Η κουρδική αυτονομία καταρρέει. Γεωστρατηγική νίκη της Τουρκίας.

<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/01/%CE%B3%CE%B1%CF%83%CF%81%CE%BA%CE%BD%CE%B5%CF%82%CE%B1%CF%81%CF%82%CE%BE%CE%B7%CF%81-023%CE%BA5-3215.jpg?ssl=1"><img height="133" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/01/%CE%B3%CE%B1%CF%83%CF%81%CE%BA%CE%BD%CE%B5%CF%82%CE%B1%CF%81%CF%82%CE%BE%CE%B7%CF%81-023%CE%BA5-3215.jpg?resize=640%2C424&ssl=1" width="722" /></a><br /><br />Η κατάρρευση των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων θα εντείνει την αντιπαλότητα μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, ενώ παράλληλα θα παράσχει πιθανό σημείο εισόδου για ένα ισλαμικό ΝΑΤΟ, γράφουν σε άρθρο τους οι Asian Times.<br /><br />Οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), η υποστηριζόμενες από τις ΗΠΑ ομάδα-ομπρέλα που κυριαρχείται από ένοπλους Σύρους Κούρδους από το YPG και συνδέεται με το PKK, το οποίο η Τουρκία χαρακτηρίζει τρομοκρατική οργάνωση, κατέρρευσε ραγδαία το Σαββατοκύριακο λόγω της συντονισμένης αποστασίας των κατώτερων αραβικών φυλετικών εταίρων τους.<br /><br />Η αυτονομία έχει τελειώσει…<br /><br />Το γεωπολιτικό τους σχέδιο για την οικοδόμηση μιας αυτόνομης περιοχής οργανωμένης σύμφωνα με την σοσιαλιστική-φιλελεύθερη ιδεολογία της « δημοκρατικής συνομοσπονδίας » του ιδρυτή του ΡΚΚ, Αμπντουλάχ Οτσαλάν, την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν εκμεταλλευτεί ως περιφερειακή σφήνα, έχει πλέον τελειώσει.<br /><br />Η δραματική ανατροπή της τύχης των SDF, από τον έλεγχο των γεωργικών, ενεργειακών και υδάτινων πόρων της Συρίας για χρόνια μέχρι την αναγκαστική, λόγω των ραγδαίων εξελισσόμενων γεγονότων, σύναψη μιας μονόπλευρης εκεχειρίας που αποκαθιστά την εξουσία του κεντρικού κράτους επί αυτών των περιουσιακών στοιχείων και εδαφών, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε τρεις λόγους.<br /><br />Ο πρώτος είναι ότι αυτός ο έλεγχος ήταν πάντα εύθραυστος, δεδομένων των εντάσεων που προκλήθηκαν από την επιβολή του σοσιαλιστικού-φιλελεύθερου «δημοκρατικού συνομοσπονδιακού» μοντέλου της ομάδας στην αυταρχική-ισλαμική φυλετική κοινωνία των τοπικών αραβικών κοινοτήτων.<br /><br />Ο δεύτερος παράγοντας εξηγεί γιατί δεν είχαν συμβεί μαζικές λιποταξίες νωρίτερα: η στρατιωτική υποστήριξη των SDF από τις ΗΠΑ, η οποία έληξε μόνο υπό τον Τραμπ 2. Η νέα του Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας υποβαθμίζει τη Δυτική Ασία και επιδιώκει γενικά να αποφύγει ξένες εμπλοκές.<br /><br />Ως αποτέλεσμα, ο ρόλος των SDF ως περιφερειακού φραγμού έναντι των τοπικών συμμάχων του Ιράν, της Συρίας και της Τουρκίας, κατέστη ξεπερασμένος. Αυτό βοηθά να εξηγηθεί γιατί οι ΗΠΑ δεν εμπόδισαν την αποδόμηση του γεωπολιτικού σχεδίου της ομάδας και αντ’ αυτού αποχώρησαν.<br /><br />Οι Κούρδοι εξαπατήθηκαν<br /><br />Ο τελευταίος παράγοντας ήταν ένας λανθασμένος υπολογισμός από τον ένοπλο πυρήνα των Συριακών Κούρδων των SDF, ο οποίος πίστευε ότι οι ΗΠΑ ήταν πιο αξιόπιστος σύμμαχος από τον πρώην πρόεδρο Μπασάρ Άσαντ. Αν είχαν διακόψει τις σχέσεις τους με τις ΗΠΑ πριν αυτές τους εγκαταλείψουν, ίσως να είχαν εξασφαλίσει μια συμφωνία για τη διατήρηση μέρους της αυτόνομης περιοχής τους.<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/01/image-47.jpeg?ssl=1"><img src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/01/image-47.jpeg?resize=640%2C480&ssl=1" /></a><br /><br />Ο νέος Σύρος πρόεδρος Άχμεντ αλ Σαράα θέσπισε διάταγμα για τα γλωσσικά δικαιώματα και την ιθαγένεια των Κούρδων λίγο πριν από τα γεγονότα αυτού του Σαββατοκύριακου, αλλά αυτά τα μέτρα δεν επαρκούν για την πολιτική και εδαφική αυτονομία για την οποία πολλοί πολέμησαν και πέθαναν.<br /><br />Γεωστρατηγική νίκη της Τουρκίας<br /><br />Με τα αίτια της ταχείας κατάργησης της κουρδικής αυτονομίας στη Συρία να έχουν προσδιοριστεί, η προσοχή στρέφεται πλέον στις συνέπειες.<br /><br />Η κυριότερη από αυτές είναι μια σημαντική γεωστρατηγική νίκη για την Τουρκία, η οποία εξάλειψε την στρατιωτική και εδαφική απειλή που θέτουν οι ένοπλοι Σύροι Κούρδοι, σύμμαχοι του ΡΚΚ και υποστηρικτές του Ισραήλ, προώθησε τον στόχο της να υποτάξει τη Συρία και μπορεί πλέον να επικεντρωθεί πληρέστερα στην επέκταση της επιρροής της προς τα ανατολικά, στην Κεντρική Ασία.<br /><br />Τα δύο πρώτα αποτελέσματα αμφισβητούν τα ισραηλινά συμφέροντα, ενώ το τρίτο αμφισβητεί τα συμφέροντα της Ρωσίας.<br /><br />Το Ισλαμικό ΝΑΤΟ<br /><br />Η εντατικοποίηση της ισραηλινο-τουρκικής αντιπαλότητας στη Συρία αποτελεί ήδη ανησυχία για το Ισραήλ, ειδικά εάν η Τουρκία αξιοποιήσει την πιθανή ένταξη σε μια πακιστανο-σαουδαραβική συμμαχία για να ενθαρρύνει αυτά τα κράτη, και ενδεχομένως την Αίγυπτο, που είναι υποψήφιο μέλος, να αυξήσουν την πίεση σε αυτήν.<br /><br />Αυτό το αναδυόμενο «ισλαμικό ΝΑΤΟ», ενθαρρυμένο από τις νίκες στη Νότια Υεμένη και τη Συρία, θα μπορούσε να επεκτείνει τη στρατιωτική συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο, συμπεριλαμβανομένης της Συρίας και ίσως της Ιορδανίας, και τελικά στην Κεντρική Ασία, συμπεριλαμβανομένου του Καζακστάν, με τρόπους που θα απειλούσαν τόσο το Ισραήλ όσο και τη Ρωσία.<br /><br />Η εδραίωση της τουρκικής επιρροής στη Συρία ενισχύει ένα νεοσύστατο στρατιωτικό μπλοκ εντός της Ούμμα και υποστηρίζει την ανάδυση ενός νέου πόλου στο σταυροδρόμι της Αφρο-Ευρασίας, εάν τα υποψήφια μέλη της επισημοποιήσουν τους δεσμούς τους.<br /><br />Οι ΗΠΑ φαίνεται να το εγκρίνουν σιωπηρά αυτό, πιθανώς θεωρώντας ένα «ισλαμικό ΝΑΤΟ» αραβικών, πακιστανικών και τουρκικών κρατών ως την απόλυτη σφήνα που θα κρατήσει το Ανατολικό Ημισφαίριο διαιρεμένο, δεδομένης της γεωστρατηγικής του θέσης και των εγγενών τριβών του με τη Ρωσία , την Ινδία, το Ισραήλ, την ΕΕ και την υποσαχάρια Αφρική. <div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η κουρδική αυτονομία καταρρέει. Γεωστρατηγική νίκη της Τουρκίας.

Η κατάρρευση των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων θα εντείνει την αντιπαλότητα μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, ενώ παράλληλα θα παράσχει πιθανό ση...

Διαβάστε την συνέχεια

“ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ”: Ουκρανία και ελληνοτουρκικά (vid.)

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="397" src="https://www.youtube.com/embed/rs_2eqIh9LU" width="710" youtube-src-id="rs_2eqIh9LU"></iframe></div><div><br /></div>Γεωστρατηγικές στοχεύσεις και τοποθετήσεις, στο πεδίο της γεωπολιτικής ανακατανομής με κλιμάκωση εντάσεων και παιγνίων ισχύος – Στις “Αντιθέσεις” μία μεγάλη συζήτηση για παγκόσμιες και περιφερειακές προβολές ισχύος, υπό το βάρος των μεγάλων πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών αλλαγών που σηματοδοτούν η επάνοδος Τραμπ στην ηγεσία των ΗΠΑ, τα νέα δόγματα και πολιτικές Κίνας και Ρωσίας και η ανατοποθέτηση των BRICS, η μετάβαση της Ε.Ε. σε οικονομία πολέμου και οι τεχνολογικές και στρατιωτικές αναδιαρθρώσεις.<br /><ul style="text-align: left;"><li>Οι αλυσιδωτές εξελίξεις με παγκόσμια επίδραση, σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή</li><li>Ο αντίκτυπος των εξελίξεων στην Ανατολική Μεσόγειο, στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις και το Κυπριακό</li><li>Το κλειδί των θαλάσσιων ζωνών, το ισοζύγιο διεθνούς δικαίου και ΟΗΕ VS προβολή ισχύος γεωστρατηγικών παικτών</li><li>Ζητήματα κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων, τα νησιά του Αιγαίου, η Θράκη και το σύμπλεγμα Καστελλορίζου</li><li>Οι προοπτικές ισχύος και το πώς και τι, στις ένοπλες δυνάμεις</li><li>Το διπλωματικό κεφάλαιο και η εθνική στρατηγική, “κόκκινες γραμμές” και τα όρια ενός διαλόγου</li><li>Το εσωτερικό πολιτικό τοπίο και τα κρίσιμα ερωτήματα στο τρίγωνο “κατευνασμός – αποτροπή- μαξιμαλισμός από ποιόν και γιατί;”</li></ul><br /><a href="https://www.cretetv.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.

“ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ”: Ουκρανία και ελληνοτουρκικά (vid.)

Γεωστρατηγικές στοχεύσεις και τοποθετήσεις, στο πεδίο της γεωπολιτικής ανακατανομής με κλιμάκωση εντάσεων και παιγνίων ισχύος – Στις “Αντιθέ...

Διαβάστε την συνέχεια

EastMed: Η γεωστρατηγική αξία και οι τρεις μεγάλες προκλήσεις

<a href="https://static.euronews.com/articles/stories/04/41/42/96/1440x810_cmsv2_59f69406-496e-5996-806c-856f2946401e-4414296.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="450" data-original-width="800" height="360" src="https://static.euronews.com/articles/stories/04/41/42/96/1440x810_cmsv2_59f69406-496e-5996-806c-856f2946401e-4414296.jpg" width="640" /></a><br /><br />Τι σηματοδοτεί για την εξωτερική πολιτική της χώρας η στάση της υπερδύναμης απέναντι στον αγωγό. Οι σχεδιασμοί για την κατασκευή και οι τρεις μεγάλες προκλήσεις που πρέπει να αντιμετωπιστούν. Γράφει ο Σάββας Πούλος.<br /><br />Του <b>Σάββα Πούλου*</b><br />Η απρόθυμη συναίνεση του πρώην Προέδρου των ΗΠΑ για να εγκρίνει την χρηματοδότηση του EastMed Act τον Δεκέμβριο του 2019, σημαίνει και νομικά ότι οι ΗΠΑ δεν αναγνωρίζουν το παράνομο Τουρκολυβικό μνημόνιο. Διότι όταν κάποιος σχεδιάζει να κατασκευάσει έναν υποθαλάσσιο αγωγό που περνάει από την ΑΟΖ κάποιου κράτους, είναι απαραίτητο να λάβει άδεια από το συγκεκριμένο κράτος.<br /><br />Το γεγονός ότι τα κράτη που υποστηρίζουν επίσημα την κατασκευή του αγωγού EastMed (δηλαδή το Ισραήλ, η Κύπρος και η Ελλάδα) έχουν κοινά θαλάσσια σύνορα, σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να λάβουν άδεια από κανένα άλλο κράτος για την κατασκευή του εν λόγω αγωγού. Αυτό ακριβώς είναι που αναγνωρίζουν επίσημα οι ΗΠΑ. Δηλαδή, ότι δεν χρειάζεται να ερωτηθεί η Τουρκία για την κατασκευή του αγωγού. Αυτό αυτομάτως σημαίνει ότι η παράνομη ΑΟΖ που έχει συμφωνήσει η Τουρκία με την Λιβύη, δεν αναγνωρίζεται από τις ΗΠΑ, καθότι ο αγωγός EastMed διασχίζει κάθετα αυτή την ΑΟΖ.<br /><br />Στα πολύ σημαντικά οφέλη που πρέπει να εστιάσουμε, είναι ότι πρόκειται για ένα σχέδιο που στηρίζεται από όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις και ότι πολλά κράτη που έχουν προβλήματα με την Τουρκία συνεργάζονται με στόχο την υλοποίηση αυτού του έργου.<br /><br />Εκτός λοιπόν από τα πολύ σημαντικά πολιτικά μηνύματα που στέλνει προς πάσα κατεύθυνση η προοπτική κατασκευής του EastMed, ας δούμε και τα δεδομένα που αφορούν αυτόν καθαυτό τον αγωγό. Ο αγωγός EastMed θα έχει μήκος +/- 1.900 χλμ και το υποθαλάσσιο τμήμα θα είναι +/- 1.300 χλμ. Λόγω δε της ιδιομορφίας του βυθού της Μεσογείου θα κατέρχεται σε βάθος έως 3.000 μέτρα (αυτό τεχνικά μπορεί να υλοποιηθεί).<br /><br />Η πρώτη πρόκληση για την κατασκευή του αγωγού είναι το κόστος. Ας συγκρίνουμε τον EastMed με ένα γειτονικό παρόμοιο έργο που είναι ο υποθαλάσσιος αγωγός Greenstream που ενώνει την Σικελία με την Λιβύη και έχει μήκος 520 χιλιόμετρα, χωρητικότητα 8 bcm (με προοπτική να γίνουν 11 bcm) και κόστισε περίπου 6,6 δισ. δολάρια. Με ποια μεθοδολογία λοιπόν κάποιοι αναλυτές έχουν υπολογίσει ότι το κόστος του EastMed θα ανέρχεται περίπου στο ίδιο κόστος με τον Greenstream, ενώ μόνο το υποθαλάσσιο τμήμα του θα είναι περίπου τρείς φορές μεγαλύτερο;<br /><br />Η δεύτερη πρόκληση είναι οι μεταφερόμενες ποσότητες φυσικού αερίου. Τον Δεκέμβριο του 2019 ο Υπουργός ενέργειας του Ισραήλ κ. Γιουβάλ Στάινιτς ανακοίνωσε ότι τον μήνα που διανύουμε (12ος 2019) θα ξεκινήσουν οι εξαγωγές φυσικού αερίου από τα κοιτάσματα Ταμάρ και Λεβιάθαν του Ισραήλ προς την Αίγυπτο και ότι αυτή είναι η πιο σημαντική οικονομική συνεργασία του Ισραήλ και της Αιγύπτου μετά την ειρηνευτική συμφωνία του 1979. Ανακοινώθηκε δε ότι οι συμφωνίες αφορούν περίπου 60 δισ. κ.μ. αερίου από το Λεβιάθαν και 25 δισ. κ.μ. από το Ταμάρ. Ποιες λοιπόν θα είναι οι ποσότητες που θα γεμίσουν τον EastMed;<br /><br />Η τρίτη πρόκληση αφορά την εξαιρετικά σημαντική απόφαση που έλαβε η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ), να σταματήσει την χρηματοδότηση όλων των έργων στο πεδίο των ορυκτών καυσίμων συμπεριλαμβανομένου και του φυσικού αερίου, από το 2021. Αυτή η απόφαση της ΕΤΕπ φαίνεται ότι βγάζει από το σχέδιο EastMed την πιο σημαντική πηγή χρηματοδότησης.<br /><br />Παρ’ όλα αυτά, αυτό που πρέπει να διαφυλάξει η Ελλάδα είναι η ακλόνητη προσήλωση στο έργο EastMed, η στήριξη του από όλες τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας και η διεύρυνση των συμμετεχόντων κρατών. Η μελλοντική ανακάλυψη επιπλέον κοιτασμάτων θα δείξει εάν και πότε θα μπορούσε να υλοποιηθεί και ο αγωγός.<br /><br /><div><b><i>* Ο Σάββας Πούλος είναι Σύμβουλος Ενεργειακής Διπλωματίας & Ανάπτυξης Αγοράς Φυσικού Αερίου.</i></b></div><div><br /></div><div><a href="https://www.euro2day.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br />

EastMed: Η γεωστρατηγική αξία και οι τρεις μεγάλες προκλήσεις

Τι σηματοδοτεί για την εξωτερική πολιτική της χώρας η στάση της υπερδύναμης απέναντι στον αγωγό. Οι σχεδιασμοί για την κατασκευή και οι τρει...

