Πως το Βερολίνο υποτίμησε τον Τραμπ.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/trump-mertz.jpg"><img height="112" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/trump-mertz-696x391.jpg" width="732" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η απόσυρση των Αμερικανικών στρατευμάτων αλλάζει τους όρους της διατλαντικής σχέσης.</span></h3>Με ανάλυσή τους οι New York Times περιγράφουν μια κρίσιμη μετατόπιση στις σχέσεις ΗΠΑ-Γερμανίας, με αφετηρία μια βασική παρεξήγηση: το Βερολίνο υποτίμησε τον βαθμό στον οποίο ο Ντόναλντ Τραμπ εννοούσε τις απειλές του για στρατιωτική αποδέσμευση από την Ευρώπη. Αυτό που αρχικά εκλήφθηκε ως διαπραγματευτική πίεση ή πολιτική ρητορική, εξελίσσεται – σύμφωνα με την ανάλυση της Αμερικανικής εφημερίδας– σε πραγματική πολιτική επιλογή, με το Πεντάγωνο να σχεδιάζει τη μετακίνηση περίπου 5.000 στρατιωτών από τη Γερμανία μέσα στον επόμενο χρόνο.<br /><br />Το άρθρο τονίζει ότι η απόφαση δεν είναι αιφνιδιαστική, αλλά αποτέλεσμα μιας ευρύτερης επανεξέτασης της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στο εξωτερικό. Ωστόσο, η χρονική επιτάχυνση της ανακοίνωσης συνδέεται άμεσα με την ενόχληση του Τραμπ απέναντι στη γερμανική κριτική για τη στρατηγική των ΗΠΑ στον πόλεμο με το Ιράν. Η γερμανική ηγεσία, και προσωπικά ο καγκελάριος FΦρίντριχ Μέρτζ, είχε επενδύσει στην εκτίμηση ότι η Ουάσιγκτον δεν θα διακινδύνευε τη στρατιωτική της παρουσία σε μια τόσο κρίσιμη ευρωπαϊκή χώρα – εκτίμηση που αποδεικνύεται εν μέρει λανθασμένη.<div><br />Η πεποίθηση του Βερολίνου<br /><br />Οι New York Times επισημαίνουν ότι το Βερολίνο είχε λόγους να πιστεύει πως η σχέση παραμένει σταθερή: η Γερμανία φιλοξενεί δεκάδες χιλιάδες Αμερικανούς στρατιώτες, έχει στηρίξει επιχειρησιακά τις ΗΠΑ – ακόμη και στον πόλεμο με το Ιράν – και έχει αυξήσει τις αμυντικές της δαπάνες ανταποκρινόμενη στις αμερικανικές πιέσεις. Παράλληλα, η αμερικανική παρουσία στη Γερμανία θεωρείται στρατηγικής σημασίας όχι μόνο για την Ευρώπη, αλλά και για τις ίδιες τις ΗΠΑ, ως κόμβος επιχειρήσεων, logistics και ιατρικής υποστήριξης.<br /><br />Παρόλα αυτά, ο Τραμπ εμφανίζεται να λειτουργεί με διαφορετικά κριτήρια: συνδέει τη στρατιωτική προστασία με άμεση πολιτική και επιχειρησιακή στήριξη, ιδίως στο μέτωπο του Ιράν. Η γερμανική στάση – πιο επιφυλακτική, με όρους και προϋποθέσεις για βαθύτερη εμπλοκή – δεν κρίθηκε επαρκής από την Ουάσιγκτον. Έτσι, η απόσυρση στρατευμάτων λειτουργεί και ως μήνυμα πίεσης προς την Ευρώπη να αναλάβει μεγαλύτερο βάρος.</div><div><br />Αντιδράσεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ<br /><br />Η ανάλυση καταγράφει επίσης αντιδράσεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ, ακόμη και από Ρεπουμπλικανούς, που προειδοποιούν ότι η μείωση της στρατιωτικής παρουσίας στην Ευρώπη μπορεί να ενθαρρύνει τη Ρωσία και να αποδυναμώσει το ΝΑΤΟ. Από γερμανικής πλευράς, η αντίδραση είναι συγκρατημένη: η απόφαση θεωρείται «διαχειρίσιμη» και όχι στρατηγική ρήξη, ενώ αξιωματούχοι σημειώνουν ότι θα μπορούσε να είναι πολύ πιο επιθετική.<br /><br />Το βαθύτερο συμπέρασμα των New York Times είναι ότι η κρίση αυτή δεν αφορά μόνο τον αριθμό των στρατευμάτων, αλλά τον τρόπο με τον οποίο ο Τραμπ αντιλαμβάνεται τις συμμαχίες: πιο συναλλακτικά, λιγότερο θεσμικά και με μεγαλύτερη έμφαση στην άμεση ανταπόδοση. Για τη Γερμανία – και ευρύτερα για την Ευρώπη – αυτό σημαίνει ότι οι «βεβαιότητες» της διατλαντικής σχέσης αποδυναμώνονται και ότι η ανάγκη για μεγαλύτερη στρατηγική αυτονομία καθίσταται πιο πιεστική από ποτέ.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πως το Βερολίνο υποτίμησε τον Τραμπ.

