάν και τη Συρία, με το κόστος να εκτοξεύεται σε τρισεκατομμύρια και χωρίς κανένα όριο στις αμερικανικές απώλειες, και μάλιστα χωρίς εγγυημένη νίκη.<br /><br />Σχετικά με το οπλοστάσιο του Ιράν, ο Γιουσέφ δίνει έμφαση στους χιλιάδες βαλλιστικούς πυραύλους μικρού και μεσαίου βεληνεκούς που μπορούν να πλήξουν αμερικανικές βάσεις στο Αλ Ουντέιντ του Κατάρ, στο Μπαχρέιν, στο Κουβέιτ, ακόμη και στο Ισραήλ.<br /><br />Υπενθυμίζει προηγούμενες επιδείξεις ισχύος: τον βομβαρδισμό του 2020 με 180 βλήματα κατά της βάσης Αλ Άσαντ στο Ιράκ, που προκάλεσε εγκεφαλικές κακώσεις σε Αμερικανούς στρατιώτες, και ένα πλήγμα τον Ιούνιο του 2025 στο Αλ Ουντέιντ.<br /><br />Το Ιράν δεν χρειάζεται μαζικές ομοβροντίες, εξηγεί· η συνεχής, χαμηλής έντασης παρενόχληση θα μπορούσε να εξαντλήσει τους αμερικανικούς πόρους και να διαβρώσει την πολιτική βούληση με την πάροδο του χρόνου.<br /><br />Αυτό τροφοδοτεί έναν ευρύτερο κίνδυνο παρατεταμένης σύγκρουσης, όπου το Ιράν χρησιμοποιεί πληρεξουσίους (proxies) για αντίποινα, αντιγράφοντας τις τακτικές φθοράς της Υεμένης.<br /><br />Κάθε συμπλοκή επιβαρύνει την αμερικανική άμυνα και τις συμμαχίες, κλονίζοντας ενδεχομένως την εγχώρια υποστήριξη όσο οι μήνες περνούν.<br /><br />Καμία συζήτηση για το Ιράν δεν είναι πλήρης χωρίς αναφορά στα Στενά του Ορμούζ, από όπου διέρχονται καθημερινά 20 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου, περίπου το 20% της παγκόσμιας προσφοράς.<br /><br />Το Ιράν έχει ιστορικό ναρκοθέτησης αυτών των υδάτων και έχει εξασκηθεί στη διακοπή της ναυσιπλοΐας σε στρατιωτικές ασκήσεις.<br /><br />Οι νάρκες θα μπορούσαν να παραμείνουν για χρόνια, με την εκκαθάρισή τους να απαιτεί μήνες, απειλώντας τις παγκόσμιες εμπορικές οδούς και προκαλώντας οικονομική αναταραχή.<br /><br />Ο Γιουσέφ προειδοποιεί επίσης για το ευάλωτο των συμμάχων των ΗΠΑ στον Κόλπο, συμπεριλαμβανομένης της Σαουδικής Αραβίας, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και του Κατάρ.<br /><br />Προηγούμενες επιθέσεις περιέκοψαν προσωρινά τη σαουδαραβική παραγωγή πετρελαίου στο μισό, και τυχόν αντίποινα θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ανάκληση της πρόσβασης στις βάσεις.<br /><br />Η εκτεταμένη καταστροφή των πετρελαϊκών υποδομών θα απαιτούσε χρόνια για να αποκατασταθεί, με τις πυρκαγιές να μαίνονται ανεξέλεγκτα και το κόστος ανασυγκρότησης να συσσωρεύεται.<br /><br />Την ίδια στιγμή, η Ρωσία και η Κίνα παραμονεύουν στο παρασκήνιο, έτοιμες να εκμεταλλευτούν μια παρατεταμένη μάχη παρατείνοντάς την υποδόρια, «αφαιμάσσοντας αργά τις Ηνωμένες Πολιτείες προς μια ταπεινωτική ήττα τροφοδοτώντας τις φλόγες», όπως το θέτει ο Γιουσέφ.<br /><br />Κοιτάζοντας πέρα από το αρχικό πλήγμα, ο Γιουσέφ σκιαγραφεί μια χαοτική «επόμενη μέρα».<br /><br />Η εξόντωση της ηγεσίας θα ενεργοποιούσε ένα έτοιμο σχέδιο διαδοχής, με τους πιστούς του καθεστώτος και τους ενσωματωμένους στην κοινωνία Μπασίτζ να αρνούνται να διαλυθούν.<br /><br />Αντίθετα, θα μπορούσαν να διασπαστούν, τροφοδοτώντας βεντέτες και αστάθεια.<br /><br />Εκατομμύρια άνθρωποι θα μπορούσαν να διαφύγουν ως πρόσφυγες, χωρίς να υπάρχει διεθνής συνασπισμός προετοιμασμένος για κατοχή ή ανοικοδόμηση.<br /><br />Ειρωνικά, οι ίδιες οι ένοπλες δυνάμεις του Ιράν θα μπορούσαν να υπονομεύσουν οποιοδήποτε νέο καθεστώς μέσω δολοφονιών και υπονόμευσης της ασφάλειας.<br /><br />Από την αμερικανική πλευρά, οι περιορισμοί είναι εμφανείς: 40.000 έως 50.000 στρατιώτες στην περιοχή, όλοι εκτεθειμένοι στα ιρανικά πυρά.<br /><br />Το Κογκρέσο και η κοινή γνώμη, κουρασμένοι από ατελείωτους πολέμους εν μέσω πιεστικών εσωτερικών προβλημάτων, πιθανότατα θα αντιδρούσαν.<br /><br />Μια οικονομική ύφεση λόγω του πετρελαίου, σε συνδυασμό με αντιπολεμικές διαδηλώσεις, θα μπορούσε γρήγορα να διαλύσει την πολιτική στήριξη.<br /><br />Στο συμπέρασμά του, ο Γιουσέφ αναγνωρίζει ότι τα πλήγματα ακριβείας σε κέντρα διοίκησης είναι εφικτά, αλλά το πραγματικό τίμημα είναι το φαινόμενο του ντόμινο: οικονομική δυσπραγία, περιφερειακή αναταραχή και ο κίνδυνος ενίσχυσης των εξτρεμιστών εάν η αποστολή αποτύχει.<br /><br />«Αυτή είναι η καθυστέρηση που βλέπετε, όχι αναποφασιστικότητα, αλλά νηφάλιος υπολογισμός για 90 εκατομμύρια ζωές», γράφει.<br /><br />Οι αεροπορικές επιδρομές μπορεί να προκαλέσουν αρχικό ενθουσιασμό «σαν πυροτεχνήματα», αλλά το επακόλουθο «hangover» θα είναι κοινό για όλους.<br /><br />Τελικά, η ανατροπή της Ισλαμικής Δημοκρατίας απαιτεί εξαιρετικά μέτρα, που ενδεχομένως περιλαμβάνουν μυστικές επιχειρήσεις της Μοσάντ ή της CIA που απαιτούν σχολαστική προετοιμασία.<br /><br />Για όσους ζητούν επίμονα δράση, η συμβουλή του Γιουσέφ είναι ωμή: «ηρεμήστε και περιμένετε».<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αυτά που σας κρύβουν: Η εφιαλτική «επόμενη μέρα» ενός πλήγματος στο Ιράν.

