Ανατροπή - αποκάλυψη! Δεν είναι μόνο τα πετρέλαια της Βενεζουέλας, ούτε ο Maduro ο στόχος Trump. Ποιος έπρεπε να εξοντωθεί!

<img height="365" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/9fbfea1462e88890100aa2d8b2480f72_XL.jpg?v=2" width="754" /><br /><br />Η Cilia Flores είναι γνωστή όχι μόνο ως η πιστή σύντροφος του προέδρου της Βενεζουέλας, αλλά ως η πιο στενή και ακλόνητη πολιτική του σύμμαχος επί δεκαετίες.<br />Πρόκειται για μια γυναίκα που στη Βενεζουέλα αποκαλούν «Μητέρα του Έθνους» αλλά και «Γκρίζο Καρδινάλιο», υπονοώντας ότι εκείνη κρατούσε τα νήματα της πραγματικής εξουσίας.<br /><br /><div>Η επιχείρηση «Absolute Resolve» (Απόλυτη Αποφασιστικότητα) που εκτέλεσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες κατά της Βενεζουέλας που οδήγησε σε σύλληψη του προεδρικού ζεύγους της χώρας, δεν ήταν απλώς μια στρατιωτική κίνηση, αλλά ένας σχολαστικά σχεδιασμένος ελιγμός που άφησε άναυδο τον πλανήτη. <br />Ωστόσο, η παγκόσμια ιστορία γνωρίζει ελάχιστες περιπτώσεις όπου, κατά τη διάρκεια μιας ανατροπής, μαζί με τον ηγέτη μιας χώρας συλλαμβάνεται και η σύζυγός του.<br />Η περίπτωση της Cilia Flores, της συζύγου του Nicolas Maduro, η οποία συνελήφθη μαζί του κατά τη διάρκεια της καταιγιστικής επιχείρησης των ΗΠΑ στο Καράκας, αποδεικνύει ότι η γυναίκα αυτή δεν βρέθηκε τυχαία στο στόχαστρο των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών.<br /><br />«Γκρίζος καρδινάλιος»<br /><br />Η Cilia Flores είναι γνωστή όχι μόνο ως η πιστή σύντροφος του προέδρου της Βενεζουέλας, αλλά ως η πιο στενή και ακλόνητη πολιτική του σύμμαχος επί δεκαετίες.<br />Πρόκειται για μια γυναίκα που στη Βενεζουέλα αποκαλούν «Μητέρα του Έθνους» αλλά και «Γκρίζο Καρδινάλιο», υπονοώντας ότι εκείνη κρατούσε τα νήματα της πραγματικής εξουσίας.<br />Η επιχείρηση για τη σύλληψη του Nicolas Maduro πραγματοποιήθηκε μόλις μία ημέρα αφότου η σύζυγός του γιόρτασε τα 73α γενέθλιά της.<br />Η Cilia Flores γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου και ήδη στις 3 του μηνός την οδηγούσαν αιχμάλωτη στις ΗΠΑ μαζί με τον σύζυγό της, αφού οι Αμερικανοί κομάντος τους έβγαλαν κυριολεκτικά από το κρεβάτι μέσα στο ίδιο τους το σπίτι στο Caracas, πριν προλάβουν να αντιδράσουν ή να κρυφτούν.<br />Γιατί όμως οι Αμερικανοί χρειάζονταν την Πρώτη Κυρία της Βενεζουέλας, ενώ αρχικά οι κατηγορίες αφορούσαν μόνο τον σύζυγό της;<br />Η απάντηση κρύβεται στο γεγονός ότι η Cilia Flores δεν είναι απλώς μια σύζυγος, αλλά ηγετικό στέλεχος του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος της Βενεζουέλας και μια αυτόνομη πολιτική προσωπικότητα με τεράστια επιρροή.<br /><br />Η δικηγόρος του Hugo Chavez <br /><br />Ως νομικός, έγινε διάσημη ηγούμενη της ομάδας που υπερασπίστηκε τον Hugo Chavez στη δίκη για την απόπειρα πραξικοπήματος.<br />Το 1994, οι δικηγόροι πέτυχαν την απελευθέρωσή του και η Cilia έπαιξε καθοριστικό ρόλο σε αυτό, καθώς χαρακτηριζόταν ήδη από τότε ως μια εξαιρετικά σκληρή νομικός. Μετά από αυτό, η καριέρα της εκτοξεύτηκε και σύντομα έγινε η γυναίκα με τη μεγαλύτερη επιρροή στη χώρα.<br />Το 1998 βοήθησε τον Chavez να κερδίσει τις εκλογές, το 2000 έγινε βουλευτής και το 2006 ανέλαβε την προεδρία του κοινοβουλίου, διαδεχόμενη τον Nicolas Maduro και γινόμενη η πρώτη γυναίκα σε αυτή τη θέση.<br />Η άνοδός της συνεχίστηκε όταν ο Chavez τη διόρισε Γενική Εισαγγελέα της Βενεζουέλας το 2012, ενισχύοντας τις θέσεις της κυβέρνησής του.<br />Παρέμεινε σε αυτή τη θέση μέχρι την εκλογή του Nicolas Maduro στην προεδρία μετά τον θάνατο του Chavez.<br />Στη Βενεζουέλα τη θεωρούσαν τον ισχυρό «μοχλό» του Nicolas Maduro, ενώ ο ίδιος είχε δηλώσει πως η γυναίκα του διαθέτει έναν «πύρινο χαρακτήρα».<br /><br />Παρά το νέο της καθεστώς ως Πρώτη Κυρία το 2013, η Cilia δεν εγκατέλειψε τις πολιτικές της φιλοδοξίες.<br /><br />Η «Μητέρα του Έθνους» ξεκίνησε τη δική της εκπομπή στην κρατική τηλεόραση με τίτλο «Με την Cilia, σαν οικογένεια», ενώ επανεξελέγη βουλευτής και το 2017 έγινε μέλος της Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης. Θεωρείται το δεξί χέρι του προέδρου, ο κύριος σύμβουλός του και ο άνθρωπος που διοικούσε από τα παρασκήνια, κατευθύνοντας την πραγματική εξουσία στη χώρα.<br />Η προσωπική ζωή του ζευγαριού εξελίχθηκε μπροστά στα μάτια ολόκληρης της χώρας.<br />Ο Nicolas Maduro γνώρισε τη Flores τη δεκαετία του '90, όταν και οι δύο ήταν παντρεμένοι με άλλους ανθρώπους.<br />Εκείνη ήταν δικηγόρος, εκείνος οδηγός λεωφορείου και συνδικαλιστής, και τους ένωσε η κοινή πολιτική ιδέα.<br />Η Cilia έχει τρεις γιους από τον πρώτο της γάμο, ενώ ο Nicolas Maduro έχει ένα παιδί από την πρώτη του σύζυγο, χωρίς να έχουν αποκτήσει κοινά παιδιά.<br />Ζούσαν για χρόνια σε ελεύθερη συμβίωση και παντρεύτηκαν επίσημα μόλις τον Ιούλιο του 2013, μετά τη νίκη του Nicolas Maduro στις εκλογές, μια κίνηση που είχε υποσχεθεί προεκλογικά για να ενισχύσει τον θεσμό της οικογένειας.<br />Η Πρώτη Κυρία τον συνόδευε αχώριστα σε όλα τα ταξίδια, δουλεύοντας για την εικόνα τους ως συνεχιστών του έργου του Hugo Chavez.<br />Παρόλο που η Cilia είναι 10 χρόνια μεγαλύτερη από τον Nicolas Maduro, η διαφορά δεν ήταν εμφανής, καθώς φρόντιζε πολύ την εμφάνισή της και πρόσφατα είχε γίνει ξανθιά για να δείχνει πιο ελκυστική.<br /><br />Ωστόσο, το όνομά της συνδέθηκε σύντομα με σκάνδαλα.... κοκαΐνης<br /><br />Το 2015 κατηγορήθηκε για νεποτισμό (οικογενειοκρατία), με την αντιπολίτευση να ισχυρίζεται ότι πολλοί συγγενείς της διορίστηκαν στην Εθνοσυνέλευση χάρη στην προστασία της.<br />Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, δύο ανίψια της συνελήφθησαν στην Αϊτή και εκδόθηκαν στις ΗΠΑ για προσπάθεια εισαγωγής 800 κιλών κοκαΐνης με σκοπό να κερδίσουν 20 εκατομμύρια δολάρια για να βοηθήσουν την οικογένειά τους να παραμείνει στην εξουσία.<br />Το 2017 καταδικάστηκαν σε 18 χρόνια φυλάκιση στη Νέα Υόρκη.<br />Η ίδια υποστήριξε ότι απήχθησαν από τις αμερικανικές υπηρεσίες, ενώ ο Nicolas Maduro θεώρησε τη σύλληψη ως εσκεμμένη επίθεση των ΗΠΑ στην κυβέρνησή του.<br />Λίγο αργότερα, οι ΗΠΑ και ο Καναδάς επέβαλαν κυρώσεις στην Cilia Flores και σε άλλα μέλη της ομάδας του Nicolas Maduro, κατηγορώντας τους για τον ανθρωπιστικό και οικονομικό όλεθρο στη Βενεζουέλα.<br />Ο Nicolas Maduro δήλωνε τότε ότι το μόνο έγκλημα της Cilia είναι ότι είναι σύζυγός του, την ίδια στιγμή που η διακυβέρνησή τους σημαδευόταν από υπερπληθωρισμό και μαζική μετανάστευση.<br /><br />Το 2020, ένας πρώην σωματοφύλακας κατέθεσε ότι η Πρώτη Κυρία παρείχε κάλυψη στα ανίψια της για το λαθρεμπόριο.<br /><br />Σήμερα, μετά την αιχμαλωσία του ζεύγους, η Γενική Εισαγγελέας των ΗΠΑ Pamela Bondi ανακοίνωσε ότι κατηγορούνται για «ναρκοτρομοκρατία», παράνομη διακίνηση όπλων και ναρκωτικών.<br />Σύμφωνα με το κατηγορητήριο των 25 σελίδων, το ζευγάρι φέρεται να οργάνωσε μαζικές αποστολές εκατοντάδων χιλιάδων τόνων κοκαΐνης στις ΗΠΑ μέσω διεφθαρμένων αξιωματούχων και στρατιωτικών δομών.<br />Η Pamela Bondi σκοπεύει να επιτύχει την ισόβια κάθειρξη τόσο για τον Nicolas Maduro όσο και για τη σύζυγό του.<br />Το δίκτυο των διεφθαρμένων στρατιωτικών και αξιωματούχων, γνωστό ως «Καρτέλ του Ήλιου», φέρεται να συνεργαζόταν στενά μαζί τους, με τις ΗΠΑ να έχουν αυξήσει την επικήρυξη του Nicolas Maduro από τα 15 στα 50 εκατομμύρια δολάρια.<br /><br />Ανεξάρτητος πόλος μπορούσε να ανατρέψει τα σχέδια των ΗΠΑ <br /><br />Ο διδάκτωρ πολιτικών επιστημών και αναλυτής Andrey Pinchuk υπογραμμίζει ότι η Cilia Flores αποτελούσε έναν ανεξάρτητο πόλο ισχύος.<br />Ως πρώην Γενική Εισαγγελέας και Πρόεδρος του Κοινοβουλίου, ήταν το στήριγμα του καθεστώτος και, αν παρέμενε στη Βενεζουέλα, θα μπορούσε να συσπειρώσει τις ελίτ και να ακυρώσει τα σχέδια των ΗΠΑ για τον έλεγχο της χώρας μέσω της Delcy Rodriguez.<br />Η απομάκρυνσή της ήταν απαραίτητη για να μην υπάρχει ανταγωνισμός και για να διασφαλιστεί ότι η εξουσία θα περάσει ολοκληρωτικά στα χέρια των ανθρώπων που θα εκτελούν τις αμερικανικές εντολές.<br />Η ιστορία γνωρίζει ελάχιστες τέτοιες περιπτώσεις, όπως αυτή του Nicolae και της Elena Ceausescu στη Ρουμανία το 1989, που εκτελέστηκαν μαζί, ή του Ollanta Humala και της Nadine Heredia στο Περού το 2017.<br />Το μέλλον του Nicolas Maduro και της Cilia Flores διαγράφεται σκοτεινό, καθώς η παραμονή της Flores στο Καράκας θα σήμαινε την αποτυχία ολόκληρης της επιχείρησης των ΗΠΑ για την κατάληψη της Βενεζουέλας και των πετρελαϊκών της πόρων.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ανατροπή - αποκάλυψη! Δεν είναι μόνο τα πετρέλαια της Βενεζουέλας, ούτε ο Maduro ο στόχος Trump. Ποιος έπρεπε να εξοντωθεί!

Η Cilia Flores είναι γνωστή όχι μόνο ως η πιστή σύντροφος του προέδρου της Βενεζουέλας, αλλά ως η πιο στενή και ακλόνητη πολιτική του σύμμαχ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το μεγάλο μυστικό της Αλάσκας επιτέλους αποκαλύπτεται. Κάτι πολύ σημαντικό θα συμβεί στις σχέσεις Ρωσίας και ΗΠΑ το 2026.