Η απόσυρση των Αμερικανικών στρατευμάτων αλλάζει τους όρους της διατλαντικής σχέσης. Με ανάλυσή τους οι New York Times περιγράφουν μια κρίσι...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι Τούρκοι αμφισβητούν τις δικαιοδοσίες της Ελλάδας με αφορμή την επέμβαση στο «Global Sumud Flotilla»

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/05/Untitled-design-8.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1080" data-original-width="1920" height="113" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/05/Untitled-design-8.jpg" width="735" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">«Σοβαρή αδιαφορία της Ελλάδας για τις διεθνείς υποχρεώσεις της και τις απαιτήσεις του διεθνούς δικαίου»</span></h3><b>Γιάννης Παναγιωτακόπουλος</b><br />Σε ένα νέο κρεσέντο προκλητικότητας, η Άγκυρα επιχειρεί να εργαλειοποιήσει την πρόσφατη επέμβαση του ισραηλινού ναυτικού στον στολίσκο «Global Sumud Flotilla», κατηγορώντας την ελληνική κυβέρνηση για αδράνεια. Κύκλοι του τουρκικού υπουργείου Άμυνας, σε δηλώσεις που αναπαράγονται ευρέως από τα μέσα ενημέρωσης της γείτονος, κάνουν λόγο για «παθητική στάση» της Αθήνας κατά τη διάρκεια του περιστατικού που εξελίχθηκε 80 ναυτικά μίλια δυτικά της Κρήτης.<br /><br />Οι Τούρκοι αξιωματούχοι ισχυρίζονται ότι η στάση αυτή αναδεικνύει τη «σοβαρή αδιαφορία της Ελλάδας για τις διεθνείς υποχρεώσεις της και τις απαιτήσεις του διεθνούς δικαίου», επιχειρώντας να εμφανίσουν την Ελλάδα ως μια χώρα που αποτυγχάνει να διασφαλίσει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα και να προστατεύσει τα πολιτικά πλοία στην περιοχή της.<div><br />Η απάντηση του ελληνικού ΥΠΕΞ και η ανθρωπιστική διαχείριση<br /><br />Απέναντι στις τουρκικές αιτιάσεις, η Αθήνα έχει ήδη ξεκαθαρίσει τη θέση της, υπογραμμίζοντας τον ρόλο της ως πυλώνα σταθερότητας. Σε επίσημη τοποθέτησή του, το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, «με αφορμή την ισραηλινή επιχείρηση σε σκάφη του Global Sumud Flotilla σε διεθνή ύδατα, ανοιχτά της Κρήτης», κάλεσε όλες τις πλευρές σε «αυτοσυγκράτηση και καθολικό σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου, περιλαμβανομένων του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας και του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου». Στο ίδιο πλαίσιο, η ελληνική πλευρά υπογράμμισε τις ενέργειές της για την εκτόνωση της κρίσης.<br />«Γκρίζες ζώνες γύρω από τη θαλάσσια δικαιοδοσία»<br /><br />Η τουρκική πλευρά δεν περιορίστηκε σε γενικές κατηγορίες, αλλά έστρεψε τα βέλη της προσωπικά κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Νίκου Δένδια. Υποστηρίζουν ότι οι πολιτικές επιλογές της Αθήνας αποδυναμώνουν τη διεθνή θέση της χώρας και δημιουργούν γκρίζες ζώνες γύρω από τη θαλάσσια δικαιοδοσία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας. Επιπλέον, οι Τούρκοι διατείνονται ότι η απόφαση να μην εμποδιστεί η μεταφορά του πληρώματος σε ελληνικό λιμάνι προκαλεί αντιδράσεις στο εσωτερικό της Ελλάδας, ισχυριζόμενοι ότι η χώρα «φαίνεται να αγνοεί τις διεθνείς της ευθύνες και να επιδεικνύει αδιαφορία για την ευαίσθητη ισορροπία στην περιοχή, κάτι που αποδυναμώνει τη θέση της χώρας σε διεθνές επίπεδο».