Επίσκεψη Ρούμπιο: Ο εφιάλτης της Άγκυρας… ευκαιρία για την Αθήνα.

Ο στρατηγικός διάλογος ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ελλάδα θα ήταν από μόνος του κορυφαίο θέμα στην ελληνική επικαιρότητα. Αυτή τη φορά υπάρχει όμως ποιοτική διαφορά. Η έλευση στην Αθήνα του υπουργού Εξωτερικών και ταυτόχρονα συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας, Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα για να δώσει το παρόν και να συμμετάσχει, ηγούμενος προσωπικά της αμερικανικής αντιπροσωπείας, δίνει άλλη σημασία και αίγλη.

ΜΙΧΑΗΛ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Πρόκειται εξ ορισμού για μια πολύ σημαντική εξέλιξη για την ελληνική διπλωματία. Παράλληλα, από μόνη της η παρουσία του Ρούμπιο συμβάλλει τα μέγιστα στην ελληνική αποτροπή σε μια εξαιρετικά ταραγμένη και κρίσιμη περίοδο. Όσο και να παριστάνει την αδιάφορη, η Άγκυρα αντιλαμβάνεται πολύ καλά, οτιδήποτε άπτεται της «σκληρής ισχύος» του αντιπάλου.

Η εμπρηστική ρητορική και οι απειλές ποτέ δεν θα λείψουν από τη ρητορική της Άγκυρας, καθώς είναι καταγεγραμμένα στο οθωμανικό -πάλαι ποτέ αυτοκρατορικό της- DNA. Αυτό προσπαθεί να αφυπνίσει, για λόγους όμως που δεν σχετίζονται με την εικόνα περιφερειακής υπερδύναμης που επιχειρεί να προβάλει. Παριστάνοντας τον… μπαμπούλα της περιοχής, η Τουρκία του Ερντογάν προσπαθεί να δραπετεύσει από τις εσωτερικές της αντιφάσεις.

Ξέρει πολύ καλά, ότι αυτές μπορούν να γεννήσουν ανά πάσα στιγμή μπορούν να γεννήσουν καταστάσεις που θα απειλήσουν την ίδια της την εδαφική ακεραιότητα… Αφυπνίζοντας παράλληλα τα ισλαμικά και τα εθνικιστικά αντανακλαστικά της -απίστευτα πολύπλοκης εθνοφυλετικά- τουρκικής κοινωνίας, αναζητούν το αφήγημα – συγκολλητική ουσία που θα αποτρέψει τον ιστορικό εφιάλτη της διαίρεσης… Στρέφοντας παράλληλα την προσοχή του μέσου Τούρκου προς εξωτερικούς εχθρούς! Αδιαφορώντας για τη μαζική αποσταθεροποίηση μιας εξαιρετικά κρίσιμης γωπολιτικής περιφέρειας.
Ο Ρούμπιο και το F-35…

Αυτά είναι όμως τα δεδομένα του προβλήματος που κάνουν την τριήμερη παρουσία του Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα να μοιάζει με έναν γνήσιο εφιάλτη για την Άγκυρα. Η πολυδιαφημισμένη υπόθεση των F-35 μοιάζει μόνο με το… μισοσαπισμένο κερασάκι σε μια πικρή σαν δηλητήριο τούρτα, εάν συνυπολογιστούν όλα τα ανοικτά θέματα και όσα εκπροσωπεί από την πλευρά του μηχανισμού παραγωγής πολιτικής στην Ουάσινγκτον το συγκεκριμένο πρόσωπο.

Πέραν της ισχυρότατης προσωπικότητάς του, το πραγματικό πρόβλημα για τους Τούρκους είναι η πολύ καλή και σε βάθος γνώση των προβλημάτων της περιοχής. Συνεπεία της τεράστιας εμπειρίας που συσσώρευσε από τη θητεία του στην αμερικανική Γερουσία και τον ενεργό του ρόλο στη χάραξη της πολιτικής της Ουάσινγκτον, είναι από τους λίγους αξιωματούχους της κυβέρνησης Τραμπ που έχει μια τόσο συγκροτημένη στρατηγική οπτική για τη γεωπολιτική γωνιά της Ελλάδας.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει στην Άγκυρα ότι είναι αρχιτέκτονας του «East Med Act» και θεματοφύλακας του «νόμου CAATSA» που έχει αποκλείσει τη συμμετοχή της Τουρκίας στο πρόγραμμα F-35; Αυτός ο αξιωματούχος λοιπόν θα βρεθεί στην Αθήνα, για τον 6ο Γύρο του Στρατηγικού Διαλόγου Ελλάδας-ΗΠΑ. Από τη στιγμή που γνωρίζει την κατάσταση και τα προβλήματα τόσο καλά, αποτελεί μια χρυσή ευκαιρία για την ελληνική πλευρά, ώστε να αιτηθεί από τις ΗΠΑ ουσιαστική βοήθεια για την ενίσχυση των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Αποτροπή αποσταθεροποίησης…

