Ελληνική ΑΟΖ: Η Λιβύη αμφισβητεί ανοιχτά την επήρεια της Κρήτης. Ανοίγει ξανά τη διαμάχη για θαλάσσιες ζώνες και υδρογονάνθρακες

<img height="113" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/06/Black-and-Red-Modern-Interview-Podcast-Youtube-Thumbnail-43-2-1068x601.png" width="772" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Νέα πρόκληση από τη Λιβύη για την Κρήτη και την ελληνική ΑΟΖ – Στο επίκεντρο τα ενεργειακά κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου.</span></h3>Η αντιπαράθεση Ελλάδας και Λιβύης για τις θαλάσσιες ζώνες στην Ανατολική Μεσόγειο επανέρχεται δυναμικά στο προσκήνιο, καθώς η Τρίπολη συνεχίζει να αμφισβητεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, υποστηρίζοντας ότι η Κρήτη δεν δικαιούται πλήρη επήρεια σε Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) και υφαλοκρηπίδα.<br /><br />Οι τελευταίες δηλώσεις του πρώην προέδρου της Εθνικής Εταιρείας Πετρελαίου της Λιβύης (NOC), Μουσταφά Σανάλα, καταδεικνύουν ότι το ζήτημα των θαλάσσιων συνόρων θεωρείται στρατηγικής σημασίας για τη Λιβύη, ιδιαίτερα σε μια περίοδο που οι ενεργειακές εξελίξεις στην περιοχή αποκτούν ολοένα μεγαλύτερη βαρύτητα.<div><br />Ο Σανάλα ζητά εθνική κινητοποίηση για τα θαλάσσια σύνορα<br /><br />Ο πρώην επικεφαλής της NOC προειδοποίησε ότι οποιαδήποτε καθυστέρηση ή αμέλεια στη διαχείριση των φακέλων που αφορούν τα θαλάσσια σύνορα της Λιβύης μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες για το μέλλον της χώρας.<br /><br />Για τον λόγο αυτό κάλεσε τις λιβυκές αρχές να προχωρήσουν σε πλήρη αναθεώρηση όλων των ιστορικών, νομικών και τεχνικών στοιχείων που σχετίζονται με τις θαλάσσιες διαφορές της χώρας με την Ελλάδα και τη Μάλτα.<br /><br />Παράλληλα, πρότεινε τη δημιουργία ειδικής εθνικής ομάδας εμπειρογνωμόνων, η οποία θα αναλάβει τη διαχείριση και υπεράσπιση των λιβυκών θέσεων σε κάθε μελλοντική διαπραγμάτευση.<br /><br />Η Κρήτη στο επίκεντρο της διαφωνίας<br /><br />Σύμφωνα με τον Σανάλα, το βασικό σημείο τριβής με την Ελλάδα αφορά τον τρόπο υπολογισμού των θαλάσσιων ορίων και κυρίως τον βαθμό επήρειας που πρέπει να έχουν τα ελληνικά νησιά.<br /><br />Ο ίδιος υποστήριξε ότι η αναγνώριση πλήρους θαλάσσιας επήρειας στην Κρήτη και στα νησιά νότια αυτής θα στερούσε από τη Λιβύη σημαντικές θαλάσσιες εκτάσεις με υψηλή οικονομική και γεωστρατηγική αξία.<br /><br />Η θέση αυτή συμπίπτει με τη διαχρονική λιβυκή επιχειρηματολογία, η οποία απορρίπτει την ελληνική προσέγγιση περί μέσης γραμμής και ίσης απόστασης μεταξύ των ακτών των δύο χωρών.<br />Τα ενεργειακά κοιτάσματα ανεβάζουν το γεωπολιτικό θερμόμετρο<br /><br />Ο Σανάλα συνέδεσε άμεσα το ζήτημα της οριοθέτησης με τις μεγάλες ενεργειακές προοπτικές της Ανατολικής Μεσογείου.<br /><br />Όπως επισήμανε, οι αμφισβητούμενες θαλάσσιες περιοχές ενδέχεται να κρύβουν σημαντικά αποθέματα φυσικού αερίου και πετρελαίου, τα οποία θα μπορούσαν να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο στην οικονομική ανάπτυξη της Λιβύης τις επόμενες δεκαετίες.<br /><br />Για τον λόγο αυτό ζήτησε την προετοιμασία ενός πλήρους νομικού και τεχνικού φακέλου, ο οποίος θα βασίζεται σε επίσημα έγγραφα, χάρτες, ιστορικά στοιχεία και αρχές του διεθνούς δικαίου πριν από οποιαδήποτε διαπραγμάτευση με την Ελλάδα ή τη Μάλτα.</div><div><br />Η Τρίπολη απορρίπτει τη μέση γραμμή<br /><br />Η Λιβύη εξακολουθεί να αμφισβητεί τη μέθοδο της μέσης γραμμής που εφαρμόζει η Ελλάδα για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών από τις ακτές της Κρήτης.<br /><br />Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια έχει αποστείλει επανειλημμένα ρηματικές διακοινώσεις προς τον ΟΗΕ, εκφράζοντας την αντίθεσή της στους ελληνικούς διαγωνισμούς για έρευνες υδρογονανθράκων σε περιοχές νότια της Κρήτης.<br /><br />Οι λιβυκές αξιώσεις επεκτείνονται σε θαλάσσιες ζώνες που η Αθήνα θεωρεί αναπόσπαστο μέρος της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ.</div><div><br />Η ελληνική απάντηση: Η Κρήτη έχει πλήρη δικαιώματα<br /><br />Από την πλευρά της, η Ελλάδα απορρίπτει κατηγορηματικά τις λιβυκές διεκδικήσεις, χαρακτηρίζοντάς τες νομικά αβάσιμες και αντίθετες προς το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας.<br /><br />Η Αθήνα υπογραμμίζει ότι η Κρήτη, ως μεγάλο κατοικημένο νησί με μόνιμο πληθυσμό και πλήρη οικονομική δραστηριότητα, διαθέτει πλήρη δικαιώματα σε ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα, όπως προβλέπει η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας.<br /><br />Επιπλέον, η ελληνική θέση ενισχύεται από τη συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ με την Αίγυπτο το 2020, η οποία βασίζεται στην αρχή της μέσης γραμμής και αναγνωρίζει την επήρεια των ελληνικών νησιών.<br />Μια κρίσιμη γεωπολιτική μάχη στην Ανατολική Μεσόγειο<br /><br />Παρά τις διαφωνίες, Αθήνα και Τρίπολη βρίσκονται σε διαδικασία διαλόγου με στόχο την εξεύρεση μιας κοινά αποδεκτής λύσης.<br /><br />Ωστόσο, η διαμάχη για τις θαλάσσιες ζώνες παραμένει ένα από τα πλέον σύνθετα γεωπολιτικά ζητήματα της Ανατολικής Μεσογείου, καθώς συνδέεται άμεσα με κυριαρχικά δικαιώματα, ενεργειακά κοιτάσματα, γεωστρατηγικά συμφέροντα και τον έλεγχο σημαντικών θαλάσσιων περιοχών.<br /><br />Με τις έρευνες υδρογονανθράκων να προχωρούν νότια της Κρήτης και το διεθνές ενδιαφέρον για την περιοχή να αυξάνεται, η υπόθεση της οριοθέτησης Ελλάδας – Λιβύης αναμένεται να παραμείνει στο επίκεντρο των εξελίξεων το επόμενο διάστημα.</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ελληνική ΑΟΖ: Η Λιβύη αμφισβητεί ανοιχτά την επήρεια της Κρήτης. Ανοίγει ξανά τη διαμάχη για θαλάσσιες ζώνες και υδρογονάνθρακες

Νέα πρόκληση από τη Λιβύη για την Κρήτη και την ελληνική ΑΟΖ – Στο επίκεντρο τα ενεργειακά κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου. Η αντιπαράθε...

Διαβάστε την συνέχεια

Υπουργοί με σακίδια επιβίωσης στην Γερμανία! Προετοιμάζονται σαν να περιμένουν τον Αρμαγεδδώνα.

<img src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-06/%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%B1%20%CF%83%CE%B1%CE%BA%CE%B9%CF%86%CE%B9%CE%B1.png?itok=fwt3KvsJ" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η Γερμανία προετοιμάζει τους πολίτες της για το τέλος της κανονικότητας</span></h3>Η εικόνα δεν είναι πια θεωρητική· είναι μια παγωμένη γροθιά στο στομάχι. Υπουργοί Εσωτερικών της Γερμανίας, αντί για κοστούμια και γραφεία, εμφανίζονται στις κάμερες κρατώντας σακίδια έκτακτης ανάγκης, γεμάτα φακούς, υπνόσακους και power banks. Δεν είναι σκηνικό από δυστοπική ταινία, αλλά η νέα, ζοφερή πραγματικότητα μιας χώρας που κάποτε πίστευε ότι η οικονομική της ισχύς ήταν αδιαπέραστη ασπίδα. Τώρα, η Γερμανία κοιτάζει κατάματα το σκοτάδι, προετοιμάζοντας τους πολίτες της για μια επερχόμενη καταιγίδα που θεωρεί αναπόφευκτη.<br /><br />Το μήνυμα είναι κρυστάλλινο: Η εποχή της αμέριμνης ηρεμίας έχει πεθάνει. Το Βερολίνο δεν ανησυχεί πια για υποθετικά σενάρια, αντιθέτως τρέμει για το ενδεχόμενο ενός ολοκληρωτικού μπλακάουτ, ενός καταστροφικού σαμποτάζ στις ζωτικές υποδομές της χώρας ή ενός υβριδικού πολέμου που θα γονατίσει την κοινωνία, όπως αναφέρει η Deutsche Welle, επικαλούμενη και σχετικό ρεπορτάζ του ZDF, οι υπουργοί φωτογραφήθηκαν με το σακίδιο που συστήνει η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Πολιτικής Προστασίας να διαθέτει κάθε γερμανικό νοικοκυριό.<div>  <br />«Επιχείρηση Γερμανία» και η επιστροφή στις σκοτεινές μέρες<br /><br />Η «Επιχείρηση Γερμανία για τους Πολίτες» (Operation Deutschland Zivil) δεν είναι απλό σχέδιο, είναι μια κραυγή αγωνίας για ετοιμότητα. Στρατός, κρατικές υπηρεσίες και απλοί πολίτες καλούνται να ενωθούν σε ένα δίκτυο άμυνας, λες και η χώρα προετοιμάζεται να αντέξει μια πολιορκία. Ο Υπουργός Άμυνας, Μπόρις Πιστόριους, δεν κρύβει την αλήθεια: η αφέλεια του μεταψυχροπολεμικού ονείρου τελείωσε. Οι κοινές ασκήσεις στρατού και πολιτών επανέρχονται ως η μόνη «ανθεκτική δομή» σε έναν κόσμο που έχει γίνει ξαφνικά αφιλόξενος.<br /><br />Σχολεία και καταφύγια: Η εκπαίδευση του φόβου<br /><br />Το δράμα δεν σταματά στους διαδρόμους της εξουσίας. Διεισδύει στις αίθουσες διδασκαλίας, όπου τα παιδιά μαθαίνουν πώς να επιβιώνουν από την επόμενη κρίση. Στο Αμβούργο, οι πρώτες βοήθειες είναι πλέον θέμα «επιβίωσης» και όχι απλό μάθημα. Ακόμα και το σχέδιο για τα «καταφύγια νέας γενιάς» —είτε πρόκειται για υπόγεια είτε για δωμάτια-«κλουβιά» χωρίς παράθυρα— μαρτυρά ότι η γερμανική ηγεσία έχει ήδη αποδεχτεί πως η ασφάλεια είναι πλέον μια πολυτέλεια του παρελθόντος.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/2026-06/%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%86%CF%85%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%B1.jpg"><img height="360" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/default/public/2026-06/%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%86%CF%85%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%B1.jpg?itok=sg4WjBUe" width="640" /></a><br /><br />Το ερώτημα που πλανιέται πάνω από τη Γερμανία του 2026 είναι τρομακτικό! Είναι αυτή η προετοιμασία μια λογική αντίδραση σε έναν κόσμο που καταρρέει, ή μήπως η ίδια η χώρα έχει εγκλωβιστεί σε μια δίνη φόβου, όπου η κοινωνία μαθαίνει να αναπνέει μόνο μέσα από τη σκιά της καταστροφής; Το σακίδιο της επιβίωσης δεν είναι πια ένα αξεσουάρ, είναι το σύμβολο μιας εποχής που ξεκινά και που κανείς δεν ξέρει πότε και πώς θα τελειώσει.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Υπουργοί με σακίδια επιβίωσης στην Γερμανία! Προετοιμάζονται σαν να περιμένουν τον Αρμαγεδδώνα.