</div><div><br />Κλιμάκωση της ρητορικής και διπλωματικές επαφές<br /><br />Παρά το γεγονός ότι υπήρξε απευθείας τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ των Γιώργου Γεραπετρίτη και Χακάν Φιντάν για το ζήτημα, η Άγκυρα επιμένει να χρησιμοποιεί το συμβάν για να αμφισβητήσει τη συνέπεια της Ελλάδας απέναντι στο Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS). Οι Τούρκοι αναλυτές καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι «η στάση της Ελλάδας» δεν συμβάλλει στην προστασία των ανθρωπιστικών αρχών, την ώρα που οι ίδιοι παραδέχονται ότι οι ενέργειες του Ισραήλ στη Γάζα και τη Μεσόγειο κλιμακώνουν επικίνδυνα την ένταση, θέτοντας σε κίνδυνο την περιφερειακή σταθερότητα.<br />«Η Ελλάδα πρέπει οπωσδήποτε να πληρώσει το τίμημα!»<br /><br />Χαρακτηριστική της παραπάνω ρητορικής είναι η άκρως επιθετική ανάρτηση του αρχισυντάκτη της TR Haber και στενού συμβούλου του Ρετζεπ Ταγίπ Ερντογάν, Ιμπραήμ Καραγκιούλ, ο οποίος αναρτώντας εναν χάρτη με το στίγμα του επεισοδίου αναφέρει:<br /><br /><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="background-color: white; box-sizing: border-box; display: flex; font-family: cf_asty_st; font-size: 19px; margin: 10px auto; max-width: 550px; width: 550px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2050487517749657926" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?creatorScreenName=newsbreakGR&dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2050487517749657926&lang=el&origin=https%3A%2F%2Fwww.newsbreak.gr%2Fgeopolitiki-amyna%2F1004994%2Foi-toyrkoi-amfisvitoyn-tis-dikaiodosies-tis-elladas-me-aformi-tin-epemvasi-sto-global-sumud-flotilla%2F&sessionId=6599a629a5915e1579a32d71c6ff55f25f32719c&siteScreenName=newsbreakGR&theme=light&widgetsVersion=2615f7e52b7e0%3A1702314776716&width=550px" style="box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 801px; max-width: 100%; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div><p style="background-color: white; box-sizing: border-box; font-family: cf_asty_st; font-size: 19px; line-height: 1.6 !important; margin: 0px auto 26px; overflow-wrap: break-word; transition: font-size 0.18s, line-height 0.18s;"></p>«Στην «Φιλοσοφία της Σταθερότητας» επεμβαίνουν ακριβώς εδώ:<br />Μεταξύ Ελλάδας-Κρήτης.<br /><br />Τι δουλειά έχει το ισραηλινό ναυτικό σε αυτές τις περιοχές;<br /><br />Ή μήπως την επέμβαση την έκανε το ελληνικό ναυτικό;<br /><br />Αλλά υπάρχει ένας πολύ χαμηλός κίνδυνος:<br /><br />1- Μπήκε η Ελλάδα σε εποπτεία του Ισραήλ;<br /><br />2- Μπήκε η Ελλάδα στον «άξονα γενοκτονίας»;<br /><br />3- Πώς η ισραηλινή στρατιωτική παρουσία στο Αιγαίο και στα νησιά αποτελεί απειλή για την Τουρκία;<br /><br />4- Για την Τουρκία δεν υπάρχει πλέον ελληνική απειλή στο Αιγαίο. Για την Τουρκία υπάρχει τώρα ισραηλινή απειλή στο Αιγαίο!<br /><br />5- Στα δυτικά σύνορά μας, στο μηδενικό σημείο της θάλασσάς μας, χτίστηκε ισραηλινή απειλή.<br /><br />6- Η Ελλάδα με τη θέλησή της μετέφερε αυτή την επιθετικότητα στις θάλασσές μας, στα δυτικά σύνορά μας.<br /><br />7- Αυτή η νέα απειλή πρέπει να οριστεί σωστά. Και να θεωρηθεί «προτεραιότητα απειλής».<br /><br />8- Στο Αιγαίο υπάρχει πλέον ισραηλινή απειλή. Η Ελλάδα πρέπει οπωσδήποτε να πληρώσει το τίμημα!<br /><br />9- Το τίμημα της εισόδου στον ισραηλινό έλεγχο θα είναι τα «νησιά». Και εκείνη την ημέρα θα δουν ότι το Ισραήλ δεν θα κάνει τίποτα γι’ αυτά.<br /><br />19- Πότε θα πει ο ελληνικός λαός «φτάνει» σε αυτή την «ηλιθιότητα»;»</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οι Τούρκοι αμφισβητούν τις δικαιοδοσίες της Ελλάδας με αφορμή την επέμβαση στο «Global Sumud Flotilla»

«Σοβαρή αδιαφορία της Ελλάδας για τις διεθνείς υποχρεώσεις της και τις απαιτήσεις του διεθνούς δικαίου» Γιάννης Παναγιωτακόπουλος Σε ένα νέο...

