Μητσοτάκης, Τραμπ, σύλληψη Μαδούρο και διεθνές δίκαιο…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.dnews.gr/media/k2/items/cache/5ae4b7b79bdaccd366d9a45fbf931aea_L.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="900" height="427" src="https://www.dnews.gr/media/k2/items/cache/5ae4b7b79bdaccd366d9a45fbf931aea_L.jpg" width="701" /></a></div><div><br /></div><div>ΤΗΣ <b>ΦΡΟΣΩΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ</b></div>Η διεθνής αντίδραση είναι αποκαλυπτική. Πολιτικά, οι ΗΠΑ δεν είναι απομονωμένες καθώς πολλές κυβερνήσεις αποδέχονται σιωπηρά ή ρητά το τέλος του καθεστώτος Μαδούρο. Όμως , θα έλεγε κάνεις πώς Νομικά, η σιωπή τούς είναι εκκωφαντική.<br /><br />Αυτό ακριβώς είναι το επικίνδυνο σημείο καμπής: η διεθνής κοινότητα φαίνεται πρόθυμη να αποδεχθεί το αποτέλεσμα, αποφεύγοντας να τοποθετηθεί για τη διαδικασία, ως μια σιωπηρή νομιμοποίηση της παρανομίας μέσω πολιτικής κόπωσης.<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες επικαλούνται την εθνική τους νομοθεσία για να παραπέμψουν τον Μαδούρο σε ομοσπονδιακό δικαστήριο για αδικήματα όπως η ναρκοτρομοκρατία, το ξέπλυμα χρήματος και η συμμετοχή σε εγκληματικά δίκτυα. Νομικά, αυτό είναι εφικτό στο πλαίσιο της αμερικανικής έννομης τάξης.<br /><br />Όμως εδώ ακριβώς αναδεικνύεται το στρατηγικό πρόβλημα που είναι η εθνική δικαιοσύνη ενός κράτους…. Η μετάβαση από το ICC στο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο της Νότιας Φλόριντα είναι η θεσμική εκτροπή καθώς η διεθνής ποινική δικαιοσύνη υπάρχει για να αποτρέπεται ακριβώς αυτό -δηλαδή να μετατρέπεται η ισχύς σε δικαστική αρμοδιότητα.<div><br />Το προηγούμενο που αλλάζει τα πάντα<br /><br />Το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι αν ο Μαδούρο είναι ένοχος. Το ερώτημα είναι ποιος αποφασίζει, με ποια διαδικασία και με ποια όρια. Αν η διεθνής κοινότητα αποδεχθεί ότι μια μονομερής στρατιωτική σύλληψη αρχηγού κράτους μπορεί να παράγει έγκυρα νομικά αποτελέσματα, τότε το διεθνές σύστημα επιστρέφει σε μια μορφή επιλεκτικής ζούγκλας.<br /><br />Από τη στιγμή που ανοίγει αυτό το προηγούμενο, κανένα κράτος δεν μπορεί να επικαλεστεί την ασφάλεια δικαίου. Η Ρωσία, η Κίνα, η Τουρκία και κάθε περιφερειακή δύναμη αποκτούν ένα έτοιμο επιχείρημα: «αφού μπορεί να το κάνει η Ουάσινγκτον, μπορούμε κι εμείς».<br />Η ελληνική διάσταση<br /><br />Για χώρες όπως η Ελλάδα, το ζήτημα είναι υπαρξιακό. Η υποβάθμισή της διεθνούς νομιμότητας ακόμη και ρητορικά, συνιστά αυτοϋπονόμευση.<br /><br />Οι δηλώσεις Μητσοτάκη είναι προβληματικές<br /><br />«Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών», δίνοντας προτεραιότητα στην «ειρηνική και ταχεία μετάβαση» της Βενεζουέλας. Αυτό που λέει ουσιαστικά είναι ότι η νομιμότητα είναι δευτερεύον ζήτημα όταν το πολιτικό αποτέλεσμα θεωρείται επιθυμητό.<br /><br />Σε έναν κόσμο όπου κράτη όπως η Ελλάδα στηρίζουν τα κυριαρχικά τους δικαιώματα σχεδόν αποκλειστικά στο διεθνές δίκαιο, τέτοιες δηλώσεις έχουν βαρύτατο στρατηγικό κόστος. Όταν αποδέχεσαι ότι η παραβίαση της κυριαρχίας ενός κράτους μπορεί να παρακαμφθεί «λόγω συγκυρίας», αποδυναμώνεις το ίδιο επιχείρημα που επικαλείσαι στο Αιγαίο, στην Ανατολική Μεσόγειο ή στην Κύπρο.<br /><br />Δεν είναι τυχαίο ότι τουρκικοί λογαριασμοί και αναλυτές έσπευσαν να αξιοποιήσουν τη δήλωση, επισημαίνοντας ειρωνικά ότι, εφόσον η νομιμότητα δεν είναι προτεραιότητα, τότε δεν υπάρχει λόγος να επικαλείται η Ελλάδα το διεθνές δίκαιο έναντι της Τουρκίας.<br /><br />Όταν μια χώρα που θεμελιώνει τα κυριαρχικά της δικαιώματα στο νομικό πλαίσιο της UNCLOS δηλώνει ότι «δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα», ουσιαστικά αποδέχεται έναν κόσμο όπου τα δικαιώματα απονέμονται από την ισχύ. Σε έναν τέτοιο κόσμο, η επίκληση της ΑΟΖ, της κυριαρχίας ή των διεθνών συνθηκών καθίσταται κενό γράμμα.<br /><br />Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν αυτός ο κόσμος είναι δίκαιος αλλά αν τα μικρά και μεσαία κράτη θα προσαρμοστούν στρατηγικά, κατανοώντας ότι χωρίς δική τους ισχύ πολιτική, στρατιωτική, θεσμική καμία νομική επίκληση δεν αρκεί. Και αυτό είναι το πραγματικό δίδαγμα της Βενεζουέλας.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μητσοτάκης, Τραμπ, σύλληψη Μαδούρο και διεθνές δίκαιο…

ΤΗΣ ΦΡΟΣΩΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Η διεθνής αντίδραση είναι αποκαλυπτική. Πολιτικά, οι ΗΠΑ δεν είναι απομονωμένες καθώς πολλές κυβερνήσεις αποδέχονται σι...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο διετής εξευτελισμός της Διακήρυξης των Αθηνών.

<a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2025/12/MITSOTAKIS-ERDOGAN-1.jpg"><img height="427" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2025/12/MITSOTAKIS-ERDOGAN-1.jpg" width="713" /></a><br /><br /><b>Aλέξανδρος Τάρκας</b><br />Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης «εόρτασε» τη δεύτερη επέτειο της Διακήρυξης των Αθηνών με την Τουρκία (7 Δεκεμβρίου 2023), υπερτονίζοντας τη θετική πτυχή της -επί κλωστής κρεμάμενης- ύφεσης στο Αιγαίο, αποσιωπώντας τα έκτοτε κέρδη της Άγκυρας και κρύβοντας διαδικασίες μυστικού διαλόγου που γνωρίζουν ακόμα και τρίτες χώρες, χωρίς ενημέρωση ούτε καν των μελών της κυβέρνησής του.<br /><br />Ο διάλογος με τον πρόεδρο Ρ.Τ. Ερντογάν είναι απαραίτητος, αλλά το πρόβλημα είναι ο τρόπος που διεξάγεται ήδη από το 2019, όταν ο Πρωθυπουργός ανέλαβε τα καθήκοντά του. Ανέμενε τότε, όπως αναγνώρισε σε συνέντευξή του σε τηλεοπτικό δίκτυο των ΗΠΑ ένα χρόνο αργότερα, ότι θα ασχολείτο κυρίως με τα ζητήματα της οικονομίας και όχι με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.<br /><br />Το 2020, ενώ αντιμετώπισε επιτυχώς τη μεταναστευτική «εισβολή», σύρθηκε σε μυστικό διάλογο σε επίπεδο διπλωματικών συμβούλων υπό την εποπτεία του Βερολίνου.<br /><br />Και αναγκάστηκε να τερματίσει τη θερινή αντιπαράθεση των πολεμικών ναυτικών Ελλάδας και Τουρκίας με τη γνωστή δήλωση του τότε υπουργού Επικρατείας (και νυν Εξωτερικών) Γιώργου Γεραπετρίτη περί «κόκκινης γραμμής» -μόνο- στα 6 ν.μ.<br /><br />Το 2021, η Αθήνα επανήλθε στις διερευνητικές συνομιλίες με την Άγκυρα μέχρι που διαπιστώθηκε ότι η τουρκική πλευρά επεδίωξε την ηπιότητα, για να αποκλείσει και την παραμικρή πιθανότητα (ηπιότατων) κυρώσεων της Ε.Ε. και για να προσεγγίσει τη διοίκηση Μπάιντεν στις ΗΠΑ.<br /><br />Το 2022, ο κ. Μητσοτάκης αναχώρησε με πέντε μεγαλόφωνα «ευχαριστώ» προς τον Τούρκο Πρόεδρο στα μόλις 20 δευτερόλεπτα του ξεπροβοδίσματός του από την Προεδρική Κατοικία της Κωνσταντινούπολης και με τη δημόσια πρόβλεψη θετικής πορείας σχέσεων με σύγκληση του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας (ΑΣΣ).<br /><br />Η τουρκική απάντηση ήρθε με μαζικές υπερπτήσεις νησιών του Αιγαίου και ηπειρωτικού εδάφους στον Έβρο και με την επαναλαμβανόμενη προπαγάνδα (που ουδέποτε διαψεύστηκε από την Αθήνα) ότι είχε συμφωνηθεί διμερής διάλογος εφ’ όλης της ύλης.<br /><br />Από εκεί και πέρα, οι ισορροπίες μετά την υπογραφή της Διακήρυξης των Αθηνών και τα γεγονότα της τελευταίας διετίας συνοψίζονται ως εξής:<br /><br />Ως προς την αεροναυτική ένταση, ο Πρωθυπουργός υπογράμμισε, στο προ ημερών συνέδριο Athens Policy Dialogues, ότι ο «σημαντικότατος περιορισμός, συχνά μηδενισμός των παραβιάσεων και των παραβάσεων είναι μία σημαντική επιτυχία». Η διατύπωση του κ. Μητσοτάκη είναι μόνον εν μέρει ακριβής και δίνει έμφαση αποκλειστικά στην ποσοτική και όχι στην ποιοτική διάσταση.<br /><br />Γιατί, ασφαλώς μειώνονται οι πιθανότητες δυστυχήματος και τα έξοδα των αναχαιτήσεων, αλλά ακόμα και μία ή δύο καθημερινές παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου αρκούν για την καταγραφή των τουρκικών θέσεων και διεκδικήσεων. Οι δε παραβάσεις των κανόνων εναέριας κυκλοφορίας στο FIR Αθηνών είναι αυξημένες (με εξαίρεση τον Οκτώβριο) συγκριτικά με τα προηγούμενα έτη μαζί με τα περιστατικά παρενόχλησης πτήσεων της πολιτικής αεροπορίας μέσω ασυρμάτου.<br /><br />Οι παρενοχλήσεις -πέραν της επικίνδυνης σύγχυσης στους πιλότους- αποτελούν παραβίαση και εθνικής κυριαρχίας και εθνικής αρμοδιότητας. Επίσης, ο κ. Μητσοτάκης αποκρύπτει την εντυπωσιακή αύξηση παραβιάσεων των ελληνικών χωρικών υδάτων από πλοία του τουρκικού Ναυτικού και της Ακτοφυλακής και αλιευτικά σκάφη.<br /><br />Στα ζωτικά θέματα της ενέργειας, αποσιωπάται η ωμή, δυσάρεστη και ντροπιαστική αλήθεια. Η Τουρκία πέτυχε μόνο με ένα διήμερο επίδειξης ναυτικής ισχύος στην Κάσο τον Ιούλιο του 2024 και μόνο με τη σιωπή της κατά τη διάρκεια ολόκληρου του 2025 να εξουδετερώσει το -κορυφαίας εθνικής και οικονομικής σημασίας- έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ (Great Sea Interconnector-GSI).<br /><br />Σε αυτό το θέμα, ο κ. Μητσοτάκης δεν μπορεί να κατηγορήσει κανένα άλλο. Γιατί, όταν το 2022 οι ΗΠΑ απέσυραν τη στήριξή τους από το (ίσως ανεδαφικό) έργο του αγωγού φυσικού αερίου EastMed με την ίδια όδευση, είχε δηλώσει πως θα υπάρξουν σημαντικότερες ευκαιρίες και οφέλη από την ηλεκτρική διασύνδεση. Οι πρόσφατες κυβερνητικές υποσχέσεις περί νέων μελετών και νέων επενδυτών (της αμερικανικής DFC ή άλλων), μικρή αξία έχουν όσο διατηρείται η τουρκική απειλή κατά του έργου.<br /><br />Άλλωστε, ο υπουργός Εσωτερικών και επικεφαλής του «Εθνικού Συμβουλίου Ενεργειακής Κυριαρχίας» των ΗΠΑ, Νταγκ Μπέργκαμ, επεσήμανε πως «εμείς κινηθήκαμε έξυπνα και μείναμε εκτός της διαπραγμάτευσης, δεν είναι δική μας δουλειά».<br /><br />Η Διακήρυξη των Αθηνών περιέχει συγκεκριμένες διατάξεις για «Πολιτικό Διάλογο» και διερευνητικές- «διαβουλευτικές» (κατά την ορολογία της Άγκυρας) συνομιλίες, τη «Θετική Ατζέντα» για την οικονομία και άλλα «ήπια» θέματα και τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης στο στρατιωτικό τομέα.<br /><br />Ακόμα κι αν δεχθούμε την άποψη του Πρωθυπουργού ότι, δια αυτών, θα προωθούνταν τα καλώς εννοούμενα συμφέροντα των δύο χωρών, έγιναν κάποια βήματα το 2024 και απολύτως τίποτα το 2025.<br /><br />Η πρωτοβουλία του Πρωθυπουργού, τον περασμένο Οκτώβριο, για τη σύγκληση Πενταμερούς Διάσκεψης της Ανατολικής Μεσογείου περιφρονείται μέχρι στιγμής από την Τουρκία.<br /><br />Μακάρι …να συνεχιστεί αυτή η τακτική της, αν και παραβιάζει το πνεύμα της Διακήρυξης των Αθηνών. Κύριο θέμα της ατζέντας της διάσκεψης αποτελεί η θαλάσσια οριοθέτηση, όσο κι αν προβάλλονται σαν ισοβαρή το Μεταναστευτικό, το περιβάλλον, η ενέργεια και, γενικότερα, η συνδεσιμότητα. Προκύπτει μάλιστα ένα οξύμωρο.<br /><br />Η Τουρκία δεν αποδέχεται τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, οπότε η Ελλάδα, η Κύπρος και η Αίγυπτος δεν είναι δυνατόν να δεχθούν, στο πλαίσιο της διάσκεψης, να αναιρέσουν τις δικές τους συμφωνίες που υπογράφηκαν βάσει του Διεθνούς Δικαίου.<br /><br />Και στην απίθανη περίπτωση που κ. Ερντογάν θα ακύρωνε το μνημόνιο με τη Λιβύη και θα αποδεχόταν την UNCLOS, η διάσκεψη δεν μπορεί να εξετάσει ζητήματα θαλάσσιων οριοθετήσεων, γιατί αποτελούν θέμα εθνικής αρμοδιότητας. Άλλωστε, γι’ αυτούς και άλλους λόγους, ο Πρωθυπουργός είχε απορρίψει την ιδέα μιας τέτοιας διάσκεψης, όταν προτάθηκε από την Ε.Ε. στα τέλη του 2020.<br /><br />Ο κ. Μητσοτάκης παρουσιάζει ως επιτυχία του το γεγονός ότι η Τουρκία δεν εντάχθηκε στο πρόγραμμα των φθηνών αμυντικών δανείων μέσω του προγράμματος SAFE. Είναι αληθές ότι η Ελλάδα στήριξε την επιβολή όρων, αλλά πραγματική αιτία του ως τώρα αποκλεισμού της Τουρκίας είναι η αντίθεση ισχυρότερων κρατών-μελών της Ε.Ε., όπως η Γαλλία, που δεν θέλουν να πληγούν τα συμφέροντα των αμυντικών βιομηχανιών τους.<br /><br />Ακόμα και η Ιταλία, που συνεργάζεται με την Άγκυρα σε πλήθος αμυντικών προγραμμάτων, προτιμά το όριο του 35% τουρκικής συμμετοχής που έχει επιβάλλει η Ε.Ε. και όχι την ένταξή της στο SAFE. Επίσης, είναι γνωστό ότι η Κομισιόν δεν επέδειξε τους περασμένους μήνες ενδιαφέρον για την ταχεία εξέταση της τουρκικής αίτησης για το SAFE.<br /><br />Ο αρνητικός απολογισμός της 2ης επετείου της Διακήρυξης των Αθηνών βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τις κυβερνητικές θεωρίες περί ιστορικής συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Το πρόβλημα, βέβαια, δεν είναι ότι οι κύριοι Μητσοτάκης και Γεραπετρίτης έκαναν αμετροεπείς δηλώσεις, αλλά ότι το πίστευαν πραγματικά. Διπλωμάτες με βαθιά γνώση των αθέατων επαφών συζητούν -με μεγάλη δόση κλαυσίγελου- τον ενθουσιασμό του κ. Γεραπετρίτη, μετά από ένα τηλεφώνημα με τον ομόλογό του, Χ. Φιντάν, το καλοκαίρι του 2023, για τα «μέγιστα επιτεύγματα που έχουμε μπροστά μας»!<div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο διετής εξευτελισμός της Διακήρυξης των Αθηνών.

Aλέξανδρος Τάρκας Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης «εόρτασε» τη δεύτερη επέτειο της Διακήρυξης των Αθηνών με την Τουρκία (7 Δεκεμβρίου 202...

Διαβάστε την συνέχεια

Μόνος δρόμος η συμμαχία με το Ισραήλ.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2020/06/greek-israel-f-16-790x400.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="790" height="324" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2020/06/greek-israel-f-16-790x400.jpg" width="711" /></a></div><div><br /></div><b>Θανάσης Μαυρίδης</b><br />ΗΤουρκία ονειρεύεται τώρα τα Δωδεκάνησα! Αυτό αναιρεί στην πράξη όλη τους την ρητορική για την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου. Ότι δεν τους ενδιαφέρει, δείχνει ότι έχουν κάνει τις επιλογές τους. Η Τουρκία μπορεί να ονειρεύεται ότι θα φτάσει και μέχρι τα περίχωρα της Βιέννης. Εμείς έχουμε έναν και μόνο δρόμο: Την ενίσχυση των συμμαχιών μας στην περιοχή με κυρίαρχη αυτή με το Ισραήλ. Ανοικτή και ξεκάθαρη συμμαχία και με ξεκάθαρους στόχους.<br /><br />Την ώρα που ο Ερντογάν απειλεί Αθήνα και Τελ Αβίβ με τόσο ωμό και απροκάλυπτο τρόπο, δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Η Τουρκία έχει μάθει να κινείται στα σίγουρα, δεν θα ρίσκαρε να αυξήσει τον κίνδυνο να υποστεί μια ήττα που θα ήταν καθοριστική και γι αυτήν ακόμη την υπόστασή της. Και μία ουσιαστική συμμαχία Ελλάδας και Ισραήλ δυσκολεύει πολύ τα πράγματα στο πεδίο για την Άγκυρα. Είναι ο μόνος τρόπος, για να πειστεί η Τουρκία να αφήσει τα επεκτατικά της σχέδια και να συμφωνήσει σε μία νέα εποχή ειρήνης και ευημερίας στην περιοχή. Το συμφέρον των λαών της Μεσογείου είναι η ειρήνη και η συνεργασία. Η επίτευξή της, όμως, περνάει μόνο μέσα από την επιβολή της.<br /><br />Μία τέτοια συμμαχία, όπως αυτή που εννοούμε μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ, απαιτεί διαφάνεια και εμπιστοσύνη. Μία συμφωνία Τιμής που θα εκφραστεί σε όλα τα επίπεδα. Δεν είναι το ζητούμενο η Ελλάδα να ζητήσει προστασία από το Ισραήλ επειδή, δήθεν, δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Μια χαρά μπορεί, όπως αποδείχτηκε το 2000 και όταν βρισκόμασταν σε δυσχερέστερη κατάσταση από τη σημερινή.<br /><br />Το θέμα είναι να ριχτεί ο σπόρος μιας νέας αντίληψης για τα δεδομένα της εποχής που θα φέρει στους κόλπους της και άλλους στο μέλλον, με συνεκτικό στοιχείο την αντίθεσή τους στην διεθνή τρομοκρατία. Όταν η Τουρκία και οι ισλαμοφασίστες της Χαμάς, του Ιράν και των δορυφόρων της έχουν απέναντί τους έναν συνασπισμό κρατών έτοιμων να συντρίψουν την ανομία, οι επιλογές για τον άξονα του κακού λιγοστεύουν.<br /><br />Αυτό είναι το συμφέρον της Ελλάδας. Δεν ξέρουμε και δεν μας ενδιαφέρει ποιο είναι το συμφέρον των πουτινιστών, των φίλων των ισλαμοφασιστών ή όποιου άλλου δεν θέλει να αντιληφθεί την πραγματικότητα παρά μόνο (και πάλι ίσως) όταν ο πόλεμος φτάσει στην πόρτα του σπιτιού του. Το συμφέρον της Ελλάδας είναι η συμμαχία με το Ισραήλ. Και η συμμαχία αυτή πρέπει να γίνει τώρα που το Ισραήλ δίνει την μάχη επιβίωσής του ως κράτος. Έτσι κτίζονται οι φιλίες.<div><br /></div><div><a href="https://www.liberal.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μόνος δρόμος η συμμαχία με το Ισραήλ.