<img height="359" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/3d5204ac7c0b682d406f4ea0112cb37d_XL.jpg?v=2" width="712" /><br /><br /><div>Οι δύο μεγαλύτερες πυρηνικές δυνάμεις του πλανήτη είναι καταδικασμένες είτε να συνεννοούνται είτε να οδηγούν τον κόσμο σε διαρκή αστάθεια - Το 2026 θα συμβεί κάτι πολύ σημαντικό που αναμένεται να ανοίξει ένα μεγάλο παράθυρο ευκαιρίας στις σχέσεις Ρωσίας - ΗΠΑ <br /><br />Το 2025 καταγράφηκε ήδη ως χρονιά-ορόσημο για τις ρωσοαμερικανικές σχέσεις.<br />Μετά από μια παρατεταμένη περίοδο ψυχρότητας, αδράνειας και σχεδόν απόλυτης πολιτικής αποξένωσης κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Joe Biden η επιστροφή του Donald Trump στον Λευκό Οίκο έφερε μια ποιοτική μεταβολή στη δυναμική μεταξύ Μόσχας και Ουάσινγκτον.<br />Δεν πρόκειται για μια πλήρη αποκατάσταση σχέσεων ούτε για μια αιφνίδια σύμπλευση συμφερόντων, αλλά για κάτι εξίσου σημαντικό: την αποκατάσταση του διαλόγου, της πολιτικής λογικής και της αναγνώρισης της πραγματικότητας.<br />Για πρώτη φορά μετά από επτά χρόνια, οι πρόεδροι της Ρωσίας και των Ηνωμένων Πολιτειών συναντήθηκαν δια ζώσης.<br />Η ιστορική συνάντηση στην Αλάσκα, στις 15 Αυγούστου 2025, καθώς και οι επανειλημμένες τηλεφωνικές επικοινωνίες που προηγήθηκαν και ακολούθησαν, σηματοδότησαν το τέλος μιας περιόδου επικίνδυνης σιωπής.<br />Σε έναν κόσμο όπου η έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ πυρηνικών υπερδυνάμεων ισοδυναμεί με παγκόσμιο ρίσκο, αυτή η εξέλιξη δεν μπορεί παρά να αξιολογηθεί θετικά.<br />Το 2026 υπάρχει ένας τομέας στον οποίο οι δύο υπερδυνάμεις αναμένεται να συνεργαστούν στενά και αυτός δεν είναι άλλος από την Αρκτική.<br />Εξάλλου η ενεργειακή συνεργασία βασιζόμενη στη ρωσική τεχνογνωσία, ήταν ένα ζήτημα που απασχόλησε την ιστορική σύνοδο της Αλάσκας.<br /><br /></div><div>Ρεαλισμός αντί ιδεολογίας<br /><br />Ο Ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin, μιλώντας στο διευρυμένο συμβούλιο του υπουργείου Άμυνας στις 17 Δεκεμβρίου, αναγνώρισε ανοιχτά την πρόοδο στον διάλογο με τη νέα αμερικανική διοίκηση.<br />Η δήλωση αυτή δεν ήταν προϊόν αισιοδοξίας, αλλά έκφραση ρεαλισμού.<br />Η Ρωσία ουδέποτε έτρεφε αυταπάτες περί «στρατηγικής φιλίας» με τις ΗΠΑ• αντίθετα, πάντοτε επιδίωκε προβλέψιμες σχέσεις, βασισμένες στον αμοιβαίο σεβασμό και στα πραγματικά συμφέροντα των κρατών.<br />Η ρωσική ηγεσία έχει επανειλημμένα τονίσει ότι ενδιαφέρεται για την αποκατάσταση των σχέσεων με την Ουάσινγκτον, όχι από αδυναμία, αλλά από θέση αυτοπεποίθησης.<br />Όπως επισήμανε ο ίδιος ο Putin, η πολιτική του Trump χαρακτηρίζεται από ωμό πραγματισμό και προτεραιοποίηση των αμερικανικών συμφερόντων — κάτι που η Μόσχα θεωρεί απολύτως λογικό και, ειρωνικά, πιο έντιμο από την υποκριτική «ηθικολογία» προηγούμενων διοικήσεων.<br />Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Dmitry Peskov, έθεσε με σαφήνεια το πλαίσιο: οι σχέσεις μπορούν να αποκατασταθούν όταν εξαλειφθούν τα λεγόμενα «ερεθίσματα» — δηλαδή οι τεχνητές εντάσεις, οι κυρώσεις, η ρητορική δαιμονοποίησης και η άρνηση αναγνώρισης των ρωσικών κόκκινων γραμμών.<br /><br />Η Αλάσκα ως σημείο καμπής<br /><br />Η τρίωρη συνάντηση Putin - Trump στην Αλάσκα δεν ήταν μια τυπική διπλωματική φιέστα.<br />Η παρουσία υπουργών Εξωτερικών και βασικών συμβούλων υπογράμμισε τη σοβαρότητα των συζητήσεων.<br />Σύμφωνα με αναλυτές, επρόκειτο για ένα πραγματικό σημείο καμπής, καθώς έθεσε τις βάσεις για έναν νέο μηχανισμό επικοινωνίας, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την ουκρανική κρίση.<br />Για τη Ρωσία, το ουκρανικό ζήτημα δεν αποτελεί απλώς περιφερειακή σύγκρουση, αλλά ζήτημα στρατηγικής ασφάλειας.<br />Η αλλαγή τόνου από την Ουάσινγκτον —όχι απαραίτητα αλλαγή θέσης, αλλά αλλαγή προσέγγισης— έδωσε στη Μόσχα τη δυνατότητα να παρουσιάσει τις ελάχιστες, αδιαπραγμάτευτες απαιτήσεις της χωρίς να αντιμετωπίζεται ως «παρίας» της διεθνούς κοινότητας.<br />H επιλογή της Αλάσκας —μιας περιοχής που ιστορικά συνδέει τις δύο χώρες— λειτούργησε ως υπενθύμιση ότι η γεωγραφία και η ιστορία δεν αλλάζουν με πολιτικά συνθήματα.<br />Οι δύο μεγαλύτερες πυρηνικές δυνάμεις του πλανήτη είναι καταδικασμένες είτε να συνεννοούνται είτε να οδηγούν τον κόσμο σε διαρκή αστάθεια.<br />H συνάντηση αυτή κατέρριψε το αφήγημα της «διπλωματικής απομόνωσης» της Μόσχας, αποδεικνύοντας ότι όταν τα συμφέροντα το απαιτούν, η Ουάσινγκτον αναγνωρίζει τη Ρωσία ως ισότιμο συνομιλητή.<br /><br />Ο ρόλος της Ουκρανίας: Από εργαλείο πίεσης σε αντικείμενο διαπραγμάτευσης<br /><br />Το ουκρανικό ζήτημα αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί τον κεντρικό άξονα της έντασης μεταξύ Ρωσίας και Δύσης.<br />Ωστόσο, το 2025 διαπιστώθηκε μια σημαντική αλλαγή στην αμερικανική ρητορική.<br />Η κυβέρνηση Trump χωρίς να εγκαταλείπει επισήμως τη στήριξη προς το Κίεβο, δείχνει να αναγνωρίζει ότι η σύγκρουση δεν μπορεί να επιλυθεί στρατιωτικά εις βάρος της Ρωσίας.<br />Για τη Μόσχα, η Ουκρανία δεν είναι απλώς μια γειτονική χώρα, αλλά ζήτημα ζωτικής εθνικής ασφάλειας.<br />Η σταδιακή αποδοχή αυτής της πραγματικότητας από την Ουάσινγκτον συνιστά διπλωματική επιτυχία της ρωσικής στρατηγικής υπομονής, παρά τις κυρώσεις και την πολιτική πίεση των προηγούμενων ετών.<br /><br />Η αποτυχία της ευρωπαϊκής γραμμής<br /><br />Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του 2025 είναι η αδυναμία των ευρωπαϊκών ελίτ να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα.<br />Όπως σημείωσαν Ρώσοι πολιτικοί αναλυτές, η Μόσχα φαίνεται να βρήκε πιο αποτελεσματικό «κλειδί» επικοινωνίας με τον Trump από ό,τι οι Ευρωπαίοι ηγέτες.<br />Αυτό δεν είναι τυχαίο.<br />Η Ευρώπη, εγκλωβισμένη σε μια ιδεολογική ρητορική κατά της Ρωσίας και εξάρτησης από τις ΗΠΑ, αδυνατεί να λειτουργήσει ως αυτόνομος γεωπολιτικός παίκτης.<br />Αντίθετα, η απευθείας γραμμή Μόσχας – Ουάσινγκτον αναδεικνύει ένα διαχρονικό αξίωμα της διεθνούς πολιτικής: οι μεγάλες δυνάμεις συνομιλούν μεταξύ τους, ανεξαρτήτως των ενδιάμεσων.<br /><br />Οικονομία, ενέργεια και Αρκτική: Tα πραγματικά κίνητρα<br /><br />Παρά τις συνεχιζόμενες διαφωνίες, η αμερικανική πλευρά δεν κρύβει το ενδιαφέρον της για την επανεκκίνηση της οικονομικής συνεργασίας, υπό την προϋπόθεση προόδου στο ουκρανικό.<br />Η Ρωσία παραμένει ένας από τους σημαντικότερους προμηθευτές στρατηγικών πρώτων υλών παγκοσμίως ενώ διαθέτει μοναδική τεχνογνωσία στην ανάπτυξη της Αρκτικής — τομέας που αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη σημασία λόγω κλιματικών και γεωοικονομικών εξελίξεων.<br />Για τη Μόσχα, η συνεργασία αυτή δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά εργαλείο σταθερότητας.<br />Η αλληλεξάρτηση μειώνει την πιθανότητα σύγκρουσης και αυξάνει το κόστος της εχθρότητας — ένα μάθημα που η Ουάσινγκτον φαίνεται επιτέλους να ξαναμαθαίνει.</div><div><br /><img height="364" src="https://www.bankingnews.gr/image/russia_arctic_1.jpg" width="640" /><br /><br />Η νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ<br /><br />Ιδιαίτερη σημασία έχει η επικαιροποιημένη Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών, που δημοσιεύθηκε στις 5 Δεκεμβρίου.<br />Σε αυτήν, η Ρωσία παύει να παρουσιάζεται ως «απειλή για την παγκόσμια τάξη», ενώ δίνεται προτεραιότητα στην αποκατάσταση της στρατηγικής σταθερότητας και στην ταχεία διευθέτηση της ουκρανικής σύγκρουσης.<br />Ακόμη πιο ενδεικτική είναι η απουσία επιθετικής ρητορικής κατά της Μόσχας και η έμμεση παραδοχή ότι το ΝΑΤΟ δεν μπορεί να λειτουργεί επ’ άπειρον ως ένας διαρκώς επεκτεινόμενος μηχανισμός πίεσης.<br />Η αντίδραση της Ευρώπης —και ειδικά του Λονδίνου— αποκαλύπτει τον βαθμό εξάρτησης και ανασφάλειας των ευρωπαϊκών δομών.<br /><br />2026: Παράθυρο ευκαιρίας ή προσωρινή ανάπαυλα;<br /><br />Στη Ρωσία, κανείς δεν τρέφει αυταπάτες. Το παράθυρο ευκαιρίας μπορεί να κλείσει εξίσου γρήγορα όσο άνοιξε.<br />Ωστόσο, το γεγονός ότι ο διάλογος έχει θεσμοθετηθεί σε βασικά έγγραφα της αμερικανικής πολιτικής δημιουργεί ένα πλαίσιο που δύσκολα ανατρέπεται άμεσα.<br />Η Ρωσία, έχοντας αντέξει πρωτοφανείς πιέσεις, κυρώσεις και απόπειρες απομόνωσης, εισέρχεται στο 2026 με αυξημένη αυτοπεποίθηση.<br />Δεν επιδιώκει παραχωρήσεις εις βάρος της κυριαρχίας της, αλλά απαιτεί σεβασμό.<br />Και αυτό, ίσως για πρώτη φορά μετά από χρόνια, φαίνεται να γίνεται κατανοητό στην Ουάσινγκτον.<br />Η ιστορία δεν τελείωσε.<br />Αλλά τουλάχιστον, ο διάλογος ξανάρχισε.<br />Και για τη διεθνή ασφάλεια, αυτό είναι ήδη μια νίκη.<br /><br />Η επιστροφή της ισορροπίας <br /><br />Η Ρωσία εισέρχεται στο 2026 όχι ως απομονωμένος παίκτης, αλλά ως καθιερωμένος πυλώνας του πολυπολικού κόσμου, απαιτώντας σεβασμό και ισότιμη μεταχείριση.<br />Οι ρωσοαμερικανικές σχέσεις το 2025 δεν εξομαλύνθηκαν πλήρως, αλλά επανήλθαν σε μια πιο υπεύθυνη και ρεαλιστική τροχιά.<br />Για τη διεθνή ασφάλεια, αυτό συνιστά θετική εξέλιξη.<br />Για τη Ρωσία, αποτελεί δικαίωση μιας στρατηγικής που βασίστηκε στην αντοχή, τη συνέπεια και την άρνηση υποταγής.<br />Το 2026 θα δείξει αν αυτή η τάση θα εδραιωθεί ή αν πρόκειται για μια προσωρινή ανάπαυλα.<br />Σε κάθε περίπτωση, η Μόσχα έχει αποδείξει ότι μπορεί να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της τόσο στο πεδίο όσο και στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το μεγάλο μυστικό της Αλάσκας επιτέλους αποκαλύπτεται. Κάτι πολύ σημαντικό θα συμβεί στις σχέσεις Ρωσίας και ΗΠΑ το 2026.

Οι δύο μεγαλύτερες πυρηνικές δυνάμεις του πλανήτη είναι καταδικασμένες είτε να συνεννοούνται είτε να οδηγούν τον κόσμο σε διαρκή αστάθεια - ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκική ”βόμβα”: ”Έρχεται η σειρά της Τουρκίας μετά το Ιράν;”

<img height="360" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2025/11/erdogan-cyprus-1200x675-1-1068x601.webp" width="732" /><br /><br />Τον Δεκέμβριο του 1977, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Κάρτερ περιέγραψε το Ιράν ως «νησί σταθερότητας σε μια τρικυμιώδη θάλασσα».<br /><br />Τον Αύγουστο του 1978, μια έκθεση της CIA προς τον Λευκό Οίκο ανέφερε ότι δεν υπήρχε πιθανότητα επανάστασης στο Ιράν.<br /><br />Το λάθος της CIA σύντομα έγινε εμφανές.<br /><br />Και μέσα σε λίγες εβδομάδες, ξεκίνησαν διαμαρτυρίες στους δρόμους.<br /><br />Ο Σάχης του Ιράν, Ρεζά Παχλεβί, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα τον Ιανουάριο του 1979 και πήγε στην Αίγυπτο.<br /><br />Ο Αγιατολάχ Χομεϊνί, ο οποίος ήταν εξόριστος στο Παρίσι, επέστρεψε στο Ιράν την 1η Φεβρουαρίου 1979.<br /><br />Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, δύο εκατομμύρια άνθρωποι χαιρέτισαν τον Χομεϊνί.<br /><br />Μεταξύ εκείνων που τους υποδέχτηκαν ήταν Ιρανοί από διαφορετικά υπόβαθρα, όπως φοιτητές, δημόσιοι υπάλληλοι, διανοούμενοι, έμποροι, εργάτες, βιοτέχνες και θρησκευτικές προσωπικότητες.<br /><br />Με την άνοδο του Χομεϊνί στην εξουσία το 1979, οι ΗΠΑ έγιναν «ο Διάβολος και ο Εχθρός» για το Ιράν.<br /><br />Η μεγαλύτερη ήττα για τις ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή ήταν το Ιράν.<br /><br />Και για τις ΗΠΑ, το Ιράν ήταν πλέον ο «Αιώνιος Εχθρός».<br /><br />Οι αριστεροί έβλεπαν τον Χομεϊνί ως έναν αντιιμπεριαλιστή ηγέτη που θα μπορούσε να ενώσει την αντιπολίτευση στον Σάχη.<br /><br />Οι αριστεροί και οι διανοούμενοι κύκλοι απέτυχαν να προβλέψουν τους πολιτιστικούς στόχους του «Πολιτικού Ισλάμ».<br /><br />Τελικά, η ιρανική επανάσταση σηματοδότησε το τέλος τόσο της αριστεράς όσο και της διανοούμενης τάξης.<br /><br />Αμέσως μετά την κατάληψη της εξουσίας από τον Χομεϊνί, ο πρωθυπουργός Ετσεβίτ έστειλε μήνυμα καλής θέλησης στον Χομεϊνί.<br /><br />Ο Τουργκούτ Τουλουμέν, πρέσβης του Ιράν στην Τουρκία, απέδωσε μεγάλη σημασία στη μετάδοση αυτού του μηνύματος και στο να είναι ο πρώτος πρέσβης που συναντήθηκε με τον Χομεϊνί.<br /><br />Ο Τουλουμέν έγραψε για την αποδοχή του ως εξής:<br /><br />«Το βράδυ της 15ης Φεβρουαρίου 1979, ο Χομεϊνί με υποδέχτηκε σε μια αίθουσα του σχολείου που χρησιμοποιούσε ως αρχηγείο του. Με αυτόν τον τρόπο, γνωρίσαμε και το νέο καθεστώς…»<br /><br />Βγάλαμε τα παπούτσια μας στην είσοδο του χώρου υποδοχής… Ο Αγιατολάχ Χομεϊνί καθόταν σταυροπόδι σε ένα λεπτό χαλάκι στο πάτωμα, στη γωνία ενός μικρού χολ, επιπλωμένου με ιρανικά και κινέζικα χαλιά…<br /><br />Ο Χομεϊνί έδειξε με το χέρι του προς τα αριστερά. Καθόμασταν όλοι σταυροπόδι στο πάτωμα.<br /><br />Διαισθανόμενοι ότι ο Χομεϊνί θα κατελάμβανε την εξουσία, ορισμένοι οξυδερκείς κυβερνητικοί αξιωματούχοι και ιδιαίτερα επιχειρηματίες μετέφεραν πρώτα τον πλούτο τους στο εξωτερικό και στη συνέχεια διέφυγαν οι ίδιοι.<br /><br />Όσο για όσους δεν κατάφεραν να ξεφύγουν…<br /><br />Κατά τη διάρκεια εβδομάδων και μηνών, εκατοντάδες άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων πρώην πρωθυπουργών, υπουργών, στρατηγών και υψηλόβαθμων γραφειοκρατών, εκτελέστηκαν δια τυφεκισμού από τις στέγες των κτιρίων.<br /><br />Φωτογραφίες αυτών των ανθρώπων που κείτονταν μέσα σε λίμνες αίματος εμφανίζονταν εκτενώς στις εφημερίδες για μέρες.<br /><br />Η «Επανάσταση» που υποστήριζε η αριστερά ήταν επομένως αδίστακτη.<br /><br />Σαράντα έξι χρόνια αφότου ο Χομεϊνί κατέλαβε την εξουσία, ξεκίνησαν εκτεταμένες διαμαρτυρίες στο Ιράν τις τελευταίες ημέρες του 2025.<br /><br />Καθώς γράφονταν αυτές οι γραμμές, οι διαμαρτυρίες βρίσκονταν στην έκτη μέρα τους.<br /><br />Η χρονική στιγμή των διαδηλώσεων, που συμπίπτει με την επίσκεψη του Ισραηλινού πρωθυπουργού Νετανιάχου στις ΗΠΑ, σίγουρα δεν είναι σύμπτωση.<br /><br />Ο Ρεζά Παχλεβί, ο εξόριστος γιος του έκπτωτου Ιρανού Σάχη Παχλεβί, συνεχίζει επίσης συστηματικά να μοιράζεται αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να τροφοδοτήσει τις διαμαρτυρίες.<br /><br />Πριν από 25 χρόνια…<br /><br />Δέκα ημέρες μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001…<br /><br />Τοποθεσία: Πεντάγωνο των ΗΠΑ…<br /><br />Το άκρως απόρρητο έγγραφο<br />ανέφερε τα εξής:<br /><br />«Εντός πέντε ετών, θα διαλύσουμε επτά χώρες, ξεκινώντας από το Ιράκ, συνεχίζοντας με τη Συρία, τον Λίβανο, τη Λιβύη, τη Σομαλία και το Σουδάν, και καταλήγοντας στο Ιράν».<br /><br />Έξι χώρες έμειναν…<br /><br />Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ έχουν πατήσει το κουμπί για να διαλύσουν το Ιράν και να αλλάξουν το καθεστώς του.<br /><br />Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ δοκιμάζουν τις στρατιωτικές δυνατότητες του Ιράν μέσω επιχειρήσεων ακριβείας τα τελευταία 10 χρόνια.<br /><br />Τον Ιούνιο του 2025, το Ισραήλ ξεκίνησε μια μεγάλης κλίμακας, 12ήμερη αεροπορική επιχείρηση με στόχο ιρανικούς πυρηνικούς και στρατιωτικούς στόχους.<br /><br />Οι ΗΠΑ στόχευσαν επίσης τρεις από τις κύριες πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν με αεροπορικές επιδρομές στην ίδια επιχείρηση.<br /><br />Τελικά, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η στρατιωτική ισχύς του Ιράν ήταν ανεπαρκής για να διατηρήσει μια παρατεταμένη σύγκρουση εναντίον του Ισραήλ.<br /><br />Το Ιράν κατέχει τα τρίτα μεγαλύτερα (ή σύμφωνα με ορισμένες πηγές, τα τέταρτα μεγαλύτερα) αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο και τα δεύτερα μεγαλύτερα αποθέματα φυσικού αερίου.<br /><br />Η τραγική ιστορία 46 ετών υπό το καθεστώς των Μουλά: ένα νόμισμα σε κατάρρευση, πληθωρισμός, μια σοβαρή οικονομική κρίση και ένας λαός του οποίου τα όνειρα διαλύθηκαν και που βρέθηκε σε φτώχεια…<br /><br />Ένα καθεστώς που δεν υπόσχεται τίποτα άλλο παρά πόνο και δάκρυα στην κοινωνία…<br /><br />Σε μια χώρα όπου το «πολιτικό Ισλάμ» έχει επιρροή, ο στρατός παρεκκλίνει από την τέχνη του πολέμου.<br /><br />Και κανένας στρατός, όπου επικρατούν οι θρησκευτικές αρχές αντί της τέχνης του πολέμου, δεν μπορεί να υπερασπιστεί τη χώρα του.<br /><br />Κανένα καθεστώς δεν μπορεί να επιβιώσει όταν το αξιοκρατικό σύστημα έχει καταρρεύσει και ο νεποτισμός είναι ανεξέλεγκτος.<br /><br />Αυτού του είδους τα καθεστώτα έχουν μόνο ένα όπλο: τη διαχείριση της αντίληψης…<br /><br />Ναι, ήρθε η σειρά του Ιράν…<br /><br />Η κατάρρευση του Ιράν θα μπορούσε να είναι καταστροφική για την Τουρκία, αν δεν αντληθούν διδάγματα από τις πολιτικές του στη Συρία και το Ιράκ.<br /><br />Είναι η Τουρκία έτοιμη για μια εισροή μεταναστών στα 476 χιλιόμετρα σύνορά της;<br /><br />Γνωρίζουμε πόσοι τρομοκράτες του PKK πέρασαν από το Βόρειο Ιράκ στο Ιράν για να υποστηρίξουν το PJAK, ένα παρακλάδι του PKK;<br /><br />Με την ανακήρυξη αυτονομίας από το PJAK, οι λαοί του Ιράκ, της Συρίας και του Ιράν θα είναι ολοκληρωμένοι…<br /><br />Αυτό που απομένει είναι ο τουρκικός λαός.<br /><br />Είναι ενήμερη η Τουρκία για αυτό;…<br /><br />Αν η Τουρκία δεν ακολουθήσει μια πολιτική που βασίζεται αποκλειστικά στα εθνικά συμφέροντα και την εθνική ασφάλεια…<br /><br />Η διαδικασία «Τουρκία χωρίς Τρομοκρατία» μπορεί να συνεχιστεί μόνο εάν διαλυθεί ολόκληρη η τρομοκρατική οργάνωση και καταθέσει τα όπλα της…<br /><br />Τώρα είναι η σειρά της Τουρκίας…<br /><br />Επειδή…<br /><br />«Η ιστορία είναι ένας καθρέφτης οπισθοπορείας, ένας καθρέφτης στον οποίο πρέπει να κοιτάμε κατά καιρούς.»<div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκική ”βόμβα”: ”Έρχεται η σειρά της Τουρκίας μετά το Ιράν;”

Τον Δεκέμβριο του 1977, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Κάρτερ περιέγραψε το Ιράν ως «νησί σταθερότητας σε μια τρικυμιώδη θάλασσα». Τον Αύγουστο του 1978...

Διαβάστε την συνέχεια

Βενεζουέλα: Ο ευτελής Μητσοτάκης και η παγκόσμια αρρυθμία.