Ο Ρούμπιο είναι από τους λίγους που κατανοούν ότι ενδυναμώνοντας την αποτρεπτική αξιοπιστία μιας χώρας-συμμάχου που δεν δημιούργησε ποτέ προβλήματα και συχνά πρόσφερε περισσότερα ακόμα κι από αυτά που ζητούσε η Ουάσινγκτον, είναι επένδυση στη σταθερότητα και την ειρήνη στην περιοχή. Γνωρίζει ποιος θα είναι ο επιτιθέμενος σε περίπτωση εκτροπής και γνωρίζει ποιος είναι ο μοναδικός τρόπος να το αποτρέψεις.

Δεν φτάνει μόνο η αποτροπή όμως. Πρέπει να γίνει και με τρόπο που θα ενισχύσει τον άξονα των χωρών που ενστερνίζονται την αρχιτεκτονική ασφαλείας που προωθεί η Ουάσινγκτον και θα λειτουργούν στην πράξη ως «αντ’ αυτού» στην τήρηση της τάξης στην περιοχή. Με απλά λόγια λοιπόν. Η ευκαιρία για την ελληνική πλευρά είναι δεδομένη. Αρκεί να είναι διατεθειμένη να πιέσει για την ικανοποίηση δίκαιων αιτημάτων, πάντα υπό την προϋπόθεση της αμοιβαίας εξυπηρέτησης συμφερόντων.

Στην Ουάσινγκτον υπάρχουν οι μηχανισμοί ενίσχυσης των συμμάχων στη λογική που προαναφέρθηκε: Η ενίσχυσή τους, στο τέλος της ημέρας είναι οικονομικότερη ως λύση από το να τρέχουν αμερικανικές δυνάμεις για να προλάβουν τα χειρότερα, σε περίπτωση απόπειρας επιβολής τετελεσμένων…

Η εμφανής, αν και ανομολόγητη, επιθυμία του Ρούμπιο για αξιοποίηση της παραμονής του στην Αθήνα για να… γράψει πόντους (π.χ. μέσω της επιθυμία εκφώνησης ομιλίας στην Πνύκα) απέναντι στον αντιπρόεδρο Βανς στην κούρσα για το χρίσμα της διαδοχής του Τραμπ, αυξάνει το ενδιαφέρον και τη σημασία της επίσκεψης.

Η επίσκεψη όμως προσφέρει και μια μοναδική ευκαιρία να εξισορροπηθούν οι αλγεινές εντυπώσεις από τη φερόμενη ως δήλωση της πρέσβειρας Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, που αφορούσε «αθέμιτο -για δημοκρατίες- επηρεασμό» εσωτερικών πολιτικών εξελίξεων, ακόμα και σε συμμαχικές χώρες. Ο Ρούμπιο φρόντισε βέβαια να καλύψει την πρέσβειρα προ της έλευσής του στην Αθήνα.

Σε κάθε περίπτωση, η ενεργός προώθηση του «κάθετου διαδρόμου» αποτελεί διακηρυγμένη πολιτική της Ουάσινγκτον. Ασχέτως εάν η κ. Γκίλφοϊλ θεωρείται στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ ως βέλτιστη επιλογή για ένα τόσο σημαντικό διπλωματικό πόστο όσο αυτό της Αθήνας. Ασχέτως εάν η στάση του Ρούμπιο θα ήταν ίδια απέναντί της εάν ήταν απλά Γερουσιαστής.

Ένα από τα πιο κομβικά διδάγματα της ζωής, από την προσωπική στην πολιτική, μέχρι τη διπλωματική, είναι ότι επιλέγεις ποιες μάχες θα δώσεις (you pick up your fights) κι αυτό εξαρτάται από το τι διακυβεύεται. Ο Ρούμπιο που γνωρίζει αυτή την πραγματικότητα, χειρίζεται μαεστρικά τις ισορροπίες με τον πολιτικό του προϊστάμενο, Αμερικανό πρόεδρο, επιλογή του οποίου είναι η Γκίλφοϊλ.

Τελικά, το ζητούμενο είναι να τηρηθεί το εν λόγω δίδαγμα και από ελληνικής πλευράς κατά τη διάρκεια του στρατηγικού διαλόγου… Η αυστηρή προτεραιοποίηση των διεκδικήσεων και η προσεκτική παρουσίασή τους κατά τρόπον που να προκύπτει αμοιβαίο – χειροπιαστό όφελος, θα αποτελέσει κομβικό σημείο που θα κρίνει την έκβαση των συνομιλιών στο πλαίσιο του στρατηγικού διαλόγου.

πηγή


Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.