Διαβάστε την συνέχεια

Στη θάλασσα θα παιχτούν τα μελλοντικά ενεργειακά παιχνίδια

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjO8H0K_SR6v8PUsbruabe6_ReGGMemIAtxG5td6IqqEGcGJk5CujtrB-nCnTCM3QfBpdHZBIvPMXDfTxiP1ApDvgrG4KzXs5NlBnGBWDy6-6FGEEIgcknpzd1DZJzBKSBM_FIon9XyBxs/s1600/geotriseis.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="758" height="336" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjO8H0K_SR6v8PUsbruabe6_ReGGMemIAtxG5td6IqqEGcGJk5CujtrB-nCnTCM3QfBpdHZBIvPMXDfTxiP1ApDvgrG4KzXs5NlBnGBWDy6-6FGEEIgcknpzd1DZJzBKSBM_FIon9XyBxs/s640/geotriseis.jpg" width="640" /></a></div> <br /><b>Μπασιάς Γιάννης</b><br />Η δυναμική του διεθνούς ενεργειακού περιβάλλοντος σε κλίμακα δεκαετιών στηρίζεται σήμερα στο φυσικό αέριο και θα συνεχίσει να υποστηρίζεται από τις σημερινές εναλλακτικές πηγές ενέργειας για δεκαετίες. Με αυτή την οπτική γωνία η θάλασσα, βασικός γεωγραφικός χώρος των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου και η ενέργεια γίνονται αλληλένδετες. Μια γρήγορη ματιά αυτής της σχέσης θάλασσας και ενέργειας επιτρέπει να δούμε επίσης την θέση της Ελλάδας από την ίδια οπτική γωνία.<br /><br />Όπως για τους γαιάνθρακες και τον λιγνίτη, για τους οποίους επιβάλλεται πρόστιμο ρύπου, έτσι και για κάθε μέσο υλοποίησης εναλλακτικών πηγών ενέργειας, όπως των ανανεώσιμων, πρέπει να επιβάλλεται επίσης ένας φόρος ρύπανσης του περιβάλλοντος, μελλοντικής και παρούσας. Ας μην ξεχνάμε ότι για το διοξείδιο του άνθρακα το πρόστιμο αναβίωσε πάλι στα 30 ευρώ κατά τόνο, ενώ το Μάρτιο του 2020, λόγω ιού και πτώσης κατανάλωσης, είχε πέσει στα 16 ευρώ.<br /><br />Κάτι παράλληλο συμβαίνει με τις χερσαίες πετρελαϊκές εγκαταστάσεις και τις θαλάσσιες πλατφόρμες εξόρυξης υδρογονανθράκων που γερνάνε, κουράζονται ή βγαίνουν έξω από την παραγωγή λόγω παλαιάς τεχνολογίας. Το κόστος απεγκατάστασης κατά τόνο, μόνο για το μέταλλο, ανέρχεται σε 2.000 με 3.000 ευρώ και μια μικρή πλατφόρμα ζυγίζει μερικές εκατοντάδες τόνους σιδερικό. Κάθε εταιρεία, με ή χωρίς το κράτος, πρέπει να βάλει στην άκρη σε ειδικό λογαριασμό κάθε χρόνο ένα ποσό για την απεγκατάστασή τους. Αυτό ισχύει στην πετρελαϊκή βιομηχανία εδώ και δεκαετίες και είχε εφαρμοσθεί παλαιότερα και στον Πρίνο.<br /><br />Αντίστοιχα και για τις μπαταρίες (όχι μόνο των αυτοκινήτων), όπως και για τα υλικά των ανεμογεννητριών και των φωτοβολταϊκών θα πρέπει να επιβληθεί κάποιο χρηματικό αντίτιμο προστασίας από την μόλυνση που θα δημιουργηθεί όταν απεγκατασταθούν, μετά από 20 χρόνια. Το αντίτιμο πρέπει να οριστεί μέσω μιας αξιολόγησης και κοστολόγησης από σήμερα, στο πλαίσιο της αρχής της βιωσιμότητας της ανάπτυξης.<br /><br />Σπάνιες γαίες και θάλασσα<br /><br />Αυτό το πρόβλημα της μόλυνσης δεν αποτελεί ιδιαίτερο θέμα επικαιρότητας, διότι προς το παρόν βρισκόμαστε στο στάδιο της κούρσας για τον έλεγχο των σπανίων γαιών, του μαγκάνιου, του χαλκού και του κοβάλτιου και γενικότερα των ορυκτών και μετάλλων που είναι αναγκαία για την παραγωγή ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές.<br /><br />Μια ματιά στον αγώνα κυριαρχίας που υπάρχει σήμερα για τον έλεγχο του κοβαλτίου για τις μπαταρίες (ιδιαίτερα των αυτοκινήτων) είναι χρήσιμη. Το κοβάλτιο, συνδυάζεται με το λίθιο και η τιμή του από το 2017 έχει αυξηθεί κατά περίπου 70%. Προς το παρόν εφοδιάζουν με αυτό την αγορά βασικά η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (πρώην Ζαΐρ), αλλά οι ειδικοί λένε ότι η ζήτηση θα αυξηθεί 15 φορές μέχρι το 2030 και περισσότερες από 10 χώρες θα εμπλακούν στον αγώνα ελέγχου με μπροστάρη σήμερα την Κίνα.<br /><br />Προς το παρόν αυτός ο αγώνας επικεντρώνεται σε χερσαία περιβάλλοντα αλλά στο μέλλον θα επεκταθεί και σε θαλάσσια περιβάλλοντα, λόγω της αναζωογόνησης του ενδιαφέροντος για τους πολυμεταλλικούς κόνδυλους που βρίσκονται στην επιφάνεια του βυθού των ωκεανών και ιδιαίτερα στον Ατλαντικό και Ειρηνικό σε διεθνή ύδατα δηλαδή έξω από τα όρια των ανακηρυγμένων ΑΟΖ.<br />Η τεχνολογία των μεγάλων βαθών<br /><br />Αυτά τα θέματα διαχειρίζεται η Αρμόδια Αρχή Διεθνούς Θαλάσσιου Βυθού (ISA) υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Αυτή η Αρχή προκηρύσσει διεθνείς διαγωνισμούς, αξιολογεί, επιβλέπει και διαχειρίζεται τις εργασίες των εταιρειών, κοινοπραξιών ή κρατικών φορέων που εξερευνούν, όχι μόνο για μέταλλα, σε διεθνείς ζώνες, δηλαδή σε ζώνες που δεν είναι ΑΟΖ κρατών. Μια από τις βασικές προϋποθέσεις είναι η διαφύλαξη του θαλάσσιου περιβάλλοντος, αλλά όχι μόνο.<br /><br />Χώρες όπως οι ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία, Νότια Κορέα, Βραζιλία κτλ. δραστηριοποιούνται εδώ και χρόνια για την επεξεργασία κονδύλων σε θαλάσσια βάθη που υπερβαίνουν τα 3000 και 4000 μέτρα. Βρισκόμαστε πάλι στις περιοχές της τεχνολογίας των μεγάλων βαθών, των μηχανικών και ηλεκτρικών εγκαταστάσεων στον βυθό και της προστασίας του περιβάλλοντος.<br /><br />Τα θέματα αυτά έχουν συζητηθεί και για τα ελληνικά νερά αν και οι εξερευνητικές εργασίες δεν έχουν προχωρήσει όσο γρήγορα θα έπρεπε. Δεν υπάρχουν κόνδυλοι στα νερά μας, ούτε στη Ανατολική Μεσόγειο, διότι έχουμε σύγκλιση τεκτονικών πλακών και όχι γένεση ωκεανών όπως στον Ειρηνικό, Ατλαντικό και Ινδικό Ωκεανό. Σε διεθνές επίπεδο γίνεται όλο και περισσότερο κατανοητό ότι στην θάλασσα θα παιχθούν όλα τα μελλοντικά ενεργειακά παιχνίδια και αυτό ισχύει όπως ο καθένας διαπιστώνει σήμερα και για την περιοχή μας.<br /><br /><a href="https://slpress.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Στη θάλασσα θα παιχτούν τα μελλοντικά ενεργειακά παιχνίδια

Μπασιάς Γιάννης Η δυναμική του διεθνούς ενεργειακού περιβάλλοντος σε κλίμακα δεκαετιών στηρίζεται σήμερα στο φυσικό αέριο και θα συνεχίσει...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι αδικαιολόγητοι αιφνιδιασμοί της χώρας σε κάθε κρίση με την Τουρκία

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjKoOB1Rqm2IeG45v4KI4p8-ShuKTx_AsMdrBCciJnw5BxSyc-RVxtk6W75T4LGlxLPD2oEMerq0uJPLZnKBo3ss056Jl5AlHI0IW_2gzxQO4QwHyvbjy6OQpWJ7KMLnuhImf6SQj6OFPA/s1600/geostrategy.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="712" data-original-width="1068" height="426" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjKoOB1Rqm2IeG45v4KI4p8-ShuKTx_AsMdrBCciJnw5BxSyc-RVxtk6W75T4LGlxLPD2oEMerq0uJPLZnKBo3ss056Jl5AlHI0IW_2gzxQO4QwHyvbjy6OQpWJ7KMLnuhImf6SQj6OFPA/s640/geostrategy.jpg" width="640" /></a></div> <br /> Του<b> Στέφανου Ανδριάνη*</b><br /> Ένα αναπάντητο ερώτημα στη χώρα τώρα και δεκαετίες, είναι γιατί σε κάθε ελληνοτουρκική κρίση οι ελληνικές κυβερνήσεις αιφνιδιάζονται, με αποτέλεσμα να αντιδρούν βεβιασμένα και ‘’εκ των ενόντων’’. <br /> <br /> Σκηνικό επαναλαμβανόμενο μετά από κάθε κρίση: η εκάστοτε αντιπολίτευση κατακεραυνώνει για ανικανότητα την αντίστοιχη …αιφνιδιασμένη κυβέρνηση και η χώρα κατακλύζεται από ποταμούς αναλύσεων και μεμψιμοιριών για λάθη του παρελθόντος που δεν έγιναν μαθήματα. <br /> <br /> Ως να είναι σε ….καλειδοσκόπιο οι στρατηγικοί στόχοι της Τουρκίας. <br /> <br /> Η ελληνική εξωτερική πολιτική διαχρονικά δείχνει να αντιδρά, ως οι τουρκικοί στρατηγικοί σχεδιασμοί που στοχεύουν τη χώρα μας, να είναι μέσα σ’ ένα καλειδοσκόπιο και άρα άγνωστο ποιο θα είναι το επόμενο σχήμα κινήσεων κρίσης. <br /> <br /> Εντελώς αδικαιολόγητα. Από τη 10ετία του ’70 και μετά όλες οι γεωστρατηγικές επεκτατικές βλέψεις, του νέου τουρκικού εθνοκράτους είναι ‘’ανοιχτό’’ βιβλίο’’ και από την ελληνική πλευρά οι διαχρονικοί στρατηγικοί άξονες: <br /> <ul> <li>ένταξη και παραμονή στις δομές του δυτικού κόσμου (ΕΕ, ΝΑΤΟ κλπ), </li> </ul> <ul> <li>αποτροπή της εξ ανατολών απειλής, </li> </ul> <ul> <li>αμετάβλητοι.. </li> </ul> Με βάση τα παραπάνω, η χώρα θα έπρεπε να έχει καταρτίσει ένα μακροπρόθεσμο συγκροτημένο εθνικό στρατηγικό σχέδιο για το ποια είναι και πως θα διασφαλιστούν διαχρονικά τα εθνικά συμφέροντα. Σχέδιο, με συγκεκριμένους στόχους και επί μέρους βήματα οχύρωσης απέναντι στις επιβουλές κυριαρχικών δικαιωμάτων, καθώς και το σύνολο των μέσων υποστήριξης για την εφαρμογή του. <br /> <br /> Οι μέχρι σήμερα αιφνιδιασμοί αλλά και κατά καιρούς επίσημες δηλώσεις δείχνουν ότι ένα τέτοιο σχέδιο είναι ακόμη ζητούμενο. <br /> <br /> Η εθνική ομοψυχία σε επίπεδο κοινωνίας απέναντι στις απειλές, παρότι είναι διαχρονικά σταθερή, δεν αξιοποιήθηκε από το πολιτικό σύστημα ως βάση στήριξης, για να καταρτιστεί εθνικό σχέδιο κοινά αποδεκτό. <br /> <br /> Τελευταίο παράδειγμα αιφνιδιασμού, η Τουρκο-‘’Λιβυκή’’ ΑΟΖ και ο διπλωματικός μαραθώνιος -κατόπιν εορτής- για ακύρωση της συμφωνίας. Όμως χάρτες, όπως αυτός με το ‘’χαλάκι διάδρομος’’ ΑΟΖ στη Μεσόγειο, παρουσιάστηκαν από το 2010 αλλά και το 2018 από τον Υπ. Άμυνας Ακάρ. <br /> <br /> Συναφές προμήνυμα για το άπλωμα των διεκδικήσεων ήταν το 2006, όταν ενώ γερμανικό πανεπιστήμιο εκτελούσε με ελληνική άδεια ωκεανογραφικές έρευνες στις βόρειες ακτές της Κρήτης, η Τουρκία αντέδρασε και απαίτησε να προσυπογράφει τέτοιες άδειες και να συμμετέχει! Δεν δόθηκε η δέουσα σημασία. <br /> <br /> Ακόμη πιο ακραίος αιφνιδιασμός ήταν τα Ίμια το 1996. Τραγικό, διότι η Άγκυρα διοχέτευε αμφισβητήσεις κυριότητας νησίδων στο Αιγαίο, από το 1990. Είναι ανεξήγητο γιατί ο χειρισμός ‘’φιάσκο’’ της κρίσης δεν αποτέλεσε αφετηρία ριζικής αναδιοργάνωσης των φορέων χειρισμού της εξωτερικής πολιτικής και απλά η χώρα το ‘’ξεπέταξε’’ με κάποια εσπευσμένα εξοπλιστικά προγράμματα. <br /> <br /> Το τουρκικό ‘’όραμα’’ του νέο-οθωμανισμού οι Νταβούτογλου και Ερντογάν το βρήκαν καθ’ οδόν! Δεν το ανακάλυψαν. Ο πρώτος το έβαλε σε ‘’κάδρο’’ και ο δεύτερος έγινε αριστοτεχνικός εκφραστής του. <br /> <br /> Ο νέο-οθωμανισμός, ως όρος αναφέρθηκε το 1985 από τον David Barchard, (Think Tank: Chatham House, London), στο βιβλίο: «Η Τουρκία και η Δύση,». Αφορμή ήταν η πολιτική του προέδρου Οζάλ μετά το 1983. <br /> <br /> Ακόμη πιο εμφαντικά ο νέο-οθωμανισμός καταγράφεται το 1992 σε μελέτη της δεξαμενής σκέψης RAND Corporation: ”Turkey faces east: New Orientations Toward the Middle East and the Old Soviet Union’’ (συντάχθηκε κατόπιν ανάθεσης από τις Ένοπλες Δυνάμεις των ΗΠΑ). (Υπενθύμιση: το 1992 ο Ερντογάν δεν ήταν καν δήμαρχος Κωνσταντινούπολης). <br /> <br /> Συναφώς, η ‘’γαλάζια πατρίδα’’ περιλαμβάνεται ως γεωστρατηγική θεμελίωση, στο κεφ. 6 του βιβλίου του Αχμέτ Νταβούτογλου ‘’Στρατηγικό Βάθος…..’’, που εκδόθηκε το 2001. <br /> <br /> Αποκλίνουσες εκτιμήσεις για τη βάση της τουρκικής επιθετικότητας. <br /> <br /> Σήμερα, απέναντι στις πολλαπλασιαζόμενες τουρκικές απειλές εμφανίζονται ανάμεσα στους αναλυτές αλλά και σε κυβερνητικούς, διαφορετικές απόψεις για τους χειρισμούς, οι οποίες εκπορεύονται -κατά τη γνώμη μου-από δυο διαφορετικές εκτιμήσεις για το ποια είναι η βάση της τουρκικής επιθετικότητας: <br /> <br /> Εκτίμηση Α: Η Τουρκία είναι μια αναθεωρητική ισλαμο-εθνικιστική χώρα με ηγεμονικές βλέψεις, η οποία: <br /> <br /> α. Σταθερά, μετά δεκαετία του ’90 έχτισε μια ισχυρή ένοπλη μηχανή και σύστημα εξουσίας που το αντιδυτικό Πολιτικό Ισλάμ έχει ολοένα και ισχυρότερη παρουσία και λόγο στη διακυβέρνηση, <br /> <br /> β. Καταπατά δικαιώματα μειονοτήτων, είναι διαποτισμένη με νέο-οθωμανικές επεκτατικές φαντασιώσεις και επιδιώκει αναθεώρηση των συνθηκών σε βάρος κυριαρχικών δικαιωμάτων άλλων χωρών, πολιτική μάλιστα που έχει αρχίσει και υλοποιεί έμπρακτα από την Κύπρο και τη Συρία και, -το χειρότερο-, <br /> <br /> γ. Η επιθετικότητα που ολοένα και εντείνει, ενισχύεται από αταβιστικά χαρακτηριστικά σημαντικού ενδεχομένως τμήματος του τουρκικού πληθυσμού. <br /> <br /> Η παραπάνω θεώρηση οδηγεί πολλούς αναλυτές στρατηγιστές -χωρίς να αποκλείουν ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας- να κατατείνουν ότι ουσιαστική διαπραγμάτευση με την Τουρκία δεν θα καταλήξει σε ουσιαστικό αποτέλεσμα, όσο η Τουρκία εξακολουθεί να αμφισβητεί κυριαρχικά μας δικαιώματα. Συμπερασματικά, για την αποτροπή των απειλών και τη διασφάλιση των εθνικών συμφερόντων, θεωρούν εκτός της καταφυγής στους συμμάχους και της επίκλησης του διεθνούς δικαίου, ότι είναι επιτακτική ανάγκη η διαρκής ενίσχυση του ένοπλου βραχίονα της χώρας. <br /> <br /> Εκτίμηση Β: Η Τουρκία είναι πράγματι μια χώρα αναθεωρητική και επιθετική, αλλά τούτο είναι αποτέλεσμα του ότι: <br /> <br /> α. Αισθάνεται, ως μεγάλη χώρα, γεωπολιτικά περισφιγμένη με περιορισμένη πρόσβαση σε ανοιχτές θάλασσες,<br /> <br /> β. Θεωρεί ότι περιβάλλεται από γείτονες που με υποστήριξη ισχυρών χωρών επιδιώκουν να της στερήσουν ορυκτό πλούτο τον οποίο ισχυρίζεται ότι δικαιούται και, επί πλέον <br /> <br /> γ. Απειλείται από αποσχιστικά κινήματα όπως αυτό των Κούρδων, που αποδίδει σε έξωθεν παρεμβάσεις. <br /> <br /> Αυτή η μερίδα αναλυτών, χωρίς να απορρίπτει την ανάγκη διατήρησης στρατιωτικής ισχύος, υποστηρίζει διαπραγματεύσεις με την Τουρκία μέσα στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών θεσμών και με ατζέντα θεμάτων όπως της συμφωνίας Ελσίνκι του 1999. Δηλ. να διατηρηθεί ανοιχτό παράθυρο για συζήτηση και πέραν από το γνωστό θέμα της υφαλοκρηπίδας–ΑΟΖ (εισάγεται τελευταία και η ιδέα συνεκμετάλλευσης) και υποστηρίζει -μεταξύ άλλων ενεργειών- και την προσφυγή σε Διεθνές Δικαστήριο. Χειρισμοί που -όπως εκτιμούν- θα αμβλύνει την τουρκική πίεση εναντίον της χώρας μας σε όφελος της σταθερότητας στην περιοχή. <br /> <br /> Εκτίμησή μου είναι ότι καμιά από τις δύο παραπάνω θέσεις δεν συνιστά το ζητούμενο συγκροτημένο στρατηγικό σχέδιο. <br /> <br /> Π.χ Οι ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις και τα επιχειρησιακά στρατιωτικά σχέδια, συνιστούν απλά και μόνο ένα ισχυρό μέσο αποτροπής και αποφασιστικά υποστηρικτικό -στην έσχατη ανάγκη- του εθνικού στρατηγικού σχεδίου. <br /> <br /> Από την άλλη πλευρά η προσφυγή σε διεθνές δικαστήριο ή η ‘’συνεκμετάλλευση’’, θα μπορούσε να αποτελεί μια από τις επί μέρους εναλλακτικές δράσεις του στρατηγικού σχεδίου, με βάση τη διαχρονική ελληνική παραδοχή ότι υπάρχουν αδιευκρίνιστα νομικά θέματα στην υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο. <br /> <br /> Αυτονόητα οι όποιες προτάσεις μέσα από ένα τέτοιο βήμα θα πρέπει να κινούνται σε επίπεδο σοβαρότητας και φερεγγυότητας, ανάλογων εκείνων που περιείχαν και οι προτάσεις για κέρδη ….‘’Καζάν – Καζάν’’ για το Αιγαίο, που διατύπωσε ο τούρκος πρόεδρος το 2018. <br /> <br /> Μέχρι σήμερα μόνο αυτοσχέδιες και πρωτόλειες παρεμβάσεις πολιτικών υποστηρικτών αυτής της άποψης έχουν εμφανιστεί, παραπέμποντας σε ρηχότητα σχεδίασης, ασύνδετες με ένα πλαίσιο ευρύτερων στρατηγικών στόχων. <br /> <br /> Απουσία μόνιμου επιστημονικού φορέα τήρησης ιστορικού αποθέματος και επεξεργασίας προτάσεων προς την εκάστοτε κυβέρνηση. <br /> <br /> Συγκροτημένο εθνικό στρατηγικό σχέδιο άμυνας και ασφάλειας, μόνο από ένα διαχρονικό εξαιρετικά ισχυρό επιτελικό όργανο μπορεί να καταρτιστεί. <br /> <br /> Όργανο, συγκροτημένο από κορυφαία επιστημονικά στελέχη (της διπλωματίας, των ενόπλων δυνάμεων, της οικονομίας, του διεθνούς δικαίου κα) που η θητεία τους θα ξεπερνά τα έτη μιας κυβερνητικής θητείας. <br /> <br /> Τέτοιο όργανο δεν υπήρξε μέχρι σήμερα στη χώρα. <br /> <br /> Οι επί μέρους φορείς όπως πχ ΓΕΕΘΑ, ΕΥΠ, Υπ. Εξωτερικών, όσο αποτελεσματικά κι αν λειτουργούν εσωτερικά, δεν ‘’συναντώνται’’ σε όργανο το οποίο θα επεξεργάζεται επί μέρους πληροφορίες, αναλύσεις και εκτιμήσεις των φορέων για τις απειλές απέναντι στη χώρα, στοιχεία αναγκαία για την εθνική σχεδίαση. <br /> <br /> Συνιστά οργανωτική αδυναμία το γεγονός ότι η δικτύωση των παραπάνω φορέων μεταξύ τους αλλά και με τους κορυφαίους κυβερνητικούς παράγοντες, γίνεται με περιορισμένο αριθμό στελεχών χωρίς οργανωτική-επιτελική σύνδεση μεταξύ τους σε ενιαίο όργανο. <br /> <br /> Η ακολουθούμενη πρακτική, ούτε έλυσε ούτε μπορεί να λύσει το πρόβλημα αποτελεσματικότητας της εξωτερικής πολιτικής, ανεξάρτητα από τις ικανότητες των προσώπων. <br /> <br /> Ειδικότερα τα στελέχη του ΥΠΕΞ, συμπεριλαμβανομένου και του Κέντρου Ανάλυσης και Σχεδιασμού, με εξαίρεση ίσως κάποιους γενικούς γραμματείς, είναι βραχύβιας θητείας. Τόσο βραχύβιας, όσο διαρκεί εκείνη των 25 υπουργών εξωτερικών στα 45 χρόνια της μεταπολίτευσης. Και το χειρότερο, αλλεπάλληλες αλλαγές υψηλόβαθμων στελεχών από κάθε επόμενο υπουργό ακόμη και της ίδιας κυβέρνησης, όχι φυσικά με αξιοκρατικά κριτήρια. Μπορεί άραγε κάτω από τέτοιες συνθήκες να εξασφαλιστεί κρίσιμο ιστορικό απόθεμα σε βάθος, για τις ανάγκες μιας εθνικής στρατηγικής σχεδίασης; <br /> <br /> Φυσικά ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί έχουν -ως αιρετοί- περιορισμένο χρόνο θητείας. <br /> <br /> Κατά συνέπεια μόνο ένα διαχρονικό επιτελικό όργανο όπως αυτό που περιγράφηκε παραπάνω μπορεί να επεξεργαστεί, να συνθέσει και να συγκεράσει το σύνολο των επί μέρους πληροφοριών και εκτιμήσεων των φορέων -ακόμη και διαφορετικών, όπως οι παραπάνω εκτιμήσεις Α’ και Β’ και να εξασφαλίσει αξιόπιστη βάση συμβουλών και προτάσεων εναλλακτικών σχεδίων για τον εκάστοτε πρωθυπουργό και το ΚΥΣΕΑ. <br /> <br /> Αν όχι, η χώρα θα συνεχίσει να ακολουθεί έναν δρόμο ‘’βλέποντας και κάνοντας’’ ή ό,τι μας πουν τρίτοι ή οι σύμμαχοι, κατά περίπτωση <br /> <br /> Ένα τέτοιο όργανο (τύπου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, ΣΕΑ) -ήδη θεσμοθετημένο σε χώρες μεγάλες ή μικρές που αντιμετωπίζουν ισχυρές προκλήσεις- θα ήταν για τη χώρα μας: <br /> <br /> · Πολλαπλασιαστής ισχύος απέναντι σε εκείνους που αξιολογούν τη συνολική ισχύ των φορέων ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας και, <br /> <br /> · Παράγων μεγαλύτερης αξιοπιστίας και ειδικού βάρους απέναντι στους φίλους και συμμάχους στους οποίους προσβλέπει για υποστήριξη. <br /> <br /> Ποτέ δεν είναι αργά να αποκατασταθούν σοβαρές οργανωτικές αδυναμίες στους φορείς χειρισμών κρίσιμων εθνικών θεμάτων και η ανάγκη συγκρότησης του παραπάνω οργάνου είναι -κατά τη γνώμη μου- άμεση. <br /> <br /> * Ο Στέφανος Ανδριάνης είναι Αντισ/γος ε.α , Πολιτ. Μηχανικός, <br /> Επίτιμος Διοικητης ΑΣΔΕΝ <br /> <br /> <a href="https://www.militaire.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Οι αδικαιολόγητοι αιφνιδιασμοί της χώρας σε κάθε κρίση με την Τουρκία