Η Γερμανία προετοιμάζει τους πολίτες της για το τέλος της κανονικότητας Η εικόνα δεν είναι πια θεωρητική· είναι μια παγωμένη γροθιά στο στομ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τσίπρας σε άνοδο, Καρυστιανού σε κάμψη: Πώς αλλάζει ο χάρτης της αντιπολίτευσης.

<img height="133" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/karystianou-tsipras-768x511.jpg" width="753" /><br /><br /><b>Αφροδιτη Πανου</b><br />Η εκρηκτική είσοδος της ΕΛ.Α.Σ. αναδιατάσσει τον χώρο της Κεντροαριστεράς, ενώ η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» δείχνει να χάνει την αρχική της ορμή. Το νέο πολιτικό σκηνικό προκαλεί τριγμούς σε ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και ευρύτερη αντιπολίτευση.<br /><br />Η ταυτόχρονη εμφάνιση δύο νέων πολιτικών σχηματισμών, της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ.) του Αλέξη Τσίπρα και της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» της Μαρίας Καρυστιανού, θεωρήθηκε από πολλούς η αρχή μιας νέας εποχής για την ελληνική αντιπολίτευση.<br /><br />Λίγες εβδομάδες αργότερα, οι πρώτες δημοσκοπικές ενδείξεις δείχνουν ότι τα δύο εγχειρήματα ακολουθούν εντελώς διαφορετικές τροχιές.<br /><br />Η ΕΛ.Α.Σ. εμφανίζεται να καταγράφει σταθερή άνοδο, διεκδικώντας πλέον ρόλο βασικού αντιπάλου της Νέας Δημοκρατίας.<br /><br />Αντίθετα, η δυναμική της Μαρίας Καρυστιανού φαίνεται να υποχωρεί μετά το αρχικό κύμα δημοσιότητας που συνόδευσε την ίδρυση του κόμματός της.<div><br />Η δημοσκοπική πραγματικότητα μετά τον θόρυβο<br /><br />Για μήνες, η Μαρία Καρυστιανού αποτελούσε το πιο συζητημένο πολιτικό φαινόμενο εκτός κομματικού συστήματος.<br /><br />Οι μετρήσεις πρόθεσης ψήφου που πραγματοποιούνταν πριν από την επίσημη ίδρυση του κόμματός της κατέγραφαν εντυπωσιακές επιδόσεις.<br /><br />Σε ορισμένες περιπτώσεις το εγχείρημά της φερόταν να αγγίζει ακόμη και το 30% σε υποθετικά σενάρια.<br /><br />Η πραγματικότητα μετά την επίσημη κάθοδο αποδείχθηκε διαφορετική.<br /><br />Η μετάβαση από την κοινωνική απήχηση στην κομματική επιλογή αποδείχθηκε πολύ πιο δύσκολη από όσο έδειχναν οι αρχικές μετρήσεις.<br /><br />Η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» εξακολουθεί να διατηρεί σημαντική παρουσία, όμως οι πρώτες ενδείξεις δείχνουν ότι δεν μετατρέπει αυτόματα τη δημοφιλία της ιδρύτριάς της σε αντίστοιχη εκλογική δυναμική.</div><div><br />Το πλεονέκτημα της κυβερνησιμότητας<br /><br />Αντίθετα, ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται να αξιοποιεί ένα πλεονέκτημα που κανείς άλλος στον χώρο της αντιπολίτευσης δεν διαθέτει.<br /><br />Την εμπειρία της διακυβέρνησης.<br /><br />Για τους υποστηρικτές του αποτελεί πρώην πρωθυπουργό με αποδεδειγμένη ικανότητα άσκησης εξουσίας.<br /><br />Για τους επικριτές του παραμένει το πρόσωπο που συνδέθηκε με τις πιο δραματικές στιγμές της περιόδου των μνημονίων.<br /><br />Και στις δύο περιπτώσεις όμως, παραμένει πολιτικός με κυβερνητικό αποτύπωμα.<br /><br />Αυτό ακριβώς φαίνεται να του δίνει προβάδισμα απέναντι σε νεότερα πολιτικά εγχειρήματα που καλούνται να αποδείξουν ότι μπορούν να μετατραπούν από κινήσεις διαμαρτυρίας σε εναλλακτικές προτάσεις εξουσίας. </div><div><br />Το κενό που βρήκε ο Τσίπρας<br /><br />Στελέχη της ΕΛ.Α.Σ. υποστηρίζουν ότι η άνοδος του κόμματος δεν οφείλεται μόνο στη δυναμική του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα.<br /><br />Οφείλεται κυρίως στο πολιτικό κενό που έχει δημιουργηθεί στον χώρο της αντιπολίτευσης.<br /><br />Η αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να μετατραπεί σε πειστικό αντίπαλο της κυβέρνησης, η κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ και η αδυναμία συγκρότησης ενιαίου αντιπολιτευτικού μετώπου δημιούργησαν έναν πολιτικό χώρο που περίμενε να καλυφθεί.<br /><br />Η ΕΛ.Α.Σ. εμφανίζεται σήμερα ως ο βασικός διεκδικητής αυτού του χώρου.</div><div><br />Το μεγάλο πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ<br /><br />Οι μεγαλύτεροι κραδασμοί καταγράφονται στη Χαριλάου Τρικούπη.<br /><br />Για μήνες το ΠΑΣΟΚ θεωρούσε ότι η φυσική φθορά της κυβέρνησης θα το οδηγούσε σταδιακά στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.<br /><br />Η είσοδος του Αλέξη Τσίπρα άλλαξε τα δεδομένα.<br /><br />Οι δημοσκοπήσεις που φέρνουν την ΕΛ.Α.Σ. μπροστά από το ΠΑΣΟΚ δημιουργούν κλίμα εσωτερικής πίεσης.<br /><br />Παράλληλα, επανέρχονται στην επιφάνεια στρατηγικές διαφωνίες που προϋπήρχαν αλλά καλύπτονταν από την προοπτική ανόδου του κόμματος.<br /><br />Οι δημόσιες διαφοροποιήσεις κορυφαίων στελεχών δεν θεωρούνται πλέον μεμονωμένα περιστατικά.<br /><br />Αντιθέτως, πολλοί αναλυτές εκτιμούν ότι αντανακλούν διαφορετικές αντιλήψεις για το μέλλον της παράταξης.</div><div><br />Η Καρυστιανού και το όριο της διαμαρτυρίας<br /><br />Η περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού παραμένει πολιτικά ενδιαφέρουσα.<br /><br />Ωστόσο, η μετάβαση από τον ρόλο του κοινωνικού συμβόλου στον ρόλο του πολιτικού αρχηγού αποδεικνύεται δύσκολη.<br /><br />Οι πολιτικοί αντίπαλοί της υποστηρίζουν ότι το κόμμα της δεν έχει ακόμη παρουσιάσει ολοκληρωμένο πρόγραμμα, σαφή στελεχιακή δομή και συνεκτική πρόταση διακυβέρνησης.<br /><br />Παράλληλα, ορισμένες δημόσιες τοποθετήσεις της έχουν προκαλέσει αντιδράσεις σε τμήματα του προοδευτικού ακροατηρίου, περιορίζοντας την ικανότητά της να διευρύνει την επιρροή της.<br /><br />Αυτό δεν σημαίνει ότι το φαινόμενο Καρυστιανού έχει τελειώσει.<br /><br />Σημαίνει όμως ότι η πολιτική αγορά αρχίζει να αντιμετωπίζει το κόμμα της με πιο συμβατικούς εκλογικούς όρους και όχι ως έκτακτο κοινωνικό γεγονός. </div><div><br />Ένα νέο δίπολο διαμορφώνεται<br /><br />Το πιο σημαντικό στοιχείο των τελευταίων εβδομάδων είναι ότι η πολιτική συζήτηση μετατοπίζεται.<br /><br />Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, η αντιπαράθεση δεν αφορά μόνο τη Νέα Δημοκρατία και τους παραδοσιακούς αντιπάλους της.<br /><br />Η άνοδος της ΕΛ.Α.Σ. δημιουργεί τις προϋποθέσεις για ένα νέο πολιτικό δίπολο.<br /><br />Από τη μία ο Κυριάκος Μητσοτάκης.<br /><br />Από την άλλη ο Αλέξης Τσίπρας.<br /><br />Αυτό δεν σημαίνει ότι οι εκλογικές ισορροπίες έχουν ήδη κριθεί.<br /><br />Σημαίνει όμως ότι η επιστροφή του πρώην πρωθυπουργού έχει ήδη αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο οργανώνεται ο πολιτικός ανταγωνισμός.<br /><br />Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο πολιτικό γεγονός των τελευταίων μηνών.<br />Η ουσία των εξελίξεων<br /><br />Η πολιτική επιτυχία του Αλέξη Τσίπρα δεν οφείλεται μόνο στη δική του επανεμφάνιση.<br /><br />Οφείλεται κυρίως στην αδυναμία των υπόλοιπων δυνάμεων της αντιπολίτευσης να καλύψουν το κενό που δημιουργήθηκε απέναντι στην κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας.<br /><br />Αν η τάση αυτή συνεχιστεί, το ερώτημα των επόμενων μηνών δεν θα είναι αν η ΕΛ.Α.Σ. θα εδραιωθεί.<br /><br />Θα είναι αν μπορεί να μετατρέψει τη δημοσκοπική δυναμική σε πραγματική προοπτική εξουσίας και να αναδιαμορφώσει συνολικά τον πολιτικό χάρτη της χώρας.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τσίπρας σε άνοδο, Καρυστιανού σε κάμψη: Πώς αλλάζει ο χάρτης της αντιπολίτευσης.

Αφροδιτη Πανου Η εκρηκτική είσοδος της ΕΛ.Α.Σ. αναδιατάσσει τον χώρο της Κεντροαριστεράς, ενώ η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» δείχνει να χάνει ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ορμούζ σε Μπλόκο, Βαλίτσες για Ελβετία: Το Ιράν παίζει διπλό παιχνίδι με ΗΠΑ και Ισραήλ.

