Σε απόπειρα να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα έχει αποδυθεί ο υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, μετά το φιάσκο της κύρωσης του Τουρκολιβυκού Μνημονίου από τη Βουλή της Λιβύης. Για τις εξελίξεις το DP τοποθετήθηκε με κεντρική ανάρτηση. Όσο και να επιχειρείται αρμοδίως να μας πείσουν ότι οι σχέσεις με τη Λιβύη «τελούν υπό έλεγχο», η πραγματικότητα που εισπράττει ο μέσος πολίτης είναι διαφορετική.
Στα κοινωνικά δίκτυα αλιεύσαμε δύο πολύ σοβαρά σχόλια, τα οποία αποτυπώνουν αυτό τον εκνευρισμό έναντι των εξελίξεων. Καθότι προέρχονται από πρόσωπα με δημιουργική και ενδιαφέρουσα σκέψη στα ζητήματα εξωτερικής και διεθνούς πολιτικής αποφασίσαμε να τα θέσουμε υπόψη του κοινού του DP.
Το πρώτο θέτει μια διάσταση με την οποία εμείς δεν καταπιαστήκαμε με τη λεπτομέρεια που θα διαπιστώσετε. Αυτή της εργαλειοποίησης της παράνομης μετανάστευσης. γενικώς όμως προκύπτει, ότι η όλη υπόθεση μοιάζει με επανάληψη της υπόθεσης των σχέσεων της Ελλάδας με την τότε πΓΔΜ: Η χώρα που γέννησε έναν Θουκυδίδη δέχεται για δεύτερη φορά να της επιβάλλεται η θέληση μιας κατά τεκμήριο πιο αδύναμης χώρας.
Στη δεύτερη περίπτωση, η Ελλάδα εμφανίζεται για δεύτερη φορά ως εξαπατημένη κορασίδα, έννοια μη συμβατή με τις διεθνείς σχέσεις, τουλάχιστον στο μέτρο που η συζήτηση αφορά φυσιολογικές χώρες. Με τις υγείες μας λοιπόν…
Τεκμήριο αποτελεσματικότητας! (Χρήστος Ζιώγας – ακαδημαϊκός)
Απλή παράθεση γεγονότων και κυβερνητικών στοιχείων. Στις 15 Ιουλίου του 2025 ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών πραγματοποιεί επίσημη επίσκεψη στη Λιβύη με στόχο την επανεκκίνηση του διπλωματικού διαλόγου. Επισκέφθηκε τόσο την Τρίπολη, όσο και τη Βεγγάζη. Οι συνομιλίες με την κυβέρνηση της Δυτικής Λιβύης αφορούσαν το μεταναστευτικό και τις θαλάσσιες ζώνες.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της ελληνικής ακτοφυλακής το 2025 κατέφτασαν μέσω της «νότιας διαδρομής» από τη Λιβύη στην Κρήτη και την Γαύδο περίπου 19.948 άτομα, σημειώνοντας αύξηση περίπου 400% σε σύγκριση με τα 4.935 άτομα του 2024. Ακολούθως, ο Έλληνας υπουργός Μετανάστευσης δήλωσε τον Οκτώβριο του 2026 ότι τους προηγούμενους εννέα μήνες περίπου 19.000 μετανάστες έφτασαν από τη Λιβύη στην Κρήτη.
Σημερινή (χθεσινή) ανακοίνωση του λιβυκού κοινοβουλίου αναφέρει ότι η Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης ενέκρινε ομόφωνα τη θαλάσσια συμφωνία (τουρκολιβυκό μνημόνιο) με την Τουρκία, ανακαλώντας την αρνητική απόφαση που είχε λάβει το 2020.
Εύλογα προκύπτει μια αλληλουχία ερωτημάτων σχετικά με την χάραξη, την άσκηση και την αποτελεσματικότητα της εξωτερικής μας πολιτικής:
Πώς προσλαμβάνουμε μια αρνητική εξέλιξη που θίγει κυριαρχικά δικαιώματα και το εθνικό συμφέρον, τι λέμε σ’ αυτούς που την προκάλεσαν, τι μας λεν και τι εν τέλει καταλαβαίνουμε (και πράττουμε);
Αναμφίβολα, συνιστά εξαιρετικά ενδιαφέρουσα περιπτωσιολογική μελέτη για την ανάλυση εξωτερικής πολιτικής (FPA). Επί του παρόντας «βολευτείτε» με το τετριμμένο: Η συμφωνία δεν παράγει νομικά αποτελέσματα προς τρίτους!
Λογοδοσία και τα χάλια μας… (Χρήστος Κώτσιας – αναλυτής)
Στην περίπτωση της Λιβύης βγήκαν ξανά στην επιφάνεια οι διαχρονικές ελληνικές παθογένειες: έλλειψη πληροφόρησης, σχεδιασμού και ουσιαστικής παρουσίας. Ο ίδιος ο τότε ΥΠΕΞ, Νίκος Δένδιας, είχε πει ότι οι Λίβυοι μάς εξαπάτησαν: υπήρχαν πληροφορίες για το τουρκολιβυκό μνημόνιο, τους ρωτήσαμε, το διέψευσαν και τους πιστέψαμε.
Όταν η Ανατολική Λιβύη αποκήρυξε το μνημόνιο και αναζήτησε συνεργασία με την Ελλάδα, τι κάναμε; Πέρα από τις γνωστές συναντήσεις και τις «ξεναγήσεις» στη Βάρη, η Αθήνα κράτησε αποστάσεις από τον Χαφτάρ. Έχει αναφερθεί ότι ο τότε Αμερικανός πρέσβης Τζέφρι Πάιατ συμβούλευσε τον σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας, Θάνο Ντόκο, να αποφύγουμε την εμπλοκή. Ο Ντόκος, μάλιστα, είχε εκτιμήσει το 2020 ότι «οι μέρες του Χαφτάρ είναι μετρημένες».
Στο μεταξύ, η Τουρκία οικοδόμησε σχέσεις και επιρροή και στις δύο πλευρές. Κι εμείς; Θα λογοδοτήσει κανείς για τις επιλογές και τις παραλείψεις; Και όταν δοθούν άδειες σε τουρκικά ερευνητικά, με συνοδεία πολεμικών πλοίων, για έρευνες σε περιοχή που η Ελλάδα θεωρεί ότι εμπίπτει στην υφαλοκρηπίδα της νοτίως της Κρήτης, τι θα κάνουμε; Θα αντιδράσουμε έγκαιρα και ουσιαστικά ή θα επικαλούμαστε απλώς ότι «δεν υπάρχει διεθνές δίκαιο»
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου