Η ανάλυση του Δημήτρη Σταθακόπουλου που θορύβησε τους Τούρκους.

<img height="118" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2026/09/stathakopoulod-930x550.png" width="739" /><br /><br />Μεγάλη εντύπωση προκάλεσε στην Τουρκία <a href="https://www.militaire.gr/poso-makria-mporei-na-ftasei-mia-sygkroysi-israil-toyrkias-kai-ti-tha-kanei-to-nato-dim-stathakopoylos/">η ανάλυση του Δρ Δημήτρη Σταθακόπουλου</a> για τις εξελίξεις στις σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ.<br /><br />Η εφημερίδα Milliyet, αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ύλης της για το άρθρο-ανάλυση του κ. Σταθακόπουλου που δημοσιεύθηκε στο militaire.gr<br /><br />Τι γράφει η τουρκική εφημερίδα:<br /><br />Το σενάριο «Τουρκία-Ισραήλ» αντηχεί στους ελληνικούς πολιτικούς κύκλους! Ομολογία «αλυσίδας κινδύνου»: «Το πιο πιθανό σημείο»<br /><br />Μια εντυπωσιακή ανάλυση που δημοσιεύτηκε στον ελληνικό τύπο κάνει συγκλονιστικούς ισχυρισμούς για μια πιθανή σύγκρουση μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, εφιστώντας την προσοχή σε μια «αλυσίδα κινδύνων» και στο «πιθανότερο σημείο». Ακολουθούν οι λεπτομέρειες…<br /><br />Η ιστοσελίδα Militaire, με έδρα την Αθήνα, σε ανάλυση του Δρα Δημ. Σταθακόπουλου, έγραψε ότι ακόμη και χωρίς άμεση απόφαση των δύο χωρών να προχωρήσουν σε πόλεμο, ένα μόνο στρατιωτικό περιστατικό επί τόπου θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια αυξανόμενη κρίση.<br /><br />Σύμφωνα με την ανάλυση, οι εντάσεις μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας θα μπορούσαν να κλιμακωθούν σε μια έντονη σύγκρουση όχι μέσω επίσημης κήρυξης πολέμου, αλλά μάλλον εάν οι αμοιβαίες στρατιωτικές ενέργειες καταστούν ανεξέλεγκτες.<br /><br />«Η ΑΛΥΣΙΔΑ ΤΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΑΡΧΙΖΕΙ»<br /><br />To militaire κατέταξε τη στόχευση ενός τουρκικού αεροσκάφους ή στρατιωτικής εγκατάστασης από το Ισραήλ ως μία από τις εξελίξεις που θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μια «αλυσίδα κινδύνου», δηλώνοντας ότι «μια διαδικασία αντιποίνων, ξεκινώντας με την απάντηση της Τουρκίας, θα μπορούσε να οδηγήσει σε νέες ισραηλινές επιθέσεις και στη συνέχεια σε νέες τουρκικές απαντήσεις, προκαλώντας σταδιακή επέκταση της σύγκρουσης».<br /><br />Σύμφωνα με την ελληνική έκδοση, το κρίσιμο σημείο δεν είναι μόνο το πού μπορεί να ξεκινήσει αυτή η σύγκρουση, αλλά και σε ποιες περιοχές θα μπορούσε να εξαπλωθεί μόλις ξεκινήσει. Η εκτίμηση του Militaire υποδεικνύει συγκεκριμένα μια περιοχή ως το πρώτο και πιο πιθανό σημείο επαφής.<br /><br />«ΤΟ ΠΙΟ ΠΙΘΑΝΟ ΣΗΜΕΙΟ»<br /><br />Σύμφωνα με το Militaire , το πρώτο και πιθανότερο σημείο άμεσης σύγκρουσης μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας θα μπορούσε να είναι η Συρία. Η ανάλυση σημειώνει ότι η Τουρκία διατηρεί στρατιωτική παρουσία στη Συρία και θεωρεί τη χώρα κρίσιμη περιοχή ασφαλείας, ενώ το Ισραήλ, θεωρώντας τη στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας στη Συρία ως απειλή για την ασφάλειά του, δεν επιθυμεί αυτήν την παρουσία.<br /><br />Το σενάριο «Τουρκία-Ισραήλ» αντηχεί στους ελληνικούς πολιτικούς κύκλους! Ομολογία «αλυσίδας κινδύνου»: «Το πιο πιθανό σημείο»<br /><br />Μια εντυπωσιακή ανάλυση που δημοσιεύτηκε στον ελληνικό τύπο κάνει συγκλονιστικούς ισχυρισμούς για μια πιθανή σύγκρουση μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, εφιστώντας την προσοχή σε μια «αλυσίδα κινδύνων» και στο «πιθανότερο σημείο». Ακολουθούν οι λεπτομέρειες…<br /><br />Μείνετε ενημερωμένοι για τις τελευταίες εξελίξεις.<br /><br />Το σενάριο Τουρκίας-Ισραήλ που αντηχεί σε ελληνικούς κύκλους: Παραδοχή μιας αλυσίδας κινδύνων: Το πιο πιθανό σημείο.<br /><br /> Ενώ η ένταση μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ υποδηλώνει μια νέα εξίσωση ασφαλείας σε μια τεράστια γεωγραφική περιοχή που εκτείνεται από τη Συρία έως την Ανατολική Μεσόγειο , ένα αξιοσημείωτο σενάριο σχετικά με το πώς θα μπορούσε να εξελιχθεί μια πιθανή σύγκρουση έχει παρουσιαστεί στον ελληνικό τύπο.<br /><br />Η εφημερίδα Militaire, με έδρα την Αθήνα, σε ανάλυση του Δρα Δημ. Σταθακόπουλου, έγραψε ότι ακόμη και χωρίς άμεση απόφαση των δύο χωρών να προχωρήσουν σε πόλεμο, ένα μόνο στρατιωτικό περιστατικό επί τόπου θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια αυξανόμενη κρίση.<br /><br />Σύμφωνα με την ανάλυση, οι εντάσεις μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας θα μπορούσαν να κλιμακωθούν σε μια έντονη σύγκρουση όχι μέσω επίσημης κήρυξης πολέμου, αλλά μάλλον εάν οι αμοιβαίες στρατιωτικές ενέργειες καταστούν ανεξέλεγκτες. <a href="https://www.militaire.gr/i-analysi-toy-dimitri-stathakopoyloy-poy-thoryvise-toys-toyrkoys/"><b>Διαβάστε την συνέχεια στην πηγή</b></a><br /><div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η ανάλυση του Δημήτρη Σταθακόπουλου που θορύβησε τους Τούρκους.

Μεγάλη εντύπωση προκάλεσε στην Τουρκία η ανάλυση του Δρ Δημήτρη Σταθακόπουλου για τις εξελίξεις στις σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ. Η εφημερίδα M...

Διαβάστε την συνέχεια

Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει μια σύγκρουση Ισραήλ–Τουρκίας και τι θα κάνει το ΝΑΤΟ;

<img height="100" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2026/08/israel_turkey.jpg" width="745" /><br /><br />Του Δρα <b>Δημ. Σταθακόπουλου </b><br />Από τη Συρία στα κατεχόμενα. Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει μια σύγκρουση Ισραήλ–Τουρκίας και τι θα κάνει το ΝΑΤΟ;<br /><br />Το σενάριο που μπορεί να φέρει την Ελλάδα μπροστά στο πιο δύσκολο στρατηγικό δίλημμα.<br /><br />Μπορεί η σημερινή ένταση Ισραήλ–Τουρκίας να οδηγήσει σε απευθείας στρατιωτική σύγκρουση;<br />Και εάν αυτό συμβεί, θα μπορούσε η κρίση να φτάσει μέχρι την Κύπρο ή ακόμη και στο τουρκικό έδαφος;<br /><br />Δεν πρόκειται πλέον για ένα εντελώς θεωρητικό ερώτημα.<br /><br />Το πρώτο και πιθανότερο σημείο σύγκρουσης είναι η Συρία.<br /><br />Η Τουρκία διατηρεί στρατιωτική παρουσία στη Συρία και εξακολουθεί να θεωρεί τη χώρα κρίσιμο χώρο ασφαλείας. Το Ισραήλ, από την άλλη, έχει καταστήσει σαφές ότι δεν επιθυμεί τη δημιουργία μιας στρατιωτικής πραγματικότητας στη Συρία που θα θεωρεί απειλητική για την ασφάλειά του. Οι δύο χώρες, επομένως, μπορούν να βρεθούν αντιμέτωπες χωρίς καμία από τις δύο να έχει αποφασίσει εξαρχής να ξεκινήσει πόλεμο.<br /><br />Ένα επεισόδιο αρκεί.<br /><br />Ένα τουρκικό αεροσκάφος, μια τουρκική στρατιωτική εγκατάσταση, μια ισραηλινή επιχείρηση που προκαλεί τουρκικές απώλειες και στη συνέχεια τουρκικά αντίποινα.<br /><br />Από εκεί και πέρα αρχίζει η δυναμική της κλιμάκωσης.<br /><br />Από τη Συρία στην Ανατολική Μεσόγειο<br /><br />Το επόμενο ερώτημα είναι εάν μια τέτοια σύγκρουση θα μπορούσε να μεταφερθεί στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Εδώ εμφανίζεται η Κύπρος.<br /><br />Στα κατεχόμενα υπάρχει σημαντική τουρκική στρατιωτική παρουσία. Εάν, σε μια υποθετική ισραηλινοτουρκική σύγκρουση, κάποια εγκατάσταση ή στρατιωτικό μέσο στα κατεχόμενα χρησιμοποιούνταν άμεσα για επιχειρήσεις εναντίον του Ισραήλ, τότε η εγκατάσταση αυτή θα αποκτούσε διαφορετική επιχειρησιακή σημασία.<br /><br />Το κρίσιμο ερώτημα δεν θα ήταν «υπάρχουν Τούρκοι στρατιώτες στα κατεχόμενα;».<br /><br />Θα ήταν:<br /><br />«Χρησιμοποιείται η συγκεκριμένη υποδομή για στρατιωτική επιχείρηση εναντίον του Ισραήλ;»<br /><br />Εάν η απάντηση είναι καταφατική, ένα ισραηλινό πλήγμα δεν θα ήταν πλέον αδιανόητο.<br /><br />Θα ήταν όμως εξαιρετικά επικίνδυνο πολιτικά.<br /><br />Γιατί δεν μιλάμε απλώς για τουρκικό έδαφος ή τουρκική εγκατάσταση. Μιλάμε για περιοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας που βρίσκεται υπό τουρκική κατοχή.<br /><br />Ένα ισραηλινό πλήγμα εκεί θα δημιουργούσε αμέσως ένα εξαιρετικά σύνθετο τρίγωνο:<br /><br />Ισραήλ – Τουρκία – Κυπριακή Δημοκρατία.<br /><br />Και στο βάθος θα υπήρχε η Ελλάδα.<br /><br />Και τότε εμφανίζεται το ΝΑΤΟ<br /><br />Το μεγάλο ερώτημα είναι τι θα κάνει η Τουρκία εάν δεχθεί ισραηλινό πλήγμα ;<br /><br />Το Άρθρο 4 θα μπορούσε να αποτελέσει το πρώτο βήμα: διαβουλεύσεις μεταξύ των Συμμάχων όταν η ασφάλεια, η εδαφική ακεραιότητα ή η πολιτική ανεξαρτησία ενός μέλους θεωρείται ότι απειλείται.<br /><br />Εάν όμως η σύγκρουση εξελιχθεί σε πραγματική ένοπλη επίθεση κατά της Τουρκίας, τότε η Άγκυρα θα μπορούσε να θέσει ζήτημα Άρθρου 5.<br /><br />Εδώ όμως υπάρχει μια κρίσιμη παρεξήγηση.<br /><br />Άρθρο 5 δεν σημαίνει αυτομάτως «ΝΑΤΟ εναντίον Ισραήλ».<br /><br />Η Συνθήκη προβλέπει συλλογική άμυνα, αλλά κάθε Σύμμαχος λαμβάνει τα μέτρα που θεωρεί αναγκαία. Αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν στρατιωτική δύναμη, αλλά δεν υπάρχει αυτόματος μηχανισμός που υποχρεώνει κάθε χώρα να συμμετάσχει σε κοινή πολεμική επιχείρηση.<br /><br />Το ίδιο το ΝΑΤΟ υπογραμμίζει ότι η συνδρομή βάσει του Άρθρου 5 μπορεί να περιλαμβάνει ή να μην περιλαμβάνει χρήση ένοπλης βίας.<br /><br />Και στη Σύνοδο της Άγκυρας, τον Ιούλιο του 2026, οι ηγέτες των Συμμάχων επανεπιβεβαίωσαν τη «σιδηρά» δέσμευσή τους στη συλλογική άμυνα.<br /><br />Το ελληνικό δίλημμα:<br /><br />Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της υπόθεσης.<br /><br />Η Ελλάδα είναι σύμμαχος της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ.<br /><br />Ταυτόχρονα, η στρατηγική σχέση Ελλάδας–Ισραήλ έχει αναβαθμιστεί σημαντικά. Η συμφωνία της 31ης Αυγούστου 2026 για την Ασπίδα του Αχιλλέα/Achilles Shield, ύψους περίπου €3 δισ., αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του βάθους αυτής της αμυντικής συνεργασίας.<br /><br />Εάν λοιπόν το Ισραήλ επιτεθεί στην Τουρκία και η Άγκυρα ζητήσει ενεργοποίηση του Άρθρου 5, η Αθήνα θα βρεθεί μπροστά σ’ ένα πρωτοφανές δίλημμα.<br /><br />Να στηρίξει τη σύμμαχο Τουρκία ή να αποφύγει οποιαδήποτε εμπλοκή σε στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον του Ισραήλ;<br /><br />Η απάντηση δεν είναι υποχρεωτικά «το ένα ή το άλλο».<br /><br />Η Ελλάδα θα μπορούσε να συμμετάσχει σε μορφές συλλογικής άμυνας χωρίς να συμμετάσχει σε επιθετικές επιχειρήσεις κατά του Ισραήλ.<br /><br />Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει επιτήρηση, πληροφορίες, προστασία υποδομών, αεράμυνα ή άλλες αμυντικές αποστολές, ανάλογα με την απόφαση των Συμμάχων.<br /><br />Το εφιαλτικό ντόμινο:<br />Το πραγματικά επικίνδυνο σενάριο θα μπορούσε να εξελιχθεί ως εξής:<br /><br />Σύγκρουση Ισραήλ–Τουρκίας στη Συρία.<br /><br />Τουρκικά αντίποινα.<br /><br />Επέκταση της αντιπαράθεσης στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Χρήση τουρκικών στρατιωτικών υποδομών στα κατεχόμενα.<br /><br />Ισραηλινό πλήγμα σε συγκεκριμένο τουρκικό στρατιωτικό στόχο στην Κύπρο.<br /><br />Τουρκική επίκληση του Άρθρου 5.<br /><br />Κρίση μέσα στο ίδιο το ΝΑΤΟ.<br /><br />Και τότε η Ελλάδα θα βρεθεί στο κέντρο της κρίσης.<br />Όχι μόνο επειδή είναι ΝΑΤΟϊκός σύμμαχος της Τουρκίας και στρατηγικός εταίρος του Ισραήλ.<br /><br />Αλλά επειδή είναι ταυτόχρονα εγγυήτρια δύναμη της Κυπριακής Δημοκρατίας.<br /><br />Αυτό είναι που κάνει την Ανατολική Μεσόγειο τόσο ευαίσθητη.<br /><br />Δεν χρειάζεται να υπάρξει απόφαση Ισραήλ ή Τουρκίας για γενικευμένο πόλεμο.<br /><br />Μπορεί να αρκεί μια αλυσίδα στρατιωτικών ενεργειών και αντιποίνων.<br /><br />Η Συρία είναι σήμερα το πιθανότερο σημείο ανάφλεξης.<br /><br />Τα κατεχόμενα θα μπορούσαν να αποτελέσουν τον μεγάλο πολλαπλασιαστή της κρίσης.<br /><br />Η Τουρκία θα μπορούσε να μεταφέρει το ζήτημα στο ΝΑΤΟ.<br /><br />Και τότε η Ελλάδα θα βρεθεί μπροστά σ’ ένα από τα πιο δύσκολα στρατηγικά διλήμματα που μπορεί να αντιμετωπίσει ένα κράτος-μέλος της Συμμαχίας:<br />πώς υπερασπίζεσαι τη συμμαχική σου υποχρέωση χωρίς να βρεθείς σε πόλεμο με έναν άλλο στρατηγικό σου εταίρο;<br /><br />Το ερώτημα δεν είναι πλέον μόνο θεωρητικό.<br />Είναι ένα σενάριο για το οποίο η Αθήνα οφείλει να έχει ήδη κάνει τους υπολογισμούς της.<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει μια σύγκρουση Ισραήλ–Τουρκίας και τι θα κάνει το ΝΑΤΟ;

Του Δρα Δημ. Σταθακόπουλου Από τη Συρία στα κατεχόμενα. Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει μια σύγκρουση Ισραήλ–Τουρκίας και τι θα κάνει το ΝΑΤΟ; ...

Διαβάστε την συνέχεια

Μονόδρομος για την Ελλάδα να ανασχέσει τον τουρκικό ηγεμονισμό στην Ανατολική Μεσόγειο.

<img height="96" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/08/ellada_tourkia_slpress-825x600.jpg" width="762" /><br /><br /><b>ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ</b><br />Η διεθνής πολιτική εισέρχεται σε μια νέα και εξαιρετικά ασταθή περίοδο. Μέχρι πρόσφατα, όταν μιλούσαμε για την ανάδυση ενός πολυπολικού κόσμου, φανταζόμασταν συνήθως ένα σχετικά περιορισμένο και “ολιγαρχικό” σύστημα. Δηλαδή, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Κίνα, τη Ρωσία, την Ινδία και ίσως ορισμένες ακόμη μεγάλες δυνάμεις, οι οποίες θα διαπραγματεύονταν μεταξύ τους τη νέα κατανομή της παγκόσμιας ισχύος. Σήμερα, όμως, γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι το υπό διαμόρφωση σύστημα είναι πολύ πιο κατακερματισμένο, πληθωριστικό και χαοτικό.<br /><br />Η άκρως αποτυχημένη, σε επίπεδο υψηλής στρατηγικής, αμερικανική επίθεση εναντίον του Ιράν λειτούργησε ως καταλύτης αυτής της εξέλιξης, καταδεικνύοντας τη δυσκολία τους να μετατρέψουν την επιχειρησιακή υπεροχή σε μακροχρόνιο πολιτικό αποτέλεσμα. Κυρίως, όμως, αποκάλυψε τα όρια της δυνατότητας της αμερικανικής πολεμικής μηχανής να διεξάγει επί μακρόν έναν πόλεμο υψηλής κατανάλωσης πυρομαχικών υψηλής τεχνολογίας, χωρίς να διακινδυνεύει την απομείωση των αποθεμάτων τους, χωρίς τη δυνατότητα έγκαιρης αναπλήρωσης. Τα μαθήματα για την Ελλάδα είναι πολλά. <br /><br />Η αμερικανική ισχύς ναι μεν παραμένει τεράστια, αλλά αποδεικνύεται λιγότερο απεριόριστη, περισσότερο δαπανηρή και δυσκολότερα αναπληρώσιμη από όσο θεωρούσαν τόσο οι φίλοι όσο και οι αντίπαλοι των ΗΠΑ. Και όταν το κατεστημένο κέντρο του διεθνούς συστήματος αρχίζει να εμφανίζει τέτοιου είδους όρια, δημιουργούνται ευκαιρίες όχι μόνο για τις άλλες μεγάλες δυνάμεις, αλλά και για μια ολόκληρη κατηγορία φιλόδοξων περιφερειακών κρατών.<div><br />Η εξέγερση της “κατώτερης αριστοκρατίας”<br /><br />Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε το σημερινό διεθνές σύστημα με μια ιεραρχική κοινωνία, στην κορυφή της οποίας βρίσκεται μια μικρή “ανώτερη αριστοκρατία” μεγάλων δυνάμεων. Ακριβώς από κάτω της υπάρχει μια “κατώτερη αριστοκρατία” ισχυρών περιφερειακών κρατών, τα οποία δεν αρκούνται πλέον στον ρόλο του τοπικού συμμάχου ή του υπεργολάβου ασφαλείας. Αντιθέτως, υποβλέπουν τις θέσεις των ανώτερων δυνάμεων και επιδιώκουν να μετατραπούν σε αυτόνομους πόλους ισχύος.<br /><br />Όταν όμως η ανώτερη αριστοκρατία βρίσκεται σε κρίση και εξαρτάται ολοένα περισσότερο από την κατώτερη, η σχέση αυτή δεν ενισχύει κατ’ ανάγκην τη συνοχή του συστήματος. Αντιθέτως, μπορεί να επιταχύνει την υπονόμευσή του. Οι περιφερειακές δυνάμεις αξιοποιούν τους δεσμούς τους με τις μεγάλες δυνάμεις, όχι μόνο για να εξυπηρετήσουν τις τελευταίες, αλλά και για να ενισχύσουν τις δικές τους αυτόνομες φιλοδοξίες.<br /><br />Οι δυνάμεις της κατώτερης αριστοκρατίας, εργαλειοποιούν τη γεωγραφική τους θέση και μετατρέπουν τη χρησιμότητά τους σε μέσο διαρκούς εκβιασμού. Παράλληλα, ελίσσονται μεταξύ ανταγωνιστικών κέντρων ισχύος, επιδιώκοντας να αποσπάσουν οφέλη από όλους χωρίς να δεσμεύονται πλήρως έναντι κανενός.<br /><br />Η Τουρκία αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση αυτής της κατηγορίας. Η Άγκυρα δεν αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως απλό σύμμαχο της Δύσης ούτε ως περιφερειακό συμπλήρωμα της αμερικανικής ισχύος. Αξιοποιεί τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ, τη γεωγραφική της θέση, τις σχέσεις της με τη Ρωσία, το άνοιγμά της προς την Κίνα, τον μουσουλμανικό κόσμο και την Κεντρική Ασία, ώστε να οικοδομήσει έναν αυτόνομο τουρκοευρασιατικό πόλο, ο οποίος, αργά ή γρήγορα, θα απειλήσει και τη θέση των Ηνωμένων Πολιτειών.<br /><br />Η Ουάσινγκτον συχνά θεωρεί ότι χρησιμοποιεί την Τουρκία λόγω του μεγέθους, του πληθυσμού, της γεωγραφίας και του μεγάλου στρατεύματός της. Στην πραγματικότητα, όμως, συμβαίνει μάλλον το αντίστροφο. Δηλαδή, η Τουρκία χρησιμοποιεί την αμερικανική ανάγκη, ώστε να ενισχύσει τη δυνατότητά της να λειτουργήσει αύριο ανεξάρτητα από τις ΗΠΑ, πιθανώς δε και εναντίον των μακροπρόθεσμων συμφερόντων τους. Έτσι, η κατεστημένη μεγάλη δύναμη κινδυνεύει να επενδύει στον αυριανό ανταγωνιστή της.<br /><br /></div><div>Από τις “μεσαίες” στις ρυθμιστικές δυνάμεις<br /><br />Ο Ιάπωνας διεθνολόγος Yoshihide Soeya έχει αναπτύξει συστηματικά την έννοια της διπλωματίας των μεσαίων δυνάμεων, χρησιμοποιώντας ως βασικό παράδειγμα την Ιαπωνία. Πρόκειται για κράτη που δεν μπορούν ή δεν επιθυμούν να εξελιχθούν σε πλήρως αυτόνομες μεγάλες δυνάμεις, διαθέτουν όμως επαρκή οικονομική, τεχνολογική, θεσμική και στρατηγική ισχύ ώστε να επηρεάζουν την περιφερειακή τάξη. Συνακόλουθα, μπορούν να λειτουργούν ως σταθεροποιητές, διαμεσολαβητές και συντελεστές εξισορρόπησης μεταξύ μεγαλύτερων ανταγωνιστικών πόλων.<br /><br />Η λογική αυτή μπορεί να επεκταθεί. Δεν χρειάζεται να εξετάζουμε μόνο τι μπορούν να κάνουν οι μεσαίες δυνάμεις για τον εαυτό τους. Πρέπει να εξετάσουμε τι μπορούν να προσφέρουν στις μεγάλες δυνάμεις και συνολικά στη διεθνή αρχιτεκτονική. Σε έναν πληθωριστικό πολυπολικό κόσμο, η βέλτιστη στρατηγική των κατεστημένων μεγάλων δυνάμεων δεν είναι να εξαρτώνται από έναν ισχυρό και φιλόδοξο περιφερειακό υπεργολάβο. Αντιθέτως, πρέπει να επενδύουν σε ένα δίκτυο μικρότερων αλλά κρίσιμα τοποθετημένων κρατών, τα οποία μπορούν να εμποδίζουν την ανάδυση περιφερειακών ηγεμονιών, χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να μετατραπούν τα ίδια σε ανταγωνιστικές μεγάλες δυνάμεις.<br /><br />Θα μπορούσαμε να ονομάσουμε αυτήν τη φιλοσοφία “στρατηγική κατανεμημένων αντιβάρων”. Ακόμη πιο παραστατικά, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για ένα είδος γεωπολιτικού βελονισμού. Συγκεκριμένα, όπως ο βελονισμός επιδρά σε επιλεγμένα σημεία ενός σύνθετου οργανισμού, έτσι και η μεγάλη δύναμη δεν χρειάζεται να ελέγχει το σύνολο μιας γεωγραφικής περιοχής ούτε να επενδύει σε έναν πανίσχυρο τοπικό τοποτηρητή. Μπορεί να ενισχύει συγκεκριμένα κράτη σε κρίσιμα γεωγραφικά σημεία, ώστε αυτά να ανακόπτουν τη συγκέντρωση της περιφερειακής ισχύος.<br /><br />Οι χώρες αυτές δεν χρειάζεται να γίνουν τοπικοί ηγεμόνες. Δεν θα μπορούν άλλωστε. Μπορούν όμως να γίνουν δυνάμεις “άρνησης ηγεμονίας” φιλόδοξων νεοβαρόνων του διεθνούς συστήματος, όπως είναι η Τουρκία. Αυτά τα κράτη “στρατηγικού βέτο” δεν θα μπορούν να επιβάλουν τη βούλησή τους σε ολόκληρη την περιφέρεια, αλλά θα μπορούν να αποτρέψουν κάποιον άλλο από το να το πράξει, προωθώντας τα δικά τους συμφέροντα, αλλά και αυτά της “πολυπολικής ολιγαρχίας”, δηλαδή των μεγάλων δυνάμεων του διεθνούς συστήματος.</div><div><br />Η Ελλάδα ως γεωπολιτικός “κόφτης”<br /><br />Εδώ ακριβώς προκύπτει ένας νέος ρόλος για την Ελλάδα. Η χώρα μας δεν χρειάζεται να υποκαταστήσει την Τουρκία ως περιφερειακή ηγεμονική δύναμη. Ούτε να ανταγωνιστεί το σύνολο των δημογραφικών, οικονομικών και στρατιωτικών της μεγεθών. Χρειάζεται όμως να αποκτήσει την ικανότητα να “κόψει τα φτερά” της τουρκικής ηγεμονικής στρατηγικής.<br /><br />Αυτό σημαίνει να μπορεί η Ελλάδα να αρνηθεί στην Τουρκία τον έλεγχο του Αιγαίου, την ενοποίηση της λεγόμενης “Γαλάζιας Πατρίδας”, τη γεωπολιτική απομόνωση της Κύπρου, τη δημιουργία μιας ενιαίας τουρκικής κυριαρχικής δομής από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι τη Λιβύη και, τελικά, τη μετατροπή της Ανατολικής Μεσογείου σε τουρκικό “γαλάζιο έδαφος”.<br /><br />Μια ισχυρή Ελλάδα μπορεί να εμποδίσει την Τουρκία να καταστεί ο αποκλειστικός διαμεσολαβητής μεταξύ Ευρώπης, Μέσης Ανατολής, Καυκάσου και Κεντρικής Ασίας. Μπορεί η Ελλάδα να ακυρώσει τη δυνατότητά της να μετατραπεί σε μια ανεξέλεγκτη ευρασιατική δύναμη, χωρίς όμως η ίδια η Ελλάδα να μπορεί ή να επιθυμεί να πάρει τη θέση της.<br /><br />Αυτό ακριβώς καθιστά την ελληνική ισχύ ελκυστική για τις κατεστημένες μεγάλες δυνάμεις. Η Ελλάδα διαθέτει σαφή θεσμικά, δημογραφικά και γεωγραφικά όρια. Η συμμετοχή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η θαλάσσια γεωγραφία, το μέγεθός της και η απουσία μιας αυτοκρατορικής–αναθεωρητικής ιδεολογίας επιτρέπουν την ενίσχυσή της χωρίς να δημιουργείται ένας νέος ανεξέλεγκτος περιφερειακός διεκδικητής. Με απλά λόγια, η ελληνική ισχύς μπορεί να είναι επαρκής για να εμποδίσει μια περιφερειακή ηγεμονία, αλλά όχι για να δημιουργήσει μια νέα.</div><div><br />Η στρατηγική που πρέπει να “πουληθεί” και η Ελλάδα <br /><br />Αυτή η πρόταση δεν αφορά μόνο τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ανάσχεση μιας ανεξέλεγκτης τουρκικής περιφερειακής ηγεμονίας εξυπηρετεί, για διαφορετικούς λόγους, τη Γαλλία, το Ισραήλ, την Αίγυπτο, την Ινδία, αλλά, επίσης, την Κίνα και τη Ρωσία. Η Γαλλία δεν επιθυμεί μια τουρκική Μεσόγειο. Το Ισραήλ δεν επιθυμεί να εγκλωβιστεί μέσα σε ένα τουρκικό “γαλάζιο έδαφος”. Η Ινδία δεν επιθυμεί την ενίσχυση του τουρκοπακιστανικού συμπλέγματος.<br /><br />Η Κίνα χρειάζεται πολλαπλούς και ασφαλείς διαδρόμους προς την Ευρώπη και όχι την εξάρτησή της από έναν αποκλειστικό περιφερειακό ρυθμιστή. Η Ρωσία, παρά την τακτική συνεργασία της με την Άγκυρα, δεν επιθυμεί την ανεξέλεγκτη τουρκική επέκταση στον Καύκασο, στη Μαύρη Θάλασσα και στην Κεντρική Ασία.<br /><br />Η στρατηγική αυτή, όμως, δεν πρόκειται να διαμορφωθεί μόνη της στα κέντρα αποφάσεων των άλλων κρατών και κατόπιν να προσφερθεί έτοιμη στην Ελλάδα. Αυτό θα ήταν εξόχως αφελές και δουλοπρεπές. Η ελληνική εξωτερική πολιτική πρέπει να επεξεργαστεί αυτήν την πρόταση, να την ονοματίσει και να την προωθήσει με διαφορετική γλώσσα προς κάθε αποδέκτη.<br /><br />Σε κάθε περίπτωση η Ελλάδα δεν πρέπει να εμφανίζεται ως ένα φοβισμένο κράτος που ζητά προστασία απέναντι στην Τουρκία, αλλά ως αυτόνομος παραγωγός περιφερειακής ισορροπίας. Και φυσικά, σε καμία περίπτωση, δεν μπορεί να εμφανιστεί ότι τίθεται υπό την τουρκική σφαίρα επιρροής, γιατί τότε μετατρέπεται από δυνατότητα σε πρόβλημα προς επίλυση για τις κατεστημένης δυνάμεις του διεθνούς συστήματος… Η Ελλάδα λοιπόν δεν πρέπει να εμφανίζεται ότι ζητάει βοήθεια αλλά ότι προσφέρει μια αντιηγεμονική υπηρεσία στο διεθνές σύστημα, προστατεύοντας ταυτόχρονα τον εαυτό της και τα ζωτικά της συμφέροντα.<br /><br />Αυτή λοιπόν μπορεί να είναι ένα μέρος μιας ελληνικής υψηλής στρατηγικής σε μια νέα εποχή “ασαφούς πολυπολικότητας”. Οι κατεστημένες μεγάλες δυνάμεις δεν έχουν κανέναν λόγο να επενδύουν στους επίδοξους διαδόχους τους, αλλά στα στρατηγικά αντίβαρα που εμποδίζουν την ανάδυσή τους. Και η Ελλάδα μπορεί να γίνει το κρισιμότερο από αυτά τα αντίβαρα στην Ανατολική Μεσόγειο, όχι ως εντολοδόχος, αλλά ως αυθύπαρκτη ρυθμιστική δύναμη με δική της στρατηγική βούληση.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μονόδρομος για την Ελλάδα να ανασχέσει τον τουρκικό ηγεμονισμό στην Ανατολική Μεσόγειο.

ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ Η διεθνής πολιτική εισέρχεται σε μια νέα και εξαιρετικά ασταθή περίοδο. Μέχρι πρόσφατα, όταν μιλούσαμε για την ανάδυση ενός πο...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα μαχητικά που δεν είδε η Τουρκία. Το Ισραήλ ξεγύμνωσε τον Ερντογάν.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="336" src="https://www.youtube.com/embed/Q1ICcP_oonI" width="649" youtube-src-id="Q1ICcP_oonI"></iframe></div><br /><div>Το επικίνδυνο παρασκήνιο της σύγκρουσης Ισραήλ–Τουρκίας στη Συρία, ο φιλοτουρκικός ρόλος του Τόμας Μπάρακ, η οργισμένη απάντηση του Ίσραελ Κατς και η νέα ισραηλινή αντίληψη για την τουρκική απειλή.</div><br />Το ισραηλινό πλήγμα στην αεροπορική βάση Αμπού αλ-Ντουχούρ ξεγύμνωσε τις πραγματικές δυνατότητες και τα όρια της Τουρκίας. Η Άγκυρα απείλησε με απογείωση F-16, αλλά δεν είχε εντοπίσει εγκαίρως τα ισραηλινά μαχητικά που έφτασαν κοντά στα σύνορά της.<br /><br />Ο διευθυντής σύνταξης του Geopolitico.gr Χρήστος Κωνσταντινίδης αναλύει το επικίνδυνο παρασκήνιο της σύγκρουσης Ισραήλ–Τουρκίας στη Συρία, τον φιλοτουρκικό ρόλο του Τόμας Μπάρακ, την οργισμένη απάντηση του Ίσραελ Κατς και τη νέα ισραηλινή αντίληψη για την τουρκική απειλή.<br /><br />Πώς συνδέεται η Συρία με την Κύπρο, τη «Γαλάζια Πατρίδα», τα τουρκικά θαλάσσια πάρκα και την παράνομη αλιεία στο Αιγαίο; Γιατί η Τουρκία υποχωρεί απέναντι στο Ισραήλ, αλλά κλιμακώνει απέναντι στην Ελλάδα; Ποιο παράθυρο στρατηγικής ανοίγεται για Αθήνα και Λευκωσία;<br /><br />Στην εκπομπή παρουσιάζονται επίσης η νέα μεταφορά μεταναστών στη Σάμο, η υπόθεση της Δαδιάς, η κινεζική επιχείρηση φίμωσης των Ουιγούρων μέσα στην Τουρκία, η στρατηγική του Πεκίνου για την Ταϊβάν και οι τουρκικοί περιορισμοί στη σημερινή λειτουργία της Παναγίας Σουμελά.<br /><br />Το κεντρικό συμπέρασμα είναι σαφές: η Τουρκία υποχωρεί μόνο όταν γνωρίζει ότι θα πληρώσει κόστος.<div><br /></div><div><a href="https://geopolitico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τα μαχητικά που δεν είδε η Τουρκία. Το Ισραήλ ξεγύμνωσε τον Ερντογάν.