Του Στέφανου Ανδριάνη* Ένα αναπάντητο ερώτημα στη χώρα τώρα και δεκαετίες, είναι γιατί σε κάθε ελληνοτουρκική κρίση οι ελληνικές κυβερν...

Διαβάστε την συνέχεια

Το σκάκι των συμμαχιών. Η επιλογή στρατοπέδων και συμμάχων στο άμεσο μέλλον θα κρίνει τις εξελίξεις.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjva7dV2b4oTp0laSyj1VLdQ4965RhxBTSF05CEA_iefIZAe87EIsWNvUeYtHpAu-73wIMCeoiApY9i_TCF62Do05Ypb0Ydhctr72WWS8R7QHSfzbMp_5NK_dQ_sszzFcb0S9T-IESqypk/s1600/iran_texerani.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="420" data-original-width="630" height="426" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjva7dV2b4oTp0laSyj1VLdQ4965RhxBTSF05CEA_iefIZAe87EIsWNvUeYtHpAu-73wIMCeoiApY9i_TCF62Do05Ypb0Ydhctr72WWS8R7QHSfzbMp_5NK_dQ_sszzFcb0S9T-IESqypk/s640/iran_texerani.jpg" width="640" /></a></div> <h3> <span style="font-weight: normal;">Για ακόμη μια φορά επιβεβαιώνεται η θεωρία πως για την εξασφάλιση της επιβίωσης στο Διεθνές Σύστημα και την αποτροπή ενδεχόμενης απειλής, η στρατηγική της επίθεσης θεωρείται μονόδρομος.</span></h3> <b>Κωνσταντίνα Τσάκαλου* </b><br /> Η εξόντωση του ηγέτη των Ιρανικών Δυνάμεων, Κασέμ Σολεϊμανί, στην περιοχή της Βαγδάτης, ύστερα από εντολή του Αμερικανού Προέδρου, έδωσε το εναρκτήριο λάκτισμα για την περαιτέρω όξυνση των σχέσεων μεταξύ ΗΠΑ-Ιράν, αλλά και για την αποκορύφωση των εχθρικών ενεργειών ανάμεσα στα δύο κράτη.<br /> <br /> Η δολοφονία του ατόμου που συνέδεε τον σιιτικό κόσμο του Ιράν, του Ιράκ, της Συρίας, της Υεμένης και του Λιβάνου θέτει προβληματισμούς σχετικά με τη στρατηγική που θα κληθεί να ακολουθήσει η Τεχεράνη στο εγγύς μέλλον, για να αποδώσει αντίποινα, αλλά και για να αναμετρηθεί έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών και των Συμμάχων τους.<br /> <br /> Σε ό,τι αφορά την αμερικανική πλευρά, για ακόμη μια φορά επιβεβαιώνεται η θεωρία πως για την εξασφάλιση της επιβίωσης στο Διεθνές Σύστημα και την αποτροπή ενδεχόμενης απειλής, η στρατηγική της επίθεσης θεωρείται μονόδρομος. <br /> <br /> Έτσι, για τις Ηνωμένες Πολιτείες, των οποίων η παρουσία στη Μέση Ανατολή είχε αρχίσει να τίθεται υπό αμφισβήτηση, το δίκαιο του ισχυρού και η ικανοποίηση της ανάγκης για ασφάλεια λειτούργησε ως νομιμοποιητικός δρών.<br /> <br /> Μάλιστα, η ανακοίνωση των ΗΠΑ για αποστολή επιπλέον 3.000 αμερικανικών στρατευμάτων στη Μέση Ανατολή, δεν αφήνει περιθώρια και αμφισβητήσεις πως για ακόμη μία φορά η περιοχή θα βρεθεί στο επίκεντρο αιματηρών και ανεξέλεγκτων συγκρούσεων.<br /> <br /> Οι στόχοι του Προέδρου Τραμπ για τον εκτοπισμό του Ιράν από την διεθνή αγορά πετρελαίου, αλλά και οι επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη που σημειώθηκαν στα Στενά του Ορμούζ το προηγούμενο έτος, προϊδέαζαν το διεθνές γίγνεσθαι για την κορύφωση των τεταμένων σχέσεων του Ιράν με τις ΗΠΑ, αλλά και με τους Άραβες συμμάχους της Ουάσινγκτον.<br /> <br /> Είναι σαφές πως η πολιτική που πρόκειται να ακολουθήσουν οι ΗΠΑ έναντι της Τεχεράνης, στο πλαίσιο της διατήρησης διεθνούς ασφάλειας και ισορροπίας, θα βασισθεί στην αρωγή των συμμαχικών προς εκείνη κρατών.<br /> <br /> Αρχής γενομένης από την έναρξη του πολέμου στην Υεμένη, η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, παρά το γεγονός πως υποστηρίζουν διαφορετικά μέτωπα εντός του κράτους, δεν παύουν να ομονοούν ενάντια της απειλής των Χούθι, οι οποίοι φέρεται πως υποστηρίζονται από το Ιράν.<br /> <br /> Επί του παρόντος, η επέμβαση του Ιράν σε εσωτερικά ζητήματα τρίτων κρατών, μέσω στρατιωτικής ή πολιτικής παρουσίας, όπως είναι η περιοχή του Ιράκ, θα αποτελέσει και το στρατηγικό πλεονέκτημα της Τεχεράνης για τις μετέπειτα κινήσεις της.<br /> <br /> Η επιρροή που ασκεί το Ιράν σε παραστρατιωτικές ομάδες του σιιτικού κόσμου της Μέσης Ανατολής, είναι ένας από τους λόγους που καθιστούν την Τεχεράνη υπολογίσιμη δύναμη.<br /> <br /> Η επιλογή των ΗΠΑ να αναγνωρίσουν, ως τρομοκρατικές ενότητες, συγκεκριμένες παραστρατιωτικές σιιτικές ομάδες που εδράζονται στο Ιράκ, οι οποίες λαμβάνουν υποστήριξη από τους Φρουρούς της Επανάστασης, λειτουργεί ως νομιμοποιητικός παράγοντας για τις ενέργειες που πρόκειται να επιχειρήσει η Ουάσινγκτον εναντίον τους.<br /> <br /> Από την άλλη πλευρά, η διασύνδεση των εν λόγω ομάδων με ενότητες που φέρονται υπέρ της απελευθέρωσης των Υψιπέδων του Γκολάν από τον έλεγχο του Ισραήλ, ενδεχομένως να λειτουργήσουν ως κινητήριος δύναμη των ομάδων αυτών, ώστε να προχωρήσουν σε επιχειρήσεις εκτεταμένης έντασης, με βασικό υποστηρικτή την Τεχεράνη.<br /> <br /> Σε κάθε περίπτωση, η επιλογή στρατοπέδων και συμμάχων στο άμεσο διάστημα ενδεχομένως να είναι ένα ζήτημα που θα επηρεάσει και περιοχές της λεκάνης της Ανατολικής Μεσογείου, όπως είναι η Τουρκία. Η πάσης φύσεως σύνδεση του Κουρδικού στοιχείου του Ιράκ με την Τεχεράνη, είναι ένα ενδεχόμενο που θα μπορούσε να προβληματίσει έντονα την Άγκυρα, η οποία ως γνωστόν διαθέτει ζωτικής φύσεως συμφέροντα στην περιοχή.<br /> <br /> Σε ό,τι αφορά το Ιράν, μια επιθετική ενέργεια με βασικό αποδέκτη τις Ηνωμένες Πολιτείες ενδεχομένως να θεωρείται αναμενόμενη. Ωστόσο, η μεθοδική ενίσχυση της επέμβασης της Τεχεράνης, ως υποκινήτρια δύναμη σε κράτη της Μέσης Ανατολής, ενδεχομένως να θέσει σε μεγαλύτερη ανησυχία τις ΗΠΑ, οι οποίες στην προκειμένη περίπτωση θα είναι υποχρεωμένες να επισπεύσουν το επίπεδο της δράσης τους κατ’ αναλογία της αύξησης των συγκεκριμένων ασύμμετρων απειλών.<br /> <br /> <b><i>*Ερευνήτρια του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων, στον Τομέα Ρωσίας, Ευρασίας και Νότιο-Ανατολικής Ευρώπης, στην Ομάδα της Εξωτερικής Πολιτικής</i></b><br /> <br /> <a href="https://www.huffingtonpost.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. <br /> <style type="text/css"> #topnav_margin_btm { margin: 0 !important; } </style>

Το σκάκι των συμμαχιών. Η επιλογή στρατοπέδων και συμμάχων στο άμεσο μέλλον θα κρίνει τις εξελίξεις.

Για ακόμη μια φορά επιβεβαιώνεται η θεωρία πως για την εξασφάλιση της επιβίωσης στο Διεθνές Σύστημα και την αποτροπή ενδεχόμενης απειλής,...

