Το καλώδιο είναι τεστ κυριαρχίας.Η παγίδα της «τυπικής ενημέρωσης» προς την Άγκυρα

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="405" src="https://www.youtube.com/embed/BICGcphBr3c" width="651" youtube-src-id="BICGcphBr3c"></iframe></div><div><br /></div>Ο Σάββας Καλεντερίδης αναλύει τις κρίσιμες εξελίξεις γύρω από το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ και προειδοποιεί για την παγίδα μιας «τυπικής ενημέρωσης» προς την Τουρκία, την οποία η Άγκυρα μπορεί να αξιοποιήσει ως έμμεση αναγνώριση των παράνομων διεκδικήσεών της.<br /><br />Το υποθαλάσσιο καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ δεν αποτελεί απλώς ένα ενεργειακό έργο. Είναι μία δοκιμασία της ικανότητας της Ελλάδας να ασκεί εμπράκτως τα κυριαρχικά της δικαιώματα, χωρίς να αναζητά φόρμουλες που μπορούν να μετατραπούν σε έμμεση αναγνώριση των παράνομων τουρκικών διεκδικήσεων.<br /><br />Αυτό είναι το βασικό μήνυμα της ανάλυσης του Σάββα Καλεντερίδη, ο οποίος στέκεται ιδιαίτερα στην πληροφορία ότι εξετάζεται «απλή, τυπική ενημέρωση» των τουρκικών Αρχών από τη γαλλική εταιρεία που θα αναλάβει τις εργασίες.<div><br />Το κρίσιμο σημείο που κρύβεται στις λέξεις<br /><br />Η Αθήνα εμφανίζεται αποφασισμένη να προχωρήσει στην ολοκλήρωση των βυθομετρήσεων και, στη συνέχεια, στην πόντιση του καλωδίου. Ελλάδα και Γαλλία φέρονται να έχουν καταρτίσει κοινό επιχειρησιακό και διπλωματικό σχέδιο, ώστε οι εργασίες να πραγματοποιηθούν χωρίς να δοθεί στην Άγκυρα περιθώριο δημιουργίας τετελεσμένων.<br /><br />Η σχετική NAVTEX θα εκδοθεί αποκλειστικά από τις ελληνικές Αρχές, καθώς η συγκεκριμένη θαλάσσια περιοχή βρίσκεται μέσα στη ζώνη ελληνικής ευθύνης. Ο Καλεντερίδης διευκρινίζει, ωστόσο, ότι η αρμοδιότητα έκδοσης NAVTEX αποτελεί διοικητικό μέτρο για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας και δεν κατοχυρώνει από μόνη της κυριαρχικά δικαιώματα.<br /><br />Το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται αλλού: στην πιθανότητα ξεχωριστής ενημέρωσης της Τουρκίας από τη γαλλική εταιρεία, με το επιχείρημα ότι δεν πρέπει η Άγκυρα να επικαλεστεί αιφνιδιασμό.<br /><br />Εδώ γεννιέται το εύλογο ερώτημα: εφόσον η NAVTEX αποτελεί διεθνή ενημέρωση προς όλους τους ναυτιλλομένους, για ποιον λόγο απαιτείται ειδική επικοινωνία με τις τουρκικές Αρχές;<br /><br />Η Άγκυρα έχει ήδη διατυπώσει τη θέση ότι, όταν πραγματοποιούνται έρευνες ή ποντίσεις καλωδίων σε περιοχές επί των οποίων η ίδια δηλώνει ότι διατηρεί δικαιοδοσία, το κράτος της σημαίας των εμπλεκόμενων πλοίων οφείλει να επικοινωνεί μαζί της. Συνεπώς, ακόμη και μία ενημέρωση που η Αθήνα θα παρουσιάσει ως «απλή» και «τυπική» μπορεί να αξιοποιηθεί από την Τουρκία ως τεκμήριο αποδοχής της δικής της δικαιοδοσίας.<br /><br />Στις διεθνείς διαφορές, οι λέξεις, τα έγγραφα και τα προηγούμενα έχουν βαρύτητα. Το ζητούμενο δεν είναι μόνο να περάσει μία φορά το καλώδιο, αλλά να μην εγκαθιδρυθεί ένας μηχανισμός άτυπου τουρκικού βέτο για κάθε μελλοντική έρευνα ή έργο στην Ανατολική Μεσόγειο.</div><div><br />Η Αθήνα εξακολουθεί να αποφεύγει την ΑΟΖ με την Κύπρο<br /><br />Η υπόθεση του καλωδίου επαναφέρει το μεγαλύτερο στρατηγικό κενό της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής: την απουσία οριοθέτησης ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας.<br /><br />Η Λευκωσία, όπως επισημαίνεται στην εκπομπή, είναι εδώ και χρόνια τεχνικά και πολιτικά προετοιμασμένη. Από την περίοδο του Τάσσου Παπαδόπουλου έχει θέσει επανειλημμένα το ζήτημα στην Αθήνα. Η ελληνική πλευρά, όμως, αποφεύγει να προχωρήσει, φοβούμενη την αντίδραση της Τουρκίας.<br /><br />Το αποτέλεσμα είναι η Ελλάδα να κινείται συνεχώς πίσω από τις τουρκικές πρωτοβουλίες. Προηγήθηκε το τουρκολιβυκό μνημόνιο, ακολούθησαν τα τουρκικά «θαλάσσια πάρκα» και τώρα προωθείται το νομοθετικό πλαίσιο της λεγόμενης «Γαλάζιας Πατρίδας».<br /><br />Η Αθήνα απαντά κάθε φορά εκ των υστέρων, ενώ θα έπρεπε να έχει διαμορφώσει εκείνη το νομικό και διπλωματικό πεδίο.<br /><br />Η άμεση οριοθέτηση της ελληνικής με την κυπριακή ΑΟΖ θα αναδείκνυε τη στρατηγική σημασία του συμπλέγματος Καστελλόριζου–Ρω–Στρογγύλης και θα ακύρωνε στην πράξη τον ισχυρισμό της Άγκυρας ότι η Τουρκία διαθέτει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο.<br /><br />Η Κυπριακή Δημοκρατία απέδειξε το 2019 ότι ένα μικρό κράτος μπορεί να ασκήσει τα δικαιώματά του. Κατέθεσε συντεταγμένες για τη θαλάσσια περιοχή βορείως της Κύπρου και κάλεσε την Τουρκία είτε σε διαπραγμάτευση είτε σε προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο. Η Τουρκία απέρριψε την πρόταση, αλλά η Λευκωσία είχε ήδη καταγράψει επίσημα τη θέση της.<br /><br />Το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: γιατί δεν πράττει το ίδιο και η Ελλάδα;</div><div><br />Η ισχύς χτίζεται και με σχολεία<br /><br />Ο Καλεντερίδης αναγνωρίζει ως θετική την αποστολή ελληνικού στρατιωτικού υλικού στις Ένοπλες Δυνάμεις του Λιβάνου, όπως και την ενίσχυση της ελληνικής παρουσίας στην Κύπρο με επιπλέον F-16 Viper στην αεροπορική βάση «Ανδρέας Παπανδρέου».<br /><br />Ταυτοχρόνως, όμως, αναδεικνύει την απουσία μακρόπνοης ελληνικής στρατηγικής ήπιας ισχύος.<br /><br />Εδώ και χρόνια υπάρχουν αραβόφωνες ελληνορθόδοξες κοινότητες στη Συρία που ζητούν δασκάλους, βιβλία και ελληνική παιδεία. Άνθρωποι οι οποίοι εξακολουθούν να αυτοπροσδιορίζονται ως απόγονοι των Βυζαντινών επιθυμούν να ξαναβρούν τη γλώσσα και την πολιτιστική τους σύνδεση με την Ελλάδα.<br /><br />Κι όμως, οι ελληνικές προτάσεις για την ίδρυση σχολείου στη Δαμασκό συνάντησαν τοίχο, ενώ η Τουρκία εγκαινιάζει δικά της εκπαιδευτικά ιδρύματα και διευρύνει συστηματικά την επιρροή της.<br /><br />Η εικόνα είναι αποκαλυπτική: η Τουρκία στέλνει σχολεία, επιχειρήσεις, στρατιωτικούς συμβούλους και πολεμικά πλοία από τη Συρία μέχρι τη Σομαλία και την Τανζανία, την ώρα που η Ελλάδα δυσκολεύεται να στείλει εκπαιδευτικούς σε ιστορικές ελληνορθόδοξες κοινότητες.<br />Κυπριακό: δεν υπάρχει εξίσωση θύματος και θύτη<br /><br />Ιδιαίτερα αιχμηρή είναι η τοποθέτηση του Καλεντερίδη απέναντι στη συζήτηση περί «άρσης της απομόνωσης» των Τουρκοκυπρίων και οικοδόμησης εμπιστοσύνης.<br /><br />Η απομόνωση, υπογραμμίζει, δεν προκλήθηκε από την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά από την εισβολή, τη στρατιωτική κατοχή και τη συγκρότηση ενός παράνομου αποσχιστικού μορφώματος. Δεν μπορεί να ζητείται από την πλευρά που υπέστη την εισβολή να νομιμοποιήσει τα αποτελέσματά της στο όνομα της καλής θέλησης.<br /><br />Η πραγματική διαδικασία αποκατάστασης της εμπιστοσύνης αρχίζει με την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων.<br /><br />Η ιστορική αναφορά στις διαπραγματεύσεις της Γενεύης το 1974 είναι καθοριστική. Μετά την πρώτη εισβολή και ενώ είχε συμφωνηθεί κατάπαυση του πυρός, η τουρκική πλευρά απαίτησε να τεθεί υπό τον έλεγχό της περίπου το 34% της Κύπρου. Όταν ο Γλαύκος Κληρίδης ζήτησε χρόνο για διαβουλεύσεις, η Τουρκία εξαπέλυσε τον «Αττίλα 2».<br /><br />Αυτή η πραγματικότητα δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από ωραία λόγια περί πολιτικής ισότητας, χαμένων ευκαιριών και συμφιλίωσης. Χωρίς αναγνώριση της εισβολής, της κατοχής, του σφετερισμού περιουσιών και του εποικισμού, η υποτιθέμενη μετριοπάθεια παραμένει πολιτικό προσωπείο.</div><div><br />Η Τουρκία εξαπλώνεται, αλλά δεν είναι άτρωτη<br /><br />Η αντιπαράθεση Τουρκίας–Ισραήλ φωτίζει ακόμη μία αντίφαση της Άγκυρας. Ο Ερντογάν κατηγορεί το Ισραήλ για επεκτατισμό, ενώ τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις βρίσκονται στη Συρία, στο Ιράκ, στη Λιβύη, στη Σομαλία και στην κατεχόμενη Κύπρο.<br /><br />Το Ισραήλ αξιοποιεί πλέον ανοικτά την τουρκική κατοχή της Κύπρου για να αντικρούσει τις κατηγορίες της Άγκυρας. Δεν το πράττει από φιλελληνισμό, αλλά επειδή εξυπηρετεί τα συμφέροντά του. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί τη δυσάρεστη διαπίστωση ότι την κατοχή της Κύπρου την καταγγέλλουν πολλές φορές πιο έντονα ξένες κυβερνήσεις από ό,τι η ίδια η Αθήνα.<br /><br />Παράλληλα, αναφορές σύμφωνα με τις οποίες το Ισραήλ εξετάζει εάν μπορεί να πλήξει τουρκικές δυνάμεις στη Συρία χωρίς ενεργοποίηση του άρθρου 5 του ΝΑΤΟ δείχνουν πόσο επικίνδυνα έχει κλιμακωθεί η σύγκρουση.<br /><br />Η Τουρκία διαθέτει ισχύ και γεωπολιτικό βάθος, αλλά έχει σοβαρές οικονομικές αδυναμίες. Εξαρτάται από τη Ρωσία για ενέργεια, πρώτες ύλες, πυρηνική τεχνολογία και τουριστικά έσοδα, ενώ σημαντικό μέρος του φυσικού αερίου της προέρχεται από το Ιράν. Την ίδια στιγμή, οι εξαγωγές, οι τράπεζες, η χρηματοδότηση, οι ασφάλειες και οι μεγάλες επιχειρήσεις της παραμένουν δεμένες με τη Δύση.<br /><br />Η γεωγραφία συνδέει την Τουρκία με την Ανατολή, αλλά τα χρήματα την κρατούν δεμένη στη Δύση.<br /><br />Αυτό είναι και το σημείο στο οποίο η Ελλάδα οφείλει να χτίσει πραγματική στρατηγική πίεσης. Η τουρκική επιθετικότητα δεν αντιμετωπίζεται μόνο με ανακοινώσεις. Αντιμετωπίζεται με ευρωπαϊκές κυρώσεις, περιορισμούς στη χρηματοδότηση, κόστος στις εξαγωγές και ενεργοποίηση του δυτικού οικονομικού μηχανισμού.</div><div><br />Το συμπέρασμα<br /><br />Το νήμα που ενώνει όλες αυτές τις εξελίξεις είναι η διαφορά ανάμεσα στα κράτη που σχεδιάζουν και ενεργούν και σε εκείνα που αντιδρούν αφού έχουν ήδη δημιουργηθεί τετελεσμένα.<br /><br />Η Ελλάδα διαθέτει διεθνές δίκαιο, συμμαχίες, γεωγραφία και στρατιωτικές δυνατότητες. Αυτό που της λείπει είναι η σταθερή πολιτική απόφαση να μετατρέψει τα πλεονεκτήματα αυτά σε εθνική στρατηγική.<br /><br />Το καλώδιο, η οριοθέτηση ΑΟΖ με την Κύπρο, η παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο και η στήριξη των ελληνορθόδοξων κοινοτήτων δεν είναι διαφορετικά θέματα. Αποτελούν πλευρές της ίδιας αναμέτρησης: αν η Ελλάδα θα υπερασπίζεται ενεργητικά τον γεωπολιτικό της χώρο ή θα περιορίζεται να διαχειρίζεται κάθε φορά την επόμενη τουρκική απαίτηση.</div><div><br /></div><div><a href="https://geopolitico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το καλώδιο είναι τεστ κυριαρχίας.Η παγίδα της «τυπικής ενημέρωσης» προς την Άγκυρα

Ο Σάββας Καλεντερίδης αναλύει τις κρίσιμες εξελίξεις γύρω από το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ και προειδοποιεί για τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ορμούζ: Η Λιβύη θέλει να καλύψει το ενεργειακό κενό της Ευρώπης. Νέα παρτίδα στη Μεσόγειο.

<img height="95" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/laien-syria-768x432.jpg" width="735" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Η Τρίπολη βλέπει στρατηγική ευκαιρία μέσα στην ενεργειακή κρίση – Πετρέλαιο, φυσικό αέριο και ο νέος αγώνας της Ευρώπης για ασφαλείς προμήθειες<br /><br />Η κρίση στα Στενά του Ορμούζ αναδιατάσσει με μεγάλη ταχύτητα τον ενεργειακό χάρτη και η Λιβύη επιχειρεί τώρα να μετατρέψει τη γεωγραφική της θέση σε στρατηγικό πλεονέκτημα.<br /><br />Ο υπουργός Πετρελαίου και Φυσικού Αερίου της Λιβύης Khalifa Abdulsadek δήλωσε στο ενεργειακό συνέδριο ONS στο Stavanger της Νορβηγίας ότι η χώρα του μπορεί να διαδραματίσει κεντρικό ρόλο στην προσπάθεια της Ευρώπης να βρει εναλλακτικές πηγές τροφοδοσίας μετά το σοκ του Ορμούζ.<br /><br />«Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι περνάμε πολύ δύσκολες στιγμές σε ό,τι αφορά την ενεργειακή ασφάλεια», ανέφερε.<br /><br />Και παρουσίασε τη Λιβύη ως πιθανό μέρος της ευρωπαϊκής λύσης, υποστηρίζοντας ότι μπορεί να έχει «ρόλο-κλειδί στην παροχή λύσεων για την ενεργειακή ασφάλεια» της ΕΕ. <div><br />Η γεωγραφία επιστρέφει<br /><br />Για την Ευρώπη, η Λιβύη έχει ένα τεράστιο πλεονέκτημα: βρίσκεται απέναντι.<br /><br />Δεν απαιτείται η ίδια εξάρτηση από τις θαλάσσιες διαδρομές του Περσικού Κόλπου και διαθέτει σημαντικά αποθέματα υδρογονανθράκων σε άμεση γεωγραφική γειτνίαση με την ευρωπαϊκή αγορά.<br /><br />Αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά.<br /><br />Πολιτική αστάθεια, λαθρεμπόριο, ανταγωνιστικά κέντρα εξουσίας και επιθέσεις σε κρίσιμες εγκαταστάσεις εξακολουθούν να δημιουργούν σοβαρά ερωτήματα για το πόσο αξιόπιστος ενεργειακός προμηθευτής μπορεί να γίνει η χώρα. </div><div><br />Το παιχνίδι περνά στη Μεσόγειο<br /><br />Και εδώ το θέμα αποκτά ιδιαίτερη σημασία για την Ελλάδα.<br /><br />Εάν η Ευρώπη επιταχύνει την αναζήτηση πετρελαίου και φυσικού αερίου από τη Βόρεια Αφρική και την Ανατολική Μεσόγειο, η αξία των θαλάσσιων ενεργειακών διαδρομών, των αγωγών, των LNG υποδομών και των ηλεκτρικών διασυνδέσεων αυξάνεται.<br /><br />Η κρίση του Ορμούζ επομένως δεν δημιουργεί μόνο πρόβλημα προμήθειας.<br /><br />Μεταφέρει μέρος του γεωπολιτικού παιχνιδιού της ενέργειας προς τη Μεσόγειο.<br /><br />Και εκεί Ελλάδα, Λιβύη, Τουρκία, Ιταλία και Αίγυπτος έχουν πολύ διαφορετικά —και συχνά ανταγωνιστικά— συμφέροντα.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ορμούζ: Η Λιβύη θέλει να καλύψει το ενεργειακό κενό της Ευρώπης. Νέα παρτίδα στη Μεσόγειο.

Βασιλης Διαμαντακος  Η Τρίπολη βλέπει στρατηγική ευκαιρία μέσα στην ενεργειακή κρίση – Πετρέλαιο, φυσικό αέριο και ο νέος αγώνας της Ευρώπης...

Διαβάστε την συνέχεια

Το κινεζικό «κόλπο» που φρέναρε το πετρέλαιο: Πώς το Πεκίνο άντεξε το σοκ του Ιράν.