<img height="427" src="https://omegapress.gr/images/MHTSDETH.jpg" width="725" /><div><br /></div><div>Του <b>Σωτήρη Σιδέρη</b><br />Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ένας Αμερικανός Ναζί. Κουρελιάζει σε δημόσια θέα το διεθνές δίκαιο. Εξευτελίζει τον ΟΗΕ και το Κογκρέσο. Σκοτώνει, απειλεί, βομβαρδίζει, κάνει απαγωγές, κλέβει πόρους που δεν του ανήκουν. Λογαριασμό δίνει μόνο στο μεγάλο αμερικανικό κεφάλαιο και στην συγκεκριμένη περίπτωση στις πολυεθνικές του πετρελαίου που τον ώθησαν στο έγκλημα της σύλληψης του Μαδούρο και της επίθεσης στη Βενεζουέλα. Μια ακόμη γκαγκστερική ενέργεια που προκαλεί παγκόσμια αρρυθμία και κάνει τους σκεπτόμενους πολιτικούς να αναρωτιούνται ποιός έχει σειρά. Η ΕΕ, ένα ηθικό ερείπιο, αδυνατεί να υπερασπιστεί ακόμη και τις ιδρυτικές της αξίες. <br /><br />Ήδη όμως κάποιοι ηγέτες έδειξαν πόσο πειθήνιοι είναι. Μερτς και Μητσοτάκης. ο πρώτος, που είπε ότι “η νομική αξιολόγηση της αμερικανικής επιχείρησης είναι σύνθετη” για να ακολουθήσει με δήλωση -μαϊμού , που θα μείνει στην ιστορία ο Κυριάκος Μητσοτάκης ότι “ δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών”. Ηθικά ερείπια αμφότεροι και άλλοι που θα ακολουθήσουν μετατρέπονται σε θεραπαινίδες ενός πνευματικά ασταθούς Τραμπ. Η απειλή για τον κόσμο είναι ο Τραμπ και όχι οι χώρες της Λατινικής Αμερικής ή της Ανατολικής Μεσογείου. Ποιός θα αποτρέψει τώρα τον Πούτιν να απαγάγει ή να σκοτώσει τον Ζελένσκι;<div><br />Η βία και η λεηλασία<br /><br /> Ο Τραμπ δεν ενδιαφέρεται για τις συνέπειες που θα προκαλέσουν οι αποφάσεις του στον κόσμο. Η κίνησή του έχει αποκλειστικό σκοπό την λεηλασία των ενεργειακών πηγών της Βενεζουέλας, η οποία είναι πρώτη σε αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο και έβδομη σε φυσικό αέριο. Μόνο ηλίθιοι δεν βλέπουν ότι η στρατηγική των ΗΠΑ σε ενεργειακή κυριαρχία αποκτά περιεχόμενο μέσα από συμφωνίες που κλείονται είτε με αποικιοκρατικούς όρους, όπως έγινε με την Ελλάδα, είτε με τη βία. Σύντομα οι ΗΠΑ θα πωλούν ρωσικό αέριο και πετρέλαιο από την Βενεζουέλα στην Ευρώπη. Και θα κοστίζει πάρα πολύ …<br />Το διεθνές δίκαιο είναι ήδη στα σκουπίδια. Η δημοκρατία καταργείται στην πράξη . Το να κατηγορεί ο Τραμπ, ο Μητσοτάκης και άλλοι, τον Μαδούρο για αντιδημοκρατική στάση είναι για γέλια και για κλάματα. Η Δύση εγκαταλείπει όχι μόνο τις αξίες που η ίδια υπηρέτησε , αλλά και τις υπερασπίστηκε σε διάφορα μέρη του πλανήτη. Μια πολιτική αλλαγή στις ΗΠΑ με την εκλογή Τραμπ, ήταν αρκετή για να ξυπνήσει το ηφαίστειο του ρατσισμού, της θρησκοληψίας και η λάβα του φασισμού να ξεχυθεί στον κόσμο. Τουλάχιστον στον δυτικό κόσμο σίγουρα. <br />Πελαγωμένη στις αδυναμίες και σε εμφανή αδυναμία η Ευρώπη παραπαίει. Με επικεφαλής την Ούρσουλα φον ντερ Λάϊεν, για την οποία πολλοί πιστεύουν ότι είναι τόσο διεφθαρμένη, ώστε έπρεπε να είναι ήδη στη φυλακή , η ΕΕ γίνεται κομμάτια που ο βουλιμικός Τραμπ θέλει να κατασπαράξει. Η κρίση θα επιδεινωθεί και η κατάσταση στην ΕΕ θα γίνει πολύ χειρότερη .<br /><br />Ο ολίγιστος Μητσοτάκης<br /><br />Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας είναι επίσης μια ξεχωριστή περίπτωση. Ένας υποτακτικός πρωθυπουργός , πειθήνιο όργανο των ισχυρών , ετερόφωτος, χωρίς ίχνος ηθικής αδυνατεί να υπερασπιστεί τα αυτονόητα. Ούτε καν όσα διακηρύσσει η Ελλάδα δεκαετίες τώρα. Το να δηλώνει ότι “δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών”, είναι μια κατάπτυστη πολιτική στάση, που εκθέτει την Ελλάδα, λες και η υπεράσπιση του διεθνούς δικαίου ή της πολιτικής ηθικής , δεν είναι ζήτημα αρχής , αλλά είναι θέμα τάϊμινγκ. Οι αντιδράσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης κατανοητές και επιβεβλημένες, αλλά κενές περιεχομένου. Δηλώσεις που δεν συνοδεύονται από πολιτικό σχέδιο και δράση, είναι δώρο στον Μητσοτάκη.....<br /><br />Μια Ελλάδα που έχει κάνει σημαία την υπεράσπιση του διεθνούς δικαίου, την καταδίκη της βίας, τον πόλεμο κατά των αναθεωρητισμών, βουλιάζει. Αλλά η οικογένεια Μητσοτάκη δεν είχε ποτέ δόγμα για τη χώρα. Είχε πάντα δόγμα για τους μηχανισμούς της εξουσίας, την δικαιοσύνη, το κράτος, τα καρτέλ, τα επιμέρους συμφέροντα, το πελατειακό σύστημα, αλλά ποτέ δόγμα για την Ελλάδα. Μοιραία, αυτή η δήλωση για την Βενεζουέλα, μπορεί να προκαλεί οργή, αλλά είναι αντιπροσωπευτική της οικογένειας Μητσοτάκη. <br /><br />Η Ελλάδα θα τη βρει μπροστά της αυτή τη δήλωση. Όσο είναι πρωθυπουργός ο Κυριάκος Μητσοτάκης, η χώρα μας θα σύρεται σε κρίσεις που δεν είναι δικές της. Θα εμπλέκεται σε πολέμους για τα συμφέροντα άλλων χωρών, των ΗΠΑ και του Ισραήλ και θα αδυνατεί να υπερασπιστεί την Ελλάδα, αν η Τουρκία εκμεταλλευόμενη τη ζούγκλα του κόσμου, αποφασίσει να μετατρέψει σε κόλαση το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Η δικαιολογία ότι η Ελλάδα συμμαχώντας με το Ισραήλ και παραμένοντας δορυφόρος των ΗΠΑ είναι ασφαλής, είναι μια πολιτική απάτη. Οι χώρες δορυφόροι είναι Ιφιγένειες που θυσιάζονται για τα κράτη που έχουν στρατηγικό σχέδιο . Οι χώρες που απλώς λειτουργούν ως συμπλήρωμα, έχουν την τύχη που επιλέγουν για αυτές οι ηγέτες τους. Και ο Μητσοτάκης είναι ένας από τους πιο επικίνδυνους πρωθυπουργούς που είχε ποτέ η Ελλάδα. <br /><br />Η δήλωση Μητσοτάκη<br /><br />Ο Νικολάς Μαδούρο ήταν επικεφαλής μιας βάναυσης και καταπιεστικής δικτατορίας που προκάλεσε αδιανόητο πόνο στον λαό της Βενεζουέλας.<br />Το τέλος του καθεστώτος του προσφέρει νέα ελπίδα για τη χώρα.<br />Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών.<br />Προτεραιότητα αυτή τη στιγμή πρέπει να είναι η διασφάλιση ειρηνικής και ταχείας μετάβασης σε μία νέα, συμπεριληπτική κυβέρνηση που θα έχει πλήρη δημοκρατική νομιμοποίηση.<br />Η Ελλάδα θα δράσει σε συντονισμό με τους εταίρους της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για το ζήτημα.<br /><br />Η προσοχή μας παραμένει επικεντρωμένη στη διασφάλιση της ασφάλειας των Ελλήνων πολιτών στη χώρα».<div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div></div>

Βενεζουέλα: Ο ευτελής Μητσοτάκης και η παγκόσμια αρρυθμία.

Του Σωτήρη Σιδέρη Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ένας Αμερικανός Ναζί. Κουρελιάζει σε δημόσια θέα το διεθνές δίκαιο. Εξευτελίζει τον ΟΗΕ και το Κογ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τι καταλάβαμε από την επέμβαση Τραμπ στη Βενεζουέλα: Η νέα «pax Americana» και το «επικίνδυνο προηγούμενο».

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/01/TRUMP-MADURO.jpg"><img height="360" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/01/TRUMP-MADURO-696x392.jpg" width="725" /></a><br /><br />Στη Βενεζουέλα δεν έχουμε απλώς αλλαγή φάσης στο καθεστώς Μαδούρο. Η όλη ιστορία που παρακολουθούμε από χθες το πρωί περιγράφει μια νέα βίαιη «γεωπολιτική ζώνη», που κυριαρχείται πλέον από το νέο “προηγούμενο” ανοιχτής αμερικανικής στρατιωτικής επέμβασης σε μια χώρα, σύλληψης του προέδρου της (και της συζύγου του), αναγγελία ανοιχτής ρυθμιστικής παρέμβασης στην εσωτερική πολιτική ζωή της και ένα κεντρικό διακύβευμα –δηλωμένο από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ– το πετρέλαιο.<br /><br />Ό,τι παρακολουθούμε, δεν είναι «απλώς άλλη μια κρίση» στη διεθνή σκακιέρα. Είναι η επιβολή μιας διαφορετικής ανάγνωσης του κόσμου από τον πρόεδρο Τραμπ και εφαρμογής της δικής του «pax Americana». Και αυτό ανεξάρτητα από το βάσιμο των κατηγοριών κατά του προέδρου της Βενεζουέλας (εμπόριο και διεθνής “επιθετική” διάχυση των ναρκωτικών) και του γεγονότος ότι ο Μαδούρο είναι επικεφαλής ενός αυταρχικού και καταπιεστικού καθεστώτος.<br /><br />Οι καταιγιστικές εξελίξεις<br /><br />Τα ξημερώματα του Σαββάτου 3 Ιανουαρίου 2026, εκρήξεις ακούστηκαν στο Καράκας και ακολούθησε μεγάλης κλίμακας αμερικανική επιχείρηση με αεροπορικά πλήγματα σε στρατιωτικούς στόχους. Ο Τραμπ ανακοίνωσε ότι ο Νικολάς Μαδούρο και η σύζυγός του συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν εκτός χώρας, για να αντιμετωπίσουν κατηγορίες στις ΗΠΑ (στο πλαίσιο υπόθεσης «narco-terrorism» όπως τη θέτει η Ουάσιγκτον).<br /><br />Σύμφωνα με το <a href="https://apnews.com/article/ca712a67aaefc30b1831f5bf0b50665e?utm_source=chatgpt.com">AP News,</a>το πολιτικό «άλμα» είναι αλλού: ο Τραμπ δήλωσε δημοσίως ότι οι ΗΠΑ θα «τρέξουν» προσωρινά τη χώρα ώσπου να υπάρξει «ασφαλής και ορθολογική μετάβαση», ανοίγοντας κουβέντα περί κατοχής/επιτροπείας με όρους 21ου αιώνα.<br /><br />Στο Καράκας, η εικόνα είναι διχαστική και εύφλεκτη: ταυτόχρονα εκδηλώσεις υποστήριξης και πανηγυρισμοί εναντίον του Μαδούρο, με δομές του καθεστώτος (συμπεριλαμβανομένων ένοπλων «πολιτοφυλακών»/colectivos) να διατηρούν παρουσία στους δρόμους και να αυξάνουν τον κίνδυνο αποσταθεροποίησης.<br /><br />Κομβικό στοιχείο στις εξελίξεις: η αντιπρόεδρος της Βενεζουέλας (και συνταγματικά διάδοχος) φέρεται να μην «παίρνει» την εξουσία, επιμένοντας ότι πρόεδρος παραμένει ο Μαδούρο και ζητώντας την επιστροφή του. Αυτό δημιουργεί θεσμικό κενό: αν δεν υπάρξει γρήγορη αλυσίδα νομιμοποίησης, το κενό γεμίζει από τους σκληρούς μηχανισμούς.<br />Το διεθνές μέτωπο: οι καταδίκες, οι σιωπές και ο ΟΗΕ που «ανάβει κόκκινο»<br /><br />Η υπόθεση μεταφέρθηκε αμέσως στο διεθνές σύστημα. Ο Γ.Γ. του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες μίλησε για «επικίνδυνο προηγούμενο» και συγκάλεσε συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας για τη Δευτέρα, με το σχετικό αίτημα (σύμφωνα με το <a href="https://www.reuters.com/world/americas/un-chief-venezuela-us-action-sets-dangerous-precedent-2026-01-03/">Reuters</a>) να κατατίθεται από την Κολομβία με τη στήριξη Ρωσίας και Κίνας.<br /><br />Στην Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική, οι πρώτες αντιδράσεις καταγράφουν το βασικό ρήγμα: από τη μία, κυβερνήσεις (μεταξύ των οποίων και η Ελληνική) που βλέπουν την πτώση Μαδούρο ως «τέλος μιας αυταρχικής εποχής», από την άλλη, χώρες που φοβούνται ότι νομιμοποιείται η λογική της «αλλαγής καθεστώτος» με στρατιωτική ισχύ.<br /><br />Στις ΗΠΑ, η νομική-θεσμική διάσταση είναι επίσης ανοιχτή: εμφανίστηκαν δημόσιες ενστάσεις για το αν υπήρξε εξουσιοδότηση από το Κογκρέσο (και τι σημαίνει αυτό για την αμερικανική συνταγματική τάξη σε επιχειρήσεις αυτού του μεγέθους).<div><br />Η οικονομία του σοκ: το πετρέλαιο ως τρόπαιο και ως παγίδα<br /><br />Το «πετρέλαιο» είναι το ουσιώδες διακύβευμα. Η Βενεζουέλα διαθέτει τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα αποθέματα στον κόσμο: περίπου 303 δισ. βαρέλια, περίπου 17% των παγκόσμιων αποθεμάτων (κατά το Energy Institute), κυρίως βαρύ πετρέλαιο του Ορινόκο. <br />Όμως η παραγωγική πραγματικότητα είναι άλλη: από 3,5 εκατ. βαρέλια/ημέρα τη δεκαετία του 1970, η χώρα κατέληξε να παράγει κατά μέσο όρο ~1,1 εκατ. βαρέλια/ημέρα πέρυσι, με χρόνια υποεπένδυση, κακοδιαχείριση και κυρώσεις να έχουν «σπάσει» την αλυσίδα.<br /><br />Σε αυτή τη συγκυρία, η αμερικανική πίεση είχε ήδη κλιμακωθεί πριν την επιχείρηση: το <a href="https://www.reuters.com/business/energy/venezuelas-pdvsa-suffered-no-damage-us-attacks-sources-2026-01-03/">Reuters</a> αναφέρει ότι η Ουάσιγκτον είχε ανακοινώσει τον Δεκέμβριο αποκλεισμό δεξαμενόπλοιων, κατέσχεσε δύο φορτία και αυτό οδήγησε τις εξαγωγές περίπου στο μισό σε σχέση με τα ~950.000 bpd του Νοεμβρίου, ενώ επιπλέον κυβερνοεπίθεση τον Δεκέμβριο «τραυμάτισε» τα διοικητικά συστήματα της κρατικής επιχείρησης PDVSA. <br />Μετά τα πλήγματα, δύο πηγές που επικαλείται το Reuters λένε ότι οι βασικές πετρελαϊκές εγκαταστάσεις (παραγωγή/διύλιση) δεν υπέστησαν ζημιές και λειτουργούσαν «κανονικά» — κρίσιμο για το αν το σοκ θα περάσει στις τιμές άμεσα.</div><div><br />Πως αντιδρούν οι αγορές<br /><br />Οι αγορές, προς το παρόν, διαβάζουν την υπόθεση ως «headline risk» με επίκεντρο την ενέργεια: αναλυτές μιλούν για πιθανό βραχυπρόθεσμο νευρικότητα και για το ότι οι πραγματικές επιπτώσεις μπορεί να εξαρτηθούν από την συνεδρίαση του OPEC+ (σήμερα Κυριακή) και από το αν η κρίση παράγει διαταραχή ροών ή—αντιθέτως—υπόσχεται μεσοπρόθεσμα «επιστροφή» βαρελιών, εφόσον αλλάξει καθεστώς και αρθούν κυρώσεις.<br /><br />Το πρόβλημα είναι ότι η «υπόσχεση» (περισσότερο πετρέλαιο) είναι πολιτικά δύσκολη και χρονικά αργή. Ακόμη και υποστηρικτές της αλλαγής στη Βενεζουέλα παραδέχονται ότι η ανοικοδόμηση του πετρελαϊκού τομέα είναι «τεράστια δουλειά» και η ιστορία των μεταβάσεων μετά από βίαιη απομάκρυνση ηγεσίας (Ιράκ, Λιβύη) δεν δίνει εύκολες εγγυήσεις.</div><div><br />Τα 3 σενάρια της «επόμενης ημέρας» (και τι μετράμε από τώρα)<br /><br />Ελεγχόμενη μετάβαση υπό αμερικανική ομπρέλα: προϋποθέτει γρήγορη «αλυσίδα νομιμοποίησης» (προσωρινή κυβέρνηση, εκλογικό χρονοδιάγραμμα, άρση επιλεγμένων κυρώσεων, διεθνείς εγγυήσεις). Είναι το σενάριο που θα ηρεμούσε αγορές και θα άνοιγε σταδιακά το πετρέλαιο, αλλά, σύμφωνα με το Reuters απαιτεί σπάνια πειθαρχία σε μια κοινωνία με βαθιά πόλωση και μηχανισμούς βίας.<br /><br />Κενό εξουσίας – σκλήρυνση των μηχανισμών: αν το «chavismo χωρίς Μαδούρο» επιλέξει συσπείρωση μέσω καταστολής ή αν προκύψουν εσωτερικές συγκρούσεις, η χώρα μπορεί να μπει σε περίοδο αποσταθεροποίησης. Σε αυτή την περίπτωση, σύμφωνα με τον Guardian, το πετρέλαιο γίνεται και πάλι όμηρος ασφάλειας, όχι επένδυσης.<br /><br />Διεθνοποίηση της κρίσης: η μεταφορά στο Συμβούλιο Ασφαλείας και οι αντιδράσεις Ρωσίας/Κίνας/περιφερειακών δρώντων ανοίγουν μέτωπο νομιμότητας και «κανόνων» — με ό,τι αυτό σημαίνει για άλλες εστίες (Ιράν, Ουκρανία) και για το πώς η Ουάσιγκτον θα χρησιμοποιεί στρατιωτική ισχύ στο εξωτερικό. (Reuters)<br /><br />Τελικά, η υπόθεση Βενεζουέλα δεν είναι απλώς η «πτώση ενός αυταρχικού ηγέτη». Είναι η επιστροφή της ωμής ισχύος ως εργαλείου αλλαγής καθεστώτος, με το πετρέλαιο στο κέντρο. Και γι’ αυτό ο πραγματικός δείκτης δεν θα είναι οι δηλώσεις του Σαββάτου, αλλά τρία πράγματα: (α) αν θα υπάρξει λειτουργική κυβέρνηση στο Καράκας μέσα σε ημέρες, (β) αν οι ροές πετρελαίου θα μείνουν τεχνικά απρόσβλητες και πολιτικά διαχειρίσιμες, (γ) αν ο ΟΗΕ/οι σύμμαχοι θα «χωνέψουν» το προηγούμενο ή θα το πολεμήσουν ως ένα ρήγμα στους κανόνες.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τι καταλάβαμε από την επέμβαση Τραμπ στη Βενεζουέλα: Η νέα «pax Americana» και το «επικίνδυνο προηγούμενο».