Με περισσότερους από ένα εκατομμύριο στρατιώτες και μια «αυτοκτονική» Επαναστατική Φρουρά, το Ιράν δεν θυμίζει σε τίποτα το Ιράκ ή το Αφγανι...

Διαβάστε την συνέχεια

«Όλα είναι πιθανά»: Ο Ισραηλινός στρατηγός Εγιάλ Ζαμίρ έσπασε τη σιωπή του για την επικείμενη αμερικανική επίθεση στο Ιράν.

<img height="203" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/01/F-15-US-630x400.jpg" width="720" /><br /><br />Ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου του Ισραήλ, Εγιάλ Ζαμίρ, δήλωσε ότι οποιοδήποτε αμερικανικό πλήγμα κατά του Ιράν εξαρτάται αποκλειστικά από την απόφαση του Προέδρου Τραμπ, με τις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF) να διατηρούν το μέγιστο επίπεδο ετοιμότητας εν μέσω των συνεχιζόμενων αναπτύξεων αμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή.<br /><br />Σε μια σημαντική ενημέρωση σχετικά με την περιφερειακή σταθερότητα, ο Αρχηγός του Επιτελείου των IDF, Εγιάλ Ζαμίρ, παρέθεσε την πρώτη του δημόσια αξιολόγηση αναφορικά με μια ενδεχόμενη στρατιωτική επιχείρηση των Ηνωμένων Πολιτειών κατά του Ιράν.<br /><br />Μιλώντας κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου, ο Στρατηγός τόνισε ότι, ενώ το ισραηλινό αμυντικό κατεστημένο προετοιμάζεται για κάθε πιθανό σενάριο, η τελική απόφαση ανήκει αποκλειστικά στον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ.<br /><br />Αυτές οι επισημάνσεις έρχονται τη στιγμή που οι Ηνωμένες Πολιτείες επεκτείνουν ταχέως το αμυντικό και επιθετικό τους αποτύπωμα σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, αναπτύσσοντας προηγμένα αντιπυραυλικά συστήματα και επίλεκτες μοίρες μαχητικών για την προστασία από μια πιθανή ιρανική απάντηση.<br /><br />Παρά τη φαινομενική διπλωματική ύφεση της περασμένης εβδομάδας, οι στρατιωτικές κινήσεις επί του εδάφους υποδηλώνουν ότι οι «τροχοί του πολέμου» έχουν τεθεί σε κίνηση, με την άφιξη αεροσκαφών υψηλών επιδόσεων και αντιπυραυλικών ασπίδων να σηματοδοτούν κατάσταση αιχμής για πολεμική ετοιμότητα.<div><br />Το προνόμιο του Προέδρου και η στρατιωτική συγκέντρωση<br /><br />Σύμφωνα με ρεπορτάζ του Μίχαελ Σέμες, ο Αρχηγός του Επιτελείου Εγιάλ Ζαμίρ διευκρίνισε ότι ο χρονισμός οποιασδήποτε αμερικανικής παρέμβασης παραμένει ρευστός και απόλυτα συγκεντρωτικός.<br /><br />«Δεν έχει οριστεί ημερομηνία για μια αμερικανική επίθεση στο Ιράν· τα πάντα βρίσκονται στο μυαλό του Προέδρου.<br /><br />»Από τη δική μας πλευρά, όλα είναι πιθανά», δήλωσε ο Ζαμίρ.<br /><br />Αυτή η εκτίμηση αναδεικνύει την απρόβλεπτη φύση της στρατηγικής της τρέχουσας κυβέρνησης, η οποία ισορροπεί ανάμεσα στην έντονη ψυχολογική πίεση και τις υλικές προετοιμασίες για ένα μαζικό πλήγμα.