<img height="118" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/trump-9.jpg" width="756" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Η Τεχεράνη κλείνει τη σημαντικότερη ενεργειακή αρτηρία του κόσμου, ενώ ταυτόχρονα στέλνει διαπραγματευτές στην Ελβετία. Πίσω από τις αντιφατικές κινήσεις κρύβεται μια σύνθετη στρατηγική πίεσης, με φόντο το εύθραυστο MoU ΗΠΑ–Ιράν και την αυξανόμενη ένταση με το Ισραήλ.<br /><br /><br />Το Ιράν κλέινει το Ορμούζ, αλλά πάει Ελβετία για διαπραγματεύσεις<br /><br />Η Μέση Ανατολή εισέρχεται σε μια νέα φάση αβεβαιότητας, καθώς το Ιράν στέλνει δύο εντελώς διαφορετικά μηνύματα προς τη διεθνή κοινότητα.<br /><br />Από τη μία πλευρά, η Τεχεράνη ανακοίνωσε το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, του σημαντικότερου θαλάσσιου διαδρόμου μεταφοράς πετρελαίου στον κόσμο, επικαλούμενη τις ισραηλινές επιχειρήσεις στον νότιο Λίβανο και τις παραβιάσεις του πνεύματος της συμφωνίας αποκλιμάκωσης.<br /><br />Από την άλλη, αποστέλλει επίσημη αντιπροσωπεία στην Ελβετία για συνομιλίες με στόχο την εφαρμογή της ενδιάμεσης συμφωνίας που υπεγράφη πρόσφατα με τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Η αντίφαση είναι μόνο φαινομενική.<br /><br />Στην πραγματικότητα, το Ιράν επιχειρεί να διαπραγματευτεί από θέση ισχύος, διατηρώντας ταυτόχρονα ανοιχτή τη διπλωματική οδό.<br />Η στρατηγική των δύο ταχυτήτων<br /><br />Οι εξελίξεις των τελευταίων ωρών επιβεβαιώνουν ότι η Τεχεράνη ακολουθεί μια πολιτική «καρότου και μαστιγίου».<br /><br />Διπλωματία στη Γενεύη.<br /><br />Πίεση στο Ορμούζ.<br /><br />Η ιρανική ηγεσία επιδιώκει να διασφαλίσει ότι η Ουάσιγκτον θα τηρήσει τις δεσμεύσεις που απορρέουν από το Μνημόνιο Κατανόησης, ενώ παράλληλα υπενθυμίζει σε όλους ότι διαθέτει μέσα ικανά να προκαλέσουν παγκόσμιους οικονομικούς κραδασμούς.<br /><br />«Το ταξίδι αυτό αποσκοπεί ουσιαστικά στην παρακολούθηση της εφαρμογής των δεσμεύσεων της άλλης πλευράς», δήλωσε ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών Εσμαΐλ Μπαγκαεΐ.<br /><br />Η δήλωση αποκαλύπτει το βασικό πρόβλημα της συμφωνίας:<br /><br />Η υπογραφή υπήρξε.<br />Η εμπιστοσύνη όχι. <div><br />Το φάντασμα του Νετανιάχου πάνω από τη συμφωνία<br /><br />Στην Τεχεράνη υπάρχει διάχυτη η πεποίθηση ότι ο βασικός κίνδυνος για τη συμφωνία δεν βρίσκεται στην Ουάσιγκτον αλλά στο Τελ Αβίβ.<br /><br />Οι συνεχιζόμενες ισραηλινές επιχειρήσεις στον νότιο Λίβανο θεωρούνται από πολλούς Ιρανούς αξιωματούχους προσπάθεια υπονόμευσης της αποκλιμάκωσης που επιτεύχθηκε μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν.<br /><br />Η κυβέρνηση Νετανιάχου εξακολουθεί να αντιμετωπίζει με δυσπιστία κάθε συμφωνία που αφήνει άθικτο το ιρανικό καθεστώς και το πυραυλικό του πρόγραμμα.<br /><br />Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές της περιοχής, η Τεχεράνη θεωρεί ότι η συνέχιση των επιχειρήσεων της Χεζμπολάχ και η ισραηλινή απάντηση έχουν μετατραπεί σε πεδίο δοκιμασίας για τη βιωσιμότητα του MoU.<br /><br />Με απλά λόγια:<br /><br />Εάν το Ισραήλ συνεχίσει να κλιμακώνει, η συμφωνία κινδυνεύει να καταρρεύσει πριν καν εφαρμοστεί. </div><div><br />Το Ορμούζ ως όπλο παγκόσμιας εμβέλειας<br /><br />Η σοβαρότερη εξέλιξη αφορά ασφαλώς το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ.<br /><br />Περίπου το 20% της παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαίου και τεράστιες ποσότητες υγροποιημένου φυσικού αερίου διέρχονται από το στενό πέρασμα που συνδέει τον Περσικό Κόλπο με τις διεθνείς αγορές.<br /><br />Η απόφαση του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης να προειδοποιήσει εμπορικά πλοία να αποφεύγουν την περιοχή έχει ήδη προκαλέσει έντονη ανησυχία σε ενεργειακές αγορές, ασφαλιστικές εταιρείες και κυβερνήσεις.<br /><br />Το μήνυμα της Τεχεράνης είναι σαφές:<br /><br />Εάν η συμφωνία δεν εφαρμοστεί, το κόστος δεν θα είναι μόνο περιφερειακό. Θα είναι παγκόσμιο.<br /><br />Οι αναλυτές εκτιμούν ότι μια παρατεταμένη διακοπή της ναυσιπλοΐας θα μπορούσε να εκτοξεύσει τις τιμές του πετρελαίου, να αυξήσει τον πληθωρισμό διεθνώς και να προκαλέσει νέα κύματα οικονομικής αβεβαιότητας. </div><div><br />Η Ελβετία μετατρέπεται σε διπλωματικό κέντρο<br /><br />Την ίδια στιγμή, η μικρή ελβετική πόλη Μπούργκενστοκ μετατρέπεται στο επίκεντρο των πιο κρίσιμων διαβουλεύσεων για το μέλλον της Μέσης Ανατολής.<br /><br />Την Κυριακή αναμένεται να πραγματοποιηθούν τεχνικές συνομιλίες μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών με τη συμμετοχή διαμεσολαβητών από το Πακιστάν και το Κατάρ.<br /><br />Παράλληλα, πληροφορίες αναφέρουν ότι στην περιοχή βρίσκονται ήδη ανώτεροι αξιωματούχοι από πολλές χώρες της περιοχής, καθώς εξελίσσεται ένα πυκνό παρασκήνιο επαφών.<br /><br />Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζέι Ντι Βανς φέρεται να εξετάζει μετάβαση στην Ελβετία τις επόμενες ημέρες, γεγονός που υπογραμμίζει τη σημασία της διαδικασίας.<br /><br />Στην πραγματικότητα, η Ελβετία έχει μετατραπεί στον βασικό μηχανισμό επιτήρησης της συμφωνίας και πιθανώς στον χώρο όπου θα σχεδιαστεί η επόμενη, πιο μόνιμη φάση της. </div><div><br />Ρήγμα μεταξύ Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ<br /><br />Πίσω από τις εξελίξεις διαμορφώνεται και ένα δεύτερο μέτωπο.<br /><br />Οι σχέσεις Ηνωμένων Πολιτειών και Ισραήλ εμφανίζουν σημάδια έντασης που σπάνια γίνονται τόσο δημόσια.<br /><br />Η κριτική που δέχονται ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Τζέι Ντι Βανς από ισραηλινούς πολιτικούς κύκλους αποκαλύπτει βαθύτερες διαφωνίες σχετικά με τον τρόπο διαχείρισης του Ιράν και του Λιβάνου.<br /><br />Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, η Ουάσιγκτον δείχνει να δίνει προτεραιότητα στη σταθεροποίηση της περιοχής ακόμη κι αν αυτό συνεπάγεται συμβιβασμούς με την Τεχεράνη.<br /><br />Αντίθετα, η κυβέρνηση Νετανιάχου θεωρεί ότι η πίεση προς το Ιράν πρέπει να συνεχιστεί μέχρι την πλήρη στρατηγική αποδυνάμωσή του.<br /><br />Η απόσταση μεταξύ των δύο προσεγγίσεων μεγαλώνει.<br /><br />Και αυτό ενδέχεται να επηρεάσει ολόκληρη την περιφερειακή αρχιτεκτονική ασφαλείας.<br />Οι επόμενες 72 ώρες<br /><br />Όλα πλέον θα κριθούν στις συνομιλίες της Ελβετίας.<br /><br />Η παρουσία Ιρανών διαπραγματευτών δείχνει ότι η διπλωματική οδός παραμένει ζωντανή.<br /><br />Το κλείσιμο του Ορμούζ δείχνει ότι η πίεση παραμένει ενεργή.<br /><br />Η Τεχεράνη επιδιώκει να εμφανιστεί ταυτόχρονα ως υπεύθυνος συνομιλητής και ως περιφερειακή δύναμη που δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει τα ισχυρότερα γεωοικονομικά της εργαλεία.<br /><br />Η Ουάσιγκτον καλείται να αποδείξει ότι μπορεί να επιβάλει την εφαρμογή της συμφωνίας.<br /><br />Το Ισραήλ αποφασίζει αν θα προσαρμοστεί ή θα συνεχίσει τη δική του στρατηγική.<br /><br />Και οι αγορές παρακολουθούν με κομμένη την ανάσα.<br /><br />Γιατί αν η διπλωματία αποτύχει, το Ορμούζ μπορεί να μετατραπεί από διαπραγματευτικό χαρτί σε πυροκροτητή μιας νέας παγκόσμιας ενεργειακής κρίσης.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ορμούζ σε Μπλόκο, Βαλίτσες για Ελβετία: Το Ιράν παίζει διπλό παιχνίδι με ΗΠΑ και Ισραήλ.

Βασιλης Διαμαντακος Η Τεχεράνη κλείνει τη σημαντικότερη ενεργειακή αρτηρία του κόσμου, ενώ ταυτόχρονα στέλνει διαπραγματευτές στην Ελβετία. ...

Διαβάστε την συνέχεια

<img height="134" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/iran-1-3-768x513.jpg" width="760" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Από «διπλωματικός κομπάρσος» σε βασικό παίκτη των συνομιλιών Ουάσιγκτον–Τεχεράνης. Πόσο βιώσιμο είναι το νέο γεωπολιτικό κεφάλαιο που ανοίγει το Ισλαμαμπάντ ανάμεσα σε ΗΠΑ, Ιράν, Κόλπο και Κίνα;<br /><br />Μετά τη συμφωνία ΗΠΑ–Ιράν: Μπορεί το Πακιστάν να παραμείνει ο νέος μεσολαβητής της Μέσης Ανατολής;<br /><br />Οι συνομιλίες που ξεκίνησαν σήμερα στο Μπούργκενστοκ της Ελβετίας μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν επιβεβαιώνουν μια εξέλιξη που πριν από λίγους μήνες φαινόταν αδιανόητη: το Πακιστάν έχει μετατραπεί σε έναν από τους βασικούς διαμεσολαβητές της μεγαλύτερης γεωπολιτικής κρίσης στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Η παρουσία του πρωθυπουργού Σεχμπάζ Σαρίφ και του αρχηγού των πακιστανικών ενόπλων δυνάμεων Ασίμ Μουνίρ στις διαδικασίες που οδήγησαν στο μνημόνιο κατανόησης μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης δεν ήταν συμβολική. Αντιθέτως, το Ισλαμαμπάντ λειτούργησε ως ο βασικός δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ των δύο πλευρών σε μια περίοδο κατά την οποία οι παραδοσιακοί μεσολαβητές, όπως το Ομάν, είχαν περιορισμένη επιρροή.<div><br />Η διπλωματική αναβάθμιση του Πακιστάν<br /><br />Το Πακιστάν κατάφερε να αξιοποιήσει ένα μοναδικό πλεονέκτημα: διατηρεί λειτουργικές σχέσεις τόσο με το Ιράν όσο και με τις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ παράλληλα συνομιλεί στενά με τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, την Τουρκία και την Κίνα. Αυτή η πολυδιάστατη διπλωματική θέση το κατέστησε σχεδόν αναντικατάστατο στη διαδικασία αποκλιμάκωσης.<br /><br />Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ντόναλντ Τραμπ αναγνώρισε δημόσια τον ρόλο του Πακιστάν στις προσπάθειες που οδήγησαν στο MoU με το Ιράν, ενώ ο ίδιος ο Σαρίφ ήταν από τους πρώτους που ανακοίνωσαν τη συμφωνία. </div><div><br />Γιατί η αποστολή γίνεται τώρα πιο δύσκολη<br /><br />Το μεγάλο ερώτημα είναι αν το Πακιστάν μπορεί να διατηρήσει αυτόν τον ρόλο καθώς οι διαπραγματεύσεις εισέρχονται στην πιο δύσκολη φάση τους.<br /><br />Η προσωρινή εκεχειρία έχει ήδη δεχθεί σοβαρές πιέσεις από τις ισραηλινές επιχειρήσεις στον Λίβανο, τις συγκρούσεις με τη Χεζμπολάχ και τη νέα ένταση γύρω από τα Στενά του Ορμούζ. Το Ιράν κατηγορεί το Ισραήλ για παραβίαση της συμφωνίας και χρησιμοποιεί το Ορμούζ ως μέσο πίεσης προς τη Δύση.<br /><br />Αυτό σημαίνει ότι το Πακιστάν καλείται πλέον να διαχειριστεί όχι μόνο τις αμερικανοϊρανικές διαφορές αλλά και τις ευρύτερες περιφερειακές αντιθέσεις που απειλούν να τινάξουν στον αέρα τη διαδικασία.<br />Το προσωπικό στοίχημα του στρατηγού Μουνίρ<br /><br />Πίσω από την πακιστανική διπλωματική αντεπίθεση βρίσκεται σε μεγάλο βαθμό ο στρατάρχης Ασίμ Μουνίρ.<br /><br />Από το ξέσπασμα της κρίσης, ο ισχυρός άνδρας του πακιστανικού στρατού επένδυσε σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο στις σχέσεις με την Ουάσιγκτον, αποκτώντας άμεση πρόσβαση στον Λευκό Οίκο και προσωπικά στον Τραμπ. Η επιτυχία ή αποτυχία της ειρηνευτικής διαδικασίας θα επηρεάσει άμεσα και τη δική του διεθνή εικόνα.</div><div><br />Τα οφέλη για το Ισλαμαμπάντ<br /><br />Για το Πακιστάν, ο ρόλος του μεσολαβητή προσφέρει σημαντικά στρατηγικά κέρδη:Αναβάθμιση της διεθνούς του εικόνας.<br />Βελτίωση των σχέσεων με τις ΗΠΑ.<br />Ενίσχυση των δεσμών με τις χώρες του Κόλπου.<br />Πρόσβαση σε νέες επενδύσεις και ενεργειακές συμφωνίες.<br />Εδραίωση της εικόνας του ως περιφερειακής δύναμης σταθερότητας.</div><div><br />Οι κίνδυνοι<br /><br />Ωστόσο, όσο περισσότερο εμπλέκεται τόσο μεγαλύτερο γίνεται και το ρίσκο.<br /><br />Εάν οι συνομιλίες αποτύχουν, εάν το Ορμούζ παραμείνει κλειστό ή εάν ο πόλεμος Ισραήλ–Χεζμπολάχ κλιμακωθεί εκ νέου, το Πακιστάν κινδυνεύει να βρεθεί εκτεθειμένο απέναντι σε όλες τις πλευρές. Αναλυτές προειδοποιούν ήδη ότι η υπερβολική επένδυση στον ρόλο του διαμεσολαβητή μπορεί να αποδειχθεί δίκοπο μαχαίρι.</div><div><br />Η μεγάλη εικόνα<br /><br />Οι συνομιλίες της Ελβετίας ίσως καθορίσουν όχι μόνο το μέλλον των σχέσεων ΗΠΑ–Ιράν αλλά και το αν το Πακιστάν θα καθιερωθεί ως μόνιμος γεωπολιτικός «μεσάζων» της νέας Μέσης Ανατολής.<br /><br />Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, το Ισλαμαμπάντ δεν βρίσκεται στο περιθώριο των εξελίξεων. Βρίσκεται στο κέντρο τους. Το ερώτημα είναι αν διαθέτει την επιρροή, τους πόρους και κυρίως την αντοχή για να παραμείνει εκεί όταν αρχίσουν οι πραγματικά δύσκολες διαπραγματεύσεις.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Βασιλης Διαμαντακος  Από «διπλωματικός κομπάρσος» σε βασικό παίκτη των συνομιλιών Ουάσιγκτον–Τεχεράνης. Πόσο βιώσιμο είναι το νέο γεωπολιτικ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα 300 δισ. που διχάζουν τη Δύση: Η συμφωνία ΗΠΑ–Ιράν ανοίγει πόλεμο για την ανοικοδόμηση της Τεχεράνης.

