Η ώρα της ζυγαριάς…
Ορθόν και προφανές. Όποιος όμως θέλει να αποφύγει να κοροϊδεύει τον εαυτό του καταναλώνοντας… αμάσητα βολικά ερμηνευτικά σχήματα, αντιλαμβάνεται ότι αυτό θα πρέπει να το ζυγίσει απέναντι στη συσπείρωση μέρους της ιρανικής κοινωνίας που δεν διάκειτο προ της επίθεσης ιδιαίτερα θετικά απέναντι στο καθεστώς γύρω από την ηγεσία. Για τον απλούστατο λόγο ότι και η στάση τους απέναντι στις ΗΠΑ δεν ήταν θετική, ενώ προφανώς δεν έβλεπαν το αμερικανικό και το ισραηλινό στρατιωτικό εργαλείο ως λύση στα προβλήματά τους.
Επιπρόσθετα, θα πρέπει να το ζυγίσει απέναντι στον αντίκτυπο που έχει η εικόνα της επιτυχούς αντίστασης απέναντι στην πιο ισχυρή στρατιωτική μηχανή του πλανήτη, την αμερικανική, συνδυασμένη μάλιστα με αυτή μιας χώρας που παρομοιάζεται με την αρχαία Σπάρτη, το Ισραήλ. «Επιτυχής αντίσταση» υπό την έννοια της άρνησης στον αντίπαλο του -έστω ανομολόγητου- βασικού αντικειμενικού του σκοπού, την καθεστωτική αλλαγή!
Ο αντίκτυπος αυτός είναι προς κάθε κατεύθυνση. Προς τις χώρες της ευρύτερης περιοχής που συμπεριλήφθηκαν στα αντεκδικητικά πλήγματα των Ιρανών και ματώνουν ήδη πολύ σοβαρά, χωρίς ορατό σημείο αντιστροφής της τάσης. Προς άλλες χώρες, σε άλλες γεωπολιτικές περιφέρειες του πλανήτη, με άλλες ισορροπίες, όπου βρίσκονται σύμμαχοι και αντίπαλοι των ΗΠΑ. Ένα παράδειγμα είναι η Βόρεια Κορέα. Και τελικά, στον πλανήτη ολόκληρο, αφού οι επιπτώσεις είναι παγκόσμιες!
Θα πρέπει όμως να το ζυγίσει και απέναντι στις ίδιες τις ΗΠΑ και τις σχέσεις την επόμενη ημέρα του πολέμου. Το σημερινό μήνυμα είναι «θα σέβεστε». Είναι ότι η Ουάσινγκτον θα πρέπει να μάθει να συνυπάρχει και με χώρες που δεν ελέγχει! Είναι μήνυμα που αφορά την πεπερασμένη αξία του στρατιωτικού εργαλείου στις διεθνείς σχέσεις.
Αυτή η αξία αμφισβητείται πλέον έμπρακτα, καθώς η εποχή του πολέμου των μη επανδρωμένων δείχνει να προσφέρει τη δυνατότητα στον πιο αδύναμο να βραχυκυκλώσει, αν μη τι άλλο, την επίτευξη των στόχων του ισχυρού στο πεδίο και να του επιβάλει σοβαρό κόστος.
Η ανθεκτικότητα αφορά και τους ισχυρούς
Ένα
δημοσίευμα του Reuters έρχεται να επιβεβαιώσει προηγούμενα που αφορούσαν το ίδιο θέμα και να αναδείξει την αμηχανία από τις επιπτώσεις της ιρανικής ανθεκτικότητας. Έρχεται επίσης να υπονομεύσει την αξιοπιστία των επαναλαμβανόμενων απειλών Τραμπ για ισοπέδωση, κυρίως όμως να εξηγήσει γιατί ο Αμερικανός πρόεδρος έχει κάνει πέντε φορές πίσω, προσποιούμενος σοβαρές διπλωματικές εξελίξεις.
Κι όλα αυτά εν μέσω ενός σκηνικού… λογοδιάρροιας από την πλευρά της Ουάσινγκτον στο επίπεδο των δημοσίων αναφορών και στοιχειώδους παρουσίας από την ιρανική πλευρά. Εξάλλου, το πραγματικό αποτέλεσμα είναι αυτό που μετράει όχι οι περιστασιακές δηλώσεις Τραμπ που έχουν μεγιστοποιήσει την ανασφάλεια και έχουν οδηγήσει σε συμπεριφορά… ασανσέρ, τις χρηματαγορές και τις τιμές του πετρελαίου.
Σε αυτό το σημείο που βρισκόμαστε, είναι αδύνατη η αξιολόγηση και το συμπέρασμα για το εάν η Ισλαμική Δημοκρατία επιθυμεί μια συμφωνία απεμπλοκής από τον πόλεμο με τις ΗΠΑ ή όχι, στην τρέχουσα συγκυρία! Όπως είχε επισημανθεί και στο πρόσφατο παρελθόν, με τις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ να πλησιάζουν και την εκλογική πελατεία Τραμπ διχασμένη για το δέον γενέσθαι με το Ιράν, για να δώσει η Τεχεράνη στον Τραμπ αυτό που επιθυμεί, θα το κάνει μόνο με το κατάλληλο αντάλλαγμα. Αυτό το αντάλλαγμα, μετά βεβαιότητας δεν ταυτίζεται με τα συμφέροντα της Ιερουσαλήμ, που κάνει τους δικούς της στρατηγικούς υπολογισμούς.
Πολλοί υποστηρίζουν ότι οι υψηλές πιθανότητες επιτυχίας που παρουσιάστηκαν στον Τραμπ αναφορικά με την προοπτική καθεστωτικής αλλαγής, έπαιξε ρόλο στην απόφαση εμπλοκής των ΗΠΑ που έλαβε. Προσθέτουν δε, ότι αυτή η απόφαση ήταν το ζητούμενο. Διότι άπαξ και ενεπλάκη μια χώρα, μόνο εύκολο δεν είναι να απεμπλακεί. Αυτό αποδεικνύεται πλέον και στην πράξη. Κι εάν δεν θέλουμε να εθελοτυφλούμε, κάποιους εξυπηρετεί και κάποιους όχι.
Το χειρότερο είναι όμως, ότι στο διεθνές περιβάλλον είναι αρκετοί αυτοί που παρατηρούν και αναλύουν προσεκτικά την εξάντληση των πολεμικών αποθεμάτων των ΗΠΑ μετά την εμπλοκή τους στο Ιράν. Μεγάλοι και μικρότεροι. Και κάνουν τους δικούς τους πολύπλοκους υπολογισμούς.
Τούτων λεχθέντων και για να μην απεραντολογούμε, ποιος μοιάζει να επείγεται περισσότερο για συμφωνία; Ο Τραμπ ή οι μουλάδες; Ποιος εξυπηρετείται από το μπρος-πίσω στις δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου; Και πόσο μπορεί να διαρκέσει ακόμα αυτό;