Το επικίνδυνο παρασκήνιο της σύγκρουσης Ισραήλ–Τουρκίας στη Συρία, ο φιλοτουρκικός ρόλος του Τόμας Μπάρακ, η οργισμένη απάντηση του Ίσραελ Κ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Ελλάδα στη νέα γραμμή άμυνας της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2022/12/patriot.webp"><img height="96" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2022/12/patriot-1068x653.webp" width="765" /></a><br /><b><br /></b><div><b>Θοδωρής Καλούδης</b><br />Οι απειλές του Ιράν κατά αμερικανικών εγκαταστάσεων στην Κύπρο και τη Βουλγαρία επαναφέρουν ένα ζήτημα που έως τώρα έμενε στη δεύτερη γραμμή της ευρωπαϊκής συζήτησης: ποιος μπορεί να αναλάβει την προστασία της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ, όταν η θεωρούμενη από τη Συμμαχία διαρκής ρωσική απειλή συνυπάρχει πλέον με την άμεση απειλή του Ιράν – και μάλιστα σήμερα που η Τεχεράνη απειλεί ανοιχτά χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.<br /><br />Η Ελλάδα βρίσκεται σχεδόν αναπόφευκτα στο κέντρο αυτής της συζήτησης.<br /><br />Η χώρα μας δεν διαθέτει απεριόριστα μέσα. Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις καλούνται να καλύψουν ταυτόχρονα το Αιγαίο, την Κρήτη, τις Αμερικανικές εγκαταστάσεις της Σούδας, την Κύπρο και, ενδεχομένως, να συνδράμουν τη Βουλγαρία, ενώ μία πυροβολαρχία Patriot παραμένει στη Σαουδική Αραβία. Η σημασία της Ελλάδας προκύπτει από τον συνδυασμό γεωγραφίας, υποδομών και πραγματικής επιχειρησιακής εμπειρίας.<br /><br />Η ιρανική προειδοποίηση φωτίζει ακριβώς αυτή τη μεταβολή. Η Νοτιοανατολική Ευρώπη δεν αποτελεί πλέον ασφαλές μετόπισθεν. Η βρετανική παρουσία στο Ακρωτήρι, η χρήση της βουλγαρικής βάσης Μπεζμέρ από αμερικανικά αεροσκάφη και η Σούδα συνδέουν την περιοχή με τις επιχειρήσεις των δυτικών δυνάμεων στη Μέση Ανατολή. Η απόσταση από το Ιράν εξακολουθεί να παρέχει ένα σημαντικό περιθώριο ασφαλείας. Δεν εξασφαλίζει, όμως, το απρόσβλητο.<br />Από τη Σούδα έως τη Βουλγαρία<br /><br />Η αμερικανική στρατηγική κοινότητα έχει εδώ και χρόνια καταγράψει τη γεωπολιτική αξία της Ελλάδας, χωρίς να έχει δημοσιευθεί μέχρι στιγμής κάποια ολοκληρωμένη ανάλυση που να συνδέει ευθέως τη χώρα με τις τελευταίες ιρανικές απειλές κατά ευρωπαϊκών στόχων.<br /><br />Η εικόνα, πάντως, που προκύπτει από τις επιμέρους μελέτες είναι αρκετά καθαρή.<br /><br />Το <a href="https://www.atlanticcouncil.org/blogs/new-atlanticist/us-greece-relations-in-the-biden-era-why-the-road-to-rebuilding-the-transatlantic-alliance-runs-through-athens/?utm_source=chatgpt.com">Atlantic Council</a> έχει περιγράψει, σε ανύποπτο χρόνο, την Ελλάδα ως κρίσιμο κρίκο της αμερικανικής στρατηγικής στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, ενώ παλαιότερη ανάλυσή του σημείωνε ότι η σταθερότητα της περιοχής επιτρέπει στις Ηνωμένες Πολιτείες να διαθέτουν δυνάμεις σε άλλα μέτωπα. Η Ελλάδα αντιμετωπίζεται έτσι ως χώρα που συνδέει επιχειρησιακά τα Βαλκάνια με την Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.<br /><br />Το <a href="https://cepa.org/transcripts/state-of-the-alliance-greece/?utm_source=chatgpt.com">CEPA</a> (Κέντρο Ανάλυσης Ευρωπαϊκής Πολιτικής – Center for European Policy Analysis, Αμερικανικό μη κερδοσκοπικό ίδρυμα δημόσιας πολιτικής με έμφαση στη διατλαντική συνεργασία)έχει δώσει ιδιαίτερη έμφαση σε μια άλλη ελληνική λειτουργία: τη μεταφορά στρατιωτικών δυνάμεων και υλικού από τα ελληνικά λιμάνια προς τη βαλκανική και την ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Η Αλεξανδρούπολη, οι οδικές και σιδηροδρομικές συνδέσεις προς τη Βουλγαρία και η δυνατότητα πρόσβασης στη Μαύρη Θάλασσα έχουν μετατρέψει τη χώρα σε νότιο διάδρομο ενίσχυσης της Συμμαχίας. <br /><br />Κατά το <a href="https://www.heritage.org/defense/report/keeping-america-safe-why-us-bases-europe-remain-vital?utm_source=chatgpt.com">Heritage Foundation</a>, η Σούδα προσθέτει την επιχειρησιακή διάσταση. Δεν είναι απλώς μια διμερής αμερικανοελληνική εγκατάσταση. Παρέχει ανεφοδιασμό, συντήρηση, ελλιμενισμό και υποστήριξη επιχειρήσεων σε μια μεγάλη ακτίνα, από την Ανατολική Μεσόγειο έως την Ερυθρά Θάλασσα. Το Heritage Foundation έχει εντάξει τη Σούδα στις σημαντικότερες αμερικανικές ναυτικές εγκαταστάσεις της Ευρώπης, μαζί με τη Ρότα της Ισπανίας και τη Σιγκονέλα της Ιταλίας.<br /><br />Η δύσκολη αριθμητική των Patriot<br /><br />Η νέα παράμετρος είναι η αεράμυνα. Ο πόλεμος με το Ιράν αποκάλυψε μια γνωστή, αλλά συχνά παραμελημένη, ευρωπαϊκή αδυναμία: η Ευρώπη διαθέτει σύγχρονα συστήματα αναχαίτισης, όχι όμως σε αριθμούς ικανούς να καλύψουν ταυτόχρονα στρατιωτικές βάσεις, πόλεις, λιμάνια και ενεργειακές υποδομές.<br /><br />Το <a href="https://cepa.org/article/europes-porous-air-defenses-unmasked-by-iran-war/?utm_source=chatgpt.com">CEPA</a> επισημαίνει ότι η χρήση πανάκριβων πυραύλων ή μαχητικών εναντίον φθηνών ιρανικών drones δημιουργεί μια οικονομικά μη βιώσιμη σχέση. Οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν τεχνολογική ποιότητα, αλλά περιορισμένη ποσότητα πυρομαχικών. Αντίπαλοι όπως το Ιράν μπορούν να επιχειρήσουν να εξαντλήσουν την άμυνα με διαδοχικά κύματα φθηνών μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Η απάντηση, σύμφωνα με την ίδια ανάλυση, βρίσκεται σε μια πολυεπίπεδη άμυνα που θα συνδυάζει Patriot και μαχητικά με ηλεκτρονικές παρεμβολές, αντι-drone συστήματα και φθηνότερα μέσα αναχαίτισης.<br /><br />Για την Αθήνα, αυτή η διαπίστωση έχει άμεση πρακτική σημασία. Κάθε Patriot που παραμένει στη Σαουδική Αραβία δεν βρίσκεται διαθέσιμος για την κάλυψη της ελληνικής επικράτειας ή της νοτιοανατολικής πτέρυγας. Από την άλλη πλευρά, η παρουσία στην Γιανμπού έδωσε στην Πολεμική Αεροπορία κάτι που ελάχιστες ευρωπαϊκές χώρες διαθέτουν: εμπειρία πραγματικής αναχαίτισης βαλλιστικών πυραύλων και drones.<br /><br />Αυτή είναι η ουσιαστική ελληνική υπεραξία. Η Ελλάδα δεν προσφέρει μόνο βάσεις. Προσφέρει προσωπικό που έχει ήδη δοκιμαστεί στο συγκεκριμένο είδος πολέμου.<br />Ο ρόλος έχει και κόστος<br /><br />Η πιθανή συνδρομή προς τη Βουλγαρία θα ενίσχυε την εικόνα της Ελλάδας ως παρόχου ασφάλειας στα Βαλκάνια. Θα επιβεβαίωνε επίσης ότι η νοτιοανατολική πτέρυγα αρχίζει να οργανώνεται γύρω από ελληνικούς κόμβους, αισθητήρες και αντιαεροπορικές δυνατότητες.<br /><br />Χρειάζεται, ωστόσο, κάποια προσοχή. Η διεύρυνση του περιφερειακού ρόλου αυξάνει τις υποχρεώσεις και καθιστά τις ελληνικές εγκαταστάσεις περισσότερο ορατές στον σχεδιασμό του αντιπάλου. Η Σούδα αποτελεί στρατηγικό πλεονέκτημα, αλλά και πιθανό στόχο. Το ίδιο ισχύει για τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, τις ενεργειακές διασυνδέσεις και τα κέντρα διοίκησης.<br /><br />Γι’ αυτό η συζήτηση για την επιστροφή των Patriot από τη Σαουδική Αραβία δεν αφορά μόνο τις σχέσεις με το Ριάντ ή την εμφάνιση της Τουρκίας στη «Συμφωνία της Μέκκας». Αφορά και την κατανομή ενός περιορισμένου εθνικού αποθέματος σε μια περίοδο κατά την οποία οι ανάγκες πολλαπλασιάζονται.<br /><br />Η Ελλάδα έχει περάσει από τον ρόλο του γεωγραφικού στηρίγματος στον ρόλο του επιχειρησιακού παρόχου. Αυτό αναγνωρίζεται ήδη στην Ουάσιγκτον, έστω και αν οι αμερικανικές αναλύσεις δεν έχουν ακόμη εντάξει τις τελευταίες ιρανικές απειλές σε ένα ενιαίο «ελληνικό» σενάριο.<br /><br />Το επόμενο βήμα δεν θα κριθεί από μία μετακίνηση Patriot. Θα κριθεί από το αν η Αθήνα μπορεί να μετατρέψει τις διάσπαρτες υποδομές και συνεργασίες της σε ένα συνεκτικό σύστημα αεράμυνας, επιτήρησης και προστασίας κρίσιμων υποδομών. Εκεί βρίσκεται πλέον η πραγματική συζήτηση για τον ελληνικό ρόλο στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Ελλάδα στη νέα γραμμή άμυνας της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.

Θοδωρής Καλούδης Οι απειλές του Ιράν κατά αμερικανικών εγκαταστάσεων στην Κύπρο και τη Βουλγαρία επαναφέρουν ένα ζήτημα που έως τώρα έμενε σ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ισραήλ και Τουρκία σε τροχιά σύγκρουσης για τη Συρία. Τι μας λένε τρία Αμερικανικά think tanks.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/Turkiye-and-Isreal-scaled-1.jpg"><img height="114" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/Turkiye-and-Isreal-scaled-1-1068x610.jpg" width="747" /></a><br /><div><br /></div><div><b>Θοδωρής Καλούδης</b></div><div>Με τα ισραηλινά πλήγματα στην αεροπορική βάση Abu al-Duhur το Ισραήλ για πρώτη φορά εμφανίζεται να χρησιμοποιεί στρατιωτική ισχύ για να ανακόψει ευθέως την επέκταση της τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας στη Συρία. Και αυτό είναι μια εξέλιξη που αμερικανικά think tanks είχαν αρχίσει να περιγράφουν εδώ και μήνες ως ίσως την επόμενη επικίνδυνη γραμμή αντιπαράθεσης στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Η χθεσινή είδηση, από μόνη της, είναι αρκετά καθαρή. Σύμφωνα με την ισραηλινή πλευρά, η Τουρκία ετοιμαζόταν να εγκαταστήσει στην Abu al-Duhur ραντάρ, αντιαεροπορικά συστήματα και στρατιωτικό προσωπικό. Η Δαμασκός προειδοποιήθηκε. Δεν αντέδρασε και ακολούθησαν τα ισραηλινά πλήγματα.<br /><br />Η Άγκυρα και η Συρία αμφισβητούν αυτή την εκδοχή. Η Ουάσιγκτον, επίσης, δεν φαίνεται να υιοθετεί πλήρως την ισραηλινή ανάγνωση. Ο Αμερικανός ειδικός απεσταλμένος Tom Barrack μίλησε για «περιττή κλιμάκωση», ενώ το Reuters μετέδωσε ότι ο Αμερικανός αξιωματούχος προσπαθεί να ενισχύσει τον μηχανισμό αποφυγής επεισοδίων ανάμεσα σε Ισραήλ, Τουρκία και Συρία.<br /><br />Υπάρχει διάσταση απόψεων για το τι ακριβώς επρόκειτο να εγκατασταθεί στην Abu al-Duhur. Αλλά η διαφωνία αυτή δεν αλλάζει το βασικό πρόβλημα.<br /><br />Το είχε περιγράψει από τον Μάιο του 2025 το Washington Institute, σε ανάλυση του, με έναν τίτλο που σήμερα ακούγεται μάλλον λιγότερο δραματικός από τότε: <a href="https://www.washingtoninstitute.org/policy-analysis/coming-clash-over-syria-israel-and-turkey-are-collision-course">Israel and Turkey Are on a Collision Course</a> (Ισραήλ και Τουρκία βρίσκονται σε τροχιά σύγκρουσης.)<br /><br />Η διαπίστωσή του Αμερικανικού Think Tank ήταν απλή. Μετά την πτώση του Άσαντ, Τουρκία και Ισραήλ βρέθηκαν ενισχυμένες στη Συρία, αλλά επιδιώκουν διαφορετικά πράγματα σε αυτήν.Η Άγκυρα επιδιώκει ένα λειτουργικό, κατά το δυνατόν ενιαίοΣυριακό κράτος, με μια κυβέρνηση στη Δαμασκό πάνω στην οποία θα διαθέτει σημαντική επιρροή. Θέλει να κλείσει το κουρδικό μέτωπο στα νότια σύνορά της, να διευκολύνει την επιστροφή προσφύγων και να έχει λόγο -πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό- στην επόμενη ημέρα της χώρας.</div><div><br />Το Ισραήλ βλέπει τα πράγματα διαφορετικά. Θέλει πάνω απ’ όλα να είναι βέβαιο ότι από το Συριακό έδαφος δεν θα δημιουργηθεί μια νέα στρατιωτική απειλή. Και αυτό σημαίνει ότι επιδιώκει να διατηρήσει κάτι που απέκτησε τα προηγούμενα χρόνια: μεγάλη ελευθερία στρατιωτικών επιχειρήσεων μέσα στη Συρία.</div><div><br />Τι ανησυχεί το Ισραήλ<br /><br />Εδώ βρίσκεται και η πραγματική σημασία των πληροφοριών για τουρκικά ραντάρ και αντιαεροπορικά.<br /><br />Το πρόβλημα για το Ισραήλ δεν είναι μερικές εκατοντάδες Τούρκοι στρατιώτες σε μία Συριακή βάση. Είναι η πιθανότητα δημιουργίας ενός τουρκικού δικτύου αεράμυνας που θα αρχίσει να αλλάζει τους όρους με τους οποίους επιχειρεί η ισραηλινή αεροπορία.<br /><br />Ένα τουρκικό ραντάρ δεν χρειάζεται να καταρρίψει ισραηλινό αεροσκάφος για να αλλάξει την ισορροπία. Αρκεί να το βλέπει το Ισραήλ και να υποχρεώνεται να συνυπολογίζει την Τουρκία πριν από κάθε επιχείρηση. Αυτό είναι κάτι που η κυβέρνηση Νετανιάχου δείχνει ότι δεν θέλει να αποδεχθεί.<br /><br />Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά.<br /><br />Το Center for Strategic and International Studies (CSIS) έχει επισημάνει ότι η Τουρκία δεν αντιμετωπίζει πλέον τη Συρία μόνο ως πρόβλημα ασφαλείας. Τη βλέπει ως χώρο μακροχρόνιας πολιτικής και οικονομικής επιρροής. Η ανοικοδόμηση, οι εμπορικές σχέσεις και η στρατιωτική συνεργασία με τη Δαμασκό εντάσσονται στην ίδια στρατηγική.<br /><br />Και το Middle East Institute, είχε σταθεί ακριβώς στο ζήτημα των βάσεων και της αεράμυνας. Η Τουρκία, έγραφε, είχε ήδη εξετάσει την ανάπτυξη βάσεων και radar στη Συρία, προκαλώντας ισραηλινές αντιδράσεις επειδή μια τέτοια παρουσία θα περιόριζε την επιχειρησιακή ελευθερία του Ισραήλ.<br /><br />Υπάρχει μάλιστα ένα παράδοξο που επισημαίνουν οι αμερικανικές αναλύσεις. Όσο περισσότερο το Ισραήλ βομβαρδίζει συριακές υποδομές για να περιορίσει την τουρκική επιρροή, τόσο περισσότερο μπορεί να ενισχύει την ανάγκη της Δαμασκού να στηριχθεί στην Τουρκία.</div><div><br />Η Συρία “μήλον της Έριδος”<br /><br />Κάπως έτσι η Συρία κινδυνεύει να γίνει το νέο πεδίο ενός ανταγωνισμού που μέχρι πρόσφατα παρέμενε ελεγχόμενος.<br /><br />Το εντυπωσιακό είναι ότι Ισραήλ και Τουρκία είχαν έναν κοινό αντίπαλο εκεί: το Ιράν. Η αποδυνάμωση της Τεχεράνης και της Hezbollah και η πτώση του Άσαντ περιόρισαν δραστικά την ιρανική παρουσία.<br /><br />Μόνο που το κενό που δημιουργήθηκε δεν έμεινε κενό: Η Τουρκία επιχειρεί να το καλύψει αποκτώντας στρατηγικό βάθος στη Συρία. Το Ισραήλ προσπαθεί να εμποδίσει οποιαδήποτε περιφερειακή δύναμη να αποκτήσει εκεί στρατιωτικές δυνατότητες που θα περιορίζουν τη δική του ισχύ.<br /><br />Γι’ αυτό και η χθεσινή Ισραηλινή επίθεση στο Abu al-Duhur έχει ιδιαίτερη σημασία πέρα από έναν βομβαρδισμένο διάδρομο προσγείωσης.<br /><br />Το Ισραήλ αντιμετωπίζει πλέον ένα μέρος της Συρίας ως προέκταση της δικής του ζώνης ασφαλείας. Η Τουρκία βλέπει την ίδια χώρα ως βασικό χώρο της δικής της περιφερειακής επιρροής.<br /><br />Και οι δύο αυτές αντιλήψεις χωρούν στον ίδιο χάρτη. Δύσκολα, όμως, χωρούν για πολύ στην ίδια Συρία…</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ισραήλ και Τουρκία σε τροχιά σύγκρουσης για τη Συρία. Τι μας λένε τρία Αμερικανικά think tanks.

Θοδωρής Καλούδης Με τα ισραηλινά πλήγματα στην αεροπορική βάση Abu al-Duhur το Ισραήλ για πρώτη φορά εμφανίζεται να χρησιμοποιεί στρατιωτική...