<img src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/iran-12-1-768x432.jpg" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Το αμφιλεγόμενο ταμείο των 300 δισ. δολαρίων βρίσκεται στο επίκεντρο των διαπραγματεύσεων ΗΠΑ–Ιράν. Ποιος θα πληρώσει, ποιος θα κερδίσει και γιατί η συμφωνία προκαλεί ήδη πολιτική θύελλα στην Ουάσιγκτον και τον Κόλπο.<br /><br />Τα 300 δισ. που διχάζουν τη Δύση: Η συμφωνία ΗΠΑ–Ιράν ανοίγει πόλεμο για την ανοικοδόμηση της Τεχεράνης<br /><br />Ενώ οι συνομιλίες μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν συνεχίζονται στην Ελβετία, το πιο αμφιλεγόμενο σημείο της συμφωνίας δεν αφορά ούτε τα πυρηνικά ούτε τα Στενά του Ορμούζ. Αφορά τα χρήματα.<br /><br />Συγκεκριμένα, ένα προβλεπόμενο επενδυτικό και αναπτυξιακό πακέτο ύψους τουλάχιστον 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων που περιλαμβάνεται στο πλαίσιο του μνημονίου κατανόησης μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης και το οποίο έχει ήδη εξελιχθεί σε πολιτικό και γεωπολιτικό πεδίο σύγκρουσης.<div><br />Τι προβλέπει η συμφωνία<br /><br />Σύμφωνα με το κείμενο του MoU, οι Ηνωμένες Πολιτείες αναλαμβάνουν μαζί με περιφερειακούς εταίρους να διαμορφώσουν ένα σχέδιο ύψους τουλάχιστον 300 δισ. δολαρίων για την ανοικοδόμηση και οικονομική ανάπτυξη του Ιράν. Το τελικό μοντέλο χρηματοδότησης θα πρέπει να συμφωνηθεί εντός της μεταβατικής περιόδου των 60 ημερών.<br /><br />Παράλληλα, η συμφωνία προβλέπει:</div><div>σταδιακή άρση κυρώσεων,<br />επαναφορά των ιρανικών εξαγωγών πετρελαίου,<br />πρόσβαση της Τεχεράνης σε παγωμένα περιουσιακά στοιχεία,<br />επαναλειτουργία του Ορμούζ,<br />και διαπραγματεύσεις για το μέλλον του πυρηνικού προγράμματος.<br />Το μεγάλο ερώτημα: Ποιος θα πληρώσει;<br /><br />Εδώ ακριβώς ξεκινά η διαμάχη.<br /><br />Αμερικανοί αξιωματούχοι επιμένουν ότι τα χρήματα δεν θα προέλθουν από τον αμερικανικό προϋπολογισμό αλλά κυρίως από ιδιωτικά κεφάλαια και επενδυτικά σχήματα χωρών του Κόλπου. Ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς έχει δηλώσει ότι η χρηματοδότηση θα ενεργοποιηθεί μόνο εφόσον το Ιράν συμμορφωθεί πλήρως με τις δεσμεύσεις του για τα πυρηνικά και την περιφερειακή ασφάλεια.<br /><br />Ωστόσο, ούτε οι αραβικές μοναρχίες δείχνουν ιδιαίτερα πρόθυμες να αναλάβουν το κόστος της ανοικοδόμησης μιας χώρας που βρισκόταν απέναντί τους για δεκαετίες. Αναλυτές στον Κόλπο εκτιμούν ότι Σαουδική Αραβία, ΗΑΕ και Κατάρ αντιμετωπίζουν με μεγάλη επιφυλακτικότητα το σχέδιο. </div><div><br />Η οπτική της Τεχεράνης<br /><br />Στο Ιράν η συμφωνία παρουσιάζεται ως στρατηγική νίκη.<br /><br />Ο πρόεδρος της ιρανικής Βουλής Μοχαμάντ Μπαγέρ Γκαλιμπάφ υποστήριξε ότι το πακέτο των 300 δισ. αποτελεί ουσιαστικά μια έμμεση μορφή αποζημίωσης για τις ζημιές που προκάλεσε ο πόλεμος, ακόμη και αν η σχετική διατύπωση αποφεύγεται στο τελικό κείμενο.<br /><br />Η Τεχεράνη είχε αρχικά ζητήσει περίπου 400 δισ. δολάρια σε αποζημιώσεις, αίτημα που απορρίφθηκε από την Ουάσιγκτον. Η δημιουργία του επενδυτικού ταμείου αποτέλεσε τον συμβιβασμό που επέτρεψε τη συνέχιση των συνομιλιών.<br /><br />Στην Ουάσιγκτον το θέμα έχει ήδη εξελιχθεί σε εσωτερικό πολιτικό πόλεμο.<br /><br />Ρεπουμπλικανοί γερουσιαστές κατηγορούν τον Τραμπ ότι παραχωρεί υπερβολικά ανταλλάγματα στην Τεχεράνη χωρίς να έχει εξασφαλίσει οριστική εγκατάλειψη του πυρηνικού προγράμματος. Από την άλλη πλευρά, ο Λευκός Οίκος υποστηρίζει ότι η οικονομική ενσωμάτωση του Ιράν αποτελεί το ισχυρότερο κίνητρο για τη διατήρηση της ειρήνης.<br /><br />Το γεγονός ότι η πλήρης εφαρμογή της συμφωνίας συνδέεται με μελλοντικές διαπραγματεύσεις και όχι με άμεσες δεσμεύσεις έχει ενισχύσει τις αντιδράσεις.<br />Η μεγάλη γεωπολιτική εικόνα<br /><br />Πέρα από την πολιτική αντιπαράθεση, το πραγματικό διακύβευμα είναι αν το Ιράν μπορεί να επιστρέψει στην παγκόσμια οικονομία.<br /><br />Η πρόσβαση σε επενδύσεις, η άρση κυρώσεων και η επαναφορά των πετρελαϊκών εξαγωγών θα μπορούσαν να μεταμορφώσουν την ιρανική οικονομία ύστερα από χρόνια απομόνωσης. Από την άλλη πλευρά, οι επικριτές της συμφωνίας προειδοποιούν ότι η Τεχεράνη μπορεί να αξιοποιήσει τους νέους οικονομικούς πόρους χωρίς να αλλάξει ουσιαστικά τη συμπεριφορά της στην περιοχή.<br />Το πραγματικό στοίχημα<br /><br />Το πακέτο των 300 δισ. δεν είναι απλώς ένα πρόγραμμα ανοικοδόμησης. Είναι το οικονομικό θεμέλιο πάνω στο οποίο επιχειρεί να χτιστεί ολόκληρη η νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Αν η συμφωνία επιβιώσει, θα αποτελέσει μία από τις μεγαλύτερες οικονομικές και γεωπολιτικές αναδιατάξεις της τελευταίας δεκαετίας. Αν αποτύχει, τα 300 δισ. θα μείνουν στην ιστορία ως η πιο αμφιλεγόμενη υπόσχεση μιας ειρήνης που δεν ήρθε ποτέ.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τα 300 δισ. που διχάζουν τη Δύση: Η συμφωνία ΗΠΑ–Ιράν ανοίγει πόλεμο για την ανοικοδόμηση της Τεχεράνης.