Θανάσης Μαυρίδης ΗΤουρκία ονειρεύεται τώρα τα Δωδεκάνησα! Αυτό αναιρεί στην πράξη όλη τους την ρητορική για την αποστρατιωτικοποίηση των νησ...

Διαβάστε την συνέχεια

Καταρρέει ο αντι-ρωσικός πυλώνας της εξωτερικής πολιτικής Μητσοτάκη.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.in.gr/wp-content/uploads/2020/01/ImgSrc-47.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="427" data-original-width="640" height="427" src="https://www.in.gr/wp-content/uploads/2020/01/ImgSrc-47.jpg" width="718" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">H γεωπολιτική σκακιέρα μετά τη νίκη του Τραμπ.<br />Τον ρόλο που είχε κάποτε η Ελλάδα στην περιοχή κατοχυρώνουν τώρα ο Αλβανός πρωθυπουργός Έντι Ράμα και η σερβική ηγεσία.</span></h3><b>Μανώλης Κοττάκης</b><br />Αντί κύριου άρθρου, σήμερα επαναφέρουμε στη συλλογική μνήμη όσα γράφαμε για τις επικείμενες αμερικανικές εκλογές ακριβώς έναν μήνα πριν, στις 6 Οκτωβρίου, τον καιρό που το ελληνικό πολιτικό κατεστημένο επένδυε «μεθυσμένο» στη νίκη της Κάμαλα Χάρις. Οι πληροφορίες που περιείχε το σημείωμά μας εκείνο αποκτούν πρόσθετη αξία υπό το φως των νεότερων εξελίξεων. «Με μεγάλη ανησυχία και τεταμένη την προσοχή παρακολουθεί η Αθήνα τις συγκλονιστικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, οι οποίες αποτελούν τον προάγγελο για δραματικές αλλαγές συνόρων, μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών, ανακατανομή ισχύος και διεθνών ισορροπιών μέσα στο 2025. Έκπληκτη η κυβέρνηση της Ν.∆., η οποία εόρτασε με ένα πάρτι δρόμου τα γενέθλιά της την Παρασκευή το βράδυ στη Ρηγίλλης, απόντων των πρώην πρωθυπουργών Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά, βλέπει να απειλείται με κατάρρευση η στρατηγική της εξωτερικής πολιτικής της, η οποία βασιζόταν μέχρι σήμερα σε τέσσερις πυλώνες<div><ul style="text-align: left;"><li>Στην ένθερμη υποστήριξη των ∆ημοκρατικών των ΗΠΑ και την αποφυγή κάθε γέφυρας προς την υποψηφιότητα Τραμπ, την οποία βδελύσσεται και μισεί το επαρχιώτικο κατεστημένο των Αθηνών.</li><li>Στην άνευ προηγουμένου στήριξη του καθεστώτος Ζελένσκι στην Ουκρανία, υλική και ρητορική.</li><li>Στην εκτόξευση προσωπικών επιθέσεων του πρωθυπουργού στον πρόεδρο Πούτιν. Σε σημείο που η Ελλάδα να περιληφθεί στα εχθρικά κράτη της Ρωσίας.</li><li>Στην άκριτη στήριξη της εισβολής του Ισραήλ στον Λίβανο, με την παράλληλη υποταγή στα κελεύσματα της Τουρκίας στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.</li></ul></div><div>Και οι τέσσερις αυτοί πυλώνες, πάνω στους οποίους έχει βασίσει την εξωτερική του πολιτική ο κύριος Μητσοτάκης, δείχνουν να τελούν υπό κατάρρευση. Ειδικώς ο πυλώνας “∆ημοκρατικοί” και ο πυλώνας του αντι-ρωσικού μετώπου. Ένας νέος αναθεωρητικός κόσμος, στον οποίο πρωταγωνιστεί και η ∆ύση, όχι μόνο η Ρωσία. ανατέλλει. Οι δύο πρώην πρωθυπουργοί, κύριοι Καραμανλής και Σαμαράς, που προκάλεσαν μούδιασμα στο Μέγαρο Μαξίμου με την απουσία τους από το πάρτι της Ρηγίλλης, έχουν προειδοποιήσει ρητώς, με διαφορετικές αποχρώσεις καθένας, τον κύριο Μητσοτάκη για τις συνέπειες της πολιτικής του προβλέψιμου συμμάχου.</div><div><br />«Νέα Γιάλτα»<br /><br />Για την αποφυγή κάθε προσπάθειας προσέγγισης του Ντόναλντ Τραμπ. Για τις υποχωρήσεις του στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο, καθώς και για την αδιαφορία του περί του Κυπριακού. Για την εμμονή του στον πόλεμο και στη στήριξή του στον πρόεδρο Ζελένσκι, η οποία είχε ως συνέπεια, σύμφωνα με ομολογία του πρωθυπουργού, στο περιθώριο της Συνόδου του ΝΑΤΟ, την εξασθένηση της αμυντικής ικανότητας. Κάπως έτσι, η Ελλάς βρίσκεται σήμερα ανάμεσα σε δύο στενά, κινδυνεύοντας να γίνει “σάντουιτς” μεταξύ αντιμαχομένων και χωρίς μερτικό στον νέο κόσμο: στη Νέα Γιάλτα που σχεδιάζουν οι Τραμπ – Πούτιν – Νετανιάχου, που έχουν αρμονικές σχέσεις μεταξύ τους. Νέα Γιάλτα η οποία από πλευράς ΗΠΑ έχει ως τελικό στόχο την αναμέτρηση με την Κίνα προς το 2030. Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά.<br /><br />Όλοι εκείνοι που πανηγύριζαν χουλιγκανικώς τη “νίκη” της Κάμαλα Χάρις απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ στο ντιμπέιτ και έκαναν ωσάν να είχαμε εκλογές στην Ελλάδα έκπληκτοι διαπιστώνουν τις τελευταίες μέρες τη στροφή του βαθέος κατεστημένου των ΗΠΑ υπέρ του Τραμπ. Η αριστερόστροφη εξωτερική πολιτική της Χάρις στη Μέση Ανατολή και η απουσία ηγετικών ικανοτήτων στη μονίμως χαχανίζουσα υποψήφια των ∆ημοκρατικών δημιουργούν αυτή τη στιγμή μια νέα δυναμική που μένει να επιβεβαιωθεί στις κάλπες. Η Κάμαλα δεν πείθει ότι έχει το εκτόπισμα για να διαχειριστεί μια τέτοια, ιστορικών διαστάσεων, κρίση. Ο Τραμπ, ο οποίος στην προηγούμενη θητεία του έδωσε δείγματα γραφής με τις Συμφωνίες Ισραήλ – αραβικών κρατών εχθρών του Ιράν (Συμφωνίες του Αβραάμ) και με την αναβάθμιση της Ιερουσαλήμ σε πρωτεύουσα του Ισραήλ, θεωρείται πλέον από τα ισχυρά λόμπι της Ουάσινγκτον ο μόνος κατάλληλος να διαχειριστεί την κρίση στη Μέση Ανατολή. Στην ουσία, με τη στρατιωτική συνδρομή των ΗΠΑ και των βάσεών τους (Σούδας και Αλεξανδρούπολης περιλαμβανομένων), ο πρωθυπουργός Νετανιάχου λαμβάνει βοήθεια σε ένα άκρως ριψοκίνδυνο εγχείρημα: να εκκαθαρίσει όλο τον άξονα της Μέσης Ανατολής για λογαριασμό της ∆ύσης, διαδοχικά στον Λίβανο, στη Βόρεια Συρία (όπου τζιχαντιστές του Ισλάμ έχουν βρει καταφύγιο σε εδάφη υπό τουρκική κατοχή), στην Τουρκία και τέλος στο Ιράν.<br /><br />Τα λόμπι αυτά ενθαρρύνουν τον Νετανιάχου να επιτεθεί στην Τουρκία μετά την εκλογή του Τραμπ και στη Βόρεια Συρία, με προοπτική την ίδρυση κουρδικού κράτους, αλλά και στο έδαφος της Τουρκίας. Ο Ερντογάν, μάλλον ανήσυχος από τις εξελίξεις, επιχείρησε ανεπιτυχώς να συναντήσει τον Τραμπ κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Νέα Υόρκη, και μόλις επέστρεψε στην Τουρκία μετέβη στην Εθνοσυνέλευση για να ανοίξει, χειροκροτούμενος από όλες τις πτέρυγες, πλην των Κούρδων, θέμα εθνικής ασφαλείας. Ήτοι, είπε ευθέως ότι η Τουρκία είναι στόχος του Ισραήλ.<br /><br />Την ίδια ώρα, η επιτυχής έκβαση της δολοφονίας του ηγέτη της Χαμάς μέσα σε ιρανικό έδαφος και η πτώση του ελικοπτέρου που μετέφερε τον πρόεδρο του Ιράν από παρεμβολές αγνώστου προελεύσεως έχουν δημιουργήσει στη ∆ύση την εντύπωση ότι το καθεστώς Χαμενεΐ είναι ευάλωτο και δύναται να ανατραπεί. Πόσο μάλλον αν ισχύει η πληροφορία ότι Ιρανός έμπιστος ήταν αυτός που έβαλε “κοριό” στον ηγέτη της Χεζμπολάχ, Νασράλα, και κατέστη εύκολος ο εντοπισμός και ο βομβαρδισμός του.<br /><br />Στον άξονα αυτόν, λοιπόν, ο χάρτης Τραμπ μπορεί να περιλαμβάνει ίδρυση κουρδικού κράτους, εξαφάνιση της ηγετικής επιρροής του Ιράν στον αραβικό κόσμο, αναβάθμιση των κρατών του Κόλπου και πίεση της Τουρκίας για πλήρη υποταγή στη ∆ύση. Και, βεβαίως, πλήρη και βελούδινη διχοτόμηση της Κύπρου.<br /><br />Το ερώτημα είναι πώς θα αντιδράσει σε αυτή την περίπτωση ο συνήθης επιτήδειος ουδέτερος Τουρκία με τον Ερντογάν, που ύστερα από 22 χρόνια στην εξουσία βρίσκεται στας δυσμάς της πολιτικής του διαδρομής: θα ξεσπάσει κατά της Ελλάδος και της Κύπρου, οι βάσεις των οποίων, ως προβλέψιμων συμμάχων, είναι ορμητήρια επιθέσεων στη Μέση Ανατολή, ή θα ανταλλάξει τον ακρωτηριασμό του εδάφους της χώρας του με το Κουρδικό στα ανατολικά με έναν ελληνικό θαλάσσιο ακρωτηριασμό στα δυτικά (ΑΟΖ, γκρίζες ζώνες, υφαλοκρηπίδα κ.λ.π.); Αυτός πρέπει να είναι λογικά ο πονοκέφαλος του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη. Αλλά τα στενά Ισραήλ – Τουρκίας δεν είναι τα μόνα δύσκολα για τον κύριο Μητσοτάκη. Υπάρχουν και τα στενά των σχέσεών του με τον Πούτιν, με τον οποίο δεν υπάρχει ο παραμικρός δίαυλος επικοινωνίας.<br /><br />Από την κυβέρνησή του μόνο ο Νίκος ∆ένδιας είχε ως υπουργός καλές προσωπικές σχέσεις με τον ομόλογό του και πρύτανη, τον ΥΠΕΞ Σεργκέι Λαβρόφ. Τι θα πράξει, άραγε, η Αθήνα αν ο τυχόν νεοεκλεγείς Τραμπ τα βρει ταχύτατα με τον πρόεδρο Πούτιν και λήξει ο πόλεμος, όπως δηλώνει δημοσίως; Τι θα κάνει αν με μεσολάβηση Τραμπ, τον οποίο επίσης αναζήτησε εναγωνίως ο πρόεδρος Ζελένσκι στις ΗΠΑ, κατοχυρωθεί στη Ρωσία το νέο εδαφικό στάτους στην Ουκρανία, και ειδικά στην Κριμαία;</div><div><br />Αντάλλαγμα<br /><br />Ο κύριος Μητσοτάκης έπαιξε όλα αυτά τα χρόνια προσωπικό ηγετικό παιχνίδι και πολύ δευτερευόντως εθνικό παιχνίδι. “Πούλησε” στις ΗΠΑ την εικόνα του ηγέτη που μετέστρεψε μια φιλορωσική χώρα, την έβαλε στον πόλεμο της Ουκρανίας μέσω του στρατηγικού δρόμου ανεφοδιασμού της Αλεξανδρουπόλεως και έστειλε άφθονο πολεμικό υλικό χωρίς ιδιαίτερες αντιδράσεις. Αλλά και χωρίς να πάρει το παραμικρό εθνικό αντάλλαγμα. Αν καταρρεύσει και ο αντι-ρωσικός πυλώνας της εξωτερικής πολιτικής της Ν.∆., τι θα γίνει; Η Αλεξανδρούπολη βεβαίως και θα διατηρήσει τη στρατηγική της σημασία για τα Βαλκάνια, στα οποία επενδύει (Σερβία, Αλβανία) ο γαμπρός του Τραμπ, Κούσνερ, για να εξουδετερωθούν με το χρήμα όλοι οι εθνικιστικοί θύλακες αναταραχών στη Βοσνία, στο Κόσοβο και στα Σκόπια.<br /><br />Τον ρόλο που είχε κάποτε η Ελλάδα στην περιοχή τον κατοχυρώνουν τώρα ο Αλβανός πρωθυπουργός Έντι Ράμα και η σερβική ηγεσία, που με την ανεξάρτητη εξωτερική της πολιτική και τις σχέσεις με την Κίνα (αν λέει αυτό κάτι στον κύριο Μητσοτάκη) ανάγκασε την Αμερική να επενδύσει στο έδαφός της. Η Αλεξανδρούπολη θα διατηρήσει τη σημασία της λοιπόν, αλλά όχι και ο πρωθυπουργός, που εξ αντικειμένου, λόγω παρελθόντος, θα δυσκολευτεί να διεκδικήσει ρόλο και μερτικό στον νέο κόσμο».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Καταρρέει ο αντι-ρωσικός πυλώνας της εξωτερικής πολιτικής Μητσοτάκη.

H γεωπολιτική σκακιέρα μετά τη νίκη του Τραμπ. Τον ρόλο που είχε κάποτε η Ελλάδα στην περιοχή κατοχυρώνουν τώρα ο Αλβανός πρωθυπουργός Έντι ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η επερχόμενη στρατηγική ήττα της Ελλάδας;