Στη Βενεζουέλα δεν έχουμε απλώς αλλαγή φάσης στο καθεστώς Μαδούρο. Η όλη ιστορία που παρακολουθούμε από χθες το πρωί περιγράφει μια νέα βίαι...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Υπουργός Εξωτερικών της Βενεζουέλας «στολίζει» για τα καλά τον Μητσοτάκη.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/01/pinto_yvan_gil.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1252" data-original-width="1900" height="422" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/01/pinto_yvan_gil.jpg" width="711" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Σκληρά λόγια από τον Γιβάν Χιλ Πίντο</span></h3>Σφοδρή επίθεση κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη εξαπέλυσε ο Υπουργός Εξωτερικών της Βενεζουέλας <a href="https://www.newsbreak.gr/tag/givan-chil-pinto/">Γιβάν Χιλ Πίντο</a>, με αφορμή την δήλωση του Έλληνα Πρωθυπουργού για την εισβολή των ΗΠΑ στη χώρα της Λατινικής Αμερικής και την απαγωγή του Προέδρου της, Νικολάς Μαδούρο.<br /><br />Συγκεκριμένα, αυτό που εξόργισε περισσότερο τον Υπουργό Εξωτερικών της Βενεζουέλας (σ.σ. αλλά και τους νοήμονες…), ήταν αυτή η αδιανόητη αναφορά του κ.Μητσοτάκη: «Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών».<br /><div class="fb-post fb_iframe_widget" data-href="https://www.facebook.com/kyriakosmitsotakis/posts/pfbid02TxP48GrzxmYeiUe7kjU9Z77ACVuPBQs1gubi9tf6FeEhLZGX11G3BL35QT7ucz4Ql" data-width="552" fb-iframe-plugin-query="app_id=249643311490&container_width=552&href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fkyriakosmitsotakis%2Fposts%2Fpfbid02TxP48GrzxmYeiUe7kjU9Z77ACVuPBQs1gubi9tf6FeEhLZGX11G3BL35QT7ucz4Ql&locale=en_US&sdk=joey&width=552" fb-xfbml-state="rendered" style="background-color: white; box-sizing: border-box; display: inline-block; font-family: cf_asty_st; font-size: 19px; margin: 20px auto; position: relative;"><span style="box-sizing: border-box; display: inline-block; height: 265px; position: relative; text-align: justify; vertical-align: bottom; width: 552px;"><br /><iframe allow="encrypted-media" allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-testid="fb:post Facebook Social Plugin" frameborder="0" height="1000px" name="f42cb8232bb7e8a1b" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/v2.3/plugins/post.php?app_id=249643311490&channel=https%3A%2F%2Fstaticxx.facebook.com%2Fx%2Fconnect%2Fxd_arbiter%2F%3Fversion%3D46%23cb%3Dfc6d0553546fcc364%26domain%3Dwww.newsbreak.gr%26is_canvas%3Dfalse%26origin%3Dhttps%253A%252F%252Fwww.newsbreak.gr%252Ff98859e6b54056792%26relation%3Dparent.parent&container_width=552&href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fkyriakosmitsotakis%2Fposts%2Fpfbid02TxP48GrzxmYeiUe7kjU9Z77ACVuPBQs1gubi9tf6FeEhLZGX11G3BL35QT7ucz4Ql&locale=en_US&sdk=joey&width=552" style="border-style: none; border-width: initial; box-sizing: border-box; height: 265px; max-width: 100%; position: absolute; visibility: visible; width: 552px;" title="fb:post Facebook Social Plugin" width="552px"></iframe></span></div><br /><div><br /></div><div>Αδίδακτος, αδιάβαστος και με επιχειρήματα ναζισμού!<br /><br />Ο Γιβάν Χιλ Πίντο στη δήλωσή του, αρχικά χαρακτηρίζει «ανησυχητικό» το γεγονός ότι, όπως σχολιάζει, «ο νυν Πρωθυπουργός της Ελλάδας φαίνεται να μην έχει διδαχθεί τίποτα από την πρόσφατη ευρωπαϊκή ιστορία».<br /><br />Στη συνέχεια μάλιστα κάνει παραλληλισμό με τον ναζισμό, επισημαίνοντας ότι χρησιμοποίησε «ακριβώς τα ίδια επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται τώρα εναντίον της Βενεζουέλας», ότι δηλαδή «η απόρριψη μιας κυβέρνησης και της ιδεολογίας της μπορεί να δικαιολογήσει δολοφονία, εισβολή και κατάφωρες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου».<br /><br />Ο Βενεζουελανός ΥΠΕΞ προχώρησε σε αυστηρές συστάσεις προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη «να απόσχει από τα σχόλια για τη χώρα μας και αντ’ αυτού, να εμβαθύνει τη μελέτη του για το διεθνές δίκαιο και τα ιστορικά διδάγματα που οδήγησαν στην τρέχουσα παγκόσμια έννομη τάξη».<br />Η δήλωση από τον Βενεζουελανό Υπουργό Εξωτερικών<br /><br />«Είναι ανησυχητικό το γεγονός ότι ο νυν Πρωθυπουργός της Ελλάδας φαίνεται να μην έχει διδαχθεί τίποτα από την πρόσφατη ευρωπαϊκή ιστορία.<br /><br />Ο ναζισμός χρησιμοποίησε ακριβώς τα ίδια επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται τώρα εναντίον της Βενεζουέλας: ότι η απόρριψη μιας κυβέρνησης και της ιδεολογίας της μπορεί να δικαιολογήσει δολοφονία, εισβολή και κατάφωρες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου.<br /><br />Αυτό το σκεπτικό όχι μόνο αντιβαίνει στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και στο διεθνές σύστημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά αναβιώνει και την πιο σκοτεινή λογική που η Ευρώπη ορκίστηκε να μην επαναλάβει ποτέ.<br /><br />Από τη Βενεζουέλα, συνιστούμε στον Έλληνα Πρωθυπουργό να απόσχει από τα σχόλια για τη χώρα μας και αντ’ αυτού, να εμβαθύνει τη μελέτη του για το διεθνές δίκαιο και τα ιστορικά διδάγματα που οδήγησαν στην τρέχουσα παγκόσμια έννομη τάξη».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Υπουργός Εξωτερικών της Βενεζουέλας «στολίζει» για τα καλά τον Μητσοτάκη.

Σκληρά λόγια από τον Γιβάν Χιλ Πίντο Σφοδρή επίθεση κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη εξαπέλυσε ο Υπουργός Εξωτερικών της Βενεζουέλας Γιβάν Χιλ Πί...