Διαβάστε την συνέχεια

Καραγκιούλ: «Σύντομα η Ελλάδα μπορεί να δει τη φωτιά που θα την κάψει».

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2016/11/erdogan_yeni_safak.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="487" data-original-width="640" height="152" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2016/11/erdogan_yeni_safak.jpg" width="756" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ο σύμβουλος του Ερντογάν σε νέο παραλήρημα</span></h3><b>Γιάννης Παναγιωτακόπουλος</b><br />Για άλλη μια φορά στο στόχαστρο της επιθετικής ρητορικής του αρχισυντάκτη της TR Haber και συμβούλου του Ρετζεπ Ταγιπ Ερντογάν, Ιμπραήμ Καραγκιούλ, βρέθηκε η χώρα μας. Τούτη τη φορά τον Ερντογανικό προπαγανδιστή ενόχλησε η στρατηγική συμμαχία της Ελλάδας τόσο με το Ισραήλ όσο και με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.<br /><br />Αυτές τις συμμαχίες ο Τούρκος δημοσιογράφος τις αντιλαμβάνεται ως «μέτωπο πολέμου» κατά της Τουρκίας, απειλώντας ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι η Άγκυρα θα συντονίσει επιθέσεις κατά και των τριών κρατών.<br /><br />Στο παραλήρημά του ο Καραγκιούλ γράφει τα εξής:<br /><br />«Ισραήλ, Ελλάδα και ΗΑΕ·<br /><br />Η Τουρκία διαμορφώνεται ως «μέτωπο πολέμου» εναντίον τους.<br /><br />Μια χώρα του ΝΑΤΟ (Ελλάδα) μπορεί να χρησιμοποιεί εκφράσεις όπως «επίθεση κατά της Τουρκίας».<br /><br />Τουρκικά φορτηγά αεροσκάφη δεν χρησιμοποιούν τον εναέριο χώρο της Ελλάδας, τον θεωρούν επικίνδυνο.<br /><br />Σύντομα στο Αιγαίο μπορεί να ξεσπάσουν καταστροφές.<br />Σύντομα η Ελλάδα μπορεί να δει τη φωτιά που θα την κάψει.<br />Σύντομα τα ΗΑΕ μπορεί να μείνουν εντελώς ακατοίκτητα γεωγραφικά.<br />Σύντομα το Ισραήλ μπορεί να δει τον εαυτό του να πολιορκείται από παντού».<br /><br />Ο Καραγκιούλ ως βασικός παίκτης του Ερντογανικού επικοινωνιακού μηχανισμού<br /><br />Τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης λειτουργούν ως ο απαραίτητος συνδετικός κρίκος μεταξύ των κλειστών κομματικών διεργασιών του ακραία εθνικιστικού κυβερνητικού σχηματισμού και του δημόσιου διαλόγου. Προσωπικότητες όπως ο Ιμπραήμ Καραγκιούλ μεταφέρουν την επιθετική ρητορική των εσωτερικών δικτύων στην κοινή γνώμη, χρησιμοποιώντας εκφράσεις που φτάνουν μέχρι την απειλή κατάληψης του Ισραήλ, καταστροφής του Τελ Αβίβ, επίθεσης στο Αιγαίο και την Κύπρο.<br /><br />Αυτές οι αφηγήσεις παρουσιάζουν την Τουρκία ως τον μοναδικό παίκτη που μπορεί να ανατρέψει την αρχιτεκτονική ασφαλείας των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, καλλιεργώντας ένα κλίμα γεωπολιτικού μεσσιανισμού που υπερβαίνει κατά πολύ τις επίσημες διπλωματικές τοποθετήσεις, όμως εκφράζουν τις βαθύτερες βλέψεις της τουρκικής εξουσίας. Τα κείμενά τους δεν απευθύνονται μόνο στο εσωτερικό κοινό αλλά επιδιώκουν να καταστήσουν σαφείς και τις απειλές της Άγκυρας στους διεθνείς παρατηρητές.<div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Καραγκιούλ: «Σύντομα η Ελλάδα μπορεί να δει τη φωτιά που θα την κάψει».