Διαβάστε την συνέχεια

Το γεωστρατηγικό βάθος του διακυβεύματος στη Λιβύη

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjyqkAB9_Lt7aar19X2Z6rC3l_5xT-pMc20H1EszpDX443ePdr_0gGd85yNal2Tywy2P2fW4RrFycBuojqbrmXtreubaTQ12khQ9GCCy8woiDijVPUd92RsetyjfrRwXj6Dh7Yf_blKOMA/s1600/libya.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="375" data-original-width="650" height="368" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjyqkAB9_Lt7aar19X2Z6rC3l_5xT-pMc20H1EszpDX443ePdr_0gGd85yNal2Tywy2P2fW4RrFycBuojqbrmXtreubaTQ12khQ9GCCy8woiDijVPUd92RsetyjfrRwXj6Dh7Yf_blKOMA/s640/libya.jpg" width="640" /></a></div> <br /> Του <b>Δημήτρη Παπαμιχαήλ* </b><br /> Η εξέγερση του 2011 και η πτώση του Μουαμάρ Καντάφι σήμανε το τέλος της Λιβυκής Τζαμαχιρίγια (το «κράτος των μαζών» κατά τον ίδιο τον Καντάφι), μία ιδιότυπη διαδικασία εθνικής συγκρότησης της Λιβύης στην οποία καθοριστικό ρόλο διαδραμάτιζαν τα «λαϊκά συμβούλια». Η διαδικασία αυτή διεμβόλιζε τις παραδοσιακές οικογενειακές και φυλετικές ιεραρχικές δομές που αποτελούσαν έως το 1969 θεμέλιο του νεοσύστατου όσο και υπανάπτυκτου λιβυκού κράτους. <br /> <br /> Ισλαμισμός και εδαφική συγκρότηση των στρατοπέδων στη λιβυκή κρίση <br /> <br /> Το τέλος της Τζαμαχιρίγια συνεπάγονταν την ανάδυση των παραδοσιακών φυλετικών δικτύων και την ανασυγκρότηση των γεωγραφικών συμπλεγμάτων που αποτελούσαν τα κρατίδια του ομοσπονδιακού βασιλείου της Λιβύης πριν το πραξικόπημα του Μουαμάρ Καντάφι. Ήδη το 2014, τα στρατόπεδα των δυνάμεων που επιβουλεύονταν το μέλλον του κράτους είχαν χωριστεί μεταξύ των «Ισλαμιστών» της Τριπολίτιδας και των «Κοσμικών» της Κυρηναϊκής. Οι πρώτοι συγκρότησαν συμμαχία με τις φυλές Τουαρέγκ του Φεζάν και οι δεύτεροι με τις φυλές Τουμπού, στην λογική που υπαγορεύουν οι διάδρομοι επικοινωνίας της ερήμου (βλ. χάρτη). <br /> <br /> Ένα νέο στοιχείο για τη Λιβύη τη τελευταία δεκαετία είναι η εισαγωγή ισλαμιστικών ομάδων από το εξωτερικό, χωρίς ισχυρή σύνδεση στα εγχώρια φυλετικά δίκτυα. Αυτές οι ομάδες, που αποτελούνταν συχνά από ξένους μαχητές (Αλγερινούς, Σύριους και κυρίως Αιγύπτιους), αγκυροβολήθηκαν στη Λιβύη σε μεγάλο βαθμό χάρις την οικονομική συνδρομή του Κατάρ, τη λογιστική υποστήριξη της Τουρκίας καθώς και τη γειτνίαση με τη πολυπληθή Αίγυπτο, στην οποία μεταξύ του 2012 και 2014 κυβερνούσε η Μουσουλμανική Αδελφότητα. <br /> <br /> Ο κίνδυνος ενός συριακού σεναρίου για την Λιβύη, με το Ισλαμικό Κράτος να αναδεικνύεται στη κυρίαρχη στρατιωτική δύναμη της αντιπολίτευσης ενείχε ωστόσο πολλά στοιχεία υπερβολής. Ακριβώς λόγω της ανυπαρξίας ερείσματος στα εγχώρια φυλετικά δίκτυα και με μοναδικό εργαλείο την ιδεολογική πρόσληψη της Σαρία που ερχόταν ενίοτε σε σύγκρουση με το εθιμικό δίκαιο των φυλών (το Ουρφ), τόσο το Ισλαμικό Κράτος όσο και η Αλ-Κάιντα περιορίστηκαν στον έλεγχο συγκεκριμένων σημείων. <br /> <br /> Η επιχείρηση «Μπαρκάν» του γαλλικού στρατού στις Βόρειες περιοχές του Μάλι, του Νίγηρα και του Τσαντ, έχει σαν βασικό στόχο τη δημιουργία μίας κάθετης τομής στους διαδρόμους επικοινωνίας μεταξύ των ισλαμιστικών εστιών της υποσαχάριας Αφρικής (Νιγηρία, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία και Σομαλία) και των εστιών που αναπτύχθηκαν στη λιβυκή επικράτεια από το 2011 και μετά. Η αδυναμία εφοδιασμού από το Νότο των ούτως ή άλλως αδύναμων ισλαμιστικών ομάδων στις λιβυκές ακτές, η μεγάλη απόσταση από τη Τουρκία και η ανατροπή του Μόρσι στην Αίγυπτο, διευκόλυναν το έργο του Χαλίφα Χάφταρ, ο οποίος με την επιχείρηση «Αξιοπρέπεια» (2014-2017) αναχαίτισε τις εστίες του Ισλαμικού Κράτους στην ανατολική επικράτεια. <br /> <br /> Στη δυτική επικράτεια, οι δυνάμεις που συγκροτούν τη Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας του Φαγέζ Αλ Σαράτζ, προκειμένου να διατηρήσουν τη στήριξη ΟΗΕ και Δύσης, οδηγήθηκαν με τη σειρά τους σε σύγκρουση με το Ισλαμικό Κράτος, απελευθερώνοντας τη Σύρτα το 2017, μολονότι οι αφετηρίες τους είναι σε μεγάλο βαθμό ισλαμιστικές. Εν τω μεταξύ, ο έλεγχος της Σύρτα από το Ισλαμικό Κράτος έως τον Δεκέμβριο 2016 λειτουργούσε ως νεκρά ζώνη μεταξύ των στρατοπέδων Ανατολής και Δύσης και παραδόξως, ενίσχυσε την εσωτερική τους συγκρότηση. Η εξουδετέρωση των ξένων μαχητών άνοιξε τον δρόμο στην ευθεία αντιπαράθεση μεταξύ Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας (ΚΕΣ) και του Εθνικού Λιβυκού Στρατού (ΕΛΣ) του Χαλίφα Χαφτάρ. <br /> <br /> <img src="https://media.liberal.gr/images5/650/0/unnamed_38.jpg" /> <br /> <br /> Δυτικές ιδεοληψίες, ανατολική ρεαλπολιτίκ <br /> <br /> Στην αναγνώριση της ΚΕΣ ως νόμιμης κυβέρνησης της Λιβύης από τον ΟΗΕ και τις δυνάμεις της Δύσης έπαιξαν ρόλο δύο βασικοί παράγοντες. Πρώτον, η υποστήριξη του Κατάρ και της Τουρκίας, καθώς αμφότερες έβρισκαν στο όργανο αυτό, έναν θεσμό στον οποίο η ιδεολογία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας ήταν αρκετά επιδραστική, αν όχι κυρίαρχη. Η Λιβύη υπό τον έλεγχο της Τρίπολης θα αποτελούσε ένα φιλικό κράτος προς τη Τουρκία και το Κατάρ, με κομβικό ρόλο στους τομείς διακίνηση ενέργειας, ανθρώπων, όπλων, ναρκωτικών και ιδεολογίας, μεταξύ της υποσαχάριας Αφρικής και της Ευρώπης. <br /> <br /> Επιπλέον, εντός ΚΕΣ, η εξουσία που ασκούν εκπρόσωποι των φυλών της Μισράτα – αστικό κέντρο το οποίο διατηρεί ισχυρούς δεσμούς με την Τουρκία και διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην ανατροπή του Μουαμάρ Καντάφι – αποτέλεσε πιθανότατα ένα σημαντικό κίνητρο για τον Ερντογάν προκειμένου να επιλέξει στρατόπεδο. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο σημερινός επικεφαλής της ΚΕΣ, πρωθυπουργός Φαγέζ Αλ Σαράτζ, είναι ο ίδιος τουρκικής καταγωγής. <br /> <br /> Δεύτερον, η Δύση, με πρωτοστάτες τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία, στηριζόμενη σε μία ρηχή αφήγηση περί δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, βρέθηκε να ακολουθεί το Κατάρ και τη Τουρκία στην τυχοδιωκτική επιχείρηση ανατροπής του καθεστώτος Καντάφι, χωρίς σχέδιο για την επόμενη ημέρα, παρέχοντας στρατιωτική και διπλωματική υποστήριξη στις δυνάμεις που αργότερα δημιούργησαν την ΚΕΣ. Πιθανότατα, σημαντικός παράγοντας για τη λήψη της απόφασης αυτής υπήρξε η μεγάλη εκστρατεία επενδύσεων του Κατάρ στην Ευρώπη, που κατάφερε να ανατρέψει στα τέλη της δεκαετίας του 2000, τις φιλικές σχέσεις που οικοδομούσε επί σειρά ετών το λιβυκό καθεστώς, ιδίως με το Λονδίνο, το Παρίσι και τη Ρώμη. <br /> <br /> Εν τω μεταξύ, ο Χαλίφα Χάφταρ, στηριζόμενος στα παραδοσιακά φυλετικά δίκτυα της Κυρηναϊκής, ευθυγραμμίστηκε με το Κοινοβούλιο του Τομπρούκ εκμεταλλευόμενος αφενός τις διαφωνίες μεταξύ του τελευταίου και της κυβέρνησης Σαράτζ και αφετέρου την επιτακτική ανάγκη καταπολέμησης του Ισλαμικού Κράτους που είχε ανακηρύξει βιλαέτια στη Μπάρκα και τη Σύρτα, με διοικητικό κέντρο τη Ντέρνα. <br /> <br /> Ο Χαλίφα Χάφταρ, μέλος του κινήματος των στρατιωτικών που έφερε στην εξουσία τον Μουαμάρ Καντάφι το 1969, περιθωριοποιημένος από το 1990 και ύστερα, εμφανίζεται ως ο πιο έμπιστος σύμμαχος στην μάχη κατά του ισλαμισμού για τη διεθνή κοινότητα. Διαπιστώνοντας την πλήρη αποτυχία εκδημοκρατισμού μίας κοινωνίας περιχαρακωμένης σε φυλετικά στρατόπεδα και βρισκόμενη ενώπιον του κινδύνου ισλαμιστικής διολίσθησης, οι δυτικές δυνάμεις, τουλάχιστον από το 2015, στρέφονται ανεπίσημα προς τον Χάφταρ. Η αμερικανική του υπηκοότητα, την οποία απέκτησε κατά τη περίοδο εξορίας του στις ΗΠΑ μεταξύ 1990 και 2010, του προσδίδει ένα ακόμα ισχυρό χαρτί στην νομιμοποίησή του ενώπιον των δυτικών συνομιλητών. <br /> <br /> Πιο καθοριστική όμως για τον ίδιο είναι η νομιμοποίηση που διαθέτει από μη δυτικούς παράγοντες. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα εφοδιάζουν υλικά το στρατόπεδο Χάφταρ από τη πρώτη στιγμή για λόγους γεωπολιτικού και ιδεολογικού ανταγωνισμού με το Κατάρ. Η κυβέρνηση Αλ Σίσι στην Αίγυπτο βλέπει στον Χάφταρ ένα πολύτιμο σύμμαχο στην αντιμετώπιση ισλαμιστικών στοιχείων (κυρίως στην εξουδετέρωση των Αδελφών Μουσουλμάνων). Τέλος και ίσως πιο καθοριστικά, η Ρωσία, κερδίζοντας τη σταθεροποίηση του Άσαντ στη Συρία, εκμεταλλεύεται την ευκαιρία να πραγματοποιήσει προβολή ισχύος στην Αφρική για πρώτη φορά από τον ψυχρό πόλεμο. Έτσι, από τον περασμένο Νοέμβριο, στο πλευρό του Χάφταρ βρίσκονται Ρώσοι στρατιωτικοί σύμβουλοι καθώς και η μισθοφορική «ομάδα Βάγκνερ» η οποία συνδέεται στενά με τον πρόεδρο Πούτιν. <br /> <br /> <img src="https://media.liberal.gr/images5/650/0/unnamed%20(1)_8.jpg" /> <br /> <br /> Οι προοπτικές υπέρβασης της λιβυκής κρίσης και η Ελλάδα <br /> <br /> Η επέλαση του Χάφταρ στη Τριπολίτιδα από τον περασμένο Απρίλιο είναι γεγονός. Η ΚΕΣ έχει πλέον απωλέσει, εκτός από την ηθική της νομιμοποίηση στη Δύση, το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών που ήλεγχε, και κυρίως, τις περισσότερες πετρελαιοπαραγωγικές της πηγές. Ο ίδιος ο πρόεδρος του κοινοβουλίου του Τομπρούκ, Αγκίλα Σαλέχ Ισά, ζήτησε την άρση αναγνώρισης της κυβέρνησης Σαράτζ από τη διεθνή κοινότητα, ενώ καθημερινά, αεροπορικές επιδρομές του ΕΛΣ πλήττουν στρατιωτικούς στόχους στη Τρίπολη. Στο πλαίσιο αυτό, η επίσκεψη Σαράτζ στην Άγκυρα και η σύναψη μνημονίου για τον καθορισμό τον θαλάσσιων συνόρων Τουρκίας-Λιβύης, σε πλήρη ασυμφωνία με το διεθνές δίκαιο της θάλασσας, δεν επαρκεί για να ανατρέψει τα δεδομένα. Ουδείς διεθνής παράγοντας δύναται να πιστεύει αφελώς σε επικράτηση της ΚΕΣ υπό τις παρούσες συνθήκες. <br /> <br /> Η Τουρκία επιχειρεί μία παρέμβαση με πολλαπλούς αποδέκτες. Από τη μία πλευρά, ο Ερντογάν στέλνει μήνυμα στην Ελλάδα ότι η «Γαλάζια Πατρίδα» δεν αποτελεί μόνο σχήμα λόγου. Από την άλλη πλευρά, παρεμβαίνει στον συσχετισμό δυνάμεων εντός της Λιβύης, δίνοντας βάρος σε παράγοντες που θα τον εξυπηρετήσουν σε μία διαπραγμάτευση για το μέλλον της χώρας. Καθώς νικητές και ηττημένοι μίας τέτοιας διαπραγμάτευσης θα κριθούν στις αποχρώσεις του γκρι, η Άγκυρα θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της προκειμένου να διατηρήσει εν ζωή στο λιβυκό πολιτικό σκηνικό τις φίλιες προς αυτήν δυνάμεις. Σε αυτό το σημείο έγκειται η πιο επιτακτική ανάγκη παρέμβασης της ελληνικής διπλωματίας στη λιβυκή κρίση. <br /> <br /> Η ανάδειξη του Αγκίλα Σαλέχ Ισά ως συνομιλητή της ελληνικής κυβέρνησης στη Λιβύη ήταν μία κίνηση ελάχιστου ρίσκου που επαναφέρει έμμεσα την Αθήνα στο παιχνίδι. Ο Αγκίλα Σαλέχ, ως πρόεδρος του λιβυκού κοινοβουλίου στο Τομπρούκ, είναι νομιμοποιημένος πολιτικός παράγοντας, στη βάση της Πολιτικής Συμφωνίας για τη Λιβύη που υπεγράφη τον Δεκέμβριο του 2015 υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Επιπλέον αποτελεί εδραιωμένη προσωπικότητα της Κυρηναϊκής και ευθυγραμμίζεται με τον Χάφταρ, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την αντίθεσή του με τη Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας. Ωστόσο, η κίνηση αυτή δεν επαρκεί για να εξισορροπήσει την τουρκική παρεμβατικότητα, που αναμένεται να μεταγραφεί στρατιωτικά. <br /> <br /> Δυστυχώς, η Τουρκία εμβαθύνει τη παρέμβασή της σε πολλά επίπεδα: διπλωματικό, στρατιωτικό, οικονομικό, ιδεολογικό. Εάν η Ελλάδα επιθυμεί να ανασχέσει μεσοπρόθεσμα τον έμπρακτο τουρκικό αναθεωρητισμό όσον αφορά την ΑΟΖ, δεν διαθέτει άλλη επιλογή από το να εμπλακεί στο πλευρό του αντιμαχόμενου στρατοπέδου. Η ανυπαρξία ελληνικής εκπροσώπησης στο πεδίο δεν μπορεί να θεωρηθεί πλέον ορθολογική επιλογή. Η απουσία της Ελλάδας στη Λιβύη από το 2012 συνιστά συσσωρευμένη απώλεια χρόνου και γνώσης του πεδίου. Η ελληνική παρουσία οφείλει κατ’ ελάχιστο να αποκατασταθεί, υπερβαίνοντας ενδεχόμενες επιφυλάξεις σχετικά με την ακεραιότητα των Ελλήνων λειτουργών στις αφιλόξενες συνθήκες της Τρίπολης ή του Τομπρούκ. <br /> <br /> <b><i>*Γεωγράφος με ειδίκευση στη γεωπολιτική της ενέργειας, ιδρυτής του www.cartopsis.com</i></b><br /> <br /> <a href="https://www.liberal.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Το γεωστρατηγικό βάθος του διακυβεύματος στη Λιβύη