Διαβάστε την συνέχεια

Βενεζουέλα: Η άσκηση διοίκησης σε κυρίαρχη χώρα χωρίς διεθνή εντολή παραπέμπει σε παράνομη κατοχή.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/01/TRUMP-3-630x386.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="386" data-original-width="630" height="392" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/01/TRUMP-3-630x386.jpg" width="702" /></a></div><div><br /></div>Γράφει η <b>Μαρωβήτα Νικολαϊδου</b><div> Πολιτικός Επιτήμων – Επικοινωνιολόγος</div><div><br />Το ξημέρωμα του Σαββάτου, η Ουάσιγκτον επέλεξε να μεταφέρει τη σύγκρουσή της με το καθεστώς του Νικολάς Μαδούρο σε μια ζώνη που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν αδιανόητη ακόμη και για τους πιο κυνικούς αναλυτές των διεθνών σχέσεων: στη σύλληψη εν ενεργεία αρχηγού κράτους από ξένη δύναμη, με στρατιωτικά μέσα, και στην εξαγγελία ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα «τρέξουν» τη χώρα έως ότου ολοκληρωθεί μια «ορθή μετάβαση».</div><div><br />Από την «επιβολή του νόμου» στη διακυβέρνηση ξένης χώρας<br /><br />Η σύλληψη του Μαδούρο δεν είναι απλώς μια κορύφωση της αντιπαράθεσης με μια αυταρχική κυβέρνηση που κατηγορείται εδώ και χρόνια για καταστολή, διαφθορά και εμπλοκή σε παράνομα δίκτυα. Είναι ένα γεγονός που φέρνει στην επιφάνεια ταυτόχρονα τρία δύσκολα, αλληλένδετα πεδία: τη συνταγματική τάξη των ίδιων των ΗΠΑ, το διεθνές δίκαιο και τη στρατηγική λογική της αμερικανικής ισχύος σε μια εποχή όπου η έννοια της κυριαρχίας χρησιμοποιείται, διαστρέφεται και εργαλειοποιείται από όλους.<br /><br />Η κυβέρνηση Τραμπ επέμεινε να παρουσιάσει την επιχείρηση ως μια μορφή επιβολής του νόμου, στηριγμένη σε αμερικανικά κατηγορητήρια για ναρκωτικά και όπλα. Όμως οι δηλώσεις του ίδιου του προέδρου ότι οι ΗΠΑ σκοπεύουν να «διοικήσουν» τη Βενεζουέλα, έστω προσωρινά, υποχρεώνουν κάθε σοβαρή ανάλυση να μετακινηθεί από το επίπεδο της επικοινωνίας στο επίπεδο της νομιμότητας και των συνεπειών. Διότι εδώ δεν κρίνεται μόνο η τύχη ενός καθεστώτος. Κρίνεται και το προηγούμενο που δημιουργείται για το τι επιτρέπεται να κάνει μια υπερδύναμη, όταν κρίνει ότι η ιστορία τής χρωστά μια «λύση».</div><div><br />Η επιχείρηση «Absolute Resolve» και η αρχιτεκτονική της ισχύος<br /><br />Σύμφωνα με την επίσημη περιγραφή, ο πρόεδρος Τραμπ έδωσε την εντολή για τη σύλληψη του Μαδούρο αργά την Παρασκευή. Ο στρατηγός Νταν Κέιν, πρόεδρος του Γενικού Επιτελείου των ΗΠΑ, δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου ότι η αποστολή, με την κωδική ονομασία «Absolute Resolve», ξεκίνησε άμεσα και ολοκληρώθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες του Σαββάτου. Το επιχειρησιακό σκέλος ήταν ενδεικτικό κλίμακας που δύσκολα παραπέμπει σε «καθαρή» αστυνομική επιχείρηση.<br /><br />Ο στρατηγός Κέιν περιέγραψε μια κινητοποίηση περίπου 150 αεροσκαφών σε όλο το δυτικό ημισφαίριο, με στόχο την εξουδετέρωση της αεράμυνας της Βενεζουέλας, ώστε να μπορέσουν στρατιωτικά ελικόπτερα να μεταφέρουν δυνάμεις στο Καράκας. Η συνολική διάρκεια της επιχείρησης, όπως ανέφερε, ήταν περίπου δύο ώρες και είκοσι λεπτά. Ο Τραμπ παραδέχθηκε δημοσίως ότι οι αμερικανικές δυνάμεις συνάντησαν «σημαντική αντίσταση», ενώ ο στρατηγός Κέιν δήλωσε ότι ο Μαδούρο και η σύζυγός του «παραδόθηκαν» και τέθηκαν υπό κράτηση.<br /><br />Στη συνέχεια, σύμφωνα με τον Τραμπ, το ζεύγος μεταφέρθηκε στο USS Iwo Jima, ένα από τα αμερικανικά πολεμικά πλοία που επιχειρούσαν στην Καραϊβική. Την ίδια ώρα, το Καράκας κατήγγειλε στρατιωτικές επιθέσεις στην πρωτεύουσα και σε άλλα σημεία της χώρας, ενώ βίντεο που κυκλοφόρησαν και επαληθεύθηκαν από διεθνή μέσα έδειχναν καπνό κοντά στο αεροδρόμιο La Carlota και εκρήξεις που αντιστοιχούσαν σε πλήγματα στην ευρύτερη περιοχή.<br /><br />Η ίδια η επιχειρησιακή κλίμακα, όμως, δεν είναι το μόνο κομβικό στοιχείο. Είναι και το πολιτικό συμπέρασμα που ο Τραμπ επέλεξε να εξαγγείλει αμέσως μετά: ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα «τρέξουν» τη Βενεζουέλα μέχρι να γίνει αυτό που αποκάλεσε «ασφαλής, ορθή και συνετή μετάβαση». Από εκείνη τη στιγμή, η συζήτηση δεν θα μπορούσε παρά να μεταφερθεί στο ερώτημα: με ποια ακριβώς εξουσία;<br />«America is going to run Venezuela»: όταν η ρητορική δημιουργεί νομικό κενό<br /><br />Η πολιτική βαρύτητα της φράσης δεν βρίσκεται μόνο στη γεωπολιτική της πρόκληση, αλλά κυρίως στις νομικές και θεσμικές συνέπειες που επιφέρει. Διότι άλλο είναι να ισχυριστείς ότι συνέλαβες έναν κατηγορούμενο στο πλαίσιο δίωξης για εγκληματικές πράξεις, και άλλο να διακηρύξεις ότι θα ασκήσεις διοίκηση σε κυρίαρχη χώρα, έστω «προσωρινά».<br /><br />Στο σημείο αυτό, η δημόσια θέση του Τραμπ φάνηκε να στηρίζεται στην ιδέα ότι αρκεί η συνεργασία της αντιπροέδρου του Μαδούρο, της Ντέλσι Ροντρίγκες, ώστε η «διοίκηση» να μην απαιτήσει άμεση αμερικανική στρατιωτική παρουσία. Ερωτηθείς αν αμερικανικά στρατεύματα θα αναπτυχθούν για να βοηθήσουν στη διακυβέρνηση της Βενεζουέλας, απάντησε ουσιαστικά ότι όχι, εφόσον η αντιπρόεδρος «κάνει αυτό που θέλουμε». Η φράση αυτή, όμως, δημιουργεί μεγαλύτερα ερωτήματα από όσα λύνει: τι ακριβώς σημαίνει «να κάνει αυτό που θέλουμε» μια συνταγματικά προβλεπόμενη διάδοχος εξουσίας; Και τι θα συμβεί αν αρνηθεί;<br /><br />Η καθηγήτρια Ρεμπέκα Ίνγκμπερ, ειδική στο διεθνές δίκαιο και πρώην ανώτατο στέλεχος του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών, το διατύπωσε με τρόπο ωμό και χωρίς περιστροφές, ακριβώς επειδή τα ερωτήματα δεν είναι ρητορικά αλλά νομικά: «Αυτό ακούγεται σαν παράνομη κατοχή κατά το διεθνές δίκαιο, και δεν υπάρχει καμία εξουσιοδότηση που να επιτρέπει στον πρόεδρο να το πράξει βάσει του εσωτερικού δικαίου». Και πρόσθεσε κάτι ακόμη πιο κρίσιμο για όσους γνωρίζουν πώς πραγματικά λειτουργεί η αμερικανική διοίκηση: ακόμη κι αν υπήρχε πολιτική βούληση, μια τέτοια «διοίκηση» απαιτεί χρηματοδότηση, άρα περνά υποχρεωτικά από το Κογκρέσο.<br /><br />Η σύγκριση με τον Παναμά του 1989 επανέρχεται εδώ όχι ως ιστορική παρομοίωση, αλλά ως εργαλείο κατανόησης του τι μπορεί και τι δεν μπορεί να ισχυριστεί μια υπερδύναμη χωρίς να εκτεθεί θεσμικά. Στον Παναμά, ο Γκιγιέρμο Εντάρα, που θεωρήθηκε νικητής των εκλογών πριν ο Νοριέγα ακυρώσει το αποτέλεσμα, ορκίστηκε γρήγορα πρόεδρος σε αμερικανική βάση, αλλά κυβέρνησε ο ίδιος τη χώρα, με αμερικανική στήριξη. Ο Τζορτζ Μπους δεν ισχυρίστηκε ότι οι ΗΠΑ θα διοικούσαν άμεσα τον Παναμά ως δύναμη κατοχής. Η διαφορά δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι ο πυρήνας του προβλήματος.</div><b>Διαβάστε <a href="https://thracenews.gr/ipa-vs-venezouela-ti-simatodotei-i-syllipsi-madouro/">το ΠΛΗΡΕΣ άρθρο ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ πατώντας ΕΔΩ</a></b><div><b><br /></b><div><a href="https://thracenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Βενεζουέλα: Η άσκηση διοίκησης σε κυρίαρχη χώρα χωρίς διεθνή εντολή παραπέμπει σε παράνομη κατοχή.

Γράφει η Μαρωβήτα Νικολαϊδου  Πολιτικός Επιτήμων – Επικοινωνιολόγος Το ξημέρωμα του Σαββάτου, η Ουάσιγκτον επέλεξε να μεταφέρει τη σύγκρουσή...

Διαβάστε την συνέχεια

Ανάλυση: Πώς η Τουρκία στηρίζει/στήριζε τη Βενεζουέλα.

<img height="400" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2019/01/erdogan-maduro-630x400.jpg" width="694" /><br /><br />Η κυβέρνηση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει προσφέρει ένα απρόσμενο «φιλί ζωής» στην κυβέρνηση του Νικολάς Μαδούρο, βοηθώντας τη Βενεζουέλα να παρακάμψει τις διεθνείς κυρώσεις.<br /><br />Ο Τούρκος πρόεδρος είναι γνωστός για τις επαφές του με αμφιλεγόμενους ηγέτες, διατηρώντας εγκάρδιες σχέσεις με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, τον Σι Τζινπίνγκ και τον Αλί Χαμενεΐ – ηγέτες που στηρίζουν το καθεστώς του Μαδούρο.<br /><br />Από το 2016, οι σχέσεις της Άγκυρας με το Καράκας εξελίχθηκαν σε βασικό πυλώνα στήριξης για τη Βενεζουέλα.<br /><br />Οι εμπορικοί δεσμοί εκτοξεύτηκαν από τα 200 εκατομμύρια δολάρια το 2017 σε πάνω από 1,1 δισεκατομμύριο το 2018.<br /><br />Οι βλέψεις είναι ακόμη πιο φιλόδοξες: το 2023, η Ένωση Εξαγωγέων Τουρκίας έθεσε ως στόχο τα 5 δισεκατομμύρια δολάρια μεσοπρόθεσμα.<br /><br />Ως μέλος του ΝΑΤΟ, η Τουρκία φαντάζει ως «παραφωνία» δίπλα στη Ρωσία, το Ιράν, την Κίνα και την Κούβα, συμπληρώνοντας την ομάδα των πέντε στενότερων συμμάχων του Μαδούρο.<br /><br />Το ερώτημα είναι σαφές: Γιατί η Τουρκία επενδύει τόσο έντονα στην κυβέρνηση Μαδούρο;<br /><br />Το στρατηγικό όραμα του Ερντογάν εντάσσεται στην επιδίωξή του για μια Τουρκία-μεγάλη δύναμη.<br /><br />Ενώ η Άγκυρα επικεντρώνεται στη Μέση Ανατολή και την Αφρική, η Βενεζουέλα αποτελεί το «προγεφύρωμα» για την επέκταση της τουρκικής επιρροής στο Δυτικό Ημισφαίριο.<br /><br />Εκμεταλλευόμενος το κοινό αίσθημα δυσφορίας κατά των ΗΠΑ, ο Ερντογάν αναλαμβάνει ρόλο διαμεσολαβητή για ένα καθεστώς που απομονώνεται ολοένα και περισσότερο λόγω των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.<div><br />Τουρκία και Βενεζουέλα: Ενωμένες κατά της Δύσης<br /><br />Η συμμαχία εδράζεται στην κοινή αποστροφή για τη Δύση.<br /><br />Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016 στην Τουρκία, ο Μαδούρο ήταν από τους πρώτους που στήριξαν τον Ερντογάν.<br /><br />Το 2019, ο Ερντογάν ανταπέδωσε, καταδικάζοντας την αναγνώριση του Χουάν Γκουαϊδό από τις ΗΠΑ και καλώντας τον Μαδούρο να «σταθεί όρθιος».<br /><br />Αυτή η σύμπνοια εκφράζεται συχνά με αντι-αμερικανική ρητορική. Ο Ερντογάν χαρακτήρισε «ιμπεριαλιστική» τη στάση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, ενώ έχει κατηγορήσει την Ουάσιγκτον και για τη δική του απόπειρα ανατροπής το 2016.<br /><br />Ωστόσο, μετά τις αμφισβητούμενες εκλογές του 2024 στη Βενεζουέλα, ο Ερντογάν εμφανίστηκε πιο προσεκτικός, αποφεύγοντας τα δημόσια συγχαρητήρια για να περιορίσει το διπλωματικό ρίσκο.</div><div><br />Αέριο, Χρυσός και Διαφθορά<br /><br />Πίσω από τη διπλωματία κρύβεται ένα δίκτυο οικονομικής στήριξης σε τρεις τομείς: φυσικό αέριο, πετροχημικά και εξορύξεις.<br /><br />Τον Ιούνιο του 2024, υπογράφηκαν συμφωνίες για μια πλήρη αλυσίδα παραγωγής φυσικού αερίου, συμπεριλαμβανομένης μιας μονάδας λιπασμάτων αξίας 750 εκατομμυρίων δολαρίων.<br /><br />Το «κόσμημα του στέμματος» είναι οι συμφωνίες για τον χρυσό στο «Μεταλλευτικό Τόξο του Ορινόκο».<br /><br />Η Τουρκία εισήγαγε χρυσό αξίας σχεδόν 900 εκατομμυρίων δολαρίων από τη Βενεζουέλα το 2018.<br /><br />Αντί όμως ο χρυσός να επιστρέψει ραφιναρισμένος στο Καράκας, οι τουρκικές οντότητες τον αγόραζαν, μεταφέροντας κεφάλαια σε εξωχώριους λογαριασμούς της Βενεζουέλας, παρακάμπτοντας τις κυρώσεις.<br /><br />Αυτές οι δραστηριότητες έχουν βαρύ ανθρώπινο κόστος.<br /><br />Εκθέσεις της Human Rights Watch καταγγέλλουν ακρωτηριασμούς και δολοφονίες εργατών στα ορυχεία από ένοπλες ομάδες που δρουν υπό την ανοχή του κράτους.<br /><br />Το τουρκικό κεφάλαιο, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, ουσιαστικά χρηματοδοτεί αυτόν τον κύκλο βίας.<br />Ο Τουρκικός Σύνδεσμος στο Εγκληματικό Δίκτυο<br /><br />Η Τουρκία αποτελεί κρίσιμο κρίκο και για τις δραστηριότητες του Άλεξ Σάαμπ, του ανθρώπου που θεωρείται ο «ταμίας» του Μαδούρο.<br /><br />Μέσω τουρκικών εταιρειών, ο Σάαμπ φέρεται να υπερτιμολογούσε εισαγωγές τροφίμων για το πρόγραμμα επισιτιστικής βοήθειας CLAP, την ώρα που το 54% των παιδιών στη Βενεζουέλα υπέφερε από υποσιτισμό.<br /><br />Παράλληλα, η Τουρκία εξελίσσεται σε κόμβο διακίνησης κοκαΐνης από τη Λατινική Αμερική.<br /><br />Η αύξηση των κατασχέσεων κατά 44% το 2021-2022 στο λιμάνι της Μερσίνης δείχνει ότι η χώρα λειτουργεί ως σταθμός μεταφόρτωσης.<br /><br />Το 2021, ο αρχηγός του οργανωμένου εγκλήματος Σεντάτ Πεκέρ ενέπλεξε τον γιο του πρώην πρωθυπουργού Μπιναλί Γιλντιρίμ σε δίκτυο ναρκωτικών, ισχυρισμοί που διαψεύστηκαν, αν και επιβεβαιώθηκε το ταξίδι του τελευταίου στο Καράκας.<br /><br />Η στήριξη του Ερντογάν στον Μαδούρο παρατείνει τη δυστυχία των πολιτών της Βενεζουέλας και υπονομεύει το διεθνές δίκαιο.<br /><br />Αν και είναι νωρίς για να αποδειχθεί η άμεση εμπλοκή της τουρκικής κυβέρνησης στο εμπόριο ναρκωτικών, η ζημιά που έχει ήδη προκληθεί από τη συνεργασία τους είναι ανυπολόγιστη.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ανάλυση: Πώς η Τουρκία στηρίζει/στήριζε τη Βενεζουέλα.

