Η Τουρκία παίζει σε δύο ταμπλό στη Λιβύη: Ο Φιντάν σε Τρίπολη και Βεγγάζη για την «επόμενη ημέρα».

<img height="113" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/turk-1-1-768x432.jpg" width="760" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Η Άγκυρα επιχειρεί να κατοχυρώσει στρατιωτικά, ενεργειακά και θαλάσσια συμφέροντα και στις δύο πλευρές της διαιρεμένης χώρας, την ώρα που οι ΗΠΑ πιέζουν για συμφωνία ενοποίησης – Στο βάθος Ανατολική Μεσόγειος, πετρέλαιο και τουρκολιβυκό μνημόνιο<br /><br /> Σε μια κίνηση που αποτυπώνει τη νέα στρατηγική της Τουρκίας στη Βόρεια Αφρική, ο υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν πραγματοποιεί επαφές τόσο στην Τρίπολη όσο και στη Βεγγάζη, επιχειρώντας να διασφαλίσει ότι η Άγκυρα θα παραμείνει βασικός παίκτης στη Λιβύη ανεξάρτητα από την έκβαση της αμερικανικής προσπάθειας για πολιτική ενοποίηση της χώρας.<br /><br />Η επίσκεψη πραγματοποιείται σε μια κρίσιμη συγκυρία. Η κυβέρνηση Τραμπ έχει εντείνει τις προσπάθειες προσέγγισης των δύο αντίπαλων κέντρων εξουσίας, με στόχο μια συμφωνία κατανομής ισχύος που θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για ενοποίηση των θεσμών και, τελικά, εθνικές εκλογές.<br /><br />Η Ουάσιγκτον υποστηρίζει ότι η πρωτοβουλία της λειτουργεί συμπληρωματικά προς τη διαδικασία του ΟΗΕ και ότι οι τελικοί όροι οποιασδήποτε συμφωνίας πρέπει να αποφασιστούν από τους ίδιους τους Λίβυους.<br /><br />Για την Τουρκία, όμως, το διακύβευμα είναι πολύ μεγαλύτερο.<div><br />Από την Τρίπολη στη Βεγγάζη<br /><br />Ο Φιντάν συναντήθηκε στην Τρίπολη με τον πρωθυπουργό Αμπντούλ Χαμίντ Ντμπεϊμπά, ενώ το πρόγραμμα της αποστολής περιλαμβάνει επαφές και με την ανατολική πλευρά της χώρας.<br /><br />Η κίνηση είναι ιδιαίτερα συμβολική.<br /><br />Η Τουρκία υπήρξε ο σημαντικότερος ξένος στρατιωτικός υποστηρικτής της κυβέρνησης της Τρίπολης και η παρέμβασή της το 2019-2020 συνέβαλε αποφασιστικά στην ανατροπή της επίθεσης των δυνάμεων του Χαλίφα Χάφταρ εναντίον της λιβυκής πρωτεύουσας.<br /><br />Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, η Άγκυρα έχει αλλάξει τακτική.<br /><br />Χωρίς να εγκαταλείπει τη σχέση της με την Τρίπολη, άνοιξε διαύλους επικοινωνίας με τη Βεγγάζη και το στρατόπεδο Χάφταρ. Η ίδια η επίσκεψη Φιντάν και στις δύο πλευρές επιβεβαιώνει ότι η Τουρκία δεν θέλει πλέον να εξαρτά τα συμφέροντά της από μία μόνο λιβυκή παράταξη.<br />Η Ουάσιγκτον πιέζει για ενοποίηση<br /><br />Στο παρασκήνιο βρίσκεται η νέα αμερικανική πρωτοβουλία.<br /><br />Ο ανώτερος σύμβουλος του Τραμπ για αραβικές και αφρικανικές υποθέσεις, Μασάντ Μπούλος, έχει αναλάβει κεντρικό ρόλο στις επαφές με τις δύο πλευρές, επιχειρώντας να μετατρέψει τα οικονομικά και ενεργειακά συμφέροντα της Λιβύης σε κίνητρο πολιτικού συμβιβασμού.<br /><br />Η Ουάσιγκτον επιδιώκει σταδιακά την ενοποίηση πολιτικών, οικονομικών και στρατιωτικών θεσμών. Ήδη έχει υπάρξει συμφωνία για ενιαίο εθνικό προϋπολογισμό, ενώ δυνάμεις από την ανατολική και τη δυτική Λιβύη συμμετείχαν από κοινού σε στρατιωτικές ασκήσεις υπό την AFRICOM.<br /><br />Παράλληλα, οι ΗΠΑ επιχειρούν να συνδέσουν τη σταθεροποίηση της χώρας με νέες επενδύσεις στον τεράστιο πετρελαϊκό της τομέα. </div><div><br />Τι φοβάται η Άγκυρα<br /><br />Για την Τουρκία, μια συμφωνία μεταξύ Τρίπολης και Βεγγάζης δημιουργεί ταυτόχρονα ευκαιρίες και κινδύνους.<br /><br />Η Άγκυρα έχει οικοδομήσει στη δυτική Λιβύη ένα πλέγμα στρατιωτικών, οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων. Διαθέτει στρατιωτική παρουσία, συμβάσεις για τουρκικές επιχειρήσεις και ενεργειακές φιλοδοξίες.<br /><br />Πάνω απ’ όλα, όμως, υπάρχει το ζήτημα των θαλάσσιων ζωνών.<br /><br />Το τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019 αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους πυλώνες της τουρκικής στρατηγικής στην Ανατολική Μεσόγειο. Για την Άγκυρα, η διατήρησή του δεν αφορά μόνο τη Λιβύη αλλά τον συνολικό συσχετισμό ισχύος απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο.<br /><br />Μια νέα ενιαία λιβυκή κυβέρνηση θα μπορούσε θεωρητικά να επανεξετάσει συμφωνίες της προηγούμενης περιόδου.<br /><br />Γι’ αυτό η Τουρκία επιχειρεί πλέον κάτι πολύ πιο φιλόδοξο: να δημιουργήσει σχέσεις και με την ανατολική Λιβύη, ώστε τα συμφέροντά της να μην εξαρτώνται αποκλειστικά από την πολιτική επιβίωση της κυβέρνησης της Τρίπολης.<br />Η προσέγγιση με τον Χάφταρ αλλάζει το παιχνίδι<br /><br />Η εξέλιξη αυτή είναι ίσως το σημαντικότερο στοιχείο της νέας τουρκικής στρατηγικής.<br /><br />Πριν από λίγα χρόνια, Τουρκία και Χάφταρ βρίσκονταν ουσιαστικά σε αντίπαλα στρατόπεδα ενός πολέμου διά αντιπροσώπων.<br /><br />Σήμερα η Άγκυρα συνομιλεί με την ανατολική πλευρά και επιχειρεί να μετατρέψει έναν πρώην αντίπαλο σε συνομιλητή.<br /><br />Η λογική είναι καθαρά γεωπολιτική.<br /><br />Εάν η Λιβύη οδηγηθεί σε συμφωνία ενοποίησης, η Τουρκία θέλει να βρίσκεται μέσα στη νέα ισορροπία ισχύος και όχι να θεωρείται προστάτιδα μόνο μιας παράταξης.<br />Πετρέλαιο, στρατός και Μεσόγειος<br /><br />Η σημασία της Λιβύης ξεπερνά κατά πολύ τα εσωτερικά της σύνορα.<br /><br />Η χώρα διαθέτει τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα πετρελαϊκά αποθέματα της Αφρικής και βρίσκεται σε εξαιρετικά στρατηγική θέση απέναντι από τη νότια Ευρώπη.<br /><br />Μια σταθερότερη και ενδεχομένως ενιαία Λιβύη θα μπορούσε να προσελκύσει δισεκατομμύρια σε ενεργειακές και κατασκευαστικές επενδύσεις.<br /><br />Η Τουρκία θέλει μερίδιο σε αυτή την αγορά.<br /><br />Παράλληλα, επιδιώκει να διατηρήσει τη στρατιωτική της παρουσία και να προστατεύσει τις συμφωνίες που έχει συνάψει με την Τρίπολη.<br /><br />Η Ουάσιγκτον, από την πλευρά της, βλέπει την οικονομική συνεργασία και το πετρέλαιο ως μοχλούς για να φέρει τα δύο στρατόπεδα πιο κοντά.<br />Η Λιβύη ξανά στο κέντρο της γεωπολιτικής<br /><br />Το παράδοξο είναι ότι η νέα αμερικανική πρωτοβουλία μπορεί τελικά να ενισχύσει, αντί να περιορίσει, τον περιφερειακό ρόλο της Τουρκίας.<br /><br />Η Άγκυρα συμμετέχει ήδη στις διεθνείς διαβουλεύσεις για το μέλλον της χώρας. Τον Ιούνιο, ο Φιντάν συζήτησε το λιβυκό ζήτημα στο Κάιρο μαζί με τους υπουργούς Εξωτερικών της Αιγύπτου και της Σαουδικής Αραβίας και τον Μασάντ Μπούλος.<br /><br />Η αμερικανική πλευρά αναγνωρίζει επίσης δημοσίως την Τουρκία, μαζί με την Αίγυπτο, την Ιταλία, τη Γαλλία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και άλλες χώρες, ως έναν από τους διεθνείς παράγοντες που μπορούν να συμβάλουν στη διαδικασία.<br /><br />Ο Φιντάν επομένως δεν πηγαίνει απλώς στη Λιβύη για μια διπλωματική περιοδεία.<br /><br />Πηγαίνει για να διασφαλίσει ότι, αν ξαναμοιραστεί η τράπουλα στη χώρα, η Τουρκία θα βρίσκεται στο τραπέζι όταν καθοριστούν οι νέοι όροι του παιχνιδιού.<br /><br />Και για την Ελλάδα, αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο στοιχείο της υπόθεσης.<br /><br />Διότι η μάχη για την πολιτική ενοποίηση της Λιβύης συνδέεται πλέον άμεσα με μια δεύτερη, μεγαλύτερη γεωπολιτική μάχη: ποιος θα καθορίσει τις ενεργειακές και θαλάσσιες ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Η ουσία της κίνησης Φιντάν δεν είναι ότι η Τουρκία «άλλαξε στρατόπεδο», αλλά ότι επιχειρεί να ασφαλίσει τα συμφέροντά της απέναντι σε οποιαδήποτε μελλοντική λιβυκή κυβέρνηση. Αν αποκτήσει ουσιαστική πρόσβαση και στην ανατολική Λιβύη, η Αθήνα θα έχει απέναντί της μια πολύ διαφορετική κατάσταση από εκείνη του 2019, όταν το τουρκολιβυκό μνημόνιο ήταν πρωτίστως συμφωνία Άγκυρας–Τρίπολης. Αυτό είναι το σημείο που αξίζει να παρακολουθήσουμε στενά γεωπολιτικά προσεχως.<br /><br />Παρατήρηση εκτός άρθρου: Η ουσία της κίνησης Φιντάν δεν είναι ότι η Τουρκία «άλλαξε στρατόπεδο», αλλά ότι επιχειρεί να ασφαλίσει τα συμφέροντά της απέναντι σε οποιαδήποτε μελλοντική λιβυκή κυβέρνηση. Αν αποκτήσει ουσιαστική πρόσβαση και στην ανατολική Λιβύη, η Αθήνα θα έχει απέναντί της μια πολύ διαφορετική κατάσταση από εκείνη του 2019, όταν το τουρκολιβυκό μνημόνιο ήταν πρωτίστως συμφωνία Άγκυρας–Τρίπολης. Αυτό είναι το σημείο που αξίζει να παρακολουθήσουμε στενά γεωπολιτικά προσεχως.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Τουρκία παίζει σε δύο ταμπλό στη Λιβύη: Ο Φιντάν σε Τρίπολη και Βεγγάζη για την «επόμενη ημέρα».