Του Δημήτρη Παπαμιχαήλ* Η εξέγερση του 2011 και η πτώση του Μουαμάρ Καντάφι σήμανε το τέλος της Λιβυκής Τζαμαχιρίγια (το «κράτος των μαζ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γεωστρατηγικοί σχεδιασμοί που προδιαγράφουν το μέλλον μας;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhm2H5TGhDuUQpFCUAjg49vntXG66lFPc75Og1aIzCUeNkVej17rcILU953kNI_3ME2NIZpA7Bu8mAT-ya0szUfV7YuK7b3Ap6MATdDxYVc7-u7m9drQfCz0456wJqbcGQ72wqOEwgRf5Jz/s1600/%25CE%2593%25CE%25B5%25CF%2589%25CF%2583%25CF%2584%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25B3%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25BF%25CE%25AF+%25CF%2583%25CF%2587%25CE%25B5%25CE%25B4%25CE%25B9%25CE%25B1%25CF%2583%25CE%25BC%25CE%25BF%25CE%25AF+%25CF%2580%25CE%25BF%25CF%2585+%25CF%2580%25CF%2581%25CE%25BF%25CE%25B4%25CE%25B9%25CE%25B1%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25AC%25CF%2586%25CE%25BF%25CF%2585%25CE%25BD+%25CF%2584%25CE%25BF+%25CE%25BC%25CE%25AD%25CE%25BB%25CE%25BB%25CE%25BF%25CE%25BD+%25CE%25BC%25CE%25B1%25CF%2582%253B.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="319" data-original-width="601" height="338" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhm2H5TGhDuUQpFCUAjg49vntXG66lFPc75Og1aIzCUeNkVej17rcILU953kNI_3ME2NIZpA7Bu8mAT-ya0szUfV7YuK7b3Ap6MATdDxYVc7-u7m9drQfCz0456wJqbcGQ72wqOEwgRf5Jz/s640/%25CE%2593%25CE%25B5%25CF%2589%25CF%2583%25CF%2584%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25B3%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25BF%25CE%25AF+%25CF%2583%25CF%2587%25CE%25B5%25CE%25B4%25CE%25B9%25CE%25B1%25CF%2583%25CE%25BC%25CE%25BF%25CE%25AF+%25CF%2580%25CE%25BF%25CF%2585+%25CF%2580%25CF%2581%25CE%25BF%25CE%25B4%25CE%25B9%25CE%25B1%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25AC%25CF%2586%25CE%25BF%25CF%2585%25CE%25BD+%25CF%2584%25CE%25BF+%25CE%25BC%25CE%25AD%25CE%25BB%25CE%25BB%25CE%25BF%25CE%25BD+%25CE%25BC%25CE%25B1%25CF%2582%253B.jpg" width="640" /></a></div> <br />Του <b>Βασίλη Κοψαχείλη*</b><br /><br />Η φαινομενική «ησυχία» στα παγκόσμια πράγματα, φέτος - σε σχέση με το περσινό καλοκαίρι - δεν αποτελεί αντιπροσωπευτική εικόνα των εξελίξεων.<br /><br />Μετά την εκλογή του «καταλύτη» Donald Trump στην Προεδρία των ΗΠΑ τον περασμένο Νοέμβρη, έχει ξεκινήσει μια σειρά αλυσιδωτών αντιδράσεων σε ολόκληρο τον πλανήτη. Η πολιτική, διπλωματική, στρατιωτική και επιχειρηματική κινητικότητα είναι ασυνήθιστα έντονη. Σημαντικές αποφάσεις λαμβάνονται, δυνάμεις αναδιατάσσονται, νέες συμμαχίες δημιουργούνται και αρχίζει να διαφαίνεται σταδιακά το νέο τοπίο στις διεθνείς σχέσεις.<br /><br />Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζει η περιοχή μας, περιοχή στην οποία συγκλίνουν ταυτόχρονα ισχυρά και ανταγωνιστικά γεωπολιτικά, γεω-οικονομικά και γεω-επιχειρηματικά συμφέροντα.<br /><br />Μία απλή καταγραφή της διάταξης και των συμφερόντων των κύριων παικτών στην περιοχή μας είναι δηλωτική του νέου περιφερειακού μας περιβάλλοντος και της θέσης που αυτό το νέο σκηνικό επιφυλάσσει σε εμάς στην Ελλάδα. Ωστόσο, είναι νωρίς ακόμη για την εξαγωγή τελικών συμπερασμάτων, διότι η παγκόσμια ρευστότητα επηρεάζει καταλυτικά τις εξελίξεις σε περιφερειακό επίπεδο και ανά πάσα στιγμή μπορεί να υπάρξουν ανατροπές.<div> <b><br />ΗΠΑ, οριακά παρούσα…</b><br /><br />Όπως έχουμε πολλές φορές διατυπώσει με τη σχετική μας αρθρογραφία, ήδη από τις αρχές του 2013 η ΗΠΑ έχουν σχεδιάσει την πολιτική τους στην περιοχή, που αποσκοπεί στην ελάχιστη και οριακή φυσική τους παρουσία αλλά και στην προάσπιση και ισχυροποίηση των συμφερόντων τους στην ευρύτερη περιοχή μέσα από εργαλεία έξυπνης ισχύος.<br /><br />Σε ότι αφορά την Ελλάδα, το ενδιαφέρον των ΗΠΑ εστιάζει στο νότιο τομέα της χώρας που περιλαμβάνει την Κρήτη και τον θαλάσσιο χώρο πέριξ αυτής, δηλαδή το νότιο Αιγαίο, το Κρητικό Πέλαγος, το Λιβυκό Πέλαγος, και την Ανατολική Μεσόγειο. Εκεί συγκεντρώνονται τα συμφέροντα των ΗΠΑ σε γεωπολιτικό επίπεδο. Γεω-οικονομικά τα συμφέροντά τους έχουν ενεργειακό πρόσημο και περιλαμβάνουν το σύνολο σχεδόν της Ανατολικής Μεσογείου, ενώ γεω-επιχειρηματικά το ενδιαφέρον τους είναι χαμηλό καθώς εκτιμούν πως η Ελληνική αγορά είναι πολύ μικρή και δεμένη στο άρμα της υπερρυθμισμένης (hyper regulated) Ευρωπαϊκής αγοράς.<br /><br /><b>Ο Σινο-Γερμανικός άξονας</b><br /><br />Η πολύ ενδιαφέρουσα εξέλιξη που μας αφορά έχει να κάνει με την διαμόρφωση ενός στρατηγικού Σινο-Γερμανικού άξονα, για τον οποίο η ηπειρωτική Ελλάδα έχει κομβικό ρόλο στο συνολικό σχεδιασμό.<br /><br />Με τον έλεγχο του λιμένα του Πειραιά, το Πεκίνο έθεσε τη χώρα μας σε εξέχουσα θέση στον παγκόσμιο γεωστρατηγικό σχεδιασμό του. Σε παγκόσμιο επίπεδο, λοιπόν, η χώρα μας για την Κίνα αποτελεί ένα από τα 4-5 πιο σημαντικά-στρατηγικά τους σημεία.<br /><br />Παράλληλα, στα πλαίσια ενός πολυετούς στρατηγικού διαλόγου μεταξύ των δύο σημαντικότερων βιομηχανικών κρατών της Ευρώπης και της Ασίας και πριν την πρόσφατη σύνοδο των G-20 στη Γερμανία, αποφασίστηκε μεταξύ Κίνας και Γερμανίας η δημιουργία ενός στρατηγικού άξονα συνεργασίας στην Ευρώπη. Ο άξονας αυτός εκκινεί από τις ηπειρωτικές ακτές της χώρας μας και τα στρατηγικά λιμάνια του Πειραιά, της Θεσσαλονίκης και της Ηγουμενίτσας, και καταλήγει στις βόρειες ακτές της Γερμανίας. Άρα, και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η χώρα μας έχει σημαντικότατο ρόλο να διαδραματίσει.<br /><br />Θέλω να δώσετε, ωστόσο, προσοχή στην κατάτμηση της χώρας μας σε ζώνες ενδιαφέροντος και επιρροής μεταξύ των Αμερικανικών και των Σινο-Γερμανικών συμφερόντων, με τους Αμερικανούς να «ελέγχουν» τον νότιο-θαλάσσιο τομέα και τους Σινο-Γερμανούς να ασκούν «έλεγχο» στον υπόλοιπο ηπειρωτικό χώρο. Η παρατήρηση έχει την αξία της για μελλοντικό προβληματισμό…<br /><br /><b>Ο Ρωσικός παράγοντας</b><br /><br />Πιθανότατα και παρά τα φαινόμενα, οι εξελίξεις στη γειτονική Τουρκία έχουν διευκολύνει τα μέγιστα στην εξισορρόπηση των συμφερόντων μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας στην περιοχή.<br /><br />Η Ρωσία ήθελε νότια διέξοδο για τα ενεργειακά της συμφέροντα προς την Ευρώπη και έπαθλο μια βιώσιμη νέα ενεργειακή αγορά, όπως είναι αυτή της Τουρκίας, έναντι της «απώλειας» της μη βιώσιμης αγοράς της Ουκρανίας.<br /><br />Οι προβληματικές σχέσεις Τουρκίας-ΗΠΑ και Τουρκίας-ΕΕ έχουν διευκολύνει πάρα πολύ τους Ρώσους στον δικό τους γεωστρατηγικό σχεδιασμό, και αυτό είναι κάτι που το γνωρίζουν άριστα οι Αμερικανοί και το αφήνουν να εξελιχθεί. Αυτή η αλληλοκατανόηση φέρνει ισορροπία, η οποία εκτιμάται δεόντως μεταξύ των δύο αυτών σημαντικών και ώριμων διεθνών δρώντων και επιβεβαιώνεται καθημερινά στις δημόσια αφανείς τους συναντήσεις και στους υπόγειους διαύλους επικοινωνίας τους.<br /><br />Κανείς από αυτούς τους δύο σημαντικούς παίκτες δεν θα επιχειρήσει να ανατρέψει στρατηγικά τους σχεδιασμούς του άλλου στην περιοχή. Τουλάχιστο, για όσο ο Henry Kissinger θα συμβουλεύει αμφότερους σε Κρεμλίνο και Λευκό Οίκο!<br /><br />Ερώτημα αποτελεί ο τρίτος πόλος που γεννάται μεταξύ τους, δηλαδή ποια θα είναι η στάση των δύο έναντι του Σινο-Γερμανικού άξονα στην περιοχή ή πως θα μοιράσουν το παιχνίδι – αν θα το μοιράσουν και υπό ποιες συνθήκες θα μοιραστεί – μεταξύ των τριών;<br /><br /><b>Οι φιλοδοξίες της Γαλλίας</b><br /><br />Στην ευρύτερη περιοχή μας αρχίσει σε στρατιωτικό, ενεργειακό και επιχειρηματικό επίπεδο να κάνει έντονη της παρουσία της και η Γαλλία.<br /><br />Ιστορικά, η κόντρα μεταξύ Γαλλίας και Βρετανίας, με έπαθλο τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου είναι παλιά και γνωστή. Ωστόσο, σήμερα η Γαλλία εκτιμά πως υπάρχει ένα παράθυρο ευκαιρίας για εκείνη να ανακάμψει στην περιοχή. Η προσήλωση της Βρετανίας στην περιπέτεια του Brexit και τα εμφανή, πλέον, προβλήματά της στην διατήρηση σημαντικής ναυτικής ισχύος ή στην απουσία πολιτικής βούλησης για Μεσογειακό στρατιωτικό-ναυτικό ρόλο, ενθαρρύνουν τις φιλοδοξίες του Παρισιού.<br /><br />Στην Ελλάδα φαίνεται πως το Γαλλικό ενδιαφέρον μετακινείται από το στρατιωτικό επίπεδο και επικεντρώνεται στα ενεργειακά και επιχειρηματικά συμφέροντα. Αξιοσημείωτο είναι πως δίπλα στους Γάλλους προσπαθούν να έχουν ρόλο και οι Ιταλοί, κυρίως στα ενεργειακά.<br /><br /><b>Μερικά πρώτα συμπεράσματα…</b><br /><br />Παρότι, όπως είπαμε, ο χάρτης συμφερόντων στην περιοχή μας και γύρω από τη χώρα μας, είναι υπό διαμόρφωση και οι διεθνείς εξελίξεις μπορούν ανά πάσα ώρα και στιγμή να φέρουν ανατροπές στο περιφερειακό μας περιβάλλον, η εξαγωγή ορισμένων πρώτων συμπερασμάτων κωδικοποιείται στα κάτωθι:<br /><ul> <li>Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η μετακίνηση του κέντρου βάρους στη λήψη των αποφάσεων από τις Βρυξέλλες στο Βερολίνο, έχει υποβιβάσει τον στρατηγικό ρόλο της ΕΕ (περισσότερο ως προσδοκία παρά ως πραγματικότητα…) και έχει αναβαθμίσει το ρόλο της Γερμανίας. Άρα το Βερολίνο δεν μπορούμε να το αγνοούμε… καθώς και τις νέες πολιτικές ισορροπίες που θα προκύψουν στη χώρα μετά τις γενικές τους εκλογές τον προσεχή Σεπτέμβρη. </li> <li>Ο Αμερικανικός και ο Βρετανικός παράγοντας στην περιοχή θα εξυπηρετούν τα οριακά τους συμφέροντα με ελάχιστη φυσική παρουσία και εμπλοκή. Κυρίως σε ότι αφορά τις ΗΠΑ, το ελάχιστη φυσική παρουσία θα πρέπει να ερμηνεύεται πάντα σε σχέση με το παρελθόν, καθώς και στα πλαίσια της γεωγραφικής κάλυψης των συμφερόντων τους. Φαίνεται πως οι παλιές ναυτικές δυνάμεις δίνουν, για λόγους που επιδέχονται πολλαπλές ερμηνείες και αναλύσεις, χώρο και πεδίο δράσης στη νέα ναυτική δύναμη - την Κίνα - στη χώρα μας. </li> <li>Η Ρωσία φαίνεται ικανοποιημένη από το deal που έχει με τις ΗΠΑ στην περιοχή. </li> <li>Η Γαλλία και η Ιταλία διεκδικούν ένα νέο ρόλο στην περιοχή, που είναι αμφίβολο αν έχουν τις δυνάμεις και την αντοχή να διατηρήσουν, αν και εφόσον πυκνώσουν τα ανταγωνιστικά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο. Ενδεχομένως Γαλλία και Ιταλία να προσπαθήσουν να διαμορφώσουν έναν δικό τους άξονα συμφερόντων για να αντισταθμίσουν περιφερειακά και οριακά την Σινο-Γερμανική ισχύ. Αυτό όμως σταδιακά θα διαλύσει την «Ευρω-Ενωσιακή Συνεννόηση» και θα οδηγήσει σε μία ανεξέλεγκτη πολιτική αξόνων στην Γηραιά Ήπειρο, ξυπνώντας μνήμες από το «βάρβαρο» παρελθόν μας… </li> </ul> Τα παραπάνω αφορούν πρώιμες εκτιμήσεις ενός τοπίου υπό διαμόρφωση. Από το φθινόπωρο και μετά τις Γερμανικές εκλογές, έρχονται πιθανότατα νέες εξελίξεις σε παγκόσμιο επίπεδο που ίσως μεταβάλλουν και το περιφερειακό σκηνικό.<br /><br />Σε αναμονή των εξελίξεων, λοιπόν… <br /><b><i><br />*Ο κ. Βασίλης Κοψαχείλης είναι Διεθνολόγος, Γεωστρατηγικός Αναλυτής.</i></b></div> <div> <a href="http://www.liberal.gr/" target="_blank"><br /></a><a href="http://www.liberal.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div>

Γεωστρατηγικοί σχεδιασμοί που προδιαγράφουν το μέλλον μας;

Του Βασίλη Κοψαχείλη* Η φαινομενική «ησυχία» στα παγκόσμια πράγματα, φέτος - σε σχέση με το περσινό καλοκαίρι - δεν αποτελεί αντιπροσωπευτ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Γεωστρατηγική της Τουρκίας