Βασιλης Διαμαντακος  Το αμφιλεγόμενο ταμείο των 300 δισ. δολαρίων βρίσκεται στο επίκεντρο των διαπραγματεύσεων ΗΠΑ–Ιράν. Ποιος θα πληρώσει, ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ορμούζ, Λίβανος και Ελβετία: ΗΠΑ και Ιράν στην πρώτη μεγάλη δοκιμασία μετά την εκεχειρία.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/06/USA-IRAN-TALKS.jpg"><img height="133" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/06/USA-IRAN-TALKS-696x464.jpg" width="753" /></a><br /><br />Η εκεχειρία ΗΠΑ–Ιράν μπαίνει στην πιο κρίσιμη φάση της πριν ακόμη αρχίσει ουσιαστικά να εφαρμόζεται. Οι τεχνικές συνομιλίες που αναμένονται σήμερα Κυριακή στην Ελβετία, με τη διαμεσολάβηση Πακιστάν και Κατάρ, πραγματοποιούνται σε κλίμα αυξημένης δυσπιστίας, καθώς η κρίση στα Στενά του Ορμούζ και οι ισραηλινές επιχειρήσεις στον νότιο Λίβανο απειλούν να ανατρέψουν το εύθραυστο πλαίσιο συνεννόησης.<br /><br />Η Τεχεράνη ανακοίνωσε αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ, επικαλούμενη παραβίαση της εκεχειρίας λόγω των ισραηλινών επιθέσεων κατά θέσεων της Χεζμπολάχ. Η Ουάσινγκτον, αντιθέτως, διαψεύδει ότι υπάρχει πραγματικό κλείσιμο της θαλάσσιας οδού και επιμένει ότι η ναυσιπλοΐα συνεχίζεται, έστω με αυξημένη στρατιωτική επιτήρηση και έντονη κινητικότητα εμπορικών πλοίων. Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι μόνο αν τα Στενά έχουν κλείσει επιχειρησιακά, αλλά αν το Ιράν χρησιμοποιεί το Ορμούζ ως μοχλό πίεσης ενόψει των συνομιλιών.<br /><br />Παύση πυρός στον νότιο Λίβανο<br /><br />Την ίδια ώρα, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου διέταξε παύση πυρός στον νότιο Λίβανο, χωρίς όμως να αποσύρει τις ισραηλινές δυνάμεις από τις θέσεις τους. Η κίνηση αυτή επιχειρεί να περιορίσει τον κίνδυνο γενικευμένης ανάφλεξης, αλλά δεν λύνει το βασικό πρόβλημα: η Χεζμπολάχ δηλώνει ότι θα συνεχίσει να πλήττει ισραηλινές δυνάμεις όσο αυτές παραμένουν στα σύνορα, ενώ το Ιράν εμφανίζει τον Λίβανο ως απόδειξη ότι η εκεχειρία παραβιάζεται ήδη από την άλλη πλευρά.<br /><br />Στο διπλωματικό παρασκήνιο, ο Ντόναλντ Τραμπ επιχειρεί να εμφανιστεί ως εγγυητής της θαλάσσιας ασφάλειας στον Κόλπο. Με ανάρτησή του στο Truth Social προειδοποίησε ότι δεν θα υπάρξουν «διόδια» στα Στενά του Ορμούζ κατά τη διάρκεια της 60ήμερης εκεχειρίας, άφησε όμως ανοικτό το ενδεχόμενο επιβολής χρεώσεων μετά τη λήξη της, εάν δεν υπάρξει συνολική συμφωνία. Η αναφορά του σε ρόλο «Φύλακα Αγγέλου» των χωρών της Μέσης Ανατολής δείχνει ότι η Ουάσινγκτον συνδέει πλέον την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας με ευρύτερα ανταλλάγματα.<br /><br />Το συμπέρασμα είναι σαφές: η εκεχειρία δεν έχει καταρρεύσει, αλλά δοκιμάζεται ταυτόχρονα σε τρία μέτωπα – στο Ορμούζ, στον Λίβανο και στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Αν τα τάνκερ συνεχίσουν να περνούν και οι συνομιλίες στην Ελβετία ξεκινήσουν, η συμφωνία μπορεί να κερδίσει χρόνο. Αν όμως το Ορμούζ μετατραπεί ξανά σε πεδίο επιβολής ισχύος, τότε η Μέση Ανατολή επιστρέφει σε τροχιά υψηλού κινδύνου.<div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ορμούζ, Λίβανος και Ελβετία: ΗΠΑ και Ιράν στην πρώτη μεγάλη δοκιμασία μετά την εκεχειρία.

Η εκεχειρία ΗΠΑ–Ιράν μπαίνει στην πιο κρίσιμη φάση της πριν ακόμη αρχίσει ουσιαστικά να εφαρμόζεται. Οι τεχνικές συνομιλίες που αναμένονται ...

Διαβάστε την συνέχεια

Κλιμακώνει η Τουρκία: Βγάζει στην Ανατολική Μεσόγειο τα γεωτρύπανα

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2022/07/nb_turkish_abdulhamid_han.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="699" data-original-width="1200" height="117" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2022/07/nb_turkish_abdulhamid_han.jpg" width="759" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Απάντηση στην πρόσφατη ενεργειακή σύμπραξη ανάμεσα στις ΗΠΑ, την Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ</span></h3>Σε τροχιά νέων προκλήσεων και ενεργειακών διεκδικήσεων στην Ανατολική Μεσόγειο φαίνεται πως εισέρχεται η Τουρκία, καθώς επεξεργάζεται ένα εκτενές πρόγραμμα γεωτρήσεων και σεισμικών ερευνών για τη διετία 2026-2027.<br /><br />Σύμφωνα με εκτενές ρεπορτάζ της φιλοκυβερνητικής εφημερίδας Γενί Σαφάκ, οι κινήσεις αυτές της Άγκυρας αποτελούν ευθεία απάντηση στην πρόσφατη ενεργειακή σύμπραξη ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ. Το τουρκικό δημοσίευμα συνδέει άμεσα την κινητοποίηση της χώρας με τις περιφερειακές εξελίξεις, ξεκαθαρίζοντας τις προθέσεις της τουρκικής ηγεσίας να μην μείνει θεατής στο ενεργειακό γίγνεσθαι της περιοχής.<div><br />Η απάντηση στο ενεργειακό κέντρο και το «Αμπντουλχαμίντ Χαν»<br /><br />Υπό τον χαρακτηριστικό τίτλο «Ώρα για γεώτρρηση πάλι στην Μεσόγειο», το δημοσίευμα υποστηρίζει ότι η υπογραφή της συμφωνίας για τη δημιουργία του Eastern Mediterranean Energy Center ενεργοποίησε τα αντανακλαστικά της Άγκυρας. Η Τουρκία εμφανίζεται αποφασισμένη να προχωρήσει απρόσκοπτα στις ενεργειακές της δραστηριότητες, οι οποίες εκτείνονται τόσο εντός της δικής της υφαλοκρηπίδας όσο και σε θαλάσσιες ζώνες τις οποίες το ψευδοκράτος ισχυρίζεται ότι έχει αδειοδοτήσει. Στην αιχμή του δόρατος αυτής της νέας επιχείρησης βρίσκεται το πλωτό γεωτρύπανο «Αμπντουλχαμίντ Χαν», το οποίο, κατά τις ίδιες πηγές, είναι πλήρως προετοιμασμένο να πλεύσει ξανά στα νερά της Ανατολικής Μεσογείου για την εκτέλεση νέων αποστολών.</div><div><br />Έρευνες σε αχαρτογράφητες περιοχές και το «αντιτουρκικό μέτωπο»<br /><br />Επικαλούμενη ασφαλείς πληροφορίες από το τουρκικό Υπουργείο Ενέργειας, η Γενί Σαφάκ αποκαλύπτει ότι στο μικροσκόπιο των αρμόδιων αρχών βρίσκονται πλέον νέες θαλάσσιες περιοχές, οι οποίες δεν έχουν εξερευνηθεί μέσω γεωτρήσεων μέχρι σήμερα. Παράλληλα, ο σχεδιασμός περιλαμβάνει την εντατικοποίηση των σεισμικών ερευνών τόσο σε θαλάσσιο περιβάλλον όσο και στο έδαφος. Η εφημερίδα δεν διστάζει να παρουσιάσει την τετραμερή συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και ΗΠΑ ως ένα ενορχηστρωμένο «αντιτουρκικό μέτωπο», μεταφέροντας το μήνυμα ότι η Τουρκία θα αντιδράσει δυναμικά σε οποιοδήποτε ενεργειακό πλάνο επιδιώκει τον αποκλεισμό της από την Ανατολική Μεσόγειο.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Κλιμακώνει η Τουρκία: Βγάζει στην Ανατολική Μεσόγειο τα γεωτρύπανα

Απάντηση στην πρόσφατη ενεργειακή σύμπραξη ανάμεσα στις ΗΠΑ, την Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ Σε τροχιά νέων προκλήσεων και ενεργειακών δ...

Διαβάστε την συνέχεια

Λίβανος: Χάσμα μεταξύ της ηγεσίας του Ισραήλ και των στρατιωτών στο μέτωπο για τους περιορισμούς εμπλοκής.

<img height="118" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2025/05/ISRAEL-630x372.jpg" width="768" /><br /><br />Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται μια σοβαρή εσωτερική αντιπαράθεση στο Ισραήλ, καθώς οι μαρτυρίες των Ισραηλινών στρατιωτών που επιχειρούν στο νότιο Λίβανο έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με την επίσημη γραμμή της Ιερουσαλήμ.<br /><br />Ενώ η πολιτική ηγεσία διαβεβαιώνει ότι οι ένοπλες δυνάμεις (IDF) δρουν χωρίς κανέναν περιορισμό, η πραγματικότητα στο πεδίο των επιχειρήσεων αναδεικνύει μια εντελώς διαφορετική εικόνα.<br /><br />Η αρχή της αμφισβήτησης έγινε μετά τη σαββατιάτικη (20/06) δήλωση του Υπουργού Άμυνας, Ισραέλ Κατζ, ο οποίος ισχυρίστηκε κατηγορηματικά ότι «δεν υφίσταται κανένας περιορισμός στις κινήσεις των στρατιωτών για την εξουδετέρωση απειλών», συμπληρώνοντας ότι όλες οι εδαφικές επιτυχίες στη ζώνη ασφαλείας παραμένουν θωρακισμένες.<br /><br />Ωστόσο, οι μονάδες που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή -τη λεγόμενη «κίτρινη γραμμή»- περιγράφουν ένα αυστηρό γραφειοκρατικό πλαίσιο.<br /><br />Όπως καταγγέλλουν, απαιτείται έγκριση από τα ανώτατα κλιμάκια της διοίκησης ακόμα και για την αντιμετώπιση προφανών κινδύνων, όπως οι πράκτορες της Χεζμπολάχ που καταγράφουν τις θέσεις τους ή οι ύποπτες κινήσεις σε απόσταση αναπνοής από τα ισραηλινά φυλάκια.<br /><br />Το χάσμα αυτό επιβεβαιώνεται και από τις αναλύσεις των Ισραηλινών ανταποκριτών ασφαλείας, οι οποίοι αποδομούν τον όρο «επιχειρήσεις αποκλειστικά για την εξάλειψη απειλών».<br /><br />Σύμφωνα με τους αναλυτές, το υφιστάμενο πλαίσιο επιτρέπει μεν στους στρατιώτες να εξουδετερώσουν έναν ένοπλο που πλησιάζει τη θέση τους, τους απαγορεύει όμως να πλήξουν στρατηγικά κέντρα διοίκησης της Χεζμπολάχ στη Ναμπατίγια ή στην Τύρο.<br /><br />Αντίστοιχα, ενώ επιτρέπεται η καταστροφή ενός έτοιμου προς εκτόξευση πυραύλου ή ενός drone στον αέρα, παραμένουν στο απυρόβλητο οι υπόγειες υποδομές παραγωγής στην κοιλάδα Μπεκάα και το κεντρικό αρχηγείο της οργάνωσης στη Βηρυτό, από όπου καθοδηγούνται οι επιχειρήσεις.<br /><br />Στο πλαίσιο αυτό, επικριτές της κυβέρνησης κάνουν λόγο για μια εσκεμμένη απόπειρα του Ισραέλ Κατζ να ωραιοποιήσει την κατάσταση, υπογραμμίζοντας ότι οι περιορισμοί που έχουν επιβληθεί με κοινή απόφαση του Πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου και του Υπουργείου Άμυνας είναι εξαιρετικά δεσμευτικοί.<br /><br />Η κατάσταση περιπλέκεται περαιτέρω από τη στάση της Χεζμπολάχ κατά τη διάρκεια της τρέχουσας ύφεσης.<br /><br />Η σιιτική οργάνωση έχει διαμηνύσει ότι θα απαντήσει σε κάθε προσπάθεια εδραίωσης των ισραηλινών δυνάμεων, με τις αναφορές από το μέτωπο να επιβεβαιώνουν ότι οι μαχητές της παρακολουθούν στενά και ακολουθούν τις μετακινήσεις του IDF.<br /><br />Εκμεταλλεύονται, έτσι, το γεγονός ότι οι Ισραηλινοί στρατιώτες βρίσκονται με «δεμένα χέρια», περιμένοντας τις απαραίτητες εγκρίσεις για να ανοίξουν πυρ.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Λίβανος: Χάσμα μεταξύ της ηγεσίας του Ισραήλ και των στρατιωτών στο μέτωπο για τους περιορισμούς εμπλοκής.

Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται μια σοβαρή εσωτερική αντιπαράθεση στο Ισραήλ, καθώς οι μαρτυρίες των Ισραηλινών στρατιωτών που επιχειρούν στο νότ...