<img height="371" src="https://www.paron.gr/wp-content/uploads/2024/09/ERDOGAN-MHTSOTAKHS.jpg" width="708" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Με την ανεδαφική, μυωπική και ενδοτική πολιτική της, η κυβέρνηση προετοιμάζει στρατηγική ήττα της Ελλάδος σε όλα τα μέτωπα</span></h3>Γράφει ο <b>ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΝΕΑΡΧΟΥ</b><br />Για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ τα κακά νέα που άρχισαν να έρχονται, το ένα μετά το άλλο, στις ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν αποτελούν έκπληξη. Συνδέονται με την ακολουθούμενη από την Ελλάδα πολιτική έναντι της Τουρκίας.<br /><br />Στην αρχή ήρθε η Κάσος. Η Τουρκία έστειλε πέντε πολεμικά σκάφη για να υπερασπίσει το παράνομο Τουρκο-Λιβυκό μνημόνιο και τους ισχυρισμούς της για τη «Γαλάζια Πατρίδα» και για να αμφισβητήσει την οριοθετημένη από την Ελλάδα και την Αίγυπτο ΑΟΖ στην περιοχή που επικαλύπτεται από το Τουρκο-Λιβυκό μνημόνιο. Τι έκανε η Ελλάδα; Ο υπουργός Εξωτερικών, αντί να απαντήσει ευθέως για τη ταμπακιέρα, εάν δηλαδή ζητήθηκε άδεια από τις Τουρκικές αρχές από το Ιταλικό ερευνητικό πλοίο, που ενεργούσε για λογαριασμό της Ελληνικής κυβερνήσεως, κάνει συνεχώς δηλώσεις ότι απεφεύχθη οποιαδήποτε κρίση, ως αυτό να ήταν το ζητούμενο και όχι η προστασία των Ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.<br /><br />Εάν η Άγκυρα, με αφορμή την Κάσο, κατόρθωσε να δημιουργήσει ήδη προηγούμενο «δικαιωμάτων» στην περιο­χή, αντιλαμβάνεται κανείς τι σημαίνει αυτό για την Ελληνική υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ και για τα Ελληνικά ενεργειακά και στρατηγικά συμφέροντα και τι ευθύνες υπέχουν αυτοί που επέτρεψαν τη δημιουργία αυτού του προηγούμενου.<br /><br />Συναφές είναι και το θέμα της ηλεκτρικής διασυνδέσεως Κρήτης – Κύπρου και η δημόσια συζήτηση για το λεγόμενο «γεωπολιτικό ρίσκο» που αφορά την υλοποίηση του έργου. Υπονοείται σαφώς ο κίνδυνος Τουρκικής παρεμβολής, με τους γνωστούς ισχυρισμούς ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ και ότι η θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κρήτης και Κύπρου είναι Τουρκική ΑΟΖ, που προεκτείνεται νότια από τις Τουρκικές ακτές χωρίς να λαμβάνεται υπ’ όψιν η επήρεια του νησιωτικού συμπλέγματος του Καστελλορίζου.<br /><br />Με τον τρόπο αυτό, η Άγκυρα επιδιώκει να αφαιρέσει από την Ελλάδα οποιαδήποτε δυνατότητα στρατηγικών σχεδιασμών στην περιοχή και σταδιακά να σφετερισθεί η ίδια τα Ελληνικά δικαιώματα, με το ιδεολόγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας». Αντιλαμβάνεται κανείς ότι υπό τέτοιες συνθήκες όχι μόνο θα φαλκιδευόταν η αξιοποίηση από την Ελλάδα της δικής της εν δυνάμει ΑΟΖ, αλλά θα υπονομευόταν ταυτόχρονα η δυνατότητά της να αναπτύξει και να υποστηρίξει στρατηγικές συμμαχίες με χώρες της περιοχής.<br /><br />Για να μη μείνει καμιά αμφιβολία για το τι πραγματικά επιδιώκει η Άγκυρα με προπέτασμα τη «Διακήρυξη των Αθηνών», ήρθε η αυθαίρετη Τουρκική NAVTEX, η οποία χωρίζει το Αιγαίο στα δύο για έναν μήνα για τη διεξαγωγή δήθεν ασκήσεων έρευνας και διασώσεως αλλά και περιβάλλοντος! Η περιοχή καλύπτεται από το Ελληνικό FIR και συγχέεται σε πολλά σημεία με τον Ελληνικό εθνικό χώρο. Αρμόδιες για την έκδοση NAVTEX είναι οι Ελληνικές αρχές. Η Άγκυρα όμως τις αγνοεί, επιδιώκοντας τον γνωστό της στόχο να διχοτομήσει το Αιγαίο και να καταστήσει δήθεν αρμόδιες τις Τουρκικές αρχές πέρα από τον 25ο παράλληλο. Εισαγάγει τώρα επιτηδείως και το περιβάλλον, για να διεκδικήσει συναρμοδιότητα με την Ελλάδα στο Αιγαίο ακόμη και σε ό,τι αφορά το περιβάλλον και τα θαλάσσια πάρκα τα οποία εξήγγειλε η Ελλάδα. Η Άγκυρα επεδίωξε, σε πρώτο στάδιο, να αποτρέψει την Ελλάδα από την άσκηση των δικαιωμάτων που της παρέχει το διεθνές δίκαιο, όπως η επέκταση των χωρικών της υδάτων σε 12 μίλια και η ανακήρυξη ΑΟΖ. Σε δεύτερο στάδιο, επιδιώκει ευθέως την υφαρπαγή Ελληνικού εθνικού χώρου και Ελληνικών δικαιωμάτων ΑΟΖ, με το τέχνασμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» και με την επιδίωξη της διχοτομήσεως του Αιγαίου.<br /><br />Οι επιδιώξεις αυτές είναι απροκάλυπτες και διασυνδέονται με φιλοδοξίες ηγεμονίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Κλειδί στις φιλοδοξίες αυτές είναι η ακύρωση της παρουσίας και της δράσεως της Ελλάδος στην Ανατολική Μεσόγειο και ο έλεγχος της Κύπρου. Λογικά, θα έπρεπε η Ελλάδα να καταστήσει την Κύπρο προπύργιο της στρατηγικής της στην περιο­χή, όχι μόνο για την προάσπιση του Κυπριακού Ελληνισμού αλλά και για τη στήριξη της γεωπολιτικής της παρουσίας στην Ανατολική Μεσόγειο και των περιφερειακών στρατηγικών συμμαχιών της.<br /><br />Η κυβέρνηση όμως, όπως και άλλες προηγούμενες, επιλέγει την εύκολη λύση. Να μην επωμισθεί το βάρος του Κυπριακού προβλήματος, που εγκυμονεί εν δυνάμει Ελληνοτουρκική κρίση. Ο Κίσινγκερ, το 1974, συμβούλευε στις επιστολές του προς τον τότε πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή, για να αποτρέψει αντίδραση της Ελλάδος στον Αττίλα ΙΙ, να απαλλαγεί άπαξ διά παντός η Ελλάδα από το «βαρίδι» της Κύπρου για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τα άλλα προβλήματά της.<br /><br />Η πολιτική αυτή της αποστασιοποίησης, που παρουσιάζεται ευσχήμως ως «η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάς συμπαρίσταται», αφήνει στην πραγματικότητα κενό χώρο για να δρουν ξένες δυνάμεις, με πρώτη τη Μ. Βρετανία, και η Τουρκική προπαγάνδα στο εσωτερικό Ελληνικό μέτωπο.<br /><br />Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στο εσωτερικό μέτωπο είναι ήδη πολύ ανησυχητική. Τα δύο μεγάλα κόμματα, ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ, έχουν διολισθήσει σε εντελώς απαράδεκτες θέσεις, με σημαία τη λεγόμενη διζωνική ομοσπονδία με «πολιτική ισότητα», που μεταφράζεται από την Τουρκική πλευρά σε ομοσπονδία δύο ισοτίμων κρατών, που παραπέμπει ουσιαστικά σε συνομοσπονδία.<br /><br />Ο Πρόεδρος, ο οποίος εξελέγη από μια πλειοψηφία αντιτιθέμενη στις θέσεις των ηγεσιών του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ, επαμφοτερίζει επικίνδυνα και κατέστησε επίκεντρο της πολιτικής του τη διαδικασία αντί την ουσία. Ζητά την επανάληψη των διακοινοτικών συνομιλιών, τη στιγμή που η Τουρκική πλευρά θέτει όρους και ζητά ουσιαστικά την προκαταβολική αναγνώριση του ψευδοκράτους και την εξίσωσή του με την Κυπριακή Δημοκρατία. Αντί να είναι παρούσα η Ελλάδα και να ασκεί την επιρροή της στο υποτιθέμενο, τουλάχιστον, αδελφό κόμμα της ΝΔ, το ΔΗΣΥ, η κυβέρνηση παραμένει σκοπίμως μακριά και αφήνει τα πράγματα να οδηγηθούν προς μια απαράδεκτη δήθεν λύση. Ο υπουργός Εξωτερικών απεφάνθη μάλιστα ότι χρειάζεται «τόλμη» στο Κυπριακό. Τόλμη, δηλαδή, για την αποδοχή μιας λύσεως Τουρκικών προδιαγραφών, που θα μετέτρεπε ολόκληρη την Κύπρο σε Τουρκικό δορυφόρο και εξέδρα των Τουρκικών ηγεμονικών φιλοδοξιών στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Η κατάσταση η οποία διαμορφώνεται στη Λιβύη και στα Βαλκάνια, η επίσκεψη του Αιγύπτιου Πρόεδρου Σίσι στην Ά­γκυρα, οι πληροφορίες για επανένταξη της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35 και η επιτεινόμενη συνεχώς εξοπλιστική προσπάθεια της Άγκυρας, με θεαματική ταυτόχρονα ανάπτυξη της Τουρκικής πολεμικής βιομηχανίας, είναι ενδείξεις και εξελίξεις που εμπνέουν μεγάλη ανησυχία και θα έπρεπε να είχαν κινητοποιήσει την κυβέρνηση για τη λήψη μέτρων και την υιοθέτηση αναγκαίων πολιτικών.<br /><br />Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η απάθεια και η αδράνεια με την οποία η κυβέρνηση αντιμετωπίζει το θέμα ιδιαίτερα των αναγκαίων ναυτικών εξοπλισμών, που καθυστερούν πέρα από κάθε λογικό όριο και το θέμα της Ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας. Είναι αδιανόητο, τη στιγμή που η Άγκυρα επιδίδεται σε φρενήρεις εξοπλισμούς, επιδιώκοντας τη ναυτική υπεροχή στο Αιγαίο, η κυβέρνηση να αφήνει το Ελληνικό Ναυτικό χωρίς τις απαραίτητες μονάδες και τους άλλους αναγκαίους εξοπλισμούς. Ο υπουργός Αμύνης υπαινίχθη ότι οι Ευρωπαϊκοί δημοσιονομικοί κανόνες είναι εμπόδιο στη χρηματοδότηση αναγκαίων αμυντικών προγραμμάτων. Είναι γνωστό ότι με τα μνημόνια είχαν επιβληθεί στυγνές απαγορεύσεις στην αγορά αμυντικού υλικού. Ισχύουν ακόμη τέτοιου είδους περιορισμοί;<br /><br />Εάν ισχύουν, είναι απαράδεκτο και πρέπει άμεσα να απορριφθούν. Τίποτε δεν μπορεί να είναι πάνω από την εθνική ασφάλεια. Πολύ περισσότερο όταν η εθνική άμυνα και η αμυντική βιομηχανία δεν περιλαμβάνονται στους κανόνες της ενιαίας Ευρωπαϊκής αγοράς.<br /><br />Συνεχίζοντας μια ανερμάτιστη και ανεδαφική πολιτική, η κυβέρνηση θέτει σε κίνδυνο ζωτικά εθνικά δικαιώματα και την εθνική ασφάλεια της χώρας σε όλα τα ανοιχτά μέτωπα.<br /><br /><div><a href="https://www.paron.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η επερχόμενη στρατηγική ήττα της Ελλάδας;

Με την ανεδαφική, μυωπική και ενδοτική πολιτική της, η κυβέρνηση προετοιμάζει στρατηγική ήττα της Ελλάδος σε όλα τα μέτωπα Γράφει ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ...

Διαβάστε την συνέχεια

Στρατηγική για “κουλτούρα ασφαλείας” γιοκ… σε χώρα με κόμματα-κράτος.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="397" src="https://www.youtube.com/embed/yExMW7KwL-U" width="710" youtube-src-id="yExMW7KwL-U"></iframe></div><div><br /></div>Στις “Αντιθέσεις” μια αποκαλυπτική συζήτηση για την Στρατηγική Ασφάλειας από τις υποδομές και την καθημερινότητα του πολίτη, μέχρι τα μεγάλα πεδία θεσμικών λειτουργιών και δικαιωμάτων , έως την γεωστρατηγική, στην εποχή του μεγάλου γεωπολιτικού επαναπροσδιορισμού διεθνώς.<br /><br />Ο Κώστας Πικραμένος, Διευθυντής Ερευνών της CP Consulting, εταιρείας εκπόνησης στρατηγικών μελετών με έδρα τη Μασσαλία και Εμπειρογνώμονας στο Ευρωκοινοβούλιο σε θέματα Στρατηγικής Ασφάλειας, Τουρκίας, Υπηρεσιών Πληροφοριών και Πολιτικού Ισλάμ, σε μια συζήτηση με αποκαλύψεις φωτιά:<br /><br />– Τι είναι κατ’ ουσίαν η Εθνική Ασφάλεια και ποιοι θεσμοί αποτελούν την Αρχιτεκτονική Εθνικής Ασφάλειας;<br />– Τι διαθέτει και τι όχι η Ελλάδα, εν έτει 2024;<br />– Υποδομές – Πολιτική Προστασία και οι συνέπειες της απουσίας αντίληψης στρατηγικής ασφάλειας για τους πολίτες, την καθημερινότητα τους και την υπαρξιακή κατάσταση της χώρας.<br /><br />-Η επιτομή ενός συστημικού “εγκλήματος” στα Τέμπη, τα έκτακτα μείζονα γεγονότα, πυρκαγιές, πλημμύρες, χιονιάδες και η αλήθεια για τον Εθνικό Μηχανισμό Διαχείρισης Εκτάκτων Αναγκών της Πολιτικής Προστασίας σε κρίση… Δομικά προβλήματα ή άλλες προτεραιότητες;<br />– Κυβερνο-ασφάλεια, η ΕΥΠ, η εγκληματικότητα και η αστυνόμευση: Πόσο τα προσωπικά δεδομένα και το απόρρητο των επικοινωνιών προστατεύονται στην Ελλάδα με αφορμή τα σκάνδαλα Predator/EYΠ και διαρροή emails σε υποψήφιους Ευρωβουλευτές;<br /><br />-Η ΕΛ.ΑΣ είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις σύγχρονες συνθήκες εγκληματικότητας; Πόσο εκπαιδευμένοι είναι οι αστυνομικοί; Ποια η σχέση πληροφοριών και επιχειρησιακής δράσης;<br />– Ελλάδα/Τουρκία/Κύπρος: Σε πορεία πλήρους “οθωμανοποίησης” ή υπάρχει εναλλακτική πολιτική αποτροπής;<br />– Ουκρανία/Ρωσία/ΝΑΤΟ και Δύση, το Σφαγείο στη Γάζα, Χαμάς/Ισραήλ/Ιράν, Κίνα/ΗΠΑ και στο βάθος… Ισλαμιστική τρομοκρατία σε νέο κατά παραγγελία “ρόλο”; Quo Vadis o κόσμος;<br />– Ευρω-εκλογές: Η επικράτηση/ενίσχυση της Ακροδεξιάς, συνεπάγεται αλλαγή πορείας στις σχέσεις ΕΕ- Ρωσίας ή έχει ήδη ανοίξει το κουτί της Πανδώρας;<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Στρατηγική για “κουλτούρα ασφαλείας” γιοκ… σε χώρα με κόμματα-κράτος.

Στις “Αντιθέσεις” μια αποκαλυπτική συζήτηση για την Στρατηγική Ασφάλειας από τις υποδομές και την καθημερινότητα του πολίτη, μέχρι τα μεγάλα...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί οι αγγλοσάξονες θέλουν την Τουρκία να έχει μόνιμα πόδι στο Αιγαίο;

<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgUNoG9F8htfuIJ6BWHZCfDnRpiC1J8v7tzCFirnz8QspDLqkXmrJnovx7zqP65_pk8XtREuNNDpYNhvgYCcWDWSVABR4V6wpotoyXVJsi93QhWo17iR2svKMkq_yf96k0HFq2qrpNrhtrcAeRl_knXgje75NT4omkG8v0AmmnC84K3jEpnRsrY_LqLIY8/s638/7776679645Troupakis544.jpg"><img border="0" height="392" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgUNoG9F8htfuIJ6BWHZCfDnRpiC1J8v7tzCFirnz8QspDLqkXmrJnovx7zqP65_pk8XtREuNNDpYNhvgYCcWDWSVABR4V6wpotoyXVJsi93QhWo17iR2svKMkq_yf96k0HFq2qrpNrhtrcAeRl_knXgje75NT4omkG8v0AmmnC84K3jEpnRsrY_LqLIY8/w713-h392/7776679645Troupakis544.jpg" width="713" /></a><div><br /></div><div><b>Αλέξανδρος Ιτιμούδης</b><br style="color: #333333; font-family: verdana, Georgia, Utopia, "Palatino Linotype", Palatino, serif; font-size: 16.5px;" />Η βασική γεωπολιτική θεώρηση αγγλοσαξονικής σύλληψης επιτάσσει την συνολική ενσωμάτωση του Αιγαιακού Συστήματος, χωρίς όμως αυτό να είναι πολιτικά και πολιτισμικά ενωμένο, ακριβώς για να εμποδίζει την είσοδο της Ρωσικής Ομοσπονδίας.</div><div><br /></div><div>Ο βασικός φόβος των αγγλοσαξόνων είναι το θρησκευτικό ορθόδοξο συνεχές το οποίο διατρέχει την Χερσόνησο του Αίμου, το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει εφαλτήριο ρωσικής επιρροής και να διασπάσει τον ναυτικό αποκλεισμό που επιβάλλεται στην Ρωσία.</div><div><br /></div><div>Κάτι τέτοιο βέβαια δεν έχει ιστορική βάση, καθώς πάρα τα φιλορωσικά αισθήματα μιας μερίδας του ελληνικού έθνους, η Ορθοδοξία αποτελεί και θα αποτελεί πάντα μια ελληνική υπόθεση η οποία θα αντιτίθεται στον σλαβισμό που προτάσσει η Ρωσία.</div><div><br /></div><div>Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να ενταχθεί η Τουρκία στην συνολική δυτική στρατηγική με στόχο να διατηρείται ως μια στρατηγική εφεδρεία η οποία θα στόχευε μέσω του παντουρκισμού τα λεγόμενα Ευρασιατικά Βαλκάνια, κατά Μπρζεζίνσκι.<br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhj4Ni8Ty-cnAulnFnDhLwqdzp7ymzIFDqmDBEJMUfwNogy7gv7aRaRniKfiVGlxFte379MtRRaW9KoA7upvGxSyWrT5xuGxkK5omXF9lI3TbRm5JOiulqf5dPP_jyZhSAXttNlNsQYjvLSDxttsOEsEsuWld4xYThj3a2ASijpAtBaV8EDSAlekk0xJy0/s1280/362929743_6950079768345188_8444518209306182234_n.jpg"><img border="0" height="583" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhj4Ni8Ty-cnAulnFnDhLwqdzp7ymzIFDqmDBEJMUfwNogy7gv7aRaRniKfiVGlxFte379MtRRaW9KoA7upvGxSyWrT5xuGxkK5omXF9lI3TbRm5JOiulqf5dPP_jyZhSAXttNlNsQYjvLSDxttsOEsEsuWld4xYThj3a2ASijpAtBaV8EDSAlekk0xJy0/w640-h583/362929743_6950079768345188_8444518209306182234_n.jpg" width="640" /></a><br /><br />Όμως, η Ρωσία εδώ και μια δεκαετία τουλάχιστον επιδιώκει την δημιουργία μιας αντί-ναυτικής συμμαχίας με την δημιουργία ερεισμάτων πρώτα στην Συρία μέσω της Λαττάκειας και της Ταρτούς, καθώς και μέσω της Αφρικής όπου ήδη αξιοποιείται η Βάγκνερ σε μια σειρά από αφρικάνικα έθνη.</div><div><br /></div><div>Ήδη η βρετανική υπηρεσία πληροφοριών δήλωσε πως πρέπει να ενισχύει την επιτήρηση της Βάγκνερ ειδικά στα αφρικάνικα κράτη εξαιτίας της μεγάλης διείσδυσης της τελευταίας.Το ζήτημα που ανακύπτει είναι πως η ενοποίηση του Αιγαίου έχει ιστορικά και ουσιαστικά αποτύχει,με την Τουρκία να κινεζοποιείται οικονομικά και να ενισχύει τους δεσμούς της με την Ρωσία σε κρισιμους τομείς της ενέργειας. </div><div><br /></div><div>Αυτό θέτει μια μεγάλη πρόκληση και εκεί ακριβώς μπαίνει ο ρόλος της Ελλάδας.</div><div>Εάν οι ναυτικές δυνάμεις θέλουν να διατηρήσουν σταθερό τον οριζόντιο άξονα θαλάσσιας κυριαρχίας θα πρέπει να εντάξουν την Κύπρο στα επιχειρησιακά σχέδια.Για να γίνει όμως αυτό απαιτείται η Ελλάδα να επιδείξει στρατηγική ωριμότητα και να καταστήσει την Κύπρο ως προέκταση της στρατιωτικής της ισχύος ώστε να ελέγξει μέσω Κρήτης την ενεργειακή και όχι μόνο διαδρομή που θα ακολουθήσουν τα υποθαλάσσια καλώδια και αργότερα οι αγωγοί.</div><div><br /></div><div>Το κρίσιμο μέγεθος εδώ είναι η πάντα επίφοβη Αίγυπτος η οποία έχει ένα τεράστιο μέρος του πληθυσμού της από φιλικά προσκείμενους στην Μουσουλμανική Αδελφότητα και πάρα τους στενούς δεσμούς με την Ελλάδα η ιστορία έχει δείξει πως υποτάσσεται σε αυτόν που ελέγχει το Αιγαίο και την Κύπρο. Άρα η Γεωστρατηγική πρόταση της Ελλάδας πρέπει να περιλαμβάνει την αναβάθμιση της Κύπρου σε στρατιωτικό εταίρο του ΝΑΤΟ, μέσω Ελλάδας, ώστε να εμποδιστεί η περαιτέρω θραύση του Αιγαιακου συστήματος.</div><div><br /></div><div><a href="http://i-epikaira.blogspot.com/">πηγή</a></div><div><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Γιατί οι αγγλοσάξονες θέλουν την Τουρκία να έχει μόνιμα πόδι στο Αιγαίο;

Αλέξανδρος Ιτιμούδης Η βασική γεωπολιτική θεώρηση αγγλοσαξονικής σύλληψης επιτάσσει την συνολική ενσωμάτωση του Αιγαιακού Συστήματος, χωρίς ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ι. Μάζης: Δεν μπορείς να μιλάς για γεωπολιτική διάφορα για την ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδα.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="393" src="https://www.youtube.com/embed/4rBbZ3RkbLo" width="755" youtube-src-id="4rBbZ3RkbLo"></iframe></div><div><br /></div><a href="https://i-epikaira.blogspot.com/">πηγή</a><div><br /></div><div>Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div>

Ι. Μάζης: Δεν μπορείς να μιλάς για γεωπολιτική διάφορα για την ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδα.