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEizeg2DC7RVYlugaZd_qMfO2eeejY7AEnl_PxAGHz0woUXSHiiYYumC6XTPxayNRPB4wvVN4uQAlRELwocqSeVXTpN-Uf6qks0zhGgZidX4Wp8HzHylBlTFWlyF1TklLiqtTSptRoc6Aki5/s1600/%25CE%2597+%25CE%259F%25CE%25B8%25CF%2589%25CE%25BC%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AE+%25CE%2591%25CF%2585%25CF%2584%25CE%25BF%25CE%25BA%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2581%25CE%25AF%25CE%25B1+1683.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="366" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEizeg2DC7RVYlugaZd_qMfO2eeejY7AEnl_PxAGHz0woUXSHiiYYumC6XTPxayNRPB4wvVN4uQAlRELwocqSeVXTpN-Uf6qks0zhGgZidX4Wp8HzHylBlTFWlyF1TklLiqtTSptRoc6Aki5/s640/%25CE%2597+%25CE%259F%25CE%25B8%25CF%2589%25CE%25BC%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AE+%25CE%2591%25CF%2585%25CF%2584%25CE%25BF%25CE%25BA%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2581%25CE%25AF%25CE%25B1+1683.jpg" width="640" /></a></div> <br />Πριν τον 20ο αιώνα οι Οθωμανοί υπήρξαν παγκόσμια δύναμη, και έφτασαν κοντά στο να πάρουν την Ευρώπη. Οι Μουσουλμάνοι είχαν τον έλεγχο των Δρόμων του Μεταξιού, μέχρι οι δυτικοευρωπαίοι να κατακτήσουν τους ωκεανούς και να μεταφέρουν το εμπόριο από την Μεσόγειο στους Ωκεανούς περίπου το 1500 μ.Χ. <br /><br />Σταδιακά οι Μουσουλμάνοι, όπως και οι Ιταλοί, οι οποίοι κάποτε συνεργάζονταν με τους Οθωμανούς στο διεθνές εμπόριο, και κάποτε συγκρούονταν με τους Οθωμανούς για τον έλεγχο της Μεσογείου, παρήμασαν, και μετατράπηκαν σε τοπικές δυνάμεις.<br /><br />Οι Γάλλοι και οι Βρετανοί κάποιες φορές χτυπούσαν τους Οθωμανούς μαζί με την Ρωσία, αφού οι Βρετανοί και οι Γάλλοι συγκρούονταν με τους Οθωμανούς στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ οι Οθωμανοί συγκρούονταν με τους Ρώσους στην Μαύρη Θάλασσα και την Κασπία. Στα πλαίσια αυτής της συμμαχίας οι Γάλλοι, οι Βρετανοί και οι Ρώσοι διέλυσαν τον Οθωμανικό και Αιγυπτιακό στόλο στο Ναυαρίνο το 1827, με αποτέλεσμα η δημιουργία Ελληνικού Κράτους να γίνει μη αναστρέψιμη, αφού οι Οθωμανοί δεν μπορούσαν πλέον να υποστηρίζουν τα στρατεύματα τους στην Πελοπόννησο.<br /><br />Ὀμως τους Γάλλους και τους Βρετανούς δεν τους συνέφερε να βοηθήσουν τους Ρώσους να διαλύσουν τους Οθωμανούς, γιατί και οι Οθωμανοί και οι Ρώσοι ήταν αντίπαλοι τους. Όταν έχεις δύο εχθρούς σε μία μακρινή γειτονιά, σε συμφέρει να παίρνεις το μέρος του πιο αδύναμου παίκτη, ώστε να μην μπορεί ο ισχυρότερος να τον καθαρίσει και να στραφεί στην συνέχεια εναντίον σου. Αυτό είναι νομίζω κάτι σαν νόμος στην διπλωματία.<br /><br />Στα πλαίσια αυτής της στρατηγικής οι Γάλλοι και οι Βρετανοί χτύπησαν μαζί με τους Οθωμανούς τους Ρώσους στην Κριμαία το 1856, επειδή η Ρωσία είχε αρχίσει να γίνεται ισχυρότερη από την Τουρκία, και η Τουρκία είχε κίνητρο να κάνει στην Ρωσία παραχωρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Οι Γάλλοι και οι Βρετανοί, ενώ σκοτώνονταν μεταξύ τους, βοηθούσαν πότε τους Γάλλους και πότε τους Ρώσους, ώστε να υπάρχει μία ισορροπία ανάμεσα τους, και να είναι ο ένας απασχολημένος με τον άλλο.<br /><br />Αυτό είναι σε δυο γραμμές το διπλωματικό παρελθόν των Οθωμανών. Από παγκόσμια δύναμη και controller του διεθνούς εμπορίου, οι Οθωμανοί μετατράπηκαν σε μία τοπική δύναμη που έπαιζε ανάμεσα στους Ρώσους, τους Γάλλους και τους Βρετανούς, όπως συμβαίνει και σήμερα.<br /><br />Όταν η Γερμανία έγινε ένα ενιαίο κράτος και νίκησε την Γαλλία το 1871, οι Οθωμανοί άλλαξαν την στρατηγική τους, προκειμένου να αποτελέσουν έναν ενιαίο διάδρομο με την Γερμανική Αυτοκρατορία και την Αυτοκρατορία της Αυστρο-Ουγγαρίας. <br /><br />Με αυτόν τον τρόπο οι Γερμανοί και οι Αυστριακοί θα έφταναν μέσω της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Περσικό Κόλπο και τον Ινδικό Ωκεανό, και οι Γερμανοί και οι Οθωμανοί θα δημιουργούσαν ένα ενιαίο μέτωπο εναντίον των Βρετανών στον Περσικό Κόλπο, και ένα ενιαίο μέτωπο εναντίον των Ρώσων στην Μαύρη Θάλασσα και την Κασπία. Οι Ρώσοι, οι Βρετανοί και οι Γάλλοι άφησαν τις διαφορές τους στην άκρη και διέλυσαν τους Γερμανούς και τους Οθωμανούς στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο.<br /><br />Χάρτης Ευρώπη<br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEixbauBwSNJfuow2qSAMYpAvGvXfpn4DRR6VlLRH6ZK0kcpakPvJcS18CPBwPncSmmgbKf2hg6LOh_PabMimo5z7p_6oPHApUqd3Q2nrLaAouz4R-oVr4Cit5ERiieI_Yx3jAm0O2a1JmI/s1600/Europe+1900.jpg"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEixbauBwSNJfuow2qSAMYpAvGvXfpn4DRR6VlLRH6ZK0kcpakPvJcS18CPBwPncSmmgbKf2hg6LOh_PabMimo5z7p_6oPHApUqd3Q2nrLaAouz4R-oVr4Cit5ERiieI_Yx3jAm0O2a1JmI/s640/Europe+1900.jpg" /></a><br /><br /><br />Ευρώπη 1900<br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg8F9n7VD_ZTc-rEzTT6LsRLJ-UmM0ehHes9_gQXvt52oUIMiUl4SYuRC059cBWLVOHNgeCmnBOlaTDFjLzNna6l6joWMtwBXr_YbqDHqCs-9rkfLEzcLBBxaAW_YSzZsIdItzINi57s_U/s1600/MapOfEurope+1900.jpg"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg8F9n7VD_ZTc-rEzTT6LsRLJ-UmM0ehHes9_gQXvt52oUIMiUl4SYuRC059cBWLVOHNgeCmnBOlaTDFjLzNna6l6joWMtwBXr_YbqDHqCs-9rkfLEzcLBBxaAW_YSzZsIdItzINi57s_U/s640/MapOfEurope+1900.jpg" /></a><br /><br />Μετά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο η θεώρηση των Οθωμανών δεν άλλαξε. Και πάλι τους συνέφερε η συνεργασία με τους Γερμανούς, ώστε οι Γερμανοί να φτάσουν στον Περσικό Κόλπο όπως ήθελαν, αλλά και να βοηθήσουν τους Οθωμανούς να αντιμετωπίσουν τους Ρώσους.<br /><br />Έχοντας όμως υποστεί την συντριβή του Α Παγκοσμίου Πολέμου οι Οθωμανοί προτίμησαν να μείνουν ουδέτεροι στον ΒΠΠ, και μόνο όταν ο Χίτλερ έφτασε μία ανάσα από το πετρέλαιο του Μπακού διεμήνυσαν στον Χίτλερ ότι αν έπαιρνε το Μπακού θα έμπαιναν στον πόλεμο στο πλευρό των Ναζί. Αυτό όμως δεν έγινε ποτέ γιατί οι Ναζί έχασαν από τους Ρώσους, τους Βρετανούς και τους Γάλλους στο Στάλινγκραντ.<br /><br />Οθωμανική Αυτοκρατορία 1914<br /><br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjKO6L0o1CiDoni0X4XHKovlvju2vlUYgdn4SwMQzpy8aIPS0qoVZbVmONgeEYSnMiESaklsnQm9q3tR3D-clEyLNj-635o0_GJVEhJx1OSpviZM7aVJa4aWbfWvOSsKIOMHsI0I8BiJyw/s1600/%25CE%25A7%25CE%25AC%25CF%2581%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582+%25CE%259F%25CE%25B8%25CF%2589%25CE%25BC%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25B9%25CE%25AE+%25CE%2591%25CF%2585%25CF%2584%25CE%25BF%25CE%25BA%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2581%25CE%25AF%25CE%25B1.JPG"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjKO6L0o1CiDoni0X4XHKovlvju2vlUYgdn4SwMQzpy8aIPS0qoVZbVmONgeEYSnMiESaklsnQm9q3tR3D-clEyLNj-635o0_GJVEhJx1OSpviZM7aVJa4aWbfWvOSsKIOMHsI0I8BiJyw/s640/%25CE%25A7%25CE%25AC%25CF%2581%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582+%25CE%259F%25CE%25B8%25CF%2589%25CE%25BC%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25B9%25CE%25AE+%25CE%2591%25CF%2585%25CF%2584%25CE%25BF%25CE%25BA%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2581%25CE%25AF%25CE%25B1.JPG" /></a><br /><br />Μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο οι Τούρκοι ήταν πιστοί σύμμαχοι του ΝΑΤΟ, και μαζί με το Ισραήλ βοηθούσαν το ΝΑΤΟ να προστατεύει τον Περσικό Κόλπο από τους Σοβιετικούς. Όπως ήταν και η Ελλάδα μέχρι το 1974 και το Κυπριακό. <br /><br />Η κατάσταση δεν άλλαξε για την Τουρκία κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, αλλά και για όλη την διάρκεια του 20ου αιώνα. Οι Κεμαλικοί έβλεπαν την Τουρκία ως κομμάτι της Δύσης, και ο στρατός φρόντιζε να μην πάρει στην Τουρκία την εξουσία η Μουσουλμανική Αδελφότητα, την οποία είχαν δημιουργήσει στην Αίγυπτο το 1928 οι Ιταλοί Φασίστες και οι Γερμανοί Ναζί, μετά την μετατροπή της Τουρκίας σε κοσμικό κράτος από τον Κεμάλ, και την άρνηση της Τουρκίας να συμμαχήσει με τους Γερμανούς και τους Ιταλούς. <br /><br />Με την υποστήριξη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας οι Ιταλοί Φασίστες και οι Γερμανοί Ναζί φιλοδοξούσαν να συναγωνιστούν την μεγάλη επιρροή των Βρετανών στους Άραβες, αφού οι Βρετανοί είχαν απελευθερώσει τους Άραβες από τους Οθωμανούς κατά την διάρκεια του Α Παγκοσμίου Πολέμου. <br /><br />Η Μουσουλμανική Αδελφότητα είναι σαν να λέμε ο Μουσουλμανικός Κομμουνισμός. Το ίδιο οικονομικό μοντέλο, αλλά με Αλλάχ. Κάτι τελείως διαφορετικό από τους φιλο-Δυτικούς βασιλιάδες του Μουσουλμανικού κόσμου, είτε αυτοί είναι κοσμικοί, όπως πχ ο Σάχης του Ιράν, τον οποίο ανέτρεψαν οι Ισλαμιστές, είτε Ισλαμιστές, όπως είναι οι βασιλιάδες Άραβες του Περσικού Κόλπου. Αν και τώρα οι βασιλιάδες του Κόλπου είναι μπερδεμένοι, γιατί η Κίνα είναι ο μεγάλος αγοραστής πετρελαίου, αλλά την ίδια στιγμή η Κίνα τα έχει καλύτερα με το Ιράν παρά με τους Άραβες, με αποτέλεσμα οι Άραβες να χρειάζονται τους Αμερικανούς.<br /><br />Τέλος πάντων όμως, να κάνω μία ανακεφαλαίωση, και να πω ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν μία παγκόσμια δύναμη που ήλεγχε το διεθνές εμπόριο τους προηγούμενους αιώνες. Στην συνέχεια μετατράπηκε σε μία τοπική δύναμη που βρέθηκε ανάμεσα στον πόλεμο των μεγάλων δυνάμεων της εποχής (Γαλλία-Βρετανία-Ρωσία), συμμαχώντας πότε με τον ένα και πότε με τον άλλο. Μετά την δημιουργία της Γερμανίας το 1871 οι Οθωμανοί συμμάχησαν με τους Γερμανούς και τους Αυστριακούς για να δημιουργήσουν έναν μεγάλο χερσαίο άξονα που θα έφτανε από την Βαλτική Θάλασσα μέχρι τον Περσικό Κόλπο. Μετά την ήττα στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο οι Γερμανοί προσπάθησαν να κρατήσουν ίσες αποστάσεις από τις μεγάλες δυνάμεις, και κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου οι Οθωμανοί έγιναν πιστοί σύμμαχοι του ΝΑΤΟ, προκειμένου όλοι μαζί να αντιμετωπίσουν τους Σοβιετικούς.<br /><br />Σήμερα οι Οθωμανοί ακολουθούν μία πολύ φιλόδοξη και επικίνδυνη πολιτική, προσπαθώντας να εκμεταλλευτούν στο έπακρο την τεράστιας γεωστρατηγικής σημασίας χώρα τους. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχουν και την πολυτέλεια να αποφύγουν την σύγκρουση. Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις.<br /><br />Οι Οθωμανοί σήμερα θέλουν να αγοράζουν φτηνό Ρωσικό αέριο, ώστε να κρατάνε ευχαριστημένους τους Ρώσους, ώστε οι Ρώσοι να μην υποστηρίζουν το PKK, αλλά και για να έχουν φτηνή ενέργεια για την βιομηχανία τους. <br /><br />Οι Οθωμανοί θέλουν επίσης όπλα από τους Αμερικανούς, ώστε να μπορούν να αντιμετωπίζουν τους Ρώσους, αφού οι Κινέζοι είναι σύμμαχοι των Ρώσων και δεν μπορούν εύκολα να βοηθάνε τους Οθωμανούς εναντίον των Ρώσων.<br /><br /><br />Οι Οθωμανοί θέλουν επίσης να απλωθούν ξανά μέχρι τον Περσικό Κόλπο, και να δημιουργήσουν τον άξονα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ο οποίος θα στείλει το αέριο του Κατάρ και του Ιράν στην Ευρώπη. Περισσότερο όμως αυτό ενδιαφέρει την Βρετανία και την Γαλλία, και πολύ λιγότερο την Γερμανία, γιατί οι Γερμανοί θεωρούν πολύ πιο φτηνή και αξιόπιστη λύση το Ρωσικό αέριο και πετρέλαιο. Με τους Nord Stream το Ρωσικό αέριο μπορεί να φτάνει κατευθείαν στην Γερμανία και την Ολλανδία χωρίς να μεσολαβεί καμία άλλη χώρα. Πολύ αξιόπιστη και φτηνή λύση για τους Γερμανούς και τους Ολλαδνούς.<br /><br />Χάρτης Το Δόγμα Ομπάμα (Ο Άξονας της Μουσουλμανικής Αδελφότητας)<br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhZ316KFofIZELb6TIrSpaNNF-3zU6n7Wd9Mu2OH5GUaq_PLPIdvxpggidISm-0cQc5JfnE7hBljLjCq3p3WIC4cuoGHof6QThRXSC9XlZrqf1NsHoEq2D9tl9Aqq4Pw0li1Pl_bG4aOn4/s1600/Obama+Doctrine.jpg"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhZ316KFofIZELb6TIrSpaNNF-3zU6n7Wd9Mu2OH5GUaq_PLPIdvxpggidISm-0cQc5JfnE7hBljLjCq3p3WIC4cuoGHof6QThRXSC9XlZrqf1NsHoEq2D9tl9Aqq4Pw0li1Pl_bG4aOn4/s640/Obama+Doctrine.jpg" /></a><br /><br />Οι Γάλλοι και οι Βρετανοί γνωρίζουν ότι αν κάποια στιγμή πάνε σε έναν πόλεμο με την Γερμανία, η Ρωσία θα είναι στο πλευρό της Γερμανίας, αφού η Γερμανία είναι ο καλύτερος πελάτης της Ρωσίας. Όπως έγινε με την συμμαχία των Ναζί και των Κομμουνιστών με το Molotov-Ribbentrop Pact (1939-1941). Επομένως οι Βρετανοί και οι Γάλλοι δεν θέλουν να είναι εξαρτημένοι από την Ρωσία, την οποία φοβούνται πολύ περισσότερο από την Τουρκία. Ενδεχομένως μπορούν να δημιουργήσουν έναν κάθετο άξονα προς την Βόρεια Αφρική. Στο ΒΠΠ δεν υπήρχε το πετρέλαιο και το αέριο της Αλγερίας, της Λιβύης και της Νιγηρίας, ούτε το ουράνιο του Νίγηρα και του Τσαντ.<br /><br />Χάρτης Γαλλία-Βρετανία, Ρωσία-Γερμανία, Ιταλία-Λιβύη<br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg1b0ZbiH-xJAKKHXqeZ7zDwotbhiQwWUekcSfxlATWDjCVDV7lNs4rDltISMB1TdFFGFiwpbioS3iBcLc7wv3Ivu13loqmg7MgfjGbk0wbO2Sr2V7HPmX5ClWkHanrznEFnXYVeBRLJIY/s1600/%25CE%25A7%25CE%25AC%25CF%2581%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582+%25CE%2593%25CE%25B1%25CE%25BB%25CE%25BB%25CE%25AF%25CE%25B1+%25CE%2592%25CF%2581%25CE%25B5%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25AF%25CE%25B1.JPG"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg1b0ZbiH-xJAKKHXqeZ7zDwotbhiQwWUekcSfxlATWDjCVDV7lNs4rDltISMB1TdFFGFiwpbioS3iBcLc7wv3Ivu13loqmg7MgfjGbk0wbO2Sr2V7HPmX5ClWkHanrznEFnXYVeBRLJIY/s640/%25CE%25A7%25CE%25AC%25CF%2581%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582+%25CE%2593%25CE%25B1%25CE%25BB%25CE%25BB%25CE%25AF%25CE%25B1+%25CE%2592%25CF%2581%25CE%25B5%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25AF%25CE%25B1.JPG" /></a><br /><br />Η Τουρκία θέλει επίσης να επενδύσουν οι Κινέζοι στην Τουρκία δισεκατομμύρια, ώστε να στέλνουν τα προϊόντα τους στην Ευρώπη μέσω του εμπορικού άξονα Κίνας-Πακιστάν-Ιράν-Τουρκίας. Η Ελλάδα πρέπει ως απάντηση στην πολιτική αυτή της Τουρκίας να αναπτύξει τα λιμάνια της, και βλέπετε ότι έστω και με βαριά καρδιά, ακόμη και ο ΣΥΡΙΖΑ προχωράει προς αυτήν την κατεύθυνση, πληγώνοντας την σχέση του με τους συνδικάλες που λυμαίνονται δεκαετίες τα λιμάνια μας (ξεπούλημα VS γεμιστά).<br /><br />Από την ΕΕ η Τουρκία θέλει λεφτά. <br /><br />Ανακεφαλαιώνοντας να πω ότι από τις ΗΠΑ η Τουρκία θέλει όπλα, από την Κίνα επενδύσεις, από την ΕΕ λεφτά, και από την Ρωσία φυσικό αέριο.<br /><br />Λέμε πολλές φορές ότι η Τουρκία θα τα βρει με την Ρωσία. Η Ρωσία και η Τουρκία μπορεί να τα βρούνε πρόσκαιρα, αλλά για στρατηγικό εταίρο η Τουρκία θα πρέπει να επιλέξει είτε τις ΗΠΑ είτε την Κίνα. Είναι αφελές να θεωρήσουμε ότι κατά την διάρκεια των επόμενων αιώνων οι Ρώσοι και οι Τούρκοι θα καταφέρουν να είναι φίλοι. Τους πιο ορκισμένους εχθρούς τους γεννά η γεωγραφία και όχι η ιδεολογία. Tα συμφέροντα της Τουρκίας ταιριάζουν περισσότερο με τα συμφέροντα των ΗΠΑ και της Κίνας, είτε ως φύλακας του Κόλπου για τις ΗΠΑ, είτε ως διάδρομος των Κινεζικών προϊόντων προς την Ευρώπη.<br /><br />Με τις ΗΠΑ και την Κίνα, η Τουρκία έχει πολύ μικρότερες διαφορές σε σχέση με τον μεγάλο της αντίπαλο την Ρωσία. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί για κάποιο διάστημα να υπάρξει μία λυκοφιλία ανάμεσα στην Ρωσία και την Τουρκία. Εγώ λέω τι θα γίνει σε βάθος χρόνου, αν η Τουρκία έχει την δυνατότητα να επιλέξει. Και δεν έχεις πάντα και την πολυτέλεια να επιλέξεις.<br /><br />Η Τουρκία στο Μυαλό του Ερντογάν ως Προστάτιδα του Μουσουλμανικού Κόσμου (χωρίς να ρωτήσει τους Ιρανούς, τους Αιγύπτιους και τους Σαουδάραβες)<br /><br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjrrzGaJ4n8gSMhqP35A49wETXh7pqI1YxFsUouMizkDpy5mAMPUUjFsfxaBTCL5thL47Jzv2cT_YSf0XZXqKkHFsSVyAmO_ZDV9RVux1cv-HBmXOTHi1RBwodnDZkQvjGWHUnXP71s8ak/s1600/%25CE%25A4%25CE%25BF%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25BA%25CE%25AF%25CE%25B1+VS+%25CE%25A1%25CF%2589%25CF%2583%25CE%25AF%25CE%25B1.JPG"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjrrzGaJ4n8gSMhqP35A49wETXh7pqI1YxFsUouMizkDpy5mAMPUUjFsfxaBTCL5thL47Jzv2cT_YSf0XZXqKkHFsSVyAmO_ZDV9RVux1cv-HBmXOTHi1RBwodnDZkQvjGWHUnXP71s8ak/s640/%25CE%25A4%25CE%25BF%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25BA%25CE%25AF%25CE%25B1+VS+%25CE%25A1%25CF%2589%25CF%2583%25CE%25AF%25CE%25B1.JPG" /></a><br /><br />Το πως θα κινηθούν οι μεγάλοι αντίπαλοι Ρωσία και Τουρκία θα εξαρτηθεί από το πως θα κινηθούν οι μεγάλες δυνάμεις του 21ου αιώνα, οι ΗΠΑ και η Κίνα. Αν για παράδειγμα οι Αμερικανοί προσεγγίσουν τους Ρώσους για να αντιμετωπίσουν την Κίνα, η Τουρκία θα έρθει πιο κοντά στην Κίνα. Γιατί αν η Ρωσία είναι σύμμαχος των ΗΠΑ οι Κινέζοι θα μπορούν να βοηθήσουν περισσότερο τους Τούρκους εναντίον των Ρώσων.<br /><br />Αν η Ρωσία και η Κίνα είναι μαζί εναντίον των ΗΠΑ, η Τουρκία θα έχει μεγαλύτερο κίνητρο να συνεργάζεται με τις ΗΠΑ, γιατί δεν θα μπορεί να βασιστεί στην Κίνα, αν η Κίνα είναι σύμμαχος της Ρωσίας. <br /><br />Για τις ΗΠΑ είναι πολύ δύσκολο να βελτιώσουν τις σχέσεις τους με την Ρωσία χωρίς να πληγώσουν τις σχέσεις τους με την Τουρκία.<br /><br />Κλείνοντας να πω ότι ενώ οι επιδιώξεις της Τουρκίας είναι ξεκάθαρες, το πως θα κινηθεί δεν θα εξαρτηθεί από την ίδια, αλλά από το πως θα κινηθούν οι ΗΠΑ, η ΕΕ και η Κίνα.<div> <br /><div class="post-body entry-content" id="post-body-8948308610543877070" itemprop="description articleBody"> <div dir="ltr" trbidi="on"> <div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"> </div> </div> </div> <a href="http://iakovosal.blogspot.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div>

Η Γεωστρατηγική της Τουρκίας

Πριν τον 20ο αιώνα οι Οθωμανοί υπήρξαν παγκόσμια δύναμη, και έφτασαν κοντά στο να πάρουν την Ευρώπη. Οι Μουσουλμάνοι είχαν τον έλεγχο των ...

Διαβάστε την συνέχεια

Αιρετική προσέγγιση γεωστρατηγικής εν Ελλάδι «ανάγνωσης»