Ο σύμβουλος του Ερντογάν σε νέο παραλήρημα Γιάννης Παναγιωτακόπουλος Για άλλη μια φορά στο στόχαστρο της επιθετικής ρητορικής του αρχισυντάκ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Πειραιάς και η Ελευσίνα στο επίκεντρο του σινοαμερικανικού ανταγωνισμού, σύμφωνα με τον Economist.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2025/11/COSCO-PIREAS-630x400.jpg" width="725" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η γεωπολιτική σκακιέρα της Ανατολικής Μεσογείου μεταφέρεται στα ελληνικά λιμάνια, καθώς ο Πειραιάς και η Ελευσίνα εξελίσσονται στο νέο πεδίο αντιπαράθεσης μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας.</span></h3>Σύμφωνα με ανάλυση του περιοδικού Economist, η σύγκρουση συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων επικεντρώνεται στον έλεγχο των κρίσιμων θαλάσσιων υποδομών και των εμπορικών ροών που συνδέουν την Ασία με την Ευρώπη.<div><br />Η στρατηγική σημασία των ελληνικών λιμένων<br /><br />Ο Πειραιάς, τοποθετημένος σε απόσταση περίπου 1.200 χιλιομέτρων βόρεια της Διώρυγας του Σουέζ, έχει αναδειχθεί σε έναν από τους πλέον πολυσύχναστους εμπορικούς κόμβους της γηραιάς ηπείρου.<br /><br />Με τη διαχείριση περισσότερων από 4 εκατομμυρίων εμπορευματοκιβωτίων ετησίως και την πλειοψηφική συμμετοχή της κινεζικής κρατικής εταιρείας Cosco, το λιμάνι αποτελεί βασική πύλη εισόδου των ασιατικών προϊόντων, προκαλώντας έντονο προβληματισμό στις δυτικές πρωτεύουσες.<br /><br />Στον αντίποδα, μόλις 30 χιλιόμετρα δυτικότερα, η Ουάσιγκτον στηρίζει ενεργά την αναβάθμιση του λιμένα της Ελευσίνας, στοχεύοντας στην εξισορρόπηση της κινεζικής επιρροής.<br /><br />Την ίδια στιγμή, το σκηνικό του ανταγωνισμού συμπληρώνεται στη Θεσσαλονίκη, με την παρουσία Ρώσων και Κινέζων επενδυτών, και στην Αλεξανδρούπολη, η οποία έχει μετατραπεί σε στρατηγικό κόμβο ανεφοδιασμού για τις αμερικανικές και νατοϊκές δυνάμεις.<br />Παγκόσμιος αγώνας για τον έλεγχο των θαλασσών<br /><br />Η ανησυχία των κυβερνήσεων για την ασφάλεια των εφοδιαστικών αλυσίδων εντείνεται, καθώς το 80% του παγκόσμιου εμπορίου διεξάγεται μέσω θαλάσσης.<br /><br />Σύμφωνα με στοιχεία της PwC, οι παγκόσμιες δαπάνες για λιμενικές υποδομές αναμένεται να αυξηθούν κατά 30%, ξεπερνώντας τα 90 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως έως το 2035.<br /><br />Η κινεζική επέκταση: Το Πεκίνο έχει ήδη επενδύσει τουλάχιστον 80 δισεκατομμύρια δολάρια, με κινεζικές εταιρείες να ελέγχουν ή να συμμετέχουν σε 129 λιμάνια παγκοσμίως. Πολλά από αυτά βρίσκονται σε καίρια σημεία, όπως τα Στενά της Μαλάκα και του Ορμούζ.<br /><br />Η δυτική αντίδραση: Οι ΗΠΑ υιοθετούν πλέον μια πιο επιθετική γραμμή, ενώ οι μη κινεζικές ναυτιλιακές εταιρείες έχουν προχωρήσει σε εξαγορές ύψους 140 δισεκατομμυρίων δολαρίων από το 2021 για να ενισχύσουν τα δίκτυά τους.<br /><br />«Κάθε λιμάνι και κάθε χώρα επιδιώκει να καταστεί κόμβος εφοδιαστικής, αλλά είναι αδύνατο όλοι να πετύχουν αυτόν τον στόχο», επισημαίνει στέλεχος ευρωπαϊκής ναυτιλιακής στον Economist.<br />Οι κίνδυνοι της υπερεπένδυσης<br /><br />Παρά την κινητικότητα, η ανάλυση προειδοποιεί για τον κίνδυνο της «φούσκας» στις υποδομές.<br /><br />Η πολιτική πίεση προς τις εταιρείες να επιλέγουν συγκεκριμένα λιμάνια με γεωπολιτικά και όχι εμπορικά κριτήρια μπορεί να οδηγήσει σε χαμηλές αποδόσεις για τους επενδυτές και τους φορολογούμενους.<br /><br />Αν και ο διαχωρισμός μεταξύ δυτικών και κινεζικών δικτύων μπορεί να βελτιώσει προσωρινά τις υπηρεσίες, η υπερπροσφορά εγκαταστάσεων απειλεί να αυξήσει τα λειτουργικά κόστη.<br /><br />Εν τέλει, ο «πόλεμος των λιμανιών» ίσως οδηγήσει σε χαμηλότερα ναύλα λόγω ανταγωνισμού, όμως το αποτέλεσμα αυτό απέχει σημαντικά από τις αρχικές στρατηγικές επιδιώξεις των μεγάλων δυνάμεων.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Πειραιάς και η Ελευσίνα στο επίκεντρο του σινοαμερικανικού ανταγωνισμού, σύμφωνα με τον Economist.