πηγή Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Διαβάστε την συνέχεια

Κυρ. Μητσοτάκης και το μήνυμα των επιλογών σε ΥΠΕΞ & ΥΠΕΘΑ απέναντι στην Τουρκία.

<img height="324" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2023/06/Gerapetritis_Dendias_EFSYN-790x400.jpg" width="751" /><br /><br />Μπορεί η επικράτηση της νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη έναντι των αντιπάλων τους να είναι ξεκάθαρη και η εντολή που ελήφθη για να κυβερνήσουν πιο ισχυρή από ποτέ, όμως τα δύσκολα τώρα αρχίζουν. Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση υπάρχουν μια σειρά από παράγοντες που -εκ των υστέρων- αποδεικνύεται αν έχουν παίξει ρόλο στην τελική επικράτηση.<br /><br />Σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση ο Κυριάκος Μητσοτάκης έδειξε να συγκεντρώνει πολύ ισχυρότερα ποιοτικά στοιχεία έναντι των αντιπάλων του, κάτι το οποίο του το πίστωσε η ελληνική κοινωνία, καθώς έλαβε ψήφους πολύ περισσότερους από αυτούς που θα χαρακτηρίζονταν ως “παραδοσιακά νεοδημοκρατικούς”. Αυτό θέτει πολύ ψηλά τον πήχη και στα υπόλοιπα κόμματα, κυρίως στον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ, που καλούνται να αναζητήσουν νέο βηματισμό για την επόμενη ημέρα.<br /><br />Αρχίζει να διαμορφώνεται στην ελληνική κοινωνία μια συναίνεση ποιοτικά διαφοροποιημένη σε σχέση με το παρελθόν. Όποιος αναλάβει τα ηνία της κυβέρνησης της χώρας, θα πρέπει να συγκεντρώνει ικανότητες πολύ ευρύτερες από τις απλές επικοινωνιακές. Έχει αρχίσει να γίνεται συνείδηση η πολυπλοκότητα του σύγχρονου κόσμου, καθώς επίσης και η αλληλεξάρτηση ανάμεσα στους διεθνείς δρώντες.<br /><br />Η εξισορρόπηση των συμφερόντων είναι δυσκολότερη από ποτέ. Το πάλαι ποτέ κυρίαρχο στερεότυπο του πολιτικού που φωνασκεί δεσμευόμενος να υπερασπίσει τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα στο διεθνές περιβάλλον έχει “νοθευτεί” με την προσθήκη μιας πιο ρεαλιστικής θεώρησης. Αυτή συνυπολογίζει τη σχετική ισχύ της χώρας απέναντι στους υπόλοιπους, καθώς επίσης και τους συμβιβασμούς που η προώθηση αυτή συνεπάγεται στο ομαδικό πλαίσιο των δυτικών θεσμών συνεργασίας και ασφάλειας, όπως το ΝΑΤΟ και η ΕΕ.<br /><br />Σε αυτούς τους οργανισμούς, οι πιο ισχυροί έχουν ασφαλώς τον πρώτο λόγο, κάτι το οποίο προκαλεί προβλήματα στους λιγότερο ισχυρούς. Στο τέλος της ημέρας όλοι προωθούν τα εθνικά τους συμφέροντα και μόνο για λόγους επικοινωνιακούς γίνεται λόγος για “κοινό συμφέρον”. Αυτό επιβάλει στην Ελλάδα συνετή επιλογή προτεραιοτήτων και χάραξης κόκκινων γραμμών, αναφορικά με τα ζητήματα όπου η χώρα καλείται να εξασφαλίσει ό,τι ισχύει για όλες τις υπόλοιπες, χωρίς εκπτώσεις…<br /><img src="" /><br /><br /><img src="" /><br />ΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ<div><br />Τούτων λεχθέντων, πάμε στην ουσία των επικείμενων τοποθετήσεων σε υπουργεία-κλειδιά για την ασφάλεια και τη διεθνή εκπροσώπηση της χώρας. Το δεδομένο που έχει στα χέρια του να διαχειριστεί ο Μητσοτάκης είναι ότι από πλευράς Τουρκίας οι εκλογές έχουν ολοκληρωθεί και η ομάδα έχει γίνει γνωστή… Κι αν δεν θέλουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, πάντα υπό φυσιολογικές συνθήκες, περιορίζει πολύ τη δυνατότητα συνυπολογισμού του “πολιτικού κριτηρίου” με αναγωγή στην εσωτερική πολιτική σκηνή.<br /><br />Στην Τουρκία έχουμε τον Δρ. Χακάν Φιντάν, τον προηγούμενο αρχηγό των πανίσχυρων μυστικών υπηρεσιών (MIT) να αναλαμβάνει το υπουργείο Εξωτερικών και όλα δείχνουν ότι η πρότερη εμπειρία του θα παίξει ρόλο σε πολλαπλά επίπεδα. Τόσο στην οπτική από την οποία προσεγγίζει τις διεθνείς σχέσεις όσο και στη στενή σύνδεση της προηγούμενης θητείας του με τη σημερινή. Το τουρκικό ΥΠΕΞ διαθέτει τη δική του υπηρεσία πληροφοριών, η οποία φέρεται να συνδέεται πλέον πιο στενά με την MIT με ό,τι αυτό μπορεί αν συνεπάγεται για το προσεχές και απώτερο μέλλον.<br /><br />Επικεφαλής το υπουργείο Άμυνας έχει βρεθεί ο προηγούμενος επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων της χώρας, στρατηγός Γιασάρ Γκιουλέρ. Πρόκειται για ένα πρόσωπο που δεν διεκδικεί ιδιαίτερες διπλωματικές δάφνες, τουλάχιστον προς το παρόν και με βάση την καταγεγραμμένη μέχρι σήμερα πορεία του. Είναι όμως γνωστός για τη σκληρότητα των μεθόδων του και την ευκολία με την οποία μπορούσε να διατάξει τη χρήση στρατιωτικής βίας, ιδίως στο μέτωπο με τους Κούρδους στα νοτιοανατολικά της χώρας.<br /><br />ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ ΚΑΙ ΔΕΝΔΙΑΣ</div><div><br />Ξεκινώντας ανάποδα, η αναμενόμενη από όλους ως “κλειδωμένη” μετακίνηση του Νίκου Δένδια από το υπουργείο Εξωτερικών στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας, μοιάζει εκ πρώτης όψεως να εξισορροπεί την κατάσταση. Σε γενικές γραμμές, στο υπουργείο Εξωτερικών κινήθηκε πολύ δραστήρια, ενώ διαθέτει και το επικοινωνιακό χάρισμα που καλό είναι να συνοδεύει τη θέση, σε μια προσπάθεια να τύχουν οι ελληνικές θέσεις κατάλληλης προβολής στα διεθνή μίντια.<br /><br />Στο υπουργείο Εξωτερικών φαίνεται πως οδεύει ο Γιώργος Γεραπετρίτης. Πρόκειται για ένα πρόσωπο αναμφισβήτητης μόρφωσης και παιδείας, χαμηλών τόνων και της απολύτου εμπιστοσύνης του πρωθυπουργού. Είναι σαφές το ότι η τοποθέτησή του στέλνει μήνυμα μετριοπάθειας και διάθεσης συμβιβασμού στην Τουρκία. Ειδικά όταν ακούγεται ότι εκεί θα τον συνοδεύσει η πρέσβειρα Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου που θα επιστρέψει από την Ουάσινγκτον, πιο γνωστή από το κανάλι επικοινωνίας με τον Ιμπραήμ Καλίν, εξ απορρήτων του Ερντογάν, ο οποίος τέθηκε επικεφαλής στην MIT.<br /><br />Η εμπειρία ωστόσο δείχνει, ότι αυτά αξιοποιούνται από την Τουρκία αποκλειστικά και μόνον εάν η αποκλιμάκωση εξυπηρετεί στην τακτική συγκυρία τους στόχους της. Με απλά λόγια, είναι κατανοητό ως στρατηγική το να επιδιώκεται η “αγορά” χρόνου ηρεμίας στις διμερείς σχέσεις. Υπό την προϋπόθεση όμως ότι δεν θα εγκαταλειφθεί ο επανεξοπλισμός των Ενόπλων Δυνάμεων, με έμφαση στην αποκατάσταση κάποιων προβλημάτων που η Ελλάδα υστερεί απελπιστικά…<br /><br />Εάν αποδεικνύεται στην πράξη ότι στην Αθήνα έχει γίνει συνείδηση ότι μοναδική αποτελεσματική στρατηγική απέναντι στην Τουρκία είναι η αποφασιστική άρνηση των στόχων της σε βάρος της ελληνικής κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας επί του πεδίου, τότε είναι καλοδεχούμενη οποιαδήποτε, περισσότερο ή λιγότερο συγκυριακή ύφεση στα ελληνοτουρκικά.<br /><br />Διότι στην ελληνική περίπτωση η ιστορία αποδεικνύει ότι πάντα εμφιλοχωρούν ιδεοληπτικές προσεγγίσεις και ψευδαισθήσεις ότι με κάποια υποχώρηση θα επιτευχθεί οριστική εξομάλυνση. Πάντα όμως τέτοιες προσδοκίες διαψεύδονται και ακολουθεί μια νέα περίοδος παρόξυνσης της τουρκικής επιθετικότητας σε όλα τα μέτωπα. Αυτό που πρέπει να γίνει συνείδηση, είναι ότι όταν επανέρχεται η ένταση, η χώρα πρέπει να βρίσκεται σε καλύτερο επίπεδο από την προηγούμενη φορά…<br /><br />Άρα, σημασία έχουν οι ξεκάθαρες κόκκινες γραμμές που συν τω χρόνω θα αποκτήσουν αξιοπιστία, σε συνδυασμό με τη σταθερή άρνηση επί του πεδίου κάθε αμφισβήτησης της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων. Έχει πολλές υποστηριχθεί στο DP, ότι μόνο εάν η Τουρκία “πειστεί” ότι η στρατηγική της είναι αδιέξοδη, υπάρχει ελπίδα να αναθεωρήσει ρεαλιστικά και να αναζητήσει έναν έντιμο συμβιβασμό.<br /><br />Για να συμβεί όμως αυτό, η Αθήνα δεν πρέπει να διστάζει να προσθέτει κόστος σε κάθε παράλογη τουρκική συμπεριφορά και όχι να επιδιώκει να προβάλλει την απροθυμία της ως απόδειξη ειρηνικών διαθέσεων. Εάν μετά από τόσες δεκαετίες διακηρύξεων και πράξεων, εμφανιζόμαστε να μην είμαστε βέβαιοι, εμείς οι ίδιοι για το μήνυμα που στέλνουμε, τότε κάτι δεν έχουμε κάνει σωστά. Μόνο η επιβάρυνση της ζυγαριάς κόστους-οφέλους της Τουρκίας, θα τη βοηθήσει ώστε κάποια στιγμή στο μέλλον, θα περιορίσει τους στόχους της και θα αλλάξει ρότα.<br /><br />Αυτή είναι η σοβαρότερη πρόκληση στον τομέα της εθνικής ασφάλειας που καλείται να διαχειριστεί με τις επιλογές που θα κάνει ο πρωθυπουργός για τα υπουργεία Εξωτερικών και Εθνικής Άμυνας. Επειδή όμως η εθνική ασφάλεια είναι ένας όρος που συμπεριλαμβάνει πολλά περισσότερα από τη διπλωματία και τη στρατιωτική ισχύ, ο τομέας της οικονομίας θα παίξει πολύ σοβαρό ρόλο.<br /><br />Οι επιλογές εκεί θα πρέπει να προσέξουν την αυστηρή προτεραιοποίηση των αναγκών, διότι οι αμυντικές δαπάνες είναι συνήθως ο πρώτος στόχος των περικοπών, όταν κάτι δεν πηγαίνει καλά. Χρειάζεται επίσης συνέχεια, συνέπεια και προγραμματισμός. Απαιτείται βέβαια και αυτοκριτική για τις επιλογές που έχουν γίνει, αλλά και καλύτερη ισορροπία ανάμεσα στο γεωπολιτικό κριτήριο και της εξοπλιστικές επιλογές. Μήπως το κριτήριο αυτό έφτασε να επηρεάζει και τις προτεραιότητες;<br /><br />Εξαιρετικά σημαντικό είναι επίσης το να υπάρχει συνείδηση, ότι αν το μεγάλο ποσό που ήδη δαπανήθηκε σε απόλυτες τιμές για την άμυνα χρησιμοποιηθεί ως δικαιολογία για την αναστολή της προσπάθειας αμυντικής ενδυνάμωσης, θα καταλήξουμε σύντομα στο γνωστό αποτέλεσμα: Να μην συντηρούμε και να μην αναβαθμίζουμε εγκαίρως όσα αγοράζουμε, με αποτέλεσμα την ανακύκλωση του αδιεξόδου που έχουμε ζήσει τόσες φορές. Πετάμε όσα χρυσοπληρώνουμε χωρίς να έχουμε αποσπάσει το μέγιστο από την επένδυση… “φτου κι απ’ την αρχή” νέες αγορές.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Κυρ. Μητσοτάκης και το μήνυμα των επιλογών σε ΥΠΕΞ & ΥΠΕΘΑ απέναντι στην Τουρκία.

Μπορεί η επικράτηση της νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη έναντι των αντιπάλων τους να είναι ξεκάθαρη και η εντολή που ελήφθη για ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ελλάδα-Κύπρος μεταξύ Αμερικανών και Τούρκων - Η ώρα της κρίσης... Πατριώτες ή προδότες;