<img height="97" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/oil-3-768x512.jpg" width="752" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b> <br />Η Κίνα έκοψε σχεδόν στο μισό τις εισαγωγές αργού μετά το ξέσπασμα του πολέμου, επιστράτευσε τεράστια αποθέματα, άνθρακα και ηλεκτροκίνηση – και έγινε απρόσμενος «ρυθμιστής» των διεθνών τιμών<br /><br />Μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της ενεργειακής κρίσης που προκάλεσε ο πόλεμος με το Ιράν δεν βρίσκεται στα Στενά του Ορμούζ αλλά χιλιάδες χιλιόμετρα ανατολικότερα: στην Κίνα.<br /><br />Η μεγαλύτερη εισαγωγέας πετρελαίου στον κόσμο κατάφερε να περιορίσει δραστικά τις αγορές αργού χωρίς να προκαλέσει αντίστοιχη ενεργειακή ασφυξία στην οικονομία της. Και αυτή η κινεζική «εξαφάνιση» εκατομμυρίων βαρελιών ημερήσιας ζήτησης από τη διεθνή αγορά αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες που εμπόδισαν τις τιμές του πετρελαίου να εκτοξευθούν ακόμη περισσότερο.<br /><br />Το εντυπωσιακότερο στοιχείο που παρουσιάζει η Wall Street Journal είναι η κλίμακα της προσαρμογής: από τον Φεβρουάριο έως τον Ιούνιο του 2026, οι κινεζικές εισαγωγές αργού μειώθηκαν κατά περίπου 5,8 εκατ. βαρέλια ημερησίως ή 48,9%. Το 2025 η Κίνα αγόραζε περίπου 11 εκατ. βαρέλια ημερησίως, σχεδόν τα μισά από προμηθευτές της Μέσης Ανατολής. <div><br />Τα νούμερα πίσω από το κινεζικό «θαύμα»-48,9% οι εισαγωγές αργού Φεβρουάριο–Ιούνιο<br />-5,8 εκατ. βαρέλια/ημέρα η μείωση των εισαγωγών<br />1–1,4 δισ. βαρέλια τα εκτιμώμενα συνολικά κινεζικά αποθέματα<br />71 εκατ. βαρέλια αντλήθηκαν από εμπορικά και διυλιστηριακά αποθέματα από τον Μάιο<br />71,6% έπεσε η χρησιμοποίηση δυναμικότητας 49 κρατικών διυλιστηρίων τον Μάιο<br />Μόλις -1,6 εκατ. βαρέλια/ημέρα μειώθηκε η πραγματική ζήτηση πετρελαίου στο β΄ τρίμηνο<br /><br />Η απόσταση ανάμεσα στην πτώση των εισαγωγών και στη σαφώς μικρότερη πτώση της κατανάλωσης αποκαλύπτει τι πραγματικά έκανε το Πεκίνο: αντί να ανταγωνιστεί τις υπόλοιπες οικονομίες για ακριβότερα βαρέλια εν μέσω πολέμου, χρησιμοποίησε τα ενεργειακά «μαξιλάρια» που είχε δημιουργήσει τα προηγούμενα χρόνια.</div><div><br />Το μεγάλο όπλο του Πεκίνου: Ένα «βουνό» πετρελαίου<br /><br />Η Κίνα είχε προετοιμαστεί πριν ξεσπάσει η κρίση.<br /><br />Το 2025 εκμεταλλεύτηκε τις χαμηλότερες τιμές ρωσικού και ιρανικού αργού για να δημιουργήσει τεράστια αποθέματα. Η EIA έχει υπολογίσει ότι κατά τη διάρκεια του 2025 το Πεκίνο πρόσθετε περίπου 1,1 εκατ. βαρέλια ημερησίως στα αποθέματά του.<br /><br />Το ακριβές μέγεθος παραμένει κρατικό μυστικό. Αναλυτές τοποθετούν όμως το συνολικό κινεζικό απόθεμα –στρατηγικό, εμπορικό και αποθηκευμένο στα διυλιστήρια– μεταξύ 1 και 1,4 δισ. βαρελιών.<br /><br />Από τις αρχές Μαΐου, σύμφωνα με στοιχεία της Vortexa που επικαλείται η WSJ, η Κίνα άντλησε περίπου 56 εκατ. βαρέλια από εμπορικά αποθέματα και άλλα 15 εκατ. από αποθέματα διυλιστηρίων.<br /><br />Το ακόμη σημαντικότερο είναι ότι, σύμφωνα με την ίδια εκτίμηση, το βασικό στρατηγικό απόθεμα της χώρας παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό ανέγγιχτο.</div><div><br />Έκοψε τα διυλιστήρια αντί να κυνηγήσει ακριβό πετρέλαιο<br /><br />Το δεύτερο εργαλείο ήταν καθαρά διοικητικό.<br /><br />Μετά την έναρξη του πολέμου, το Πεκίνο περιόρισε τις εξαγωγές βενζίνης, diesel και άλλων προϊόντων ώστε να προστατεύσει την εσωτερική αγορά. Οι περιορισμοί ανάγκασαν τα διυλιστήρια να μειώσουν την επεξεργασία αργού.<br /><br />Τον Μάιο, ο μέσος βαθμός χρησιμοποίησης 49 κρατικών διυλιστηρίων υποχώρησε στο 71,6%, στο χαμηλότερο επίπεδο από την περίοδο της πανδημίας. Στο πρώτο εξάμηνο η παραγωγή διυλισμένων πετρελαϊκών προϊόντων μειώθηκε κατά 5,6%, ενώ η παραγωγή πλαστικών προϊόντων κατά 4,9%.<br /><br />Με απλά λόγια, το Πεκίνο επέλεξε να θυσιάσει μέρος της εξαγωγικής και διυλιστικής δραστηριότητας αντί να βγει πανικόβλητο στις αγορές για να αντικαταστήσει κάθε χαμένο βαρέλι. </div><div><br />Η ηλεκτροκίνηση μετατράπηκε σε γεωπολιτικό όπλο<br /><br />Εδώ εμφανίζεται μια βαθύτερη αλλαγή.<br /><br />Η τεράστια εξάπλωση των ηλεκτρικών αυτοκινήτων στην Κίνα έχει ήδη αρχίσει να περιορίζει τη δομική εξάρτηση των μεταφορών από το πετρέλαιο. Και όταν ήρθε η κρίση του Ιράν, αυτή η αλλαγή αποδείχθηκε εργαλείο ενεργειακής ασφάλειας.<br /><br />Ακόμη και στις μετακινήσεις μεγάλων αποστάσεων υπήρχε εναλλακτική.<br /><br />Οι υψηλότερες τιμές των αεροπορικών καυσίμων επιβάρυναν τις πτήσεις και οι επιβάτες εσωτερικού μειώθηκαν κατά 8% τον Μάιο και 7% τον Ιούνιο σε ετήσια βάση. Αντίθετα, οι σιδηροδρομικές μετακινήσεις άντεξαν καλύτερα, καθώς το κινεζικό σιδηροδρομικό δίκτυο είναι ηλεκτροκίνητο και τροφοδοτείται από ένα σύστημα ηλεκτροπαραγωγής που βασίζεται κυρίως σε άνθρακα και ΑΠΕ.</div><div><br />Και μετά ήρθε ο… άνθρακας<br /><br />Υπάρχει όμως και μια λιγότερο «πράσινη» πλευρά της κινεζικής στρατηγικής.<br /><br />Η Κίνα έχει επενδύσει επί χρόνια στην παραγωγή υγρών καυσίμων και χημικών προϊόντων από άνθρακα. Μόνο το 2024, η παραγωγή προϊόντων από άνθρακα αντιστοιχούσε περίπου στην επεξεργασία 300 εκατ. βαρελιών αργού – σχεδόν όσο ένας μήνας κινεζικών εισαγωγών πετρελαίου εκείνης της χρονιάς.<br /><br />Στη Xinjiang, μάλιστα, η παραγωγή νάφθας και diesel από άνθρακα σχεδόν διπλασιάστηκε το 2025. Η συγκεκριμένη βιομηχανική επιλογή, αμφιλεγόμενη από κλιματική άποψη, μετατράπηκε ξαφνικά σε σημαντικό ενεργειακό «μαξιλάρι» όταν η κρίση του Ορμούζ χτύπησε την αγορά αργού.</div><div><br />Ο Ορμούζ αποκάλυψε τη νέα δύναμη της Κίνας<br /><br />Η σημασία αυτής της στρατηγικής ξεπερνά κατά πολύ τα κινεζικά σύνορα.<br /><br />Πριν από τον πόλεμο, περίπου 20,9 εκατ. βαρέλια πετρελαίου ημερησίως περνούσαν από τα Στενά του Ορμούζ, ποσότητα αντίστοιχη περίπου με το 20% της παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαϊκών υγρών. Το 89% του αργού και condensate που διερχόταν από το πέρασμα κατευθυνόταν προς την Ασία.<br /><br />Η Κίνα ήταν επομένως ένας από τους πλέον εκτεθειμένους παίκτες σε ένα σοκ στον Περσικό Κόλπο.<br /><br />Κι όμως, αντί η μεγαλύτερη εισαγωγέας πετρελαίου του κόσμου να ενισχύσει τον ανταγωνισμό για τα λιγοστά διαθέσιμα φορτία, έκανε το αντίθετο: αποσύρθηκε προσωρινά από την αγορά.<br /><br />Αυτό περιόρισε την παγκόσμια ζήτηση ακριβώς τη στιγμή που περιοριζόταν η προσφορά.<br /><br />Και εδώ βρίσκεται ίσως το σημαντικότερο γεωοικονομικό συμπέρασμα της κρίσης. </div><div><br />Η Κίνα έγινε άθελά της «κεντρική τράπεζα» του πετρελαίου<br /><br />Η ενεργειακή πολιτική του Πεκίνου λειτούργησε σχεδόν όπως λειτουργεί μια κεντρική τράπεζα σε μια χρηματοπιστωτική κρίση: απορρόφησε το σοκ αντί να το μεταδώσει στην αγορά.<br /><br />Η Κίνα είχε αγοράσει όταν το πετρέλαιο ήταν φθηνότερο, είχε γεμίσει τις δεξαμενές της και, όταν οι γεωπολιτικές συνθήκες επιδεινώθηκαν, περιόρισε τις αγορές της.<br /><br />Το αποτέλεσμα ήταν ότι εκατομμύρια βαρέλια ημερήσιας δυνητικής ζήτησης εξαφανίστηκαν από τη spot αγορά.<br /><br />Δεν είναι τυχαίο ότι, παρά την τεράστια αναστάτωση στον Περσικό Κόλπο, οι τιμές δεν παρέμειναν μόνιμα στα ακραία επίπεδα που πολλοί φοβούνταν. Ακόμη και στα μέσα Αυγούστου, όταν οι εξαγωγές αργού από τις χώρες του Κόλπου είχαν πέσει περίπου στα 9,2 εκατ. βαρέλια ημερησίως από περίπου 18 εκατ. πριν από τον πόλεμο, η διεθνής αγορά συνέχιζε να εμφανίζει αξιοσημείωτη αντοχή.<br />Το επόμενο ρίσκο: Τι θα συμβεί όταν η Κίνα ξαναρχίσει να αγοράζει;<br /><br />Και εδώ βρίσκεται η άλλη όψη της ιστορίας.<br /><br />Η στρατηγική των αποθεμάτων δεν μπορεί να συνεχιστεί επ’ αόριστον.<br /><br />Η Kpler ήδη βλέπει τα κινεζικά διυλιστήρια να αυξάνουν σταδιακά τη δραστηριότητά τους και προβλέπει άνοδο των εισαγωγών αργού από 12,64 εκατ. βαρέλια ημερησίως τον Ιούλιο σε 12,92 εκατ. τον Αύγουστο, 13,29 εκατ. τον Σεπτέμβριο και 13,54 εκατ. τον Οκτώβριο.<br /><br />Αν αυτή η επιστροφή συμπέσει με συνεχιζόμενους περιορισμούς στον Ορμούζ και προβλήματα στις εξαγωγές του Κόλπου, τότε ο παράγοντας που μέχρι σήμερα συγκρατούσε την αγορά μπορεί να λειτουργήσει προς την αντίθετη κατεύθυνση.<br /><br />Το μεγάλο ερώτημα για το πετρέλαιο δεν είναι πλέον μόνο τι θα κάνει το Ιράν στα Στενά του Ορμούζ. Είναι πότε η Κίνα θα αποφασίσει ότι ήρθε η ώρα να ξαναγεμίσει τις δεξαμενές της.<br /><br />Και όταν ο μεγαλύτερος αγοραστής αργού στον κόσμο επιστρέψει μαζικά στην αγορά, η επόμενη πετρελαϊκή αναταραχή μπορεί να ξεκινήσει όχι από την Τεχεράνη – αλλά από το Πεκίνο.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το κινεζικό «κόλπο» που φρέναρε το πετρέλαιο: Πώς το Πεκίνο άντεξε το σοκ του Ιράν.

Βασιλης Διαμαντακος   Η Κίνα έκοψε σχεδόν στο μισό τις εισαγωγές αργού μετά το ξέσπασμα του πολέμου, επιστράτευσε τεράστια αποθέματα, άνθρακ...

Διαβάστε την συνέχεια

Υδρογονάνθρακες Ιόνιο-Κρήτη: Επιστροφή στη στρατηγική του 2017.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQn5X2DUkUROq-14H8widLxLeELY7yF4MEHOGPzFOerWkBJHL04ku1Vks-l&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="471" data-original-width="651" height="92" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQn5X2DUkUROq-14H8widLxLeELY7yF4MEHOGPzFOerWkBJHL04ku1Vks-l&s=10" width="755" /></a></div><div><br /></div>Γράφει ο <b>Γιάννης Μπασιάς</b><br />Η μελέτη προχωρά στο Ιόνιο και αργεί στην Κρήτη και αυτό δεν είναι τυχαίο – Η πρόσφατη αναδιάταξη του επενδυτικού ενδιαφέροντος στον ελληνικό θαλάσσιο χώρο δεν συνιστά μια τυχαία αναπροσαρμογή σχεδίων, αλλά την επιστροφή σε μια σκληρή βιομηχανική πραγματικότητα. Η πρόθεση αποχώρησης της ExxonMobil από τα υπερβαθέα τεμάχια «Δυτικά» και «Νοτιοδυτικά της Κρήτης» επιβεβαιώνει αυτό που η τεχνική κοινότητα γνώριζε: η Κρήτη, με βάθη υδάτων που ξεπερνούν τα 3.000 μέτρα, δυσθεώρητα κόστη γεωτρήσεων και το ρυθμιστικό βάρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (CSDDD), αποτελεί ένα επενδυτικό σύνορο (frontier) υψηλού ρίσκου που δεν ταιριάζει με τους άμεσους σχεδιασμούς των διεθνών ομίλων.<br /><br />Σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι θεσμικά χρήσιμο οι πολιτικοί φορείς να παρουσιάζουν με σαφήνεια το βιομηχανικό πλαίσιο μέσα στο οποίο λαμβάνονται οι εταιρικές αποφάσεις. Η ψύχραιμη και τεκμηριωμένη ενημέρωση ενισχύει την αξιοπιστία της χώρας και επιτρέπει στο κοινό να κατανοήσει τη στρατηγική συνέχεια, χωρίς να δημιουργούνται εντυπώσεις επιτυχίας εκεί όπου πρόκειται για φυσική αναδιάταξη των επιχειρησιακών προτεραιοτήτων των εταιρειών.<br /><br />Στον αντίποδα, η μετατόπιση του ενδιαφέροντος προς το Ιόνιο και την Πελοπόννησο επαναφέρει τη στρατηγική που είχε χαραχθεί ήδη από το 2017. Το βόρειο Ιόνιο, και ειδικότερα περιοχές όπως το Block 2 και το Block 10, δεν διαθέτει υπερβαθέα ύδατα της Νότιας Κρήτης, αλλά προσφέρει ένα ώριμο πετρελαϊκό σύστημα με ήπια βάθη, υψηλές πιθανότητες επιτυχίας και τη δυνατότητα σταδιακής μετάβασης από τα ανώτερα στρώματα πετρώματος στο βαθύτερο «παράθυρο φυσικού αερίου», το περίφημο (gas window).<a href="https://www.defence-point.gr/ydrogonanthrakes-ionio-kriti-epistrofi-sti-stratigiki-toy-2017"><b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.<div><br /></div></div>

Υδρογονάνθρακες Ιόνιο-Κρήτη: Επιστροφή στη στρατηγική του 2017.

Γράφει ο Γιάννης Μπασιάς Η μελέτη προχωρά στο Ιόνιο και αργεί στην Κρήτη και αυτό δεν είναι τυχαίο – Η πρόσφατη αναδιάταξη του επενδυτικού ε...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Πούτιν «πάτησε» στις Κουρίλες και στρίμωξε την Ιαπωνία: Η ρωσική παγίδα του φυσικού αερίου.

<img height="92" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/poutin-768x581.jpg" width="749" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Οργή στο Τόκιο για την ιστορική επίσκεψη του Ρώσου προέδρου στο Ιτουρούπ – Η Τακαΐτσι απειλεί με νέα μέτρα, αλλά το ρωσικό LNG του Sakhalin-2 καλύπτει σχεδόν το 9% των ιαπωνικών εισαγωγών<br /><br />Μία κίνηση με ισχυρό γεωπολιτικό συμβολισμό επέλεξε ο Βλαντίμιρ Πούτιν για να υπενθυμίσει στην Ιαπωνία ότι η σύγκρουση Μόσχας–Τόκιο δεν περιορίζεται ούτε στην Ουκρανία ούτε στις κυρώσεις.<br /><br />Ο Ρώσος πρόεδρος επισκέφθηκε στις 13 Αυγούστου το Ιτουρούπ — Ετορόφου για τους Ιάπωνες — ένα από τα τέσσερα νότια νησιά των Κουρίλων που η Ιαπωνία διεκδικεί ως «Βόρεια Εδάφη». Πρόκειται για την πρώτη επίσκεψη του Πούτιν στα επίμαχα νησιά κατά τη διάρκεια της μακράς παραμονής του στην εξουσία.<br /><br />Η αντίδραση του Τόκιο ήταν άμεση. Η πρωθυπουργός Σανάε Τακαΐτσι χαρακτήρισε την επίσκεψη «απολύτως απαράδεκτη», ενώ η ιαπωνική κυβέρνηση κάλεσε τον Ρώσο πρεσβευτή για να του επιδώσει επίσημη διαμαρτυρία.<br /><br />Πίσω όμως από τη σκληρή διπλωματική γλώσσα κρύβεται ένα πολύ δυσκολότερο πρόβλημα για την Ιαπωνία: η ενέργεια.<div><br />Η πληγή που παραμένει ανοικτή εδώ και 80 χρόνια<br /><br />Η εδαφική διαμάχη ανάμεσα στις δύο χώρες έχει τις ρίζες της στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.<br /><br />Η Σοβιετική Ένωση κατέλαβε τα τέσσερα νησιά το 1945 και έκτοτε η Μόσχα τα ελέγχει, ενώ το Τόκιο εξακολουθεί να διεκδικεί τα Ιτουρούπ/Ετορόφου, Κουνασίρ/Κουνασίρι, Σικοτάν και τη συστάδα Χαμπομάι.<br /><br />Η εκκρεμότητα αυτή βρίσκεται στον πυρήνα της αδυναμίας Ρωσίας και Ιαπωνίας να υπογράψουν ακόμη και σήμερα επίσημη συνθήκη ειρήνης για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.<br /><br />Ο Σίνζο Άμπε είχε επενδύσει σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο στην προσπάθεια εξεύρεσης συμβιβασμού με τον Πούτιν. Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και η συμμετοχή της Ιαπωνίας στις δυτικές κυρώσεις ουσιαστικά πάγωσαν αυτή την προοπτική.<br /><br />Η επίσκεψη Πούτιν έρχεται τώρα να υπογραμμίσει ότι, από την πλευρά της Μόσχας, το εδαφικό ζήτημα θεωρείται λήξαν. </div><div><br />Το αδύναμο σημείο του Τόκιο λέγεται Sakhalin-2<br /><br />Εδώ βρίσκεται και το μεγάλο δίλημμα της ιαπωνικής κυβέρνησης.<br /><br />Παρά τη συμμετοχή της στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, η Ιαπωνία εξακολουθεί να προμηθεύεται σημαντικές ποσότητες υγροποιημένου φυσικού αερίου από το Sakhalin-2 στη ρωσική Άπω Ανατολή.<br /><br />Το 2025 το ρωσικό έργο κάλυψε περίπου το 8,9% των συνολικών εισαγωγών LNG της Ιαπωνίας, δηλαδή περίπου 3,6-3,9 εκατ. τόνους ετησίως.<br /><br />Και η σχέση είναι βαθύτερη από μια απλή εμπορική συναλλαγή.<br /><br />Στο Sakhalin-2 συμμετέχουν οι ιαπωνικές Mitsui και Mitsubishi με ποσοστά 12,5% και 10% αντίστοιχα, ενώ τον έλεγχο έχει η Gazprom.<br /><br />Η γεωγραφική εγγύτητα κάνει επίσης το ρωσικό LNG ιδιαίτερα σημαντικό για την Ιαπωνία, καθώς μειώνει το μεταφορικό κόστος και τον χρόνο παράδοσης.<br />Η Ουάσιγκτον έδωσε παράταση μέχρι τον Δεκέμβριο<br /><br />Η πραγματική έκταση του προβλήματος φαίνεται από τις ίδιες τις αμερικανικές κυρώσεις.<br /><br />Το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών παρέτεινε έως τις 18 Δεκεμβρίου 2026 κρίσιμες εξαιρέσεις που σχετίζονται με το Sakhalin-2, συμπεριλαμβανομένων συναλλαγών που αφορούν την Gazprombank και τη λειτουργία του έργου.<br /><br />Ακόμη και η Ευρωπαϊκή Ένωση προβλέπει ειδική εξαίρεση για τη θαλάσσια μεταφορά LNG του Sakhalin-2 προς την Ιαπωνία έως τον Μάρτιο του 2028.<br /><br />Η ενεργειακή εξάρτηση του Τόκιο επομένως δεν αποτελεί απλώς ρωσικό επιχείρημα. Έχει αναγνωριστεί στην πράξη και μέσα στο ίδιο το δυτικό καθεστώς κυρώσεων.<br />Η Τακαΐτσι είχε ήδη παραδεχθεί το πρόβλημα<br /><br />Υπάρχει και μία ακόμη πολιτικά κρίσιμη λεπτομέρεια.<br /><br />Όταν η κυβέρνηση Τραμπ πίεσε το Τόκιο το 2025 να σταματήσει τις αγορές ρωσικής ενέργειας, η Τακαΐτσι είχε εξηγήσει στον Αμερικανό πρόεδρο ότι μια πλήρης απαγόρευση του ρωσικού LNG θα ήταν δύσκολη για την Ιαπωνία λόγω των ενεργειακών αναγκών της χώρας.<br /><br />Αυτό περιορίζει σήμερα τον χώρο αντίδρασής της.<br /><br />Το Τόκιο μπορεί να επιβάλει νέες κυρώσεις σε πρόσωπα, αξιωματούχους ή ρωσικούς φορείς. Μια απόφαση όμως που θα έπληττε ευθέως τις ροές LNG από το Sakhalin-2 θα είχε πολύ διαφορετικό οικονομικό κόστος. </div><div><br />Μπορεί η Ιαπωνία να αντικαταστήσει το ρωσικό LNG;<br /><br />Θεωρητικά, ναι.<br /><br />Μεγάλες ιαπωνικές εταιρείες ηλεκτρισμού έχουν δηλώσει ότι διαθέτουν τη δυνατότητα να αναζητήσουν εναλλακτικές ποσότητες εάν υπάρξει διακοπή των προμηθειών από το Sakhalin-2.<br /><br />Η JERA, για παράδειγμα, διαχειρίζεται συνολικό χαρτοφυλάκιο περίπου 30-35 εκατ. τόνων LNG ετησίως και αγοράζει περίπου 2 εκατ. τόνους από το ρωσικό έργο.<br /><br />Το ζήτημα, όμως, δεν είναι μόνο εάν μπορούν να βρεθούν φορτία. Είναι σε ποια τιμή, από ποια απόσταση και με πόσο σταθερές μακροχρόνιες συμβάσεις.<br /><br />Γι’ αυτό και η διαφοροποίηση προς αμερικανικές και άλλες πηγές LNG αποτελεί λύση περισσότερο μεσοπρόθεσμη παρά άμεση.<br /> Το πραγματικό μήνυμα του Πούτιν<br /><br />Η επίσκεψη στις Κουρίλες μπορεί συνεπώς να διαβαστεί και πέρα από την ιστορική εδαφική διαμάχη.<br /><br />Ο Πούτιν γνωρίζει ότι η Ιαπωνία μπορεί να καταδικάσει πολιτικά τη Ρωσία, να ενισχύσει την άμυνά της και να συμμετέχει στις δυτικές κυρώσεις. Γνωρίζει όμως επίσης ότι υπάρχει ένας τομέας στον οποίο το Τόκιο εξακολουθεί να χρειάζεται τη Μόσχα: την ενεργειακή ασφάλεια. <br /><br />Και αυτό δημιουργεί μια ιδιόμορφη ισορροπία.<br /><br />Η Ιαπωνία χαρακτηρίζει την παρουσία του Ρώσου προέδρου στα διεκδικούμενα νησιά «απολύτως απαράδεκτη», αλλά την ίδια στιγμή σχεδόν ένα στα έντεκα φορτία LNG που εισάγει εξακολουθεί να προέρχεται από ένα ρωσικό ενεργειακό έργο.<br /><br />Το κρίσιμο τεστ, επομένως, δεν θα είναι τόσο πόσο σκληρή θα είναι η επόμενη ανακοίνωση του Τόκιο.<br /><br />Θα είναι εάν η Ιαπωνία είναι διατεθειμένη να μετατρέψει τη διπλωματική οργή για τις Κουρίλες σε οικονομικό κόστος για τη Μόσχα — ακόμη κι αν ένα μέρος αυτού του κόστους επιστρέψει στους ίδιους τους Ιάπωνες καταναλωτές.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Πούτιν «πάτησε» στις Κουρίλες και στρίμωξε την Ιαπωνία: Η ρωσική παγίδα του φυσικού αερίου.