<br /><br />Οι αποδείξεις αυτών των προετοιμασιών είναι πλέον αδύνατο να αγνοηθούν.<br /><br />Τις τελευταίες ημέρες, οι Ηνωμένες Πολιτείες μετέφεραν στην περιοχή προηγμένα συστήματα Patriot και THAAD (Σύστημα Άμυνας Περιοχής Υψηλού Υψομέτρου).<br /><br />Οι πλατφόρμες αυτές έχουν σχεδιαστεί ειδικά για την αναχαίτιση των βαλλιστικών πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς που πιθανότατα θα χρησιμοποιούσε το ιρανικό καθεστώς σε μια επιχείρηση αντιποίνων κατά αμερικανικών βάσεων ή ισραηλινών πόλεων.<br /><br />Δημιουργώντας αυτή την αμυντική ομπρέλα, η Ουάσιγκτον ουσιαστικά εξουδετερώνει το κύριο αποτρεπτικό όπλο του Ιράν, δίνοντας στον Πρόεδρο τη στρατηγική ελευθερία να διατάξει επίθεση χωρίς τον φόβο μιας καταστροφικής αντεπίθεσης.<br />Τα Strike Eagles και η περιφερειακή σταθερότητα<br /><br />Εντείνοντας την ένταση, η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ (CENTCOM) επιβεβαίωσε την άφιξη αεροσκαφών F-15E Strike Eagle από την 494η Μοίρα Εκστρατευτικών Μαχητικών.<br /><br />Τα συγκεκριμένα τζετ, γνωστά για την ικανότητά τους να εκτελούν αποστολές βαθιάς διείσδυσης υπό οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες, έχουν ενσωματωθεί στην περιοχή επιχειρήσεων της CENTCOM.<br /><br />Επίσημη δήλωση σημείωσε ότι η παρουσία αυτών των αεροσκαφών «βελτιώνει την πολεμική ετοιμότητα και προάγει την περιφερειακή ασφάλεια και σταθερότητα», αν και οι αναλυτές θεωρούν την ανάπτυξη ως ένα σαφές μήνυμα προθέσεων.<br /><br />Το F-15E αποτελεί το βασικό εργαλείο για την εξουδετέρωση βαριά οχυρωμένων στόχων, όπως οι υπόγειες πυρηνικές εγκαταστάσεις ή τα καταφύγια διοίκησης.<br /><br />Ενώ ορισμένοι παρατηρητές πίστευαν ότι ο Τραμπ ενδεχομένως να υπαναχωρούσε από μια στρατιωτική λύση μετά τους διπλωματικούς ελιγμούς της περασμένης εβδομάδας, η κοινή πεποίθηση των παγκόσμιων υπηρεσιών πληροφοριών παραμένει ότι το πλήγμα είναι ακόμα στο τραπέζι.<br /><br />Ο συνδυασμός επίλεκτης αεροπορικής ισχύος και εξελιγμένων συστημάτων αντιπυραυλικής άμυνας υποδηλώνει ότι οι ΗΠΑ δεν προβαίνουν απλώς σε μια επίδειξη δύναμης, αλλά θωρακίζουν ενεργά τις θέσεις τους για πόλεμο.<br /><br />Για τις IDF, το μήνυμα είναι ένα: διαρκής επαγρύπνηση. Όπως σημείωσε ο Στρατηγός Ζαμίρ, η μετάβαση από το «παιχνίδι αναμονής» σε ένα «αποφασιστικό πλήγμα» θα μπορούσε να συμβεί ανά πάσα στιγμή, αφήνοντας στο ιρανικό καθεστώς ελάχιστες επιλογές καθώς η αμερικανική μέγγενη συνεχίζει να σφίγγει.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Όλα είναι πιθανά»: Ο Ισραηλινός στρατηγός Εγιάλ Ζαμίρ έσπασε τη σιωπή του για την επικείμενη αμερικανική επίθεση στο Ιράν.

Ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου του Ισραήλ, Εγιάλ Ζαμίρ, δήλωσε ότι οποιοδήποτε αμερικανικό πλήγμα κατά του Ιράν εξαρτάται αποκλειστικά από...

Διαβάστε την συνέχεια

Ελλάδα από τον θρίαμβο πάντα στην καταστροφή; Πως το καταφέρνουμε;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="357" src="https://www.youtube.com/embed/istYKv4VQUw" width="682" youtube-src-id="istYKv4VQUw"></iframe></div><div><br /></div>Μέσα στην απόγνωση που ζούμε σ’ αυτή την μακρά περίοδο παρακμής που ζούμε, η συνομιλία με τον πολιτικό επιστήμονα και οικονομολόγο Γιώργος Παναγιωτίδης, ασχολείται με το ιστορικό μας ταλέντο να καταστρέφουμε πολύ γρήγορα ,όσα κατορθώνουμε να χτίζουμε με πολύ κόπο και θυσίες.<br /><br />Ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η περίοδος 1912-1922. Μια πορεία θριάμβων που κατέληξε στη μεγαλύτερη καταστροφή του Ελληνισμού. Μια καταστροφή που ακόμη μας πληγώνει, μας κατατρέχει και μας κρατά πίσω.<br /><br />Τι κάνουμε τόσο λάθος;<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ελλάδα από τον θρίαμβο πάντα στην καταστροφή; Πως το καταφέρνουμε;

Μέσα στην απόγνωση που ζούμε σ’ αυτή την μακρά περίοδο παρακμής που ζούμε, η συνομιλία με τον πολιτικό επιστήμονα και οικονομολόγο Γιώργος Π...