<a href="https://www.laiki-enotita.gr/wp-content/uploads/2020/11/greece-usa-turkey-293x187-1.jpg"><img border="0" height="360" src="https://www.laiki-enotita.gr/wp-content/uploads/2020/11/greece-usa-turkey-293x187-1.jpg" width="746" /></a><div><br /></div><div><b>Κρεσέντσιο Σαντζίλιο</b>, Ελληνιστής</div><div>"Se non è vero, è ben trovato"*, λένε στην Ιταλία.<br />Οπότε, ωραίος, τέλειος αντιπερισπασμός του «φιλέλληνα» Μενέντεζ να αποπροσανατολίσει τους Έλληνες και μαζί όλους τους αφελείς που είμαστε με μια δήθεν «αθώα» Διαδικτυακή Συνάντηση μιας «Κοινοβουλευτικής Ομάδας 3+1» με Ελλάδα, Κύπρο και, ως κατάλληλη «κάλυψη», ένα άσχετο Ισραήλ, υπό την απαραίτητη «οδηγία» του «μαϊντανού» ΗΠΑ δήθεν για μια «συζητησούλα» περί «προώθησης της ενεργειακής ασφάλειας, οικονομικής ανάπτυξης και σταθερότητας» στην Ανατολική Μεσόγειο, πολύ πιθανόν πρελούδιο για την αμερικανική μεσολαβητική επέμβαση «διαμοιρασμού ΑΟΖ της Ανατολικής Μεσογείου, «πακέτο» με το Αιγαίο».</div><div><br />Ο Μενέντεζ λοιπόν ως «λαγός», υπεράνω πάσης υποψίας(!!), του Μπάιντεν-Χόκστάιν και ενός τάδε Τσάφου ως «αμερικανού συμβούλου» του Μητσοτάκη (ομολογούμε πως πρώτη φορά ακούμε αυτό το όνομα που, συγγνώμη, κάπως ηχεί σαν… τάφος(!), και απ’ τα λεγόμενά του φαντάζει πράγματι σαν «τάφος» της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο!). Ας μας συγχωρεθεί το λογοπαίγνιο.<br />Από μια άποψη μπορεί και να είναι κατανοητός ο Αμερικανός γερουσιαστής: ό, τι δεν δίνει, λέει, στη Τουρκία με τα F35 και τα F16, με το «κόλπο» της καμουφλαρισμένης προπαρασκευαστικής «συνάντησης», έμμεσα, μουλωχτά, και με πολλαπλάσια αξία δέχεται να της δοθεί, εν είδη θαλάσσιας κυριαρχίας, κάτι που, εν γνώσει του, θα προκαλέσει τον προσεχή ακρωτηριασμό της Ελλάδας στην ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα της.</div><div><br />Μαζί θα προκαλέσει την εξόντωση του ελλαδο-κυπριακού Ελληνισμού σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο με την ταυτόχρονη εξαΰλωση της ζωτικής θαλάσσιας σύνδεσης μεταξύ Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας που προβλέπει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, πραγματοποιώντας έτσι το προαιώνιο όνειρο των Τούρκων να γίνουν συνιδιοκτήτες του ελληνικού Αιγαίου, στο οποίο η παρουσία τους βάσει της UNCLOS, όπως όλοι γνωρίζουμε, είναι παραπάνω από αμελητέα, και να έχουν κι αυτοί ένα δικό τους Mare Nostrum, άσχετο κι αν με αυτόν τον τρόπο διαλύεται κυριολεκτικά και παρά φύση η συνοχή της Ελλάδας μεταξύ ηπειρωτικής χώρας και νησιά σε κεντρικό/ανατολικό Αιγαίο συμπεριλαμβανομένου και του συμπλέγματος του Καστελόριζου.</div><div><br />Τεράστια καταστροφή για την Ελλάδα και την Κύπρο στην οποία η πρωτοβουλία του Μενέντεζ δεν είναι φυσικά αμέτοχη, τουναντίον, και αυτό πρέπει να επισημανθεί δεόντως για τον ίδιο και για τους Έλληνες άμεσα ενδιαφερόμενους.</div><div><br />Βέβαια οι προϋπάρχουσες βαρύτατες, θα ‘λεγε κανείς ως και εγκληματικές αμαρτίες των Μητσοτάκη/Δένδια στη «συμφωνία» δήθεν ΑΟΖ με την Αίγυπτο το 2020, δηλαδή: η τραγική «μερική» ΑΟΖ, η τραγική άρνηση επήρειας ΑΟΖ-υφαλοκρηπίδας ελληνικών νησιών, μεγάλων και μικρών κατά παράβαση της UNCLOS, η τραγική τομή αποξένωσης και διαχωρισμού ΑΟΖ με Κύπρο, το τραγικό τεράστιο «δώρο» της ΑΟΖ στην Αίγυπτο με άρνηση της μέσης γραμμή, βγαίνουν τώρα όλες στην επιφάνεια για να καταδικάσουν την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό σε μια άνευ προηγούμενου εκτεταμένη απώλεια κυριαρχικών δικαιωμάτων με αντίστοιχο κέρδος της Τουρκίας,<br />- ναι, ακριβώς, η Τουρκία, ένα όνομα που εντέχνως δεν αναφέρεται (κρύβεται) από τον «φιλέλληνα» Μενέντεζ και τους «συνομιλητές» του Έλληνες, Κύπριους και Ισραηλινούς, αλλά κομβικά εννοείται παντού, στο μυαλό κατ’ αρχήν των «καλών φίλων και συμμάχων» Αμερικανών, στο μυαλό του «σεσημασμένου» προφήτη-factotum Χόκσταϊν</div><div><br />Πολλά λοιπόν, πάμπολλα τα εγκλήματα και οι προδοτικές πράξεις των ελληνικών κυβερνήσεων από το 1996 έως σήμερα στα διεθνή πολιτικά θέματα..,</div><div><br />Στα τραγικά που είπαμε λίγο παραπάνω, προστίθεται και η έλλειψη κάποιου υποστηρικτικού ελληνικού χάρτη που να παρουσιάζει την ΑΟΖ όπως δικαιωματικά, βάσει UNCLOS, ανήκει στην Ελλάδα, ούτε καν έναν χάρτη που να αντιγράφει απλώς τον χάρτη που δημοσίευσε η Ε.Ε. [σσ. της Σεβίλλης]!<br />Και τί συμβαίνει τώρα; Ενώ, ελλείψει ελληνικών χαρτών που οι εφιάλτες/ελληνικές κυβερνήσεις απέφυγαν να παρουσιάσουν, θα έπρεπε τουλάχιστον οι ίδιες να υιοθετήσουν χωρίς αργοπορία τον κοινοτικό επίσημο χάρτη που δείχνει ποια πραγματικά είναι η ελληνική ΑΟΖ, άφησαν πάλι (μέγα κρίμα!) ανενόχλητη τη Τουρκία να γεμίσει τον κόσμο με τους δικούς της χάρτες επιδεικτικά συντεταγμένους pro domo sua, με εξαφάνιση των ελληνικών θαλασσών!</div><div><br />Το αποτέλεσμα; Η Ελλάδα ποτέ δεν δήλωσε επίσημα ποια θεωρεί δική της ΑΟΖ σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο με Κύπρο, οπότε αυτή η ολοσχερής απουσία - την οποία οι ελληνικές κυβερνήσεις τήρησαν ακούσια ή εκούσια με δική τους πρωτοβουλία ή υποταγμένες στον αμερικανικό παράγοντα - δίνει τώρα όχι μόνο σε Αμερικανούς και Τούρκους, αλλά και στους εγκληματικά ενδοτικούς Έλληνες το τουπέ να μας πουν: ορίστε, δυστυχώς δεν υπήρξε ποτέ κανένα «επί του εδάφους» ελληνικό ενδιαφέρον για ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδα σε Αιγαίο/Αν. Μεσόγειο και επομένως σήμερα δεν μπορούμε παρά να υποστούμε τις αποφάσεις των ξένων επιδιαιτητών που θέλουν να «λύσουν επιτέλους» το «θαλάσσιο πρόβλημα» με την Τουρκία!</div><div><br />Η τερατώδης συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ με Αίγυπτο που συμφώνησαν Μητσοτάκης/Δένδιας (και είχαν την αναίδεια να μας παραμυθιάσουν πως, μαζί με εκείνη με την Ιταλία, «είχε μεγαλώσει(!!) την Ελλάδα!»), θα έπρεπε τουλάχιστον να είχε προκαλέσει την αντίδραση κάποιας εντεταλμένης ανώτατης εισαγγελικής αρχής με σκοπό την ακύρωση του εκούσιου εγκληματικού εκτρώματος που παγίδευσε την Ελλάδα.<br />Συνένοχος, λοιπόν, μαζί με τους πολιτικούς, στο έγκλημα ΑΟΖ Ελλάδας-Αιγύπτου (που το βρίσκουμε τώρα μπροστά μας) φαίνεται να είναι και η Εξουσία της Δικαιοσύνης που πρέπει να ελέγχει τα ενδεχόμενα εθνικά παραστρατήματα ή ζημιογόνα «ολισθήματα» της Εκτελεστικής Εξουσίας, αλλά σώπασε είτε με δική της επιλογή είτε παραδομένη στους πολιτικούς.</div><div><br />Και έτσι μας έρχονται τώρα οι διάφοροι Τούρκοι, Χόκσταϊν, Τσάφος και παρέα να μας επισημάνουν με ύφος δέκα παπαγάλων ότι όπως η Ελλάδα δέχθηκε να μην υπάρχει μέση γραμμή στην ΑΟΖ της με την Αίγυπτο και αυτή η «λύση» έγινε πλέον απ’ όλους ένα παραδεκτό «προηγούμενο» και προπαντός «τετελεσμένο», δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην ισχύσει το ίδιο και μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας και Τουρκίας- Κύπρου.</div><div><br />Επίσης, όπως η Ελλάδα υπήρξε με την Αίγυπτο «διατεθειμένη να υποχωρήσει» (και όντως υποχώρησε!!), δεν υπάρχει κανένας λόγος η Ελλάδα να μην είναι πάλι «διατεθειμένη να υποχωρήσει» και με την Τουρκία, και «πακέτο» μαζί και η Κύπρος:</div><div><br />1) στη μεσαία γραμμή μέσα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο ακυρώνοντας έτσι κάθε ενδεχόμενο κοινής ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρου<br />2) στη μειωμένη ή καθόλου επήρεια ΑΟΖ (όλων) των ελληνικών νησιών<br />3) στη μοιρασιά της αιγιακής υφαλοκρηπίδας.<br />Επιπλέον, μη έχοντας η Ελλάδα ενδιαφερθεί ποτέ να εμφανίζει ούτε σε χάρτη την ΑΟΖ της με Τουρκία και Κύπρο, αυτομάτως αυτό σημαίνει πως οι μόνοι χάρτες ΑΟΖ για Αιγαίο και Αν. Μεσόγειο είναι οι τουρκικοί -εκτός των Κυπριακών-!<br />Με άλλα λόγια και τελικά οι διάφοροι Χόκσταϊν, Τσάφος και Co. πιστεύουν και θεωρούν πως η διαμόρφωση ΑΟΖ Ελλάδας-Αιγύπτου μπορεί να χρησιμεύσει σαν μοντέλο για την διαμόρφωση ΑΟΖ Ελλάδας-Τουρκίας-Κύπρου, ότι πρόκειται δηλαδή για δύο περιπτώσεις καρμπόν που «λύνονται» με τον ίδιο τρόπο.</div><div><br />Δεν χρειάζεται να βάλουμε πλάι-πλάι τους δύο χάρτες ΑΟΖ, Ελλάδας-Αιγύπτου με την ανοιχτή θάλασσα αναμεταξύ τους και χωρίς ενδιάμεσα νησιά και Ελλάδας-Τουρκίας με το Αιγαίο αναμεταξύ τους και ενδιάμεσα εκατοντάδες ελληνικά νησιά, νησάκια, βραχονησίδες από τις ανατολικές ηπειρωτικές ελληνικές ακτές έως τις δυτικές ηπειρωτικές τουρκικές ακτές, για να καταλάβουμε πως δεν είναι δυνατή καμία σύγκριση και επομένως καμία πιθανότητα αναλογικής εφαρμογής.<br />Ως εκ τούτου οποιαδήποτε ενδεχόμενη συζήτηση που δήθεν πρέπει να γίνει, δεν μπορεί να είναι παρά εκ του πονηρού, παραπλανητική, απλώς και μόνο για να εφαρμοστεί στην Ελλάδα η αμερικανική επιδίωξη/πατέντα ακρωτηριασμού στην θάλασσά της προς όφελος της «καημένης» Τουρκίας με την τόσο «μεγάλη ακτογραμμή φυλακισμένη μέσα στα ελληνικά νησιά», όπως και οι ίδιοι «δοτοί» Έλληνες έχουν το εφιαλτικό θράσος να εκφράζονται!!</div><div><br />Βεβαίως την τεράστια γεωλογικο-γεωγραφική «λεπτομέρεια» της πλήρους ελληνικότητας του Αιγαίου (θάλασσα και υφαλοκρηπίδα) που ευνοεί την Ελλάδα οι Αμερικανοί ολετήρες «φίλοι και σύμμαχοι» (τί τους θέλεις τους εχθρούς;!) επιδιώκουν διακαώς να ανατρέψουν με την παραμορφωτική παραχώρηση στη Τουρκία όσο περισσότερων ελληνικών θαλασσών μπορούν.<br />Η Ελλάδα που έχει, πρέπει να δώσει στη Τουρκία, που δεν έχει: η αμερικανική «συνταγή» μόνο για τους «άλλους», γιατί οι ίδιοι δεν την τηρούν για τον εαυτό τους! Και οι Έλληνες, διαχρονικά υποταγμένοι, δέχονται να υπακούσουν εκεί που οι Τούρκοι δεν θα δεχόντουσαν ποτέ.<br />Και τότε πως μπορεί να πραγματοποιηθεί το ανοσιούργημα;</div><div><br />Πολύ απλό. Elementary, my dear Watson, όπως θα έλεγε ο Σέρλοκ Χολμς.<br />Βάζουμε στο «καλάθι» την δήθεν ανύπαρκτη αλλά αναγκαία και επείγουσα «ενεργειακή ασφάλεια» στην Ανατολική Μεσόγειο, που παράγει «ανάπτυξη» σε μια περιοχή που χρειάζεται «σταθερότητα».<br />Και επειδή δήθεν η Ελλάδα με όλες τις θάλασσες δικές της (για δείτε παρακαλώ την ΑΟΖ της στον κοινοτικό χάρτη των ευρωπαϊκών ΑΟΖ) δήθεν δεν προσφέρει τίποτα από τα τρία «ζητούμενα» και η εχθρότητά της με τη Τουρκία την καθιστά άμεση υπόλογο και των τριών,<br />η μόνη λύση είναι να μοιραστεί αυτή η πλεονάζουσα ελληνική θάλασσα στα δύο, ένα μέρος στην Ελλάδα και ένα στη Τουρκία, έτσι ώστε να υπάρξει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ «συνεργασία» και «ειρήνη» και «ενεργειακή ασφάλεια» και «ανάπτυξη» και «σταθερότητα» σε όλη τη περιοχή υπό την υψηλή επίβλεψη των ΗΠΑ. Και πάλι elementary… κλπ. κλπ.,</div><div><br />διότι για τους Αμερικανούς το ότι ανήκει στην Ελλάδα το 93% της ΑΟΖ του Αιγαίου (βάσει Δίκαιου της Θάλασσας) και το 100% της υφαλοκρηπίδας (βάσει γεωλογικών σχηματισμών και όχι του Δίκαιου της Θάλασσας) αυτό δήθεν προκαλεί ανωμαλίες στην «προώθηση της ενεργειακής ασφάλειας, στην οικονομική ανάπτυξη και ευημερία» στην Αν. Μεσόγειο.<a href="https://www.capital.gr/Content/ImagesDatabase/p/680x534/pad/both/50/507d2a88d64e4fde84b517c3ac0f8741.jpg?quality=60&404=default&v=8"><img border="0" src="https://www.capital.gr/Content/ImagesDatabase/p/680x534/pad/both/50/507d2a88d64e4fde84b517c3ac0f8741.jpg?quality=60&404=default&v=8" /></a>Γενικά λοιπόν «κρύβονται» μέσα στην παραπλάνηση μιας δήθεν προκαταρτικής «συζήτησης» για την συνολική Ανατολική Μεσόγειο με «συγκεκαλυμμένη» την δεύτερη σκέψη τους για την επακόλουθη «τακτοποίηση» υπέρ της Τουρκίας του φλέγοντος θέματος της μοιρασιάς/συνδιαχείρισης του Αιγαίου.<br />Και τότε ως πρώτο «βήμα» οργανώνουμε διαδικτυακά, όπως είπαμε, την αθώα «συνάντηση ιδεών» πάντα για τα τρία «ζητούμενα», την αναθέτουμε στον γνωστό και μη εξαιρετέο «φιλέλληνα» Μενέντεζ, έτσι ώστε κανείς να μην υποπτευθεί τίποτα, βάζομε μέσα και το αδιάφορο Ισραήλ που με το Αιγαίο δεν έχει καμία σχέση, δεν αναφερόμαστε ποτέ στη Τουρκία και έτσι μπαίνουν τα διαλεκτικά θεμέλια για την επόμενη φάση των καθεαυτού αποφασιστικών οριστικών συναντήσεων και συζητήσεων των ανθρώπων του Μπάιντεν και Μητσοτάκη που θα βγάλουν «το φίδι απ’ τη τρύπα».</div><div><br />Η Τουρκία είναι απούσα, φαίνεται σαν να μην υπάρχει, για να μη δημιουργήσει υπόνοιες. Όλοι όμως «δουλεύουν» γι’ αυτήν, και ειδικά οι Έλληνες.<br />Η Κύπρος όμως τί ρόλο παίζει; Όπως η Ελλάδα είναι το Αιγαίο, έτσι η Κύπρος είναι η Ανατολική Μεσόγειος και απλά θυματοποιείται και αυτή ακολουθώντας την Ελλάδα στη συρρίκνωση. Δεν τη γλυτώνει με τίποτα (έτσι κι αλλιώς η Ελλάδα εγκληματικά δεν δήλωσε ποτέ, ούτε και ποτέ οριοθέτησε επίσημα μαζί της κοινή ΑΟΖ) οπότε η Κύπρος δεν έχει κοινό θαλάσσιο σύνορο με την Ελλάδα, έχει όμως ένα μεγάλο σύνορο με την Τουρκία με την οποία, μέσω των κατεχομένων, θα μοιράζεται τα κέρδη απ’ τους δικούς της υδρογονάνθρακες.</div><div><br />Ο Κύπριος πρόεδρος Χριστοδουλίδης τώρα που έδωσε carta bianca στους Αμερικανούς, θα κάνει ό, τι δεν έκανε ο Αναστασιάδης: και η Κύπρος όπως η Ελλάδα θα «αγοραστεί» με μηδέν αντίτιμο από τον αμερικανικό παράγοντα, ένα άλλο πιόνι δήθεν εναντίον της Ρωσίας, και βεβαίως εκούσιος-ακούσιος συνέταιρος των Τούρκων έτσι όπως φαίνεται να σχεδίασαν και οι Έλληνες Μητσοτάκης, Ντόκος, Τσάφος μαζί με Μπάιντεν, Ε.Ε.</div><div><br />Όλα αυτά με και για την συμπολίτευση/εξουσία στην Ελλάδα.</div><div><br />Η αντιπολίτευση όμως για όλα αυτά τί λέει; Εκκωφαντική σιωπή, όχι μόνο η «αξιωματική», αλλά και η «ελάσσονα». Δεν βλέπουν τίποτα, δεν ξέρουν τίποτα, δεν εκφράζουν τίποτα, απόλυτη βουβαμάρα, αφασία, απόλυτο μηδέν. Και διερωτάται κανείς: είναι όντως αποβλακωμένοι ή παριστάνουν τους αποβλακωμένους, διότι είναι μαθηματικά και λογικά αδύνατον να μη καταλαβαίνουν (βλέπουν) σε ποια τροχιά ξένες και ντόπιες εξουσίες πάνε να εγκλωβίσουν την Ελλάδα.<br />Υπάρχει μια πλούσια θεματολογία/παραφιλολογία για το μέλλον της Ελλάδας η οποία θα μπορούσε να δώσει στην «αντιπολίτευση» ικανό λόγο για να προβάλλει δημόσια και καταλλήλως στους Έλληνες πολίτες εκείνο που τους κρύβει η συμπολίτευση, π.χ. τί και πώς σκοπεύουν να γίνει η Ελλάδα στο άμεσο μέλλον. Ό, τι και να λέμε, είναι αναμφισβήτητο πως υπάρχει μια πραγματικότητα που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας και εμείς χρόνια τώρα κάνουμε πως δεν την βλέπουμε: δημιουργία (Βόρειας) Μακεδονίας, πληθώρα ανεξέλεγκτων κατοχικών νατοικο-αμερικανικών βάσεων, «ελληνο-τουρκικές φιλίες» και ύποπτες μεταστροφές της Αθήνας για «διμερείς διαλόγους» μετά από καταστροφικούς σεισμούς και τώρα σε προετοιμασία όσα είπαμε παραπάνω.</div><div><br />Η λεγόμενη «αντιπολίτευση» προσποιείται πως δεν γνωρίζει/δεν θυμάται τί είπε, en passant, η Πρόεδρος της Βουλής Μπενάκη-Ψαρούδα στις 8.2.2005 στη προσφώνησή της προς τον νεοεκλεγέντα ΠτΔ Κάρολο Παπούλια: «…τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιοριστούν χάριν της ειρήνης και της ευημερίας και της ασφάλειας»: τι τεράστια σύμπτωση, ακριβώς τα ίδια λόγια της μπαϊντενικής «Ομάδας 3+1» πριν από μερικές μέρες!<br />Απλά λόγια «προφητικά» ή γνώριζε τα «σχέδια»; Και μπορούμε να το «ξεπεράσουμε» έχοντας νωπές τις δηλώσεις για το τί μέλλει γενέσθαι στην Ελλάδα προσεχώς;</div><div><br />Πάντως, απ’ ό, τι φαίνεται, αν επιτρέψει ο Θεός, μετά την «τακτοποίηση» του Αιγαίου/Α. Μεσόγειο για να έχουμε επιτέλους «ενεργειακή ασφάλεια, σταθερότητα και ευημερία» (αλήθεια, ποιος είπε πως αυτά τα τρία δεν υπάρχουν ήδη και πρέπει τώρα να τα εξασφαλίσουμε;!) αποκλειστικά και μόνο στις ελλαδο-κυπριακές «θαλάσσιες ζώνες», έχουμε στη συνέχεια πολύ μέλλον με τα διάφορα πάλι ελληνικά χερσαία σύνορα [Βουλγαρία, Σκόπια, Αλβανία, Τουρκική Θράκη] που «δεν είναι σωστά» και πρέπει να αλλάξουν!<br />Μακάριοι οι Έλληνες πολίτες στον μακάριο ύπνο τους.</div><div><br />Βέβαια, μετά από όλα ετούτα τα «προπαρασκευαστικά» για την καζάν-καζάν «λύση» και οριστικό «διαμελισμό» της Ελλάδας με αρωγούς και πρωτεργάτες αμερικανικές κι ελληνικές εξουσίες, θα θέσουμε πάλι το ίδιο θέμα, με κεφαλαία γράμματα:</div><div><br />ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΝΑ ΕΚΧΩΡΗΣΕΙ ΣΕ ΞΕΝΟ, ΚΑΙ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΕΧΘΡΟ, ΜΕΓΑΛΟ ΜΕΡΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΚΥΡΙΑΧΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ, ΘΑΛΑΣΣΑ ΠΟΥ ΩΣ ΓΝΩΣΤΟΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΑΛΛΑ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ, ΔΕΝ ΘΕΩΡΕΙΤΕ ΝΟΜΙΜΟ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟ ΝΑ ΕΡΩΤΗΘΕΙ ΜΕ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ Ο ΛΑΟΣ ΑΝ ΘΕΛΕΙ Ή ΟΧΙ ΝΑ ΕΚΧΩΡΗΣΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΣΕ ΞΕΝΟ;</div><div><br />μιας και το θέμα είναι της υψιστότερης εθνικής σημασίας και ως εκ τούτου το ελληνικό Σύνταγμα (άρθρο 44α) προβλέπει και μάλλον επιβάλλει την προσφυγή στην απόλυτα δημοκρατική διαδικασία του δημοψηφίσματος με καθαρό και ευκρινές ερώτημα. Τί απαντούν όλοι;<br />*Σημαίνει: "αν δεν είναι αληθινό, έχει εύστοχα επινοηθεί"<br /><br /><a href="http://i-epikaira.blogspot.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ελλάδα-Κύπρος μεταξύ Αμερικανών και Τούρκων - Η ώρα της κρίσης... Πατριώτες ή προδότες;

Κρεσέντσιο Σαντζίλιο , Ελληνιστής "Se non è vero, è ben trovato"*, λένε στην Ιταλία. Οπότε, ωραίος, τέλειος αντιπερισπασμός του «φ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η κοροϊδία του Ακάρ, οι αλήθειες του Καλίν και ο κυνισμός του Τσαβούσογλου