Βασιλης Διαμαντακος  Οργή στο Τόκιο για την ιστορική επίσκεψη του Ρώσου προέδρου στο Ιτουρούπ – Η Τακαΐτσι απειλεί με νέα μέτρα, αλλά το ρωσ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γροιλανδία: Στόχος της «αυλής Τραμπ» πετρελαϊκό κοίτασμα αξίας έως $1 τρισ.

<img height="107" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2025/01/TRUMP-GREENLAND-630x388.jpg" width="742" /><br /><br />Η Γροιλανδία βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα νέο πολιτικό και περιβαλλοντικό δίλημμα, καθώς αμερικανική εταιρεία πετρελαίου μετέφερε εξοπλισμό σε απομακρυσμένη περιοχή της, ενώ η διαδικασία για την επίσημη αδειοδότηση των γεωτρήσεων βρίσκεται ακόμη σε εκκρεμότητα.<br /><br />Η Greenland Energy, με έδρα το Τέξας, σχεδιάζει έρευνες στην περιοχή Τζέιμσον Λαντ (Jameson Land), όπου εκτιμάται ότι υποκρύπτονται κοιτάσματα αργού πετρελαίου αξίας έως και 1 τρισεκατομμυρίου δολαρίων.<br /><br />Το εγχείρημα αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική βαρύτητα, καθώς διευθυντικά στελέχη της εταιρείας συνδέονται στενά με το πολιτικό περιβάλλον του Ντόναλντ Τραμπ.<br /><br />Η αιφνιδιαστική μεταφορά του εξοπλισμού στην ακτή προκάλεσε την έντονη αντίδραση των Αρχών της Γροιλανδίας, όπως αποκαλύπτει η εφημερίδα The Guardian.<br /><br />Σε επίσημη ανακοίνωσή της, η κυβέρνηση ξεκαθάρισε ότι ουδέποτε ενέκρινε τη συγκεκριμένη ενέργεια, απευθύνοντας αυστηρή προειδοποίηση προς τη διοίκηση της εταιρείας:<br /><br />«Όλα τα μελλοντικά ζητήματα που αφορούν την εφοδιαστική υποστήριξη πρέπει να γνωστοποιούνται και να εγκρίνονται από την αρμόδια Αρχή ορυκτών πόρων, πριν από οποιαδήποτε υλοποίηση».<br />Το πετρελαϊκό δυναμικό στο Τζέιμσον Λαντ<br /><br />Η Greenland Energy, η οποία ιδρύθηκε στο Τέξας το 2025, έχει καταστήσει σαφή τον φιλόδοξο σχεδιασμό της για το Τζέιμσον Λαντ.<br /><br />Έχοντας προϋπολογίσει περίπου 60 εκατομμύρια δολάρια για την αρχική φάση, η εταιρεία αναθεώρησε τον αρχικό σχεδιασμό των δύο γεωτρήσεων, ενημερώνοντας τους μετόχους της ότι θα περιοριστεί, σε πρώτο στάδιο, σε μία.<br /><br />Το project συνδέεται λειτουργικά με τη βρετανική 80 Mile, η οποία διατηρούσε δικαιώματα έρευνας πριν από την απόφαση της Γροιλανδίας, το 2021, να αναστείλει την έκδοση νέων αδειών πετρελαϊκής δραστηριότητας για περιβαλλοντικούς λόγους.<br /><br />Βάσει των εταιρικών εγγράφων, η Greenland Energy θα χρηματοδοτήσει την εξερεύνηση αποκτώντας την πλειοψηφία των μετοχών, αν και η έναρξη των εργασιών προαπαιτεί την τελική έγκριση των Αρχών.<br /><br />Παράλληλα, η εταιρεία έχει επενδύσει σημαντικά στον τομέα της επικοινωνίας, αναθέτοντας στον Φιλ ΜακΓκρόου (Phil McGraw) -γνωστό ως «Dr. Phil»- την παραγωγή σειράς ντοκιμαντέρ με αντικείμενο την καταγραφή της αποστολής των «σύγχρονων κυνηγών πετρελαίου».<div><br />Οι διασυνδέσεις με τον Τραμπ και το πρόγραμμα «Golden Dome»<br /><br />Οι πολιτικές προεκτάσεις του εγχειρήματος ενισχύονται από τη σύνθεση των στελεχών της Greenland Energy.<br /><br />Στο διοικητικό της συμβούλιο συμμετέχει βετεράνος του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού, ο οποίος δραστηριοποιείται παράλληλα στο «Golden Dome», το πρόγραμμα αντιπυραυλικής άμυνας που προωθεί ο Ντόναλντ Τραμπ.<br /><br />Ο Αμερικανός πρόεδρος διατηρεί σταθερά τη θέση ότι ο έλεγχος της Γροιλανδίας είναι «ζωτικής σημασίας» για τις ΗΠΑ, επικαλούμενος λόγους αμερικανικής ασφάλειας και τη στρατηγική σημασία της Αρκτικής.<br /><br />Από την πλευρά του, ο πρόεδρος και κύριος μέτοχος της Greenland Energy, Λάρι Σουέτς (Larry Swets), επιχειρεί να αποσυνδέσει το έργο από τις γεωπολιτικές επιδιώξεις της Ουάσιγκτον, δηλώνοντας κατηγορηματικά ότι το project «δεν σχετίζεται με ενδεχόμενη αμερικανική προσάρτηση».<br /><br />Ωστόσο, η εταιρεία προκάλεσε σύγχυση ως προς το νομικό καθεστώς των ενεργειών της.<br /><br />Όταν εκπρόσωπός της ισχυρίστηκε τον Ιούνιο σε κατοίκους της περιοχής ότι υπήρχε άδεια για τη μεταφορά του εξοπλισμού -ισχυρισμός που διαψεύστηκε-, ο Σουέτς δικαιολογήθηκε δηλώνοντας:<br /><br />«Ο ενθουσιασμός μας για το έργο μάς οδήγησε σε επικοινωνιακά ατοπήματα που δημιούργησαν σύγχυση».</div><div><br />Η απόβαση της φορτηγίδας<br /><br />Η κατάσταση κλιμακώθηκε τον επόμενο μήνα, όταν κάτοικοι εντόπισαν ρυμουλκό να οδηγεί φορτηγίδα στην ακτή, από την οποία αποβιβάστηκαν περίπου δώδεκα κοντέινερ με εξοπλισμό.<br /><br />Η κυβέρνηση της Γροιλανδίας επιβεβαίωσε ότι στόχος της επιχείρησης ήταν η μεταφορά του εξοπλισμού στην ξηρά, στην περιοχή Νούναπ Κέκγουα (Nunap Qeqqa) του Τζέιμσον Λαντ.<br /><br />Παράλληλα, το δανικό ερευνητικό μέσο Danwatch, επικαλούμενο τον επικεφαλής της ναυτιλιακής εταιρείας που εκτέλεσε το δρομολόγιο, επιβεβαίωσε ότι παραλήπτης του φορτίου ήταν η Greenland Energy.<br /><br />Αν και η εταιρεία απέφυγε να απαντήσει στα ερωτήματα του Guardian, σε επιστολή προς τους μετόχους της σημείωσε:<br /><br />«Οι πρόσφατες συναντήσεις υψηλού επιπέδου μεταξύ της διοίκησης του έργου και των Αρχών της Γροιλανδίας που είναι αρμόδιες για τη ρύθμιση και την εποπτεία ήταν εποικοδομητικές και συνεχίζουμε να ενθαρρυνόμαστε από την πρόοδο που σημειώνεται προς την εξασφάλιση των υπόλοιπων εγκρίσεων που απαιτούνται για τις γεωτρήσεις».<br /><br />Η τελική απόφαση ανήκει αποκλειστικά στις τοπικές Αρχές, καθώς η Γροιλανδία, ως ημιαυτόνομη περιοχή του Βασιλείου της Δανίας, διατηρεί την πλήρη δικαιοδοσία διαχείρισης των φυσικών της πόρων.<br /><br />Η επιπλέον περιβαλλοντική επιπλοκή έγκειται στο γεγονός ότι η ζώνη των προγραμματισμένων εργασιών εμπίπτει σε προστατευόμενη περιοχή βάσει της Διεθνούς Σύμβασης Ραμσάρ (Ramsar) για τους υγροτόπους.<br /><br />Προς το παρόν, η κυβέρνηση έκρινε ότι δεν θα ήταν «αναλογικό μέτρο» να απαιτήσει την άμεση απομάκρυνση του εξοπλισμού, ενώ η αίτηση αδειοδότησης παραμένει υπό εξέταση.<br /><br />Η Greenland Energy έχει ήδη προγραμματίσει την αναχώρηση πλοίου από τον Καναδά στις 12 Σεπτεμβρίου, μεταφέροντας επιπλέον 300 κοντέινερ, με στόχο την έναρξη των εργασιών εντός του Οκτωβρίου.<br /><br />Την ίδια στιγμή, ο Τζεφ Λάντρι (Jeff Landry), κυβερνήτης της Λουιζιάνα και ειδικός απεσταλμένος του Τραμπ για τη Γροιλανδία, εκτιμά ότι η παραγωγή πετρελαίου μπορεί να ξεκινήσει ακόμη και εντός του 2027.<br /><br />Καθώς ο εξοπλισμός παραμένει στην ανατολική ακτή, η ηγεσία της Γροιλανδίας καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στις οικονομικές προοπτικές, τις περιβαλλοντικές δεσμεύσεις και τις αυξανόμενες αμερικανικές πιέσεις στην Αρκτική.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γροιλανδία: Στόχος της «αυλής Τραμπ» πετρελαϊκό κοίτασμα αξίας έως $1 τρισ.

Η Γροιλανδία βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα νέο πολιτικό και περιβαλλοντικό δίλημμα, καθώς αμερικανική εταιρεία πετρελαίου μετέφερε εξοπλισμό σ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Γαλλία επενδύει στην Ανατολική Μεσόγειο: Τι σημαίνει η είσοδος της Meridiam στο GSI.

<img height="90" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/7051301-1-768x512.jpg" width="763" /><br /><br /><b>Κωστας Καλλιαντερης</b> <br />Η είσοδος του γαλλικού επενδυτικού κολοσσού Meridiam στον Great Sea Interconnector σηματοδοτεί την επανεκκίνηση ενός έργου στρατηγικής σημασίας για την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης, ενισχύοντας παράλληλα τη γεωπολιτική θέση της Ελλάδας και της Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Η γαλλική «σφραγίδα» αλλάζει τα δεδομένα στην Ανατολική Μεσόγειο – Η Meridiam βάζει μπροστά το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου<br /><br />Μετά από μήνες αβεβαιότητας, γεωπολιτικών πιέσεων και χρηματοδοτικών εκκρεμοτήτων, η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου εισέρχεται σε νέα φάση. Η συμφωνία για την είσοδο της γαλλικής Meridiam ως πλειοψηφικού μετόχου της Great Sea Interconnector (GSI) θεωρείται σημείο καμπής για ένα από τα σημαντικότερα ενεργειακά έργα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. <div><br />Ο άνθρωπος πίσω από τη Meridiam<br /><br />Καθοριστικό ρόλο στη στρατηγική επέκταση της Meridiam διαδραματίζει ο ιδρυτής και πρόεδρός της, Thierry Déau, ένας από τους πλέον αναγνωρισμένους επενδυτές διεθνώς στον τομέα των μεγάλων υποδομών.<br /><br />Ο Γάλλος επιχειρηματίας ίδρυσε τη Meridiam το 2005, με στόχο τη χρηματοδότηση έργων μακροχρόνιας στρατηγικής σημασίας. Σήμερα ο όμιλος διαχειρίζεται δεκάδες έργα υποδομών σε Ευρώπη, Βόρεια Αμερική, Αφρική και Μέση Ανατολή, με επενδύσεις που ξεπερνούν τα 100 δισ. ευρώ, έχοντας ισχυρή παρουσία σε τομείς όπως η ενέργεια, οι μεταφορές, οι υδάτινοι πόροι και οι περιβαλλοντικές υποδομές.<br /><br />Η συμμετοχή ενός τέτοιου επενδυτή θεωρείται σημαντική ψήφος εμπιστοσύνης όχι μόνο προς το ίδιο το έργο, αλλά και προς την Ελλάδα ως επενδυτικό και ενεργειακό προορισμό. </div><div><br />Γιατί η συμφωνία αλλάζει τα δεδομένα<br /><br />Η είσοδος της Meridiam ενισχύει τη χρηματοδοτική αξιοπιστία του Great Sea Interconnector, ενώ παράλληλα προσφέρει τεχνογνωσία στη διαχείριση σύνθετων διασυνοριακών ενεργειακών έργων.<br /><br />Παράλληλα, ο ΑΔΜΗΕ διατηρεί τον στρατηγικό και τεχνικό έλεγχο του έργου, αναλαμβάνοντας την υλοποίηση και τη μελλοντική λειτουργία της ηλεκτρικής διασύνδεσης, ενώ η συνεργασία με τη Nexans ανοίγει τον δρόμο για την άμεση έναρξη των κρίσιμων θαλάσσιων ερευνών βυθού.<br />Πότε ξεκινούν οι έρευνες<br /><br />Το πρώτο ουσιαστικό βήμα μετά τη συμφωνία αφορά την επανεκκίνηση των θαλάσσιων ερευνών, οι οποίες είχαν «παγώσει» τους προηγούμενους μήνες λόγω γεωπολιτικών εξελίξεων στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Η τριμερής συμφωνία μεταξύ ΑΔΜΗΕ, GSI και Nexans προβλέπει την άμεση έναρξη των ερευνών, ώστε να ολοκληρωθεί η τεχνική προετοιμασία για την πόντιση του υποβρύχιου καλωδίου μήκους περίπου 900 χιλιομέτρων. Το έργο θα διαθέτει αρχική μεταφορική ικανότητα 1.000 MW, με δυνατότητα επέκτασης στα 2.000 MW. </div><div><br />Η γεωπολιτική διάσταση<br /><br />Πέρα από την ενεργειακή του σημασία, το έργο αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική βαρύτητα.<br /><br />Η ηλεκτρική διασύνδεση θα βάλει τέλος στην ενεργειακή απομόνωση της Κύπρου, του μοναδικού κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που παραμένει εκτός του ευρωπαϊκού ηλεκτρικού δικτύου. Παράλληλα, ενισχύει τον ρόλο της Ελλάδας ως ενεργειακού κόμβου μεταξύ Ευρώπης και Ανατολικής Μεσογείου, σε μια περίοδο κατά την οποία η ενεργειακή ασφάλεια αποτελεί κορυφαία προτεραιότητα για τις Βρυξέλλες.<br /><br />Η παρουσία ενός ισχυρού γαλλικού επενδυτικού ομίλου προσδίδει επίσης πρόσθετη πολιτική και διπλωματική βαρύτητα στο έργο, ενισχύοντας το γαλλικό αποτύπωμα στην περιοχή και λειτουργώντας ως παράγοντας σταθερότητας απέναντι στις γεωπολιτικές προκλήσεις της Ανατολικής Μεσογείου.<br />Το επόμενο βήμα<br /><br />Με την ολοκλήρωση της συμφωνίας, το έργο περνά από τη φάση του σχεδιασμού στην ενεργή υλοποίηση. Οι θαλάσσιες έρευνες αναμένεται να αποτελέσουν το πρώτο επιχειρησιακό ορόσημο, ενώ στη συνέχεια θα ακολουθήσει η πόντιση του καλωδίου και η προώθηση της δεύτερης φάσης της διασύνδεσης προς το Ισραήλ.<br /><br />Εφόσον τηρηθούν τα χρονοδιαγράμματα, ο Great Sea Interconnector αναμένεται να εξελιχθεί σε μία από τις σημαντικότερες ενεργειακές υποδομές της Ευρώπης, αναβαθμίζοντας τον στρατηγικό ρόλο της Ελλάδας, της Κύπρου και της Γαλλίας στον νέο ενεργειακό χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Γαλλία επενδύει στην Ανατολική Μεσόγειο: Τι σημαίνει η είσοδος της Meridiam στο GSI.