Η γεωπολιτική σκακιέρα της Ανατολικής Μεσογείου μεταφέρεται στα ελληνικά λιμάνια, καθώς ο Πειραιάς και η Ελευσίνα εξελίσσονται στο νέο πεδίο...

Διαβάστε την συνέχεια

Ιράν: Ο Πεζεσκιάν κήρυξε τον πόλεμο στο «Παρακράτος» των Φρουρών της Επανάστασης.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/05/PEZESKIAN-630x400.jpg" width="723" /><br /><br />Αυτή η εσωτερική ρήξη αποκαλύπτει το βαθαίνον χάσμα μεταξύ της πολιτικής κυβέρνησης του Ιράν και του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), καθώς ο Τραμπ κλιμακώνει την αμερικανική πίεση κατά του ιρανικού καθεστώτος.<br /><br />Μια σφοδρή σύγκρουση εξουσίας έχει ξεσπάσει στα υψηλότερα κλιμάκια του ιρανικού καθεστώτος, με τον Πρόεδρο Μασούντ Πεζεσκιάν και τον Πρόεδρο του Κοινοβουλίου Μοχαμάντ Μπακέρ Καλιμπάφ να ενώνονται σε μια σπάνια συμμαχία, απαιτώντας την άμεση αποπομπή του Υπουργού Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί.<br /><br />Οι τριγμοί οφείλονται σε εκρηκτικές καταγγελίες, σύμφωνα με τις οποίες ο Αραγτσί παρέκαμψε την πολιτική εξουσία για να λειτουργήσει ως άμεσος εντολοδόχος του Διοικητή των Φρουρών της Επανάστασης, Αχμάντ Βαχιντί, συντονίζοντας τις πυρηνικές διαπραγματεύσεις εν αγνοία του Προέδρου.<div><br />Η κρίση της «σκιώδους» διπλωματίας<br /><br />Σύμφωνα με ρεπορτάζ του δικτύου Iran International και πηγές από το νομοθετικό σώμα, η κίνηση για την απόλυση του Αραγτσί τροφοδοτείται από την πλήρη κατάρρευση της εμπιστοσύνης:<br /><br />Παράκαμψη του Προέδρου: Ο Αραγτσί κατηγορείται ότι εγκατέλειψε τον ρόλο του ως υπουργός του υπουργικού συμβουλίου για να λειτουργήσει ως προσωπικός βοηθός του Αχμάντ Βαχιντί.<br /><br />Πηγές υποστηρίζουν ότι οι πρόσφατοι διπλωματικοί ελιγμοί του Αραγτσί στις πυρηνικές συνομιλίες υπαγορεύτηκαν αποκλειστικά από τον Βαχιντί, αφήνοντας τον Πρόεδρο Πεζεσκιάν σε πλήρη άγνοια.<br /><br />Η αποτυχία του Ισλαμαμπάντ: Η ένταση κορυφώθηκε στις 24 Απριλίου 2026, όταν ο Αραγτσί ταξίδεψε μόνος του στο Ισλαμαμπάντ του Πακιστάν για να παρουσιάσει μια πυρηνική πρόταση.<br /><br />Η συμφωνία απορρίφθηκε στη συνέχεια από τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, μια αποτυχία την οποία το περιβάλλον του Πεζεσκιάν θεωρεί αποτέλεσμα της «μυστικής και άκαμπτης» παρέμβασης των Φρουρών της Επανάστασης στη διπλωματία.<br /><br />Αφαίρεση αρμοδιοτήτων: Η κρίση αυτή ακολουθεί αναφορές του Μαρτίου, οι οποίες υποδεικνύουν ότι ο Βαχιντί έχει αφαιρέσει συστηματικά τις εξουσίες του Προέδρου, συμπεριλαμβανομένης της δυνατότητας διορισμού βασικών αξιωματούχων, επικαλούμενος την «κρίσιμη κατάσταση πολέμου» ως δικαιολογία για τον πλήρη έλεγχο από πλευράς των Φρουρών.</div><div><br />Ένα διχασμένο καθεστώς<br /><br />Ο πολιτικός σεισμός στην Τεχεράνη δεν αφορά μόνο τον Αραγτσί· αντιπροσωπεύει μια απέλπιδα προσπάθεια της πολιτικής ηγεσίας ενάντια σε μια στρατιωτική κατάληψη της εξουσίας.