Βασιλης Διαμαντακος Η Άγκυρα επιχειρεί να κατοχυρώσει στρατιωτικά, ενεργειακά και θαλάσσια συμφέροντα και στις δύο πλευρές της διαιρεμένης χ...

Διαβάστε την συνέχεια

Middle East Eye: Η Σαουδική Αραβία αντιτάχθηκε στην ένταξη της Αιγύπτου στη συμφωνία της Μέκκας.

<h3 style="text-align: left;"><img height="108" src="https://www.onalert.gr/app/uploads/2026/08/MECCA-AGREEMENT-REUTERS-1-1440x960.jpg" width="747" /><span style="font-weight: normal;">Η Σαουδική Αραβία καταλογίζει στην Αίγυπτο ταύτιση με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα</span></h3>Η Σαουδική Αραβία προέβαλε αντίσταση στην ένταξη της Αιγύπτου στο σύμφωνο ασφαλείας που υπεγράφη την προηγούμενη εβδομάδα με την Τουρκία και το Πακιστάν, παρά τις πιέσεις της Άγκυρας για τη συμπερίληψη του Καΐρου, σύμφωνα με τρεις σαουδαραβικές πηγές που είναι ενήμερες για τις διαβουλεύσεις.<br /><br />Όπως ανέφερε πρώην ανώτερος σύμβουλος της σαουδαραβικής μοναρχίας, το Ριάντ δεν επιθυμούσε τη συμμετοχή της Αιγύπτου στη συμφωνία «τουλάχιστον προς το παρόν».<br /><br />Οι πηγές, που διατηρούν την ανωνυμία τους λόγω της ευαισθησίας του ζητήματος, αποδίδουν τη στάση αυτή στην αυξανόμενη απογοήτευση από την κυβέρνηση του προέδρου Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σίσι και στην εκτίμηση ότι η Αίγυπτος δεν διαθέτει πλέον τη στρατηγική ή στρατιωτική αξία του παρελθόντος.<br />Η Κοινή Αμυντική Συμφωνία<br /><br />Η Κοινή Αμυντική Συμφωνία της Μέκκας, η οποία υπογράφηκε την Παρασκευή, προβλέπει ότι μια ένοπλη επίθεση εναντίον οποιουδήποτε από τα τρία συμβαλλόμενα μέρη θα θεωρείται επίθεση και κατά των τριών. Παρά τις περιγραφές των Σαουδαράβων αξιωματούχων περί ενίσχυσης των αμυντικών δυνατοτήτων, η συμφωνία παραμένει ασαφής ως προς τους επιχειρησιακούς μηχανισμούς και τον τρόπο παροχής στρατιωτικής βοήθειας σε κατάσταση κρίσης.<br /><br />Οι πηγές υπογραμμίζουν ότι η απόφαση του Ριάντ πηγάζει από τις υποβόσκουσες εντάσεις με το Κάιρο. Αν και η Σαουδική Αραβία υπήρξε ο κυριότερος οικονομικός υποστηρικτής της κυβέρνησης Σίσι μετά το 2013, επενδύοντας αρχικά περίπου 25 δισεκατομμύρια δολάρια, το Ριάντ θεωρεί ότι δεν υπήρξε ανάλογη αμοιβαία στήριξη σε ζητήματα ασφάλειας. Ενδεικτικά, αναφέρθηκε ο «ελάχιστος και αναξιόπιστος» ρόλος της Αιγύπτου στον πόλεμο με τους Χούθι στην Υεμένη, καθώς και η δυσαρέσκεια για την «υποταγή» του Καΐρου στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.<br /><br />Σύμφωνα με τις πηγές, το Ριάντ ανησυχεί για την ευθυγράμμιση του Σίσι με το Άμπου Ντάμπι, ειδικά μετά την αποστολή αιγυπτιακών συστημάτων αεράμυνας και μαχητικών αεροσκαφών στα Εμιράτα κατά τη διάρκεια των ιρανικών επιθέσεων, κίνηση που δεν επαναλήφθηκε προς τη Σαουδική Αραβία.<div><br />Η τουρκική προσπάθεια και η αμφισβήτηση του Καΐρου<br /><br />Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν είχε υποστηρίξει το Σάββατο ότι το Κάιρο αποτελεί «φυσικό εταίρο» για την Άγκυρα, ενώ τουρκικές πηγές επιβεβαίωσαν ότι είχαν καταβληθεί προσπάθειες για τη συμπερίληψη της Αιγύπτου. Ωστόσο, οι σαουδαραβικές πηγές αμφισβήτησαν την εκδοχή ότι το Κάιρο απέρριψε τη συμφωνία, χαρακτηρίζοντας το ενδεχόμενο αυτό «γελοίο».<br /><br />«Το γεγονός είναι ότι ο Σίσι θα ήταν πρόθυμος να συμμετοχή, ώστε να μπορέσει να αποκομίσει τα οικονομικά οφέλη αυτής της συμφωνίας, όπως κάνει συνήθως», δήλωσε ο σύμβουλος. Παράλληλα, τονίστηκε ότι η Τουρκία και το Πακιστάν προσφέρουν ανώτερες αμυντικές δυνατότητες σε σύγκριση με την Αίγυπτο, της οποίας η στρατιωτική παραγωγή επικεντρώνεται σε πολιτικές δραστηριότητες.<br /><br />«Η Αίγυπτος ήταν πάντα εξαρτημένη από εμάς, από τις ΗΠΑ, και δεν ανταποδίδει, απλώς παίρνει και παίρνει χωρίς επιστροφή», επεσήμανε ο σύμβουλος, προσθέτοντας ότι η ηγεσία του βασιλείου έχει σοβαρές αμφιβολίες για την πίστη του Σίσι. Παρά το κλίμα αυτό, οι πηγές διευκρίνισαν ότι η συμφωνία δεν αποκλείει μόνιμα την ένταξη της Αιγύπτου στο μέλλον, υπό την προϋπόθεση ότι θα υπάρξει αλλαγή ή βελτίωση στη στάση της.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.onalert.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Middle East Eye: Η Σαουδική Αραβία αντιτάχθηκε στην ένταξη της Αιγύπτου στη συμφωνία της Μέκκας.