Η κυβέρνηση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει προσφέρει ένα απρόσμενο «φιλί ζωής» στην κυβέρνηση του Νικολάς Μαδούρο, βοηθώντας τη Βενεζουέλα ν...

Διαβάστε την συνέχεια

Ρούμπιο: Η ηγεσία της Κούβας οφείλει να ανησυχεί μετά τη σύλληψη του Μαδούρο.

<img height="400" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/01/RUBIO-630x400.jpg" width="717" /><br /><br />Η ηγεσία της Κούβας οφείλει να ανησυχεί μετά τη στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και τη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο, δήλωσε το Σάββατο 03/01 ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο.<br /><br />Παράλληλα, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έδωσε το σήμα πως η κυβέρνησή του ενδέχεται πλέον να στρέψει την προσοχή της στο νησί της Καραϊβικής.<br /><br />Η Κούβα διατηρεί επί μακρόν παρουσία στη Βενεζουέλα, με πράκτορες πληροφοριών και προσωπικό ασφαλείας να έχουν ενσωματωθεί στον κρατικό μηχανισμό, στο πλαίσιο των στενών σχέσεων μεταξύ Αβάνας και Καράκας.<br /><br />Ο Ρούμπιο, γιος Κουβανών μεταναστών, ανέφερε ότι η υπηρεσία πληροφοριών της Βενεζουέλας ήταν «ουσιαστικά γεμάτη Κουβανούς», όπως και η προσωπική φρουρά του Μαδούρο.<br /><br />«Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Βενεζουελάνοι είναι ότι πρέπει να διακηρύξουν την ανεξαρτησία τους από την Κούβα», δήλωσε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, όπου αξιωματούχοι αποκάλυψαν λεπτομέρειες της στρατιωτικής επιχείρησης.<br /><br />«Προσπάθησαν ουσιαστικά να την αποικίσουν από άποψη ασφάλειας».<br /><br />Ο ίδιος πρόσθεσε ότι το κομμουνιστικό νησί αποτελεί «μια καταστροφή. Διοικείται από ανίκανους, εξασθενημένους ηλικιωμένους – και σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμα κι αν δεν είναι εξασθενημένοι, παραμένουν ανίκανοι».<br /><br />Ο Υπουργός έχει επανειλημμένα καταγγείλει την Κούβα και την ηγεσία της ως δικτατορία και αποτυχημένο κράτος.<br /><br />«Αν ζούσα στην Αβάνα και ήμουν μέλος της κυβέρνησης, θα ανησυχούσα – τουλάχιστον λίγο», σημείωσε ο Ρούμπιο.<br /><br />Ο Τραμπ δήλωσε ότι η Κούβα είναι ένα θέμα για το οποίο η κυβέρνησή του «θα καταλήξει να συζητά, διότι η Κούβα είναι ένα κράτος σε κατάρρευση αυτή τη στιγμή – ένα κράτος που αποτυγχάνει παταγωδώς».<br /><br />«Και θέλουμε να βοηθήσουμε τον λαό», πρόσθεσε.<br />«Είναι παρόμοιο με την επιθυμία μας να βοηθήσουμε τον λαό στην Κούβα, αλλά και εκείνους που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα και ζουν εδώ».<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ρούμπιο: Η ηγεσία της Κούβας οφείλει να ανησυχεί μετά τη σύλληψη του Μαδούρο.

Η ηγεσία της Κούβας οφείλει να ανησυχεί μετά τη στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και τη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο, δήλωσε το ...

Διαβάστε την συνέχεια

Μπαμπάκ Ταγκβαΐ: Η σύλληψη Μαδούρο προκάλεσε έντονο κλυδωνισμό στον Ερντογάν.

<img height="383" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/01/ERDOGAN-MADURO-630x400.jpg" width="723" /><br /><br />Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Μπαμπάκ Ταγκβαΐ, σε ανάρτησή του στο «Χ», η σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο από τις αμερικανικές δυνάμεις προκάλεσε έντονο κλυδωνισμό στον Τούρκο Πρόεδρο, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, καθώς ο Βενεζουελανός ηγέτης αποτελούσε βασικό σύμμαχό του στη Νότια Αμερική.<div><br /></div><div> Το καθεστώς της Άγκυρας εξέδωσε ήδη επίσημη ανακοίνωση σχετικά με τις εξελίξεις.<br /><br />Ο Ταγκβαΐ επισημαίνει ότι η περίπτωση Μαδούρο αποτελεί προμήνυμα για τον Ερντογάν, τονίζοντας πως η λογοδοσία είναι αναπόφευκτη.<br /><br />Σημειώνει, μάλιστα, πως ο Τούρκος Πρόεδρος και ο στενός του κύκλος θα βρεθούν αντιμέτωποι με τη Δικαιοσύνη για εγκλήματα που διαπράχθηκαν εντός και εκτός των τουρκικών συνόρων.<br />Η μεταφορά του Μαδούρο και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις<br /><br />Δημοσιοποιήθηκε η πρώτη επίσημη εικόνα του Νικολάς Μαδούρο πάνω στο USS Iwo Jima, το αμφίβιο πλοίο επίθεσης κλάσης Wasp του Αμερικανικού Ναυτικού στη νότια Καραϊβική.<br /><br /><img height="521" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/01/MADURO-IWO-JIMA.jpg" width="640" /><br /><br />Ο Μαδούρο μεταφέρεται στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης, όπου θα δικαστεί για σειρά εγκλημάτων, συμπεριλαμβανομένων ενεργειών που έθεσαν σε κίνδυνο την ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών.<br /><br />Επιπλέον, επιβεβαιώνεται ότι στις επιχειρήσεις κατά του καθεστώτος Μαδούρο συμμετείχαν stealth drones τύπου RQ-170 της CIA, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για τη συλλογή πληροφοριών.</div><div><br />Ο Ρόλος των Αμερικανών Πεζοναυτών και των F-35B<br /><br />Στην επιχείρηση έλαβε μέρος το Σώμα των Αμερικανών Πεζοναυτών (USMC) με τη συνδρομή ποικίλων εναέριων μέσων.<br /><br />Στον πυρήνα της δύναμης αυτής βρέθηκαν 10 stealth μαχητικά αεροσκάφη F-35B της μοίρας VMFA-225, με βάση το Πουέρτο Ρίκο.<br /><br />Η αποστολή τους αφορούσε την παροχή εναέριας κάλυψης και συνοδείας στα ελικόπτερα του Αμερικανικού Στρατού και των Πεζοναυτών που επιχείρησαν πάνω από το Καράκας.<br /><br />Αναφέρεται, μάλιστα, πως τουλάχιστον ένα F-35B κατέστρεψε σύστημα αεράμυνας Buk-M2E στην αεροπορική βάση Λα Καρλότα του Καράκας νωρίς το πρωί του Σαββάτου 03/01.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μπαμπάκ Ταγκβαΐ: Η σύλληψη Μαδούρο προκάλεσε έντονο κλυδωνισμό στον Ερντογάν.

Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Μπαμπάκ Ταγκβαΐ, σε ανάρτησή του στο «Χ», η σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο από τις αμερικανικές δυνάμεις προκάλεσε ...

Διαβάστε την συνέχεια

Μητσοτάκης, Τραμπ, σύλληψη Μαδούρο και διεθνές δίκαιο…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.dnews.gr/media/k2/items/cache/5ae4b7b79bdaccd366d9a45fbf931aea_L.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="900" height="427" src="https://www.dnews.gr/media/k2/items/cache/5ae4b7b79bdaccd366d9a45fbf931aea_L.jpg" width="701" /></a></div><div><br /></div><div>ΤΗΣ <b>ΦΡΟΣΩΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ</b></div>Η διεθνής αντίδραση είναι αποκαλυπτική. Πολιτικά, οι ΗΠΑ δεν είναι απομονωμένες καθώς πολλές κυβερνήσεις αποδέχονται σιωπηρά ή ρητά το τέλος του καθεστώτος Μαδούρο. Όμως , θα έλεγε κάνεις πώς Νομικά, η σιωπή τούς είναι εκκωφαντική.<br /><br />Αυτό ακριβώς είναι το επικίνδυνο σημείο καμπής: η διεθνής κοινότητα φαίνεται πρόθυμη να αποδεχθεί το αποτέλεσμα, αποφεύγοντας να τοποθετηθεί για τη διαδικασία, ως μια σιωπηρή νομιμοποίηση της παρανομίας μέσω πολιτικής κόπωσης.<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες επικαλούνται την εθνική τους νομοθεσία για να παραπέμψουν τον Μαδούρο σε ομοσπονδιακό δικαστήριο για αδικήματα όπως η ναρκοτρομοκρατία, το ξέπλυμα χρήματος και η συμμετοχή σε εγκληματικά δίκτυα. Νομικά, αυτό είναι εφικτό στο πλαίσιο της αμερικανικής έννομης τάξης.<br /><br />Όμως εδώ ακριβώς αναδεικνύεται το στρατηγικό πρόβλημα που είναι η εθνική δικαιοσύνη ενός κράτους…. Η μετάβαση από το ICC στο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο της Νότιας Φλόριντα είναι η θεσμική εκτροπή καθώς η διεθνής ποινική δικαιοσύνη υπάρχει για να αποτρέπεται ακριβώς αυτό -δηλαδή να μετατρέπεται η ισχύς σε δικαστική αρμοδιότητα.<div><br />Το προηγούμενο που αλλάζει τα πάντα<br /><br />Το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι αν ο Μαδούρο είναι ένοχος. Το ερώτημα είναι ποιος αποφασίζει, με ποια διαδικασία και με ποια όρια. Αν η διεθνής κοινότητα αποδεχθεί ότι μια μονομερής στρατιωτική σύλληψη αρχηγού κράτους μπορεί να παράγει έγκυρα νομικά αποτελέσματα, τότε το διεθνές σύστημα επιστρέφει σε μια μορφή επιλεκτικής ζούγκλας.<br /><br />Από τη στιγμή που ανοίγει αυτό το προηγούμενο, κανένα κράτος δεν μπορεί να επικαλεστεί την ασφάλεια δικαίου. Η Ρωσία, η Κίνα, η Τουρκία και κάθε περιφερειακή δύναμη αποκτούν ένα έτοιμο επιχείρημα: «αφού μπορεί να το κάνει η Ουάσινγκτον, μπορούμε κι εμείς».<br />Η ελληνική διάσταση<br /><br />Για χώρες όπως η Ελλάδα, το ζήτημα είναι υπαρξιακό. Η υποβάθμισή της διεθνούς νομιμότητας ακόμη και ρητορικά, συνιστά αυτοϋπονόμευση.<br /><br />Οι δηλώσεις Μητσοτάκη είναι προβληματικές<br /><br />«Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών», δίνοντας προτεραιότητα στην «ειρηνική και ταχεία μετάβαση» της Βενεζουέλας. Αυτό που λέει ουσιαστικά είναι ότι η νομιμότητα είναι δευτερεύον ζήτημα όταν το πολιτικό αποτέλεσμα θεωρείται επιθυμητό.<br /><br />Σε έναν κόσμο όπου κράτη όπως η Ελλάδα στηρίζουν τα κυριαρχικά τους δικαιώματα σχεδόν αποκλειστικά στο διεθνές δίκαιο, τέτοιες δηλώσεις έχουν βαρύτατο στρατηγικό κόστος. Όταν αποδέχεσαι ότι η παραβίαση της κυριαρχίας ενός κράτους μπορεί να παρακαμφθεί «λόγω συγκυρίας», αποδυναμώνεις το ίδιο επιχείρημα που επικαλείσαι στο Αιγαίο, στην Ανατολική Μεσόγειο ή στην Κύπρο.<br /><br />Δεν είναι τυχαίο ότι τουρκικοί λογαριασμοί και αναλυτές έσπευσαν να αξιοποιήσουν τη δήλωση, επισημαίνοντας ειρωνικά ότι, εφόσον η νομιμότητα δεν είναι προτεραιότητα, τότε δεν υπάρχει λόγος να επικαλείται η Ελλάδα το διεθνές δίκαιο έναντι της Τουρκίας.<br /><br />Όταν μια χώρα που θεμελιώνει τα κυριαρχικά της δικαιώματα στο νομικό πλαίσιο της UNCLOS δηλώνει ότι «δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα», ουσιαστικά αποδέχεται έναν κόσμο όπου τα δικαιώματα απονέμονται από την ισχύ. Σε έναν τέτοιο κόσμο, η επίκληση της ΑΟΖ, της κυριαρχίας ή των διεθνών συνθηκών καθίσταται κενό γράμμα.<br /><br />Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν αυτός ο κόσμος είναι δίκαιος αλλά αν τα μικρά και μεσαία κράτη θα προσαρμοστούν στρατηγικά, κατανοώντας ότι χωρίς δική τους ισχύ πολιτική, στρατιωτική, θεσμική καμία νομική επίκληση δεν αρκεί. Και αυτό είναι το πραγματικό δίδαγμα της Βενεζουέλας.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μητσοτάκης, Τραμπ, σύλληψη Μαδούρο και διεθνές δίκαιο…