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2022/06/akar_panagiotopoulos_009.jpg"><img height="427" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2022/06/akar_panagiotopoulos_009-696x464.jpg" width="755" /></a><br /><br />Γράφει ο <b>Λάζαρος Καμπουρίδης</b><br />Αντιστράτηγος ε.α.<br /><br />Η «διπλωματία των σεισμών» όπως συνηθίζεται να αποκαλείται, φαίνεται ότι δημιούργησε νέες προσδοκίες επαναπροσέγγισης Ελλάδας-Τουρκίας αφού είναι πρωτοφανής ο τρόπος με τον οποίο η Άγκυρα απλώνει χέρι συνεννόησης στην Αθήνα. Όμως είναι πολύ σημαντικό να αποκωδικοποιήσουμε τα μηνύματα των τελευταίων ημερών που φτάνουν από την τουρκική πλευρά και κυρίως αυτά του Τούρκου Υπουργού Εθνικής Άμυνας Χ. Ακάρ, του αρχισυμβούλου του Τ. Ερντογάν Προέδρου, Ι. Καλίν και του Υπουργού Εξωτερικών Μ. Τσαβούσογλου, μετά από τις τελευταίες δηλώσεις τους για τα ελληνοτουρκικά και τις «ευκαιρίες που ανοίγονται».<br /><br />Ο Ακάρ σε δηλώσεις του που ακολούθησαν τη συνάντησή του με τον Έλληνα Υπουργό Παναγιωτόπουλο δήλωσε μεταξύ άλλων: το προσεχές διάστημα, αναμένουμε θετικές εξελίξεις σε ορισμένα θέματα όπως η παράταση της διάρκειας του μορατόριουμ που προβλέπει την αποφυγή ασκήσεων στα Διεθνή Ύδατα (ΔΥ) και στον Εναέριο Χώρο (ΕΧ) του Αιγαίου μεταξύ 15 Ιουνίου και 15 Σεπτεμβρίου.<br /><br />Το μήνυμα φαντάζει να έχει κυρίως αποδέκτες τις Βρυξέλλες και την άλλη πλευρά του Ατλαντικού καθώς αποσκοπεί στην δυτική οικονομική βοήθεια και την μείωση της πίεσης που ασκείται από τον Μενέντες και την ομάδα του προς την τουρκική πλευρά με προμετωπίδα την πώληση των F-16 και των κυτίων εκσυγχρονισμού τους. Για τους υπεραισιόδοξους της Αθήνας οι οποίοι εθελοτυφλούν για την προοπτική του απρόσμενου ανοίγματος της Άγκυρας, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι ο Ακάρ μας πούλησε «κοπανιστό αέρα» αφού την περίοδο από 15 Ιουνίου και μέχρι 15 Σεπτεμβρίου οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις (ΤΕΔ) ούτως ή άλλως διαχρονικά δεν πραγματοποιούν καμία άσκηση στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο. Ειδικότερα, η Διακλαδική Άσκηση «Efes» (Έφεσσος), οι Αεροναυτικές Ασκήσεις «Kararlılık» (Αποφασιστικότητα), «Mavi Vatan» (Γαλάζια Πατρίδα) και «Denizkurdu» (Θαλασσόλυκος), καθώς και οι Ασκήσεις Έρευνας-Διάσωσης (Ε-Δ) «Deniz Aslanı» (Θαλάσσιος Λέοντας) – «Anadolu Yıldızı» (Αστέρι της Ανατολής), πραγματοποιούνται πριν τα μέσα Ιουνίου και μετά τα τέλη Σεπτεμβρίου κάθε έτους και δεν υφίσταται καμία άλλη τουρκική άσκηση εντός αυτής της περιόδου.<br /><br />Επιπρόσθετα, ο γεωγραφικός προσδιορισμός του Χ. Ακάρ για το μορατόριουμ θα επηρεάσει αρνητικά τις εκπαιδευτικές δραστηριότητες των στρατιωτικών μας δυνάμεων επί των νήσων του Αιγαίου, ενώ η τουρκική Στρατιά του Αιγαίου θα μπορεί να ασκείται στο χερσαίο τμήμα της περιοχής ευθύνης της χωρίς να κάνει χρήση του ΕΧ και των ΔΥ του Αιγαίου.<br /><br />Τέλος, η πρόταση αυτή του Χ. Ακάρ βολεύει πολύ τις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις (ΤΕΔ) καθώς η καλοκαιρινή περίοδος είναι αναγκαία για την αποφόρτιση του στρατιωτικού προσωπικού αλλά και τη συντήρηση των μέσων λόγω της συμμετοχής του στρατεύματος στις περιοχές του σεισμού.<br /><br />Από την άλλη πλευρά, ο αρχισύμβουλος του Τούρκου Προέδρου Ι. Καλίν, σε συνέντευξή του στο φιλοκυβερνητικό «Anadolu» (Ανατολή), δήλωσε σχετικά με τα ελληνοτουρκικά: Υπάρχουν θέματα. Υπάρχει η ασφάλεια των συνόρων. Υπάρχει ο εναέριος χώρος. Υπάρχουν θέματα υφαλοκρηπίδας, υπάρχει το Λιμενικό, υπάρχουν οι διπλωματικές σχέσεις. Έχουμε πολλά θέματα φυσικά με την Ελλάδα. Η Τουρκία και η Ελλάδα να λύσουν τα προβλήματά τους μιλώντας απευθείας μεταξύ τους. Εάν προσπαθήσουμε να τα λύσουμε μέσω του Παρισιού, των Βρυξελλών, της Ουάσιγκτον, αυτό θα μας οδηγήσει σε αδιέξοδο υποστηρίζοντας παράλληλα ότι, σε αυτή την κατεύθυνση υπάρχει η βούληση τόσο από τον Τ. Ερντογάν όσο και από τον Κ. Μητσοτάκη.<br /><br />Δηλαδή ο σύμβουλος του Τούρκου Προέδρου έβαλε στο τραπέζι όλα τα θέματα και όχι μόνο της υφαλοκρηπίδας – ΑΟΖ που προβάλει η ελληνική πλευρά ενώ παράλληλα εξέφρασε την βούληση της Άγκυρας για ανάγκη επίλυσης των διαφορών αυτών μόνο με διάλογο και χωρίς την παρέμβαση άλλων χωρών σημειώνοντας ταυτόχρονα, ότι σε αυτό συμφωνούν Ερντογάν και Μητσοτάκης.<br /><br />Δηλωτικό των παραπάνω αποτελεί ο κυνισμός με τον οποίο εκφράστηκε ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Μ. Τσαβούσογλου, σε συνέντευξή του στο τουρκικό κανάλι «A Haber» (Α Χαμπέρ). Αυτός μεταξύ των άλλων αφού χαρακτήρισε την Ελλάδα ως την «σκληρή» πλευρά η οποία «κλιμακώνει τις εντάσεις» δήλωσε ότι, θα πρέπει να γίνει εκμετάλλευση του κλίματος προσέγγισης και να συζητηθούν ως πακέτο τα θέματα της αποστρατιωτικοποίησης, των νησιών με «αδιευκρίνιστο καθεστώς», των Χωρικών Υδάτων (ΧΥ) κλπ.<br /><br />Συμπερασματικά:<br /><br />Συμφωνούμε σε ένα μορατόριουμ το οποίο λειτουργεί εναντίον μας καθώς δεσμεύει την ελληνική πλευρά για αποφυγή ασκήσεων στο Αιγαίο ενώ οι Τούρκοι ούτως ή άλλως δεν πραγματοποιούν ασκήσεις την περίοδο αυτή σύμφωνα με τον ετήσιο προγραμματισμό εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων των ΤΕΔ.<br /><br />Αυτά για τα οποία η Άγκυρα μας πίεζε με πρωτοφανή τρόπο το περασμένο διάστημα και εμείς δεν ενδίδαμε, φαίνεται ότι το κατάφερε η «διπλωματία των σεισμών». Δηλαδή διμερή διάλογο για όλα τα θέματα όπως επιθυμούσε η Άγκυρα και όχι αυτό που φαίνεται ότι υποστηρίζει η ελληνική διπλωματία, δηλαδή επίλυση της μιας και μόνης υφιστάμενης διαφοράς, αυτής της υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ στο πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου και διεθνών Οργανισμών επιτρέποντας και τον παρεμβατικό ρόλο της Δύσης.<br /><br />Η Άγκυρα επιτυγχάνει τους στόχους της αναφορικά με την ατζέντα των θεμάτων που θέτει αλλά και τον τρόπο της διαπραγμάτευσης και μάλιστα όχι ως προϊόν της υβριδικής πίεσης που ασκούσε το προηγούμενο διάστημα αλλά απλώς εκμεταλλευόμενη τη «χείρα βοηθείας» που έτεινε προς την Αθήνα με αφορμή τους σεισμούς. Πρόκειται για εξέλιξη η οποία σημειώνεται με αρνητικό πρόσημο για την πλευρά μας καθώς η τουρκική πλευρά δεν δεσμεύεται για αποφυγή επιθετικότητας στο μέλλον, θέτει τις βάσεις για την απόκτηση των F-16 και των συλλογών εκσυγχρονισμού, ενώ παράλληλα διεκδικεί και την οικονομική βοήθεια της Δύσης.<br /><br />Το ερώτημα που προκύπτει είναι, τι ακριβώς κερδίζει η Αθήνα από την εξέλιξη αυτή για την επομένη των εκλογών και ποια είναι η ελληνική αντίδραση στις τοποθετήσεις Καλίν και Τσαβούσογλου οι οποίες αλλάζουν πολλά στο διπλωματικό πεδίο της ελληνοτουρκικής διαπραγμάτευσης ειδικότερα την γκρίζα περίοδο η οποία θα ακολουθήσει μετά τις εκλογές στην Τουρκία;<br /><br />Το επιχείρημα Ελλήνων υπηρεσιακών παραγόντων ότι έχει μειωθεί η ένταση στο Αιγαίο ως κέρδος από την πλευρά μας ακούγεται ως αστείο, αφού έτσι δεχόμαστε στην ουσία την εργαλειοποίηση της τουρκικής υβριδικής πίεσης.<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η κοροϊδία του Ακάρ, οι αλήθειες του Καλίν και ο κυνισμός του Τσαβούσογλου

Γράφει ο Λάζαρος Καμπουρίδης Αντιστράτηγος ε.α. Η «διπλωματία των σεισμών» όπως συνηθίζεται να αποκαλείται, φαίνεται ότι δημιούργησε νέες πρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Εθνική Ασφάλεια & ποιότητα ηγεσίας: Λίγο πριν πας να ψηφίσεις, ΣΚΕΨΟΥ και αυτό…

<img height="324" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2021/03/GREECE-TURKEY-SAT-790x400.jpg" width="723" /><br /><br />Γράφει ο <b>Αθανάσιος Πλατιάς*</b><br />Το διακύβευμα των εκλογών είναι η ποιότητα της πολιτικής ηγεσίας της χώρας σε μια περίοδο που το διεθνές σύστημα είναι σε αυξημένη ρευστότητα, τα ζητήματα διεθνούς ασφαλείας είναι οξυμένα από τους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς των μεγάλων δυνάμεων ενώ οι σχέσεις της χώρας με την Τουρκία είναι σε παρατεταμένη κρίση λόγω της ολοένα αυξανόμενης τουρκικής επιθετικότητας.<br /><br />Η σημασία της πολιτικής ηγεσίας είναι προφανής: δεν είναι τυχαίο ότι η ποιότητα της ηγεσίας θεωρείται ως συντελεστής ισχύος ενός κράτους – μαζί με παράγοντες όπως η γεωγραφία, ο πληθυσμός, η οικονομία και οι ένοπλες δυνάμεις. Η ηγεσία επενεργεί λοιπόν ως πολλαπλασιαστής (ή διαιρέτης) ισχύος. Η πολιτική ηγεσία είναι υπεύθυνη για την χάραξη της στρατηγικής εθνικής ασφαλείας κάθε χώρας και η επιλογή της στρατηγικής μπορεί να κάνει τη διαφορά μεταξύ επιτυχίας και αποτυχίας, μεταξύ νίκης και ήττας σε ενδεχόμενο πόλεμο.<br /><br />Αναφορικά με το μείζον ζήτημα της ελληνικής στρατηγικής εθνικής ασφαλείας που είναι η αντιμετώπιση του τουρκικού αναθεωρητισμού, φαίνεται ότι διαμορφώνονται δυο διαφορετικές προσεγγίσεις. Η επικρατούσα την τελευταία τετραετία προσέγγιση αναζητεί τους κατάλληλους τρόπους αποθάρρυνσης της Τουρκικής επιθετικότητας μέσω εξισορρόπησης και, μακροπρόθεσμα, ανάσχεσης του κινδύνου.<br /><br />Η εξισορρόπηση βασίζεται σε δυο πυλώνες: την αμυντική ενδυνάμωση μέσω ενός εξοπλιστικού προγράμματος που επιδιώκει τεχνολογική υπεροχή (δηλ. ποιοτική αντιστάθμιση του τουρκικού ποσοτικού πλεονεκτήματος) και την εμβάθυνση των αμυντικών σχέσεων με δυο μεγάλες δυνάμεις, όπως οι ΗΠΑ και η Γαλλία που θα μπορούσαν να προσφέρουν κορυφαία αμυντική τεχνολογία και ασπίδα προστασίας. Σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση η στρατηγική σταθερότητα στην περιοχή και η ειρηνική επίλυση των διαφορών μας με την Τουρκία θα καταστεί εφικτή μόνο μέσω μιας ισχυρής Ελλάδας που θα είναι σε θέση να ακυρώνει στην πράξη την τουρκική επιθετικότητα. Η στρατηγική αυτή θα μπορούσε να ονομαστεί «επιβολή της ειρήνης μέσω ισχύος» (Peace through strength).<br /><br />Η δεύτερη προσέγγιση θεωρεί ότι η στρατηγική της εξισορρόπησης είναι υψηλού κόστους λόγω των δαπανηρών εξοπλιστικών προγραμμάτων ενώ ταυτόχρονα δημιουργεί εξαρτήσεις της χώρας από τις μεγάλες δυνάμεις. Προτείνεται λοιπόν η μακροπρόθεσμη εκτόνωση του προβλήματος με την Τουρκία μέσω διπλωματικών πρωτοβουλιών δηλ. εποικοδομητική εμπλοκή (engagement) όπου η έμφαση βρίσκεται στην ενθάρρυνση της ευρωπαϊκής προοπτικής της γείτονος, στη σταδιακή εκτόνωση της επιθετικότητας μέσω συμβιβασμών, στροφή προς την ειρηνική επίλυση των διαφορών και, τελικά, οικοδόμηση κλίματος αυξανόμενης εμπιστοσύνης και συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών. Η στρατηγική αυτή θα μπορούσε να ονομαστεί ως στρατηγική σταδιακής «εξημέρωσης του θεριού».<br /><br />Κάθε μια από τις πιο πάνω στρατηγικές έχει διαφορετικό κόστος, αλλά και διαφορετικό ρίσκο, πράγμα που σημαίνει ότι η στρατηγική κάθε χώρας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την εκλογική διαδικασία και την επιλογή της πολιτικής ηγεσίας που θα αποφασίσει την κατανομή των (περιορισμένων) κρατικών πόρων λαμβάνοντας υπόψη το συνεπαγόμενο ρίσκο.<br /><br />Η στρατηγική της «εξισορρόπησης» έχει αυξημένο κόστος αλλά μειωμένο ρίσκο. Η εναλλακτική στρατηγική της «εποικοδομητικής εμπλοκής» προσφέρει ακριβώς το αντίθετο. Από εδώ προκύπτει η κρισιμότητα της επικείμενης επιλογής του εκλογικού σώματος για την ποιότητα της πολιτικής ηγεσίας που θα ιεραρχήσει τις προτεραιότητες, θα χαράξει την στρατηγική και θα χειριστεί τις επερχόμενες κρίσεις με την Τουρκία.<div><br /></div><b><i>*Καθηγητής Στρατηγικής – Κοσμήτορας της Σχολής Οικονομικών, Επιχειρηματικών και Διεθνών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πειραιώς</i></b><div><br /></div><div>πηγή<br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Εθνική Ασφάλεια & ποιότητα ηγεσίας: Λίγο πριν πας να ψηφίσεις, ΣΚΕΨΟΥ και αυτό…

Γράφει ο Αθανάσιος Πλατιάς* Το διακύβευμα των εκλογών είναι η ποιότητα της πολιτικής ηγεσίας της χώρας σε μια περίοδο που το διεθνές σύστημα...

Διαβάστε την συνέχεια

Εθνικό και συμμαχικό συμφέρον: παράλληλοι ή αντίθετοι δρόμοι;