Η Σαουδική Αραβία καταλογίζει στην Αίγυπτο ταύτιση με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα Η Σαουδική Αραβία προέβαλε αντίσταση στην ένταξη της Αιγύπτ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το «σύμφωνο της Μέκκας» φέρνει κοντά Ισραήλ και Ιράν; Το απίθανο σενάριο που συζητά η Μέση Ανατολή.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/Iran-Israel.jpg"><img height="93" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/Iran-Israel-1068x801.jpg" width="743" /></a><br /><br />Τον Ιανουάριο του 1979, ενώ η Ισλαμική Επανάσταση στο Ιράν βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη, ο μεταβατικός πρωθυπουργός της χώρας, Σαπούρ Μπαχτιάρ, είχε απευθύνει ένα δραματικό αίτημα στον Ελιέζερ Τσαφρίρ, επικεφαλής της Μοσάντ στην Τεχεράνη.<div><br />Καθώς οι επαναστάτες κέρδιζαν έδαφος, η κυβέρνηση του Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί ζήτησε από τη Μοσάντ να δολοφονήσει τον Ρουχολάχ Χομεϊνί στον τόπο εξορίας του στο Παρίσι. Μετά από προσεκτικές διαβουλεύσεις, η Μοσάντ αποφάσισε να μην προχωρήσει στο σχέδιο, εκτιμώντας μεταξύ άλλων ότι δεν ήταν βέβαιη για τις προθέσεις του Χομεϊνί και ελπίζοντας ότι το νέο ιρανικό καθεστώς θα μπορούσε να αποδειχθεί πιο φιλικό προς το Ισραήλ.</div><div><br />Αυτό το ιστορικό περιστατικό υπογραμμίζει μια ασυνήθιστα στενή σχέση ασφάλειας και πληροφοριών που υπήρχε τότε ανάμεσα στο Ιράν και το Ισραήλ. Σήμερα, με το Πακιστάν, τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία να υπογράφουν τη Συμφωνία Κοινής Άμυνας της Μέκκας —ένα σύμφωνο αμοιβαίας ασφάλειας που ορίζει ότι μια ένοπλη επίθεση εναντίον οποιουδήποτε από τους τρεις θα θεωρείται επίθεση εναντίον όλων— δύο περιφερειακές δυνάμεις ανησυχούν βαθιά: το Ισραήλ και το Ιράν. Και οι δύο έχουν βάσιμους λόγους να πιστεύουν ότι η νέα συμμαχία στρέφεται εναντίον τους.<br /><br />Το «Σύμφωνο της Μέκκας»<br /><br />Στις 7 Αυγούστου, η Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν και η Τουρκία υπέγραψαν το Σύμφωνο Κοινής Άμυνας της Μέκκας, το οποίο έρχεται σε συνέχεια της Στρατηγικής Συμφωνίας Αμοιβαίας Άμυνας που είχαν συνάψει Ριάντ και Ισλαμαμπάντ τον Σεπτέμβριο του 2025. Η νέα συμμαχία συνδυάζει τα συμπληρωματικά πλεονεκτήματα των μελών της: το πυρηνικό οπλοστάσιο και τον τεράστιο στρατό του Πακιστάν, τα πετροδολάρια, την ενεργειακή ασφάλεια και την ισλαμική νομιμότητα της Σαουδικής Αραβίας, καθώς και την εμπειρία του ΝΑΤΟ και την αμυντική βιομηχανία της Τουρκίας.<br />Η συμφωνία υπογράφηκε σε μια περίοδο που τα κράτη του Κόλπου βρίσκονται αντιμέτωπα με συνεχιζόμενες επιθέσεις από το Ιράν, την ώρα που οι αμερικανικές εγγυήσεις ασφαλείας θεωρούνται πλέον ανεπαρκείς. Καθώς το αποτύπωμα των ΗΠΑ στην περιοχή εξασθενεί, η Τεχεράνη και η Ιερουσαλήμ παρακολουθούν κάθε κίνηση.</div><div><br />Το Ιράν εκτιμά δικαίως ότι αυτή η συμμαχία στοχεύει στον περιορισμό της αυξανόμενης σιιτικής επιρροής, φοβούμενο παράλληλα την αναβίωση «νεο-οθωμανικών φαντασιώσεων» στην Άγκυρα και μια γεωγραφική περικύκλωση, δεδομένου ότι συνορεύει με το Πακιστάν στα ανατολικά, την Τουρκία στα βόρεια και τη Σαουδική Αραβία στα δυτικά. Από την πλευρά του, το Ισραήλ βλέπει την Τουρκία ως τον βασικό του περιφερειακό ανταγωνιστή, κατηγορώντας την Άγκυρα για υποστήριξη της Χαμάς, ενώ τα συμφέροντά τους συγκρούονται όλο και περισσότερο στη Συρία.<br /><br />Το ιστορικό προηγούμενο<br /><br />Μπορούν οι αμοιβαίες ανασφάλειες που πυροδοτεί το νέο τρίγωνο να φέρουν κοντά το Ισραήλ και το Ιράν; Ιστορικά, το Ιράν υπήρξε η δεύτερη μουσουλμανική χώρα που αναγνώρισε το Ισραήλ. Παρά τις αρχικές αρνητικές ψήφους της Τεχεράνης στον ΟΗΕ τη δεκαετία του 1940, η ιρανική κυβέρνηση παραχώρησε de facto αναγνώριση στο Ισραήλ το 1950, με ανταλλαγή διπλωματικών αποστολών και απευθείας πτήσεις.<br />Ακολουθώντας το δόγμα του Νταβίντ Μπεν-Γκουριόν για τη «Συμμαχία της Περιφέρειας», το Ισραήλ καλλιέργησε σχέσεις με μη αραβικά κράτη όπως το Ιράν, την Τουρκία και την Αιθιοπία για να σπάσει την απομόνωσή του. Το Ιράν εξελίχθηκε σε ζωτικό προμηθευτή πετρελαίου για το Ισραήλ, ιδιαίτερα μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών το 1967, ενώ οι δύο χώρες κατασκεύασαν από κοινού τον πετρελαιαγωγό Ειλάτ-Ασκελόν. Σημαντικό ορόσημο αποτέλεσε και το «Project Flower» (1977-1979), μια συμφωνία ανταλλαγής πετρελαίου με όπλα για την από κοινού ανάπτυξη πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς.<br />Η ισχυρή συνεργασία επεκτάθηκε στις υπηρεσίες πληροφοριών, με τη Μοσάντ και τη CIA να συμβάλλουν στην ίδρυση της SAVAK, της μυστικής αστυνομίας του Σάχη το 1957. Εκείνη την εποχή, οι υπηρεσίες ασφαλείας των δύο χωρών μοιράζονταν την ίδια αντίληψη απειλής: τον παναραβικό εθνικισμό, το κόμμα Μπάαθ σε Συρία και Ιράκ, και την αυξανόμενη σοβιετική επιρροή.<br /><br />Μια νέα γεωπολιτική πραγματικότητα<br /><br />Όλα άλλαξαν ριζικά μετά την επανάσταση του 1979, όταν το νέο καθεστώς όρισε την εχθρότητα προς το Ισραήλ ως βασική του ιδεολογία. Ωστόσο, η ιστορία είναι γεμάτη απρόβλεπτες ανατροπές: μόλις έναν μήνα μετά την πτώση του Σάχη, το Ισραήλ υπέγραψε ιστορική συμφωνία ασφαλείας με την Αίγυπτο, το 2020 υπογράφηκαν οι Συμφωνίες του Αβραάμ, ενώ το 2023 η Σαουδική Αραβία και το Ιράν προχώρησαν σε μια απροσδόκητη προσέγγιση. Παράλληλα, η εξόντωση του Αλί Χαμενεΐ το 2026 σε αεροπορική επιδρομή σηματοδοτεί τις τεράστιες αλλαγές στο πεδίο.</div><div><br />Για να υπάρξει οποιαδήποτε προσέγγιση μεταξύ Ισραήλ και Ιράν σήμερα, πρέπει να εκπληρωθούν βασικές προϋποθέσεις: Αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη: Καμία συμφωνία δεν είναι εφικτή υπό το σημερινό καθεστώς, το οποίο στηρίζει την ταυτότητά του στην εχθρότητα προς το Ισραήλ και χρηματοδοτεί περιφερειακούς «proxies» όπως η Χαμάς και η Χεζμπολάχ. Ωστόσο, σε μια μετα-IRGC εποχή, μια εθνικιστική κυβέρνηση με έμφαση στην περσική και όχι στη θρησκευτική ταυτότητα θα μπορούσε να επιδιώξει συμμαχία με το Ισραήλ για να εξισορροπήσει τη σαουδαραβική και τουρκική επιρροή.<br />Κοινή απειλή από το «Σύμφωνο της Μέκκας»: Εάν η νέα τριμερής συμμαχία αρχίσει να περιορίζει ενεργά την ιρανική και την ισραηλινή περιφερειακή ισχύ, Τεχεράνη και Ιερουσαλήμ ενδέχεται να καταλήξουν στην ανάγκη δημιουργίας αντι-συμμαχιών. Σε ένα τέτοιο σενάριο, το Ισραήλ θα μπορούσε να προσφέρει τεχνολογία αιχμής, αντιαεροπορικά συστήματα και δίκτυα πληροφοριών, ενώ το Ιράν ενεργειακή ασφάλεια, γεωγραφία και αμυντική βιομηχανία.<br /><br />Η παλιά αρχιτεκτονική ασφάλειας στη Μέση Ανατολή έχει καταρρεύσει και η εποχή των σταθερών μπλοκ έχει δώσει τη θέση της σε ρευστές και προσαρμοστικές συμμαχίες. Σε ένα πραγματικά πολυπολικό περιβάλλον, το ενδεχόμενο δύο ορκισμένοι εχθροί να ευθυγραμμιστούν βάσει των καθαρών, συναλλακτικών εθνικών τους συμφερόντων δεν θεωρείται πλέον αδύνατο.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το «σύμφωνο της Μέκκας» φέρνει κοντά Ισραήλ και Ιράν; Το απίθανο σενάριο που συζητά η Μέση Ανατολή.