Κωστας Καλλιαντερης   Η είσοδος του γαλλικού επενδυτικού κολοσσού Meridiam στον Great Sea Interconnector σηματοδοτεί την επανεκκίνηση ενός έ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το καλώδιο που αλλάζει τον χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/shutterstock_2433860037-scaled-1.jpg"><img height="88" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/shutterstock_2433860037-scaled-1-1068x712.jpg" width="752" /></a><br /><br /><b>Θοδωρής Καλούδης</b><br /><div>Η είσοδος της γαλλικής Meridiam στον Great Sea Interconnector δίνει στο έργο ευρωπαϊκό βάρος, ενισχύει τη γαλλική παρουσία στην περιοχή και προσφέρει στην Ελλάδα μια μεγάλη γεωοικονομική ευκαιρία. Το δύσκολο μέρος, όμως, αρχίζει τώρα.<br /><br />Η είσοδος της γαλλικής Meridiam ως πλειοψηφικού μετόχου στην εταιρεία που θα αναπτύξει την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου είναι, ασφαλώς, μια σημαντική ξένη επένδυση στον ελληνικό ενεργειακό τομέα.<br /><br />Θα ήταν όμως λάθος να τη διαβάσουμε μόνο έτσι.<br /><br />Η δική μας ανάγνωση είναι ότι η συμφωνία αλλάζει την πολιτική και γεωστρατηγική υπόσταση του Great Sea Interconnector. Δίνει στο έργο κάτι που του έλειπε: ισχυρό ευρωπαϊκό βάρος και έναν μέτοχο με την οικονομική επιφάνεια, την τεχνογνωσία και τις πολιτικές αναφορές που απαιτεί μια τόσο σύνθετη επένδυση.<br /><br />Μέχρι σήμερα, η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου έμοιαζε με ένα μεγάλο αλλά αβέβαιο ελληνοκυπριακό σχέδιο. Ένα υποβρύχιο καλώδιο προϋπολογισμού περίπου 1,9 δισ. ευρώ, με τεχνικές δυσκολίες, ρυθμιστικές εκκρεμότητες, χρηματοδοτικά κενά και, βεβαίως, σοβαρούς γεωπολιτικούς κινδύνους.<br /><br />Στην πορεία συνάντησε διαφωνίες, εντάσεις, καθυστερήσεις και αναβολές. Κάποιες στιγμές έδινε την εντύπωση ότι όλοι αναγνώριζαν τη στρατηγική του σημασία, αλλά κανείς δεν ήταν απολύτως βέβαιος ποιος θα αναλάμβανε το κόστος και, κυρίως, το ρίσκο.<br /><br />Η Meridiam δεν εξαφανίζει αυτά τα προβλήματα. Τα μεταφέρει, όμως, σε διαφορετικό επίπεδο. Το έργο παύει να είναι μια δύσκολη διμερής εκκρεμότητα και αποκτά πιο καθαρά τα χαρακτηριστικά μιας ευρωπαϊκής στρατηγικής υποδομής.</div><div><br />Το γαλλικό βάρος<br /><br />Η Meridiam δεν είναι ένας επενδυτής που ήρθε για να τοποθετήσει κεφάλαια και να αναζητήσει μια γρήγορη απόδοση. Πρόκειται για έναν από τους σημαντικότερους ευρωπαϊκούς ομίλους μακροπρόθεσμων επενδύσεων σε υποδομές. Διαχειρίζεται περίπου 25 δισ. ευρώ και έχει εμπειρία σε μεγάλα διευρωπαϊκά δίκτυα.<br /><br />Μαζί με τη γαλλική Nexans, που έχει αναλάβει το καλωδιακό σκέλος, σχηματίζεται γύρω από το έργο ένας ισχυρός γαλλικός πυρήνας. Το αποκαλούμενο «Team France» φέρνει κεφάλαια και τεχνολογία. Φέρνει όμως και κάτι ακόμη πιο κρίσιμο: πολιτικό βάρος.<br /><br />Και αυτό έχει σημασία σε μια περιοχή όπου σχεδόν καμία μεγάλη ενεργειακή υποδομή δεν είναι απλώς μια επιχειρηματική υπόθεση.<br /><br />Το καλώδιο θα περάσει από θαλάσσιες ζώνες στις οποίες η Τουρκία αμφισβητεί δικαιώματα και δικαιοδοσίες. Η παρουσία ενός ισχυρού γαλλικού ομίλου δεν πρόκειται, φυσικά, να λύσει τις ελληνοτουρκικές διαφορές. Ούτε εξασφαλίζει από μόνη της ότι οι θαλάσσιες έρευνες θα γίνουν χωρίς εμπόδια.<br /><br />Ανεβάζει, όμως, το πολιτικό κόστος μιας νέας παρεμπόδισης.<br /><br />Το έργο δεν αφορά πλέον μόνο την Αθήνα και τη Λευκωσία. Αποκτά γαλλικό επιχειρηματικό ενδιαφέρον, ισχυρότερη ευρωπαϊκή νομιμοποίηση και περισσότερους παίκτες που έχουν λόγο να δουν το καλώδιο να φτάνει στον προορισμό του.<br /><br />Αυτό ίσως είναι και το σημαντικότερο στοιχείο της συμφωνίας.<br />Η νέα ισχύς περνά από τα δίκτυα<br /><br />Υπάρχει όμως και μια ευρύτερη πλευρά.<br /><br />Η γεωπολιτική ισχύς δεν μετριέται πλέον μόνο με στρατούς, εδάφη και πρώτες ύλες. Στη νέα γεωοικονομία ισχύ αποκτά και όποιος ελέγχει, φιλοξενεί ή διασφαλίζει κρίσιμες ροές: ηλεκτρικής ενέργειας, φυσικού αερίου, δεδομένων, εμπορευμάτων και μεταφορών.<br /><br />Τα δίκτυα δεν είναι ουδέτερα τεχνικά έργα, αλλά υποδομές ισχύος.<br /><br />Η Ελλάδα έχει εδώ και χρόνια τη φιλοδοξία να εξελιχθεί σε ενεργειακή πύλη της Ευρώπης. Η γεωγραφία τής δίνει τη δυνατότητα. Δεν της εξασφαλίζει, όμως, αυτομάτως και τον ρόλο.<br /><br />Η διασύνδεση Κρήτης-Κύπρου και, αργότερα, Κύπρου-Ισραήλ μπορεί να δημιουργήσει έναν νέο ηλεκτρικό διάδρομο ανάμεσα στην Ανατολική Μεσόγειο και την ευρωπαϊκή αγορά. Εφόσον ολοκληρωθεί, η Ελλάδα δεν θα είναι απλώς παραγωγός ή καταναλωτής ενέργειας. Θα αποτελεί κρίσιμο κρίκο στη μεταφορά και στην εξισορρόπηση ηλεκτρικών φορτίων στην ευρύτερη περιοχή.<br /><br />Εδώ βρίσκεται το πραγματικό γεωοικονομικό κέρδος. Όχι τόσο στα έσοδα από τη διέλευση της ενέργειας, όσο στην αναβάθμιση της θέσης της χώρας μέσα στην αρχιτεκτονική των ευρωπαϊκών δικτύων.<br /><br />Δεν είναι τυχαίο ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει συμπεριλάβει τον Great Sea Interconnector στις οκτώ «Ενεργειακές Λεωφόρους» άμεσης προτεραιότητας και τον στηρίζει με περίπου 658 εκατ. ευρώ. Η Κύπρος παραμένει το μοναδικό κράτος-μέλος που δεν είναι συνδεδεμένο με το ευρωπαϊκό ηλεκτρικό σύστημα. Η άρση αυτής της απομόνωσης δεν είναι πια ένα κυπριακό αίτημα, αλλά ευρωπαϊκή προτεραιότητα ενεργειακής ασφάλειας.</div><div><br />Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα<br /><br />Δεν χρειάζονται, ωστόσο, πανηγυρισμοί πριν από την ώρα τους.<br /><br />Η συμφωνία με τη Meridiam είναι ένα αποφασιστικό βήμα. Δεν είναι το τέλος της διαδρομής. Παραμένουν ανοιχτά το ρυθμιστικό πλαίσιο, ο επιμερισμός του κόστους, η χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, η ολοκλήρωση των θαλάσσιων ερευνών και, ασφαλώς, η στάση της Τουρκίας.<br /><br />Η Meridiam ενισχύει την κεφαλαιακή βάση και την αξιοπιστία του σχεδίου. Δεν μπορεί όμως να υποκαταστήσει τις πολιτικές αποφάσεις ούτε να λύσει από μόνη της όλες τις εκκρεμότητες που το κράτησαν πίσω.<br /><br />Το κρίσιμο για την Ελλάδα δεν είναι μόνο ότι ένας μεγάλος διεθνής όμιλος αποφασίζει να επενδύσει στη χώρα. Είναι το είδος της επένδυσης. Πρόκειται για κεφάλαια που δεν κατευθύνονται απλώς σε ακίνητα, ξενοδοχεία ή σε κάποια ήδη ώριμη ελληνική επιχείρηση. Κατευθύνονται σε μια υποδομή η οποία, εφόσον υλοποιηθεί, θα επηρεάσει τον ενεργειακό χάρτη της περιοχής για δεκαετίες.<br /><br />Αυτή είναι η ευκαιρία. Εδώ βρίσκεται όμως και η ευθύνη.<br /><br />Γιατί δεν αρκεί να δηλώνουμε ότι “η Ελλάδα γίνεται ενεργειακός κόμβος”. Ούτε αρκεί να εμφανίζουμε κάθε συμφωνία ως “ψήφο εμπιστοσύνης”. Η πραγματική αξιοπιστία θα κριθεί από το εάν η χώρα μπορεί να ολοκληρώνει σύνθετα έργα, να επιλύει εγκαίρως τις ρυθμιστικές εμπλοκές και να στηρίζει πολιτικά τις στρατηγικές επιλογές που η ίδια ανακοινώνει.<br /><br />Η είσοδος της Meridiam ανοίγει τον δρόμο. Δεν εγγυάται ότι θα φτάσουμε στο τέλος του.<br /><br />Αυτό θα εξαρτηθεί πλέον από εμάς.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το καλώδιο που αλλάζει τον χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου.

Θοδωρής Καλούδης Η είσοδος της γαλλικής Meridiam στον Great Sea Interconnector δίνει στο έργο ευρωπαϊκό βάρος, ενισχύει τη γαλλική παρουσία ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ανοίγει ο δρόμος για τα Στενά του Ορμούζ. Σχέδιο ανακωχής και μηδενικών τελών από Ιράν και Ομάν.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/Hormuz.webp"><img height="90" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/Hormuz-1068x626.webp" width="733" /></a><br /><br />Σε φάση οριστικοποίησης βρίσκονται οι διαβουλεύσεις μεταξύ Ιράν και Ομάν για μια προσωρινή συμφωνία σχετικά με τη διέλευση πλοίων από τα Στενά του Ορμούζ, καθώς τόσο η Τεχεράνη όσο και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αφήσει να εννοηθεί ότι οι σχετικές ανακοινώσεις είναι επικείμενες.<br />Σύμφωνα με πληροφορίες από Ιρανό αξιωματούχο που συνδέεται άμεσα με τις συνομιλίες, το πλαίσιο προβλέπει ότι η ναυσιπλοΐα μέσω των Στενών δεν θα επιβαρύνεται με «καμιά απολύτως χρέωση ή διόδια». Η συμφωνία φέρεται να καλύπτει το σύνολο της εισερχόμενης κυκλοφορίας μέσω των ιρανικών χωρικών υδάτων, καθώς και την εξερχόμενη κίνηση μέσω εναλλακτικής διαδρομής που περνά πλησιέστερα προς το Ομάν.<br /><br />Επαναφορά στην εκεχειρία του Ιουνίου<br /><br />Η ίδια πηγή, μιλώντας υπό καθεστώς ανωνυμίας λόγω της ευαισθησίας του ζητήματος, ανέφερε ότι στόχος της συμφωνίας είναι να επιστρέψουν οι συνομιλίες στη βάση της εκεχειρίας και του μνημονίου συναντίληψης που είχαν συμφωνηθεί μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν στα μέσα Ιουνίου, ενεργοποιώντας εκ νέου έναν κύκλο διαπραγματεύσεων διάρκειας 60 ημερών. Παράλληλα, αξιωματούχος του Κόλπου επιβεβαίωσε ότι το περιεχόμενο της συμφωνίας έχει τύχει της έγκρισης των κρατών-μελών του Συμβουλίου Συνεργασίας του Περσικού Κόλπου (GCC), ενώ στη σχετική διαδικασία αναμένεται να εμπλεκούν τόσο η Ουάσιγκτον όσο και ο Διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός (IMO) του ΟΗΕ.<br /><br />Tο παρασκήνιο<br /><br />Μιλώντας στην κρατική τηλεόραση IRNA, ο υφυπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Καζέμ Γχαριμπαβί, δήλωσε ότι οι ΗΠΑ είναι έτοιμες να «επιστρέψουν στις δεσμεύσεις τους», αποφεύγοντας πάντως να επιβεβαιώσει απευθείας τρέχουσες διμερείς διαπραγματεύσεις με την Ουάσιγκτον.<br />Η αναφορά του συνδέεται με την ενδιάμεση συμφωνία που είχε επιτευχθεί στις 17 Ιουνίου. Βάσει εκείνου του μνημονίου, η Τεχεράνη υποχρεούταν να επιτρέψει την απρόσκοπτη διέλευση εμπορικών πλοίων από τα Στενά του Ορμούζ χωρίς καμία χρέωση για 60 ημέρες, με αντάλλαγμα τη δέσμευση των ΗΠΑ για άρση του ναυτικού αποκλεισμού των ιρανικών πλοίων.<div><br />Υπενθυμίζεται ότι νωρίτερα την ίδια εβδομάδα, ο Ντόναλντ Τραμπ είχε κατηγορήσει τους ηγέτες της Ισλαμικής Δημοκρατίας για «διπροσωπία» σχετικά με τις συνομιλίες για την ειρήνη, υποστηρίζοντας ότι αυτές βρίσκονται σε εξέλιξη «είτε το θέλει το Ιράν είτε όχι».<br />Ο Γχαριμπαβί επέμεινε πάντως ότι ο «δρόμος της συνεννόησης αφορά αποκλειστικά το Ιράν και το Ομάν», προσθέτοντας ότι οι παλαιότεροι ναυτιλιακοί διάδρομοι δεν ανταποκρίνονται πλέον στις τρέχουσες συνθήκες που απειλούν την εθνική ασφάλεια του Ιράν. Από την πλευρά του, ο εκπρόσωπος του ιρανικού ΥΠΕΞ, Εσμαΐλ Μπαγκαέι, είχε προϊδεάσει για την επίτευξη συμφωνίας, θέτοντας ως βασική προϋπόθεση την αποχή τρίτων μερών από παρεμβάσεις που δυσχεραίνουν το έργο.<br /><br />Οι εκτιμήσεις από την πλευρά των ΗΠΑ<br /><br />Την εκτίμηση ότι μια λύση για το άνοιγμα της πλωτής οδού είναι κοντά είχαν εκφράσει προηγουμένως και Αμερικανοί αξιωματούχοι, με τον υπουργό Οικονομικών, Σκοτ Μπέσεντ, να δηλώνει στο CNBC ότι μια συμφωνία θα μπορούσε να κλειδώσει άμεσα.<br />Ταυτόχρονα, η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ (CENTCOM) επεσήμανε σε ανάρτησή της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι η νότια διαδρομή μέσω των Στενών του Ορμούζ παραμένει ελεύθερη και ανοικτή για όλα τα εμπορικά πλοία που επιθυμούν να διέλθουν από τη διεθνή υδάτινη οδό, διέλευση που πραγματοποιείται μέσω των χωρικών υδάτων του Ομάν και όχι της πλευράς που ελέγχεται από το Ιράν.<br />Στο μεταξύ, η Υπηρεσία Ναυτιλιακού Εμπορίου του Ηνωμένου Βασιλείου (UKMTO) ανακοίνωσε ότι δέχθηκε αναφορές για εκρήξεις κοντά σε δεξαμενόπλοια ανοιχτά της Υεμένης και του Ομάν, υπογραμμίζοντας την εύθραυστη κατάσταση ασφαλείας στην ευρύτερη περιοχή.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ανοίγει ο δρόμος για τα Στενά του Ορμούζ. Σχέδιο ανακωχής και μηδενικών τελών από Ιράν και Ομάν.

Σε φάση οριστικοποίησης βρίσκονται οι διαβουλεύσεις μεταξύ Ιράν και Ομάν για μια προσωρινή συμφωνία σχετικά με τη διέλευση πλοίων από τα Στε...

Διαβάστε την συνέχεια

Ακόμα πιο κοντά στην πυρηνική ενέργεια η Ελλάδα. έντονο ενδιαφέρον

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQFNCXZHDO7ZRKDylCO0ZoXxwKmY6f5qLNWTcSLqOhgLJE4VkTvkTbcRhQ&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="415" data-original-width="739" height="112" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQFNCXZHDO7ZRKDylCO0ZoXxwKmY6f5qLNWTcSLqOhgLJE4VkTvkTbcRhQ&s=10" width="765" /></a></div><div><br /></div>Του <b>Χάρη Φλουδόπουλου</b><br />Η πυρηνική ενέργεια περνά πλέον από τη σφαίρα της θεωρητικής συζήτησης σε μια οργανωμένη και θεσμοθετημένη διαδικασία αξιολόγησης στην Ελλάδα. Η απόφαση που έλαβε την περασμένη εβδομάδα το Υπουργικό Συμβούλιο για τη σύσταση της διυπουργικής επιτροπής αποτελεί το πρώτο επίσημο βήμα της χώρας προς τη διερεύνηση της δυνατότητας ένταξης της πυρηνικής τεχνολογίας στον μακροπρόθεσμο ενεργειακό σχεδιασμό.<br /><br />Την ίδια στιγμή, όμως, οι εξελίξεις αποκτούν και μια δεύτερη διάσταση, καθώς σύμφωνα με αποκαλύψεις των Financial Times διαφαίνεται και δυνητικό επιχειρηματικό ενδιαφέρον από ελληνικής πλευράς για συμμετοχή στην ανάπτυξη της νέας γενιάς μικρών αρθρωτών αντιδραστήρων (SMRs). Οι δύο αυτές εξελίξεις δεν είναι άμεσα συνδεδεμένες, ωστόσο καταδεικνύουν ότι η Ελλάδα αρχίζει να τοποθετείται απέναντι σε μια τεχνολογία που μέχρι πριν από λίγα χρόνια θεωρούνταν πολιτικά και κοινωνικά απαγορευτική.<br /><br />Η συζήτηση πλέον δεν αφορά μόνο το εάν θα μπορούσε κάποτε να λειτουργήσει ένας πυρηνικός σταθμός στην Ελλάδα, αλλά και το κατά πόσο ελληνικά επιχειρηματικά κεφάλαια ή βιομηχανικοί όμιλοι θα μπορούσαν να αποκτήσουν θέση στην ευρωπαϊκή αλυσίδα αξίας μιας τεχνολογίας που αναμένεται να κινητοποιήσει επενδύσεις δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ τις επόμενες δεκαετίες.<br />Η απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου<br /><br />Η απόφαση της κυβέρνησης δεν συνιστά επιλογή υπέρ της πυρηνικής ενέργειας ούτε προαναγγέλλει την κατασκευή πυρηνικού σταθμού. Αποτελεί την ενεργοποίηση της πρώτης φάσης της διαδικασίας που προβλέπει ο Διεθνής Οργανισμός Ατομικής Ενέργειας (IAEA) για τις χώρες που επιθυμούν να εξετάσουν αν η πυρηνική ενέργεια μπορεί να αποτελέσει μέρος του ενεργειακού τους σχεδιασμού. <a href="https://www.capital.gr/oikonomia/4008781/ena-bima-pio-konta-ta-purinika-stin-ellada-kai-epixeirimatiko-endiaferon-gia-ti-nea-genia-antidrastiron/?shem=dsdf,sharefoc,agadiscoversdl,,sh/x/discover/m1/4"><b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ακόμα πιο κοντά στην πυρηνική ενέργεια η Ελλάδα. έντονο ενδιαφέρον

Του Χάρη Φλουδόπουλου Η πυρηνική ενέργεια περνά πλέον από τη σφαίρα της θεωρητικής συζήτησης σε μια οργανωμένη και θεσμοθετημένη διαδικασία ...