<br /><br />Ενώ 261 μέλη του Κοινοβουλίου υπέγραψαν διακήρυξη στήριξης προς την αρχική διαπραγματευτική ομάδα, οι σκληροπυρηνικοί που συντάσσονται με τον Σαΐντ Τζαλιλί απέχουν από τις προσπάθειες, παραλύοντας περαιτέρω την ικανότητα του καθεστώτος να παρουσιάσει ένα ενιαίο μέτωπο προς τη Δύση.<br /><br />Καθώς η αμερικανική εκστρατεία «Μέγιστης Πίεσης» εντείνεται, το ερώτημα για το ποιος κρατά πραγματικά τα κλειδιά της Τεχεράνης -η εκλεγμένη προεδρία ή η ανώτατη διοίκηση των Φρουρών της Επανάστασης- έχει φτάσει σε σημείο οριακής θραύσης.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ιράν: Ο Πεζεσκιάν κήρυξε τον πόλεμο στο «Παρακράτος» των Φρουρών της Επανάστασης.

Αυτή η εσωτερική ρήξη αποκαλύπτει το βαθαίνον χάσμα μεταξύ της πολιτικής κυβέρνησης του Ιράν και του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανά...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα νέα διλήμματα της εξωτερικής πολιτικής.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.tanea.gr/wp-content/uploads/2026/05/An.-Mesogeios-1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="681" data-original-width="1024" height="133" src="https://www.tanea.gr/wp-content/uploads/2026/05/An.-Mesogeios-1.jpg" width="718" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Η αποκρυστάλλωση της γεωπολιτικής ταυτότητας της χώρας, αλλά και η αποσαφήνιση του πλέγματος των συμμαχιών της ήταν το μεγάλο κεκτημένο της Μεταπολίτευσης.</div><br />ΤΟΥ <b>ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΑΡΒΑΝΙΤΟΠΟΥΛΟΥ<br /></b>Τρεις είναι οι βασικοί άξονες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής μετά το 1974. Ο πρώτος είναι η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση (τότε ΕΟΚ), η οποία αποτελεί σταθμό για τη διεθνή θέση της χώρας. Σταθεροποίησε τους δημοκρατικούς θεσμούς, βελτίωσε τις οικονομικές προοπτικές της χώρας, συνέβαλε στην εθνική ασφάλεια αλλά και στην εξισορρόπηση της μονοδιάστατης εξάρτησης από τις ΗΠΑ. Μειώνοντας, έτσι, τη διαχρονική ανάγκη της Ελλάδας να αναζητεί προστάτιδες δυνάμεις, όπως τόνιζε συχνά και ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.<br /><br />Το δεύτερο στοιχείο το οποίο διακρίνει αυτή την περίοδο είναι η μετατόπιση της απειλής ενάντια στα εθνικά μας συμφέροντα από τον Βορρά προς Ανατολάς. Καθίσταται δηλαδή προφανές, μετά το ’74, ότι η προεξάρχουσα απειλή για την ελληνική ασφάλεια προέρχεται εξ ανατολών, από την Τουρκία, παρά το γεγονός ότι είμαστε ακόμα σε ψυχροπολεμικό περιβάλλον. Αυτό αποτελεί μια θεμελιώδη αλλαγή για την ελληνική εξωτερική και αμυντική πολιτική.<br /><br />Το τρίτο στοιχείο που πρέπει να αναφερθεί είναι ότι από το 1974 και μετά, πέραν της συμμετοχής μας στους δυτικούς θεσμούς, η ελληνική εξωτερική πολιτική αποκτά έναν πολυδιάστατο χαρακτήρα. Η προσέγγιση και τα μέσα που ακολούθησε η χώρα μας στην εξωτερική της πολιτική ήταν κατά βάση αυτά που ακολουθούν κυρίως τα μικρά κράτη. Βασίστηκε, σε μεγάλο βαθμό, στην επίκληση των κανόνων του διεθνούς δικαίου και την αξιοποίηση της πολυμερούς διπλωματίας στους διεθνείς θεσμούς.