Τον Ιανουάριο του 1979, ενώ η Ισλαμική Επανάσταση στο Ιράν βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη, ο μεταβατικός πρωθυπουργός της χώρας, Σαπούρ Μπαχτιάρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η ρήξη Τραμπ-Νετανιάχου μεγαλώνει.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://i1.prth.gr/images/1168x656/jpg/files/2026-06-13/trump_netanyahu_xrm.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="656" data-original-width="1168" height="97" src="https://i1.prth.gr/images/1168x656/jpg/files/2026-06-13/trump_netanyahu_xrm.jpg" width="752" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η πίεση των εκλογών τους οδηγεί σε αντίθετες κατευθύνσεις</span></h3><b>Ανδρέας Δερμιτζάκης</b><br />Την ώρα που ο Μπένζαμιν Νετανιάχου δείχνει τις προθέσεις του να αψηφήσει τον Ντόναλντ Τραμπ στο θέμα της Γάζας, ο Αμερικανός πρόεδρος πρέπει να δείξει στο εσωτερικό των ΗΠΑ και στο κόμμα του ότι δεν τον επηρεάζουν οι εμπλοκές ξένων χωρών, κάτι που επηρεάζει αρνητικά τη δημοτικότητά του.Ανταπόκριση από τις ΗΠΑ για το Newsbreak<br /><br />Όπως αναφέρει η εφημερίδα Washington Post, ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Μπενιαμίν Νετανιάχου ωθούνται σε αντίθετες κατευθύνσεις από τις εσωτερικές πολιτικές τους επιταγές.<br />Η επίπληξη του Νετανιάχου στην Ουάσινγκτον<br /><br />Ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε ότι τόσο η Χαμάς όσο και το Ισραήλ είχαν συμφωνήσει στο σχέδιο για μια σταδιακή, αμοιβαία διαδικασία στην οποία η μαχητική ομάδα θα παραδώσει σταδιακά τα όπλα της σε αντάλλαγμα για τη σταδιακή αποχώρηση των ισραηλινών στρατευμάτων από το περισσότερο από 60% της Γάζας που κατέχουν.<br /><br />Ωστόσο, απ’ ό,τι φάνηκε, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ είχε άλλη άποψη για το θέμα, καθώς μιλώντας σε κυβερνητική συνεδρίαση παρουσίασε τον εαυτό του ως κάποιον ικανό να πει όχι στον πρόεδρο των ΗΠΑ. Είπε ότι η διαδικασία ήταν απαράδεκτη και ότι δεν θα υπάρξει αποχώρηση του Ισραήλ μέχρι να παραδοθούν πρώτα όλα τα όπλα της Χαμάς και να αποσυναρμολογηθούν όλες οι σήραγγες.<br /><br />«Μπορούμε και ξέρουμε πώς να υπερασπιστούμε τη θέση μας, ακόμη και απέναντι στους καλύτερους φίλους μας όταν είναι απαραίτητο», δήλωσε ο Νετανιάχου.<br /><br />Σύμφωνα με την εφημερίδα, αυτό ήταν μια ασυνήθιστα δημόσια και ωμή επίπληξη στον Λευκό Οίκο από την πλευρά του Νετανιάχου, που απέρριψε ένα σχέδιο το οποίο είχε εγκριθεί από τις ΗΠΑ για την εφαρμογή του επόμενου σταδίου της ειρηνευτικής πρότασης του Τραμπ για τη Γάζα.<div><br />Αντιμέτωπος με την πολιτική πίεση ο Τραμπ<br /><br />Όπως αναφέρει η Washington Post, παρά το γεγονός ότι ο Αμερικανός πρόεδρος είχε χαιρετίσει το πλαίσιο αποστρατιωτικοποίησης ως «ιστορική» πρόοδο, αντιμετωπίζει αυξανόμενη πολιτική πίεση για να επιδείξει πρόοδο, καθώς αυξάνεται η δημόσια δυσαρέσκεια με τον χειρισμό των διεθνών υποθέσεων, συμπεριλαμβανομένου του ολοένα και πιο αντιδημοφιλούς πολέμου με το Ιράν.<br /><br />«Ο Τραμπ πρέπει να επιδείξει επιτεύγματα ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών, ιδίως δεδομένης της έλλειψης προόδου με το Ιράν και την Ουκρανία», δήλωσε ο Μάικλ Μίλστεϊν, ανώτερος αναλυτής στο Κέντρο Μοσέ Νταγιάν στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ.<br /><br />Την ίδια στιγμή, αναλυτές σημειώνουν πως «η διαφωνία σηματοδότησε μια ασυνήθιστα εμφανή επίδειξη εντάσεων που σιγοβράζουν εδώ και καιρό μεταξύ Ισραήλ και ΗΠΑ σχετικά με το μέλλον της Γάζας και, πιο πρόσφατα, τον πόλεμο στο Ιράν».<br /><br />Ο Άαρον Ντέιβιντ Μίλερ, ο οποίος εργάστηκε ως διαπραγματευτής για τη Μέση Ανατολή σε διάφορες Δημοκρατικές και Ρεπουμπλικανικές κυβερνήσεις και επί του παρόντος εργάζεται στο Carnegie Endowment for International Peace, δήλωσε ότι δεν έχει ξαναδεί τη σχέση ΗΠΑ-Ισραήλ «υπό μεγαλύτερη πίεση», καθώς και οι δύο εκμεταλλεύονται τα εγχώρια εκλογικά τους σώματα.<br />Τραμπ και Νετανιάχου, έμπειροι στην τέχνη της απάτης<br /><br />Αλλά ο Τραμπ και ο Νετανιάχου είναι «δύο πολιτικοί πολύ έμπειροι στην τέχνη της απάτης και εξακολουθούν να χρειάζονται ο ένας τον άλλον, τον Μπίμπι περισσότερο από τον Τραμπ, σίγουρα», είπε ο Μίλερ.<br /><br />Την ίδια στιγμή, και άλλοι ειδικοί με εμπειρία στην περιοχή, όπως ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στο Ισραήλ Τομ Νάιντς, αποκάλεσε τη σχέση των δύο ανδρών ως «τέχνη της περφόρμανς», η οποία δεν έχει ακόμη επηρεάσει τα θεμελιώδη στοιχεία της σχέσης ΗΠΑ-Ισραήλ. Αλλά αυτό θα μπορούσε να αλλάξει, είπε.<br /><br />Ο Μπράιαν Κατούλις, ο οποίος υπηρέτησε σε διάφορες κυβερνητικές θέσεις άμυνας και εξωτερικής πολιτικής και τώρα εργάζεται στο Ινστιτούτο Μέσης Ανατολής, δήλωσε ότι και οι δύο ηγέτες είναι «τόσο διψασμένοι για εξουσία, χαμαιλέοντες που θέλουν να παραμείνουν στην εξουσία, που νομίζω ότι απλώς θα προσαρμοστούν ανάλογα με τις περιστάσεις».</div><div><br />Σιγή ιχθύος από τον Λευκό Οίκο<br /><br />Την ίδια ώρα, εντύπωση έχει προκαλέσει η σιγή ιχθύος από την πλευρά της Ουάσινγκτον στις δηλώσεις του Μπέντζαμιν Νετανιάχου.<br /><br />Αμερικανός αξιωματούχος, μιλώντας υπό τον όρο της ανωνυμίας για να περιγράψει ευαίσθητα ζητήματα, δήλωσε ότι ο Τραμπ «έχει μια ισχυρή σχέση» με τον Νετανιάχου και ότι το Ισραήλ «ήταν πάντα ένας σπουδαίος σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών».<br /><br />Παρόλα αυτά, οι εντάσεις στη σχέση ανάμεσα σε Ουάσινγκτον και Τελ Αβίβ είναι εμφανείς, λόγω της Γάζας και του πολέμου στο Ιράν.<br /><br />Ο Νετανιάχου έχει πιέσει τον Τραμπ να επεκτείνει τις επιθέσεις στο Ιράν, αλλά «ο Τραμπ του είπε ότι δεν είναι πλέον δικός σου πόλεμος», είπε ο Μίλερ. «Νομίζω ότι ο Τραμπ έχει πλέον αθετήσει μια οικονομική στρατηγική, η οποία, αν διαρκούσε έξι ή οκτώ μήνες, ίσως θα μπορούσε να καταστρέψει την ιρανική οικονομία».</div><div><br />Η μείωση της αποδοχής του Τραμπ και οι επιφυλάξεις για την ικανότητα της εξωτερικής πολιτικής του<br /><br />«Πολλοί ψηφοφόροι του Τραμπ θέλουν να τον δουν να επιδιώκει μια ατζέντα “Πρώτα η Αμερική” στο εξωτερικό και είναι απογοητευμένοι που ξεκίνησε μια σύγκρουση στο Ιράν, αφού είχε δώσει υποσχέσεις να κρατήσει τις ΗΠΑ μακριά από ξένους πολέμους. Σχεδόν κανείς στην Αμερική δεν θέλει να αφιερώσουμε ενέργεια σε εξωτερικά ζητήματα αυτή τη στιγμή», είπε ο πρόεδρος και ιδρυτής της ρεπουμπλικανικής εταιρείας δημοσκοπήσεων Cygnal, Μπρετ Μπιουκάναν.<br /><br />Σύμφωνα με την Washington Post, ο Ντόναλντ Τραμπ βλέπει καθημερινά το επίπεδο αποδοχής του στο εσωτερικό να μειώνεται και το αμερικανικό κοινό να απογοητεύεται όλο και περισσότερο από το Ισραήλ, με τους συμμάχους του Κόλπου να έχουν γίνει πιο επιφυλακτικοί απέναντι στην ικανότητα της εξωτερικής πολιτικής του.<br /><br />«Αυτός ο πόλεμος επιλογής (στο Ιράν) τον έχει εμπλέξει σε μια σχέση με τα κράτη του Περσικού Κόλπου που πιστεύω ότι δεν δημιουργεί μεγάλη εμπιστοσύνη στην ικανότητα του Τραμπ να χαράσσει στρατηγική… Έχει ανοίξει αυτό το κουτί χωρίς κανέναν τρόπο να προσπαθήσει να το κλείσει», είπε ο Μίλερ.<br /><br />«Σε όλη τη Μέση Ανατολή, η αντίληψη είναι ότι ο Τραμπ στην πραγματικότητα δεν μπορεί να κάνει πράγματα… εν μέρει λόγω του χαρακτηριστικού για το οποίο υπερηφανεύεται, της απρόβλεπτης φύσης του… Η ικανότητά του να επιτυγχάνει μειώνεται», πρόσθεσε ο Κατούλις.<br /><br />Εν τω μεταξύ, αναφέρει η εφημερίδα, ο Νετανιάχου αντιμετωπίζει έντονη πίεση από τα ακροδεξιά μέλη του συνασπισμού του. Αμέσως μετά την ανακοίνωση του Τραμπ για το νέο σχέδιο για τη Γάζα, αρκετοί υπουργοί στην κυβέρνηση Νετανιάχου το επιτέθηκαν. Σε επιστολή που απηύθυνε στον πρωθυπουργό, ο υπουργός Οικονομικών Μπεζαλέλ Σμότριτς το χαρακτήρισε «επικίνδυνο για το Ισραήλ», λέγοντας ότι ο πλήρης αφοπλισμός της Χαμάς πρέπει να προηγηθεί οποιασδήποτε ισραηλινής αποχώρησης από τον θύλακα.<br /><br />«Το άτομο που καθορίζει στην πραγματικότητα την πολιτική του Νετανιάχου είναι ο Σμότριτς και οι ακροδεξιοί νομοθέτες των εποίκων», δήλωσε ο πολιτικός επιστήμονας του Εβραϊκού Πανεπιστημίου Γκαγίλ Ταλσίρ. «Ο Νετανιάχου είναι διχασμένος ανάμεσα στις υποσχέσεις που έδωσε στον Τραμπ και στην πολιτική της ακροδεξιάς, η οποία αρνείται να υποχωρήσει ακόμη και μέχρι την κίτρινη γραμμή», η οποία χωρίζει τις περιοχές υπό ισραηλινό στρατιωτικό έλεγχο στη Γάζα και την περιοχή της Χαμάς.<br /><br />«Υπάρχει λιγότερη υπομονή από την πλευρά του Τραμπ για όσα συνέβησαν τον τελευταίο χρόνο… όπου το Ισραήλ κρατά την κίτρινη γραμμή, συνεχίζει να χτυπά και δεν προχωρά» στην επόμενη φάση της ειρηνευτικής συμφωνίας, είπε. «Ο Νετανιάχου θα προσπαθήσει να πείσει τον Τραμπ να συζητήσει μια απόσυρση μόνο μετά τις εκλογές. Το βασικό ερώτημα είναι αν ο Τραμπ θα συμφωνήσει σε αυτό».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η ρήξη Τραμπ-Νετανιάχου μεγαλώνει.