Διαβάστε την συνέχεια

Δημοσκόπηση: Οι Ισραηλινοί λένε πως το Ιράν νίκησε στον πόλεμο.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSyUB0ziluLhBdxMT3LRkIM00xk6FdhviUsmgBkpUF1HjVkmsQOiiIIoeGN&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="375" data-original-width="533" height="141" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSyUB0ziluLhBdxMT3LRkIM00xk6FdhviUsmgBkpUF1HjVkmsQOiiIIoeGN&s=10" width="746" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Σύσσωμη η ισραηλινή κοινή γνώμη θεωρεί ότι το Ιράν βγήκε ενισχυμένο από τον πόλεμο στην Μέση Ανατολή, σύμφωνα με δημοσκόπηση που δημοσιεύεται σήμερα και φέρνει στο φως την βαθιά δυσαρέσκεια των Ισραηλινών για την διαχείριση της σύρραξης, αλλά και μία σθεναρή υποστήριξη προς τις πολεμικές επιχειρήσεις στον Λίβανο.</div><br />Η έρευνα πραγματοποιήθηκε κατά το διάστημα 17 έως 20 Ιουνίου σε δείγμα 3.644 ατόμων από το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ και το Ινστιτούτο Agam μετά την υπογραφή της συμφωνίας πλαισίου ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν για τον τερματισμό του πολέμου. Το κείμενο της προκαταρκτικής συμφωνίας δεν έχει υπογραφεί από το Ισραήλ και προβλέπει το τέλος των εχθροπραξιών σε όλα τα μέτωπα, περιλαμβανομένου του Λιβάνου.<br /><br />Το 92% των ερωτηθέντων θεωρεί ότι το Ιράν κέρδισε ή ότι είναι η χώρα που επωφελήθηκε περισσότερο από την πολεμική σύγκρουση, ενώ το 83% θεωρεί ότι η μακροπρόθεσμη ασφάλεια του Ισραήλ αποδυναμώθηκε. Οι ψηφοφόροι του μπλοκ της δεξιάς, βασική δεξαμενή του πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου, είναι οι αυστηρότεροι: το 93% θεωρεί ότι το Ιράν νίκησε στην πολεμική αναμέτρηση.<br /><br />Μεγάλη πλειοψηφία τάσσεται επίσης κατά του ιρανοαμερικανικού πρωτοκόλλου συμφωνίας: το 63% των ερωτηθέντων το απορρίπτει, έναντι μόνο 12% που το εγκρίνουν. Περί τα τρία τέταρτα των ερωτηθέντων, το 72,5%, δηλώνουν ότι δεν πιστεύουν στις δηλώσεις του Νετανιάχου για την επιτυχία της πολεμικής εκστρατείας του Ισραήλ και το 56% κρίνουν την εκ μέρους του διαχείριση της επίθεσης «αποτυχημένη» ή «μέτρια».<br /><br />Η υποστήριξη προς την παραμονή του στην εξουσία έπεσε στο 29% τον Ιούνιο έναντι 40,5% στις αρχές του Μαρτίου. Η έρευνα αναδεικνύει ξεκάθαρη υποστήριξη προς την χρήση στρατιωτικής βίας για την ασφάλεια του Ισραήλ: το 48% των ερωτηθέντων τάσσεται υπέρ μία μεγάλης κλίμακας στρατιωτικής επίθεσης στον Λίβανο κατά της Χεζμπολάχ, ακόμη και με το κίνδυνο αυτό να προκαλέσει σύγκρουση με την Ουάσινγκτον. Μόνο το 21% τάσσεται κατά.<div><br /></div><div><a href="https://www.amna.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Δημοσκόπηση: Οι Ισραηλινοί λένε πως το Ιράν νίκησε στον πόλεμο.

Σύσσωμη η ισραηλινή κοινή γνώμη θεωρεί ότι το Ιράν βγήκε ενισχυμένο από τον πόλεμο στην Μέση Ανατολή, σύμφωνα με δημοσκόπηση που δημοσιεύετα...

Διαβάστε την συνέχεια

Στο μάτι Ερντογάν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ μετά τον πόλεμο στο Ιράν.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQESxyNnUOvtwnbNdkVltIzEfsA3x8kEHw7bWS5-kS3yTn0mkzOYSx7qoY&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="463" data-original-width="662" height="91" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQESxyNnUOvtwnbNdkVltIzEfsA3x8kEHw7bWS5-kS3yTn0mkzOYSx7qoY&s=10" width="776" /></a></div><div><br /></div>Γράφει ο αντιστράτηγος ε.α. <b>Λάζαρος Καμπουρίδης<br /></b><div><br /></div>Πανηγυρίζει ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρ. Τ. Ερντογάν από την έκβαση του πολέμου στο Ιράν. Αυτό είναι μία πολύ κακή ένδειξη για τα ελληνοτουρκικά σε μία πολύ κρίσιμη περίοδο όπου η τουρκική επιθετικότητα αποκτά κάθε μέρα μία νέα δυναμική.<br /><br />Ο Πρωθυπουργός του Πακιστάν ανακοινώνοντας τη σχετική συμφωνία για τον τερματισμό του πολέμου στο Ιράν, ευχαρίστησε το Κατάρ, τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία για τον ρόλο τους στην διαμεσολαβητική προσπάθεια. Δηλαδή τρεις μουσουλμανικές χώρες οι οποίες συνιστούν το εν δυνάμει σουνιτικό τόξο που μαζί με άλλες η Τουρκία επιδιώκει να τις εντάξει για την αντιμετώπιση του Ισραήλ.<br /><br />Η Τουρκία από την αρχή του πολέμου στο Ιράν τήρησε μία ουδέτερη στάση επιχειρώντας να αναλάβει κεντρικό διαμεσολαβητικό ρόλο για τον τερματισμό του χωρίς επιτυχία. Όταν η Άγκυρα έμαθε στα αρχικά στάδια του πολέμου τον περασμένο Μάρτιο ότι το αμερικανοϊσραηλινό σχέδιο προέβλεπε τον εξοπλισμό των Κούρδων του Ιράν και την αποφασιστική τους εμπλοκή σε μία χερσαία επιχείρηση ανατροπής του καθεστώτος της Τεχεράνης, με προσωπική παρέμβασή του ο Ερντογάν έπεισε τον Τράμπ να εγκαταλείψει αυτό το σχέδιο το οποίο ήταν αντίθετο με τα τουρκικά σχέδια.<br /><br />Μία ανατροπή του καθεστώτος με την ουσιαστική συνδρομή των Κούρδων θα αναβάθμιζε τον κουρδικό παράγοντα στην περιοχή και θα επηρέαζε πολύ αρνητικά την πολιτική της Άγκυρας για το Κουρδικό όχι μόνο στο εσωτερικό της Τουρκίας αλλά και στην ευρύτερη περιοχή. Η διατήρηση του καθεστώτος της Τεχεράνης, ευνοεί την στρατηγική της Άγκυρας αφού δεν μειώνει την γεωπολιτική αξία της Τουρκίας ειδικά έναντι της Δύσης.<br /><br />Το Ισραήλ στα μάτια της Άγκυρας βγαίνει αποδυναμωμένο όχι μόνο πολιτικά αλλά και στρατιωτικά. Στην πολιτική διάσταση θα πρέπει να ενταχθεί και η πιθανή ρήξη των σχέσεων Τραμπ – Νετανιάχου, δίνοντας μπόνους στη σχέση του Αμερικανού Προέδρου με τον «φίλο» του Ερντογάν.<br /><br />Επίσης, η κατά την Άγκυρα πολιτική υποβάθμιση του Ισραήλ λόγω της έκβασης του πολέμου στο Ιράν, σημαίνει αυτόματα αναβάθμιση της Τουρκίας και του σουνιτικού άξονα και ταυτόχρονα δυναμική πλήγματος στο τρίγωνο Ελλάδα – Κύπρος – Ισραήλ. Η εξέλιξη αυτή θα προσδώσει στην Άγκυρα επιπλέον ερείσματα αλλά και επιχειρήματα για την ίδρυση του σουνιτικού τόξου στο οποίο η Τουρκία επιδιώκει να περιλάβει και την Αίγυπτο.<br /><br />Η Άγκυρα χρειάζεται τις ΗΠΑ για τους σχεδιασμούς της στην περιοχή. Είναι το θέμα της Γάζας, η Συρία, ο Λίβανος, το Κουρδικό και φυσικά τα ελληνοτουρκικά. Ο Ερντογάν θα εκμεταλλευθεί τη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, τις σχέσεις του με τον Τραμπ και ειδικότερα την παρουσία του Αμερικανού Προέδρου στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, την οποία θα φιλοξενήσει η Άγκυρα την περίοδο 07 – 08 Ιουλίου.<br /><br />Ο Τούρκος Πρόεδρος έχει εκδηλώσει πρόσφατα την αντίδρασή του και στο σχήμα 3+1 δηλαδή Ελλάδα – Κύπρος – Ισραήλ + ΗΠΑ. Η Άγκυρα αισθάνεται βαθιά ανησυχία αφού ο στρατηγικός διάδρομος IMEC (Ινδία – Μέση Ανατολή Ευρώπη) και το East Med Act αφήνουν την Τουρκία εκτός σημαντικών ενεργειακών και εμπορικών σχεδιασμών. Η Άγκυρα θα επιδιώξει να παρουσιάσει στην αμερικανική πλευρά ότι οι δικοί της σχεδιασμοί είναι πιο βιώσιμοι.<br /><br />Επίσης η Τουρκία ερμηνεύει την εξέλιξη αυτή ως πολύ θετική, αναφορικά με την ισχύ και την επιρροή του ισραηλινού λόμπι στις ΗΠΑ, ώστε να πετύχει την αλλαγή στάσης του αμερικανικού παράγοντα στο θέμα της προμήθειας των αεροσκαφών F-35, F-16 και των κινητήρων για το τουρκικό μαχητικό ΚΑΑΝ.<br /><br />Η Τουρκία ερμηνεύει τις εξελίξεις ως μία κατάλληλη ευκαιρία για εκμετάλλευση της επιφυλακτικότητας των ΗΠΑ έναντι του Ισραήλ η οποία διαφάνηκε τις τελευταίες ημέρες στον πόλεμο με το Ιράν. Η Τουρκία θα εμφανισθεί πιο επιθετική στο θέμα της αύξησης της στρατιωτικής της παρουσίας στη Συρία επιταχύνοντας τις εξελίξεις και την δυναμική σύγκρουσης με το Ισραήλ στη συριακή επικράτεια.<br /><br />Ειδικότερα στα ελληνοτουρκικά, αυτή η αίσθηση του Ερντογάν ότι συμμετείχε ενεργά στον τερματισμό του πολέμου αλλά κυρίως η «ήττα» του Ισραήλ, δίνουν «φτερά» στην Άγκυρα για αύξηση της πίεσης και της επιθετικότητας εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου. Ο Ερντογάν θα επιχειρήσει να παρουσιάσει το τρίγωνο Ελλάδα – Κύπρος – Ισραήλ ως παράγοντα αποσταθεροποίησης της περιοχής και θα στρέψει την επιθετικότητά της εναντίον της Αθήνας και της Λευκωσίας παρουσιάζοντας ως επιθετικούς τους δύο πυλώνες του Ελληνισμού.<br /><br />Το θέμα αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία κρίνοντάς το σε συνδυασμό και με τη χρονική συγκυρία της ψήφισης του Νόμου «Γαλάζια Πατρίδα». Θα πρέπει να αναμένεται ότι η Άγκυρα το επόμενο διάστημα θα αυξήσει τις επικοινωνιακές επιχειρήσεις προπαγάνδας εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου σε μία προσπάθεια δαιμονοποίησης του άξονα με το Ισραήλ, παρουσιάζοντας την ίδια ως το θύμα μιας ελληνο-ισραηλινής επιθετικότητας. Απώτερος σκοπός, η αποτροπή τοποθέτησης οπλικών συστημάτων ισραηλινής κατασκευής στα νησιά μας.<br /><br />Επίσης θα πρέπει να αναμένεται και αύξηση της έντασης στο Αιγαίο το επόμενο Φθινόπωρο αμέσως μετά την ψήφιση του νόμου αυτού. Ελλάδα και Κύπρος θα πρέπει να συνεχίσουν την ενίσχυση των στρατηγικών συνεργασιών – συμμαχιών με άλλες χώρες και να επιταχύνουν τα εξοπλιστικά τους προγράμματα.<br /><br />Η επιλογή των ΗΠΑ να επενδύσουν στους δύο πυλώνες του Ελληνισμού για την υλοποίηση της στρατηγικής της αφού αποτελούν παράγοντες σταθερότητας στην περιοχή, αποτελεί τον καλύτερο αποτρεπτικό παράγοντα έναντι της τουρκικής απειλής.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Στο μάτι Ερντογάν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ μετά τον πόλεμο στο Ιράν.