Διαβάστε την συνέχεια

Ελλάδα: Αρνητικό ρεκόρ γεννήσεων το 2025. Η Πατρίδα τελειώνει.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRblg9Cjfi-OMGVvZq0iDuelP4wkcOwXuIJsA&s" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="162" data-original-width="311" height="162" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRblg9Cjfi-OMGVvZq0iDuelP4wkcOwXuIJsA&s" width="685" /></a></div><div><br /></div><b>Στράτος Ιωακείμ</b><br />Το δημογραφικό δείχνει το πιο σκληρό του πρόσωπο. Κάτω από το ψυχολογικό όριο των 70.000 οι γεννήσεις το 2025, σημειώνοντας το χαμηλότερο επίπεδο στην ιστορία της νεότερης Ελλάδας. Αρνητικό το φυσικό ισοζύγιο με τους θανάτους να είναι διπλάσιοι.<br /><br />Το δημογραφικό αποτελεί μια τεράστια απειλή για την Ελλάδα με τους αριθμούς να είναι αμείλικτοι. Στη χώρα μας από τις αρχές της δεκαετίας του 2010 οι θάνατοι είναι σταθερά περισσότεροι από τις γεννήσεις και θα συνεχίσουν να είναι σύμφωνα με τους ειδικούς, ακόμη και αν η πτωτική πορεία των γεννήσεων ανακοπεί, τις αμέσως επόμενες δεκαετίες.<br /><br />Η εξέλιξη των φυσικών ισοζυγίων στην Ελλάδα σε εθνικό και περιφερειακό επίπεδο αποδεικνύουν ότι η γήρανση του πληθυσμού θα αποτελέσει ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα των επόμενων δεκαετιών. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Eurostat ο πληθυσμός της χώρας μας αναμένεται να μειωθεί κατά 14% μέχρι το 2050 και να φτάσουμε τα 7,3 εκατομμύρια έως το 2100. Υπό αυτές τις συνθήκες η δημογραφική γήρανση δεν αποτελεί πλέον μια μελλοντική πρόβλεψη αλλά μια πραγματικότητα που αποτυπώνεται με σαφήνεια στα επίσημα στοιχεία.<br /><br />Βάσει των στοιχείων που ανακοινώθηκαν στα τέλη του 2025 για το προηγούμενο έτος (2024), ο μόνιμος πληθυσμός της Ελλάδας την 1η Ιανουαρίου 2025 εκτιμήθηκε σε 10.372.335 άτομα, παρουσιάζοντας οριακή μείωση. Η μείωση αυτή θα ήταν πολύ μεγαλύτερη αν δεν υπήρχε η θετική καθαρή μετανάστευση (περισσότερες είσοδοι από εξόδους στη χώρα), η οποία εν μέρει «συγκράτησε» τη συνολική πτώση.<div><br />Αποκαρδιωτικά τα πρώτα στοιχεία για το 2025<br /><br />Τα πρώτα στοιχεία για το 2025, όπως αυτά αποτυπώθηκαν στην εκπομπή του MEGA, «Εξελίξεις Τώρα», από τον καθηγητή εργατικού δικαίου, Αλέξη Μητρόπουλο, είναι αποκαρδιωτικά. Το προηγούμενο έτος καταγράφηκαν οι λιγότερες γεννήσεις στην ιστορία της νεότερης Ελλάδας, από το 1932. «Η τελευταία τετραετία είναι η χειρότερη ενώ την 15ετία 2011 – 2025 χαθήκανε 600.000 γεννήσεις», σχολίασε ο καθηγητής.<br /><br />Στο γράφημα που παρουσιάστηκε η καμπύλη είναι ενδεικτική. Το μνημονιακό έτος 2010 οι γεννήσεις ήταν 114.766 και το 2025 κατέρρευσαν στις 66.532 με την πτωτική πορεία να είναι συνεχής. Τα αρνητικά μετά το 2010 φυσικά ισοζύγια (συνολικά 510 χιλ. θάνατοι περισσότεροι από γεννήσεις την περίοδο 2011-2024) συνέβαλαν στη μείωση του συνολικού πληθυσμού της χώρας μας, μια μείωση καθ’ όλα σημαντική (-715 χιλ. βάσει των εκτιμήσεων της ΕΛΣΤΑΤ)».