Διαβάστε την συνέχεια

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» αλλάζει την ισορροπία στο Αιγαίο. Και αυτό ενοχλεί την Τουρκία

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/tholos-ISK_7066-scaled-1.webp"><img height="100" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/tholos-ISK_7066-scaled-1-1068x625.webp" width="736" /></a><br /><div><br /></div><div><b>ByΘοδωρής Καλούδης</b></div><div>Ο ελληνικός αμυντικός θόλος δεν είναι απλώς μια μεγάλη προμήθεια ισραηλινών πυραύλων. Είναι μια διαφορετική αντίληψη για την άμυνα της χώρας, που περιορίζει το πλεονέκτημα της Τουρκίας σε drones και πυραυλικά συστήματα και συνδέει στενότερα την Ελλάδα με το Ισραήλ και την Κύπρο.<br />Η απόφαση για την κατασκευή της «Ασπίδας του Αχιλλέα» ήταν αναμενόμενο να προκαλέσει αντιδράσεις στην Τουρκία. Όχι μόνο επειδή πρόκειται για ένα μεγάλο εξοπλιστικό πρόγραμμα, κόστους έως 3,5 δισ. ευρώ. Ούτε απλώς επειδή η τεχνολογία θα είναι, σε μεγάλο βαθμό, ισραηλινή.<br /><br />Αυτό που ανησυχεί περισσότερο την Άγκυρα είναι ότι ο ελληνικός αμυντικός θόλος μπορεί να αλλάξει ορισμένα από τα δεδομένα πάνω στα οποία στηρίζεται εδώ και χρόνια η τουρκική στρατιωτική στρατηγική στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Και, παράλληλα, φέρνει ακόμη πιο κοντά την Ελλάδα, το Ισραήλ και την Κύπρο. Όχι πλέον μόνο σε επίπεδο διπλωματικών συνεννοήσεων και κοινών ασκήσεων, αλλά στη δημιουργία μιας εν δυνάμει κοινής αμυντικής αρχιτεκτονικής.<br />Δεν είναι ένα ελληνικό Iron Dome<br /><br />Η εύκολη περιγραφή είναι ότι η Ελλάδα αγοράζει ένα δικό της Iron Dome. Δεν είναι ακριβώς έτσι.<br /><br />Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» σχεδιάζεται ως ένα ενιαίο δίκτυο ραντάρ, αισθητήρων, κέντρων διοίκησης και διαφορετικών αναχαιτιστικών συστημάτων. Στόχος είναι να δημιουργηθούν επάλληλες ζώνες προστασίας απέναντι σε αεροσκάφη, βαλλιστικούς πυραύλους, πυραύλους cruise και μη επανδρωμένα αεροσκάφη.<br /><br />Στον συνολικό σχεδιασμό περιλαμβάνονται επίσης η αντιμετώπιση απειλών από τη θάλασσα, η προστασία από εχθρικά πλοία και η επιτήρηση του υποθαλάσσιου χώρου.<br /><br />Ο Νίκος Δένδιας, μετά τη συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ στις 23 Ιουλίου, μίλησε για «επάλληλους θόλους πάνω από ολόκληρη την ελληνική επικράτεια» και για ένα ενιαίο σύστημα διοίκησης και ελέγχου. Το χρονοδιάγραμμα που έδωσε προβλέπει πλήρη επιχειρησιακή λειτουργία μέσα σε 35 μήνες. Στο έργο θα συμμετάσχει και η ελληνική αμυντική βιομηχανία, με ποσοστό που θα ξεπερνά το 25% και οικονομικό αντικείμενο άνω των 700 εκατ. ευρώ, σύμφωνα με την επίσημη ενημέρωση του υπουργείου Εθνικής Άμυνας.<br /><br />Με άλλα λόγια, δεν αγοράζεται ένα ακόμη μεμονωμένο οπλικό σύστημα. Επιχειρείται να δημιουργηθεί η ομπρέλα κάτω από την οποία θα λειτουργεί ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής άμυνας.</div><div><br />Γιατί επιλέχθηκε το Ισραήλ<br /><br />Η επιλογή του Ισραήλ δεν είναι συγκυριακή. Οι Ισραηλινοί διαθέτουν κάτι που δεν αγοράζεται εύκολα μαζί με έναν πύραυλο: πραγματική επιχειρησιακή εμπειρία απέναντι σε μαζικές και ταυτόχρονες επιθέσεις.<br /><br />Τα ισραηλινά συστήματα έχουν δοκιμαστεί σε επιθέσεις με βαλλιστικούς πυραύλους, drones και πυραύλους cruise. Αυτό ακριβώς το είδος της απειλής θέλει να αντιμετωπίσει η Ελλάδα. Όχι απαραίτητα μια μεμονωμένη εισβολή αεροσκάφους, αλλά μια επίθεση κορεσμού, με πολλά διαφορετικά όπλα να πλήττουν ταυτόχρονα.<br /><br />Το <a href="https://www.reuters.com/business/aerospace-defense/greece-buy-35-billion-air-defence-system-israel-sources-say-2026-07-23/?utm_source=chatgpt.com">Reuters</a> μετέδωσε ότι ο πυρήνας της ελληνικής αρχιτεκτονικής θα αποτελείται από ραντάρ και πυραυλικά συστήματα των Rafael και Israel Aerospace Industries. Η ακριβής σύνθεση παραμένει απόρρητη. Ωστόσο, ισραηλινές πηγές αναφέρονται στο David’s Sling για την ανώτερη ζώνη αναχαίτισης, στο Barak MX για το μεσαίο επίπεδο και στο SPYDER για τις χαμηλότερες ζώνες και την αντιμετώπιση αεροσκαφών, ελικοπτέρων και drones.<br /><br />Βεβαίως, αυτή η συνεργασία δεν αρχίζει σήμερα. Ελλάδα και Ισραήλ λειτουργούν ήδη το διεθνές κέντρο αεροπορικής εκπαίδευσης στην Καλαμάτα, πραγματοποιούν τακτικές κοινές ασκήσεις και συνεργάζονται στην κυβερνοάμυνα, στα μη επανδρωμένα μέσα και στην αντιμετώπιση σμηνών drones.<br /><br />Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» έρχεται να δώσει σε αυτή τη σχέση μεγαλύτερο βάθος και, κυρίως, διάρκεια.<br />Η ισραηλινή ανάγνωση είναι πιο καθαρή<br /><br />Στην Αθήνα, η κυβέρνηση επιμένει -ορθώς- στον αμυντικό χαρακτήρα του προγράμματος. Στο Ισραήλ, όμως, οι αναλύσεις είναι λιγότερο διπλωματικές.<br /><br />Η <a href="https://www.jpost.com/defense-and-tech/article-903752?utm_source=chatgpt.com">Jerusalem Post </a>χαρακτήρισε τη συμφωνία μέρος μιας αναπτυσσόμενης περιφερειακής συμμαχίας απέναντι στην Τουρκία. Κατά την ισραηλινή εφημερίδα, η πολιτική του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αποτελεί κοινό πρόβλημα για την Ελλάδα και το Ισραήλ, ενώ η Κύπρος συμπληρώνει το τρίγωνο αυτής της σύγκλισης.<br /><br />Το αμερικανοϊσραηλινό JINSA πηγαίνει ένα βήμα πιο πέρα. Σε ειδική έκθεσή του υποστηρίζει ότι ο ελληνικός θόλος θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση μιας ευρύτερης αρχιτεκτονικής ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Προτείνει τη διασύνδεση ελληνικών και ισραηλινών συστημάτων, στενότερη συνεργασία με την Κύπρο, κοινή προστασία ενεργειακών εγκαταστάσεων και υποθαλάσσιων καλωδίων και μεγαλύτερη εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών. Θα μπορούσε, μάλιστα, να δημιουργηθεί μια επιχειρησιακή γέφυρα ανάμεσα στην ευρωπαϊκή διοίκηση των ΗΠΑ, την EUCOM, και τη διοίκηση της Μέσης Ανατολής, τη CENTCOM. [JINSA – The Shields of Achilles and David]<br /><br />Αυτή είναι ασφαλώς μια αμερικανοϊσραηλινή πρόταση και όχι μια ειλημμένη ελληνική απόφαση. Δείχνει, όμως, τις δυνατότητες που άλλοι βλέπουν πίσω από το πρόγραμμα.<br /><br />Τι φοβάται η Άγκυρα<br /><br />Η Τουρκία έχει επενδύσει συστηματικά στα drones, στους πυραύλους cruise, στους βαλλιστικούς πυραύλους και στη δυνατότητα εκτόξευσης μεγάλου αριθμού όπλων ταυτόχρονα. Η λογική είναι σχετικά απλή: ακόμη και μια ισχυρή αεράμυνα μπορεί να κορεστεί, όταν καλείται να αντιμετωπίσει πολλές απειλές την ίδια στιγμή.<br /><br />Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» κατασκευάζεται ακριβώς για να περιορίσει αυτό το πλεονέκτημα. Να εντοπίζει εγκαίρως τις απειλές, να τις αξιολογεί και να επιλέγει το κατάλληλο -και οικονομικά αναλογικό- μέσο αναχαίτισης.<br /><br />Υπάρχει και κάτι ακόμη. Μέχρι σήμερα η Ελλάδα ήταν υποχρεωμένη να απαντά σε μεγάλο αριθμό παραβιάσεων και κινήσεων της τουρκικής αεροπορίας με απογείωση μαχητικών. Ένα πυκνό και δικτυωμένο σύστημα επιτήρησης και αεράμυνας μειώνει την εξάρτηση από αυτήν την πρακτική. Δυσκολεύει τον αιφνιδιασμό και αυξάνει το κόστος οποιασδήποτε επιθετικής ενέργειας.<br /><br />Ιδιαίτερη ενόχληση προκαλεί στην Άγκυρα και το ενδεχόμενο κάλυψης των νησιών του ανατολικού Αιγαίου. Το τουρκικό SETA, που εκφράζει συχνά απόψεις κοντά στην κυβέρνηση Ερντογάν, κατηγορεί την Αθήνα ότι ενισχύει τη «στρατιωτικοποίηση» των νησιών και δημιουργεί ένα νέο δίλημμα ασφαλείας. Η ίδια ανάλυση εμφανίζει τον Νίκο Δένδια ως «εμμονικό με την Τουρκία» και επιχειρεί να παρουσιάσει τον θόλο ως επιθετικό σύστημα.<br /><br />Η επιχειρηματολογία είναι προβλέψιμη. Αλλά είναι και αποκαλυπτική.<br /><br />Διότι ένα αμυντικό σύστημα δεν αφαιρεί εδάφη ούτε μεταβάλλει σύνορα. Περιορίζει, όμως, την αποτελεσματικότητα της απειλής. Και στην τουρκική στρατηγική η απειλή χρήσης στρατιωτικής ισχύος -από το casus belli έως τη «Γαλάζια Πατρίδα»- αποτελεί σταθερό εργαλείο άσκησης πίεσης.<br />Η μεγαλύτερη εικόνα<br /><br />Ο ελληνικός θόλος δεν έρχεται μόνος του. Συνδυάζεται με τα F-35, τις φρεγάτες Belharra, τους εκτοξευτές PULS, τα Heron και την απόκτηση δυνατοτήτων πλήγματος σε μεγαλύτερη απόσταση.<br /><br />Η εικόνα που σχηματίζεται είναι αρκετά καθαρή: η Ελλάδα επιχειρεί να καταστήσει πολύ δυσκολότερο ένα πρώτο τουρκικό πλήγμα και, συγχρόνως, να διατηρεί τη δυνατότητα ανταπόδοσης. Πρόκειται για τη βασική αρχή της αποτροπής. Η άλλη πλευρά πρέπει να γνωρίζει ότι δεν θα μπορέσει να εξασφαλίσει γρήγορο και εύκολο αποτέλεσμα.<br /><br />Αυτό είναι που ενοχλεί πραγματικά την Τουρκία. Όχι μόνο η αγορά ισραηλινών πυραύλων, αλλά η σταδιακή αφαίρεση του πλεονεκτήματος που της δίνουν η αριθμητική υπεροχή, τα drones και οι επιθέσεις κορεσμού.<br /><br />Κυρίως, όμως, την ενοχλεί ότι η ελληνική άμυνα παύει να είναι μια απομονωμένη εθνική υπόθεση. Συνδέεται τεχνολογικά και επιχειρησιακά με το Ισραήλ, αγγίζει την Κύπρο και μπορεί, σε μια επόμενη φάση, να ενταχθεί σε έναν ευρύτερο σχεδιασμό με αμερικανική υποστήριξη.<br /><br />Η «Ασπίδα του Αχιλλέα», επομένως, δεν αλλάζει μόνο τον τρόπο με τον οποίο η Ελλάδα θα αντιμετωπίζει έναν πύραυλο ή ένα drone. Αν ολοκληρωθεί όπως σχεδιάζεται, θα αλλάξει τη βάση πάνω στην οποία υπολογίζεται η στρατιωτική ισορροπία στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Και η Άγκυρα το έχει αντιληφθεί εγκαίρως</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» αλλάζει την ισορροπία στο Αιγαίο. Και αυτό ενοχλεί την Τουρκία

ByΘοδωρής Καλούδης Ο ελληνικός αμυντικός θόλος δεν είναι απλώς μια μεγάλη προμήθεια ισραηλινών πυραύλων. Είναι μια διαφορετική αντίληψη για ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τέλος εποχής για το καθεστώς Μητσοτάκη.

<img height="97" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/08/agima.-mitsotakis-ekloges-elas-tsipras-pasok-antonis-samaras-SLpress-825x568.jpg" width="742" /><br /><br /><b>ΓΚΟΥΤΖΑΝΗΣ ΣΠΥΡΟΣ</b><br />Είναι διάχυτη η αίσθηση τέλους εποχής που συνοδεύει την ολοκλήρωση της δεύτερης τετραετίας του Κυριακού Μητσοτάκη, ο οποίος σπεύδει να κλείσει εκκρεμότητες, εκποιώντας ότι έχει απομείνει από την δημόσια περιουσία, πχ το νερό και την πολιτιστική κληρονομιά και συγκαλύπτοντας τα πολλά σκάνδαλα που χρεώνεται από τις υποκλοπές (αρχειοθέτηση Μπακέλα) μέχρι τον ΟΠΕΚΕΠΕ με την επίθεση στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.<br /><br />Η πρόσφατη ιστορία της Μεταπολίτευσης δείχνει ότι οι κυβερνήσεις (με εξαίρεση την μνημονιακή περίοδο), συνήθως μετά από δύο εκλογικές αναμετρήσεις, αποχωρούν από την σκηνή, όταν πλέον έχει αποκαλυφθεί η βαθύτερη πολιτική τους και έχει εξαντληθεί η δυναμική που ενσάρκωναν στο ξεκίνημά τους. Το καθεστώς Μητσοτάκη δεν θα είναι εξαίρεση. <br /><br />Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έκρυψε από την αρχή ότι αποσκοπούσε στην συνολική νεοφιλελεύθερη αποδιάρθρωση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Η υπόσχεση όμως ότι αυτό θα συνοδευόταν με την αναβάθμιση της ελληνικής οικονομίας και την βελτίωση των όρων διαβίωσης της πλειονότητας της κοινωνίας και της διεθνούς θέσης της χώρας διαψεύστηκε, όπως άλλωστε προέβλεπαν όσοι δεν παίρνουν τις υποσχέσεις στην ονομαστική τους αξία και επιμένουν σε βαθύτερες αναγνώσεις.<div>  <br />Απογοητευτικός απολογισμός Μητσοτάκη<br /><br />Η επταετία Μητσοτάκη χαρακτηρίζεται από την αιμορραγία των δημόσιων πόρων προς ιδιωτικά συμφέροντα. Ο τελικός απολογισμός είναι απογοητευτικός: Παρά τον πακτωλό ευρωπαϊκών και εγχώριων πόρων που είχε στη διάθεση του, περί τα 100 δισ. μαζί με το μαξιλάρι που του κληροδότησε ο ΣΥΡΙΖΑ, οι επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας λίγο βελτιωμένες είναι σε σχέση με το 2019, ενώ δεν έχουν φθάσει τα προ κρίσης επίπεδα. <br /><br />Τα μέτρα που διαφημίζει η κυβέρνηση σε όλους του τομείς δεν είναι σχεδιασμένα για την ανάπτυξη, ή πολύ περισσότερο την μετασχηματισμό της ελληνικής οικονομίας, ή την προστασία από τις φυσικές καταστροφές (πχ από πλημμύρες, πυρκαγιές, λειψυδρία κλπ), αλλά με γνώμωνα την κατανομή των κονδυλίων σε φιλικά ιδιωτικά συμφέροντα (ακόμη και στην άμυνα) και την περαιτέρω διάχυση σε εκλογικές πελατείες. Η <a href="https://www.efsyn.gr/oikonomia/diethnis-oikonomia/478135_aggigma-toy-mida/">μετατροπή του μελλοντικού συμπεθέρου από μικρομεσαίο σε επιχειρηματία ολκής</a> και της ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ σε εθνικό εργολάβο είναι ενδεικτικές.<br /><br />Ο Μητσοτάκης συμπεριφέρεται ως ο κεντρικός πάτρωνας που χρησιμοποιεί το κράτος για να απομυζά την κοινωνία μέσω της υψηλής έμμεσης φορολόγησης και ακολούθως κατευθύνει τους πόρους με ατομικά και συλλογικά ρουσφέτια σε εκλογικές πελατείες και υποστηρικτές, που θα του εξασφαλίσουν την απρόσκοπτη παραμονή του στην εξουσία και την επανεκλογή. <br /><br />Την επταετία Μητσοτάκη η διεθνής θέση της χώρας δεν έχει βελτιωθεί, ενώ αντίθετα έχει συντελεσθεί υποχώρηση στις σχέσεις με την Τουρκία, η οποία σταδιακά επιβάλλει την αναθεωρητική της ατζέντα, δίχως να χρειαστεί καν να συγκρουστεί έστω στο διπλωματικό πεδίο. Στο κοινωνικό πεδίο η δημογραφική καθίζηση έφθασε στο χαμηλότερο σημείο, ενώ και στο μεταναστευτικό έχουν διπλασιαστεί οι άδειες παραμονής μεταναστών σε σχέση με την περίοδο Τσίπρα, παρά τις ακροδεξιές κορώνες του Θάνου Πλεύρη.<br /><br />Μέσα στην αλαζονεία του, ο Μητσοτάκης έφερε τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών ως αποκορύφωμα της διάλυσης του κοινωνικού ιστού και μαζί και των παραδόσεων της Δεξιάς. Η μείωση του κοινωνικού κράτους μέσω της ιδιωτικοποίησης της υγείας, της παιδείας, της ασφάλισης κλπ γίνεται πλέον αισθητή, με την υποβάθμιση των υπηρεσιών και την άνοδο του κόστους των υπηρεσιών. <br /><br />Στο πεδίο των θεσμών παραβίασε βασικές αρχές του Συντάγματος και δημοκρατικής λειτουργίας του πολιτεύματος, εγκαθιδρύοντας ουσιαστικά καθεστώς κοινοβουλευτικής δικτατορίας, αφού η πλειοψηφία του στην βουλή νομιμοποιεί όλες τις παραβιάσεις, η δικαιοσύνη συγκαλύπτει και τα ΜΜΕ λευκαίνουν όλα του τα σκάνδαλα. Στο ερώτημα γιατί αντέχει ακόμη η απάντηση είναι ότι ένα 25% της κοινωνίας είναι ευνοημένο – πάντα είναι – ενώ παράλληλα έχει κατακερματίσει το πολιτικό σύστημα – όχι βέβαια δίχως τα κόμματα και πολιτικοί παράγοντες να έχουν τις δικές τους τεράστιες ευθύνες. <br /><br />Οι παροχές<br /><br />Στο τέλος της δεύτερης τετραετίας του ο Μητσοτάκης θυμήθηκε την ανάγκη αλλαγής του παραγωγικού μοντέλου, υποσχόμενος ότι στην επόμενη τετραετία θα επενδύσει στην βιομηχανία. Παράλληλα την περασμένη εβδομάδα ανακοίνωσε εν χορδαίς και οργάνοις την είσοδο δύο γαλλικών εταιρειών στην κοινοπραξία για την πόντιση του ενεργειακού καλωδίου σύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου, σε μία προσπάθεια να ξεπεράσει μέσω των διεθνών ιδιωτικών συμφερόντων την ενδοτικότητα έναντι της Τουρκίας. <br /><br />Θα υποσχεθεί και άλλα στην πορεία προς τις εκλογές ο Μητσοτάκης, τα οποία ελάχιστη σημασία έχουν και αποσκοπούν στο να δημιουργούν επικοινωνιακά ψευδογεγονότα που προβάλλουν υπέρμετρα και δίχως καμία κριτική τα φιλικά ΜΜΕ, ώστε να δικαιολογούν τα προαποφασισμένα ποσοστά που του δίνουν οι δημοσκοπήσεις και να συντηρούν την εντύπωση ότι είναι μέσα στο παιχνίδι των πολιτικών εξελίξεων της επόμενης ημέρας. <br /><br />Οι επικοινωνιακές πομφόλυγες πείθουν όσους είναι ήδη αποφασισμένοι και αναζητούν άλλοθι, ωστόσο υπάρχει ένα στοιχείο που συντηρεί τον Μητσοτάκη και είναι οι παροχές που θα ανακοινώσει στην ΔΕΘ. <br /><br />Οι αρχικές πληροφορίες έκαναν λόγο για 1,5 με 2 δισ. ευρώ και έχουν φθάσει, σύμφωνα με τις τελευταίες διαρροές να ξεπερνούν σε ορίζοντα εκλογών τα 2,5 δισ. ευρώ. Θα είναι κατανεμημένες ώστε να συντηρούν προσδοκία απολαβών σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες και να μετατραπούν σε ψήφο. Μία πρόσφατη δημοσκόπηση έδειξε ότι το 51% των πολιτών επινεύει στην επιδοματική πολιτική, θεωρώντας ότι είναι προς την σωστή κατεύθυνση αλλά χρειάζονται περισσότερα.</div><div><br />Δίχως αφήγημα<br /><br />Προφανώς η ελληνική κοινωνία μετά από μία επταετία Μητσοτάκη έχει εγκαταλείψει τις προσδοκίες αξιοπρεπούς διαβίωσης και αρκείται σε pass και επιδόματα. Η ηθική αξιολόγηση απάδει, το ερώτημα είναι εάν η αίσθηση μειωμένων προσδοκιών, πασπαλισμένη με ψευτο-επιχειρήματα του είδους ότι “δεν υπάρχει εναλλακτική”, θα υπερισχύσει ώστε να του δώσει το πάνω από 25% που επιδιώκει στις πρώτες εκλογές και να εκβιάσει τις πολιτικές εξελίξεις. <br /><br />Είναι όμως εμφανές ότι ο Μητσοτάκης δεν διαθέτει αφήγημα για να διεκδικήσει νέα τετραετία. Ήδη έχει αρχίσει και προβάλλει “ποια κυβέρνηση θα διαχειριστεί την προεδρία της ΕΕ και θα ολοκληρώσει την διαπραγμάτευση για τον επόμενο κοινοτικό προϋπολογισμό”. Πρόκειται για παραλλαγή του ίδιου επιχειρήματος “Μητσοτάκης ή Τσίπρας”, “Μητσοτάκης ή Ανδρουλάκης” και εν τελεί “Μητσοτάκης ή χάος”.<br /><br />Φυσικά και η ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ και ο Αντώνης Σαμαράς, ή μία προσωπικότητα κοινής αποδοχής, μπορούν να διαχειριστούν καλύτερα τις τύχες της χώρας. Εξαρτάται από το πώς τίθεται το ερώτημα. Άλλωστε στο ξεκίνημά του, πριν του φιλοτεχνήσει το προφίλ ο θηριώδης επικοινωνιακός μηχανισμός, ο Κυριάκος προκαλούσε ειρωνικά σχόλια ακόμη και μέσα στο κόμμα του – και θλίψη μετά από κάθε αναμέτρηση στην Βουλή με τον Αλέξη Τσίπρα.</div><div>  <br />Υπάρχει εναλλακτική; <br /><br />Όσο αληθεύει ότι ένα σύστημα δεν αποχωρεί από την σκηνή εάν δεν ολοκληρώσει τον κύκλο του και δεν ξετυλίξει την πολιτική του, άλλο τόσο ισχύει ότι χρειάζεται ένας νέος φορέας να κάνει την εμφάνισή του δημιουργώντας προσδοκίες και προοπτική. Όχι κατ’ ανάγκη πλειοψηφικός αλλά πάντως καινοτόμος. Υπ’ αυτή την έννοια λίγη σημασία έχει εάν το κόμμα Τσίπρα ή το υπό ίδρυση κόμμα Σαμαρά συγκεντρώνουν μεγαλύτερα ή μικρότερα ποσοστά στις παρούσες δημοσκοπήσεις.<br /><br />Το σημαντικό είναι εάν κομίζουν κάτι νέο στην ευρύτερη πολιτική συνθήκη, έστω και εάν μοιάζουν για παραλλαγές του παλαιού. Για τον Τσίπρα το στίγμα του είναι θολό καθώς πολιτεύεται με συγκυριακούς και δημοσκοπικούς όρους (πχ το ερώτημα εάν είναι αριστερό κόμμα η ΕΛΑΣ δεν έχει απαντηθεί πειστικά, αφού υιοθετεί θέσεις με γνώμωνα να εκφράσει ένα απροσδιόριστο κεντρώο κοινό). <br /><br />Ο Σαμαράς αφήνει την υπόσχεση μίας συνολικής επανατοποθέτησης της χώρας και της Δεξιάς παράταξης. Προς το παρόν το σύστημα Μητσοτάκη δεν μπορεί να τον αντιμετωπίσει. Αντί για πολιτική επιδίδεται σε τακτικισμούς, εάν όχι σε κουτσομπολιό και παρασκηνιακούς εκβιασμούς. Το εάν με την παρουσίαση της ιδρυτικής πράξης, του προγράμματος και των ανθρώπων που θα το στελεχώνουν, ο Σαμαράς θα δημιουργήσει εδραία πεποίθηση ότι θα ανοίξει έναν νέο κύκλο για την χώρα μετά την παρακμή Μητσοτάκη είναι ζητούμενο. </div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τέλος εποχής για το καθεστώς Μητσοτάκη.

ΓΚΟΥΤΖΑΝΗΣ ΣΠΥΡΟΣ Είναι διάχυτη η αίσθηση τέλους εποχής που συνοδεύει την ολοκλήρωση της δεύτερης τετραετίας του Κυριακού Μητσοτάκη, ο οποίο...

Διαβάστε την συνέχεια

Η «Αχίλλειος Ασπίδα» και η «Αχίλλειος Φτέρνα» της Ελλάδας (τουρκικό δημοσίευμα).

<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/08/fdsaoruweo.jpg?ssl=1"><img height="86" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/08/fdsaoruweo.jpg?resize=720%2C540&ssl=1" width="758" /></a><br /><br />Η Ελλάδα επιδιώκει να επιφέρει μια ποιοτική μετατόπιση στις αμυντικές της δυνατότητες, ξεκινώντας ένα νέο έργο με την ονομασία «Αχίλλειος Ασπίδα», ένα πολυεπίπεδο πρόγραμμα αεράμυνας που βασίζεται στην απόκτηση προηγμένων ισραηλινών συστημάτων, με εκτιμώμενο κόστος μεταξύ 3 και 3,5 δισεκατομμυρίων ευρώ. <br /><br />Η Αθήνα παρουσιάζει το έργο ως ένα στρατηγικό βήμα που αποσκοπεί στην προστασία του εναέριου χώρου της ενόψει των κλιμακούμενων περιφερειακών προκλήσεων.<br /><br />Σε άρθρο που δημοσιεύτηκε στην τουρκική έκδοση της εφημερίδας Independent, ο Τούρκος συγγραφέας Gürsel Tükmak Oğlu επεσήμανε ότι το έργο εγείρει ερωτήματα σχετικά με την ικανότητά του να ξεπεράσει τους γεωγραφικούς και στρατιωτικούς περιορισμούς που αντιμετωπίζει η Ελλάδα. <br /><br />Ενώ η ελληνική κυβέρνηση πιστεύει ότι η συμφωνία θα συμβάλει στην ενίσχυση της εθνικής της ασφάλειας, ορισμένοι ειδικοί αμφιβάλλουν για την πιθανότητα μετατροπής της σε ένα ολοκληρωμένο αμυντικό σύστημα, εκτιμώντας ότι τα διαρθρωτικά προβλήματα από τα οποία υποφέρει η χώρα είναι πολύ βαθιά για να λυθούν απλώς με την αγορά νέων οπλικών συστημάτων.<br /><br />Η μεγαλύτερη πρόκληση<br /><br />Ο Τούρκος συγγραφέας δήλωσε ότι η γεωγραφική φύση της Ελλάδας αποτελεί το κύριο εμπόδιο για τη δημιουργία ενός ενιαίου εθνικού δικτύου αεράμυνας. <br /><br />Οι κύριες βάσεις της Ελλάδας<br /><br />Η χώρα αποτελείται από την ηπειρωτική χώρα και εκατοντάδες νησιά διάσπαρτα σε όλο το Αιγαίο Πέλαγος και την ανατολική Μεσόγειο, εκτός από γεωγραφικά διασκορπισμένες στρατιωτικές, αεροπορικές και ναυτικές βάσεις. <br /><br />Αυτές οι βάσεις περιλαμβάνουν τοποθεσίες στρατηγικής σημασίας, όπως η βάση της Σούδας στην Κρήτη, το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης στην περιοχή της Θράκης και η βάση Ανδραβίδας, η οποία ετοιμάζεται να υποδεχθεί μαχητικά F-35, καθώς και οι βάσεις που βρίσκονται στην Αθήνα και τη Λάρισα.<br /><br />Παρά τη στρατιωτική σημασία καθεμίας από αυτές τις τοποθεσίες, η σύνδεσή τους σε ένα ενιαίο δίκτυο αεράμυνας απαιτεί ένα ολοκληρωμένο σύστημα διοίκησης, ελέγχου, επικοινωνιών και πληροφοριών, το οποίο θέτει σημαντικές τεχνικές, υλικοτεχνικές και οικονομικές προκλήσεις. <br /><br />Η κατανομή των νησιών σε ευρείες περιοχές καθιστά επίσης εξαιρετικά δύσκολη την παροχή συνεχούς κάλυψης από ραντάρ και άμυνας, ειδικά δεδομένης της ανάγκης ανάπτυξης συστοιχιών αεράμυνας σε διάσπαρτες περιοχές και σύνδεσής τους με ασφαλή δίκτυα επικοινωνιών ικανά να αντιμετωπίσουν παρεμβολές και ηλεκτρονικές επιθέσεις.<br /><br />Ο συγγραφέας πρόσθεσε ότι αυτές οι προκλήσεις αυξάνονται με τη συνεχή εξέλιξη της φύσης των στρατιωτικών απειλών. <br /><br />Οι πρόσφατοι πόλεμοι έχουν δείξει ότι η αεράμυνα δεν εξαρτάται πλέον αποκλειστικά από την αναχαίτιση συμβατικών πυραύλων, αλλά πλέον απαιτεί την αντιμετώπιση ταυτόχρονων επιθέσεων που περιλαμβάνουν βαλλιστικούς πυραύλους, πυραύλους κρουζ και μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε μεγάλους αριθμούς. <br /><br />Αυτό απαιτεί ένα ολοκληρωμένο σύστημα που περιλαμβάνει ραντάρ, ηλεκτρονικό πόλεμο, κυβερνοδυνάμεις, δορυφόρους και συστήματα διοίκησης και ελέγχου, και όχι μόνο την κατοχή προηγμένων πυραυλικών συστοιχιών.<br /><br />Η συνεργασία με το Ισραήλ<br /><br />Ο Τούρκος συγγραφέας πρόσθεσε ότι το σχέδιο «Αχίλλειος Ασπίδα» δεν μπορεί να διαχωριστεί από την αυξανόμενη συνεργασία μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο. <br /><br />Οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών έχουν επεκταθεί τα τελευταία χρόνια, καλύπτοντας την άμυνα, την ενέργεια και τη θαλάσσια ασφάλεια, εκτός από τη συμμετοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ορισμένες από αυτές τις ρυθμίσεις.<br /><br />Έτσι, το Ισραήλ επιδιώκει να ενισχύσει την παρουσία του στην Ανατολική Μεσόγειο, δημιουργώντας ένα δίκτυο περιφερειακών συνεργασιών, εκμεταλλευόμενο τη θέση της Ελλάδας ως πύλης προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς και ενεργειακά έργα και γραμμές θαλάσσιων μεταφορών που συνδέουν την περιοχή με την Ευρώπη. <br /><br />Από αυτή την οπτική γωνία, οι συμφωνίες όπλων αντιπροσωπεύουν μια πτυχή αυτής της συνεργασίας, μαζί με τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις και την ανταλλαγή εμπειρογνωμοσύνης στον τομέα της ασφάλειας.<br /><br />Η προτεινόμενη ισραηλινή συμφωνία περιλαμβάνει τρία κύρια συστήματα:<br /><br /> Το «David’s Sling» που έχει σχεδιαστεί για την αναχαίτιση πυραύλων μεσαίου και μεγάλου βεληνεκούς, το σύστημα «Spider» για αεράμυνα μικρού και μεσαίου βεληνεκούς εναντίον αεροσκαφών, ελικοπτέρων, drones και πυραύλων κρουζ, εκτός από το πολυεπίπεδο σύστημα «Barak MX» που είναι ικανό να αναχαιτίζει διαφορετικούς τύπους πυραύλων.<br /><br />Ο συγγραφέας επεσήμανε ότι παρά τις δυνατότητες που προσφέρουν αυτά τα συστήματα, οι επικριτές του έργου πιστεύουν ότι από μόνα τους δεν αποτελούν μια ολοκληρωμένη εθνική ασπίδα, αλλά μάλλον παρέχουν περιορισμένα αμυντικά στρώματα που μπορούν να ενισχύσουν τις υπάρχουσες δυνατότητες χωρίς να αντιμετωπίσουν όλα τα αμυντικά κενά που επιβάλλονται από την ελληνική γεωγραφία.<br /><br />Το ίδιο το όνομα του έργου, «Ασπίδα του Αχιλλέα», προκαλεί επίσης διαμάχη μεταξύ ορισμένων παρατηρητών, καθώς επισημαίνουν ότι ο ελληνικός μύθος συνδέθηκε με τη φήμη του Αχιλλέα ως τον ήρωα του οποίου το αδύνατο σημείο ήταν η φτέρνα του, όχι η άτρωτη ασπίδα του… και θεώρησαν το όνομα ως κάτι που είχε περισσότερο προπαγανδιστικό χαρακτήρα παρά αντανακλούσε τη στρατιωτική φύση του έργου.<br /><br />Το κόστος κατασκευής<br /><br />Ο Τούρκος συγγραφέας εξήγησε ότι ο ρωσοουκρανικός πόλεμος, καθώς και οι αντιπαραθέσεις που παρατηρήθηκαν στη Μέση Ανατολή, αποκάλυψαν ότι η αεράμυνα έχει εισέλθει σε μια νέα φάση, η οποία εξαρτάται από την αντιμετώπιση πολύπλοκων και ταυτόχρονων επιθέσεων και χρησιμοποιεί ταυτόχρονα διαφορετικούς τύπους πυραύλων και drones. <br /><br />Η επιτυχία οποιουδήποτε αμυντικού συστήματος έχει συνδεθεί με την ικανότητά του να λειτουργεί μέσα σε ένα ολοκληρωμένο δίκτυο, συνδέοντας ραντάρ, τεχνητή νοημοσύνη, ηλεκτρονικό πόλεμο, κρυπτογραφημένες επικοινωνίες και δορυφόρους, με υψηλή ταχύτητα στην ανταλλαγή πληροφοριών και τη λήψη αποφάσεων.<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο, η κατοχή ενός περιορισμένου αριθμού σύγχρονων συστημάτων αεράμυνας δεν επαρκεί για την οικοδόμηση μιας εθνικής αμυντικής ομπρέλας, ειδικά για μια χώρα με σύνθετη γεωγραφία όπως η Ελλάδα.<br /><br />Το ζήτημα δεν αφορά απλώς την αγορά στρατιωτικού εξοπλισμού, αλλά την οικοδόμηση μιας ολοκληρωμένης υποδομής ικανής να λειτουργεί αυτά τα συστήματα με ενιαίο τρόπο και να τα αναβαθμίζει συνεχώς.<br /><br />Οι επικριτές του έργου επισημαίνουν επίσης ότι η Ελλάδα δεν διαθέτει μια εξελιγμένη αμυντική βιομηχανική βάση ικανή να παράγει ή να αναπτύξει αυτά τα συστήματα εγχώρια, γεγονός που την καθιστά σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένη από ξένους προμηθευτές για συντήρηση, αναβαθμίσεις και αγορά πυρομαχικών και ανταλλακτικών.<br /><br /> Αυτό αυξάνει το μακροπρόθεσμο λειτουργικό κόστος και περιορίζει την ανεξαρτησία της στρατιωτικής λήψης αποφάσεων.<br /><br />Επιπλέον, ορισμένοι πιστεύουν ότι η δημιουργία ενός ολοκληρωμένου συστήματος αεράμυνας, που θα καλύπτει όλα τα ελληνικά εδάφη και νησιά, μπορεί να απαιτήσει επενδύσεις ύψους μεταξύ 80 και 90 δισεκατομμυρίων ευρώ, ποσό που υπερβαίνει κατά πολύ την αξία της τρέχουσας συμφωνίας.<br /><br />Υπερβαίνει επίσης τις οικονομικές δυνατότητες που διαθέτει η Ελλάδα, καθώς οι χώρες της ΕΕ δεν φαίνονται πρόθυμες να χρηματοδοτήσουν ένα έργο αυτού του μεγέθους.<br /><br />Ο συγγραφέας σημείωσε ότι το έργο «Αχίλλειος Ασπίδα» αντικατοπτρίζει τις προσπάθειες της Ελλάδας να ενισχύσει τις αμυντικές της δυνατότητες σε ένα ταχέως μεταβαλλόμενο περιφερειακό περιβάλλον.<br /><br />Ωστόσο, η επιτυχία του έργου θα εξαρτηθεί από την ικανότητά της να ξεπεράσει τις διαρθρωτικές προκλήσεις που θέτει η γεωγραφία, οι οικονομικοί πόροι και η βιομηχανική της ικανότητα. <br /><br />Η στρατηγική διάσταση των ισραηλινο-ελληνικών σχέσεων<br /><br />Η ισραηλινή συμφωνία μπορεί να προσθέσει ποιοτικές δυνατότητες στο ελληνικό σύστημα αεράμυνας, αλλά δεν φαίνεται επαρκής για να δημιουργήσει ένα ολοκληρωμένο εθνικό αμυντικό δίκτυο ικανό να παρέχει ολοκληρωμένη προστασία σε όλα τα εδάφη και τα νησιά.<br /><br />Ταυτόχρονα, το έργο αποκαλύπτει την αυξανόμενη πολιτική και στρατηγική διάσταση των ισραηλινο-ελληνικών σχέσεων. Οι συμφωνίες όπλων δεν είναι πλέον απλώς στρατιωτικές αγορές, αλλά έχουν γίνει μέρος ευρύτερων ρυθμίσεων που περιλαμβάνουν την ασφάλεια, την ενέργεια και την αναδιαμόρφωση των ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο. <br /><br />Ενώ η Αθήνα θεωρεί αυτά τα βήματα απαραίτητα για την ενίσχυση της ασφάλειάς της, οι επικριτές του έργου πιστεύουν ότι η εξάρτηση από την αγορά ξεχωριστών αμυντικών συστημάτων δεν μπορεί να αντισταθμίσει την απουσία μιας ολοκληρωμένης αμυντικής στρατηγικής ή να αντιμετωπίσει τις γεωγραφικές και διαρθρωτικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα. <br /><br />Αυτό καθιστά την «Αχίλλειο Ασπίδα» περισσότερο ένα έργο που ενισχύει ορισμένες αμυντικές δυνατότητες παρά μια ριζική μετατόπιση της περιφερειακής ισορροπίας δυνάμεων.<div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η «Αχίλλειος Ασπίδα» και η «Αχίλλειος Φτέρνα» της Ελλάδας (τουρκικό δημοσίευμα).