Γράφει ο αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης Πανηγυρίζει ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρ. Τ. Ερντογάν από την έκβαση του πολέμου στο Ιράν. Αυτό...

Διαβάστε την συνέχεια

Η μυστική επιχείρηση που αλλάζει την πορεία του πολέμου στην Ουκρανία.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://img-s-msn-com.akamaized.net/tenant/amp/entityid/AA25Zvtv.img?w=768&h=484&m=6" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="484" data-original-width="768" height="126" src="https://img-s-msn-com.akamaized.net/tenant/amp/entityid/AA25Zvtv.img?w=768&h=484&m=6" width="770" /></a></div><div><br /></div>Στο σκοτάδι μιας μυστικής αποθήκης κάπου στην Ουκρανία, ειδικοί της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών GUR εργάζονται αθόρυβα και μεθοδικά.<br /><br />Μέσα σε λίγες ώρες, δεκάδες μη επανδρωμένα αεροσκάφη μεγάλου βεληνεκούς θα απογειωθούν με προορισμό στόχους βαθιά μέσα στη ρωσική επικράτεια. Για το Κίεβο, τα drones δεν αποτελούν πλέον απλώς ένα όπλο, αλλά ένα από τα σημαντικότερα μέσα άσκησης πίεσης στη Μόσχα και μεταφοράς του πολέμου μακριά από το μέτωπο.<br /><br />Τα drones που αλλάζουν τους κανόνες του πολέμου<br /><br />Όπως γράφει το <a href="https://www.politico.com/news/magazine/2026/06/19/ukraine-russia-drones-attack-00967074">Politico</a>, τα ουκρανικά drones Liutyi, μήκους περίπου 4,5 μέτρων, μπορούν να μεταφέρουν εκρηκτικά φορτία έως και 68 κιλών και να διανύσουν αποστάσεις που αγγίζουν τα 2.000 χιλιόμετρα. Σύμφωνα με τον διοικητή της μονάδας βαθιών πληγμάτων της GUR, με το διακριτικό κλήσης «Vector», πρόκειται για το σημαντικότερο «χαρτί» της Ουκρανίας στη σύγκρουση.<br /><br />Η εκστρατεία επιθέσεων που ξεκίνησε στις αρχές του 2024 με λίγες δεκάδες drones τον μήνα έχει εξελιχθεί σε μια επιχείρηση μεγάλης κλίμακας. Σήμερα, οι ουκρανικές δυνάμεις εξαπολύουν κατά μέσο όρο 200 έως 300 drones κάθε βράδυ εναντίον στόχων εντός της Ρωσίας.<br />Στόχος οι στρατιωτικές υποδομές και η ενεργειακή βιομηχανία<br /><br />Οι ουκρανικές επιθέσεις συνδυάζουν drones-καμικάζι μεγάλου βεληνεκούς, drones-δολώματα που αποσκοπούν στην παραπλάνηση της ρωσικής αεράμυνας και ταχύτερα «πυραυλοειδή» drones.<br /><br />Κύριοι στόχοι είναι στρατιωτικές εγκαταστάσεις, διυλιστήρια και ενεργειακές υποδομές, οι οποίες θεωρούνται κρίσιμες τόσο για τη χρηματοδότηση όσο και για τη διεξαγωγή του πολέμου από τη Ρωσία.<br /><br />«Στην αρχή οι Ρώσοι πίστευαν ότι συμμετείχαν σε μια ειδική στρατιωτική επιχείρηση. Τώρα καταλαβαίνουν ότι πρόκειται για πόλεμο», δηλώνει ο «Vector». Όπως τονίζει, το μήνυμα προς τη ρωσική κοινωνία είναι ότι οι συνέπειες της σύγκρουσης φτάνουν πλέον και στην καθημερινότητά της.<br /><br />Πώς η Ουκρανία έσπασε τη ρωσική αεράμυνα - "Βρέχει" πετρέλαιο στη Μόσχα<div><br />Η στρατηγική του Ζελένσκι<br /><br />Ο πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, θεωρεί ότι οι επιθέσεις μεγάλης εμβέλειας μπορούν να ενισχύσουν τη διαπραγματευτική θέση της χώρας του. Σε πρόσφατη ανοικτή επιστολή προς τον Βλαντίμιρ Πούτιν, κάλεσε τη Μόσχα σε απευθείας ειρηνευτικές συνομιλίες, υπενθυμίζοντας παράλληλα την ικανότητα της Ουκρανίας να πλήττει στόχους βαθιά στο ρωσικό έδαφος.<br /><br />Ο ίδιος έχει χαρακτηρίσει τις επιθέσεις αυτές ως «κυρώσεις μεγάλου βεληνεκούς», υποστηρίζοντας ότι προκαλούν οικονομικές δυσκολίες, ελλείψεις καυσίμων και αυξανόμενη ανησυχία στους Ρώσους πολίτες.</div><div><br />Οι οικονομικές επιπτώσεις στη Ρωσία<br /><br />Οι συνεχείς επιθέσεις σε διυλιστήρια και ενεργειακές εγκαταστάσεις αρχίζουν να αφήνουν το αποτύπωμά τους στη ρωσική οικονομία. Κατά τη διάρκεια του Οικονομικού Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης, ο αντιπρόεδρος της ρωσικής κυβέρνησης, Αλεξάντερ Νόβακ, παραδέχθηκε ότι η παραγωγή πετρελαίου έχει μειωθεί από τις αρχές του έτους, αποδίδοντας την εξέλιξη σε έκτακτες εργασίες συντήρησης στις εγκαταστάσεις.<br /><br />Αναλυτές εκτιμούν ότι οι επιθέσεις έχουν προκαλέσει διαταραχές στις εξαγωγικές υποδομές πετρελαϊκών προϊόντων, αναγκάζοντας τις εταιρείες να προσαρμόζουν τα προγράμματα παραγωγής και διανομής.<br /><br />Γιατί η Ρωσία δυσκολεύεται να αμυνθεί<br /><br />Σύμφωνα με τον πρώην διοικητή των αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη, Μπεν Χότζες, το τεράστιο γεωγραφικό μέγεθος της Ρωσίας έχει μετατραπεί από πλεονέκτημα σε αδυναμία.<br /><br />«Δεν μπορούν να προστατεύσουν τα πάντα. Κάθε διυλιστήριο, ναυπηγείο ή εργοστάσιο είναι πλέον δυνητικά προσβάσιμο», υποστηρίζει.<br /><br />Παρόμοια άποψη εκφράζει και ο στρατιωτικός αναλυτής Φραντς-Στέφαν Γκάντι, ο οποίος θεωρεί ότι το κόστος άμυνας απέναντι σε μαζικές επιθέσεις drones αυξάνεται συνεχώς, επιβαρύνοντας τον αμυνόμενο.</div><div><br />Η τακτική του “σμήνους”<br /><br />Η Ουκρανία έχει αναπτύξει μια ευέλικτη τακτική εκτόξευσης. Μικρές ομάδες αναπτύσσονται σε διαφορετικές περιοχές της χώρας και εκτοξεύουν drones από πολλαπλά σημεία.<br /><br />«Αν οι Ρώσοι καταστρέψουν ορισμένα σημεία εκτόξευσης ή μερικά drones, εξακολουθούμε να έχουμε δεκάδες άλλα διαθέσιμα», εξηγεί ο «Vector».<br /><br />Η μέθοδος αυτή θυμίζει μορφή ανταρτοπολέμου και δυσκολεύει σημαντικά τις προσπάθειες αναχαίτισης των επιθέσεων.<br />Το «Peklo» και ο ρόλος της τεχνητής νοημοσύνης<br /><br />Δίπλα στα μεγάλα drones Liutyi, οι τεχνικοί προετοιμάζουν και το ταχύτερο, αεριωθούμενο drone «Peklo» («Κόλαση»). Σύμφωνα με τους χειριστές του, διαθέτει προηγμένα συστήματα πλοήγησης και μπορεί να πλήξει μικρούς στόχους με ιδιαίτερα υψηλή ακρίβεια.<br /><br />Στην καρδιά των επιχειρήσεων βρίσκεται η πλατφόρμα τεχνητής νοημοσύνης Prisma, η οποία συγκεντρώνει δεδομένα πεδίου μάχης, πληροφορίες για καιρικές συνθήκες, θέσεις ρωσικών συστημάτων αεράμυνας και ιστορικά στοιχεία προηγούμενων αποστολών.<br /><br />«Γνωρίζουμε πώς μετακινούνται τα συστήματα αεράμυνας και ηλεκτρονικού πολέμου. Κάθε βράδυ χρησιμοποιούμε διαφορετικές διαδρομές. Ποτέ δεν επαναλαμβάνουμε το ίδιο σχέδιο», καταλήγει ο «Vector».</div><div><br /></div><div><a href="http://News247.gr">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η μυστική επιχείρηση που αλλάζει την πορεία του πολέμου στην Ουκρανία.

Στο σκοτάδι μιας μυστικής αποθήκης κάπου στην Ουκρανία, ειδικοί της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών GUR εργάζονται αθόρυβα και μεθοδικά. ...

Διαβάστε την συνέχεια

Με τρομερό μήνυμα το Ιράν στήνει αμυντική ομπρέλα στον Λίβανο και προειδοποιεί: «ΗΠΑ, Ισραήλ θα πληρώσουν με πόνο και χρήμα».