<br /><br />Μη αναστρέψιμο<br /><br />Σύμφωνα με τις πρόσφατες προβολές των Ηνωμένων Εθνών (2024) και της Eurostat (EUROPOP-2023) για την περίοδο 2025-2050, διαπιστώνεται μια σύγκλιση στην εκτίμηση ότι το αρνητικό ισοζύγιο γεννήσεων-θανάτων στην Ελλάδα είναι μη αναστρέψιμο. Οι σύγχρονες προκλήσεις, όπως η οικονομική αβεβαιότητα, η ανεργία, η υπεραπασχόληση των γονέων και η έλλειψη επαρκών κοινωνικών πολιτικών υποστήριξης (π.χ. παιδικοί σταθμοί, άδειες), λειτουργούν ως ανασταλτικοί παράγοντες για την απόκτηση παιδιών.</div><div><br />Οι λύσεις στο… τραπέζι<br /><br />Μέσα σε ένα κλίμα γενικευμένης αμφισβήτησης και πολιτικές που δεν αντιμετωπίζουν στη ρίζα το πρόβλημα ανατρέχουμε στην πρόσφατη ανάλυση της Allianz Trade με ενδιαφέροντα συμπεράσματα όπως ότι «θα ήταν ίσως πιο σημαντικό οι οικογενειακές πολιτικές να εστιάσουν στο πώς θα διασφαλίζεται η ισότητα ευκαιριών για κάθε παιδί, ανεξαρτήτως του εισοδήματος των γονιών. Ταυτόχρονα, οι κυβερνήσεις θα πρέπει να προωθήσουν εγκαίρως μέτρα για την προσαρμογή των αγορών εργασίας και των συνταξιοδοτικών συστημάτων σε αυτή τη νέα κοινωνική πραγματικότητα».<br /><br />Η ανάλυση του χρηματοοικονομικού ομίλου τονίζεται ότι πέρα από τους αμιγώς οικονομικούς παράγοντες όπως η εργασιακή ασφάλεια και το κόστος ζωής, το κόστος για την εκπαίδευση των παιδιών είναι μια ακόμη διάσταση που επηρεάζει την απόφαση να αποκτήσει κανείς περισσότερα από ένα παιδιά.<br /><br />Ένας άλλος κρίσιμος παράγοντας αφορά τη στέγαση. Σύμφωνα με την Allianz, μελέτες δείχνουν ότι η πρόσβαση σε στεγαστικά δάνεια και η προσιτή στέγαση έχουν θετική επίδραση στο μέγεθος της οικογένειας, ενώ η αύξηση του κόστους στέγασης επηρεάζει αρνητικά τους δείκτες γεννητικότητας. Εκτός από τους παράγοντες που επηρεάζουν την υπογεννητικότητα δεν θα μπορούσε να μείνει η ανεργία κυρίως στην ηλικιακή ομάδα 25-39 ετών. Σύμφωνα με την ανάλυση της Allianz, δεν αποτελεί έκπληξη ότι η γονεϊκότητα συχνά να αναβάλλεται σε περιόδους οικονομικής ύφεσης και αυξανόμενης ανεργίας.</div><div><br />Υψηλό κόστος και εκτιμήσεις για το μέλλον<br /><br />Να σημειωθεί πως σύμφωνα με πρόσφατες εκτιμήσεις, το συνολικό κόστος από τη γέννηση μέχρι την ενηλικίωση (18 έτη) ενός παιδιού κυμαίνεται μεταξύ 215.000 και 233.000 ευρώ, ανάλογα με τον τρόπο ζωής, τον τόπο διαμονής και τις επιλογές της οικογένειας. Αυτό αντιστοιχεί σε περίπου 11.942-13.000 ευρώ ετησίως ή 995-1.083 ευρώ μηνιαίως<br /><br />Οι αναλυτές εκτιμούν ότι οι προσπάθειες αύξησης του ποσοστού συμμετοχής των γυναικών στο εργατικό δυναμικό, του αυξανόμενου κόστους ζωής, των περιορισμένων εγκαταστάσεων παιδικής φροντίδας, των προβλημάτων στέγασης, και ενός αυξανόμενου ποσοστού νέων που σκοπεύουν να παραμείνουν άτεκνοι, είναι πιθανό να διατηρήσουν τον παγκόσμιο δείκτη γονιμότητας χαμηλά στο άμεσο μέλλον.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.in.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ελλάδα: Αρνητικό ρεκόρ γεννήσεων το 2025. Η Πατρίδα τελειώνει.

Στράτος Ιωακείμ Το δημογραφικό δείχνει το πιο σκληρό του πρόσωπο. Κάτω από το ψυχολογικό όριο των 70.000 οι γεννήσεις το 2025, σημειώνοντας ...

Διαβάστε την συνέχεια