Η πίεση των εκλογών τους οδηγεί σε αντίθετες κατευθύνσεις Ανδρέας Δερμιτζάκης Την ώρα που ο Μπένζαμιν Νετανιάχου δείχνει τις προθέσεις του ν...

Διαβάστε την συνέχεια

ΥΠΕΞ Ισραήλ: «Η αρχαία χριστιανική κοινότητα της Βηθλεέμ εξαφανίζεται».

<img height="86" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/08/BETHLEEM-630x390.jpg" width="737" /><br /><br />Σε ανάρτηση του Υπουργείου Εξωτερικών του Ισραήλ στο Facebook επισημαίνεται ότι η Βηθλεέμ -η γενέτερα του Ιησού- ήταν χριστιανική σε ποσοστό περίπου 50% υπό ισραηλινή διοίκηση, ενώ σήμερα, μετά από τρεις δεκαετίες διακυβέρνησης από την Παλαιστινιακή Αρχή, οι χριστιανοί αντιπροσωπεύουν μόλις το 15% περίπου.<br /><br />Παράλληλα, το ισραηλινό υπουργείο υπενθυμίζει ότι κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Ιντιφάντα το 2002, Παλαιστίνιοι ένοπλοι κατέλαβαν βίαια τον Ναό της Γεννήσεως, μετατρέποντας ένα από τα ιερότερα μνημεία του Χριστιανισμού στο επίκεντρο μιας ένοπλης πολιορκίας που διήρκεσε 39 ημέρες.<br /><br />Σύμφωνα με την ανάρτηση, η αρχαία χριστιανική κοινότητα της Βηθλεέμ εξαφανίζεται, γεγονός που -όπως τονίζεται- αποτυπώνει την πραγματικότητα της χριστιανικής ζωής υπό το καθεστώς της Παλαιστινιακής Αρχής.<div><br />Το ισραηλινό ΥΠΕΞ έγραψε:<br /><br />«Η Βηθλεέμ -η γενέτειρα του Ιησού- ήταν περίπου κατά 50% χριστιανική υπό ισραηλινή διοίκηση.<br /><br />»Σήμερα, μετά από τρεις δεκαετίες διακυβέρνησης από την Παλαιστινιακή Αρχή, οι χριστιανοί αποτελούν μόλις το 15% περίπου.<br /><br />»Κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Ιντιφάντα το 2002, Παλαιστίνιοι ένοπλοι κατέλαβαν βίαια τον Ναό της Γεννήσεως, μετατρέποντας ένα από τα ιερότερα μνημεία του Χριστιανισμού στο επίκεντρο μιας ένοπλης πολιορκίας που διήρκεσε 39 ημέρες.<br /><br />»Η αρχαία χριστιανική κοινότητα της Βηθλεέμ εξαφανίζεται.<br /><br />»Αυτή είναι η πραγματικότητα της χριστιανικής ζωής υπό το καθεστώς της Παλαιστινιακής Αρχής».</div><div><br />Η ανάρτηση του ισραηλινού ΥΠΕΞ:<br /><br />Πώς η Παλαιστινιακή Αρχή έκανε τη Βηθλεέμ μουσουλμανική από χριστιανική<br /><br />Η σύνθεση της χριστιανικής κοινότητας της Βηθλεέμ παρέμεινε διαχρονικά πολυδογματική, με μια σταθερή και συντριπτική πλειοψηφία Ανατολικών Χριστιανών.<br />Ελληνορθόδοξοι (Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων)<br /><br />Ιστορικά: Αποτελούσαν ανέκαθεν την πλειοψηφία των Χριστιανών της πόλης.<br /><br />Η ελληνορθόδοξη κοινότητα είναι η αρχαιότερη και η πολυπληθέστερη, ενώ έχει και τη μερίδα του λέοντος στη φύλαξη και τη διαχείριση του Ναού της Γεννήσεως (μαζί με τους Αρμενίους και τους Λατίνους).<br /><br />Σήμερα: Παραμένουν το μεγαλύτερο χριστιανικό δόγμα στη Βηθλεέμ (υπολογίζεται σε περίπου 50%–60% του συνολικού χριστιανικού πληθυσμού της περιοχής).<br />Ρωμααιοκαθολικοί / Λατίνοι (Λατινικό Πατριαρχείο Ιεροσολύμων)<br /><br />Ιστορικά: Η παρουσία τους εδραιώθηκε κυρίως από την περίοδο των Σταυροφοριών και μετά, ενώ ενισχύθηκε σημαντικά μέσω των ταγμάτων (όπως οι Φραγκισκανοί).<br /><br />Σήμερα: Αποτελούν τη δεύτερη μεγαλύτερη χριστιανική κοινότητα (γύρω στο 25%–30%).<br /><br />Στη Βηθλεέμ υπάγονται επίσης και μικρότερες Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες (όπως οι Μελχίτες/Ελληνοκαθολικοί και οι Συροκαθολικοί).<br />Αρμένιοι Αποστολικοί<br /><br />Ιστορικά & Σήμερα: Διατηρούν μια από τις πιο παλιές και συμπαγείς κοινότητες στη Βηθλεέμ.<br /><br />Κατέχουν δικό τους μοναστήρι και δικαιώματα στον Ναό της Γεννήσεως.<br /><br />Αποτελούν μικρότερο αλλά θεσμικά ισχυρό ποσοστό.<br /><br />Αρχαίες Ανατολικές / Προχαλκηδόνιες ΕκκλησίεςΙστορικά & Σήμερα: Περιλαμβάνουν τους Σύρους Ορθοδόξους (Συριανή ή Συριακή Εκκλησία), τους Κόπτες και τους Αιθίοπες Ορθοδόξους, οι οποίοι διατηρούν ιστορικές παροικίες και εκκλησιαστικά δικαιώματα.<br />Διαμαρτυρόμενοι / Προτεστάντες<br /><br />Ιστορικά: Εμφανίστηκαν σχετικά αργά, κατά τον 19ο αιώνα, μέσω δυτικών ιεραποστολών.<br /><br />Σήμερα: Αποτελούν πολύ μικρό ποσοστό (Λουθηρανοί, Αγγλικανοί, Ευαγγελικοί).<br /><br />Παρά τη δραματική συρρίκνωση του συνολικού χριστιανικού πληθυσμού στη Βηθλεέμ τις τελευταίες δεκαετίες (από πλειοψηφία άνω του 60%-80% στα μέσα του 20ού αιώνα σε μειονότητα γύρω στο 12%-15% σήμερα), η αναλογία των δογμάτων δεν έχει αλλάξει ριζικά: οι Ελληνορθόδοξοι παραμένουν η πολυπληθέστερη ομάδα, ακολουθούμενοι από τους Λατίνους (Καθολικούς).</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ΥΠΕΞ Ισραήλ: «Η αρχαία χριστιανική κοινότητα της Βηθλεέμ εξαφανίζεται».

Σε ανάρτηση του Υπουργείου Εξωτερικών του Ισραήλ στο Facebook επισημαίνεται ότι η Βηθλεέμ -η γενέτερα του Ιησού- ήταν χριστιανική σε ποσοστό...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο πανέξυπνος… διακοποΚούλης έπεσε από το ποδήλατο. Παρόμοιο «σουπάρισμα» με του πανέξυπνου ΓΑΠ.