Διαβάστε την συνέχεια

Χάνει το Ιράν τον έλεγχο ενεργειακού «στραγγαλισμού»;Τα αραβικά κράτη χτίζουν δρόμους έξω από Στενά Ορμούζ.

<img height="106" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/ormouz-768x614.jpg" width="765" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Η στρατηγική της Τεχεράνης να χρησιμοποιεί τα Στενά του Ορμούζ ως γεωπολιτικό όπλο φαίνεται να δοκιμάζεται. Σαουδική Αραβία, ΗΑΕ, Ομάν και ΗΠΑ δημιουργούν ένα νέο πλέγμα ενεργειακών και εμπορικών διαδρομών που περιορίζει σταδιακά την ικανότητα του Ιράν να επηρεάζει το παγκόσμιο εμπόριο.<br /><br />Για δεκαετίες, τα Στενά του Ορμούζ αποτελούσαν το ισχυρότερο γεωπολιτικό «χαρτί» της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν. Από εκεί διέρχεται περίπου το 20% της παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαίου και σημαντικό μέρος του διεθνούς εμπορίου υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG), γεγονός που επέτρεπε στην Τεχεράνη να απειλεί ότι μπορεί να προκαλέσει παγκόσμια ενεργειακή κρίση.<br /><br />Ωστόσο, σύμφωνα με ανάλυση διεθνών αναλυτών, η εικόνα αυτή αλλάζει. Οι πρόσφατες επιθέσεις των Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα, αντί να αποδεικνύουν την ισχύ του Ιράν, ενδέχεται να αποκαλύπτουν ότι η επιρροή του στο περιφερειακό εμπόριο αρχίζει να περιορίζεται, καθώς τα αραβικά κράτη επιταχύνουν την ανάπτυξη εναλλακτικών ενεργειακών και εμπορικών διαδρόμων.<div><br />Οι Χούθι επιχειρούν να κλείσουν το δεύτερο «σωλήνα» του Κόλπου<br /><br />Οι επιθέσεις κατά εμπορικών πλοίων στην Ερυθρά Θάλασσα δεν θεωρούνται πλέον αποκομμένες από τη στρατηγική του Ιράν.<br /><br />Αναλυτές εκτιμούν ότι οι Χούθι επιχειρούν να πλήξουν τη νέα δίοδο που χρησιμοποιεί κυρίως η Σαουδική Αραβία, μέσω του αγωγού East–West, ο οποίος μεταφέρει πετρέλαιο από τον Περσικό Κόλπο στο λιμάνι Γιανμπού στην Ερυθρά Θάλασσα, παρακάμπτοντας τα Στενά του Ορμούζ.<br /><br />Με άλλα λόγια, το ενδιαφέρον μεταφέρεται πλέον από το ίδιο το Ορμούζ στις εναλλακτικές οδούς που δημιουργούν οι χώρες του Κόλπου. <img height="430" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/12-1.jpg" width="640" /><br /><br /></div><div>Τέσσερις νέοι ενεργειακοί διάδρομοι αλλάζουν τον χάρτη<br /><br />Η κρίση επιτάχυνε μια διαδικασία που είχε ήδη ξεκινήσει τα τελευταία χρόνια.<br /><br />1. Νέοι αγωγοί πετρελαίου<br /><br />Η Σαουδική Αραβία αξιοποιεί πλέον στο μέγιστο τον αγωγό East–West, αυξάνοντας σημαντικά τις ποσότητες που εξάγει μέσω της Ερυθράς Θάλασσας.<br /><br />Παράλληλα, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ενισχύουν τον αγωγό Habshan–Fujairah, ενώ κατασκευάζουν δεύτερη παράλληλη γραμμή, η οποία αναμένεται να διπλασιάσει τις δυνατότητες εξαγωγών εκτός Ορμούζ.<br />2. Νέοι θαλάσσιοι κόμβοι στον Κόλπο του Ομάν<br /><br />Αντί τα υπερδεξαμενόπλοια να φορτώνουν μέσα στον Περσικό Κόλπο, μικρότερα πλοία μεταφέρουν πλέον το φορτίο σε μεγάλα κέντρα μεταφόρτωσης όπως:Fujairah (ΗΑΕ)<br />Sohar (Ομάν)<br /><br />εκτός της ζώνης όπου το Ιράν μπορεί ευκολότερα να παρεμβαίνει. </div><div><br />3. Ο χερσαίος διάδρομος Ομάν – ΗΑΕ<br /><br />Η ανάπτυξη του λεγόμενου Green Corridor επιτρέπει πλέον τη γρήγορη μεταφορά εμπορευμάτων μέσω οδικών αξόνων ανάμεσα στα λιμάνια του Ομάν και τα μεγάλα logistics hubs των ΗΑΕ.<br /><br />Πρόκειται για μια σημαντική εναλλακτική λύση που περιορίζει την εξάρτηση από τη θαλάσσια διέλευση.</div><div><br />4. Το σαουδαραβικό “Land Bridge”<br /><br />Ίσως η σημαντικότερη εξέλιξη αφορά τη Σαουδική Αραβία.<br /><br />Το Ριάντ έχει αυξήσει κατακόρυφα τον στόλο φορτηγών του, ενώ επεκτείνει το σιδηροδρομικό του δίκτυο, μεταφέροντας προϊόντα από τον Περσικό Κόλπο προς τα λιμάνια της Ερυθράς Θάλασσας χωρίς να χρειάζεται να περάσουν από τα Στενά του Ορμούζ.</div><div><br />Ο ρόλος του αμερικανικού ναυτικού<br /><br />Παράλληλα, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ενισχύσει σημαντικά τη ναυτική τους παρουσία.<br /><br />Η CENTCOM συνεχίζει να συνοδεύει δεξαμενόπλοια και εμπορικά πλοία, ενώ πραγματοποιεί επιχειρήσεις κατά ιρανικών πυραυλικών και ναυτικών δυνατοτήτων που θα μπορούσαν να απειλήσουν τη ναυσιπλοΐα.<br /><br />Η συνδυασμένη δράση των αραβικών κρατών και του αμερικανικού ναυτικού εκτιμάται ότι έχει ήδη αποκαταστήσει περίπου 75%–80% της προ της κρίσης εξαγωγικής δυναμικότητας της περιοχής.<br />Γιατί δεν ήρθε το πετρέλαιο στα 200 δολάρια<br /><br />Πολλοί διεθνείς οργανισμοί είχαν προειδοποιήσει ότι ενδεχόμενο παρατεταμένο κλείσιμο των Στενών θα οδηγούσε:</div><div>σε πετρέλαιο άνω των 200 δολαρίων,<br />σε σοβαρή έλλειψη LNG,<br />σε παγκόσμιο πληθωριστικό σοκ,<br />ακόμη και σε διεθνή ύφεση.<br /><br />Μέχρι στιγμής όμως, το σενάριο αυτό δεν επιβεβαιώθηκε.<br /><br />Οι νέες ενεργειακές υποδομές, οι εναλλακτικοί διάδρομοι και η ναυτική προστασία επέτρεψαν στις αγορές να συνεχίσουν να λειτουργούν, έστω και με αυξημένο κόστος.<br /><br />Η πραγματική μάχη στη Μέση Ανατολή δεν αφορά πλέον μόνο τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ, αλλά το ποιος θα διαμορφώσει τις νέες παγκόσμιες ενεργειακές διαδρομές. Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Ομάν επενδύουν δισεκατομμύρια σε αγωγούς, λιμάνια, σιδηροδρόμους και logistics ώστε να μειώσουν οριστικά την εξάρτησή τους από ένα θαλάσσιο πέρασμα που μπορεί να μετατραπεί σε πεδίο σύγκρουσης. Για το Ιράν, αυτό δημιουργεί έναν στρατηγικό κίνδυνο: όσο περισσότερες εναλλακτικές αποκτά ο Κόλπος, τόσο μικρότερη γίνεται η δυνατότητα της Τεχεράνης να χρησιμοποιεί το Ορμούζ ως μοχλό γεωπολιτικής πίεσης. Οι επιθέσεις των Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα ερμηνεύονται πλέον από αρκετούς αναλυτές όχι ως ένδειξη ισχύος, αλλά ως προσπάθεια να πληγούν οι νέοι διάδρομοι που απειλούν να καταστήσουν το «όπλο του Ορμούζ» λιγότερο αποτελεσματικό στο μέλλον.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Χάνει το Ιράν τον έλεγχο ενεργειακού «στραγγαλισμού»;Τα αραβικά κράτη χτίζουν δρόμους έξω από Στενά Ορμούζ.

Βασιλης Διαμαντακος  Η στρατηγική της Τεχεράνης να χρησιμοποιεί τα Στενά του Ορμούζ ως γεωπολιτικό όπλο φαίνεται να δοκιμάζεται. Σαουδική Αρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ενέργεια: Από εμπόρευμα, εργαλείο πίεσης και γεωπολιτικού καταναγκασμού.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQW9spOEqTx73V1JYtGS9lBo4Ftfze7JbN78Jwg4kT5DFwVQyjb3aB2tQo&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="401" data-original-width="764" height="105" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQW9spOEqTx73V1JYtGS9lBo4Ftfze7JbN78Jwg4kT5DFwVQyjb3aB2tQo&s=10" width="773" /></a></div><div><br /></div> <b>Γιάννης Μπασιάς</b><br />Το παγκόσμιο ενεργειακό σύστημα έχει απολέσει οριστικά την ελαστικότητά του. Δεν εισέρχεται πλέον σε περιοδικές, απομονωμένες κρίσεις που απορροφώνται με την πάροδο του χρόνου. Αντιθέτως, συσσωρεύει διαρκείς δομικές πιέσεις, διατηρεί μόνιμες παραμορφώσεις και αναγκάζεται να λειτουργήσει μέσα από μια εύθραυστη αρχιτεκτονική που αδυνατεί να επουλώσει τις πληγές της πριν δεχθεί το επόμενο πλήγμα. Το σύστημα κουβαλά το παρελθόν του στο παρόν, αντιδρώντας στις νέες γεωπολιτικές και οικονομικές εντάσεις μέσα από τη συσσωρευμένη μνήμη των παλαιών σοκ.<br /><div><br />Ο Περσικός Κόλπος αποτελεί το πλέον αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αυτής της δυναμικής. Δεν πρόκειται για μια περιοχή που ταλαντεύεται περιοδικά μεταξύ σταθερότητας και κρίσης, αλλά για ένα περιβάλλον όπου η ίδια η δομή της σταθερότητας εμπεριέχει στοιχεία διαρκούς αβεβαιότητας. Τα Στενά του Ορμούζ, το Bab el-Mandeb, τα υπεράκτια πεδία της Αραβικής Χερσονήσου και οι τερματικοί σταθμοί LNG του Κατάρ συνθέτουν ένα σύστημα διαμορφωμένο από δεκαετίες γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων.<br /><br />Κάθε νέο επεισόδιο, ακόμη και περιορισμένης εμβέλειας, ενεργοποιεί αυτομάτως αυτό το συσσωρευμένο γεωπολιτικό στρες. Οι ενεργειακοί διάδρομοι της περιοχής δεν μεταφέρουν απλώς υδρογονάνθρακες, αλλά διοχετεύουν στην παγκόσμια αγορά τη μόνιμη δομική ευαλωτότητα της Μέσης Ανατολής.</div><div><br />Το Σοκ της Ουκρανίας και το Φαινόμενο της Υστέρησης<br /><br />Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν εκδηλώθηκε σε ένα ουδέτερο ή υγιές περιβάλλον. Προσέκρουσε σε μια αγορά ήδη επιβαρυμένη από τις εφοδιαστικές διαταραχές της πανδημίας, τα αυξημένα ναυτιλιακά ασφάλιστρα του Κόλπου και τις δύσκολες ισορροπίες στην αγορά υγροποιημένου φυσικού αερίου. Η αιφνίδια απώλεια του ρωσικού αερίου μέσω αγωγών ανάγκασε την Ευρώπη να στραφεί επιθετικά προς το παγκόσμιο <a href="https://www.defence-point.gr/?s=LNG">LNG</a>, επαναπροσανατολίζοντας τα φορτία και δημιουργώντας οξείς ανταγωνισμούς με τις ασιατικές αγορές.<br /><br />Εδώ υπεισέρχεται η έννοια της υστέρησης, όπου το σύστημα διατηρεί το αποτύπωμα των παλαιών κρίσεων ακόμα και όταν οι άμεσες αφορμές υποχωρούν. Αυτό αποτυπώνεται καθαρά στα ναυτιλιακά ασφάλιστρα κινδύνου που αρνούνται να επιστρέψουν στα επίπεδα προ της κρίσης, στις θαλάσσιες οδούς που παραμένουν σε διαρκή επιφυλακή και στη μόνιμη μετατόπιση των επενδυτικών κεφαλαίων προς τη βραχυπρόθεσμη ασφάλεια αντί για μακροπρόθεσμες υποδομές.<br /><br />Όταν ο πόλεμος στην Ουκρανία προκάλεσε δευτερογενείς διαταραχές σε κρίσιμους κόμβους όπως το Καζακστάν, η Πολωνία, η Μεσόγειος και η Αίγυπτος, οι πιέσεις αυτές προσγειώθηκαν πάνω στο υπόβαθρο των ανεπίλυτων εντάσεων του Κόλπου, προκαλώντας μια αθροιστική αστάθεια πολύ μεγαλύτερη από το άθροισμα των επιμέρους γεγονότων.<br /><br />Τρωτότητα Φυσικών Υποδομών και Κυβερνοαπειλές<br /><br />Ένα νέο, εξαιρετικά κρίσιμο στρώμα ασταθείας στην παγκόσμια ενεργειακή αρχιτεκτονική είναι η αυξανόμενη ευαλωτότητα των φυσικών και ψηφιακών υποδομών. Η σύγχρονη ενεργειακή εφοδιαστική αλυσίδα βασίζεται σε γιγαντιαία αλλά συγκεντρωτικά δίκτυα, τα οποία μετατρέπονται σε πρωτεύοντες στόχους υβριδικού πολέμου. Οι διακρατικοί αγωγοί φυσικού αερίου και πετρελαίου, τα υποθαλάσσια καλώδια υψηλής τάσης και οι σταθμοί επαναεριοποίησης LNG διατρέχουν χιλιάδες χιλιόμετρα σε διεθνή ύδατα και αφύλακτες περιοχές.<br /><br />Όπως απέδειξαν τα περιστατικά δολιοφθοράς σε υποθαλάσσιες υποδομές της Βαλτικής και της Μαύρης Θάλασσας, η προστασία αυτών των στοιχείων είναι εξαιρετικά δύσκολη. Μια μεμονωμένη βλάβη ή στοχευμένη δολιοφθορά σε έναν κρίσιμο αγωγό ή υποθαλάσσιο καλώδιο μεταφοράς μπορεί να αποκόψει ακαριαία ολόκληρες περιφέρειες από την ηλεκτροδότηση ή τη θέρμανση. Παράλληλα, οι πλωτές μονάδες αποθήκευσης και επαναεριοποίησης και οι τερματικοί σταθμοί συμπύκνωσης LNG αποτελούν μοναδικά σημεία αποτυχίας, όπου τυχόν απώλειες προκαλούν άμεση παράλυση στις τοπικές αγορές.<br /><br />Ταυτόχρονα, η ψηφιοποίηση του ενεργειακού τομέα έχει διευρύνει την επιφάνεια επίθεσης. Τα συστήματα εποπτικού ελέγχου και συλλογής δεδομένων, καθώς και τα βιομηχανικά συστήματα ελέγχου που ρυθμίζουν τη ροή πετρελαίου, αερίου και ηλεκτρικής ενέργειας αποτελούν συχνούς στόχους κρατικών και παρακρατικών κυβερνοεπιθέσεων.<br /><br />Λογισμικά τύπου ransomware και εξειδικευμένα malware που παραλύουν τη λειτουργία διυλιστηρίων, δικτύων διανομής ή κέντρων κατανομής φορτίου ηλεκτρικής ενέργειας προκαλούν τεχνητές ελλείψεις. Μια κυβερνοεπίθεση δεν απαιτεί τη φυσική παρουσία στρατευμάτων, αλλά μπορεί να επιφέρει το ίδιο οικονομικό και λειτουργικό σοκ με μια στρατιωτική εισβολή, αυξάνοντας δραματικά την αβεβαιότητα των επενδυτών.</div><div><br />Αλληλοσυνδεόμενα Πεδία Πίεσης και ο «Πύργος» των Κρίσεων<br /><br />Ο Κόλπος, η Ουκρανία και οι υβριδικές απειλές στις υποδομές δεν αποτελούν μεμονωμένα φαινόμενα, αλλά αλληλοτροφοδοτούμενα πεδία πίεσης. Όταν αυξάνεται ο ναυτιλιακός κίνδυνος στη Μέση Ανατολή, οι τιμές του LNG στην Ευρώπη αντιδρούν ακαριαία. Όταν ένας αγωγός ή ένα βιομηχανικό σύστημα ελέγχου τίθεται εκτός λειτουργίας στην Ευρώπη, οι παραγωγοί του Κόλπου αποκτούν αμέσως μεγαλύτερη τιμολογιακή ισχύ.<br /><br />Το παγκόσμιο ενεργειακό σύστημα προσομοιάζει με έναν πύργο χτισμένο πάνω σε ασταθή θεμέλια, όπως παρουσιάστηκε σε προηγούμενο άρθρο στην Ναυτεμπορική. Ο Κόλπος αντιπροσωπεύει τα δομικά, χαμηλότερα στρώματα, η Ουκρανία προσθέτει νέα βάρη στην κορυφή, ενώ η τρωτότητα των υποδομών και οι κυβερνοαπειλές υποσκάπτουν διαρκώς τη συνοχή ολόκληρου του σκελετού. Όταν αυτές οι δυνάμεις ευθυγραμμίζονται, η κατασκευή αποκτά μόνιμη κλίση.</div><div><br />Η Νέα Αρχιτεκτονική της Παγκόσμιας Ενεργειακής Αστάθειας<br /><br />Η μετάβαση από την ελαστικότητα στην ανελαστικότητα συνιστά μια θεμελιώδη αλλαγή παραδείγματος για την παγκόσμια οικονομία. Η γενικευμένη αστάθεια παύει να αντιμετωπίζεται ως μια παρωδική απόκλιση από την κανονικότητα και καθίσταται πλέον η θεμελιώδη δομική συνθήκη του συστήματος.<br /><br />Η σημασία αυτής της εξέλιξης είναι καθοριστική. Το σύστημα δεν διαθέτει πλέον τα αναγκαία περιθώρια ασφαλείας για να απορροφήσει τους κραδασμούς, με αποτέλεσμα οι διακυμάνσεις των τιμών να είναι σφοδρότερες και διαρκέστερες. Παράλληλα, το αυξημένο κόστος ασφάλισης, ναυσιπλοΐας, φυσικής φύλαξης αγωγών και προστασίας κυβερνοασφάλειας μετακυλίεται μόνιμα στους καταναλωτές και τη βιομηχανία.<br /><br />Σε αυτό το ανελαστικό περιβάλλον, η ενέργεια μετατρέπεται οριστικά από εμπόρευμα σε εργαλείο άσκησης πίεσης, γεωπολιτικού καταναγκασμού και υβριδικού πολέμου, όπου η σταθερότητα αποτελεί απλώς μια προσωρινή κατάσταση ηρεμίας πριν από το επόμενο αναπόφευκτο σοκ.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.naftemporiki.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ενέργεια: Από εμπόρευμα, εργαλείο πίεσης και γεωπολιτικού καταναγκασμού.