Η Ελλάδα επιδιώκει να επιφέρει μια ποιοτική μετατόπιση στις αμυντικές της δυνατότητες, ξεκινώντας ένα νέο έργο με την ονομασία «Αχίλλειος Ασ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Ιθάκη του Οδυσσέα ήταν η Ελευθερία, όχι μια συγκεκριμένη Πατρίδα (Τουρκική αρθρογραφία).

<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/07/%CE%BA%CE%BB%CE%B4%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%81%CE%BE%CE%B5%CF%82%CE%BF%CE%B91.jpg?ssl=1"><img height="98" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/07/%CE%BA%CE%BB%CE%B4%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%81%CE%BE%CE%B5%CF%82%CE%BF%CE%B91.jpg?resize=720%2C351&ssl=1" width="760" /></a><br /><br /><i><b>Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να επιστρέψει από εκεί που έφυγε με τις ίδιες ιδέες.</b></i><br /><br /> Το αληθινό ταξίδι του Οδυσσέα δεν είναι στις θάλασσες, αλλά μέσα στον ίδιο τον εαυτό του.<br /><br />Μερικές ιστορίες από την αρχαία Ελλάδα δεν παλιώνουν ποτέ. Επειδή δεν αφηγούνται το παρελθόν, αλλά τον ίδιο τον άνθρωπο, γράφει ο Δρ. Μπιλάλ Σαμπούρ στα τουρκικά media.<br /><br /> Ο Οδυσσέας του Ομήρου είναι αυτός ο άνθρωπος. Ο λόγος που τον διαβάζουμε ακόμα χιλιάδες χρόνια αργότερα δεν είναι μόνο επειδή είναι ένας βασιλιάς που επιστρέφει από την Τροία στην Ιθάκη.<br /><br />Ο Οδυσσέας είναι ένα από τα παλαιότερα και πιο ισχυρά σύμβολα του αγώνα της ανθρωπότητας με τον πόλεμο , τη δύναμη, τους θεούς, την αγάπη, τη μνήμη και την ίδια της την ύπαρξη.<br /><br />Μία από τις μεγαλύτερες ιστορίες στην ανθρώπινη ιστορία δεν είναι στην πραγματικότητα μια ιστορία πολέμου, αλλά μια ιστορία επιστροφής στην πατρίδα.<br /><br />Ωστόσο, η επιστροφή του Οδυσσέα δεν είναι μια συνηθισμένη επιστροφή.<br /><br /> Επειδή ένα άτομο δεν μπορεί να επιστρέψει εκεί που έφυγε με τις ίδιες ιδέες. Ο χρόνος τον αλλάζει, ο πόλεμος τον πληγώνει, η αγάπη τον μεταμορφώνει, η απώλεια τον μειώνει. Επομένως, το πραγματικό ερώτημα του Οδυσσέα δεν είναι «Πώς θα επιστρέψω στην Ιθάκη;» αλλά «Ως ποιος θα επιστρέψω στην Ιθάκη;»<br /><br />Ο σύγχρονος Οδυσσέας<br /><br />Αυτό είναι που κάνει τον Οδυσσέα ακόμα σύγχρονο. Είναι ένας ήρωας της διάνοιας, όχι της ωμής βίας. Κατακτά τον κόσμο όχι με ωμή βία, αλλά με τη διάνοια. Δεν αντιμετωπίζει τέρατα μόνο με σπαθί. Χρησιμοποιεί την ευφυΐα του, το πνεύμα του και τη στρατηγική του.<br /><br />Οι άνθρωποι δεν είναι τα πιο δυνατά, τα πιο γρήγορα ή τα πιο ανθεκτικά πλάσματα. Αλλά μπορούν να σκεφτούν, να κατανοήσουν και να ξεπεράσουν τους δικούς τους περιορισμούς.<br /><br />Η ανθρωπότητα δεν ορίζεται από την κυριαρχία της φύσης, αλλά από την ικανότητά της να την κατανοεί.<br /><br />Εδώ, ο Οδυσσέας αντιμετωπίζει έναν από τους μεγαλύτερους πνευματικούς κινδύνους της ανθρωπότητας: την επιθυμία να περιορίσει τη ζωή σε αμετάβλητους κανόνες, αδιαμφισβήτητες εντολές και τα παγωμένα μοτίβα του παρελθόντος.<br /><br />Ορισμένες οπτικές γωνίες επιδιώκουν να δουν την ανθρωπότητα όχι ως τον δημιουργό της δικής της ζωής, αλλά ως τον υπάκουο φορέα μιας καθιερωμένης τάξης από το παρελθόν.<br /><br />Οι άνθρωποι αλλάζουν, οι κοινωνίες αλλάζουν, η γνώση αλλάζει.<br /><br /> Ωστόσο, κάποιες επιδιώκουν να μετατρέψουν μια παρελθούσα τάξη σε ένα αμετάβλητο διάταγμα εσαεί.<br /><br />Ο Οδυσσέας, ωστόσο, είναι άνθρωπος της αναζήτησης, όχι της στασιμότητας, των αλυσίδων. Κάθε δογματική κατανόηση που αποξενώνει τον άνθρωπο από το δικό του νου, σώμα, επιθυμίες και ελευθερία, και που απολυτοποιεί μια ιστορική τάξη, αρνείται την ικανότητα του ανθρώπου να γίνει.<br /><br />Το θεμελιώδες πρόβλημα του κανονιστικού, ιεροποιητικού και απολυταρχικού αντιδραστισμού προκύπτει εδώ: η επιβολή μιας αμετάβλητης τάξης του παρελθόντος σε μια μεταβαλλόμενη ζωή.<br /><br />Ωστόσο, ο άνθρωπος δεν είναι αιχμάλωτος του παρελθόντος, αλλά οικοδόμος του μέλλοντος<div><br /></div><div><a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/07/image-27.png?ssl=1"><img height="311" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/07/image-27.png?resize=720%2C404&ssl=1" width="640" /></a><br /><br />Στην ιστορία του Οδυσσέα, υπάρχουν θεοί. Αλλά αυτοί οι θεοί δεν είναι τέλειοι.<br /><br />Ζηλεύουν, θυμώνουν, τιμωρούν και παρεμβαίνουν, (όλες οι ανθρώπινες αδυναμίες)<br /><br />Είναι σαν μορφές δύναμης που μεταφέρονται στους ουρανούς.<br /><br />Αλλά εδώ αναδύεται το μεγαλείο του Οδυσσέα: ακόμη και στον κόσμο των θεών, η ανθρωπότητα δεν εξαφανίζεται εντελώς.<br /><br /> Υπάρχει η μοίρα, αλλά υπάρχει και η επιλογή. Υπάρχει δύναμη, αλλά υπάρχει και η αντίσταση. Υπάρχουν θεοί, αλλά υπάρχει και η ανθρώπινη ευθύνη. Η ελευθερία δεν είναι ένας κόσμος χωρίς εμπόδια. Η ελευθερία είναι η ικανότητα να λαμβάνεις αποφάσεις παρά όλα τα εμπόδια. Ο Οδυσσέας δεν είναι ποτέ εντελώς ελεύθερος, αλλά ούτε παραδίδεται ποτέ εντελώς.<br /><br />Επομένως, ο Οδυσσέας δεν είναι μόνο μια μυθολογική μορφή, αλλά και μια πολιτική. Είναι ένας βασιλιάς που γνωρίζει το τίμημα της εξουσίας.<br /><br /> Κερδίζει μια νίκη στην Τροία, αλλά βλέπει ότι η νίκη δεν θεραπεύει το ανθρώπινο πνεύμα. Οι πόλεμοι κερδίζονται· οι άνθρωποι πεθαίνουν. Ένας βασιλιάς παίρνει μια απόφαση· οι στρατιώτες πέφτουν στο έδαφος. Μια χώρα κηρύσσει τη νίκη· οι μητέρες, οι σύζυγοι και τα παιδιά μένουν πίσω.<br /><br />Η επιστροφή του Οδυσσέα στην πατρίδα δεν είναι επομένως η θριαμβευτική πορεία ενός ήρωα πολέμου.<br /><br />Είναι η επιστροφή ενός ανθρώπου που αμφισβητεί τον εαυτό του μετά τον πόλεμο. Επειδή το πραγματικό ζήτημα δεν είναι η νίκη στον πόλεμο, αλλά το να ξέρεις πώς να ζεις μετά τον πόλεμο. Το να κερδίζεις τον πόλεμο είναι εύκολο· το να ζεις ειρηνικά είναι δύσκολο.<br /><br />Η Πηνελόπη<br /><br />Η Πηνελόπη δεν είναι η σιωπηλή φιγούρα σε αυτή την ιστορία. Δεν είναι απλώς μια γυναίκα που περιμένει. Ενώ ο Οδυσσέας πλέει στις θάλασσες, η Πηνελόπη αντιστέκεται στο πέρασμα του χρόνου. Εν μέσω της δομής εξουσίας που έχουν καθιερώσει οι άνδρες, αγωνίζεται να διατηρήσει τη δική της αποφασιστικότητα.<br /><br />Επομένως, η αφοσίωσή της δεν είναι παθητική αναμονή, αλλά ένας αγώνας για δράση. Η αγάπη δεν αφορά δύο ανθρώπους που κατέχουν ο ένας τον άλλον.<br /><br />Η αγάπη αφορά δύο ελεύθερους ανθρώπους που αναγνωρίζουν ο ένας την ελευθερία του άλλου.<br /><br />Η απεξάρτηση της νέας γενιάς<br /><br />Ο Τηλέμαχος, από την άλλη πλευρά, αντιπροσωπεύει όλους τους νέους που προσπαθούν να απελευθερωθούν από τη σκιά του πατέρα τους. Κάποια στιγμή, πρέπει κανείς να αναρωτηθεί: «Ποιος είμαι εγώ; Το άτομο που κληρονόμησε τη ζωή μου ή το άτομο που χτίζει τη δική του ζωή;» Ενώ ο Οδυσσέας επιστρέφει σπίτι, ο Τηλέμαχος αναζητά να βρει τον εαυτό του. Το ταξίδι του ενός είναι μια επιστροφή στο παρελθόν, του άλλου είναι μια γέννηση στο μέλλον.<br /><br />Ο σημερινός άνθρωπος κρύβει μέσα του τον Οδυσσέα<br /><br />Αποσπασμένος από την πατρίδα του, διχασμένος ανάμεσα σε ταυτότητες, παγιδευμένος ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον… Όλοι αναζητούμε μια Ιθάκη. Αλλά το πραγματικό σπίτι ενός ανθρώπου δεν είναι μια γεωγραφική τοποθεσία. Η Ιθάκη είναι η επιθυμία να είναι κανείς το υποκείμενο της ζωής του.<br /><br />Το πραγματικό ταξίδι του Οδυσσέα δεν λαμβάνει χώρα στις θάλασσες, αλλά μέσα στον εαυτό του.<br /><br /> Τελικά, δεν επιστρέφει απλώς στην Ιθάκη. Επιστρέφει ως ένα άτομο που έχει αποστασιοποιηθεί από τον προηγούμενο εαυτό του, έχει πληγωθεί, έχει αλλάξει και έχει ξαναγεννηθεί.<br /><br />Έτσι είναι και οι άνθρωποι.<br /><br />Η ζωή μας στέλνει σε ένα ταξίδι. Μας κάνει να χάνουμε τον εαυτό μας, μας πληγώνει, μας κάνει να ερωτευόμαστε, μας εξαπατά. Και ξαφνικά, μια μέρα επιστρέφουμε. Αλλά όταν επιστρέφουμε, συνειδητοποιούμε ότι αυτό που ψάχναμε δεν ήταν το παλιό μας σπίτι.<br /><br />Αυτό που πραγματικά ψάχναμε ήταν η ελευθερία να ξαναχτίσουμε τον εαυτό μας. Ίσως ολόκληρη η ιστορία του Οδυσσέα να μπορεί να συνοψιστεί σε μία μόνο πρόταση: Ένα άτομο δεν επιστρέφει σπίτι. Ένα άτομο αναδημιουργεί τον εαυτό του καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού του.<br /><br />Σκοπός της ανθρωπότητας η Ελευθερία<br /><br />Οι θεοί μπορούν να αποφασίσουν. Οι βασιλιάδες μπορούν να κυβερνήσουν. Η μοίρα μπορεί να δοκιμάσει. Η ιστορία μπορεί να πληγώσει. Τα δόγματα του παρελθόντος μπορεί να καλέσουν πίσω στην ανθρωπότητα. Αλλά εν μέσω όλων αυτών, η ανθρωπότητα δεν πρέπει να εγκαταλείψει τον αγώνα να είναι το υποκείμενο της δικής της ζωής. Επειδή η αληθινή Ιθάκη της ανθρωπότητας δεν είναι ένα νησί, αλλά η δυνατότητα να είναι ελεύθερα η ίδια.<br /><br />Άνθρωπος και Κοινωνία<br /><br />Ο Οδυσσέας δεν είναι απλώς ένας ήρωας του παρελθόντος. Είναι το όνομα της ανθρωπότητας, που εξακολουθεί να είναι υποχρεωμένη να ξεκινήσει ένα ταξίδι. Το καθήκον της ανθρωπότητας δεν είναι να επαναλαμβάνει μια καθιερωμένη τάξη του παρελθόντος για πάντα, αλλά να δημιουργεί το δικό της μέλλον.<br /><br />Διότι ο άνθρωπος δεν είναι παθητικός φορέας ενός δεδομένου πεπρωμένου. Είναι το δημιουργικό υποκείμενο της δικής του ζωής και του μέλλοντός του.</div><div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Ιθάκη του Οδυσσέα ήταν η Ελευθερία, όχι μια συγκεκριμένη Πατρίδα (Τουρκική αρθρογραφία).

Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να επιστρέψει από εκεί που έφυγε με τις ίδιες ιδέες. Το αληθινό ταξίδι του Οδυσσέα δεν είναι στις θάλασσες, αλ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Τραμπ χαϊδεύει τα αυτιά του Ερντογάν, αλλά ξέρει πως δεν μπορεί να του δώσει “F.35”. Ποιοι είναι οι λόγοι.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/07/trump-erdogan-1.jpg"><img height="97" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/07/trump-erdogan-1-1068x517.jpg" width="767" /></a><br /><br />Του <b>Θοδωρή Καλούδη</b><br />Μπορεί η Άγκυρα να ελπίζει σήμερα σε αλλαγή στάσης των ΗΠΑ στο θέμα των F-35; Πιστεύουμε πως όχι. Η ελπίδα πεθαίνει βέβαια τελευταία. Αλλά πίσω από τα φιλικά ανοίγματα του Ντόναλντ Τραμπ προς τον Ταγίπ Ερντογάν δεν βρίσκεται, μια οριστική αλλαγή αμερικανικής πολιτικής. Βρίσκεται περισσότερο μια προσπάθεια πολιτικής επαναπροσέγγισης της Τουρκίας. Πρόκειται όμως για μια πολιτική προσπάθεια χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο για την Άγκυρα, αφού δεν έχουν αρθεί τα πραγματικά θεσμικά εμπόδια που οδήγησαν στην αποπομπή της από το πρόγραμμα των F-35 και στην επιβολή των κυρώσεων CAATSA.<br /><br />Ο Τραμπ μπορεί να θέλει να ανοίξει ξανά τον δίαυλο με την Άγκυρα. Δεν μπορεί όμως να αγνοήσει εύκολα το Κογκρέσο, τους αμερικανικούς νόμους και το βαθύ έλλειμμα εμπιστοσύνης που έχει δημιουργήσει η υπόθεση των S-400. Με άλλα λόγια, η πόρτα μπορεί να μισανοίγει πολιτικά, αλλά θεσμικά παραμένει βαριά κλειδωμένη.<div><br />Νομικά και κοινοβουλευτικά εμπόδια<br /><br />Θυμίζουμε πως η Τουρκία αποκλείστηκε από τα F-35 μετά την αγορά των ρωσικών S-400 και οι κυρώσεις CAATSA επιβλήθηκαν το 2020. Σήμερα ο Τραμπ λέει ότι επιδιώκει να άρει τις κυρώσεις και πως θα εξετάσει την επιστροφή της Τουρκίας στο πρόγραμμα, αλλά ακόμη και ο ίδιος αναγνωρίζει ότι υπάρχουν νομικά και κοινοβουλευτικά εμπόδια.<br /><br />Το κρίσιμο σημείο είναι το Section 1245 του αμυντικού νόμου FY2020 NDAA, που απαγορεύει τη μεταφορά F-35 στην Τουρκία όσο αυτή διατηρεί τους S-400. Δηλαδή δεν αρκεί μια προεδρική χειρονομία. Χρειάζεται πειστική λύση στο θέμα των S-400: απομάκρυνση, μεταβίβαση, καταστροφή ή κάποια άλλη φόρμουλα που το Κογκρέσο θα δεχθεί ως πραγματική άρση του κινδύνου.<br /><br />Ο Τραμπ (δείχνει ότι) θέλει αλλά (ξέρει ότι) δεν μπορεί<br /><br />Δεν είναι μόνο το Κογκρέσο. Είναι και οι κύριοι διαμορφωτές της κοινής γνώμης και τα ισχυρά λόμπυς που αντιτίθενται στην εξέλιξη που πιθανότατα θα ήθελε ο Αμερικανός πρόεδρος. Τα αμερικανικά think tanks που ασχολούνται με το θέμα είναι σε μεγάλο βαθμό αρνητικά:<br /><br />Το Foundation for Defense of Democracies (FDD) που εκφράζει ένα σημαντικό τμήμα του αμερικανικού στρατηγικού κατεστημένου, υποστηρίζει ότι η επαναφορά της Τουρκίας στα F-35 θα προσέκρουε τόσο στο CAATSA όσο και στο Section 1245, όσο η Άγκυρα εξακολουθεί να «κατέχει» τους S-400. Επιμένει επίσης πως ακόμη και αν απομακρυνθούν οι S-400, η Τουρκία δεν πρέπει να επανενταχθεί αυτόματα, διότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο τεχνικό αλλά βαθιά στρατηγικό.<br /><br />Το Jewish Institute for National Security of America (JINSA), ένα από τα παλαιότερα και πιο επιδραστικά αμερικανικά think tanks στον χώρο της άμυνας και της στρατηγικής, πάει ακόμη πιο πέρα: λέει ότι ακόμη και αν φύγουν οι S-400, αυτό πρέπει να θεωρηθεί αφετηρία νέας αξιολόγησης. Για το JINSA, το πρόβλημα δεν είναι πλέον οι πύραυλοι αλλά η εμπιστοσύνη: Μετά από χρόνια συγκρούσεων για τους S-400,τις σχέσεις με τη Ρωσία, τη στάση απέναντι στη Hamas, τις επιχειρήσεις στη Συρία, τις εντάσεις με την Ελλάδα και την Κύπρο,η Τουρκία αντιμετωπίζεται πλέον ως δύσκολος σύμμαχος, όχι ως αυτονόητος στρατηγικός εταίρος.<br />Οι κανόνες της γεωοικονομίας<br /><br />Υπάρχει και ένα βαθύτερο ζήτημα: Η γεωπολιτική δίνει τη σκυτάλη στη γεωοικονομία. Στο πλαίσιο αυτό, οι συμμαχίες καλούνται να καλύψουν τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Και στην περιοχή μας οι επιλογές των ΗΠΑ έχουν κριθεί: Οι ενεργειακές υποδομές της Μέσης Ανατολής και οι μελλοντικοί άξονες μεταφοράς ενέργειας στην Ευρώπη προστατεύονται από το στόλο F-35 του Ισραήλ και αργότερα της Σαουδικής Αραβίας και της Ελλάδας. Η Τουρκία έμεινε έξω από το ενεργειακό “παιχνίδι” και έξω από τους σχεδιαζόμενους άξονες μεταφοράς ενέργειας και αγαθών από την Ινδία και τη Μέση Ανατολή έως την Ευρώπη. Θα μείνει καθ’ όλες τις ενδείξεις και έξω από την προστασία τους – συνεπώς χωρίς F-35.<br /><br />Άρα, η αλήθεια πίσω από τις φιλοφρονήσεις Τραμπ προς Ερντογάν είναι διπλή: ο Τραμπ θέλει να ξαναφέρει την Τουρκία πιο κοντά στη Δύση και να επιβραβεύσει τον Ερντογάν γεωπολιτικά. Όμως η Ουάσιγκτον δεν είναι μόνο Λευκός Οίκος. Είναι και Κογκρέσο, νόμοι, Πεντάγωνο, Ισραήλ, ελληνικό και αρμενικό λόμπι, και ένα βαθύ διακομματικό έλλειμμα εμπιστοσύνης προς την Άγκυρα. Και βεβαίως η γεωοικονομία που ορίζει τις νέες συμμαχίες.<br /><br />Ο Τραμπ μπορεί να θέλει να ανοίξει την πόρτα στον Ερντογάν. Ακόμα κι έτσι, ο τούρκος πρόεδρος δεν μπορεί όμως να την περάσει.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Τραμπ χαϊδεύει τα αυτιά του Ερντογάν, αλλά ξέρει πως δεν μπορεί να του δώσει “F.35”. Ποιοι είναι οι λόγοι.