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEisYQ2Rcnd24WwNCYqB8ackddEi-AMaUBuMkaTJ-35KPTR5w9klxemlr1IjH2yFir40YPVz61s5pEkUTfxt9Mo-YeHKQ50hfHqJUW3JAt901tcw0dXx0HD01K4BJwX3GN0YLRSlAsYeCrap/s1600/%25CE%2591%25CE%25B9%25CF%2581%25CE%25B5%25CF%2584%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AE+%25CF%2580%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2583%25CE%25AD%25CE%25B3%25CE%25B3%25CE%25B9%25CF%2583%25CE%25B7+%25CE%25B3%25CE%25B5%25CF%2589%25CF%2583%25CF%2584%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25B3%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AE%25CF%2582+%25CE%25B5%25CE%25BD+%25CE%2595%25CE%25BB%25CE%25BB%25CE%25AC%25CE%25B4%25CE%25B9+%25C2%25AB%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25AC%25CE%25B3%25CE%25BD%25CF%2589%25CF%2583%25CE%25B7%25CF%2582%25C2%25BB.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="330" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEisYQ2Rcnd24WwNCYqB8ackddEi-AMaUBuMkaTJ-35KPTR5w9klxemlr1IjH2yFir40YPVz61s5pEkUTfxt9Mo-YeHKQ50hfHqJUW3JAt901tcw0dXx0HD01K4BJwX3GN0YLRSlAsYeCrap/s640/%25CE%2591%25CE%25B9%25CF%2581%25CE%25B5%25CF%2584%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AE+%25CF%2580%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2583%25CE%25AD%25CE%25B3%25CE%25B3%25CE%25B9%25CF%2583%25CE%25B7+%25CE%25B3%25CE%25B5%25CF%2589%25CF%2583%25CF%2584%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25B3%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AE%25CF%2582+%25CE%25B5%25CE%25BD+%25CE%2595%25CE%25BB%25CE%25BB%25CE%25AC%25CE%25B4%25CE%25B9+%25C2%25AB%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25AC%25CE%25B3%25CE%25BD%25CF%2589%25CF%2583%25CE%25B7%25CF%2582%25C2%25BB.jpg" width="640" /></a></div> <br />Το ιδιόρρυθμο, μετανεωτερικό πραξικόπημα εναντίον του Ντόναλντ Τραμπ που βρίσκεται υπό εξέλιξη στις Ηνωμένες Πολιτείες από ένα πανίσχυρο κομμάτι του αμερικανικού κατεστημένου έχει προκαλέσει ένα πρωτοφανές κενό εξουσίας στην Ουάσιγκτον. Μεταξύ των άλλων, ουσιαστικά έχει απαγορευτεί στον νέο Αμερικανό πρόεδρο να ασκεί εξωτερική πολιτική, δεδομένου ότι πυρήνας της στρατηγικής του ήταν η προσέγγιση με τη Μόσχα, έτσι ώστε να ξεκινήσει μια προσπάθεια αποσυσπείρωσης της Ευρασίας και απομόνωσης της ανερχόμενης Κίνας.<br /><br />ΤΟΥ <b>ΔΡ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΓΡΙΒΑ*</b><br /><br />Κατά συνέπεια, έως ότου τερματιστεί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο αυτός ο εσωτερικός ανταγωνισμός στο αμερικανικό πλέγμα εξουσίας, οι ΗΠΑ θεωρούνται χώρα μειωμένης εθνικής κυριαρχίας και οι δυνατότητες αλλά και οι προθέσεις τους να παρεμβαίνουν στο εξωτερικό είναι μη προσδιορίσιμες. Και ούτε μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι αυτή η κατάσταση θα επιλυθεί σύντομα, ή ότι δεν θα κληροδοτήσει, ακόμη και μετά την όποια «επίλυσή» της, μια εγγενή ασάφεια στις γεωστρατηγικές επιλογές της Ουάσιγκτον.<br /><br />Το κενό αυτό αναμένεται, ωστόσο, να αξιοποιηθεί ως παράθυρο ευκαιρίας από την Άγκυρα, ώστε να εντείνει την επιθετικά αναθεωρητική πολιτική της στο Αιγαίο για να ενισχύσει το γεωπολιτικό της χαρτοφυλάκιο και να είναι σε θέση να επαναδιαπραγματευτεί από θέση ισχύος τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ, όταν και αν αναδημιουργηθεί ο μηχανισμός εξουσίας στην Ουάσιγκτον και επανεκκινήσει η αμερικανική στρατηγική. Ως εκ τούτου, και η Ελλάδα οφείλει να προσαρμοστεί σε αυτή τη νέα, «μετααμερικανική» τρόπον τινά κατάσταση προκειμένου να αντιμετωπίσει την τουρκική επιθετικότητα.<br /><br />Συγκεκριμένα, η αποφασιστική παρέμβαση της Ουάσιγκτον στις κρίσεις του ελληνοτουρκικού συστήματος δεν μπορεί πλέον να θεωρείται δεδομένη -αν ήταν και ποτέ. Άρα η ελληνική εξωτερική και αμυντική πολιτική θα πρέπει να ξεπεράσει την… παιδική της ηλικία και να περάσει στη φάση της ενηλικίωσης όπου θα πρέπει να κατανοήσει ότι δεν μπορεί να βασίζεται παρά μόνον στον εαυτό της. <br /><br />Παρεμπιπτόντως η παραδοχή της μειωμένης αμερικανικής επιρροής στα διεθνή θέματα γενικώς και στο ελληνοτουρκικό σύστημα ειδικότερα επ’ ουδενί θα πρέπει να αντικατασταθεί με μια υπερβάλλουσα προσδοκία όσον αφορά στον ρόλο της Ρωσίας.<br /><br />Αντιθέτως το κενό εξουσίας που έχει προκύψει στην Ουάσιγκτον εξ αντικειμένου οδηγεί και τη Μόσχα σε προσωρινή γεωστρατηγική παράλυση, δεδομένου ότι τυχόν «λανθασμένες» ή «προκλητικές» γεωπολιτικές κινήσεις από πλευράς της θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν από το αντιτραμπικό λόμπι των Ηνωμένων Πολιτειών και να παγιώσουν τον μισαλλόδοξο αντιρωσισμό στην αμερικανική πολιτική.<br /><br />Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν επιλογές συμμαχιών και ενίσχυσης των γεωστρατηγικών σχέσεων της Ελλάδας με άλλες χώρες. Απλώς, αντί να αναζητούμε κάποιον παντοδύναμο γίγαντα-προστάτη έτσι ώστε να έχουμε τη φαντασίωση ότι προστατευόμαστε από κάποια πανίσχυρη δύναμη, διαιωνίζοντας εν παραλλήλω μια κατάσταση «θεσμοθετημένα» μειωμένης εθνικής κυριαρχίας, η οποία αποτελεί οργανικό μέρος της πολιτικής φιλοσοφίας και του τρόπου διακυβέρνησης των εγχώριων ηγετικών ελίτ, μπορούμε και οφείλουμε να αναζητήσουμε ισότιμες συμμαχίες με χώρες στην περιφέρειά μας με τις οποίες έχουμε αυτή τη στιγμή συνεργατικά γεωπολιτικά χαρακτηριστικά.<br /><br />Δημιουργώντας έναν δακτύλιο ασφαλείας γύρω μας<br /><br />Όπως ο γράφων έχει υποστηρίξει και σε άλλα άρθρα του στα «Επίκαιρα», η Ελλάδα θα μπορούσε να επενδύσει στη δημιουργία ενός συμμαχικού δακτυλίου γύρω της τοποθετώντας τον εαυτό της στο κέντρο ενός σπονδυλωτού γεω-συστήματος που θα ξεκινά από τα Βαλκάνια και θα καταλήγει στην Κεντρική Ασία. Οι κατεξοχήν χώρες με τις οποίες θα μπορούσε η Ελλάδα να επιδιώξει δραστική ενίσχυση των σχέσεών της είναι το Ιράν, η Αίγυπτος, η Αρμενία και η Σερβία.<br /><br />Οι δύο πρώτες είναι φύσει και θέσει αντιτουρκικές διεκδικώντας κυρίαρχο ρόλο στις ίδιες περιοχές με την Τουρκία, ενώ φαίνεται να θεωρούν την Ελλάδα εν δυνάμει παράγοντα συμβολής στις γεωπολιτικές τους φιλοδοξίες. Η δε Αρμενία είναι μια παραδοσιακά φιλελληνική και οργανικά αντιτουρκική χώρα, μικρή μεν, αλλά με μεγάλο γεωπολιτικό δυναμισμό, με ισχυρό λόμπι στην Ουάσιγκτον και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και με τη σχέση της με τη Μόσχα να ενισχύεται διαρκώς.<br /><br />Όσο για τη Σερβία, επαναδιεκδικεί μια κυρίαρχη θέση στα Δυτικά Βαλκάνια, ιδιαίτερα μετά το «ορφάνεμα» της Αλβανίας και των Σκοπίων, που είχαν ταυτιστεί με το λόμπι των Δημοκρατικών στην Ουάσιγκτον. Επίσης, αναβαθμίζει κι αυτή δραστικά τις σχέσεις της με τη Ρωσία και η αυτοπεποίθησή της ενισχύεται ολοένα και περισσότερο.<br /><br />Μεταξύ των άλλων πλεονεκτημάτων μιας ουσιαστικής ελληνοσερβικής προσέγγισης θα ήταν και η τοποθέτηση της Αλβανίας σε μια γεωπολιτική λαβίδα που θα την καθιστούσε ιδιαίτερα προσεκτική όσον αφορά σε τυχόν επιλογές της να λειτουργεί ως «μακρύ χέρι» της Άγκυρας στην περιοχή, ενώ ο αποχαλινωμένος αλβανικός εθνικισμός πιθανώς να κινούνταν προς πιο μετριοπαθείς κατευθύνσεις.<br /><br />Άποψη δε του γράφοντος είναι πως, σε αντίθεση με ό,τι κατά καιρούς υποστηρίζεται, το Ισραήλ δεν μπορεί να αποτελέσει μέρος αυτού του δακτυλίου. Φυσικά, αυτό δεν συνεπάγεται ότι οι σχέσεις με το Τελ Αβίβ θα πρέπει να οδηγηθούν σε μια «εποχή των παγετώνων». <br /><br />Όμως οι θεωρίες περί ελληνοϊσραηλινής-αντιτουρκικής συμμαχίας δύσκολα μπορούν να τεκμηριωθούν. Μεταξύ των άλλων, το Ισραήλ σε καμία περίπτωση δεν θέλει να αποκτήσει έναν ακόμη εχθρό στην περιοχή. Αντιθέτως, δείχνει πως επιδιώκει απεγνωσμένα να αποκαταστήσει και να παγιώσει μια «παγερή φιλία» με την Τουρκία, έστω κι αν για να επιτύχει κάτι τέτοιο αναγκάζεται σε ταπεινωτικές κινήσεις.<br /><br />Επιπροσθέτως και το Τελ Αβίβ δείχνει εδώ και καιρό να βρίσκεται σε μια διαρκή αμηχανία αναφορικά με τις γεωστρατηγικές του επιλογές, ενώ έχει εγκλωβιστεί σε μια τόσο φοβική όσο και μισαλλόδοξή αντι-ιρανική ρητορική που φαίνεται να αποτελεί λιγότερο αποτέλεσμα ψυχρής γεωπολιτικής ανάλυσης και περισσότερο προϊόν παρανοϊκών αναγνώσεων της πραγματικότητας.<br /><br />Πάντως το σχήμα των ελληνικών συμμαχιών θα μπορούσε να συμπληρωθεί επίσης με τη δραστική ενίσχυση των σχέσεων με μια ευρωπαϊκή δύναμη. Για την ακρίβεια, με τη μόνη ευρωπαϊκή δύναμη, τη Γαλλία. Δηλαδή τη μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που έχει πλήρη και «ολιστική» γεωπολιτική ταυτότητα και δεν είναι ισχυρή αποκλειστικά στον τομέα της οικονομίας όπως είναι η Γερμανία, ενώ αποτελεί έναν μεσαίο μεν, ανερχόμενο δε διεθνή πόλο ισχύος.<br /><br />Στην περισσότερο εθνοκεντρική Ευρώπη που διαφαίνεται ότι θα προκύψει τα ερχόμενα χρόνια, η Γαλλία αναμένεται να αποτελέσει κυρίαρχο δρώντα ακριβώς λόγω της «ολιστικής» γεωπολιτικής της ταυτότητας αλλά και της ανάγκης της να ξεπεράσει τα οικονομικά της προβλήματα διά της γεωπολιτικής αναβάθμισης.<br /><br />Η δε Αθήνα ενδέχεται να αποτελεί έναν σημαντικό εν δυνάμει σύμμαχο για το Παρίσι, κυρίως λόγω της μεσογειακής φύσης και των δύο, με τη Γαλλία να δεσπόζει στη Δυτική Μεσόγειο και την Ελλάδα να αποτελεί κομβικό κράτος στα ανατολικά της Μεσογείου.<br /><br />Επιπροσθέτως, η Γαλλία έχει παραδοσιακούς ιστορικούς δεσμούς τόσο με την Ελλάδα όσο και με τη Σερβία. Έτσι, μια προσέγγιση των τριών χωρών θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα ισχυρό γεωπολιτικό σχήμα, προσφέροντας ταυτοχρόνως στο Παρίσι ένα σταθερό πάτημα στη Χερσόνησο των Βαλκανίων.<br /><br />Σε κάθε περίπτωση, έχουμε εισέλθει σε μια μετααμερικανική εποχή και θα πρέπει να αρχίσουμε να επανασχεδιάζουμε μια εθνική γεωστρατηγική, αυτή τη φορά ξεκινώντας από τα κάτω προς τα πάνω και όχι από πάνω προς τα κάτω.<br /><br />Θα πρέπει, δηλα¬δή, να επενδύσουμε σε ρεαλιστικές και ισότιμες συμμαχίες με χώρες με τις οποίες μπορούμε να συνεννοηθούμε και όχι να καταφύγουμε στη δουλική ταύτιση με κάποιον υποτιθέ¬μενα παντοδύναμο επικυρίαρχο και κατόπιν να αφήσουμε τις επιμέρους σχέσεις με τα υπόλοιπα κράτη να διαμορφωθούν «αβίαστα» με κυρίαρ¬χο κριτήριο την ταύτιση αυτή.<br /><b><i><br />*Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι αναπληρωτής καθηγητής Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.</i></b><div> <br /><a href="http://www.defence-point.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div>

Αιρετική προσέγγιση γεωστρατηγικής εν Ελλάδι «ανάγνωσης»

Το ιδιόρρυθμο, μετανεωτερικό πραξικόπημα εναντίον του Ντόναλντ Τραμπ που βρίσκεται υπό εξέλιξη στις Ηνωμένες Πολιτείες από ένα πανίσχυρο κ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ετοιμασίες για πόλεμο ενάντια της Ρωσίας. VIDEO

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEizQkFDNaFtS9w2yTXOzLN8494UkJnjow_3Dq9wiX0UA5LOhofsOWG20oxfvZX21tLy59UtQJApOHATtDtABNeJQFB2tqqe3jnGNvTaYtyHI1I_yq7AQF7nCmjQ4MXENviGDWDo5wQKG4hs/s1600/%25CE%2595%25CF%2584%25CE%25BF%25CE%25B9%25CE%25BC%25CE%25B1%25CF%2583%25CE%25AF%25CE%25B5%25CF%2582+%25CE%25B3%25CE%25B9%25CE%25B1+%25CF%2580%25CF%258C%25CE%25BB%25CE%25B5%25CE%25BC%25CE%25BF+%25CE%25B5%25CE%25BD%25CE%25AC%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25B9%25CE%25B1+%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582+%25CE%25A1%25CF%2589%25CF%2583%25CE%25AF%25CE%25B1%25CF%2582.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="318" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEizQkFDNaFtS9w2yTXOzLN8494UkJnjow_3Dq9wiX0UA5LOhofsOWG20oxfvZX21tLy59UtQJApOHATtDtABNeJQFB2tqqe3jnGNvTaYtyHI1I_yq7AQF7nCmjQ4MXENviGDWDo5wQKG4hs/s640/%25CE%2595%25CF%2584%25CE%25BF%25CE%25B9%25CE%25BC%25CE%25B1%25CF%2583%25CE%25AF%25CE%25B5%25CF%2582+%25CE%25B3%25CE%25B9%25CE%25B1+%25CF%2580%25CF%258C%25CE%25BB%25CE%25B5%25CE%25BC%25CE%25BF+%25CE%25B5%25CE%25BD%25CE%25AC%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25B9%25CE%25B1+%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582+%25CE%25A1%25CF%2589%25CF%2583%25CE%25AF%25CE%25B1%25CF%2582.jpg" width="640" /></a></div> <br /> Γράφει η <b>Σουλτάνα Χειλαδάκη</b><br /> Μια σειρά γεγονότων των τελευταίων ετών έχουν αρχίσει και διαγράφουν στον ορίζοντα τα σύννεφα μιας μεγάλης παγκόσμιας θύελλας που μπορεί να είναι ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Πολλά από αυτά τα γεγονότα έχουν εξελιχτεί και εξελίσσονται στο παρασκήνιο ενώ ο απλοϊκός κόσμος δεν έχει ακόμα συνειδητοποιήσει την φοβερή τους σημασία και κυρίως τις συνέπειες τους.<br /> <br /> <div class="video-container"> <span class="embed-youtube" style="display: block; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="true" class="youtube-player" height="320" src="https://www.youtube.com/embed/eoWl8QM-QAM?version=3&rel=1&fs=1&autohide=2&showsearch=0&showinfo=1&iv_load_policy=1&wmode=transparent" style="border-style: initial; border-width: 0px;" type="text/html" width="620"></iframe></span></div> <br /> Ένα πρώτο σημαντικό στοιχείο ειδικά των τελευταίων ημερών είναι η μεγάλη συγκέντρωση αρμάτων μάχης στην Πολωνία στα σύνορα με την Ρωσία. Μια εξέλιξη που αν μη τι άλλο δείχνει πως εδώ κάποιοι από την Αμερική τραβάνε το σχοινί.<br /> Συγκεκριμένα έχουν συγκεντρωθεί περισσότερο από 4000 ειδικά εκπαιδευμένοι άντρες του αμερικανικού στρατού μαζί με μεγάλο αριθμό τεθωρακισμένων. Παράλληλα έχουν επιστρατευτεί γύρω στα 900 βαγόνια σιδηροδρόμων για την μεταφορά πολεμοφοδίων και άλλων οπλικών συστημάτων. Το κεντρικό αρχηγείο όλης αυτής της τεράστιας συγκέντρωσης είναι το Μπρεμεχάβεν στην Βόρεια Γερμανία.<br /> <br /> <div class="video-container"> <span class="embed-youtube" style="display: block; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="true" class="youtube-player" height="320" src="https://www.youtube.com/embed/3EkSY0tU6Hc?version=3&rel=1&fs=1&autohide=2&showsearch=0&showinfo=1&iv_load_policy=1&wmode=transparent" style="border-style: initial; border-width: 0px;" type="text/html" width="620"></iframe></span></div> <br /> <div class="video-container"> <span class="embed-youtube" style="display: block; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="true" class="youtube-player" height="320" src="https://www.youtube.com/embed/mEPK0BzXc8k?version=3&rel=1&fs=1&autohide=2&showsearch=0&showinfo=1&iv_load_policy=1&wmode=transparent" style="border-style: initial; border-width: 0px;" type="text/html" width="620"></iframe></span></div> <br /> Χαρακτηριστικό είναι επίσης ότι στις 6 Ιανουαρίου μεταγωγικά σκάφη του αμερικανικού στόλου αποβίβασαν στο λιμάνι του Μπρεμεχάβεν μεγάλο αριθμό επιθετικών οβιδοβόλων.<br /> Η πρόφαση για όλες αυτές τις κινήσεις είναι η υποτιθέμενη ρωσική απειλή σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του ΝΑΤΟ. Στην πραγματικότητα όμως, με όλες αυτές τις κινήσεις το ίδιο το ΝΑΤΟ συμπεριφέρεται με απειλητικό τρόπο προς την ρωσική πλευρά.<br /> <br /> Το ερώτημα που τίθεται εδώ είναι αν όλοι αυτοί οι «εγκέφαλοι του ΝΑΤΟ» έχουν συνειδητοποιήσει ότι προκαλούν σε ανοιχτή σύγκρουση την ρωσική αρκούδα ότι οι συνέπειες μιας ενδεχομένης σύγκρουσης θα είναι όχι μόνο καταστρεπτικές αλλά ουσιαστικά θα εξαφανίσουν όλη την Ευρώπη.<br /> Δεν έχουν υπολογίσει επίσης μέχρι που φτάνουν τα όρια της ρώσικης υπομονής αλλά και τα μυστικά όπλα της Ρωσίας που προτίθεται να χρησιμοποιήσει στην ενδεχόμενη πολεμική σύγκρουση και τα όποια φέρονται να είναι πιο ισχυρά από τις μέχρι σήμερα γνωστές ατομικές βόμβες.<br /> Ένα από αυτά τα μυστικά όπλα με ασύλληπτη καταστρεπτική ισχύ φέρεται να είναι η βόμβα υδρογόνων την οποίαν έχουν σχεδιάσει οι ίδιοι οι Γερμανοί και τα σχέδια κατασκευής της πέρασαν στην Ρωσία.<br /> <br /> <div class="video-container"> <span class="embed-youtube" style="display: block; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="true" class="youtube-player" height="320" src="https://www.youtube.com/embed/oGl-UQcVPnk?version=3&rel=1&fs=1&autohide=2&showsearch=0&showinfo=1&iv_load_policy=1&wmode=transparent" style="border-style: initial; border-width: 0px;" type="text/html" width="620"></iframe></span></div> <br /> <div class="video-container"> <span class="embed-youtube" style="display: block; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="true" class="youtube-player" height="320" src="https://www.youtube.com/embed/nXFC-ayFmD4?version=3&rel=1&fs=1&autohide=2&showsearch=0&showinfo=1&iv_load_policy=1&wmode=transparent" style="border-style: initial; border-width: 0px;" type="text/html" width="620"></iframe></span></div> <br /> Αν θέλει κανείς να ερευνήσει τις αιτίες για ένα επικείμενο ολοκαύτωμα, μπορεί να καταλήξει στο πετρέλαιο, στα πετροδολάρια, στον ενεργειακό πόλεμο και γενικά στον πόλεμο επιβολής παγκοσμίας κυριαρχίας.<br /> Το βαθύ κράτος των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης με το ΝΑΤΟ δεν μπόρεσαν ποτέ να αποδεχτούν ότι η Ρωσία και ο Πούτιν έχει ξεφύγει ολοκληρωτικά από τον έλεγχο τους και μάλιστα συχνά κινείται ενάντια στα παγκόσμια συμφέροντα τους. Αυτό τους οδηγεί συχνά σε βεβιασμένες προκλητικές ενέργειες που μπορούν ανά πάσα στιγμή να ανάψουν το φιτίλι ενός τρίτου και ασύγκριτα πιο ολέθριου παγκόσμιου πόλεμου.<br /> <br /> <div class="video-container"> <span class="embed-youtube" style="display: block; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="true" class="youtube-player" height="320" src="https://www.youtube.com/embed/ORd_2yIuk2k?version=3&rel=1&fs=1&autohide=2&showsearch=0&showinfo=1&iv_load_policy=1&wmode=transparent" style="border-style: initial; border-width: 0px;" type="text/html" width="620"></iframe></span></div> <br /> Εδώ πρέπει να επισημάνουμε επίσης ότι στις ΗΠΑ κυκλοφορούν διάφορα σενάρια σύμφωνα με τα οποία θα γίνει μια σημαντική ανατρεπτική κίνηση ώστε να μην μπορέσει να ορκιστεί ο Τραμπ στις 20 Ιανουαρίου και να συνεχίσει να κρατάει το τιμόνι της εξουσίας ο Ομπάμα για να υλοποιηθούν τα σχέδια του βαθέως κράτους. Για όσους δεν γνωρίζουμε, ο Ομπάμα είναι από τα ισχυρότερα γρανάζια του βαθέως κράτους των ΗΠΑ το όποιο από την εποχή του Ρόναλντ Ουίλσον Ρήγκαν είχε εξ υφάνει τα σχέδια προς υποδούλωση της Ρωσίας και της επιβολής Νέας Τάξης Πραγμάτων.<br /> <br /> <img alt="obama5" class="aligncenter wp-image-20737" height="352" src="https://nikosxeiladakis.gr/wp-content/uploads/2017/01/Obama5.jpg" width="504" /><br /> <br /> Σημαντικό είναι εδώ να επισημάνουμε ότι οι ΗΠΑ στα 240 χρόνια έχουν κάνει 219 πολέμους, αυτός όμως θα είναι και ο τελευταίος τους.<br /> <br /> <img alt="bashar-assad" class="aligncenter wp-image-20738" height="365" src="https://nikosxeiladakis.gr/wp-content/uploads/2017/01/Bashar.assad_.jpg" width="487" /><br /> <br /> Στην ίδια την Ευρώπη επί 70 σχεδόν χρόνια εκτός από την τραγωδία της πρώην Γιουγκοσλαβίας δεν είχαμε καμία πολεμική σύγκρουση. Τώρα που επικρέμαται πάνω από την γηραιά ήπειρο η απειλή του ολοκαυτώματος της, αλήθεια που είναι όλες αυτές οι Μ.Κ.Ο. και οι πασιφιστικές οργανώσεις που μάχονται για την ειρήνη και τον αφοπλισμό? Έχουν παραδοθεί όλοι στα καταστατικά ΜΜΕ που αποκοιμίζουν συνειδήσεις και νεκρώνουν τις αντιδράσεις στο παρά πέντε της παγκόσμιας καταστροφής.<br /> Αν επισυμβεί τελικά το μοιραίο, ας συνειδητοποιήσουμε ότι δεν θα υπάρχουν ούτε νικητές ούτε ηττημένοι, αλλά ένα χάος χειρότερο ακόμα και από αυτό της Συρίας.<br /> <br /> <img alt="broken-house" class="aligncenter size-full wp-image-20739" height="224" src="https://nikosxeiladakis.gr/wp-content/uploads/2017/01/broken-house.jpg" width="398" /><br /> <br /> <div class="video-container"> <span class="embed-youtube" style="display: block; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="true" class="youtube-player" height="320" src="https://www.youtube.com/embed/5KEGDegzYrQ?version=3&rel=1&fs=1&autohide=2&showsearch=0&showinfo=1&iv_load_policy=1&wmode=transparent" style="border-style: initial; border-width: 0px;" type="text/html" width="620"></iframe></span></div> <br /> Στο επόμενο βίντεο μπορείτε να δείτε σκηνές από το Βερολίνο τον Ιούλιο του 1945.<br /> <br /> <div class="video-container"> <span class="embed-youtube" style="display: block; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="true" class="youtube-player" height="320" src="https://www.youtube.com/embed/R5i9k7s9X_A?version=3&rel=1&fs=1&autohide=2&showsearch=0&showinfo=1&iv_load_policy=1&wmode=transparent" style="border-style: initial; border-width: 0px;" type="text/html" width="620"></iframe></span></div> <br /> <a href="http://nikosxeiladakis.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Ετοιμασίες για πόλεμο ενάντια της Ρωσίας. VIDEO