  Γιάννης Μπασιάς Το παγκόσμιο ενεργειακό σύστημα έχει απολέσει οριστικά την ελαστικότητά του. Δεν εισέρχεται πλέον σε περιοδικές, απομονωμέ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πετρέλαιο: Έρχεται το «σοκ των 150 δολ.». Γιατί καταρέουν οι άμυνες της παγκόσμιας αγοράς

<img height="92" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/oil-markets1-1068x599.jpg" width="774" /><br /><br /><div>Ένας εφιαλτικός συνδυασμός γεωπολιτικών τριγμών, θαλάσσιων αποκλεισμών και δραματικής εξάντλησης των παγκόσμιων αποθεμάτων απειλεί να εκτοξεύσει τις τιμές του αργού σε απάτητες κορυφές. Παρά το γεγονός ότι η αγορά ενέργειας κατάφερε μέχρι σήμερα να απορροφήσει τους κραδασμούς από τον πόλεμο με το Ιράν, οι άμυνες που κρατούσαν υπό έλεγχο τον πληθωρισμό καταρρέουν πλέον η μία μετά την άλλη.<div><br />Με το πετρέλαιο να έχει ήδη σπάσει το φράγμα των 100 δολαρίων και τα καύσιμα να καλπάζουν, το διεθνές εμπόριο βρίσκεται αντιμέτωπο με ένα πρωτοφανές αδιέξοδο στις μεταφορές. Οι ιρανικές επιθέσεις παρέλυσαν τη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ, ενώ η εναλλακτική διοχέτευση 7 εκατομμυρίων βαρελιών ημερησίως προς την Ερυθρά Θάλασσα κατέρρευσε όταν οι Χούθι απέκλεισαν το Μπαμπ αλ-Μαντέμπ, εγκλωβίζοντας ακόμη 5 εκατομμύρια βαρέλια σαουδαραβικού πετρελαίου.<br />Την ίδια στιγμή, η ανακατεύθυνση των φορτίων βόρεια μέσω Σουέζ προσκρούει σε τεχνικά εμπόδια βάθους για τα μεγάλα δεξαμενόπλοια, μετατρέποντας τη διαδρομή γύρω από την Αφρική σε ένα ταξίδι που διπλασιάζεται από τις τέσσερις στις οκτώ εβδομάδες.</div><div><br />Παράλληλα, η Lloyd’s Market Association προειδοποιεί ότι τα πλοία αδυνατούν πλέον να ασφαλιστούν. Η απαίτηση της Τεχεράνης για διόδια 1 έως 2 δολαρίων ανά βαρέλι παραβιάζει τις αμερικανικές κυρώσεις, καθιστώντας κάθε πληρωμή παράνομη και ακυρώνοντας αυτόματα τα συμβόλαια κάλυψης. Με το Ιράν να απειλεί να χτυπήσει όσα δεξαμενόπλοια δεν συμμορφώνονται, η έξοδος από τα στενά έχει ουσιαστικά σφραγιστεί.<br /><br />Νέο μέτωπο στη Μαύρη Θάλασσα<br /><br />Το πρόβλημα επιτείνεται δραματικά από τις εξελίξεις στη Ρωσία. Τα ουκρανικά πλήγματα με drones σε διυλιστήρια και στον τερματικό σταθμό της Κασπίας προκάλεσαν εσωτερικές ελλείψεις, αναγκάζοντας τη Μόσχα να απαγορεύσει τις εξαγωγές ντίζελ και αφαιρώντας μονοκοντυλιά το 12% των παγκόσμιων αποστολών, δηλαδή 800.000 βαρέλια την ημέρα. Παράλληλα, οι επιθέσεις στη Μαύρη Θάλασσα απειλούν να αφαιρέσουν επιπλέον 1,7 εκατομμύρια βαρέλια αργού.</div><div><br />Η πλέον επικίνδυνη παράμετρος, ωστόσο, είναι η γυμνή από αποθέματα παγκόσμια αγορά. Τα διεθνή αποθέματα μειώθηκαν κατά 1,3 δισεκατομμύρια βαρέλια σε μόλις πέντε μήνες, ενώ το Στρατηγικό Αποθεματικό των ΗΠΑ βρίσκεται στο χαμηλότερο σημείο από το 1983, απέχοντας μόλις 60 εκατομμύρια βαρέλια από το κατώτατο επιτρεπτό όριο του Κογκρέσου. Ακόμη και η Κίνα, που συγκράτησε τη διεθνή ζήτηση καταναλώνοντας τα δικά της αποθέματα, εκτιμάται ότι εξαντλεί τα περιθώριά της εντός τριών έως τεσσάρων μηνών.<br /><br />Ο εφιαλτικός δρόμος προς τα 150 δολ.<br /><br />Καθώς τα περιθώρια ελιγμών μηδενίζονται, η Goldman Sachs βλέπει τις τιμές να δοκιμάζουν τα 120 δολάρια το βαρέλι μέχρι τον Οκτώβριο. Αναλυτές της RBC Capital Markets προειδοποιούν ότι αν η σύγκρουση μετατραπεί σε γενικευμένο περιφερειακό πόλεμο, η αγορά θα βρεθεί αντιμέτωπη με ένα ιστορικό ρεκόρ που θα ξεπεράσει ακόμη και τα 150 δολάρια το βαρέλι.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Πετρέλαιο: Έρχεται το «σοκ των 150 δολ.». Γιατί καταρέουν οι άμυνες της παγκόσμιας αγοράς

Ένας εφιαλτικός συνδυασμός γεωπολιτικών τριγμών, θαλάσσιων αποκλεισμών και δραματικής εξάντλησης των παγκόσμιων αποθεμάτων απειλεί να εκτοξε...

Διαβάστε την συνέχεια

ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΝΙΚΗ ΤΡΑΜΠ:Οι ΗΠΑ εκτόπισαν Κίνα ,Γαλλία ,Ρωσία από μεγάλο ενεργειακό στοίχημα της Σαουδικής Αραβίας.

<img src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/salman-trump-768x432.jpg" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Η Ουάσιγκτον κερδίζει τη μάχη επιρροής στο Ριάντ με μια συμφωνία δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων, μετατρέποντας την πυρηνική ενέργεια σε νέο πεδίο γεωπολιτικού ανταγωνισμού.<br /><br />Η συμφωνία πυρηνικής συνεργασίας μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Σαουδικής Αραβίας αποτελεί πολύ περισσότερα από ένα ενεργειακό συμβόλαιο. Πρόκειται για μία στρατηγική κίνηση που αναδιαμορφώνει τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή, καθώς η Ουάσιγκτον κατάφερε να επικρατήσει απέναντι σε ανταγωνιστικές προτάσεις από την Κίνα, τη Γαλλία και τη Ρωσία για την ανάπτυξη του σαουδαραβικού πυρηνικού προγράμματος.<br /><br />Η συμφωνία, διάρκειας περίπου 30 ετών, ανοίγει τον δρόμο για αμερικανική συμμετοχή στην ανάπτυξη πολιτικής πυρηνικής υποδομής στο βασίλειο, με αμερικανικές εταιρείες να αποκτούν προνομιακή θέση σε ένα έργο που εκτιμάται ότι θα έχει αξία δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων.<div><br />Η μάχη για τον ατομικό χάρτη της Μέσης Ανατολής<br /><br />Για χρόνια, η Σαουδική Αραβία αναζητούσε διεθνείς εταίρους για την ανάπτυξη πυρηνικής ενέργειας, με στόχο τη διαφοροποίηση της οικονομίας της και τη μείωση της εξάρτησης από το πετρέλαιο.<br /><br />Στον διαγωνισμό συμμετείχαν ισχυρές πυρηνικές δυνάμεις:Η Κίνα, μέσω κρατικών ενεργειακών ομίλων, επιδίωκε να ενισχύσει τη στρατηγική της παρουσία στον Κόλπο.<br />Η Ρωσία, μέσω της Rosatom, προσέφερε τεχνογνωσία και ολοκληρωμένα μοντέλα πυρηνικών έργων.<br />Η Γαλλία, με τη μεγάλη πυρηνική της βιομηχανία, διεκδίκησε επίσης ρόλο στο σαουδαραβικό σχέδιο.<br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες, τελικά, εξασφάλισαν το προβάδισμα μέσω τεχνολογίας, πολιτικής επιρροής και στρατηγικών εγγυήσεων.</div><div><br />Η Ουάσιγκτον μπλοκάρει την επέκταση Πεκίνου και Μόσχας<br /><br />Η συμφωνία έχει ιδιαίτερη σημασία στον ανταγωνισμό μεγάλων δυνάμεων.<br /><br />Η Κίνα τα τελευταία χρόνια έχει αυξήσει δραματικά την παρουσία της στη Μέση Ανατολή, ιδιαίτερα μετά τη μεσολάβησή της στην αποκατάσταση των σχέσεων Σαουδικής Αραβίας και Ιράν. Η Ρωσία, παρά τις δυτικές κυρώσεις, εξακολουθεί να επιδιώκει ενεργειακή και τεχνολογική επιρροή στην περιοχή.<br /><br />Με την εξασφάλιση του πυρηνικού συμβολαίου, η Ουάσιγκτον διατηρεί τον ρόλο του βασικού στρατηγικού εταίρου του Ριάντ σε έναν τομέα που συνδέεται άμεσα με την εθνική ασφάλεια.<br /><br />Η πυρηνική τεχνολογία μετατρέπεται έτσι σε εργαλείο γεωπολιτικής ισχύος, όχι απλώς σε ενεργειακή επιλογή.</div><div><br />Το μεγάλο ζήτημα: εμπλουτισμός ουρανίου<br /><br />Το πιο ευαίσθητο σημείο της συμφωνίας αφορά την πιθανότητα η Σαουδική Αραβία να αποκτήσει δυνατότητα εμπλουτισμού ουρανίου.<br /><br />Η Ουάσιγκτον επί χρόνια πίεζε το Ριάντ να αποδεχθεί αυστηρούς περιορισμούς ώστε να διασφαλιστεί ότι το πυρηνικό πρόγραμμα θα παραμείνει αποκλειστικά ειρηνικό. Ωστόσο, η σαουδαραβική ηγεσία έχει δηλώσει ότι επιθυμεί πλήρη ανάπτυξη του πυρηνικού κύκλου και έχει αφήσει ανοικτό το ενδεχόμενο στρατιωτικής απάντησης εάν το Ιράν αποκτήσει πυρηνικά όπλα.<br /><br />Το θέμα προκαλεί ανησυχία σε μέρος του αμερικανικού Κογκρέσου και σε ειδικούς μη διάδοσης πυρηνικών όπλων, οι οποίοι προειδοποιούν για τον κίνδυνο νέας κούρσας εξοπλισμών στη Μέση Ανατολή. </div><div><br />Η οικονομική διάσταση: Vision 2030 και απεξάρτηση από το πετρέλαιο<br /><br />Για τον διάδοχο του θρόνου Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, η πυρηνική ενέργεια αποτελεί βασικό τμήμα του σχεδίου Vision 2030, που στοχεύει στη διαφοροποίηση της σαουδαραβικής οικονομίας.<br /><br />Η ανάπτυξη πυρηνικών σταθμών θα μπορούσε να επιτρέψει στο βασίλειο να απελευθερώσει μεγαλύτερες ποσότητες πετρελαίου για εξαγωγές, ενώ παράλληλα να καλύψει τις αυξανόμενες ενεργειακές ανάγκες του.<br /><br />Η συμφωνία ΗΠΑ–Σαουδικής Αραβίας αποτελεί μια σημαντική γεωπολιτική νίκη για την Ουάσιγκτον στον ανταγωνισμό με το Πεκίνο και τη Μόσχα.<br /><br />Σε μια περίοδο όπου η Κίνα επιχειρεί να επεκτείνει την επιρροή της στη Μέση Ανατολή και η Ρωσία αναζητά νέες στρατηγικές συνεργασίες, οι Ηνωμένες Πολιτείες επιλέγουν να επαναφέρουν την πυρηνική τεχνολογία ως εργαλείο διπλωματικής ισχύος.<br /><br />Το πυρηνικό πρόγραμμα της Σαουδικής Αραβίας δεν αφορά πλέον μόνο την ενέργεια. Αποτελεί ένα νέο πεδίο αντιπαράθεσης για το ποια δύναμη θα καθορίσει την επόμενη ημέρα στον Περσικό Κόλπο.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΝΙΚΗ ΤΡΑΜΠ:Οι ΗΠΑ εκτόπισαν Κίνα ,Γαλλία ,Ρωσία από μεγάλο ενεργειακό στοίχημα της Σαουδικής Αραβίας.

Βασιλης Διαμαντακος Η Ουάσιγκτον κερδίζει τη μάχη επιρροής στο Ριάντ με μια συμφωνία δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων, μετατρέποντας την πυρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πείνα, ενέργεια και γεωπολιτική: Γιατί η παγκόσμια επισιτιστική ασφάλεια εξαρτάται πλέον από τη Μέση Ανατολή.

<img height="106" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/united-nations-696x464-1-768x512.jpg" width="765" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Η παγκόσμια πείνα υποχώρησε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, όμως ο ΟΗΕ προειδοποιεί ότι η πρόοδος παραμένει εξαιρετικά εύθραυστη. Η ενεργειακή αστάθεια, οι συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή, οι διαταραχές στις θαλάσσιες μεταφορές και η κλιματική αλλαγή μετατρέπουν την επισιτιστική ασφάλεια σε ζήτημα γεωπολιτικής ισχύος και διεθνούς ενεργειακής σταθερότητας.<br /><br />Η αισιόδοξη εικόνα κρύβει νέους κινδύνους<br /><br />Για πρώτη φορά μετά από αρκετά χρόνια αλλεπάλληλων κρίσεων, η παγκόσμια κοινότητα καταγράφει μια θετική εξέλιξη στο μέτωπο της πείνας.<br /><br />Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση «State of Food Security and Nutrition in the World», που συντάχθηκε από πέντε οργανισμούς των Ηνωμένων Εθνών, περίπου 645 εκατομμύρια άνθρωποι, ή το 7,8% του παγκόσμιου πληθυσμού, βρέθηκαν αντιμέτωποι με χρόνιο υποσιτισμό το 2025, έναντι 8,1% το 2024 και 8,6% το 2022.<br /><br />Η σταδιακή αποκλιμάκωση αποτελεί σαφώς θετική εξέλιξη.<br /><br />Ωστόσο, πίσω από τους αριθμούς αναδύεται μια νέα πραγματικότητα: η επισιτιστική ασφάλεια εξαρτάται πλέον όσο ποτέ άλλοτε από τις γεωπολιτικές εξελίξεις και τις ενεργειακές αγορές.<br />Η ενέργεια γίνεται ο καθοριστικός παράγοντας των τιμών τροφίμων<br /><br />Οι αναλυτές του ΟΗΕ επισημαίνουν ότι η μεγαλύτερη απειλή για τη διατήρηση της προόδου δεν προέρχεται αποκλειστικά από τη γεωργία.<br /><br />Προέρχεται από την ενέργεια.<br /><br />Η κλιμάκωση της έντασης στη Μέση Ανατολή και οι συνεχείς απειλές κατά της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ και στην Ερυθρά Θάλασσα έχουν αυξήσει σημαντικά το κόστος μεταφοράς πετρελαίου, φυσικού αερίου και λιπασμάτων.<br /><br />Το αποτέλεσμα είναι άμεσο:αυξάνεται το κόστος παραγωγής,<br />ακριβαίνουν οι μεταφορές,<br />επιβαρύνονται οι τιμές των τροφίμων σε ολόκληρο τον κόσμο.<br /><br />Η σχέση μεταξύ ενέργειας και επισιτιστικής ασφάλειας γίνεται πλέον ολοένα και πιο στενή.<br />Η Μέση Ανατολή επηρεάζει το πιάτο δισεκατομμυρίων ανθρώπων<br /><br />Οι συνεχιζόμενες συγκρούσεις μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών, Ιράν, Ισραήλ και των περιφερειακών συμμάχων τους δημιουργούν αλυσιδωτές επιπτώσεις πολύ πέρα από τα πεδία των μαχών.<br /><br />Οι επιθέσεις σε εμπορικά πλοία, η αβεβαιότητα στις θαλάσσιες μεταφορές και οι αυξημένες ασφαλιστικές δαπάνες επηρεάζουν ολόκληρη την παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα.<br /><br />Τα λιπάσματα, τα γεωργικά καύσιμα, οι ζωοτροφές και τα τρόφιμα μεταφέρονται πλέον με υψηλότερο κόστος, γεγονός που μετακυλίεται στους καταναλωτές.<br /><br />Έτσι, μια περιφερειακή στρατιωτική κρίση μετατρέπεται γρήγορα σε παγκόσμια πληθωριστική πίεση. <div><br />Η Ινδία αποδεικνύει ότι η πολιτική μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα<br /><br />Σημαντικό μέρος της παγκόσμιας βελτίωσης αποδίδεται στην Ινδία.<br /><br />Η χώρα, που φιλοξενεί σχεδόν το ένα πέμπτο του παγκόσμιου πληθυσμού, κατάφερε να μειώσει αισθητά τα ποσοστά πείνας μέσω:εκτεταμένων κοινωνικών προγραμμάτων,<br />επενδύσεων στη γεωργία,<br />αύξησης της παραγωγικότητας,<br />καλύτερης διανομής τροφίμων.<br /><br />Το παράδειγμα της Ινδίας δείχνει ότι η οικονομική ανάπτυξη, όταν συνοδεύεται από στοχευμένες δημόσιες πολιτικές, μπορεί να μεταβάλει ουσιαστικά τους δείκτες επισιτιστικής ασφάλειας ακόμη και σε πολύ μεγάλους πληθυσμούς.<br />Η Αφρική εξακολουθεί να αποτελεί το πιο ευάλωτο μέτωπο<br /><br />Παρά τη βελτίωση που καταγράφηκε σε χώρες όπως:</div><div>η Αιθιοπία,<br />η Τανζανία,<br />η Ζάμπια,<br />η Ζιμπάμπουε,<br />η Σενεγάλη,<br /><br />η αφρικανική ήπειρος εξακολουθεί να συγκεντρώνει τα υψηλότερα ποσοστά χρόνιου υποσιτισμού.<br /><br />Περίπου 309 εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν σοβαρή επισιτιστική ανασφάλεια.<br /><br />Παράλληλα, περισσότερο από το 66% του πληθυσμού δεν έχει οικονομική δυνατότητα να ακολουθήσει μια υγιεινή και ισορροπημένη διατροφή.<br /><br />Οι ανεπαρκείς μεταφορικές υποδομές, οι περιορισμένες εγκαταστάσεις ψύξης και οι αδύναμες περιφερειακές εμπορικές συνδέσεις συνεχίζουν να αυξάνουν το κόστος των θρεπτικών τροφίμων. </div><div><br />Η κλιματική αλλαγή απειλεί να ανατρέψει την πρόοδο<br /><br />Στην ήδη δύσκολη εξίσωση προστίθεται η κλιματική αβεβαιότητα.<br /><br />Οι επιστήμονες παρακολουθούν την πιθανή ανάπτυξη ενός ισχυρού φαινομένου Ελ Νίνιο, το οποίο μπορεί να προκαλέσει:εκτεταμένες ξηρασίες,<br />καταστροφικές πλημμύρες,<br />ακραία κύματα καύσωνα,<br />σημαντική μείωση της αγροτικής παραγωγής.<br /><br />Η κλιματική αλλαγή λειτουργεί πλέον ως πολλαπλασιαστής των γεωπολιτικών κινδύνων, καθιστώντας ολοένα δυσκολότερη τη διατήρηση σταθερών τιμών στα τρόφιμα.<br />Η νέα πρόκληση δεν είναι μόνο η πείνα αλλά η ποιοτική διατροφή<br /><br />Η έκθεση του ΟΗΕ υπογραμμίζει ότι η μείωση της πείνας δεν σημαίνει αυτόματα και καλύτερη διατροφή.<br /><br />Περίπου 2,69 δισεκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να μην μπορούν να αντέξουν οικονομικά μια υγιεινή καθημερινή διατροφή.<br /><br />Την ίδια στιγμή:η παιδική υποσιτιστική καθυστέρηση παραμένει υψηλή,<br />η αναιμία στις γυναίκες αυξάνεται,<br />η παχυσαρκία επεκτείνεται ακόμη και σε αναπτυσσόμενες οικονομίες.<br /><br />Το φαινόμενο αυτό αποκαλύπτει τις βαθιές ανισορροπίες του παγκόσμιου διατροφικού συστήματος, όπου οι φθηνές θερμίδες είναι συχνά πιο προσβάσιμες από τα ποιοτικά τρόφιμα.<br />Η γεωπολιτική της ενέργειας γίνεται γεωπολιτική της διατροφής<br /><br />Η νέα έκθεση των Ηνωμένων Εθνών αποκαλύπτει ότι η επισιτιστική ασφάλεια δεν καθορίζεται πλέον μόνο από τις αποδόσεις των καλλιεργειών ή τις καιρικές συνθήκες. Οι ενεργειακές κρίσεις, οι θαλάσσιες εμπορικές οδοί, οι στρατιωτικές συγκρούσεις και οι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί επηρεάζουν άμεσα το κόστος παραγωγής και διανομής των τροφίμων. Η διατήρηση της πτωτικής πορείας της παγκόσμιας πείνας θα εξαρτηθεί από την ικανότητα της διεθνούς κοινότητας να προστατεύσει τόσο την ενεργειακή ασφάλεια όσο και τις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού. Σε έναν κόσμο όπου η ενέργεια, το εμπόριο και η γεωπολιτική αλληλεπιδρούν περισσότερο από ποτέ, η μάχη κατά της πείνας μετατρέπεται σταδιακά σε μια μάχη για τη σταθερότητα της διεθνούς τάξης.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πείνα, ενέργεια και γεωπολιτική: Γιατί η παγκόσμια επισιτιστική ασφάλεια εξαρτάται πλέον από τη Μέση Ανατολή.