<img height="75" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/08/koulis-630x400.jpg" width="753" /><br /><br />Στο Νοσοκομείο Χανίων μετέβη εκτάκτως ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, προκειμένου να του παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες μετά από ατύχημα που είχε κατά τη διάρκεια ποδηλασίας.<br /><br />Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, ο κ. Μητσοτάκης, ο οποίος βρίσκεται στη Μεγαλόνησο για τις καλοκαιρινές του διακοπές, προσήλθε στα εξωτερικά ιατρεία του νοσηλευτικού ιδρύματος φέροντας μικροτραυματισμό στο χέρι, καθώς και εκδορές και επιφανειακά εγκαύματα από την τριβή με το έδαφος.<br /><br />Κατά τη σύντομη παραμονή του στο νοσοκομείο, ο πρωθυπουργός είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει με μέλη του προσωπικού αλλά και παρευρισκόμενους πολίτες, ενώ αποχώρησε αμέσως μετά την ολοκλήρωση της παροχής των απαραίτητων ιατρικών φροντίδων.<br /><br />Το πρόσφατο ατύχημα του Κυριάκου Μητσοτάκη με το ποδήλατο στα Χανιά δεν μπόρεσε παρά να ξυπνήσει μνήμες από την εποχή του Γιώργου Παπανδρέου, φέρνοντας στο προσκήνιο μια ιδιότυπη πολιτική «παράδοση» γόνων.<br /><br />Ο πρωθυπουργός αποδεικνύεται, έστω και αθέλητα, πιστός ακόλουθος της σχολής του «ΓΑΠ» σε ό,τι αφορά τις υπαίθριες δραστηριότητες.<br /><br />Ο Γιώργος Παπανδρέου είχε γράψει τη δική του ιστορία με την περίφημη πτώση από το ποδήλατο -και την αλυσίδα που πέταξε- αλλά και με την περιπέτειά του στη θάλασσα, όταν παρασύρθηκε από τα κύματα κάνοντας κανό.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο πανέξυπνος… διακοποΚούλης έπεσε από το ποδήλατο. Παρόμοιο «σουπάρισμα» με του πανέξυπνου ΓΑΠ.

Στο Νοσοκομείο Χανίων μετέβη εκτάκτως ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, προκειμένου να του παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες μετά από ατύχημα...

Διαβάστε την συνέχεια

«Οι στρατηγικές κινήσεις της Τουρκίας αυξάνουν τον κίνδυνο σύγκρουσης με το Ισραήλ», τουρκικό δημοσίευμα.

<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/08/%CF%84%CE%BE%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%820922.jpg?ssl=1"><img height="92" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/08/%CF%84%CE%BE%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%820922.jpg?resize=720%2C384&ssl=1" width="750" /></a><br /><br />Οι διαδοχικές διπλωματικές και στρατιωτικές κινήσεις της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή έχουν σημάνει συναγερμό στο Τελ Αβίβ, γράφει σήμερα τουρκικό δημοσίευμα.<br /><br />Η άνοδος της Άγκυρας σε κυρίαρχη θέση καλύπτοντας το κενό στη συριακή αρένα και η ιστορική Συμφωνία της Μέκκας που υπογράφηκε στο τρίγωνο Πακιστάν-Σαουδικής Αραβίας έχουν αντιμετωπίσει μεγάλη ανησυχία από την ισραηλινή πλευρά.<br /><br />Ο πρώην επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας του Ισραήλ, Μέιρ Μπεν-Σαμπάτ, υποστήριξε ότι οι στρατηγικές κινήσεις της Άγκυρας έχουν αυξήσει τις πιθανότητες σύγκρουσης μεταξύ των δύο χωρών.<br /><br />Σε συνέντευξή του στην ισραηλινή εφημερίδα «Maariv», ο Μπεν-Σαμπάτ προειδοποίησε την κυβέρνηση του Τελ Αβίβ να μην εφησυχάσει μπροστά στην αυξανόμενη περιφερειακή δύναμη της Τουρκίας.<br /><br />Ο Μπεν-Σαμπάτ δήλωσε ότι η Τουρκία εκμεταλλεύεται τις περιφερειακές αλλαγές για να γίνει η κορυφαία δύναμη στη Μέση Ανατολή και υποστήριξε ότι η άνοδος της Άγκυρας στην περιοχή αυξάνει τις πιθανότητες σύγκρουσης μεταξύ των δύο χωρών.<br /><br />«Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΚΥΡΙΟΣ ΠΑΡΑΓΩΝ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ»<br /><br />Ο Μπεν-Σαμπάτ, τονίζοντας ότι «η Τουρκία έχει γίνει ο κύριος παράγοντας στη Συρία» μετά την κατάρρευση του καθεστώτος Μπάαθ και την «αναγκαία» απόσυρση της στρατιωτικής παρουσίας του Ιράν από την περιοχή, συνέχισε:<br /><br />«Η Άγκυρα εδραιώνει περαιτέρω τη θέση της στην περιοχή χρηματοδοτώντας και εκπαιδεύοντας τον νέο συριακό στρατό, δημιουργώντας ενεργειακές και μεταφορικές υποδομές και πολλές άλλες κινήσεις».<br /><br />Όσον αφορά τη Συμφωνία Κοινής Άμυνας της Μέκκας που υπογράφηκε στις 7 Αυγούστου μεταξύ Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν, ο Μπεν-Σαμπάτ δήλωσε: «Αυτή η συμμαχία στοχεύει στην παροχή αμοιβαίας άμυνας και περιφερειακής σταθερότητας χωρίς να εξαρτάται πλήρως από την Ουάσινγκτον. Τοποθετεί την Τουρκία σε διπλωματικό-στρατιωτικό ηγετικό ρόλο».<br /><br />Ο Μπεν-Σαμπάτ υποστήριξε ότι οι στόχοι της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο βάσει του δόγματος της Γαλάζιας Πατρίδας συγκρούονται με τη συμμαχία του Ισραήλ με την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία, τον Οικονομικό Διάδρομο Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης (IMEC) και άλλες συμφωνίες, προσθέτοντας: «Αυτή η κατάσταση θέτει τις βάσεις για μια μόνιμη σύγκρουση σχετικά με τη θαλάσσια δικαιοδοσία και κυριαρχία».<br /><br />ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΞΙΣΩΝΕΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΜΕ ΤΟ ΙΡΑΝ<br /><br />Ο Μπεν-Σαμπάτ σημείωσε ότι η κυβέρνηση του Τελ Αβίβ δεν πρέπει να εξισώνει την Τουρκία με το Ιράν, δηλώνοντας ότι «και οι δύο χώρες έχουν τα δικά τους μοναδικά χαρακτηριστικά και θα πρέπει να αντιμετωπίζονται διαφορετικά».<br /><br />Ο Μπεν-Σαμπάτ δήλωσε ότι δεν θα έβλαπτε το Ισραήλ να είναι κάπως σκεπτικό και επιφυλακτικό όσον αφορά τις περιφερειακές συμφωνίες, προσθέτοντας:<br /><br />«Δεν πρέπει να αφήσουμε την ασφάλειά μας στα χέρια κανενός άλλου μέρους. Πρέπει να προστατεύσουμε τα περιθώρια ασφάλειάς μας, να μην ανταλλάσσουμε απτά κέρδη για αυτό ή εκείνο το κομμάτι χαρτί και να κατανοήσουμε ότι οποιαδήποτε συμφωνία μπορεί να ανακληθεί ανά πάσα στιγμή», σημειώνει το δημοσίευμα.<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/08/%CF%84%CE%BE%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%8209.jpg?ssl=1"><img src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/08/%CF%84%CE%BE%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%8209.jpg?resize=527%2C460&ssl=1" /></a><br /><br />«Μετά τις κινήσεις της Τουρκίας, το Ισραήλ απειλεί με πόλεμο: Ο κίνδυνος σύγκρουσης αυξάνεται.», είναι ο τίτλος του τουρκικού άρθρου<div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Οι στρατηγικές κινήσεις της Τουρκίας αυξάνουν τον κίνδυνο σύγκρουσης με το Ισραήλ», τουρκικό δημοσίευμα.