Γράφει η Σουλτάνα Χειλαδάκη Μια σειρά γεγονότων των τελευταίων ετών έχουν αρχίσει και διαγράφουν στον ορίζοντα τα σύννεφα μιας μεγάλης π...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι γεωστρατηγικές ισορροπίες και η θέση της Ελλάδας μετά την εκλογή Τράμπ

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhnt7J7HKnwUUZNMFk9mMvGj3OV5Zo8C_oMylZEHvHtgfk23nmflILLg6zFRU1d5P5L862-m4jUI5nNio0ZT-I6YkfUZh5Y9dYwv0kNpaSh9NfTGHYnWmRw0u1iKjsRvOqtf5R7lvnhBB-w/s1600/%25CE%259F%25CE%25B9+%25CE%25B3%25CE%25B5%25CF%2589%25CF%2583%25CF%2584%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25B3%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AD%25CF%2582+%25CE%25B9%25CF%2583%25CE%25BF%25CF%2581%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2580%25CE%25AF%25CE%25B5%25CF%2582+%25CE%25BA%25CE%25B1%25CE%25B9+%25CE%25B7+%25CE%25B8%25CE%25AD%25CF%2583%25CE%25B7+%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582+%25CE%2595%25CE%25BB%25CE%25BB%25CE%25AC%25CE%25B4%25CE%25B1%25CF%2582+%25CE%25BC%25CE%25B5%25CF%2584%25CE%25AC+%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25BD+%25CE%25B5%25CE%25BA%25CE%25BB%25CE%25BF%25CE%25B3%25CE%25AE+%25CE%25A4%25CF%2581%25CE%25AC%25CE%25BC%25CF%2580.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhnt7J7HKnwUUZNMFk9mMvGj3OV5Zo8C_oMylZEHvHtgfk23nmflILLg6zFRU1d5P5L862-m4jUI5nNio0ZT-I6YkfUZh5Y9dYwv0kNpaSh9NfTGHYnWmRw0u1iKjsRvOqtf5R7lvnhBB-w/s640/%25CE%259F%25CE%25B9+%25CE%25B3%25CE%25B5%25CF%2589%25CF%2583%25CF%2584%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25B3%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AD%25CF%2582+%25CE%25B9%25CF%2583%25CE%25BF%25CF%2581%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2580%25CE%25AF%25CE%25B5%25CF%2582+%25CE%25BA%25CE%25B1%25CE%25B9+%25CE%25B7+%25CE%25B8%25CE%25AD%25CF%2583%25CE%25B7+%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582+%25CE%2595%25CE%25BB%25CE%25BB%25CE%25AC%25CE%25B4%25CE%25B1%25CF%2582+%25CE%25BC%25CE%25B5%25CF%2584%25CE%25AC+%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25BD+%25CE%25B5%25CE%25BA%25CE%25BB%25CE%25BF%25CE%25B3%25CE%25AE+%25CE%25A4%25CF%2581%25CE%25AC%25CE%25BC%25CF%2580.jpg" width="640" /></a></div> <br /> Του Λάμπρου Τζούμη*<br /> Υποστρατήγου ε.α<br /> <br /> Τις τελευταίες μέρες, μετά τη νίκη Τράμπ στις ΗΠΑ, προβληματισμός υπάρχει στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη γενικότερα σχετικά με το τι σηματοδοτεί αυτή και πόσο θα επηρεάσει τις γεωστρατηγικές ισορροπίες στο σημερινό ρευστό και ασταθές διεθνές περιβάλλον, αλλά και τη χώρα μας ειδικότερα. Μετά από μια προεκλογική εκστρατεία, που σε μεγάλο βαθμό κυριάρχησε ο αποσπασματικός λόγος με ακραίες δηλώσεις, απομένει να διαπιστωθεί κατά πόσο ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ θα τηρήσει πολλές από τις προεκλογικές εξαγγελίες ή θα αναγκαστεί σε συμβιβασμούς και υποχωρήσεις. Στις ΗΠΑ υπάρχουν δύο αντιφατικές σχολές διαμόρφωσης εξωτερικής πολιτικής, αυτή του απομονωτισμού και η άλλη του παρεμβατισμού. Κοινό γνώρισμα και των δύο, είναι η πίστη τους στο αλάθητο της επιλογής των ΗΠΑ για το σύστημα αξιών που έχουν υιοθετήσει σε θέματα ελευθερίας, δημοκρατίας, οικονομίας και δικαίου. Οι υποστηρικτές του παρεμβατισμού θέλουν να επιβάλλουν αυτές τις αξίες ενεργά, ενώ του απομονωτισμού θέλουν οι ΗΠΑ να περιορίσουν την εμπλοκή τους και να λειτουργούν ως υπόδειγμα για τα υπόλοιπα κράτη. Το κόμμα των Ρεμπουμπλικάνων από το οποίο προέρχεται ο Τράμπ, υιοθετεί ως ένα σημείο το δόγμα του απομονωτισμού, με κάποια στοιχεία ενός ευέλικτου και επιλεκτικού παρεμβατισμού, βάσει του οποίου οι ΗΠΑ θα εμπλέκονται μόνο σε περιπτώσεις όπου θα θίγονται τα αυστηρώς καθορισμένα ζωτικά συμφέροντά τους. Στο παρελθόν βέβαια, είχαμε περιπτώσεις προέδρων, προερχομένων από τους Ρεμπουμπλικάνους όπως ο Τζώρτζ Μπους που στην αρχή της θητείας του φαινόταν ότι θα παραμείνει τουλάχιστον στη συντηρητική πλευρά του επιλεκτικού παρεμβατισμού. Όμως μόνο αυτό δεν ακολούθησε, αφού υιοθέτησε μια άκρως παρεμβατική πολιτική με το πρόσχημα του πολέμου κατά της τρομοκρατίας. <br /> <br /> Η αίσθηση που υπάρχει μέχρι στιγμής σε ότι αφορά την πρόθεση του νέου προέδρου για τα θέματα εξωτερικής πολιτικής, είναι ότι έχει περισσότερα στοιχεία απομονωτισμού και υιοθετεί την έννοια του έθνους – κράτους. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε στην πρώτη τηλεοπτική αναμέτρηση μεταξύ των δυο υποψηφίων στην κούρσα των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ (27 Σεπ. 16) : «Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να είναι ο παγκόσμιος χωροφύλακας». Η ρητορική του όμως έναντι του «ριζοσπαστικού Ισλάμ» και η υπόσχεση να εξαλείψει το Ισλαμικό Κράτος, δημιουργούν ανησυχίες ότι μπορεί να ακολουθήσει τα βήματα του Τζώρτζ Μπους. Οι δηλώσεις του προεκλογικά για το ΝΑΤΟ, είχαν εγείρει σημαντικές ανησυχίες στους νατοϊκούς εταίρους. Σε ερώτηση που του έγινε σχετικά με την υπεράσπιση βαλτικών χωρών έναντι της Ρωσίας, δήλωσε ότι: «Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα εξετάσουν το ενδεχόμενο να αποδεσμευθούν από την εγγύηση του ΝΑΤΟ, σχετικά με την υποχρέωση του κάθε μέλους της Συμμαχίας να σπεύσει να βοηθήσει όποιο μέλος δεχθεί επίθεση από άλλο κράτος…Οι ΗΠΑ θα προσφέρουν βοήθεια μόνον εφόσον το κράτος που δέχεται επίθεση έχει εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του απέναντί μας». Οι δηλώσεις αυτές δημιούργησαν αντιδράσεις στην Ευρώπη και τόσο ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Γενς Στόλντεμπεργκ αρχικά (Ιουλ. 16) είχε τονίσει τη σημασία της σχέσης ΝΑΤΟ – ΗΠΑ, αλλά και χθες (11 Νοε. 16) η Γερμανίδα Υπουργός Άμυνας Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, ζήτησε από το νέο πρόεδρο των ΗΠΑ, να ξεκαθαρίσει τις απόψεις του για τη Ρωσία και να καταλάβει ότι πρέπει να συμπεριφερθεί απέναντι στο ΝΑΤΟ σαν αυτό να είναι μια συμμαχία κοινών αξιών και όχι μια επιχείρηση.<br /> <br /> Η προοπτική ενός ρήγματος ή διατάραξης των σχέσεων Ευρώπης – ΗΠΑ αν ο Τράμπ δεν υπαναχωρήσει από τις αρχικές του θέσεις, σε συνδυασμό με δηλώσεις του, σύμφωνα με τις οποίες έχει εκφράσει τον απερίφραστο θαυμασμό του για τον Ρώσο ηγέτη σίγουρα γίνονται δεκτά με μεγάλη ευχαρίστηση στη Μόσχα. Αν και είναι πολύ πρόωρο να διαβλέψει κανείς βελτίωση των σχέσεων μεταξύ ΗΠΑ – Ρωσίας, η πιθανότητα ενός τέτοιου ενδεχομένου δεν πρέπει να θεωρείται αρνητική για τα ελληνικά συμφέροντα. Η προοπτική βελτίωσης των σχέσεων ΗΠΑ-Ρωσίας, θα εξυπηρετούσε την προώθηση ζητημάτων της χώρας μας με τη Ρωσία σε συνδυασμό με τις αναγκαίες προσπάθειες εξισορρόπησης από την πλευρά μας για άμβλυνση των αντιδράσεων τόσο από τους Ευρωπαίους εταίρους αλλά και την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Θέματα όπως εξοπλισμών, οικονομικών συνεργασιών, πολιτισμού και ενεργειακού ενδιαφέροντος με δεδομένο την μεγάλη επιθυμία της Ρωσικής πλευράς για την κατασκευή αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου (συνέχεια του Turkish Stream), θα μπορούσαν να αποτελέσουν σημεία στρατηγικής συνεργασίας. Ωστόσο οι γνωστές αδυναμίες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής σε συνδυασμό με τις εσωτερικές πολιτικές ιδιαιτερότητες λίγα περιθώρια αισιοδοξίας επιτρέπουν. <br /> <br /> Σε ότι αφορά την περιοχή μας, ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, δεν εκδήλωσε ποιες θα είναι οι προθέσεις του και αν θα συνεχίσει να ανέχεται την Τουρκία που συμπεριφέρεται καθημερινά ως μια αναθεωρητική περιφερειακή δύναμη απέναντι στη χώρα μας και στην Ανατολική Μεσόγειο γενικότερα. Δεν έκανε επίσης ιδιαίτερες αναφορές στο Κυπριακό, που αυτή την περίοδο βρίσκεται σε εξέλιξη στην Ελβετία, αλλά και στην Ελλάδα και ειδικότερα στο μείζον θέμα της ελληνικής κρίσης. Τον Ιουλ. 15, είχε κάνει μια μικρή αναφορά για το θέμα του χρέους και είχε δηλώσει : «Εγώ θα κρατούσα κάποιες αποστάσεις…δεν θα μπλεκόμουν και πολύ….έχουμε αρκετά προβλήματα…Η Γερμανία θα το επιλύσει ή ακόμα ο Βλαντιμίρ Πούτιν και η Ρωσία. Αυτοί μπορούν να χειριστούν την κατάσταση». Ως εκ τούτου, η κυβέρνηση έχει κάθε λόγο να ανησυχεί αν ο νέος πλανητάρχης θα συνεχίσει την πολιτική αντι-λιτότητας του προκατόχου του και θα ασκήσει πιέσεις στη Γερμανία για ελάφρυνση του ελληνικού χρέους. Κάποιοι μετά την εκλογή Τράμπ, βιάστηκαν να εξάγουν συμπεράσματα ότι αυτή θα σημάνει θετικές εξελίξεις για τα συμφέροντα του ελληνισμού ή και το αντίθετο. Μετά την εκλογή του νέου προέδρου από το περιβάλλον του, έγιναν ορισμένες δηλώσεις συμπαράστασης στο πρόσωπο του Ερντογάν και την Τουρκία. Στενοί συνεργάτες του, όπως ο αντιπρόεδρος Μάικ Πενς και ο υποψήφιος για τη θέση του υπουργού Εξωτερικών, Νιουτ Γκίνγκριτς με δηλώσεις τους τόνισαν ότι επιθυμία των ΗΠΑ είναι η σύσφιξη των σχέσεων της Ουάσινγκτον και της Άγκυρας. Ο στρατηγός Μάικλ Φλιν, στενός συνεργάτης του νέου προέδρου και αρμόδιος στα θέματα Εξωτερικής πολιτικής και Άμυνας, που προορίζεται για νέος Υπουργός Άμυνας κάλεσε τις ΗΠΑ, να δούνε τον κόσμο μέσα από την οπτική γωνία της Τουρκίας και μίλησε για προσαρμογή της εξωτερικής πολιτικής της Ουάσιγκτον με τρόπο που θα τοποθετεί την Τουρκία στο επίκεντρο της αμερικανικής στρατηγικής. Σύμφωνα με δημοσιεύματα η εταιρεία που διατηρούσε ο εν λόγω στρατηγός, προσφέρει τις υπηρεσίες της για μία ολλανδική εταιρία, η οποία έχει στενούς δεσμούς με τον Ερντογάν. Σε τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ Ερντογάν και Τράμπ σύμφωνα με όσα διέρρευσαν, ο τελευταίος εξέφρασε το θαυμασμό του στο πρόσωπο του προέδρου της Τουρκίας και έδειξε διάθεση για συνεργασία και εύρεση λύσεων σε θέματα όπως το Ισλαμικό Κράτος, το Φετουλάχ Γκιουλέν, τους Κούρδους της Σύριας και τις εξελίξεις στη Μοσούλη. Το τελευταίο διάστημα η Τουρκία δεν ήταν ιδιαίτερα αξιόπιστη επιλογή για τις ΗΠΑ, λόγω της αποκλίνουσας κατεύθυνσης σε μια σειρά ζητημάτων στρατηγικής σημασίας, αλλά πάντα αποτελούσε ένα πολύτιμο εταίρο για τις ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο, λόγω της γεωστρατηγικής της θέσης, της γειτνίασής της με τη Ρωσία και του ελέγχου των στενών των Δαρδανελλίων. Η χώρα μας είχε επενδύσει περισσότερο στην εκλογή Χίλαρι, πιστεύοντας ότι θα μπορούσε αυτή να στηρίξει το αφήγημα περί πόλου σταθερότητας στη Ν.Α. Μεσόγειο και υπάρχει μια σχετική ανησυχία μετά την εκλογή του Τράμπ, κυρίως λόγω έλλειψης ουσιαστικής γνώσης για το πρόσωπο και το επιτελείο του νέου προέδρου. <br /> <br /> Η διαμόρφωση όμως της ακολουθούμενης πολιτικής των ΗΠΑ σε ολόκληρο τον κόσμο αλλά και στη Ν.Α. Μεσόγειο ειδικότερα, θεωρώ ότι θα επηρεαστεί από ένα σύνθετο και πολυπαραγοντικό πλέγμα, όπως: Τις άριστες ανέκαθεν σχέσεις των ΗΠΑ με το Ισραήλ. Προεκλογικά ο Τράμπ προέβη σε μια δήλωση «σταθμό» για τους απανταχού Εβραίους και δήλωσε ότι μια αμερικανική κυβέρνηση υπό τον ίδιο θα αναγνώριζε την Ιερουσαλήμ ως την αδιαίρετη πρωτεύουσα του Κράτους του Ισραήλ. Σε εξαιρετικό επίπεδο επίσης φαίνεται ότι είναι οι σχέσεις του Τράμπ με τον Αιγύπτιο πρόεδρο Φατάχ Αλ Σίσι. Μετά την συνάντηση προεκλογικά μεταξύ τους είχε εκδοθεί ανακοίνωση, που ανέφερε ότι : «Οι ΗΠΑ δεν θα είναι απλά ένας σύμμαχος για την Αίγυπτο, αλλά ένας πιστός φίλος». Αντίθετα οι σχέσεις Τουρκίας- Ισραήλ και Αιγύπτου για μια σειρά ετών παραμένουν προβληματικές. Πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη στη διαμόρφωση της πολιτικής των ΗΠΑ, ο σημαντικός ρόλος της τριμερούς εξουσίας που υπάρχει εκτός του Πρόεδρου, δηλ. της Γερουσίας, της Βουλής και του ανεξάρτητου ανωτάτου δικαστηρίου. Ακόμα και στην περίπτωση που κάποιο κόμμα ελέγχει και τις τρεις εξουσίες δε σημαίνει ότι οι γερουσιαστές θα υιοθετήσουν και θα στηρίξουν την προτεινόμενη πολιτική. Τέλος οι ΗΠΑ έχουν αποδείξει ότι η πολιτική τους δεν αλλάζει εύκολα «ρότα» και οι κινήσεις τους ειδικά σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής δεν γίνονται μόνο με βάση τις επιθυμίες προσώπων, αλλά με βάση τα συμφέροντα τους. Εξ΄ άλλου είναι γνωστό ότι στις σχέσεις μεταξύ των κρατών δεν υπάρχουν σταθεροί φίλοι ή εχθροί παρά μόνο συμφέροντα. <br /> <br /> <a href="http://www.militaire.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Οι γεωστρατηγικές ισορροπίες και η θέση της Ελλάδας μετά την εκλογή Τράμπ

Του Λάμπρου Τζούμη* Υποστρατήγου ε.α Τις τελευταίες μέρες, μετά τη νίκη Τράμπ στις ΗΠΑ, προβληματισμός υπάρχει στην Ελλάδα αλλά και στ...

Διαβάστε την συνέχεια