<a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2022/12/LAMBROU-1-scaled.jpg"><img height="427" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2022/12/LAMBROU-1-scaled.jpg" width="738" /></a><br /><br />του <b>Ιωάννη Σ. Λάμπρου</b><br />Από την επομένη κιόλας της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, δημιουργήθηκε η πεποίθηση πως η εναντίωση της Ε.Ε. και της Ατλαντικής Συμμαχίας στις ενέργειες της Μόσχας συνιστά ένδειξη ανάλογης στάσης που, οι ίδιοι σύμμαχοι και εταίροι, θα υιοθετήσουν και σε μια πιθανή ελληνοτουρκική σύγκρουση.<br /><br />Τους τελευταίους μήνες, γινόμαστε μάρτυρες της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία και της παραβίασης του θεμελιωδέστερου κανόνα του διεθνούς δημοσίου δικαίου, αυτού του σεβασμού της εδαφικής ακεραιότητας και πολιτικής ανεξαρτησίας ανεξάρτητης χώρας, άνευ του οποίου δεν υφίσταται διακρατική τάξη.<br /><br />Οι παραπάνω συνθήκες δημιουργούν την πεποίθηση, σε αρκετούς αναλυτές και διπλωμάτες, πως η εναντίωση Ε.Ε. και ΝΑΤΟ στη ρωσική εισβολή συνιστά ένδειξη ανάλογης στάσης που, οι ίδιοι σύμμαχοι και εταίροι, θα υιοθετήσουν και σε μια πιθανή ελληνοτουρκική σύγκρουση (αποκλειομένου, φυσικά, του ενδεχομένου η Ελλάς να είναι επιτιθέμενη).<a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2022/12/LAMBROU-2.jpg"><img src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2022/12/LAMBROU-2.jpg" /></a> <div><br /></div><div>Σε αντίθεση με όσα συζητούνταν τις περασμένες δεκαετίες, αντικείμενο των σημερινών προβληματισμών δεν είναι το ζήτημα εναλλακτικού συμμαχικού πλαισίου, όπως παραπλανητικά απονομιμοποιείται κάθε προσπάθεια ειλικρινούς κριτικής της κρατούσας συμμαχικής ορθοδοξίας, αλλά η ενίσχυση του εθνικού στίγματος.<br /><br /><a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2022/12/LAMBROU-2-A.jpg"><img height="640" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2022/12/LAMBROU-2-A-779x1024.jpg" width="655" /></a><br /><br />Κυρίαρχη και μη αμφισβητούμενη η συστημική επιλογή της ελλαδικής ηγεσίας, τις τελευταίες δεκαετίες, να ταυτίζει μονοσήμαντα τις τύχες της χώρας με το ευρωατλαντικό πλαίσιο συμμαχιών (Ε.Ε. και ΝΑΤΟ) σε βαθμό, ώστε τα εθνικά συμφέροντα να ερμηνεύονται, αποκλειστικά, υπό το βορειοατλαντικό και κοινοτικό πρίσμα. Σε αυτό το πλαίσιο, οι συμμαχικές προτεραιότητες βαφτίζονται εθνικές με την Αθήνα να προβαίνει σε επανερμηνεία των δικών της συμφερόντων, ώστε τα τελευταία να συμμορφώνονται με τις ανησυχίες εταίρων και φίλων. Η ανάγκη, επί παραδείγματι, να περιοριστεί η ρωσική επιρροή στα Βαλκάνια, ώστε να διευκολυνθεί ακολούθως η είσοδος Αλβανίας και Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε. Η άνευ προϋποθέσεων στήριξη των Αθηνών στις χώρες αυτές εξυπηρετεί, κυρίως, συμμαχικά -πλην όμως όχι ελληνικά- συμφέροντα. Τουλάχιστον, όχι με τον τρόπο με τον οποίο πραγματοποιήθηκε η ένταξη και των δύο στο Βορειοατλαντικό Σύμφωνο. Η εφεκτική στάση δε συμμάχων και εταίρων, διαχρονικά, στις τουρκικές απειλές έναντι των Αθηνών συνοδεύεται από φιλικές νουθεσίες προς την Αθήνα να μην αποξενωθεί η Άγκυρα από την Ευρώπη.<br /><br />Δεν συζητείται, εδώ, το ζήτημα εναλλακτικού συμμαχικού πλαισίου, όπως παραπλανητικά απονομιμοποιείται κάθε προσπάθεια ειλικρινούς κριτικής της κρατούσας συμμαχικής ορθοδοξίας, αλλά ενίσχυση του εθνικού στίγματος στη χάραξη εθνικών στόχων και επιλογών, ώστε να μην ερμηνεύεται το εθνικό συμφέρον μέσα από συμμαχικές -άρα των ισχυρότερων κρατών- προτεραιότητες. Η έννοια της συμπόρευσης εθνικού, κοινοτικού και βορειοατλαντικού συμφέροντος υφίσταται, αλλά στην περίπτωση υπαρξιακών ζητημάτων ασφάλειας και επιβίωσης κυριαρχεί αποκλειστικά -πρέπει να κυριαρχεί- η εθνική διάσταση.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2022/12/LAMBROU-3.jpg"><img height="427" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2022/12/LAMBROU-3.jpg" width="640" /></a></div><div><i>Η Ελλάς μετέχει στο κοινό νόμισμα, αλλά το μικρό μέγεθος της οικονομίας της αντιστοιχεί μόλις στο 2,0117% του μετοχικού κεφαλαίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, οπότε η επιρροή της χώρας στη διαμόρφωση της κοινοτικής οικονομικής (και αγροτικής) πολιτικής είναι περιορισμένη.</i></div><div><br />Η έννοια του βορειοατλαντικού ή κοινοτικού συμφέροντος διαμορφώνεται υπό την κυρίαρχη επιρροή των ισχυρότερων κρατών. Η μετοχή των Αθηνών στις διαβουλεύσεις και η συνεισφορά της απηχεί τη μικρή αυτοδύναμη ισχύ της χώρας. Επί παραδείγματι, η Ελλάς μετέχει στο κοινό νόμισμα, το μικρό, όμως, μέγεθος της ελληνικής οικονομίας αντιστοιχεί μόλις στο 2,0117% του μετοχικού κεφαλαίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Συνεπώς, αυτή είναι και η επιρροή της χώρας στη διαμόρφωση της κοινοτικής οικονομικής (και αγροτικής) πολιτικής, η οποία τις περισσότερες φορές απηχεί ανησυχίες και ανάγκες των ισχυρότερων κρατών-μελών.<br /><br />Συνιστά πλάνη να θεωρείται ότι η έννοια του κοινοτικού συμφέροντος (για την περίπτωση του ΝΑΤΟ δεν γεννάται καν λόγος) δύναται να αποτελέσει υποκατάστατο του αντίστοιχου εθνικού. Μιας και το πρώτο αποτελεί συμβιβασμό του συνόλου των κρατών –και δη των πιο ισχυρών. Κράτη τα οποία, εξαιτίας των διαφορετικών ιστορικών βιωμάτων και εμπειριών, γεωγραφικής θέσης, οικονομικών σχέσεων, πολιτιστικής ιδιοπροσωπίας και ταυτότητας καθορίζουν κατά τρόπο διαφορετικό την εθνική στάση σε ζητήματα ασφάλειας.<br /><br />Όμως, ακόμα και αν υποστηριχθεί ότι υπάρχει ταύτιση σε σημαντικό βαθμό (και στον τομέα αυτό), η ταύτιση αυτή δεν βρίσκει εφαρμογή στην περίπτωση των Αθηνών και τη διαχρονική τουρκική απειλή που αντιμετωπίζει. Αυτό που διαφοροποιεί την περίπτωση της Αθήνας από τις λοιπές συμμαχικές χώρες στο ΝΑΤΟ είναι πως η απειλή για τη δική της ασφάλεια – απειλή υπαρκτή, βιωματική με ψηλαφητές αποδείξεις την εισβολή του 1974, εκατοντάδες δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων και casus belli που δεν έχει ανακληθεί και τεκμαίρεται από δομή δυνάμεων και εμμονή σε εκδοχές της ιστορίας επιβεβαιωτικές του αναθεωρητισμού – βρίσκεται εντός του συμμαχικού πλαισίου. Συνεπώς, οι διατάξεις του Βορειοατλαντικού Συμφώνου δεν καλύπτουν τις ελληνικές ανησυχίες, όπως δεν τις κάλυψαν οι πρόνοιες της ΔΕΕ.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2022/12/LAMBROU-4.jpg"><img height="360" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2022/12/LAMBROU-4.jpg" width="640" /></a>Αξίζει να επισημανθεί πως, σύμφωνα με το άρθρο 42 παρ. 7 της Ενοποιημένης Συνθήκης για την Ε.Ε., ενώ αναφέρεται ότι τα κράτη-μέλη οφείλουν να συνδράμουν έτερο κράτος-μέλος, που δέχεται ένοπλη επίθεση στο έδαφός του, εντούτοις η ανάληψη οποιασδήποτε δράσης θα είναι σύμφωνη τόσο με την ιδιαίτερη αμυντική πολιτική κάθε χώρας, όσο και με τις υποχρεώσεις της έναντι του πλαισίου του ΝΑΤΟ. Στη φωτογραφία, ο γ.γ. της Ατλαντικής Συμμαχίας Γ. Στόλτενμπεργκ και η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ουρ. φον ντερ Λάιεν.<br /><br />Σε πολλές άλλες περιπτώσεις, η έννοια του αντίπαλου-εχθρού ταυτίζεται με τη Μόσχα, μη μέλος των συμμαχιών. Η Άγκυρα είναι όμως μέλος του ΝΑΤΟ και από τη στιγμή κατά την οποία η Μόσχα, με δική της υπαιτιότητα, προσδιορίζεται από το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. ως η πλέον άμεση απειλή -περισσότερο και από την Κίνα ίσως- για το ευρωατλαντικό πλαίσιο συμμαχιών, τότε αυτό το τελευταίο θεωρεί τη στήριξη της Άγκυρας λίαν σημαντική. Σε βαθμό είτε να αγνοεί είτε να υποβαθμίζει τον τουρκικό αναθεωρητισμό σε απλή διμερή διαφορά δυνάμενη να επιλυθεί με λίγη καλή θέληση.<br /><br />Παράλληλα, αξίζει να επισημανθεί πως οι κοινοτικοί εταίροι αναγνωρίζουν την πρωτοκαθεδρία του ΝΑΤΟ σε ζητήματα ασφαλείας, ώστε το κοινοτικό συμφέρον να ταυτίζεται με το αντίστοιχο βορειοατλαντικό (όπου η συμμετοχή της Τουρκίας λόγω μεγέθους στρατού έχει βάρος) ή καλύτερα να οριοθετείται μονοσήμαντα από το τελευταίο. Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με το άρθρο 42 παρ. 7 της Ενοποιημένης Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ αναφέρεται ότι τα κράτη -μέλη οφείλουν να συνδράμουν έτερο κράτος-μέλος, που δέχεται ένοπλη επίθεση στο έδαφός του, εντούτοις η ανάληψη οποιασδήποτε δράσης σε μια τέτοια περίπτωση θα είναι σύμφωνη τόσο με την ιδιαίτερη αμυντική πολιτική κάθε χώρας αλλά και με τις υποχρεώσεις της έναντι του πλαισίου του ΝΑΤΟ. Το ΝΑΤΟ αποτελεί -και τούτο το τελευταίο διαλαμβάνεται ρητά– το «θεμέλιο της συλλογικής τους άμυνας και ο χώρος συζήτησης για την εφαρμογή της». Οι υποχρεώσεις έναντι του ΝΑΤΟ και το εκάστοτε πλαίσιο άσκησης αμυντικής πολιτικής κάθε χώρας αφήνουν, λοιπόν, σημαντικό περιθώριο στους κοινοτικούς εταίρους να σταθμίσουν τη στάση τους αναλόγως των συνθηκών και όχι να δράσουν άμεσα προς την κατεύθυνση της συνδρομής των Αθηνών.<br /><br />Οι επικρίσεις συμμάχων και εταίρων για κινήσεις της Άγκυρας, άλλωστε, αφορούν σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα τον Τούρκο πρόεδρο και όχι την Τουρκία και, φυσικά, ποτέ δεν υπάρχουν σχόλια και επισημάνσεις αναφορικά με τη διαχρονική τουρκική αναθεωρητική πολιτική. Τουναντίον, οι νουθεσίες για διμερή διάλογο -συνεπώς αποστασιοποίηση και τήρηση ουδέτερης θέσης- εκ μέρους τρίτων είναι συνεχείς. Οι παραπάνω νουθεσίες θα μεταμορφωθούν σε πιέσεις όταν η τουρκική ηγεσία, και ακόμα σαφέστερα η διάδοχη κατάσταση μετά τον κ. Ερντογάν, υιοθετήσει πιο συμφιλιωτικούς όρους με χώρες της Δύσης και υπό προϋποθέσεις (ενδεικτικά, αναφέρεται ο περιορισμός της παρουσίας στη Βόρειο Αφρική) αποστασιοποιηθεί, σταδιακά, από τη Μόσχα. Η δε συχνά αναφερόμενη συμμαχία των αυταρχικών καθεστώτων Μόσχας και Άγκυρας δεν διαθέτει ιδεολογικό υπόβαθρο (εργαλειοποιείται από κοινού η δυσφορία των δύο απέναντι σε χώρες της Δύσης, η κάθε μια έχοντας τους δικούς της λόγους) και η ήδη αμφίσημη τουρκική στάση αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο -βοηθούσης και μιας νέας διάδοχης κατάστασης στην Τουρκία- επαναπροσέγγισης με το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. με τις βλέψεις έναντι της Ελλάδος να παραμένουν ακέραιες.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2022/12/LAMBROU-5.jpg"><img src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2022/12/LAMBROU-5.jpg" /></a><i>Οι επικρίσεις συμμάχων και εταίρων για κινήσεις της Άγκυρας αφορούν, σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα, τον πρόεδρο Ρ.Τ. Ερντογάν (στη φωτογραφία, σε χειραψία με τον …Κύπριο πρόεδρο Ν. Αναστασιάδη κατά τη σύνοδο της ΕΠΚ στην Πράγα) και όχι την Τουρκία και, φυσικά, ποτέ δεν υπάρχουν σχόλια και επισημάνσεις αναφορικά με τη διαχρονική αναθεωρητική πολιτική της.</i><br /><br />Αποτελεί ολίσθημα, για την Αθήνα, να αναμένει αντίστοιχη κινητοποίηση και στήριξη σε περίπτωση ελληνοτουρκικής σύρραξης, ανάλογη με αυτή που παρέχουν Ε.Ε. και ΝΑΤΟ απέναντι στο Κίεβο. Η στήριξη αυτή έχει ως υπόβαθρο αιώνες καχυποψίας των λαών της Κεντρικής Ευρώπης απέναντι στη Μόσχα και σχεδόν οκτώ δεκαετίες ανοικτής αντιπαλότητας της τελευταίας με ισχυρές δυνάμεις της Ευρώπης και Βορείου Αμερικής. Επιπροσθέτως, η Άγκυρα δεν θα αποτολμήσει ανοικτή εισβολή, χωρίς τήρηση κάποιου προσχήματος, σε ελληνικά εδάφη, όπως έπραξε η Μόσχα. Οι συνθήκες, υπό τις οποίες θα εκτυλιχθεί μια ενδεχόμενη ελληνοτουρκική σύγκρουση, θα είναι αρκετά πιο αμφίσημες, ώστε να μην είναι σαφές και ξεκάθαρο προς τρίτους ποιος ήρξατο χειρών αδίκων. Κάτι τέτοιο θα προσφέρει και το σχετικό άλλοθι αποστασιοποίησης εταίρων και συμμάχων να ασκηθούν πιέσεις -ενώπιον της αναγκαιότητας αρραγούς μετώπου με τη Μόσχα- προς συνδιαλλαγή και διάλογο μεταξύ Αθηνών και Άγκυρας. Χωρίς να κατονομάζεται ο επιτιθέμενος, διότι κάτι τέτοιο θα αποτελούσε πρόσκομμα στην εξεύρεση λύσης…<br /><br />Δεκαετίες μονοσήμαντης και αταλάντευτης συμμαχικής νομιμοφροσύνης και η εγγενής τάση των Αθηνών, όπως σημειώθηκε πιο πάνω, να ορίζει το εθνικό συμφέρον αποκλειστικά υπό το πρίσμα του αντίστοιχου κοινοτικού και βορειοατλαντικού -μεταφέροντας τις ευθύνες διαχείρισης των ελληνοτουρκικών σε συμμάχους και εταίρους- έχουν περιορίσει τις επιλογές καθιστάμενη η Ελλάς απολύτως προβλέψιμη.<br /><br />Η Αθήνα, όμως, πρέπει να είναι η μόνη που θα καθορίσει ποια κράτη έχουν εχθρική στάση απέναντι της. Τούτο δεν παραχωρείται σε κανέναν τρίτο, ο οποίος, μέσα από την οπτική εξυπηρέτησης ιδίων συμφερόντων, θα παρουσιάσει ως εχθρό της Αθήνας μια άλλη, τρίτη χώρα. μεταβάλλοντας τις στρατηγικές προτεραιότητες της Ελλάδος.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2022/12/LAMBROU-6.jpg"><img height="400" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2022/12/LAMBROU-6.jpg" width="677" /></a><i>Οι συνθήκες, υπό τις οποίες θα εκτυλιχθεί μια ενδεχόμενη ελληνοτουρκική σύγκρουση, θα είναι αρκετά πιο αμφίσημες (για παράδειγμα, όπως η «επακούμβηση» της φρεγάτας «Λήμνος» με την τουρκική “Kemal Reis” τον Αύγουστο του 2020), ώστε να μην είναι σαφές και ξεκάθαρο προς τρίτους ποιος ήρξατο χειρών αδίκων και, κάτι τέτοιο, θα προσφέρει και το σχετικό άλλοθι αποστασιοποίησης εταίρων και συμμάχων.</i><br /><br />Η Τουρκία και οι, κατά περίπτωση συνοδοιπόροι της (Τίρανα, ισλαμιστές λαθρομετανάστες), συνιστούν την υπαρξιακή απειλή του Ελληνισμού. Καμία συμμαχική υποχρέωση δεν πρέπει να συσκοτίσει τη διαχρονική αυτή αλήθεια. Η Αθήνα, αποκλειστικά, ορίζει εχθρούς και φίλους. Τούτο δε, συνιστά βασική προϋπόθεση της πολιτικής της ανεξαρτησίας. Τυχόν παραχώρηση του καθορισμού εχθρικής ή φίλης χώρας σε τρίτο μέρος συνιστά παραίτηση από την άσκηση εκείνων των ενεργειών που προσιδιάζουν σε ανεξάρτητη χώρα.<br /><br />Η όποια διαφοροποίηση σε σχέση με την, έως τώρα, πορεία οφείλει να είναι συνειδητή και άρτια προετοιμασμένη. Αλλιώς η Αθήνα θα βρεθεί σε θέση ασφυξίας μεταξύ συμμάχων και Άγκυρας παραιτούμενη από κάθε φιλοδοξία διακριτής διεθνούς παρουσίας -παράλληλα με την κοινοτική και βορειοατλαντική της ιδιότητα- και εθνικού γεωπολιτικού στίγματος.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Εθνικό και συμμαχικό συμφέρον: παράλληλοι ή αντίθετοι δρόμοι;

του Ιωάννη Σ. Λάμπρου Από την επομένη κιόλας της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, δημιουργήθηκε η πεποίθηση πως η εναντίωση της Ε.Ε. και της ...

Διαβάστε την συνέχεια

«Η Ελλάδα, Πουέρτο Ρίκο των ΗΠΑ» κατά τους Τούρκους

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2022/05/biden_mitsotakis.png"><img height="382" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2022/05/biden_mitsotakis-696x415.png" width="712" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ο Δρ Δημ. Σταθακόπουλος σχολιάζει.</span></h3><div>Ο Δρ Δημήτρης Σταθακόπουλος, πάντα «βλέπει μπροστά» και πριν από την επίσκεψη του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ είχε κάνει τις εκτιμήσεις του. Στη προσωπική του σελίδα στο facebook, γράφει:<br /><br />Tην περασμένη Κυριακή 15 του μήνα, εν όψει του ταξιδιού του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ, είχα μια επικοινωνία μηνυμάτων με φίλους ( πχ Γιώργο Φίλη , Σταύρος Καράμπελας κ.ά , των οποίων επικαλούμαι τη μαρτυρία) όπου τους έλεγα ότι οι τρίτοι και δη η Τουρκία μας βλέπουν ως χώρα παράρτημα/ οιονεί χώρο των ΗΠΑ με τάσεις να γίνουμε σαν το Πουέρτο Ρίκο.<br />* αντίστοιχες τάσεις είχαμε το 1808 να μπούμε υπο Γαλλική επικυριαρχία και το 1825 υπό Αγγλική, πάντα για τον φόβο των Οθωμανών/ Τούρκων και Ιμπραήμ τότε.<br /><br /> Επειδή η Τουρκία έβγαλε σήμερα ανακοίνωση που μας παρομοιάζει ως 51η πολιτεία των ΗΠΑ ( sic ) , δημοσιοποιώ τα όσα έγραψα και ειλικρινά ” τρομάζω ” με το πόσο αντιλαμβάνομαι την τουρκική σκέψη , πριν καν αυτή εκδηλωθεί, θεωρώντας την πλήρως προβλέψιμη και όχι απρόβλεπτη όπως την έλεγαν οι περισσότεροι.<br /> Εν αναμονή και των δύο επισκέψεων Τσαβούσογλου και Καλίν στις ΗΠΑ , καθώς και την τύχη του veto στο ΝΑΤΟ , θα κάνω συνολική αποτίμηση στα τέλη Μαΐου.<br /><br /> Το σύστημα Πουέρτο Ρίκο και αυτά που έγραψα σε φίλους στις 15 Μαΐου παρακάτω:<br /><br /> Δεν δημοσιοποίησα τις σκέψεις μου για να μην θεωρηθώ υπερβολικός. Πλην όμως επαληθεύτηκα σήμερα.<br /><br />” Κυριακή 15 Μαϊου :<br />Όπου Πουέρτο Ρίκο βάλε το όνομα Ελλάδα και θα καταλάβεις πολλά:<br /><br />Το Πουέρτο Ρίκο βρίσκεται υπό την πολιτική και οικονομική κυριαρχία των ΗΠΑ. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από τον κυβερνήτη, ενώ η νομοθετική από τη γερουσία και τη βουλή. Ο κυβερνήτης και τα δύο νομοθετικά σώματα προκύπτουν με καθολική ψηφοφορία των κατοίκων και έχουν τετραετή θητεία. Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1952, που έγινε δεκτό από το Κογκρέσο των ΗΠΑ, το Πουέρτο Ρίκο είναι ελεύθερο κράτος ενωμένο με τις ΗΠΑ.</div><div><br />Οι κάτοικοί του έχουν την αμερικανική ιθαγένεια, αλλά δεν εκπροσωπούνται κανονικά στο κογκρέσο των ΗΠΑ, ούτε καταβάλλουν ομοσπονδιακούς φόρους.<br />Τον κυβερνήτη επικουρούν στο έργο του οι υπουργοί, οι οποίοι έχουν τη συγκατάθεση της Βουλής και της Γερουσίας. Ανά 4 χρόνια, εκλέγεται αντιπρόσωπος του Πουέρτο Ρίκο, ο οποίος δίχως δικαίωμα ψήφου εκπροσωπεί τους κατοίκους στο αμερικανικό κοινοβούλιο. Στην πολιτική ζωή της χώρας κυριαρχούν δύο μεγάλα κόμματα, που εκφράζουν αντίστοιχα και διαφορετικά ρεύματα της πορτορικανικής κοινωνίας, ως προς το ζήτημα των σχέσεων με τις ΗΠΑ. Πρόκειται για το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα, που υποστηρίζει το σημερινό καθεστώς της κοινοπολιτείας, και το Νέο Προοδευτικό Κόμμα, το οποίο τάσσεται υπέρ της πλήρους ενσωμάτωσης στις ΗΠΑ.</div><div><br />Μειοψηφική είναι η εκλογική παρουσία του Κόμματος για την Ανεξαρτησία του Πουέρτο Ρίκο, που όπως δηλώνει και ο τίτλος του συγκεντρώνει στους κόλπους του τους υποστηρικτές της ολοκληρωτικής αποδέσμευσης από τις ΗΠΑ.<br />Το καθεστώς του Πουέρτο Ρίκο έχει επιτρέψει στα νησιά που το συνιστούν να απολαμβάνουν κάποισ ευμάρεια σε σχέση με τα ανεξάρτητα κράτη στην ευρύτερη περιοχή της Καραϊβικής, αν και σε γενικές γραμμές το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων βρίσκεται συγκριτικά προς αυτό των ΗΠΑ σε χαμηλό επίπεδο.<br /><br />Εκλογές:<br /><br />Στο Πουέρτο Ρίκο διεξάγονται κάθε 4 χρόνια εκλογές για Κυβερνήτη και Κάτοικο Αρμοστή (εκλέγεται κάθε 4 έτη, τελευταία εκλογή το 2020). Εκλέγεται επίσης η Γερουσία και η Βουλή των Αντιπροσώπων.<br /><a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2022/05/FB_IMG_1652775582605.jpg"><img height="473" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2022/05/FB_IMG_1652775582605.jpg" width="678" /></a><br /><a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2022/05/FB_IMG_1652775591395.jpg"><img src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2022/05/FB_IMG_1652775591395.jpg" /></a></div><div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

«Η Ελλάδα, Πουέρτο Ρίκο των ΗΠΑ» κατά τους Τούρκους

Ο Δρ Δημ. Σταθακόπουλος σχολιάζει. Ο Δρ Δημήτρης Σταθακόπουλος, πάντα «βλέπει μπροστά» και πριν από την επίσκεψη του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ ε...