Βασιλης Διαμαντακος  Η παγκόσμια πείνα υποχώρησε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, όμως ο ΟΗΕ προειδοποιεί ότι η πρόοδος παραμένει εξαιρετικά εύθ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το νέο δόγμα Τραμπ για τα Στενά του Ορμούζ: Από την «ελευθερία της ναυσιπλοΐας» στη γεωπολιτική τιμολόγηση.

<img src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/AP24151502967971_ceb23d-768x496.jpg" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Η νέα στρατηγική του Ντόναλντ Τραμπ στα Στενά του Ορμούζ δημιουργεί ένα γεωπολιτικό παράδοξο: η Ουάσιγκτον φαίνεται να υιοθετεί μια λογική που μέχρι πρόσφατα κατηγορούσε την Τεχεράνη ότι επιδιώκει. Το διακύβευμα πλέον δεν είναι μόνο ο έλεγχος του σημαντικότερου ενεργειακού διαδρόμου του πλανήτη, αλλά ποιος έχει το δικαίωμα να χρεώνει την ασφάλειά του.<br /><br />Η κρίση στα Στενά του Ορμούζ αποκτά μια νέα διάσταση, καθώς η στρατηγική του Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται να μετατοπίζεται από την παραδοσιακή αμερικανική υπεράσπιση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας προς μια περισσότερο συναλλακτική αντίληψη της παγκόσμιας ασφάλειας.<br /><br />Η πρόσφατη πρόταση για επιβολή τέλους ασφαλούς διέλευσης στα εμπορικά πλοία που χρησιμοποιούν τα Στενά προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, όχι μόνο επειδή αυξάνει το κόστος του παγκόσμιου εμπορίου, αλλά κυρίως επειδή θυμίζει τις κατά καιρούς ιρανικές επιδιώξεις να μετατρέψουν το Ορμούζ σε πηγή γεωπολιτικών εσόδων.<div><br />Από την αποτροπή στην… τιμολόγηση<br /><br />Για δεκαετίες η αμερικανική στρατηγική ήταν σαφής: καμία δύναμη δεν πρέπει να αποκτήσει μονοπωλιακό έλεγχο στα Στενά του Ορμούζ.<br /><br />Η Ουάσιγκτον επένδυσε τεράστιους στρατιωτικούς πόρους ώστε η ναυσιπλοΐα να παραμένει ανοικτή χωρίς οικονομικά ή πολιτικά ανταλλάγματα.<br /><br />Σήμερα όμως η εικόνα εμφανίζεται διαφορετική.<br /><br />Η πρόταση Τραμπ για επιβολή τέλους 20% στα διερχόμενα φορτία, με το επιχείρημα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πληρώνουν το κόστος προστασίας της διεθνούς ναυσιπλοΐας, μετατρέπει την ασφάλεια σε υπηρεσία με αντίτιμο. </div><div><br />Η ειρωνεία της ιστορίας<br /><br />Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι η συγκεκριμένη λογική μοιάζει εντυπωσιακά με όσα υποστήριζε επί χρόνια η Τεχεράνη.<br /><br />Το Ιράν είχε επανειλημμένα αφήσει να εννοηθεί ότι η γεωγραφική του θέση τού δίνει ειδικά δικαιώματα στη διαχείριση του περάσματος και είχε εξετάσει ακόμη και μοντέλα οικονομικής αξιοποίησης της διέλευσης των πλοίων.<br /><br />Η Ουάσιγκτον χαρακτήριζε διαχρονικά αυτές τις προσεγγίσεις αντίθετες προς το διεθνές δίκαιο.<br /><br />Σήμερα, όμως, η ίδια η αμερικανική πρόταση δημιουργεί ένα δύσκολο ερώτημα: μπορεί μια υπερδύναμη να ζητά οικονομικό αντάλλαγμα για την προστασία ενός διεθνούς θαλάσσιου διαδρόμου χωρίς να δημιουργεί προηγούμενο; </div><div><br />Το Ορμούζ είναι κάτι περισσότερο από πετρέλαιο<br /><br />Περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου πετρελαίου και σημαντικό μέρος των εξαγωγών LNG διέρχονται από τα Στενά του Ορμούζ, καθιστώντας τα το σημαντικότερο ενεργειακό choke point στον κόσμο.<br /><br />Η παραμικρή αμφισβήτηση της ελευθερίας διέλευσης επηρεάζει:</div><div>τις τιμές πετρελαίου,<br />τα ασφάλιστρα των δεξαμενόπλοιων,<br />το κόστος μεταφοράς,<br />τις αγορές ενέργειας,<br />τις πληθωριστικές πιέσεις παγκοσμίως.<br /><br />Δεν είναι τυχαίο ότι μετά τις τελευταίες ανακοινώσεις καταγράφηκε νέα άνοδος στις διεθνείς τιμές του πετρελαίου και σημαντική μείωση της ναυτιλιακής κίνησης στην περιοχή.<br />Ο ρόλος του Ομάν<br /><br />Μέσα σε αυτή την αντιπαράθεση αναδεικνύεται ακόμη περισσότερο ο ρόλος του Ομάν.<br /><br />Η Μουσκάτ παραμένει ο μοναδικός περιφερειακός παράγοντας που διατηρεί διαύλους τόσο με την Ουάσιγκτον όσο και με την Τεχεράνη, λειτουργώντας διαχρονικά ως ουδέτερος διαμεσολαβητής.<br /><br />Η γεωγραφική της θέση αποκτά νέα σημασία, καθώς τα νότια θαλάσσια περάσματα βρίσκονται εντός ή πολύ κοντά στα χωρικά της ύδατα.<br /><br />Δεν είναι τυχαίο ότι οι εξελίξεις γύρω από το Ομάν συνδέονται πλέον άμεσα με τις διαπραγματεύσεις για το μέλλον της ναυσιπλοΐας στην περιοχή.<br />Ένα νέο μοντέλο αμερικανικής ισχύος<br /><br />Πίσω από την υπόθεση του Ορμούζ διαφαίνεται μια ευρύτερη αλλαγή στη φιλοσοφία της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.<br /><br />Ο Τραμπ αντιμετωπίζει ολοένα και περισσότερο τη στρατιωτική ισχύ ως υπηρεσία που πρέπει να αποφέρει οικονομικό αντίκρισμα.<br /><br />Η λογική αυτή έχει ήδη εμφανιστεί στις σχέσεις με το ΝΑΤΟ, στις εμπορικές διαπραγματεύσεις και πλέον επεκτείνεται και στις διεθνείς θαλάσσιες οδούς.<br /><br />Πρόκειται για μια προσέγγιση που μετατρέπει τα παγκόσμια δημόσια αγαθά —όπως η ασφάλεια της ναυσιπλοΐας— σε αντικείμενο διαπραγμάτευσης. </div><div><br />Η μεγάλη γεωπολιτική συνέπεια<br /><br />Το βασικό ερώτημα δεν είναι αν θα εφαρμοστεί τελικά ένα τέτοιο σύστημα χρεώσεων.<br /><br />Το ουσιαστικό ζήτημα είναι ότι ανοίγει μια συζήτηση η οποία μέχρι σήμερα θεωρούνταν σχεδόν αδιανόητη.<br /><br />Εάν οι μεγάλες δυνάμεις αρχίσουν να τιμολογούν την πρόσβαση στους διεθνείς θαλάσσιους διαδρόμους, τότε αλλάζει ολόκληρη η φιλοσοφία πάνω στην οποία οικοδομήθηκε η μεταπολεμική παγκόσμια ναυτιλιακή τάξη.<br /><br />Και ίσως αυτή να είναι η σημαντικότερη γεωπολιτική κληρονομιά της κρίσης του Ορμούζ: ότι η αντιπαράθεση ΗΠΑ–Ιράν δεν αφορά πλέον μόνο τον έλεγχο ενός στενού θαλάσσιου περάσματος, αλλά τον ίδιο τον ορισμό του ποιος έχει δικαίωμα να διαχειρίζεται —και να κοστολογεί— την παγκόσμια ασφάλεια.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το νέο δόγμα Τραμπ για τα Στενά του Ορμούζ: Από την «ελευθερία της ναυσιπλοΐας» στη γεωπολιτική τιμολόγηση.

Βασιλης Διαμαντακος Η νέα στρατηγική του Ντόναλντ Τραμπ στα Στενά του Ορμούζ δημιουργεί ένα γεωπολιτικό παράδοξο: η Ουάσιγκτον φαίνεται να υ...

Διαβάστε την συνέχεια

Μπορεί ο κόσμος να αντέξει ένα δεύτερο «Ορμούζ»;

 <img height="113" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/hCHAlQq8PPQk9QdLnNxNkVMmgAx6zSeFF4SnX_p4-uAtQWA0Scyjw42VctPW11fWWsUOpvcTBuxP9LrI1PmKGokvGoGNSgUn4wJlFSmHb8WzpzcGVj1TaJDXMUEfGMQI6fSwsIG-6VTRudE6YhSR0eP6hflo6asT-1xYXOkBOJyE_y1ybhyNPYDhPQI4LYT-1-768x432.jpg" width="757" /><br /><br /><b>Κωστας Καλλιαντερης </b><br />Ακόμη και αν οι εντάσεις αποκλιμακωθούν και η ναυσιπλοΐα αποκατασταθεί, το Στενό του Ορμούζ έχει ήδη μετατραπεί σε στρατηγικό όπλο. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν θα ανοίξει ξανά πλήρως, αλλά αν η διεθνής κοινότητα μπορεί πλέον να θεωρεί ασφαλή τη σημαντικότερη ενεργειακή αρτηρία του πλανήτη.<br /><br />Στενά του Ορμούζ: Η παγκόσμια οικονομία ανάμεσα στην ενεργειακή ανάσα και την επόμενη γεωπολιτική κρίση<br />Το Στενό που κρατά στα χέρια του την παγκόσμια οικονομία<br /><br />Λίγα σημεία στον πλανήτη διαθέτουν τόσο μεγάλη στρατηγική σημασία όσο τα Στενά του Ορμούζ.<br /><br />Από αυτόν τον θαλάσσιο διάδρομο διέρχεται περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου και σημαντικό μέρος του υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG), καθιστώντας τον το σημαντικότερο ενεργειακό choke point του κόσμου.<br /><br />Σε κάθε κρίση μεταξύ Ιράν, Ηνωμένων Πολιτειών και των περιφερειακών συμμάχων τους, το Ορμούζ μετατρέπεται από εμπορική αρτηρία σε γεωπολιτικό μοχλό πίεσης.<br /><br />Το ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο εάν η ναυσιπλοΐα θα συνεχιστεί.<br /><br />Είναι εάν οι αγορές μπορούν να θεωρούν δεδομένη την ασφάλεια αυτού του περάσματος.<br />Η ενεργειακή αγορά μπορεί να περάσει από την έλλειψη στην υπερπροσφορά<br /><br />Μια ενδεχόμενη πλήρης αποκατάσταση της κυκλοφορίας δεν σημαίνει απαραίτητα σταθερότητα.<br /><br />Κατά τη διάρκεια μιας παρατεταμένης κρίσης, οι οικονομίες προσαρμόζονται: <div>μειώνουν την κατανάλωση,<br />αναζητούν εναλλακτικούς προμηθευτές,<br />διαφοροποιούν τις ενεργειακές τους πηγές,<br />επενδύουν στην ενεργειακή αυτάρκεια.<br /><br />Αν, μετά από μια περίοδο περιορισμένης προσφοράς, μεγάλες ποσότητες πετρελαίου επιστρέψουν ταυτόχρονα στις διεθνείς αγορές, δεν αποκλείεται να δημιουργηθεί το αντίθετο πρόβλημα:<br /><br />υπερπροσφορά και έντονη πτώση των τιμών.<br /><br />Η Κίνα, η οποία παραδοσιακά λειτουργούσε ως ο μεγαλύτερος απορροφητής πλεονάζουσας παραγωγής, έχει ήδη διαφοροποιήσει σημαντικό μέρος των εισαγωγών της προς τη Ρωσία, μειώνοντας την εξάρτησή της από τη Μέση Ανατολή.<br /><br />Αυτό αλλάζει τις ισορροπίες ολόκληρης της αγοράς. </div><div><br />Η ειρήνη μπορεί να αποδειχθεί πιο εύθραυστη από την κρίση<br /><br />Ακόμη και αν υπάρξει πολιτική συμφωνία αποκλιμάκωσης, η ναυσιπλοΐα δύσκολα επιστρέφει άμεσα στην κανονικότητα.<br /><br />Οι ασφαλιστικές εταιρείες συνεχίζουν να τιμολογούν υψηλότερο κίνδυνο.<br /><br />Οι ναυτιλιακές εξετάζουν εναλλακτικές διαδρομές.<br /><br />Τα ασφάλιστρα παραμένουν αυξημένα.<br /><br />Το κόστος μεταφοράς δεν υποχωρεί αυτόματα.<br /><br />Παράλληλα, οποιαδήποτε νέα περιφερειακή κρίση — είτε στον Περσικό Κόλπο είτε μέσω των δικτύων επιρροής του Ιράν στη Μέση Ανατολή — θα μπορούσε να επαναφέρει την αβεβαιότητα μέσα σε λίγες ώρες.<br /><br />Με άλλα λόγια, ακόμη και όταν οι δεξαμενόπλοια κινούνται κανονικά, οι αγορές εξακολουθούν να τιμολογούν τον γεωπολιτικό κίνδυνο.<br />Το πετρέλαιο ως εργαλείο στρατηγικής πίεσης<br /><br />Η μεγαλύτερη αλλαγή που αφήνει πίσω της μια κρίση στο Ορμούζ δεν αφορά μόνο την αγορά ενέργειας.<br /><br />Αφορά τη γεωπολιτική.<br /><br />Εάν μια χώρα καταφέρει να χρησιμοποιήσει τη διακοπή της ναυσιπλοΐας ως μέσο διαπραγμάτευσης και να αποσπάσει πολιτικές ή οικονομικές παραχωρήσεις, δημιουργείται ένα επικίνδυνο προηγούμενο.<br /><br />Το μήνυμα είναι σαφές:<br /><br />Οι ενεργειακοί διάδρομοι μπορούν να μετατραπούν σε όπλα εξωτερικής πολιτικής.<br /><br />Αυτό δεν επηρεάζει μόνο τις Ηνωμένες Πολιτείες ή το Ιράν.<br /><br />Επηρεάζει:</div><div>τη Σαουδική Αραβία,<br />τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα,<br />την Κίνα,<br />την Ινδία,<br />την Ιαπωνία,<br />αλλά και την Ευρωπαϊκή Ένωση.<br /><br />Όλες οι μεγάλες οικονομίες εξαρτώνται, σε διαφορετικό βαθμό, από την ασφάλεια αυτής της θαλάσσιας αρτηρίας.</div><div>  <img height="640" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/straitofhormuz-1.jpg" width="471" /><br />Η νέα ενεργειακή γεωπολιτική έχει ήδη ξεκινήσει<br /><br />Ίσως η σημαντικότερη συνέπεια μιας κρίσης στο Ορμούζ να είναι ότι επιταχύνει μια διαδικασία που είχε ήδη ξεκινήσει.<br /><br />Η ενεργειακή διαφοροποίηση μετατρέπεται πλέον από περιβαλλοντική επιλογή σε ζήτημα εθνικής ασφάλειας.<br /><br />Η Ευρωπαϊκή Ένωση εντείνει τις επενδύσεις σε ανανεώσιμες πηγές, δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας και ενεργειακή αυτονομία.<br /><br />Η Ιαπωνία επανεξετάζει τον ρόλο της πυρηνικής ενέργειας.<br /><br />Η Νότια Κορέα επενδύει σε νέες τεχνολογίες, ηλεκτροκίνηση και καθαρές μορφές παραγωγής.<br /><br />Ακόμη και χώρες που βασίζονται στις εξαγωγές πετρελαίου αντιλαμβάνονται ότι η υπερβολική εξάρτηση από μία μόνο πηγή εσόδων αποτελεί πλέον στρατηγικό κίνδυνο.<br /><br />Το Ορμούζ επιταχύνει την ενεργειακή μετάβαση περισσότερο από οποιαδήποτε διεθνή διάσκεψη για το κλίμα.<br />Η πραγματική μάχη αφορά τις εφοδιαστικές αλυσίδες<br /><br />Η κρίση απέδειξε ότι η παγκοσμιοποίηση δεν κρίνεται μόνο στα εργοστάσια ή στις χρηματαγορές.<br /><br />Κρίνεται στους θαλάσσιους διαδρόμους.<br /><br />Οι επιχειρήσεις εξετάζουν πλέον:εναλλακτικές εμπορικές διαδρομές,<br />μεγαλύτερα στρατηγικά αποθέματα,<br />διαφοροποίηση προμηθευτών,<br />μείωση εξάρτησης από γεωπολιτικά ευάλωτες περιοχές.<br /><br />Το κόστος αυτών των επιλογών είναι υψηλό.<br /><br />Το κόστος μιας νέας διακοπής, όμως, μπορεί να αποδειχθεί ακόμη υψηλότερο.<br />Το Ορμούζ δεν είναι απλώς ένα πέρασμα. Είναι μοχλός ισχύος.<br /><br />Η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση μετά από κάθε αποκλιμάκωση είναι ότι η κρίση τελείωσε.<br /><br />Στην πραγματικότητα, αυτό που αλλάζει είναι η αντίληψη όλων των παικτών.<br /><br />Το Ιράν γνωρίζει πλέον ότι μπορεί να ασκήσει τεράστια πίεση μέσω των ενεργειακών ροών.<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες γνωρίζουν ότι η προστασία των θαλάσσιων οδών παραμένει βασικός πυλώνας της στρατηγικής τους παρουσίας στον Κόλπο.<br /><br />Η Ευρώπη συνειδητοποιεί ότι η ενεργειακή ασφάλεια είναι πλέον ζήτημα γεωπολιτικής κυριαρχίας.<br /><br />Η Κίνα επιταχύνει τη διαφοροποίηση των προμηθειών της για να περιορίσει την έκθεσή της σε μελλοντικούς εκβιασμούς.<br /><br />Το Στενό του Ορμούζ δεν είναι πλέον μόνο ένας ναυτικός διάδρομος.<br /><br />Είναι ένας δείκτης της παγκόσμιας ισορροπίας ισχύος.<br /><br />Από την οπτική δυτικής πολιτικής , κάθε κρίση στο Στενό του Ορμούζ λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι η ενέργεια εξακολουθεί να αποτελεί τον πιο αποτελεσματικό γεωπολιτικό μοχλό πίεσης.<br /><br />Το βασικό δίδαγμα δεν είναι μόνο ότι μια διακοπή της ναυσιπλοΐας μπορεί να προκαλέσει σοκ στις αγορές. <br /><br />Είναι ότι οι μεγάλες δυνάμεις αναπροσαρμόζουν πλέον τη στρατηγική τους θεωρώντας πως τέτοιες κρίσεις δεν αποτελούν εξαιρέσεις αλλά επαναλαμβανόμενο χαρακτηριστικό του διεθνούς συστήματος.<br /><br />Η πραγματική μεταβολή δεν αφορά μόνο τις τιμές του πετρελαίου.<br /><br />Αφορά τη μετάβαση από μια εποχή ενεργειακής αλληλεξάρτησης σε μια εποχή ενεργειακής ασφάλειας, ανθεκτικότητας και γεωπολιτικού ανταγωνισμού.<br /><br />Το Ορμούζ δεν είναι απλώς ένα σημείο στον χάρτη. Είναι ο καθρέφτης της νέας παγκόσμιας τάξης, όπου οι θαλάσσιοι διάδρομοι, οι εφοδιαστικές αλυσίδες και η ενέργεια μετατρέπονται στα ισχυρότερα εργαλεία άσκησης ισχύος.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μπορεί ο κόσμος να αντέξει ένα δεύτερο «Ορμούζ»;

  Κωστας Καλλιαντερης  Ακόμη και αν οι εντάσεις αποκλιμακωθούν και η ναυσιπλοΐα αποκατασταθεί, το Στενό του Ορμούζ έχει ήδη μετατραπεί σε στ...