Οι διαδοχικές διπλωματικές και στρατιωτικές κινήσεις της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή έχουν σημάνει συναγερμό στο Τελ Αβίβ, γράφει σήμερα τουρκ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Τουρκία στην πόρτα του Ισραήλ… Τουρκικά F-16 στην Ερυθρά.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRfBpowhPuBcaPHaEaNaMIGqki9M_2CLHlpCX9mvd-K_PbtoGAHMObH4Ygn&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="150" data-original-width="150" height="88" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRfBpowhPuBcaPHaEaNaMIGqki9M_2CLHlpCX9mvd-K_PbtoGAHMObH4Ygn&s=10" width="749" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Η τριμερής αμυντική συμφωνία που υπογράφηκε στη Μέκκα στις 7 Αυγούστου 2026 μεταξύ Σαουδικής Αραβίας, Τουρκίας και Πακιστάν αποτελεί μια σημαντική στρατηγική μετατόπιση στη Μέση Ανατολή, συνδυάζοντας τα σαουδαραβικά χρήματα, την τουρκική στρατιωτική τεχνολογία και την πυρηνική αποτροπή του Πακιστάν.</div><br />Η νέα συμφωνία ορίζεται από τον Τούρκο Υπουργό Εξωτερικών ως ένα είδος μουσουλμανικού «Άρθρου 5 του ΝΑΤΟ» – δηλαδή, μια επίθεση εναντίον μιας από τις χώρες θα θεωρείται επίθεση εναντίον όλων, αναφέρει το ισραηλινό <a href="https://nziv.net/130237/">nziv.net</a><div><br />Τα κύρια κίνητρα πίσω από αυτήν είναι:<br /><br />Απώλεια εμπιστοσύνης στις ΗΠΑ: Η Σαουδική Αραβία αισθάνεται ευάλωτη και εκτεθειμένη κάτω από την αμερικανική «ομπρέλα άμυνας», ειδικά στο πλαίσιο του συνεχιζόμενου περιφερειακού πολέμου μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν.<br /><br />Αναχαίτιση του Ιράν και των Χούθι: Το άμεσο κίνητρο του Ριάντ είναι να δημιουργήσει ένα αποτρεπτικό μέσο ενάντια στις επιθέσεις με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη του Ιράν και των ανταρτών Χούθι από την Υεμένη.<br /><br />Ισορροπώντας τη δύναμη του Ισραήλ: Δυτικοί αναλυτές σημειώνουν ότι η συμμαχία έχει επίσης ως στόχο να αποτελέσει αντίβαρο στην περιφερειακή άνοδο και τη στρατιωτική ισχύ του Ισραήλ.<br />Πόσο ρεαλιστική είναι η αναφορά για την ανάπτυξη μιας τουρκικής μοίρας;<br /><br />Η αναφορά είναι απολύτως ρεαλιστική και μάλιστα έχει άμεσο προηγούμενο. Το Πακιστάν έχει ήδη εφαρμόσει το μέρος της προηγούμενης διμερούς συμφωνίας του με τη Σαουδική Αραβία και έχει αναπτύξει περίπου 8.000 στρατιώτες, συστήματα αεράμυνας, μη επανδρωμένα αεροσκάφη και μοίρες μαχητικών αεροσκαφών στο βασίλειο. Η Τουρκία έχει ήδη μόνιμες δυνάμεις στο Κατάρ και τη Σομαλία. Η ανάπτυξη δεκάδων τουρκικών και πακιστανικών μαχητικών αεροσκαφών σε σαουδαραβικό έδαφος είναι το επόμενο πρακτικό βήμα της «Συμφωνίας της Μέκκας» για την εγκαθίδρυση αποτροπής στο έδαφος.<br /><br />Ποια είναι η στρατηγική σημασία για το Ισραήλ;<br /><br />Η Σαουδική Αραβία αποστασιοποιείται από τον άξονα ομαλοποίησης: Η συμφωνία αποτελεί σοβαρό πλήγμα στο όραμα μιας διευρυμένης «Συμφωνίας του Αβραάμ» με τη Σαουδική Αραβία. Το Ριάντ έχει επιλέξει προς το παρόν έναν εναλλακτικό σουνιτικό-ισλαμικό άξονα αντί για μια ανοιχτή αμυντική συμμαχία με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ.<br /><br />Η άνοδος ενός άσπονδου εχθρού (Τουρκία): Ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν ηγείται μιας σκληρής αντι-ισραηλινής γραμμής. Μια μαζική τουρκική στρατιωτική παρουσία στην αυλή του Ισραήλ του δίνει το πλεονέκτημα να ασκήσει άμεση στρατιωτική πίεση.<br /><br />Το πακιστανικό στοιχείο: Η είσοδος μιας πυρηνικής δύναμης όπως το Πακιστάν στην εξίσωση ασφάλειας του Περσικού Κόλπου και της Ερυθράς Θάλασσας δημιουργεί μια νέα πολύπλευρη πρόκληση πληροφοριών και στρατηγικής για το Ισραήλ.<br /><br /> Τι σημαίνει αν η μοίρα σταθμεύει στην αεροπορική βάση Ταμπούκ;<br /><br />Η αεροπορική βάση King Faisal στο Ταμπούκ βρίσκεται στη βορειοδυτική Σαουδική Αραβία, μόλις περίπου 200 χιλιόμετρα από το Εϊλάτ. Η στάθμευση μιας τουρκικής μοίρας εκεί θα είχε σοβαρές τακτικές επιπτώσεις:<br /><br />Μια άμεση και άμεση αεροπορική απειλή: Τα τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη (όπως το F-16 ή το μελλοντικό KAAN) θα μπορούσαν να φτάσουν στον εναέριο χώρο του Εϊλάτ και της Νεγκέβ μέσα σε λίγα λεπτά.<br /><br />Τριβή σε κλειστό χώρο: Η Ερυθρά Θάλασσα και ο Κόλπος του Εϊλάτ θα γίνουν ένας χώρος κορεσμένος με τουρκικά και πακιστανικά ραντάρ, αεράμυνα και συστήματα συλλογής πληροφοριών, τα οποία θα παρακολουθούν στενά τις κινήσεις της Ισραηλινής Πολεμικής Αεροπορίας και του Ναυτικού.<br /><br />Περιορισμένη ελευθερία δράσης έναντι της Υεμένης: Εάν το Ισραήλ χρειαστεί να επιχειρήσει στο νότο (Ερυθρά Θάλασσα/Υεμένη), θα αναγκαστεί να πετάξει κοντά ή μέσα από εναέριο χώρο που διαχειρίζεται και επανδρώνεται από τον εχθρικό τουρκικό στρατό.<br />Ποια θα πρέπει να είναι η απάντηση του Ισραήλ;<br /><br />Πληροφορίες και επιτήρηση. Αύξηση της συλλογής πληροφοριών (δορυφορικών και ηλεκτρονικών) στις σαουδαραβικές αεροπορικές βάσεις, ειδικά στο Ταμπούκ, για την ανίχνευση τουρκικής/πακιστανικής ανάπτυξης σε πραγματικό χρόνο.<br /><br />Αεράμυνα Αύξηση των συστοιχιών A2/AD (άρνηση πρόσβασης περιοχής) και των συστοιχιών Arrow, David’s Sling και Iron Dome στο Εϊλάτ και στις νότιες περιοχές, ενώ παράλληλα ενημερώνονται οι επιχειρησιακές εντολές σε περίπτωση «λανθασμένης ταυτοποίησης» ή τουρκικής πρόκλησης.<br /><br />Ήσυχη διπλωματία. Αποστολή ισχυρών μηνυμάτων στη Σαουδική Αραβία (άμεσα ή μέσω των ΗΠΑ) ότι η τοποθέτηση εχθρικών τουρκικών δυνάμεων κοντά στα σύνορα με το Ισραήλ θα θεωρούνταν απειλητική κίνηση που θα έβλαπτε σοβαρά τις προοπτικές για τις μελλοντικές σχέσεις.<br /><br />Ενίσχυση υφιστάμενων συμμαχιών.Ενίσχυση των στρατιωτικών δεσμών με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Μπαχρέιν (τα οποία παρέμειναν εκτός αυτής της συμμαχίας) και ενίσχυση του στρατηγικού συντονισμού με την Αίγυπτο – η οποία έχει λιγότερο θετική άποψη για την ενίσχυση της τουρκικής επιρροής κοντά στη Διώρυγα του Σουέζ.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Τουρκία στην πόρτα του Ισραήλ… Τουρκικά F-16 στην Ερυθρά.

Η τριμερής αμυντική συμφωνία που υπογράφηκε στη Μέκκα στις 7 Αυγούστου 2026 μεταξύ Σαουδικής Αραβίας, Τουρκίας και Πακιστάν αποτελεί μια σημ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ιρανικός πύραυλος ήταν έτοιμος κατά του Τραμπ στην Τουρκία;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSUNMUnuY1atrmp_wxgxmdOF4lXpD2u2DRdgCZykdv0hVTTH2zRpsbYOR0J&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="452" data-original-width="679" height="79" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSUNMUnuY1atrmp_wxgxmdOF4lXpD2u2DRdgCZykdv0hVTTH2zRpsbYOR0J&s=10" width="746" /></a></div><div><br /></div>Συνέχεια στο θέμα της μυστικής επιχείρησης που οργανώθηκε τον περασμένο μήνα για την αναχώρησή του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ από την Τουρκία μετά τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, εν μέσω πληροφοριών για πιθανή ιρανική απόπειρα δολοφονίας του, δίνουν οι Times της Νέας Υόρκης.<br /><br /><br />Υποστηρίζουν πως η Τεχεράνη γνώριζε ανά πάσα στιγμή πού βρισκόταν ο Αμερικανός πρόεδρος αλλά και πως υπήρχε συγκεκριμένη απειλή εναντίον του για πύραυλο εδάφους-αέρος. Σύμφωνα με δύο αξιωματούχους των ΗΠΑ με γνώση των λεπτομερειών της ευαίσθητης υπόθεσης, οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες συνέλεξαν πληροφορίες από πολλαπλές πηγές, γράφει το Hellas Journal.<br /><br />Γνώριζαν ότι υπήρχε συγκεκριμένη απειλή από πύραυλο εδάφους-αέρος εναντίον του «Air Force One» —ή οποιουδήποτε αεροσκάφους μετέφερε τον πρόεδρο— και ότι κάποιος στην ευρύτερη περιοχή που ιδοργανώθηκε η Σύνοδος του ΝΑΤΟ είχε εντοπιστεί με πύραυλο εδάφους-αέρος. Επίσης, οι Ιρανοί γνώριζαν συγκεκριμένα πού διέμενε ο κ. Τραμπ στην Άγκυρα, συμπεριλαμβανομένου και του ορόφου, ανέφεραν οι αξιωματούχοι, που μίλησαν υπό τον όρο της ανωνυμίας.<br /><br />Οι πληροφορίες κρίθηκαν αρκετά αξιόπιστες ώστε να οδηγήσουν τον κ. Τραμπ και ανώτερα στελέχη της κυβέρνησής του να προβούν σε έκτακτη επιχείρηση παραπλάνησης ώστε να απομακρύνουν τον Αμερικανό πρόεδρο από την Τουρκία.<br /><br />Επιβιβάστηκε στο παλαιότερο «Air Force One» μπροστά στις κάμερες -το οποίο είχε ανακοινώσει ότι θα χρησιμοποιούσε «για χάρη των παλιών καλών καιρών»- πριν διαφύγει κρυφά μέσα σε ένα κοντέινερ τροφοδοσίας του αεροδρομίου και απογειωθεί με στρατιωτικό αεροσκάφος από τη χώρα.<br /><br />Ο κ. Τραμπ έχει αποτελέσει στο παρελθόν στόχο ιρανικών συνωμοσιών αλλά και άλλων απειλών. Το 2024, κατά τη διάρκεια προεκλογικής εκστρατείας του στο Μπάτλερ της Πενσυλβανίας, μια σφαίρα από επίδοξο δολοφόνο τον τραυμάτισε ελαφρώς, ενώ αργότερα την ίδια χρονιά έγινε στόχος ενός άλλου οπλισμένου άνδρα στο γήπεδο γκολφ του στη Φλόριντα. Αυτές οι δύο απόπειρες δολοφονίας δεν είχαν καμία σχέση με τις ιρανικές απειλές.<br /><br />Ωστόσο, ένας άνδρας καταδικάστηκε σε σχέση με ένα σχέδιο δολοφονίας επί πληρωμή εναντίον του κ. Τραμπ, το οποίο αποκαλύφθηκε από την κυβέρνηση Μπάιντεν. Το σχέδιο αυτό φέρεται να ηγούνταν από Ιρανούς, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν μια ομάδα μεσάζοντων.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ιρανικός πύραυλος ήταν έτοιμος κατά του Τραμπ στην Τουρκία;