ΤΗΣ ΦΡΟΣΩΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Η διεθνής αντίδραση είναι αποκαλυπτική. Πολιτικά, οι ΗΠΑ δεν είναι απομονωμένες καθώς πολλές κυβερνήσεις αποδέχονται σι...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα μηνύματα της ανατροπής του Μαδούρο αφορούν όλο τον πλανήτη… και την Ελλάδα

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSmDzBgj1763hmrKw4h4zSo-WhJGmC7RIodlg&s" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="160" data-original-width="316" height="345" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSmDzBgj1763hmrKw4h4zSo-WhJGmC7RIodlg&s" width="722" /></a></div><div><br /></div><b>Ζαχαρίας Μίχας</b><br />Η επιδρομή των αμερικανικών δυνάμεων ειδικών επιχειρήσεων στην πρωτεύουσα Καράκας της Βενεζουέλας, που είχε ως αποτέλεσμα τη σύλληψη του ηγέτη της χώρας, Νίκολας Μαδούρο και της συζύγου του, έχει προκαλέσει σοκ σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Έρχονται μάλιστα σε μια επέτειο! Πριν 35 χρόνια, οι αμερικανικές δυνάμεις είχαν συλλάβει τον δικτάτορα του Παναμά, Μανουέλ Νοριέγκα! Χωρίς αμφιβολία, πρόκειται για μια ακόμη εξέλιξη οι συνέπειες της οποίας θα γίνουν ιδιαίτερα αισθητές παγκόσμια. Προφανώς και δεν θα περιοριστούν στο στενό πλαίσιο της αμερικανικής ηπείρου.<br /><br />Ας επιχειρήσουμε να καταγράψουμε κάποιες αρχικές σκέψεις. Μια πρώτη γενική παρατήρηση είναι ο οριστικός ενταφιασμός κάθε ψευδαίσθησης περί διεθνούς δικαίου και γενικότερα οτιδήποτε άλλου πέραν του «δικαίου του ισχυρού». Πάντα ίσχυε, όμως σε μεταβατικές περιόδους όπως αυτή που διέρχεται το διεθνές σύστημα αναζητώντας μια νέα ισορροπία, υπάρχουν οι χώρες που επιδιώκουν με κάθε τρόπο, ενεργά, να επιβάλλουν το συμφέρον τους και αυτές που επιχειρούν με κάθε τρόπο να ορθώσουν τείχος αποτροπής για να αποφύγουν να υποστούν τις συνέπειες.<br /><br />Ας ελπίσουμε ότι το μήνυμα αυτό θα το αντιληφθούν έστω και με μεγάλη καθυστέρηση οι -σοκαριστικά πολλοί- αφελείς στην Αθήνα, παρόλο που έχουν ως αντίπαλο μια χώρα που κατεξοχήν κινείται με αυτό τον τρόπο εδώ και πολλά χρόνια, έχοντας αντιληφθεί ότι η επόμενη ημέρα θα έχει χαμένους και κερδισμένους. Και δεν σκοπεύει να βρεθεί στους χαμένους.<br /><br />Στην πιο κρίσιμη περίοδο για την Ελλάδα, αντί να αλλάξουν τις προτεραιότητες αντιλαμβανόμενοι την κρισιμότητα της κατάστασης, σπέρνουν αναταραχή εντός των Ενόπλων Δυνάμεων, διακινώντας αφηγήματα περί «μεταρρύθμισης», το περιεχόμενο της οποίας προκαλεί σε πολλές της διαστάσεις, είτε γέλιο είτε οργή. Με παντελή απουσία συναίσθησης των συνεπειών των ενεργειών τους. Και αυτό δεν αφορά μόνο τις προβλέψεις για τους υπαξιωματικούς. Πάει πολύ πιο μακριά…<div><br />Δόγμα Μονρόε και άλλες γεωπολιτικές περιφέρειες<br /><br />Οι ΗΠΑ με τη θεαματική και επιτυχημένη στρατιωτική ενέργεια, αποκαθιστούν με τον πιο βίαιο τρόπο την αξιοπιστία του δόγματος Μονρόε για την αποκλειστικότητα «υπαγόρευσης», κυριολεκτικά, των εξελίξεων στην αμερικανική ήπειρο και διαμηνύει προς πάσα κατεύθυνση τα νέα όρια που θέτει μονομερώς για τα περιθώρια πρόσβασης και άσκησης επιρροής από τον οποιονδήποτε στην αμερικανική ήπειρο.<br /><br />Θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς ότι κάτι παρόμοιο, θεωρητικά, θα μπορούσε να επιδιώξει και η Κίνα, διεκδικώντας και αυτή να θέσει όρους πρόσβασης στη δική της «αυλή». Τα πράγματα είναι πολύ πιο περίπλοκα στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού. Οι ΗΠΑ δεν είναι μόνες τους στην ανάσχεση των κινεζικών ηγεμονικών φιλοδοξιών. Δύσκολα θα άφηναν περιθώρια στην Κίνα να κινηθεί εναντίον της Ταϊβάν, καθώς αποτελεί μέρος της νησιωτικής αλυσίδας που αποκλείει έμμεσα την πρόσβαση των Κινέζων στον Ειρηνικό. Κι αν το έκανε, οι συνέπειες θα ήταν δραματικές για την παγκόσμια ασφάλεια.<br /><br />Η Ιαπωνία είναι και πολύ ισχυρή στρατιωτικά και ισχυροποιείται διαρκώς, πέραν της κουλτούρας της κοινωνίας που δεν έχει καμία σχέση με τις δυτικές. Η Αυστραλία δείχνει να να εμβαθύνει διαρκώς τις αμυντικές σχέσεις με τη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου, όπως έδειξε και η συνεργασία για τις φρεγάτες Mogami. Η στρατιωτική της ισχύς είναι συμπληρωματική στην αμερικανική. Ισχυρή στρατιωτικά είναι και η Νότια Κορέα. Η Βόρεια Κορέα όμως, σύμμαχος της Κίνας και της Ρωσίας, είναι ένας αστάθμητος παράγοντας οπλισμένος με πυρηνικά που ενισχύει την αποτροπή για το Πεκίνο και τη Μόσχα…<br /><br />Ειδική περίπτωση η Ρωσία;<br /><br />Στην εποχή του Τραμπ όμως, θα ήταν εύλογο να διατυπωθεί άλλη μια σκέψη: Η στάση του Αμερικανού προέδρου στον πόλεμο της Ουκρανίας, αφήνει περιθώρια στη Ρωσική Ομοσπονδία του Βλαντίμιρ Πούτιν να ασχοληθεί με τη δική του «αυλή». Έχει πάρει σαφείς αποστάσεις από την πολιτική του προκατόχου του, Δημοκρατικού Τζο Μπάιντεν και την πιο «ιδεολογική» αντιμετώπιση της Μόσχας. Και οι δυο πρόεδροι επιθυμούσαν συνεργασία με τη Μόσχα για ανάσχεση της Κίνας.<br /><br />Απλώς, οι Δημοκρατικοί έθεταν ως προϋπόθεση την ανατροπή του καθεστώτος Πούτιν, ενώ οι Ρεπουμπλικάνοι του Τραμπ, είτε ενδιαφέρονται περισσότερο να υπάρχει ισχυρή κεντρική εξουσία, είτε δεν επιθυμούν να δαπανήσουν χρόνο και πόρους σε άλλα σενάρια, καθώς βλέπουν το μέλλον σε μια νέα διαμόρφωση ισορροπίας και συνεννόησης μεταξύ των ισχυρών, σε ένα άτυπο «διευθυντήριο» που θα καθορίζει το μέλλον του κόσμου, αφού βρουν νέες ισορροπίες μεταξύ τους.<br /><br />Τα μηνύματα αφορούν ολόκληρη την υφήλιο. Η Ελλάδα οφείλει να επαγρυπνεί για τα μηνύματα που θα λάβει ειδικότερα το καθεστώς Ερντογάν από την έξαρση της διεθνούς αναρχίας, εν αναμονή καθορισμού νέων ισορροπιών. Υπάρχουν βέβαια και καλά σενάρια για τη χώρα. Ας μην αφήνουμε όμως την τύχη μας στις καραμπόλες του διεθνούς συστήματος ή στην καλή διάθεση οποιουδήποτε…<br /><br />Οι Ιρανοί, λογικά, έχουν ήδη μετακινήσει την ηγεσία τους σε υπόγεια καταφύγια… Τόσες μέρες μαζί Νετανιάχου και Τραμπ συζήτησαν επί παντός, του ζητήματος της Ισλαμικής Δημοκρατίας συμπεριλαμβανομένης. Κι αυτές είναι περιοχές άμεσου ενδιαφέροντος για την ελληνική ασφάλεια.<br /><br />Εν ολίγοις, ο κόσμος όλος αλλάζει και μάλιστα με ρυθμό επιταχυνόμενο. Όποιος δεν μπορεί να διαβάσει ορθά τις εξελίξεις, θα ξεπεραστεί από αυτές. Θα ξυπνήσει ένα πρωί και θα συνειδητοποιήσει το λάθος, όμως θα είναι πλέον αργά. Και σε ορισμένους θα μείνει η «ικανοποίηση», ότι είχαν αντιληφθεί την κατάσταση καλύτερα από άλλους. Η ζημιά θα έχει όμως γίνει.<br /><br />Και μια… συνωμοσία<br /><br />Καταληκτικά, θα πρέπει να επισημανθεί ότι η τήρηση στάσης αναμονής είναι επιβεβλημένη. Σταδιακά θα μαθαίνουμε περισσότερα. Παρόλο που είναι μαθηματικά βέβαιο ότι υπήρχαν συνεργοί στο εσωτερικό του καθεστώτος της Βενεζουέλας – η άδεια για την εμπλοκή της CIA σε συγκεκαλυμμένες επιχειρήσεις (covert action) στη Βενεζουέλα, είχε δοθεί ανοικτά από τον Τραμπ και όλο9 γνωρίζουν πόσες επιλογές περιέχει το δικό της modus operandi…<br /><br />Ωστόσο, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε και τις συζητήσεις που είχαν διεξαχθεί μέσω άτυπων διαύλων και αφορούσαν την εθελούσια έξοδο του Νίκολας Μαδούρο. Είναι μικρή η πιθανότητα, να τονιστεί και με τα προς το παρόν στοιχεία μάλλον μοιάζει περισσότερο με την υπόθεση Νοριέγκα. Έχει ξαναγίνει από τις ΗΠΑ τέτοιες συζητήσεις στην περίπτωση της Αϊτής και των Φιλιππίνων! Με απλά λόγια, υπάρχει μια υποψία προσυνεννόησης. Σε κάποιον τουλάχιστον βαθμό, παρόλο που έχουν ήδη απαγγελθεί κατηγορίες εναντίον του. Ας δούμε όμως το σκεπτικό…<br /><br />Εάν η εθελούσια αποχώρηση του Μαδούρο θα πρόσφερε μια μεγάλη νίκη στον Τραμπ, ποιο άραγε αντάλλαγμα θα δικαιολογούσε μια ακόμα πιο εντυπωσιακή νίκη, όπως η σημερινή, εάν βέβαια είχε προσφερθεί στον Τραμπ στο πλαίσιο διαπραγμάτευσης; Δηλαδή, εάν υποθετικά ο Μαδούρο είχε αρνηθεί να μεταβεί στη Ρωσία ή κάπου στον Κόλπο και είχε ζητήσει να εγκατασταθεί στις ΗΠΑ και υπήρξε διαβούλευση επ’ αυτού;<br /><br />Εκτός κι αν οι συζητήσεις υπήρξαν και απλώς κατέρρευσαν με τον Μαδούρο να υπερεκτιμά τις δυνατότητές του. Κι αυτό δεν είναι ασυνήθιστο με τέτοιου είδους ηγέτες. Σε κάθε περίπτωση, παρά τις διακηρύξεις, ο Μαδούρο δεν ήταν τόσο αφελής, ώστε να μην αντιλαμβάνεται τις πιθανότητες επιβίωσης του καθεστώτος του σε περίπτωση αμερικανικής επίθεσης.<br /><br />Οι ιδεολογικές προσεγγίσεις, όπως έχουμε αναφέρει, δεν έχουν θέση στο σημερινό κόσμο. Θα φανεί εάν μετά από μια περίοδο «ταλαιπωρίας» το ζεύγος Μαδούρο λάβει χάρη και ζήσει αυτό καλά κι εμείς… θα δούμε πως; Η υποψία υπάρχει, δεν παύει όμως να παραμένει «υποψία», που ίσως αξίζει να κρατήσουμε προς έλεγχο, για επιβεβαίωση ή διάψευση. Προσεχώς, είναι βέβαιο ότι θα μαθευτούν -ή απλώς θα φανούν- πολλά περισσότερα, που ίσως ξεκαθαρίσουν κάπως την εικόνα.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τα μηνύματα της ανατροπής του Μαδούρο αφορούν όλο τον πλανήτη… και την Ελλάδα

Ζαχαρίας Μίχας Η επιδρομή των αμερικανικών δυνάμεων ειδικών επιχειρήσεων στην πρωτεύουσα Καράκας της Βενεζουέλας, που είχε ως αποτέλεσμα τη ...

Διαβάστε την συνέχεια