Του Θοδωρή Καλούδη Μπορεί η Άγκυρα να ελπίζει σήμερα σε αλλαγή στάσης των ΗΠΑ στο θέμα των F-35; Πιστεύουμε πως όχι. Η ελπίδα πεθαίνει βέβαι...

Διαβάστε την συνέχεια

«Η πιθανότητα νέων εντάσεων στην Ανατολική Μεσόγειο», τουρκική ανάλυση.

<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/06/lajsdorjwe.jpg?ssl=1"><img height="116" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/06/lajsdorjwe.jpg?resize=720%2C416&ssl=1" width="783" /></a><br /><br />Το σχέδιο νόμου για την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της Τουρκίας έχει αναζωπυρώσει τις συζητήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο σχετικά με τους ενεργειακούς πόρους, τις περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας και τα αλιευτικά δικαιώματα, γράφει τουρκικό δημοσίευμα.<br /><br />Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι ο κανονισμός θα μπορούσε να επηρεάσει τις περιφερειακές ισορροπίες και να επιταχύνει την αναζήτηση νέων πρωτοβουλιών συνεργασίας.<br /><br />Η προετοιμασία ενός νέου νόμου από την Τουρκία που αποσκοπεί στον επαναπροσδιορισμό των περιοχών θαλάσσιας δικαιοδοσίας της έχει πυροδοτήσει μια νέα συζήτηση στην ενεργειακή και ναυτιλιακή εξίσωση στην Ανατολική Μεσόγειο. Ο κανονισμός, που εκπονήθηκε από το κυβερνών κόμμα, στοχεύει στη δημιουργία του νομικού πλαισίου για την ανακήρυξη Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) που εκτείνεται έως και 200 ​​ναυτικά μίλια από τις ακτές της Τουρκίας.<br /><br />Εάν το νομοσχέδιο γίνει νόμος, η Τουρκία θα είναι σε θέση να ορίσει τη θαλάσσια δικαιοδοσία της με μεγαλύτερη σαφήνεια στο πλαίσιο των οικονομικών δικαιωμάτων που χορηγούνται στα κράτη βάσει του διεθνούς δικαίου.<br /><br />Ωστόσο, πιστεύεται ότι αυτό το βήμα θα μπορούσε να αναζωπυρώσει μακροχρόνιες διαφορές για τα θαλάσσια σύνορα, ιδίως με την Ελλάδα και την Κύπρο.<br /><br />Ο ενεργειακός ανταγωνισμός επιστρέφει στην ατζέντα<br /><br />Η Ανατολική Μεσόγειος έχει αναδειχθεί σε βασικό κόμβο στην παγκόσμια ενεργειακή ατζέντα τα τελευταία χρόνια λόγω των νεοανακαλυφθέντων αποθεμάτων φυσικού αερίου.<br /><br />Το δυναμικό υδρογονανθράκων της περιοχής έχει οδηγήσει πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας, της Ελλάδας, της Κύπρου, της Αιγύπτου και του Ισραήλ, να ακολουθήσουν πιο ενεργές πολιτικές σχετικά με τη θαλάσσια δικαιοδοσία τους.<br /><br />Η Τουρκία έχει αντιταχθεί σε ορισμένες συμφωνίες οριοθέτησης θαλάσσιων περιοχών που έχουν υπογραφεί στο παρελθόν μεταξύ Αιγύπτου, Ελλάδας και Κύπρου, υποστηρίζοντας ότι αυτές οι συμφωνίες αγνοούν τα δικαιώματά της.<br /><br />Η συμφωνία οριοθέτησης θαλάσσιων περιοχών που υπέγραψε η Άγκυρα με τη Λιβύη το 2019 ήταν επίσης ένα από τα σημαντικά σημεία καμπής στην πάλη για την εξουσία στην περιοχή.<br /><br />Ο νέος κανονισμός ερμηνεύεται ως ένα νέο βήμα στην αποφασιστικότητα της Τουρκίας να προστατεύσει τα δικαιώματα και τα συμφέροντά της στις θάλασσες.<br /><br />Ερωτηματικά παραμένουν στη γραμμή Άγκυρας – Καΐρου<br /><br />Μία από τις πιο εντυπωσιακές πτυχές του νομοσχεδίου είναι ο πιθανός αντίκτυπός του στις σχέσεις με την Αίγυπτο.<br /><br />Η Άγκυρα και το Κάιρο, οι οποίες έχουν εισέλθει σε μια διαδικασία πολιτικής ομαλοποίησης τα τελευταία χρόνια, έχουν σημειώσει σημαντική πρόοδο στο εμπόριο και τις επενδύσεις.<br /><br />Ο όγκος των εμπορικών συναλλαγών μεταξύ των δύο χωρών προβλέπεται να φτάσει τα 6,8 δισεκατομμύρια δολάρια το 2025, με αμφότερες τις πλευρές να στοχεύουν στην αύξηση αυτού του αριθμού στα 15 δισεκατομμύρια δολάρια τα επόμενα χρόνια.<br /><br /> Οι τουρκικές επενδύσεις στην Αίγυπτο υπερβαίνουν τα 3 δισεκατομμύρια δολάρια και περίπου 1.700 τουρκικές εταιρείες δραστηριοποιούνται στη χώρα.<br /><br />Παρά τη θετική εικόνα στις οικονομικές σχέσεις, αναφέρεται ότι το Κάιρο παρακολουθεί στενά τις νέες εξελίξεις σχετικά με τις περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Οι ειδικοί πιστεύουν ότι τα κοινά συμφέροντα στην ενέργεια και το εμπόριο μπορούν να αποτρέψουν πιθανές διαφωνίες μεταξύ των δύο χωρών.<br /><br />Η Αίγυπτος στοχεύει να γίνει ενεργειακός κόμβος<br /><br />Η έμφαση της Αιγύπτου στις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο πηγάζει από την ενεργειακή της στρατηγική. Έχοντας ενισχύσει τη φιλοδοξία της να γίνει περιφερειακός ενεργειακός κόμβος χάρη στα μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου που ανακαλύφθηκαν τα τελευταία χρόνια, η κυβέρνηση του Καΐρου στοχεύει στην υγροποίηση του φυσικού αερίου της Μεσογείου και στην παράδοσή του στις παγκόσμιες αγορές.<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο, η Τουρκία έχει υπογράψει διάφορες συμφωνίες με περιφερειακούς παραγωγούς ενέργειας όπως η Αίγυπτος, το Ισραήλ και η Κύπρος, και είναι επίσης μεταξύ των κορυφαίων παραγόντων στο Φόρουμ Φυσικού Αερίου της Ανατολικής Μεσογείου, το οποίο ιδρύθηκε για την ανάπτυξη της ενεργειακής συνεργασίας.<br /><br />Συνεργασία ή ανταγωνισμός;<br /><br />Σύμφωνα με τους ειδικούς, η ρύθμιση της ΑΟΖ της Τουρκίας δεν είναι μόνο ένα νομικό βήμα, αλλά και μια στρατηγική κίνηση με τη δυνατότητα να επηρεάσει την ισορροπία δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Ωστόσο, τα αυξανόμενα κοινά συμφέροντα των χωρών της περιοχής στον τομέα της ενέργειας, του εμπορίου και των επενδύσεων υποδηλώνουν ότι οι πιθανές εντάσεις μπορούν να αντιμετωπιστούν μέσω διπλωματικών μέσων.<br /><br /> Συγκεκριμένα, οι αναπτυσσόμενες σχέσεις της Αιγύπτου με την Τουρκία, την Ελλάδα και την Κύπρο θα μπορούσαν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην αναζήτηση περιφερειακής συμφιλίωσης.<br /><br />Οι ειδικοί τονίζουν ότι η επίτευξη διαρκούς σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο απαιτεί τον καθορισμό των θαλάσσιων ζωνών στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου, την αύξηση των τεχνικών μελετών και την ενίσχυση της περιφερειακής συνεργασίας.<br /><br />Διαφορετικά, προειδοποιούν, ο ανταγωνισμός για τους ενεργειακούς πόρους θα μπορούσε να ανοίξει την πόρτα σε νέες πολιτικές και οικονομικές εντάσεις<div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Η πιθανότητα νέων εντάσεων στην Ανατολική Μεσόγειο», τουρκική ανάλυση.

Το σχέδιο νόμου για την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της Τουρκίας έχει αναζωπυρώσει τις συζητήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο σχετικά με ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκική πρόταση για βάση στην Κύπρο ενώ η Άγκυρα στέλνει μηνύματα σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.

<img height="133" src="https://geopolitico.gr/wp-content/uploads/2026/05/a-sovereign-turkish-base-in-cyprus-might-solve-decades-long-deadlock-3220684_20260526094202.jpg" width="752" /><br /><br /><div>Στο επίκεντρο αυτής της προσέγγισης τοποθετεί την παραχώρηση στην Τουρκία μιας στρατιωτικής βάσης στην Κύπρο, την οποία παρουσιάζει ως μηχανισμό αποσυμπίεσης και ως πιθανό «κλειδί» για την επανεκκίνηση των διαπραγματεύσεων.<br />Μια πρόταση που επαναφέρει με ευθύ τρόπο το ζήτημα της μόνιμης τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας στην Κύπρο καταθέτει ο Τούρκος αναλυτής Μπατού Κιναϊγιγκίτ, σε άρθρο του στην αγγλόφωνη ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Türkiye υποστηρίζοντας ότι το Κυπριακό παραμένει σε διαρκές αδιέξοδο επειδή οι παραδοσιακές διπλωματικές προσεγγίσεις έχουν αποτύχει.<br /><br />Κατά την άποψή του, χρειάζεται μια «ριζικά νέα σκέψη» για να υπάρξει συνολική διευθέτηση. Στο επίκεντρο αυτής της προσέγγισης τοποθετεί την παραχώρηση στην Τουρκία μιας στρατιωτικής βάσης στην Κύπρο, την οποία παρουσιάζει ως μηχανισμό αποσυμπίεσης και ως πιθανό «κλειδί» για την επανεκκίνηση των διαπραγματεύσεων.<br /><br />Η τοποθέτηση αυτή έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία η Άγκυρα ανεβάζει ξανά τους τόνους για Κύπρο, Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο. Ο υπουργός Άμυνας της Τουρκίας, Γιασάρ Γκιουλέρ, μιλώντας σε τελετή στην Αδριανούπολη, στο κέντρο συνοριακού λόχου Arda της 9ης Ταξιαρχίας Συνόρων, υπογράμμισε ότι η Τουρκία προστατεύει αποφασιστικά τα δικαιώματα και τα συμφέροντά της στη «Γαλάζια Πατρίδα» και τη «Γαλάζια/Εναέρια Πατρίδα», δηλαδή σε θάλασσα και αέρα.<br /><br />Ο Γκιουλέρ ανέφερε ότι η Τουρκία επιδιώκει την ειρήνη και τη σταθερότητα, αλλά ξεκαθάρισε πως αυτό δεν σημαίνει ότι θα κάνει υποχωρήσεις στα «εθνικά δικαιώματα και συμφέροντά» της. Όπως είπε, η στάση της Άγκυρας στο Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο και την Κύπρο στηρίζεται, κατά την τουρκική ανάγνωση, στο διεθνές δίκαιο.<br /><br />Ο Τούρκος υπουργός Άμυνας δήλωσε ακόμη ότι η Άγκυρα δεν αποδέχεται «τετελεσμένα» και «μαξιμαλιστικές πρωτοβουλίες» που, όπως υποστήριξε, στρέφονται κατά των τουρκικών δικαιωμάτων και συμφερόντων. Έθεσε επίσης ξανά θέμα αποστρατιωτικοποίησης νησιών του Αιγαίου, ισχυριζόμενος ότι ο εξοπλισμός τους δεν συνάδει με τις σχέσεις καλής γειτονίας, το πνεύμα της συμμαχίας και το διεθνές δίκαιο.<br /><br />Στο κυπριακό σκέλος, ο Γκιουλέρ έστειλε σαφές μήνυμα συνέχισης του ρόλου της Τουρκίας ως εγγυήτριας δύναμης. «Η στάση μας για την ασφάλεια, την ειρήνη και την προστασία των δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων αδελφών μας είναι ξεκάθαρη. Η Τουρκία, όπως πάντα, θα συνεχίσει και σήμερα να στέκεται στο πλευρό των ομοεθνών της ως εγγυήτρια χώρα, προστατεύοντας την ασφάλεια και τα δικαιώματά τους», ανέφερε.<br /><br />Οι δηλώσεις αυτές κουμπώνουν με το σκεπτικό του Κιναϊγιγκίτ, ο οποίος θέτει ως κεντρικό ζήτημα την ασφάλεια των Τουρκοκυπρίων. Όπως υποστηρίζει, επειδή οι Τουρκοκύπριοι αποτελούν μειονότητα, η ασφάλεια είναι για την κοινότητά τους το σημαντικότερο θέμα. Η πολιτική ασφάλεια, κατά τον ίδιο, μπορεί να επιτευχθεί μέσω ισότιμου καθεστώτος με τους Ελληνοκύπριους, ενώ η στρατιωτική ασφάλεια απαιτεί νέο πλαίσιο.<br /><br />Στο επιχείρημά του παραπέμπει στις Συνθήκες του 1960, οι οποίες προέβλεπαν ελληνική και τουρκική στρατιωτική παρουσία στο νησί και όριζαν την Ελλάδα, την Τουρκία και το Ηνωμένο Βασίλειο ως εγγυήτριες δυνάμεις του κυπριακού συντάγματος. Κατά τον Κιναιγίγκιτ, μια νέα ρύθμιση θα πρέπει να απαντά στις ανησυχίες των Τουρκοκυπρίων για την ασφάλειά τους.<br /><br />Στην πραγματικότητα, όμως, η πρόταση δεν περιορίζεται στην τουρκοκυπριακή κοινότητα. Ο Τούρκος αναλυτής συνδέει ευθέως το Κυπριακό με τις γεωστρατηγικές ανησυχίες της Άγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Υποστηρίζει ότι η Κύπρος βρίσκεται ακριβώς απέναντι από την Τουρκία, πέρα από τον Κόλπο της Αλεξανδρέττας, όπου βρίσκεται στρατηγικής σημασίας τουρκικός λιμένας. Με βάση αυτή τη γεωγραφική ανάγνωση, η Άγκυρα αντιμετωπίζει την Κύπρο όχι απλώς ως πολιτικό ή δικοινοτικό ζήτημα, αλλά ως κρίσιμο σημείο για την ασφάλεια και την πρόσβασή της προς την ανοιχτή θάλασσα.<br /><br />«Αν κοιτάξει κανείς τον χάρτη, θα διαπιστώσει ότι το πέρασμα μεταξύ της Τουρκίας και της Κύπρου αποτελεί τη μόνη ασφαλή πρόσβαση της Τουρκίας στα ανοιχτά της θάλασσας», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Κιναιγίγκιτ.<br /><br />Κατά την άποψή του, η Τουρκία είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη σε οποιαδήποτε πιθανή απειλή που θα μπορούσε να προέλθει από την Κύπρο. Γι’ αυτό υποστηρίζει ότι, εάν αντιμετωπιστούν ταυτόχρονα οι ανησυχίες των Τουρκοκυπρίων και της Τουρκίας σε θέματα ασφάλειας, μπορεί να ανοίξει ο δρόμος για μια διαρκή λύση στο νησί και για ευρύτερη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο.<br />Ο ίδιος εκτιμά ότι μια τέτοια λύση θα μπορούσε να συμβάλει και στην αποκλιμάκωση των ελληνοτουρκικών διαφορών, επειδή θα απαντούσε στις στρατηγικές ανησυχίες της Τουρκίας.<br /><br />Το πρόβλημα, όμως, είναι προφανές. Για τη Λευκωσία και την Αθήνα, η ιδέα παραχώρησης τουρκικής στρατιωτικής βάσης στην Κύπρο δεν μπορεί να θεωρηθεί ουδέτερη πρόταση ασφαλείας. Η Κύπρος παραμένει από το 1974 με το βόρειο τμήμα της υπό τουρκική κατοχή, ενώ το ζήτημα της αποχώρησης των κατοχικών στρατευμάτων και της κατάργησης των εγγυήσεων αποτελεί βασικό πυρήνα κάθε σοβαρής συζήτησης για λύση. Επίσης, τα κατεχόμενα αποτελούν πλέον πρόβλημα ασφαλείας για το Ισραήλ, οπότε μια τέτοια εξέλιξη (δημιουργία τουρκικής στρατιωτικής βάσης) θα ξεπερνούσε τις κόκκινες γραμμές για την Ιερουσαλήμ.<br /><br />Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι δηλώσεις Γκιουλέρ περί προστασίας των Τουρκοκυπρίων, μη αποδοχής «τετελεσμένων» και υπεράσπισης της «Γαλάζιας Πατρίδας» δείχνουν ότι η τουρκική στρατηγική δεν βλέπει την Κύπρο μόνο ως πεδίο διακοινοτικής διευθέτησης. Τη βλέπει ως στρατηγικό προγεφύρωμα, ως χώρο ελέγχου της Ανατολικής Μεσογείου και ως κομμάτι μιας ευρύτερης αρχιτεκτονικής πίεσης προς Ελλάδα και Κύπρο. Αποκαλυπτικό ήταν το δημοσίευμα στο Nordic Monitor, που ανέφερε, ότι η Τουρκία μετατρέπει τα κατεχόμενα σε στρατηγική γραμμή άμυνας απέναντι σε Ισραήλ και Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Η πρόταση Κιναϊγιγκίτ, σε συνδυασμό με τις δηλώσεις του Τούρκου υπουργού Άμυνας, δείχνει καθαρά πού κινείται η τουρκική σκέψη: όχι προς την αποστρατιωτικοποίηση της Κύπρου, αλλά προς τη θεσμοποίηση της τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας με νέα μορφή.<br /><br />Και αυτό είναι το κρίσιμο σημείο. Αντί το Κυπριακό να οδηγείται σε λύση που θα αποκαθιστά πλήρως την κυριαρχία και την ασφάλεια της Κυπριακής Δημοκρατίας, η Άγκυρα επιχειρεί να παρουσιάσει τη μόνιμη τουρκική στρατιωτική παρουσία ως προϋπόθεση σταθερότητας. Με άλλα λόγια, ζητά να μετατραπεί το πρόβλημα σε θεμέλιο της λύσης.<br /><br />Αξίζει να σημειωθεί, ότι δεν είναι τυχαία η χρονική συγκυρία που δημοσιεύονται τέτοια κείμενα. Υπενθυμίζεται, ότι τις προηγούμενες ημέρες ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Χριστοδουλίδης, επισκέφτηκε το Νέο Δελχί, όπου Κύπρος και Ινδία υπέγραψαν στρατηγική συμφωνία, η οποία αλλάζει τη γεωπολιτική εξίσωση, καθότι περιλαμβάνει συνεργασία στον αμυντικό τομέα με φόντο τον διάδρομο IMEC.</div><div><br /></div><div><a href="https://geopolitico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκική πρόταση για βάση στην Κύπρο ενώ η Άγκυρα στέλνει μηνύματα σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.