Διαβάστε την συνέχεια

Κερδισμένος ο «επιτήδειος ουδέτερος» & χαμένος ο «πιστός και προβλέψιμος»

<h3 style="text-align: left;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhT9qFG9nL3uV-EhFLZ-s2_08pcGLr9u1PNriVNnHlzR-eJHldEIi5_khz-r-qYcGNbwD08VPOn2gdPuE_AsbXjZYvPf8jLNh0WAYMopyBUW494ard3e53_nMQqEeVWoeCQy1KTjO2aY3qfMhKZgA_esY0b2lJc4qzOGEqZylBLXyfHiUeGicOyFmCG/s749/NATO-Erdogan..jpg"><img border="0" height="392" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhT9qFG9nL3uV-EhFLZ-s2_08pcGLr9u1PNriVNnHlzR-eJHldEIi5_khz-r-qYcGNbwD08VPOn2gdPuE_AsbXjZYvPf8jLNh0WAYMopyBUW494ard3e53_nMQqEeVWoeCQy1KTjO2aY3qfMhKZgA_esY0b2lJc4qzOGEqZylBLXyfHiUeGicOyFmCG/w747-h392/NATO-Erdogan..jpg" width="747" /></a></h3><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Πολλά έχουν ειπωθεί, πολλά έχουν γραφεί, αλλά το αποτέλεσμα μετράει: στο τέλος, κερδίζει η Τουρκία και η Ελλάδα χάνει.</span></h3>Τα τελευταία χρόνια η Τουρκία έχει χαρακτηριστεί ως απρόβλεπτη, ως χώρα που δεν ακολουθεί τη γραμμή του ΝΑΤΟ, ως χώρα που κάνει αυτό που εκείνη τη βολεύει, ασχέτως εάν με τον τρόπο αυτό πλήττονται τα συμφέροντα άλλων «συμμαχικών» χωρών. Γενικώς, η Τουρκία εξυπηρετεί μόνο τα δικά της συμφέροντα. Και καλά κάνει!<br /><br />Στην πιο πρόσφατη εξέλιξη του «αντάρτικου», η Τουρκία αρνήθηκε να συνταχθεί στην γραμμή του ΝΑΤΟ και να επιβάλλει κυρώσεις στη Ρωσία, αρνήθηκε να κλείσει τον εναέριο χώρο της για τα Ρωσικά αεροπλάνα και αρνήθηκε γενικώς να χαλάσει τις καλές της σχέσεις με τη Ρωσία, για χάρη της Ουκρανίας ή επειδή έτσι της ζήτησαν να κάνει οι «σύμμαχοί» της στο ΝΑΤΟ.<br /><br />Η Τουρκία, με την ουδετερότητα που τήρησε και τις ίσες αποστάσεις από την Ουκρανία και την Ρωσία, με τις οποίες διατηρεί πολύ καλές σχέσεις για διαφορετικούς λόγους, χαρακτηρίστηκε ως «επιτήδειος ουδέτερος», για ακόμη μία φορά.<br /><br />Χάρη στην επιτήδεια ουδετερότητά της, που εξυπηρετεί τα συμφέροντά της, κατάφερε να αναδειχθεί σε «διαπραγματευτή» και να δημιουργήσει τις βάσεις ώστε η Ουκρανία και η Ρωσία να βρεθούν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να ξεκινήσει μια προσπάθεια ειρηνευτικής διαδικασίας.<br /><br />Οι Δυτικές χώρες, αντί να καταδικάσουν την «ουδετερότητα» της Τουρκίας, έτρεξαν να την συγχαρούν για το επίτευγμα της συγκέντρωσης των δύο αντιπάλων χωρών στο ίδιο τραπέζι. Ομόφωνα, οι «σύμμαχοι» της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ, της έπλεξαν το εγκώμιο…<br /><br />Ταυτόχρονα, η Ελλάδα, που διαχρονικά υποτάσσεται στις διαταγές των «συμμάχων» της, έτρεξε να υποστηρίξει την Ουκρανία ακόμη και με αποστολή όπλων, τα οποία δήθεν ήταν «άχρηστα» γι’ αυτήν, καθώς ήταν Ρωσικής προέλευσης, ενώ κατέστρεψε με κάθε τρόπο τις σχέσεις της με την «κακιά» Ρωσία.<br /><br />Αλήθεια, πως θα μπορέσει ποτέ η Ελλάδα να αποκαταστήσει τις σχέσεις της με Ρωσία όταν τελειώσει ο πόλεμος; Πως θα ζητήσει ανταλλακτικά για τα Ρωσικά οπλικά συστήματα που διαθέτει; Πως θα ζητήσει από τους Ρώσους να επισκέπτονται την Ελλάδα τα καλοκαίρια; Πως θα πουλήσει τα γεωργικά της προϊόντα στη Ρωσική αγορά; Πως θα εξασφαλίσει το μέλλον των ομογενών που θα ζουν στην Ρωσική επικράτεια;<br /><br />Η τελευταία θετική εξέλιξη για την «επιτήδεια ουδέτερη» Τουρκία ήρθε από τις ΗΠΑ, οι οποίες ξέχασαν τους S-400 και τις κυρώσεις του νόμου CAATSA και άναψαν το πράσινο φως για την πώληση στην Τουρκία 40 καινούριων F-16 Viper και τον εκσυγχρονισμό άλλων 80 ή 100 στο ίδιο επίπεδο. Και στο βάθος, φαίνονται και τα 100 F-35 που μπήκαν στο ψυγείο λόγω S-400.<br /><br />Τι κέρδισε «ο πιστός και προβλέψιμος σύμμαχος» των ΗΠΑ, κατά δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη μέσα στον Λευκό Οίκο, επειδή συντάχθηκε πλήρως με τα συμφέροντα της συμμαχίας στην οποία ανήκει (το ΝΑΤΟ) παρότι θίχθηκαν ανεπανόρθωτα αυτή τη φορά τα Ελληνικά συμφέροντα σε σχέση με τη Ρωσία;<br /><br />Μήπως κέρδισε την δίκαιη οριοθέτηση της ΑΟΖ σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο;<br /><br />Μήπως κέρδισε την άρση του Τουρκικού casus belli;<br /><br />Μήπως αναγκάστηκε η Τουρκία να σταματήσει την αμφισβήτηση της Ελληνικής κυριαρχίας επί Ελληνικών εδαφών;<br /><br />Μήπως υπήρξε ακύρωση του παράλογου μνημονίου Τουρκίας – Λιβύης;<br /><br />Μήπως συμφωνήθηκε η αποχώρηση των Τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων από την Κύπρο, η οποία επανήλθε στην πριν την εισβολή κατάσταση;<br /><br />Μήπως οι ΝΑΤΟϊκοί ξεφτίλες θα επιβάλλουν κυρώσεις στην Τουρκία επειδή εισέβαλε το 1974 στην ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία και κατέχει παράνομα το 37% της επικράτειά της;<br /><br />Μήπως εγκρίθηκε η κατασκευή του αγωγού EastMed για την μεταφορά του φυσικού αερίου του Ισραήλ, της Κύπρου και της Αιγύπτου μέσω Ελλάδας στην Ευρώπη; Μάλλον οι ΗΠΑ ακυρώνουν τον EastMed…<br /><br />Μήπως κέρδισε την αντικατάσταση των πολύτιμων Ρωσικών οπλικών συστημάτων που διαθέτει με σύγχρονα δυτικά;<br /><br />Τι κέρδισε η Ελλάδα που συντάχθηκε για ακόμη μία φορά «με τη σωστή πλευρά της Ιστορίας;»<br /><br />Τι;<br /><br />Τον ήσυχο, το καλό, τον νομοταγή, δεν τον θυμάται κανείς και δεν τον λογαριάζει κανείς. Άσε που του ρίχνουν και καμιά σφαλιάρα για να μην πάρει αέρα...<br /><br />Αυτόν που όλοι θυμούνται, λογαριάζουν και φοβούνται, είναι ο άτακτος, ο απρόβλεπτος, ο μη δεδομένος, ο επιτήδειος.<br /><br />Μήπως είναι καιρός να αρχίσουν να μας φοβούνται, αντί να μας έχουν δεδομένους; Σίγουρα, πιο πολλά θε κερδίσουμε.<br /><br /><div><a href="http://cosmostatus.blogspot.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Κερδισμένος ο «επιτήδειος ουδέτερος» & χαμένος ο «πιστός και προβλέψιμος»

Πολλά έχουν ειπωθεί, πολλά έχουν γραφεί, αλλά το αποτέλεσμα μετράει: στο τέλος, κερδίζει η Τουρκία και η Ελλάδα χάνει. Τα τελευταία χρόνια η...

Διαβάστε την συνέχεια

Το «ανοικτό» παιχνίδι με Άραβες του Κόλπου και Αν. Μεσόγειο

<img src="https://media.liberal.gr/showthumb.aspx?maxsize=900&img=emirates_2.jpg" /><br /><br /><b>Νίκος Μελέτης</b><br />Καθησυχαστικά μηνύματα στέλνουν ΗΑΕ και Σ. Αραβία προς την Ελλάδα την επομένη της επαναπροσέγγισης τους με την Τουρκία ενώ οι ΗΠΑ λίγες ημέρες πριν από την επίσκεψη του πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη στην Ουάσιγκτον ενεργοποίησαν και πάλι σε υπουργικό επίπεδο το σχήμα συνεργασίας 3+1.<br /><br />Παρά την ανησυχία που έχει προκαλέσει η διαδικασία επαναπροσέγγισης της Τουρκίας με τα ΗΑΕ και την Σ. Αραβία για τις ενδεχόμενες συνέπειες στις σχέσεις των δυο αραβικών χωρών με την Ελλάδα, τόσο το Αμπού Ντάμπι όσο και το Ριάντ δείχνουν με κάθε τρόπο ότι δεν θέλουν να διαταραχθούν οι διμερείς σχέσεις.<br /><br />Η πρόσκληση προς τον Κ. Μητσοτάκη από τον πρίγκηπα διάδοχο των ΗΑΕ Μοχάμεντ Μπιν Ζαγιεντ Αλ Ναχιάν για την ολιγόωρη αλλά εξαιρετικά αποδοτική επίσκεψη στο Άμπου Ντάμπι και η προγραμματιζόμενη επίσκεψη στην Αθήνα του πρίγκηπα διαδόχου της Σ. Αραβίας Μοχάμεντ μπιν Σαλμαν, είναι δυο από τις πολλές κινήσεις που επιβεβαιώνουν ότι υπάρχει βάθος στην προσέγγιση της Ελλάδας με τις δυο χώρες η οποία σημειώθηκε τα τελευταία χρόνια. (ο MBS επρόκειτο να επισκεφθεί την Αθήνα στις 20 Μαΐου αλλά λόγω της ασθένειας του πατέρα του Βασιλιά της Σ. Αραβίας, ο χρόνος της επίσκεψης θα συμφωνηθεί δια της διπλωματικής οδού).<br /><br />Στο Αμπού Ντάμπι οι δυο ηγέτες παρέστησαν στην τελετή υπογραφής μιας σειράς διμερών συμφωνιών που καλύπτουν όλους τους τομείς και συγχρόνως σύμφωνα και με το ανακοινωθέν «εξέφρασαν εμπιστοσύνη στην ικανότητά τους να αντιμετωπίσουν μελλοντικές προκλήσεις με βάση την ισχύ της υπάρχουσας ευρείας και στέρεης εταιρικής σχέσης, η οποία συνεισφέρει στην αύξηση της αμοιβαίας ασφάλειας, σταθερότητας, οικονομικής ανάπτυξης και εμβληματικής συνεργασίας».<br /><br />Και δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα πραγματοποιεί επίσκεψη στα ΗΑΕ ο ΑΓΕΕΘΑ στρατηγός Κ. Φλώρος. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έδειξε η εμιρατιανή πλευρά για τη συμμετοχή σε προγράμματα στο πλαίσιο του “Repower EU”, όπου μέσω της Ελλάδας θα επενδύσουν στα ευρωπαϊκά προγράμματα, ενώ επίσης έδειξαν ενδιαφέρον για επενδύσεις στον ενεργειακό τομέα, στα Αιολικά αλλά ακόμη και στις έρευνες νοτίως της Κρήτης.<br /><br />Για την Ελλάδα παραμένει σημαντικό «κέρδος» το γεγονός ότι δεν άφησε τα τελευταία χρόνια ανεκμετάλλευτη την βαθιά κρίση στις σχέσεις της Τουρκίας με τις χώρες του Κόλπου και άνοιξε διαύλους με ΗΑΕ και Σ.Αραβία που στο παρελθόν δεν υπήρχαν και μάλιστα ειδικά με τα ΗΑΕ έχει υπάρξει και ισχυρό θεσμικό πλαίσιο με την Συμφωνία στρατηγικής σχέσης που είχε υπογράψει ο Κ. Μητσοτάκης σε προηγούμενη επίσκεψη του το 2020.<br /><br />Βεβαίως πέραν των σχέσεων στα ζητήματα της Ασφάλειας είναι εξαιρετικά σημαντικό να μετατρέψει η Αθήνα σε πράξη τα συνήθως μεγαλεπήβολα σχέδια για την οικονομική συνεργασίας και τις επενδύσεις ,και φαίνεται ότι σε πρώτη φάση με τα ΗΑΕ έγιναν χθες κάποια σημαντικά πρώτα βήματα.<br /><br />Η επαναπροσέγγιση της Τουρκίας με τις δυο χώρες του Κόλπου έχει ως αφετηρία κυρίως την αδυναμία του κ. Ερντογαν να κρατήσει ανοικτά όλα τα μέτωπα σε μια χρονιά που είναι προεκλογική για την Τουρκία και με την οικονομία να βρίσκεται σε δεινή θέση, όπου οι χώρες του Κόλπου προβάλουν ως πολύτιμοι επενδυτές ώστε να εισρεύσει στην Τουρκία ζεστό ξένο συνάλλαγμα.<br /><br />Αυτό είναι το βασικό κίνητρο για την Τουρκία και τον κ. Ερντογάν και αυτό οι Άραβες το γνωρίζουν καλά αναπτύσσοντας μια σχέση η οποία είναι επικερδής οικονομικά ,αλλά πολιτικά τουλάχιστον παραμένει η δυσπιστία γνωρίζοντας ότι ο κ. Ερντογάν εάν ορθοποδήσει και ξεπεράσει τον σκόπελο των εκλογών θα επιστρέψει με ακόμη μεγαλύτερη ορμή στην επεκτατική ηγεμονική πολιτική του η οποία εκ των πραγμάτων στρέφεται και εναντίον των Αράβων του Κόλπου που είναι οι μεγάλοι «αντίπαλοι» στον σουνιτικό κόσμο.<br /><br />Χθες όμως και η τηλεδιάσκεψη του σχήματος 3+1 σε υπουργικό επίπεδο με την συμμέτοχή των ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Α. Μπλινκεν, της Ελλάδας Ν. Δένδια,της Κύπρου Ι. Κασουλιδη και Γ. Λαπιντ του Ισραήλ , έστειλε ένα ισχυρό μήνυμα ότι αυτή η συνεργασία δεν ανακόπτεται λόγω των αντιρρήσεων της Τουρκίας αλλά αντιθέτως της δίνεται ώθηση καθώς πλέον αποτελεί ένα σημαντικό εργαλείο στην προσπάθεια για δημιουργία κλίματος ασφάλειας και σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο και εξασφάλισης πρόσθετων πηγών ενέργειας για την Ευρώπη.<br /><br />Στην τηλεδιάσκεψη διαπιστώθηκε για μια ακόμη φορά η διστακτικότητα των Αμερικανών να στηρίξουν συγκεκριμένα ενεργειακά έργα στην Ανατολική Μεσόγειο (εξάλλου είναι πρόσφατη η απόσυρση υποστήριξης του EAST MED από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ), όμως από την Ελλάδα και την Κύπρο προβλήθηκαν τόσο το θέμα του αγωγού όσο και της ηλεκτρικής διασύνδεσης με το Ισραήλ μέσω του EuroAsia Interconnector.<br /><br />Καθώς από την αμερικανική πλευρά υπάρχει διαρκώς έστω και χλιαρή πίεση για να δηλωθεί ότι το East Med Gas Forum στο οποίο συμμετέχουν σχεδόν όλες οι χώρες της περιοχής είναι ανοικτό και για την Τουρκία , ο Ν. Δένδιας τόνισε σύμφωνα με διπλωματικές πηγές υπό τον θεμελιώδη όρο, ότι τα συμμετέχοντα κράτη θα σεβαστούν το Διεθνές Δίκαιο, όπως το Δίκαιο της Θάλασσας, και βεβαίως τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, που απαγορεύει ρητά την απειλή ή τη χρήση βίας. Και ο Έλληνας υπουργός πρόσθεσε ότι στο πλαίσιο αυτό, η «απειλή χρήση βίας, ο αναθεωρητισμός, οι συνεχείς παραβιάσεις της κυριαρχίας άλλων κρατών, δεν μπορούν να αποτελέσουν βάση για την περιφερειακή συνεργασία».<br /><br />Παντως σε ότι αφορά τις ενεργειακές εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο είναι σημαντική η χθεσινή ανακοίνωση της ENERGEAN και του διευθύνοντα συμβούλου της Μάθιου Ρήγα για την ανακάλυψη εμπορικά εκμεταλλεύσιμου κοιτάσματος φυσικού αερίου, μεγέθους 8 δισ. κυβικών μέτρων σε βάθος νερού 1769 μέτρων στην ισραηλινή ΑΟΖ στην ερευνητική γεώτρηση «Αθηνά» σε μια νέα περιοχή που η εταιρεία έχει ονομάσει «Περιοχή Ολύμπου».<br /><br />Η Εταιρία μάλιστα στην ανακοίνωση της προδιαγράφει και τις οδούς αξιοποίησης του αερίου αυτού αναφέροντας τις «πωλήσεις φυσικού αερίου στην αγορά του Ισραήλ, ή εξαγωγές στην Αίγυπτο και άλλες περιφερειακές και ευρωπαϊκές αγορές μέσω αγωγών και LNG μέσω της Κύπρου ή/και της Αιγύπτου» ,επιλογές οι οποίες δεν συμπεριλαμβάνουν την επιλογή αγωγού προς Τουρκία όπως απαιτεί ο κ .Ερντογάν.<div><br /></div><div><a href="https://www.liberal.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Το «ανοικτό» παιχνίδι με Άραβες του Κόλπου και Αν. Μεσόγειο

Νίκος Μελέτης Καθησυχαστικά μηνύματα στέλνουν ΗΑΕ και Σ. Αραβία προς την Ελλάδα την επομένη της επαναπροσέγγισης τους με την Τουρκία ενώ οι ...

Διαβάστε την συνέχεια