Διαβάστε την συνέχεια

«Block 2»: Η πρώτη γεώτρηση φυσικού αερίου στην Ελλάδα μετά από 40 χρόνια. Η επιλογή της Ηγουμενίτσας.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/geotrisi.jpg"><img height="113" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/geotrisi.jpg" width="763" /></a><br /><br />Σε τροχιά υλοποίησης εισέρχεται η πρώτη ερευνητική γεώτρηση για φυσικό αέριο στην Ελλάδα έπειτα από περίπου τέσσερις δεκαετίες. Το ιστορικό αυτό εγχείρημα, που έχει προγραμματιστεί για τον Φεβρουάριο του 2027 στο «Block 2» του Ιονίου Πελάγους, περνά σταδιακά στη φάση της οργανωτικής και αδειοδοτικής ωρίμανσης.<br /><br />Μάλιστα, εντός του τρέχοντος μηνός αναμένεται να κατατεθεί στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ). Η συγκεκριμένη μελέτη αφορά αποκλειστικά το κομμάτι της ερευνητικής γεώτρησης και αποτελεί ξεχωριστή διαδικασία από τις σεισμικές έρευνες, οι οποίες έχουν ήδη ολοκληρωθεί και αδειοδοτηθεί επιτυχώς.<br /><br />Ηγουμενίτσα: Το λιμάνι-κλειδί για την υποστήριξη του έργου<br /><br />Σύμφωνα με παράγοντες της αγοράς, το λιμάνι της Ηγουμενίτσας αποτελεί την επικρατέστερη λύση για να λειτουργήσει ως η βασική εφοδιαστική βάση του έργου, λόγω της κοντινής του απόστασης από το σημείο της γεώτρησης.<br /><br />Το προφίλ της μεγάλης αυτής επένδυσης διαμορφώνεται ως εξής:<br /><br />Η κοινοπραξία: Το έργο διαχειρίζεται η Energean (30%), με τη συμμετοχή του αμερικανικού κολοσσού ExxonMobil (60%) και της Helleniq Energy (10%).<br /><br />Η γεώτρηση «Ασωπός-1»: Αναμένεται να φτάσει στο εντυπωσιακό βάθος των 4.622 μέτρων.<br /><br />Το κόστος: Η πρώτη αυτή ερευνητική φάση υπολογίζεται ότι θα κοστίσει μεταξύ 60 και 70 εκατομμυρίων ευρώ.<br />Οι εκτιμήσεις για το κοίτασμα και τα οικονομικά οφέλη<br /><br />Οι γεωλογικές προσδοκίες για το «Block 2» είναι ιδιαίτερα υψηλές, καθώς τα μέχρι τώρα στοιχεία δείχνουν σημαντικές προοπτικές:<br /><br />Δυνητικό απόθεμα: Υπολογίζεται ότι στην περιοχή ενδέχεται να κρύβονται 270 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου.<br /><br />Επενδύσεις μαμούθ: Εφόσον οι έρευνες στεφθούν με επιτυχία και επιβεβαιωθεί η εμπορική αξία του κοιτάσματος, η φάση της πλήρους ανάπτυξης θα απαιτήσει επενδύσεις ύψους 5 δισεκατομμυρίων ευρώ.<br /><br />Έσοδα για το Δημόσιο: Σε βάθος εικοσαετίας, η αξιοποίηση του κοιτάσματος εκτιμάται ότι μπορεί να αποφέρει στα κρατικά ταμεία έσοδα που θα αγγίξουν τα 10 δισεκατομμύρια ευρώ.<div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Block 2»: Η πρώτη γεώτρηση φυσικού αερίου στην Ελλάδα μετά από 40 χρόνια. Η επιλογή της Ηγουμενίτσας.

Σε τροχιά υλοποίησης εισέρχεται η πρώτη ερευνητική γεώτρηση για φυσικό αέριο στην Ελλάδα έπειτα από περίπου τέσσερις δεκαετίες. Το ιστορικό ...

Διαβάστε την συνέχεια

ExxonMobil: Αθόρυβο exit από την Κρήτη. Το παρασκήνιο της αποχώρησης.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.sbctv.gr/wp-content/uploads/2026/03/sbc_exxon_mobil_.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="601" data-original-width="900" height="601" src="https://www.sbctv.gr/wp-content/uploads/2026/03/sbc_exxon_mobil_.jpg" width="900" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Γιατί γίνεται προσπάθεια αποσιώπησης του γεγονότος και καθυστέρησης των επίσημων ανακοινώσεων</span></h3><b>Ιωάννα Γκορόγια</b><br />Αθόρυβα, η ExxonMobil φαίνεται να μαζεύει οριστικά τα «μπογαλάκια της» και από το θαλάσσιο τεμάχιο νοτιοδυτικά της Κρήτης, βάζοντας ένα νέο μεγάλο ερωτηματικό πάνω στο κυβερνητικό αφήγημα περί «ενεργειακής αναβάθμισης» της χώρας.<br /><br />Μετά την αποχώρηση από το block δυτικά της Κρήτης, η εξέλιξη αυτή που αποκαλύπτει το energia.gr έρχεται να ενισχύσει την αίσθηση ότι ο πολυσυζητημένος ενεργειακός σχεδιασμός χάνει σταδιακά τη δυναμική του αλλά και την αξιοπιστία του.<div><br />Κυβερνητική σιγή ασυρμάτου για την ExxonMobil <br /><br />Αυτό που προκαλεί αίσθηση, ωστόσο, δεν είναι μόνο η αποχώρηση του αμερικανικού κολοσσού, αλλά και η εμφανής προσπάθεια να υπάρξει σχετική αποσιώπηση του γεγονότος και των επίσημων ανακοινώσεων τουλάχιστον έως τον Σεπτέμβριο, ή ιδανικά για ορισμένους, για ακόμη αργότερα (ως το τέλος του 2026;). Προεκλογική περίοδος γαρ…<br /><br />Παρά τις υψηλές προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί γύρω από τις έρευνες υδρογονανθράκων στην Κρήτη, η αποχώρηση της ExxonMobil πέρασε χωρίς ιδιαίτερη δημόσια εξήγηση, τροφοδοτώντας ερωτήματα για το τι πραγματικά οδήγησε στην εγκατάλειψη των σχεδίων.<br />Γιατί τέτοιο φιάσκο;Αιτία είναι η αλλοπρόσαλλη πολιτική πράσινης μετάβασης της ΕΕ και η κοινοτική Οδηγία Δεούσης Επιμέλειας Εταιρικής Βιωσιμότητας (Corporate Sustainability Due Diligence Directive);</div><div><br />Ή μήπως, η απάντηση έχει ένα πιο σύντομο όνομα, που αρχίζει από «Τ» και τελειώνει σε «ία»;<br /><br />Γιατί όταν μια επένδυση που παρουσιάστηκε ως γεωπολιτικό και ενεργειακό «game changer» καταλήγει σε φιάσκο με διαδοχικές αποχωρήσεις, το πρόβλημα δεν είναι μόνο επιχειρηματικό: Είναι πολιτικό και γεωπολιτικό. Με τη «σιωπή των αμνών» να λειτουργεί επιβεβαιωτικά.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ExxonMobil: Αθόρυβο exit από την Κρήτη. Το παρασκήνιο της αποχώρησης.

Γιατί γίνεται προσπάθεια αποσιώπησης του γεγονότος και καθυστέρησης των επίσημων ανακοινώσεων Ιωάννα Γκορόγια Αθόρυβα, η ExxonMobil φαίνεται...

Διαβάστε την συνέχεια

Παιχνίδια πολέμου, τιμές πετρελαίου! Ιδού το μέγα παίγνιο.

<img height="113" src="https://files.forbesgreece.gr/Content/ImagesDatabase/p/1455x819/crop/both/59/596490ebb2bc42ea9116458bb11cbf12.jpg?quality=80&404=default&v=4" width="750" /><div><br />Του<b> Ed Hirs</b><br />Ο αποκλεισμός του Ορμούζ από το Ιράν έγινε πραγματικότητα όταν επιτέθηκαν οι ΗΠΑ στην Ισλαμική Δημοκρατία. Από την αγορά πετρελαίου αφαιρέθηκαν περίπου 10 εκατ. βαρέλια την ημέρα, γεγονός που οδήγησε σε αύξηση της τιμής του "μαύρου χρυσού". Ανεξάρτητα από το αν το Μνημόνιο Κατανόησης (MOU) που υπέγραψαν ΗΠΑ - Ιράν θα οδηγήσει σε μόνιμη ειρήνη, υπάρχουν "παίκτες" που μπορούν να χειραγωγήσουν την αγορά πετρελαίου και τις τιμές: Ισραήλ, Κίνα, Ρωσία, Σαουδική Αραβία και Ουκρανία. Ας δούμε πώς.<br /><br />Πριν τον πόλεμο η παγκόσμια αγορά πετρελαίου ανερχόταν σε περίπου 106 εκατ. βαρέλια την ημέρα. Η τιμή του αργού τύπου West Texas Intermediate ήταν στα 56 δολάρια το βαρέλι. Οι αγορές πετρελαίου λειτουργούν σε βάση "just-in-time", με το πετρέλαιο να μεταφέρεται γρήγορα στα διυλιστήρια και το καύσιμο να πωλείται αμέσως στους καταναλωτές. Οποιαδήποτε μικρή διακοπή στην προσφορά μεταφράζεται αμέσως σε αύξηση της τιμής, καθώς οι καταναλωτές θα επωμιστούν το κόστος και θα πληρώσουν ακριβότερα για τις μετακινήσεις τους. Σύμφωνα με υπολογισμούς, η ελαστικότητα της ζήτησης ως προς την τιμή του αργού είναι περίπου -0,047, που σημαίνει ότι για κάθε 10% που μειώνεται η ποσότητα πετρελαίου που φτάνει στην αγορά, η τιμή του αργού αυξάνεται κατά 200%-250%, με την τιμή του αμερικανικού αργού να εκτινάσσεται στα 168 με 196 δολ. το βαρέλι. Ενώ υπάρχουν αναφορές για πωλήσεις ντίζελ spot στα 150 δολάρια το βαρέλι και καυσίμου αεροσκαφών στα 200 δολάρια το βαρέλι στη Βόρεια Ευρώπη, το WTI δεν έχει ξεπεράσει τα 113 δολάρια το βαρέλι και έχει σταθεροποιηθεί κοντά στα 75 δολάρια ανά βαρέλι μετά τη συμφωνία ΗΠΑ - Ιράν. Γιατί;<br /><br />Πρώτον, η τιμή του αμερικανικού αργού διαπραγματεύεται στην αγορά μελλοντικής εκπλήρωσης για παράδοση εντός του επόμενου μήνα. Η πτώση της τιμής του WTI με την υπογραφή του Μνημονίου Κατανόησης σημειώθηκε κατά τη διάρκεια των συναλλαγών για το συμβόλαιο παράδοσης Ιουλίου, και η πτώση αυτή αποτύπωνε το γεγονός ότι κανένας επενδυτής δεν ανησυχούσε για ενδεχόμενη έλλειψη αργού πετρελαίου σε κάποιο διυλιστήριο. Φυσικά, το εν λόγω αργό θα διυλιστεί σε βενζίνη, ντίζελ και καύσιμο αεροσκαφών για παράδοση στους καταναλωτές τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο.<br /><br />Τα αποθέματα των ΗΠΑ πρώτα άρχισαν να αντικαθιστούν το πετρέλαιο που αποσύρθηκε από την αγορά. Οι παραγωγοί και οι διυλιστές των ΗΠΑ άρχισαν να πραγματοποιούν απευθείας αποστολές προς τις ασιατικές αγορές που αντιμετώπιζαν έλλειψη πετρελαίου κατά την πρώτη εβδομάδα του πολέμου. Τα αποθέματα πετρελαίου στις ΗΠΑ βρίσκονται πλέον αρκετά κάτω από το κατώτατο όριο του μέσου όρου της τελευταίας 5ετίας.<br /><br />Οι άμεσες κυβερνητικές παρεμβάσεις στις παγκόσμιες αγορές πετρελαίου έχουν διατηρήσει την τιμή του αργού κάτω από την τιμή που υποδεικνύει ο υπολογισμός της ελαστικότητας. Οι ΗΠΑ έχουν αποδεσμεύσει 172 εκατ. βαρέλια από τα στρατηγικά τους αποθέματα, στο πλαίσιο της αποδέσμευσης 400 εκατ. βαρελιών από τον Διεθνή Οργανισμό Ενέργειας. Ο αποκλεισμός του Στενού από το Ιράν ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου 2026, και η κυβέρνηση Τραμπ, μαζί με τον ΔΟΕ, άρχισε να αποδεσμεύει πετρέλαιο από τα στρατηγικά αποθέματα στις 17 Μαρτίου. Παράλληλα, η Κίνα αποφάσισε να περιορίσει τις εισαγωγές κατά 3 εκατ. βαρέλια την ημέρα.</div><div><br />Η πολιτική οικονομία του πετρελαίου<br /><br />Να αναμένουμε επιστροφή των τιμών στα προπολεμικά επίπεδα; Όχι ακόμα. Σύμμαχοι και εχθροί των ΗΠΑ μπορούν να αξιοποιήσουν το "παιχνίδι" του πετρελαίου για να επηρεάσουν τη συζήτηση σχετικά με το πόσο προσιτό οικονομικά είναι το πετρέλαιο ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ.<br /><br />Η ισραηλινή ηγεσία έχει διαφορετικούς στόχους από τις ΗΠΑ. Ο Αμερικανός καταναλωτής δεν υποστηρίζει το Ισραήλ αυτήν τη στιγμή. Επειδή οι όροι του Μνημονίου Κατανόησης δεν είναι οικονομικά ευνοϊκοί για τις ΗΠΑ, η συνέχιση του πολέμου από πλευράς Ισραήλ θα κοστίζει όλο και περισσότερο στους Αμερικανούς πολίτες.<br /><br />Η Κίνα έχει καταλάβει τον ρόλο της σε αυτό το παιχνίδι. Θα μπορούσε να αλλάξει τη στάση της όσον αφορά τη μείωση των εισαγωγών πετρελαίου, προκειμένου να ωθήσει προς τα πάνω τις τιμές του πετρελαίου και να υπονομεύσει τις ελπίδες της κυβέρνησης Τραμπ να διατηρήσει την πλειοψηφία των Ρεπουμπλικανών στη Βουλή των Αντιπροσώπων και στη Γερουσία. Στον δασμολογικό πόλεμο "οφθαλμός αντί οφθαλμού" που πυροδότησε ο Τραμπ, η αύξηση της τιμής του πετρελαίου ίσως εντάσσεται δικαίως στα αντίποινα.<br /><br />Η Σαουδική Αραβία έχει έρθει πιο κοντά στη Ρωσία μετά τον πόλεμο ΗΠΑ - Ιράν και των αντιποίνων της Τεχεράνης κατά του Ριάντ. Οι απερίσκεπτες δηλώσεις του Τραμπ έβλαψαν περαιτέρω τις σχέσεις των ΗΠΑ με την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας. Οι Σαουδάραβες και άλλα κράτη του Κόλπου εύκολα θα μπορούσαν να καθυστερήσουν την επιστροφή στην κανονικότητα της παραγωγής και των εξαγωγών πετρελαίου, προκειμένου να διατηρήσουν σε υψηλά επίπεδα τις τιμές του αργού μέχρι τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ.<br /><br />Ο πόλεμος της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας περιορίζει επίσης το διαθέσιμο πετρέλαιο στην παγκόσμια αγορά, ειδικά μετά από κάθε επίθεση του Κίεβου εναντίον ρωσικών υποδομών ενέργειας.<br /><br />Η αβεβαιότητα σχετικά με την προοπτική της ειρήνης και της πτώσης των τιμών πετρελαίου δεν ενθαρρύνει τις επενδύσεις στις ΗΠΑ από τους εγχώριους παραγωγούς πετρελαίου. Ο αριθμός των γεωτρήσεων είναι οριακά υψηλότερος σε ετήσια βάση φέτος. Πριν τον πόλεμο, ο κλάδος πετρελαίου και φυσικού αερίου ήταν ο τομέας με τις χειρότερες επιδόσεις στο χρηματιστήριο για περισσότερο από μια δεκαετία, και ένας πόλεμος τεσσάρων μηνών δεν δικαιολογεί την αλλαγή επενδυτικών πλάνων 5ετίας. Λάβετε επίσης υπόψη την απόφαση της κυβέρνησης Τραμπ να ανταγωνιστεί άμεσα την εγχώρια πετρελαϊκή βιομηχανία, απελευθερώνοντας πετρέλαιο από τα στρατηγικά αποθέματα — που σχεδόν στο σύνολό του πηγαίνει σε ξένους αγοραστές.<br /><br />Οι CEO της Chevron και της ExxonMobil έχουν προειδοποιήσει ότι τα φυσικά αποθέματα των ΗΠΑ έχουν μειωθεί σε τέτοια επίπεδα που οι αυξήσεις της τιμής του WTI θα είναι αναπόφευκτες. Ακόμη και άνευ προηγουμένου.<br /><br />Ο πόλεμος κατά του Ιράν έχει δώσει το έναυσμα για ένα ευρύτερο παιχνίδι στην παγκόσμια αγορά πετρελαίου, το οποίο είναι πολύ πιο σημαντικό για τους ψηφοφόρους των ΗΠΑ... από το Παγκόσμιο Κύπελλο. Δυστυχώς, ο ηττημένος σε αυτό το παιχνίδι έχει ήδη κριθεί. </div><div><br /></div><div><a href="https://www.forbesgreece.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Παιχνίδια πολέμου, τιμές πετρελαίου! Ιδού το μέγα παίγνιο.

Του Ed Hirs Ο αποκλεισμός του Ορμούζ από το Ιράν έγινε πραγματικότητα όταν επιτέθηκαν οι ΗΠΑ στην Ισλαμική Δημοκρατία. Από την αγορά πετρελ...

Διαβάστε την συνέχεια