Στο επίκεντρο αυτής της προσέγγισης τοποθετεί την παραχώρηση στην Τουρκία μιας στρατιωτικής βάσης στην Κύπρο, την οποία παρουσιάζει ως μηχαν...

Διαβάστε την συνέχεια

Το διπλό παιχνίδι του Ερντογάν απέναντι στον ισλαμισμό και στο κουρδικό ζήτημα.

<img src="https://geopolitico.gr/wp-content/uploads/2026/04/b_erdogan-1.jpg" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ένα δίκτυο που παλαιότερα τα τουρκικά δικαστήρια αντιμετώπιζαν ως απειλή για τη συνταγματική τάξη, σήμερα εμφανίζεται μέσα από νέες αποφάσεις ως υπόθεση κοινής εγκληματικότητας.</span></h3>Τον δρόμο σε κουρδικό ισλαμιστικό δίκτυο ανοίγει ξανά η Τουρκία σε ένα διπλό παιχνίδι του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν απέναντι στον ισλαμισμό και στο κουρδικό ζήτημα. Η κυβέρνηση αντιμετωπίζει με επιείκεια ριζοσπαστικές ισλαμιστικές ομάδες όταν τις θεωρεί χρήσιμες ως αντίβαρο απέναντι σε άλλες δυνάμεις της αντιπολίτευσης ή σε εσωτερικούς αντιπάλους.<br /><br />Γράφει ο Χρήστος Κωνσταντινίδης<br /><br />Σοβαρές αποκαλύψεις για τη στάση της Τουρκίας απέναντι σε ριζοσπαστικό κουρδικό ισλαμιστικό δίκτυο φέρνει στο φως ο Αμπντουλάχ Μποζκούρτ στο Nordic Monitor. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η κυβέρνηση Ερντογάν επέτρεψε ουσιαστικά την επανεμφάνιση του KİDH, δηλαδή του «Κινήματος Ισλαμικής Επανάστασης του Κουρδιστάν», μέσω δικαστικών αποφάσεων που αποδόμησαν παλαιότερες καταδίκες για τρομοκρατία.<br /><br />Το δίκτυο KİDH εμφανίστηκε τη δεκαετία του 1990 και συνδύαζε τον κουρδικό εθνικισμό με ριζοσπαστική ισλαμιστική ιδεολογία. Στόχος του, σύμφωνα με τουρκικά δικαστικά και αστυνομικά έγγραφα που επικαλείται το Nordic Monitor, ήταν η δημιουργία ανεξάρτητου κουρδικού ισλαμικού κράτους σε περιοχές της Τουρκίας, της Συρίας, του Ιράκ και του Ιράν.<br /><br />Η υπόθεση αποκτά ιδιαίτερη σημασία μετά την απόφαση τουρκικού δικαστηρίου στις 13 Μαΐου 2026, με την οποία επτά κατηγορούμενοι απαλλάχθηκαν από την κατηγορία της απόπειρας ανατροπής της συνταγματικής τάξης. Οι ίδιοι είχαν καταδικαστεί παλαιότερα για ένοπλη ληστεία τράπεζας που, κατά τις τότε δικαστικές κρίσεις, έγινε για τη χρηματοδότηση του KİDH.<br /><br />Η αρχική υπόθεση αφορούσε ένοπλη ληστεία σε υποκατάστημα της Ziraat Bank στο Ντιγιάρμπακιρ το 2009. Τα δικαστήρια είχαν κρίνει τότε ότι η ληστεία έγινε για λογαριασμό της οργάνωσης, με σκοπό τη χρηματοδότηση δράσεων και προπαγάνδας. Στη νέα δίκη, όμως, οι κατηγορούμενοι παρουσίασαν την πράξη ως κοινό ποινικό αδίκημα, υποστηρίζοντας ότι ενήργησαν για προσωπικούς οικονομικούς λόγους. Το δικαστήριο αποδέχθηκε αυτή τη γραμμή και αφαίρεσε από την υπόθεση τη διάσταση της τρομοκρατίας.<br /><br />Κατά το Nordic Monitor, αυτή η εξέλιξη δεν αποτελεί μεμονωμένο δικαστικό γεγονός. Αντιθέτως, εντάσσεται σε ευρύτερη μεταβολή της τουρκικής Δικαιοσύνης μετά τις εκκαθαρίσεις που πραγματοποίησε η κυβέρνηση Ερντογάν σε δικαστικό σώμα και αστυνομία την περίοδο 2014-2017. Το δημοσίευμα υποστηρίζει ότι δικαστήρια, πλέον ελεγχόμενα από ισλαμιστές δικαστές διορισμένους επί Ερντογάν, αναθεώρησαν υποθέσεις που παλαιότερα αντιμετώπιζαν το KİDH ως σοβαρή απειλή εθνικής ασφάλειας.<br /><br />Τα έγγραφα που παρουσιάζει το Nordic Monitor περιγράφουν το KİDH ως οργανωμένο δίκτυο με ιδεολογική δομή, πυρήνες στρατολόγησης, ένοπλες μονάδες και μηχανισμούς χρηματοδότησης. Η οργάνωση φέρεται να είχε αναπτύξει τετραφασική στρατηγική: ιδεολογική κατήχηση, στρατολόγηση σε μικρούς πυρήνες, μαζικοποίηση και τελικά ένοπλη εξέγερση κατά της κρατικής εξουσίας.<br /><br />Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, το δίκτυο δραστηριοποιήθηκε σε Ντιγιάρμπακιρ, Μπάτμαν, Βαν, Ελαζίγ, Γκαζιαντέπ και Μαλάτεια, ενώ δημιούργησε ένοπλες ομάδες με την ονομασία «Μονάδες Ένοπλης Άμυνας». Τα μέλη τους λάμβαναν εκπαίδευση σε συλλογή πληροφοριών, παρακολούθηση, χρήση όπλων, κατασκευή εκρηκτικών, αναγνώριση στόχων και ένοπλες ληστείες.<br /><br />Ιδιαίτερο ρόλο στο δίκτυο είχε το περιοδικό Mizgin, το οποίο οι τουρκικές αρχές είχαν χαρακτηρίσει προπαγανδιστικό όργανο της οργάνωσης. Το περιοδικό προωθούσε την ιδέα ενός ανεξάρτητου κουρδικού ισλαμικού κράτους και δημοσίευσε χάρτες με τίτλους όπως «Ανεξάρτητο Κράτος του Κουρδιστάν» και «Ανεξάρτητο Ισλαμικό Κράτος του Κουρδιστάν».<br /><br />Το Nordic Monitor αναφέρει ακόμη ότι το KİDH χρησιμοποίησε νόμιμες ενώσεις και φιλανθρωπικές δομές ως βιτρίνα. Κεντρικό ρόλο είχε η Toplum-Der, ένωση που εμφανιζόταν ως φορέας εκπαίδευσης, αλληλεγγύης και ανθρωπιστικής βοήθειας, αλλά σύμφωνα με τις έρευνες κάλυπτε στρατολόγηση και ιδεολογική κατήχηση.<br /><br />Το κρίσιμο συμπέρασμα του δημοσιεύματος είναι πολιτικό. Ο Μποζκούρτ υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση Ερντογάν αντιμετωπίζει με επιείκεια ριζοσπαστικές ισλαμιστικές ομάδες όταν τις θεωρεί χρήσιμες ως αντίβαρο απέναντι σε άλλες δυνάμεις της αντιπολίτευσης ή σε εσωτερικούς αντιπάλους. Έτσι, η τουρκική Δικαιοσύνη εμφανίζει πλέον αντιφατική στάση. Από τη μία πλευρά διώκει σκληρά πολιτικούς αντιπάλους του καθεστώτος και από την άλλη υποβαθμίζει υποθέσεις οργανώσεων με ανοιχτά αντισυνταγματική και τζιχαντιστική ιδεολογία.<br /><br />Η υπόθεση φωτίζει ξανά το πρόβλημα της εργαλειοποίησης της Δικαιοσύνης στην Τουρκία. Οι χαρακτηρισμοί περί «τρομοκρατίας» δεν εφαρμόζονται πλέον με ενιαία νομικά κριτήρια, αλλά φαίνεται να εξαρτώνται από τις πολιτικές ανάγκες της κυβέρνησης Ερντογάν. Αυτό ακριβώς αναδεικνύει το Nordic Monitor. Ένα δίκτυο που παλαιότερα τα τουρκικά δικαστήρια αντιμετώπιζαν ως απειλή για τη συνταγματική τάξη, σήμερα εμφανίζεται μέσα από νέες αποφάσεις ως υπόθεση κοινής εγκληματικότητας.<br /><br />Για την περιοχή, η εξέλιξη έχει βαρύνουσα σημασία. Η Τουρκία εμφανίζεται να παίζει διπλό παιχνίδι απέναντι στον ισλαμισμό και στο κουρδικό ζήτημα, άλλοτε καταστέλλοντας και άλλοτε χαλαρώνοντας την πίεση, ανάλογα με τις πολιτικές προτεραιότητες της Άγκυρας. Το αποτέλεσμα, όπως προειδοποιεί το Nordic Monitor, είναι η κανονικοποίηση ενός βίαιου εξτρεμιστικού δικτύου που επιδίωκε τη διάλυση της συνταγματικής τάξης και την εγκαθίδρυση υπερεθνικής ισλαμικής κουρδικής οντότητας με βάση τη σαρία.<div><br /></div><div><a href="https://geopolitico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το διπλό παιχνίδι του Ερντογάν απέναντι στον ισλαμισμό και στο κουρδικό ζήτημα.

Ένα δίκτυο που παλαιότερα τα τουρκικά δικαστήρια αντιμετώπιζαν ως απειλή για τη συνταγματική τάξη, σήμερα εμφανίζεται μέσα από νέες αποφάσει...

Διαβάστε την συνέχεια

Άγκυρα: Από τη «Γαλάζια Πατρίδα» στο «νομικό πόλεμο». Πώς τα διεθνή ινστιτούτα βλέπουν τον νέο τουρκικό αναθεωρητισμό.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/me-nomo-i-galazia-patrida-stin-toyrkia.jpg"><img height="133" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/me-nomo-i-galazia-patrida-stin-toyrkia-696x464.jpg" width="745" /></a><br /><br />Τα τελευταία χρόνια, η εικόνα της Τουρκίας στα μεγάλα δυτικά στρατηγικά ινστιτούτα έχει αλλάξει αισθητά. Οργανισμοί όπως το International Institute for Strategic Studies (IISS), το Royal United Services Institute (RUSI), το CSIS και το Council on Foreign Relations δεν αντιμετωπίζουν πλέον την Άγκυρα ως μια κλασική «αντιδυτική δύναμη», αλλά ως κάτι πιο σύνθετο και δυνητικά πιο δύσκολο να διαχειριστεί η Δύση:<br /><br />Mια «autonomous transactional power», όπως χαρακτηριστικά την αναφέρουν. Δηλαδή, η Τουρκία είναι μια χώρα που παραμένει εντός του ΝΑΤΟ και του δυτικού συστήματος ασφαλείας, αλλά ταυτόχρονα αμφισβητεί επιλεκτικά βασικούς κανόνες της δυτικής διεθνούς τάξης όταν θεωρεί ότι αυτό εξυπηρετεί τα γεωπολιτικά της συμφέροντα.<br /><br />Αυτή η αλλαγή οπτικής είναι κρίσιμη και για την Ελλάδα, διότι μεταφέρει το ζήτημα της τουρκικής στρατηγικής από το επίπεδο μιας διμερούς έντασης σε ένα πολύ ευρύτερο διεθνές πλαίσιο αναθεωρητισμού. Η «Γαλάζια Πατρίδα» δεν αντιμετωπίζεται πλέον από πολλά think tanks απλώς ως μια επιθετική ρητορική απέναντι στην Αθήνα ή τη Λευκωσία, αλλά ως μέρος μιας παγκόσμιας τάσης όπου περιφερειακές δυνάμεις επιχειρούν να επανακαθορίσουν κανόνες, θαλάσσιες ζώνες και σφαίρες επιρροής.<div><br />Η εφαρμογή του lawfare<br /><br />Στο επίκεντρο αυτής της στρατηγικής βρίσκεται πλέον το λεγόμενο lawfare – η χρήση δηλαδή του νόμου ως εργαλείου γεωπολιτικής πίεσης. Η Τουρκία επιχειρεί να ενσωματώσει σταδιακά τη «Γαλάζια Πατρίδα» και τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο στο εσωτερικό της νομικό σύστημα, επιδιώκοντας να μετατρέψει μια μονομερή γεωπολιτική θέση σε «κανονικότητα». Αυτό ακριβώς προκαλεί ανησυχία σε διεθνείς αναλυτές, καθώς θεωρούν ότι η σταδιακή θεσμοθέτηση τέτοιων διεκδικήσεων δημιουργεί νέα τετελεσμένα που μελλοντικά μπορούν να χρησιμοποιηθούν τόσο διπλωματικά όσο και επιχειρησιακά.<br /><br />Η Τουρκία δεν είναι μόνη…<br /><br />Η Τουρκία δεν είναι η μόνη χώρα που ακολουθεί αυτή τη στρατηγική. Τα διεθνή ινστιτούτα εντοπίζουν παρόμοια μοτίβα στην Κίνα στη Νότια Σινική Θάλασσα, στο Ιράν στα Στενά του Ορμούζ και ακόμη και στη Ρωσία στην Αρκτική. Το κοινό στοιχείο είναι η προσπάθεια μετατροπής διεθνών ή αμφισβητούμενων περιοχών σε ζώνες εθνικής δικαιοδοσίας μέσω εσωτερικής νομοθεσίας, διοικητικών πράξεων ή στρατιωτικής παρουσίας χαμηλής έντασης.<br /><br />Σύμφωνα με αυτή τη σχολή σκέψης, η Τουρκία αξιοποιεί πλέον ένα ολόκληρο πλέγμα εργαλείων πίεσης: στρατιωτική ισχύ, drones, ενεργειακή γεωπολιτική, μεταναστευτικές ροές, περιφερειακές συμμαχίες και νομική αμφισβήτηση διεθνών συνθηκών. Δεν επιδιώκει απαραίτητα μια άμεση στρατιωτική σύγκρουση, αλλά μια σταδιακή αναθεώρηση ισορροπιών μέσα από συνεχή πίεση κάτω από το όριο του πολέμου. Αυτό που τα στρατηγικά ινστιτούτα αποκαλούν grey-zone competition.</div><div><br />Τι ανησυχεί τη Δύση<br /><br />Το ιδιαίτερα ανησυχητικό στοιχείο για τη Δύση είναι ότι αυτή η μορφή αναθεωρητισμού είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί. Δεν ενεργοποιεί εύκολα στρατιωτικούς μηχανισμούς αποτροπής, δεν οδηγεί απαραίτητα σε ανοιχτή κρίση, αλλά παράγει σταδιακά φθορά, αμφισβήτηση και νέες «γκρίζες ζώνες» τόσο νομικά όσο και γεωπολιτικά.<br /><br />Γι’ αυτό και ολοένα περισσότερες δυτικές αναλύσεις συνδέουν πλέον το ζήτημα της Ανατολικής Μεσογείου με μια ευρύτερη παγκόσμια κρίση της διεθνούς τάξης. Το βασικό συμπέρασμα αυτών των ινστιτούτων είναι ότι ο κόσμος περνά από την εποχή των σταθερών κανόνων στην εποχή της διαρκούς αμφισβήτησης.<br /><br />Και μέσα σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, η Τουρκία θεωρείται από πολλούς ως ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα περιφερειακής δύναμης που επιχειρεί να επαναδιαπραγματευθεί τους όρους ισχύος της περιοχής της χωρίς να αποχωρεί από το δυτικό στρατόπεδο, αλλά πιέζοντάς το από μέσα.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Άγκυρα: Από τη «Γαλάζια Πατρίδα» στο «νομικό πόλεμο». Πώς τα διεθνή ινστιτούτα βλέπουν τον νέο τουρκικό αναθεωρητισμό.

Τα τελευταία χρόνια, η εικόνα της Τουρκίας στα μεγάλα δυτικά στρατηγικά ινστιτούτα έχει αλλάξει αισθητά. Οργανισμοί όπως το International In...

Διαβάστε την συνέχεια