Συνέχεια στο θέμα της μυστικής επιχείρησης που οργανώθηκε τον περασμένο μήνα για την αναχώρησή του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ από τη...

Διαβάστε την συνέχεια

Άγκυρα-Ριάντ… Ισλαμαμπάντ: Αντιστροφή Sykes-Picot και “Line in the Sand”.

<img height="97" src="https://www.defence-point.gr/wp-content/uploads/2026/08/SYKES-PICOT-TRT-TURKEY.webp" width="741" /><br /><br />Ποια η σχέση του Συμφώνου των τριών με τη «Sykes–Picot» του 1916; Νέα «Line in the Sand»! – Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες η ιστορία ίσως επιστρέφει όχι επειδή επαναλαμβάνεται, αλλά επειδή αλλάζουν οι ρόλοι των πρωταγωνιστών. Ιδίως σε μεταβατικές περιόδους όπου αναδιατάσσεται το διεθνές σύστημα. Η πρόσφατη αμυντική συμφωνία Τουρκίας, Πακιστάν και Σαουδικής Αραβίας, που έχει ήδη αποκληθεί «<a href="https://www.defence-point.gr/to-quot-symfono-tis-ammoy-quot-mekkas-syndese-treis-quot-ysterovoyles-quot-dynameis">Σύμφωνο της Άμμου</a>», προσφέρεται για μια τέτοια ιστορική ανάγνωση.<br /><br />Δρ. <b>Σωτήρης Καμενόπουλος</b><br /><br />Ο συμβολισμός της ονομασίας δεν μπορεί παρά να παραπέμψει σε μια άλλη «άμμο», εκείνη πάνω στην οποία, περισσότερο από έναν αιώνα πριν, χαράχτηκε η περίφημη «Line in the Sand». Το “A Line in the Sand” είναι ο τίτλος του βιβλίου του Βρετανού ιστορικού James Barr: «<a href="https://books.google.gr/books/about/A_Line_in_the_Sand_The_Anglo_French_Stru.html?id=NGapdUDeSzUC&redir_esc=y">A Line in the Sand: The Anglo-French Struggle for the Middle East, 1914–1948</a>». Το βιβλίο ξεκινά ουσιαστικά από τη συμφωνία Sykes–Picot και εξετάζει τον αγγλογαλλικό ανταγωνισμό για τη Μέση Ανατολή μέχρι το 1948.<br /><br />Το 1916, εν μέσω του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η μυστική συμφωνία Sykes–Picot μεταξύ Βρετανίας και Γαλλίας επιχείρησε να καθορίσει τις ζώνες επιρροής των δύο ευρωπαϊκών δυνάμεων, στην υπό διαμόρφωση Μέση Ανατολή. Η μεταγενέστερη ιστοριογραφία και, ακόμη περισσότερο, η δημοσιογραφική γλώσσα συμπύκνωσαν τον συμβολισμό της συμφωνίας στη φράση «a line in the sand»: μια γραμμή που χάραξαν εξωτερικές δυνάμεις πάνω στον χάρτη μιας περιοχής της οποίας οι λαοί δεν είχαν αποφασίσει οι ίδιοι για τη μεταπολεμική της αρχιτεκτονική.<br /><br />Σε παλαιότερη ανάλυση του 2024 είχε χρησιμοποιηθεί η μυστική συμφωνία Sykes-Picot για να εξετασθεί η διαμόρφωση των σύγχρονων γεωπολιτικών ισορροπιών στην περιοχή. Το πρόσφατο «Σύμφωνο της Άμμου» μεταξύ Τουρκίας, Πακιστάν, Σαουδικής Αραβίας μπορεί να ιδωθεί ίσως(;) ως ένα ιστορικό αντίστροφο της Sykes–Picot. Όχι επειδή οι τρεις χώρες επιχειρούν να επαναχαράξουν σύνορα στον χάρτη, αλλά επειδή φαίνεται να εκφράζουν μια διαφορετική αντίληψη: ότι η αρχιτεκτονική ασφαλείας της ευρύτερης περιοχής δεν είναι πλέον αποκλειστικό πεδίο των μεγάλων εξωτερικών δυνάμεων.<div><br />Από μέσα προς τα έξω… σήμερα<br /><br />Το 1916 ήταν η εποχή κατά την οποία οι ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες σχεδίαζαν τη Μέση Ανατολή από έξω προς τα μέσα. Σήμερα, αντίθετα, περιφερειακές δυνάμεις με διαφορετικά συμφέροντα και διαφορετικές στρατηγικές επιδιώξεις, επιχειρούν να δημιουργήσουν μεταξύ τους μηχανισμούς ασφαλείας και αμοιβαίας υποστήριξης. Η διαφορά είναι θεμελιώδης.<br /><br />Η Τουρκία διαθέτει στρατιωτική ισχύ και γεωγραφική θέση που της επιτρέπουν να λειτουργεί ως γέφυρα μεταξύ Ευρώπης, Μέσης Ανατολής, Μαύρης Θάλασσας και Κεντρικής Ασίας. Το Πακιστάν, πυρηνικό οπλοστάσιο, σημαντικές ένοπλες δυνάμεις και γεωγραφική πρόσβαση στον Ινδικό Ωκεανό. Η Σαουδική Αραβία συνεισφέρει οικονομικό ειδικό βάρος, ενεργειακούς πόρους και κομβική θέση στον αραβικό και ισλαμικό κόσμο.<br /><br />Αυτό ακριβώς κάνει τη νέα συμφωνία ενδιαφέρουσα: Δεν πρόκειται για τρεις όμοιες χώρες, αλλά για τρεις διαφορετικούς πόλους ισχύος που θα προσπαθήσουν, ίσως, να συμπληρώσουν ο ένας τον άλλον. Εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη γεωπολιτική σημασία της. Με άλλα λόγια, το μήνυμα μοιάζει: «η ασφάλειά μας δεν μπορεί να εξαρτάται αποκλειστικά από κάποιον άλλον».<br /><br />Η ειρωνεία της Ιστορίας είναι εντυπωσιακή. Η Sykes–Picot έγινε σύμβολο μιας εποχής κατά την οποία οι ξένες δυνάμεις χάραζαν γραμμές πάνω στην άμμο της Μέσης Ανατολής. Περισσότερο από έναν αιώνα αργότερα, το νέο «Σύμφωνο της Άμμου» μπορεί να συμβολίζει την προσπάθεια των ίδιων περιφερειακών δυνάμεων να χαράξουν τις δικές τους γραμμές ασφαλείας.<br /><br />Ας επαναληφθεί ωστόσο κάτι σημαντικό, το οποίο είχε επισημανθεί και στο άρθρο μας του 2024: Η Συμφωνία Sykes-Picot εμμέσως αφορούσε τόσο την Ελλάδα όσο και το Ισραήλ. Αρκεί να δει κανείς το χάρτη της Συμφωνίας. Ας έχουν γνώση οι φύλακες… τόσο στην Ελλάδα όσο και στο Ισραήλ.<br /><br /><i>Ο υπογράφων επιθυμεί να αφιερώσει το άρθρο στον αείμνηστο καθηγητή Αντώνη Φώσκολο (στον Καναδά, αλλά και στο Πολυτεχνείο Κρήτης), ο οποίος επέμενε να ερμηνεύει τις δυο τελευταίες δεκαετίες τις ενεργειακές και γεωπολιτικές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή, υπό το πρίσμα της συμφωνίας Sykes-Picot…</i></div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a> <div><br /></div><div><br /></div><div>Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera. </div></div>

Άγκυρα-Ριάντ… Ισλαμαμπάντ: Αντιστροφή Sykes-Picot και “Line in the Sand”.

Ποια η σχέση του Συμφώνου των τριών με τη «Sykes–Picot» του 1916; Νέα «Line in the Sand»! – Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες η ιστορία ίσως ...

Διαβάστε την συνέχεια