<br /><br />Σήμερα, η αποσάθρωση της μεταπολεμικής τάξης έχει οδηγήσει σε ένα περιβάλλον ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων, σφαιρών επιρροής και ωμής ισχύος ως μέσου διευθέτησης των διεθνών διαφορών και ζητημάτων.<br /><br />Οι σταθερές πάνω στις οποίες διαμορφώθηκε το consensus στην εξωτερική μας πολιτική, ακόμα και οι συμμαχίες μας, είναι υπό αίρεση. Αυτό το νέο περιβάλλον θέτει νέες προκλήσεις όχι μόνο για την εξωτερική μας πολιτική, αλλά συνολικά για την εθνική μας στρατηγική.<br /><br />Η Ελλάδα είναι υπέρμαχος της θεσμικής ολοκλήρωσης της ΕΕ, και ειδικότερα στον τομέα της άμυνας και ασφάλειας. Η ιστορία, όμως, έχει δείξει ότι τα όποια βήματα προς αυτή την κατεύθυνση σημειώνονται με αργούς ρυθμούς. Επιπλέον, η διαδικασία ενίσχυσης της ευρωπαϊκής άμυνας κρύβει παγίδες, όπως ο κίνδυνος ανάμειξης της Τουρκίας σε ζητήματα ευρωπαϊκής άμυνας μέσω μιας «συμμαχίας των προθύμων».<br /><br />Η αποστασιοποίηση της Αμερικής από τους ευρωπαίους συμμάχους της πραγματοποιείται ταυτόχρονα με την ενίσχυση της στρατιωτικής και ενεργειακής παρουσίας της στην Ελλάδα και την ευρύτερη περιοχή. Αυτό δεν δημιουργεί, για την ώρα, διλήμματα επιλογής για τη χώρα μας. Υπό την προϋπόθεση, βέβαια, ότι η απαγκίστρωση της Αμερικής από την Ευρώπη θα είναι σταδιακή και συνεργατική.<br /><br />Σε ένα πλαίσιο «εξευρωπαϊσμού» του NATO, με την Ευρώπη να αυξάνει τις αμυντικές της δαπάνες και να αναλαμβάνει ολοένα και πιο καίριες διοικητικές και επιχειρησιακές ευθύνες στη Συμμαχία. Κάτι που θα επιτρέψει τη μετατόπιση του γεωπολιτικού ενδιαφέροντος της Αμερικής προς την Ασία και την Κίνα. Μόνο στη λιγότερο πιθανή περίπτωση μιας ολοσχερούς ευρωαμερικανικής ρήξης θα βρεθούμε ενώπιον επώδυνων επιλογών.<br /><br />Η Ελλάδα βρίσκεται στο μεταίχμιο τριών ηπείρων στο κέντρο μιας εύθραυστης ζώνης γεωπολιτικής αστάθειας. Η σοβαρότερη και πιο άμεση απειλή παραμένει η Τουρκία. Η αστάθεια στη Μέση Ανατολή, το ενεργειακό ζήτημα και η μεταναστευτική πίεση θέτουν νέες σοβαρές προκλήσεις. Στο νέο αυτό διεθνές περιβάλλον θα ήταν επικίνδυνο να αρκεστούμε μόνο στα μέσα που χρησιμοποιήσαμε στην προηγούμενη τάξη πραγμάτων.<br /><br />Πέρα από την αξιοποίηση της συμμετοχής μας στην Ευρώπη και στο ΝΑΤΟ και το πλέγμα των διμερών αμυντικών σχέσεων που έχουμε αναπτύξει, θα πρέπει να ενισχύσουμε την αμυντική μας αυτονομία και τη στρατηγική μας ανθεκτικότητα. Ενισχύοντας την ενεργειακή ασφάλεια, την εφοδιαστική επάρκεια και την τεχνολογική αυτονομία μας.<br /><br />Οι πόλεμοι σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή, άλλωστε, δείχνουν ότι οι νέες τεχνολογίες δίνουν δυνατότητες σε μικρά κράτη να πολλαπλασιάσουν την αμυντική τους ισχύ και την αποτρεπτική τους αξιοπιστία με σχετικά μικρό κόστος.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τα νέα διλήμματα της εξωτερικής πολιτικής.

Η αποκρυστάλλωση της γεωπολιτικής ταυτότητας της χώρας, αλλά και η αποσαφήνιση του πλέγματος των συμμαχιών της ήταν το μεγάλο κεκτημένο της ...

Διαβάστε την συνέχεια