<img height="116" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/aa24488e54c9355885fde93a41d4903e_XL.jpg?v=3" width="746" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Νέο δόγμα Ιράν: Η πίεση σε έναν σύμμαχο θεωρείται πίεση σε ολόκληρο το σύστημα της Τεχεράνης και το κόστος για τους αντιπάλους σχεδιάζεται να αυξάνεται σταδιακά αντί να εκτονώνεται</span></h3>«Εδραιώνουμε μια ιρανική κατάσταση πραγμάτων στην περιοχή, σύμφωνα με την οποία το Ιράν δεν θα επιδεικνύει πλέον αυτοσυγκράτηση απέναντι σε οποιαδήποτε επιθετικότητα ή αποσταθεροποίηση.<br />Θα κοστίσει στους Αμερικανούς και τους Ισραηλινούς πόνο και χρήμα, αλλά θα το συνηθίσουν».<br />Με αυτή τη χαρακτηριστική δήλωση, ο εκπρόσωπος της Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας του ιρανικού Κοινοβουλίου, Ebrahim Rezaei, περιέγραψε μια στρατηγική που βρίσκεται ήδη σε πλήρη εξέλιξη και η οποία αναδιαμορφώνει τα δεδομένα ισχύος σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.<br />Ο Λίβανος αποτελεί σήμερα το βασικό πεδίο δοκιμής αυτής της νέας προσέγγισης.<br />Εκεί όπου επί δεκαετίες οι δυτικοί αναλυτές πίστευαν ότι κατανοούσαν τις «κόκκινες γραμμές» της Τεχεράνης, σήμερα παρακολουθούν μια σταδιακή αλλά βαθιά μεταβολή της ιρανικής στρατηγικής σκέψης.<br /><br />Το λάθος της Δύσης για το Ιράν<br /><br />Για πολλά χρόνια, η κυρίαρχη δυτική ανάγνωση της σχέσης Ιράν – Hezbollah βασιζόταν στην παραδοχή ότι πρόκειται πρωτίστως για μια ιδεολογική συμμαχία.<br />Σύμφωνα με αυτή τη θεώρηση, η υποστήριξη της Τεχεράνης προς τον λιβανικό σιιτικό σχηματισμό αποτελούσε προϊόν επαναστατικής αλληλεγγύης και πολιτικοθρησκευτικών δεσμών, οι οποίοι αργά ή γρήγορα θα υποχωρούσαν μπροστά στις επιταγές του εθνικού συμφέροντος.<br />Ωστόσο, οι τελευταίες εξελίξεις αποδεικνύουν ότι αυτή η προσέγγιση ήταν ελλιπής.<br />Η πραγματικότητα είναι ότι η Τεχεράνη δεν αντιμετωπίζει πλέον την ασφάλεια των στρατηγικών της εταίρων ως ένα ξεχωριστό ζήτημα που μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης ή ανταλλαγμάτων.<div><br />Αντίθετα, θεωρεί πως η ασφάλεια του Λιβάνου, της Hezbollah και γενικότερα των συμμάχων της αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της δικής της εθνικής ασφάλειας.<br />Πρόκειται για μια θεμελιώδη μεταβολή.<br />Η στρατηγική αυτή σηματοδοτεί την οικοδόμηση μιας νέας περιφερειακής αρχιτεκτονικής αποτροπής, στην οποία κάθε επίθεση εναντίον ενός βασικού εταίρου της Τεχεράνης θεωρείται ταυτόχρονα επίθεση εναντίον του ίδιου του ιρανικού συστήματος ασφαλείας.<br /><br />Το τέλος της «στρατηγικής υπομονής»<br /><br />Για σχεδόν δύο δεκαετίες, το Ιράν ακολούθησε αυτό που πολλοί αναλυτές αποκάλεσαν «στρατηγική υπομονή».<br />Η Τεχεράνη επέλεγε να απαντά άμεσα μόνο όταν δέχονταν επίθεση η ίδια η ιρανική επικράτεια, οι κρατικές δομές ή κρίσιμα εθνικά συμφέροντα.<br />Σε άλλες περιπτώσεις απορροφούσε πιέσεις, αποφεύγοντας τη γενικευμένη κλιμάκωση, εξηγεί σε ανάλυσή του το Cradle.<br />Η πολιτική αυτή καθόρισε την ιρανική στάση σε μια σειρά κρίσεων, από τη δολοφονία του Qassem Soleimani μέχρι τις επανειλημμένες ισραηλινές επιθέσεις εναντίον ιρανικών στόχων στη Συρία και σε άλλες περιοχές της Μέσης Ανατολής.<br />Αρχικά, η στρατηγική αυτή θεωρήθηκε αποτελεσματική.<br />Με την πάροδο του χρόνου όμως, η ιρανική ηγεσία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η αυτοσυγκράτηση εκλαμβανόταν από τους αντιπάλους όχι ως υπευθυνότητα αλλά ως αδυναμία.<br />Κάθε υποχώρηση δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για νέα πίεση.<br />Κάθε ξεχωριστό μέτωπο αντιμετωπιζόταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ ως μια ευκαιρία για περαιτέρω περιορισμό της ιρανικής επιρροής.<br />Η Τεχεράνη θεώρησε ότι βρισκόταν σε μια διαδικασία σταδιακής φθοράς, όπου οι αντίπαλοί της επιχειρούσαν να απομονώσουν και να αποδυναμώσουν έναν προς έναν τους περιφερειακούς της συμμάχους.<br />Από αυτή την εμπειρία προέκυψε μια νέα αντίληψη: τα μέτωπα δεν είναι ξεχωριστά.<br /><br />Ο Λίβανος ως προέκταση της ιρανικής ασφάλειας<br /><br />Οι πληροφορίες που δημοσιοποιήθηκαν τους τελευταίους μήνες δείχνουν ότι το Ιράν διαμήνυσε μέσω διαμεσολαβητών πως οποιαδήποτε συμφωνία κατάπαυσης του πυρός θα πρέπει να περιλαμβάνει και τον τερματισμό των ισραηλινών επιχειρήσεων εναντίον της Hezbollah στον Λίβανο.<br />Η θέση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία.<br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιμένουν να αντιμετωπίζουν τα διάφορα μέτωπα της περιοχής ως ξεχωριστές υποθέσεις.<br />Η Τεχεράνη κάνει ακριβώς το αντίθετο: τα ενοποιεί.<br />Ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Abbas Araghchi, διατύπωσε δημόσια αυτή την προσέγγιση, υποστηρίζοντας ότι μια εκεχειρία μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών οφείλει να καλύπτει το σύνολο των μετώπων και ότι παραβίαση σε ένα σημείο συνιστά παραβίαση της συνολικής συμφωνίας.<br />Από την οπτική της Τεχεράνης, αυτός είναι ο μόνος τρόπος να αποτραπεί η στρατηγική του «διαίρει και βασίλευε».<br /><br />Η αξιοπιστία ως εργαλείο ισχύος<br /><br />Η νέα ιρανική προσέγγιση δεν βασίζεται μόνο σε στρατιωτικούς υπολογισμούς.<br />Βασίζεται επίσης στην έννοια της αξιοπιστίας.<br />Οι μεγάλες δυνάμεις δεν αντλούν την επιρροή τους αποκλειστικά από τα οπλικά τους συστήματα.<br />Την αντλούν από τη φήμη ότι τηρούν τις δεσμεύσεις τους ακόμη και όταν το κόστος είναι υψηλό.<br />Αυτό ακριβώς συμβαίνει με το ΝΑΤΟ στην Ευρώπη.<br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν στρατιωτικές εγκαταστάσεις σε ολόκληρο τον κόσμο όχι μόνο για επιχειρησιακούς λόγους αλλά και για να αποδεικνύουν στους συμμάχους τους ότι οι δεσμεύσεις τους είναι αξιόπιστες.<br />Το Ιράν φαίνεται να έχει καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα.<br />Εάν εγκατέλειπε τη Hezbollah υπό συνθήκες πίεσης, το μήνυμα προς όλους τους περιφερειακούς του εταίρους θα ήταν σαφές: οι ιρανικές εγγυήσεις δεν αντέχουν σε περιόδους κρίσης.<br />Για μια χώρα που φιλοδοξεί να διαδραματίσει ηγετικό ρόλο στη διαμόρφωση ενός νέου συστήματος ασφαλείας στη Μέση Ανατολή, ένα τέτοιο πλήγμα αξιοπιστίας θα ήταν καταστροφικό.<br />Γι’ αυτό η σημερινή στάση της Τεχεράνης αφορά πολύ περισσότερο τη διατήρηση της αξιοπιστίας της παρά την τύχη ενός και μόνο συμμάχου.<br /><br />Η αλλαγή ισορροπιών στον Περσικό Κόλπο<br /><br />Τα κράτη του Περσικού Κόλπου παρακολουθούν τις εξελίξεις με ιδιαίτερη προσοχή.<br />Παρά τις τεράστιες στρατιωτικές δυνατότητες των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ, η Τεχεράνη κατάφερε να αντέξει δύο συνεχόμενες περιόδους έντονης αντιπαράθεσης χωρίς να υποχωρήσει στρατηγικά.<br />Αυτό το γεγονός δεν πέρασε απαρατήρητο στις αραβικές πρωτεύουσες.<br />Οι περιφερειακοί παίκτες βλέπουν πλέον ένα Ιράν που μπορεί να απορροφά πλήγματα, να συνεχίζει να λειτουργεί αποτελεσματικά και να διατηρεί την επιρροή του παρά τις πρωτοφανείς πιέσεις.<br />Ακόμη και δυτικά μέσα ενημέρωσης αναγκάζονται να αναγνωρίσουν ότι η Ισλαμική Δημοκρατία παραμένει ένας από τους βασικούς διαμορφωτές των εξελίξεων στη Δυτική Ασία.<br />Η γεωγραφία λειτουργεί επίσης υπέρ της Τεχεράνης.<br /><br />Το στρατηγικό όπλο των Στενών του Ηormuz<br /><br />Τα Στενά του Hormuz αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα γεωοικονομικά σημεία του πλανήτη.<br />Περίπου το ένα πέμπτο της παγκόσμιας διακίνησης πετρελαίου διέρχεται από τα συγκεκριμένα ύδατα, τα οποία βρίσκονται εντός της στρατηγικής ακτίνας επιρροής του Ιράν.<br />Για χρόνια, αυτό το πλεονέκτημα λειτουργούσε κυρίως ως έμμεση απειλή.<br />Σήμερα φαίνεται να ενσωματώνεται ολοένα και περισσότερο στην ενεργή στρατηγική αποτροπής της χώρας.<br />Κάθε φορά που οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Τεχεράνης και Ουάσιγκτον οδηγούνται σε αδιέξοδο, οι διεθνείς αγορές ενέργειας αντιδρούν άμεσα.<br />Οι τιμές του πετρελαίου καταγράφουν άνοδο, αντανακλώντας τον φόβο ότι η περιφερειακή σταθερότητα εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από τις επιλογές της Ισλαμικής Δημοκρατίας.<br />Με άλλα λόγια, η γεωγραφία προσφέρει στο Ιράν ένα διαχρονικό εργαλείο ισχύος που καμία στρατιωτική εκστρατεία δεν μπορεί να εξαλείψει.<br /><br />Η μάχη για τη νέα περιφερειακή τάξη<br /><br />Στο βάθος όλων αυτών των εξελίξεων βρίσκεται ένα πολύ μεγαλύτερο διακύβευμα.<br />Ποιος θα καθορίσει τους κανόνες της επόμενης ημέρας στη Μέση Ανατολή;<br />Για δεκαετίες, οι Ηνωμένες Πολιτείες διαμόρφωναν σχεδόν μονομερώς την περιφερειακή τάξη μέσω στρατιωτικής παρουσίας, συμμαχιών και οικονομικής επιρροής.<br />Σήμερα, η Τεχεράνη θεωρεί ότι οι συνθήκες που επέτρεψαν αυτή τη μονοκρατορία μεταβάλλονται σταδιακά.<br />Όχι επειδή η αμερικανική ισχύς καταρρέει, αλλά επειδή εμφανίζονται νέοι πόλοι δύναμης και νέες ισορροπίες.<br />Στόχος του Ιράν είναι να εξασφαλίσει ότι η επόμενη περιφερειακή αρχιτεκτονική δεν θα σχεδιαστεί αποκλειστικά με βάση τις αμερικανικές ή ισραηλινές προτεραιότητες.<br />Θέλει να αναγνωριστεί ως ισότιμος παράγοντας με νόμιμα συμφέροντα και δικαίωμα συμμετοχής στη διαμόρφωση των κανόνων.<br />Σε αυτό το πλαίσιο, ο Λίβανος μετατρέπεται σε πεδίο δοκιμής.<br />Εκεί η Τεχεράνη επιχειρεί να αποδείξει ότι οι κόκκινες γραμμές της έχουν πραγματικό περιεχόμενο, ότι οι δεσμεύσεις της προς τους συμμάχους της δεν είναι διακηρύξεις χωρίς αντίκρισμα και ότι η «ιρανική κατάσταση πραγμάτων» που περιέγραψε ο Ebrahim Rezaei αποτελεί πλέον πρακτική πολιτική.<br /><br />Πέρα από τη στρατηγική υπομονή<br /><br />Η εποχή της απόλυτης στρατηγικής υπομονής φαίνεται να ανήκει στο παρελθόν.<br />Στη θέση της αναδύεται ένα νέο δόγμα, σύμφωνα με το οποίο η απομόνωση των επιμέρους μετώπων αντιμετωπίζεται με ενοποίηση των απαντήσεων, η πίεση σε έναν σύμμαχο θεωρείται πίεση σε ολόκληρο το σύστημα και το κόστος για τους αντιπάλους σχεδιάζεται να αυξάνεται σταδιακά αντί να εκτονώνεται.<br />Το Ιράν έχει ήδη αποδείξει ότι διαθέτει στρατιωτικές δυνατότητες, γεωγραφικά πλεονεκτήματα και πολιτική βούληση να ενεργήσει πριν απειληθεί άμεσα η επικράτειά του.<br />Αυτός ο συνδυασμός στρατιωτικής αξιοπιστίας, γεωπολιτικής θέσης και αποφασιστικότητας συνιστά τα χαρακτηριστικά μιας περιφερειακής δύναμης που διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο στη νέα εποχή.<br />Ο Λίβανος είναι σήμερα το σημείο όπου η Τεχεράνη επιχειρεί να αποδείξει αυτή την πραγματικότητα.<br />Και ανεξάρτητα από το πώς αξιολογεί κανείς την πολιτική της, η προσπάθεια αυτή ενδέχεται να καθορίσει σε μεγάλο βαθμό τη μορφή της επόμενης περιφερειακής τάξης στη Μέση Ανατολή.<br /><br /></div><div><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Με τρομερό μήνυμα το Ιράν στήνει αμυντική ομπρέλα στον Λίβανο και προειδοποιεί: «ΗΠΑ, Ισραήλ θα πληρώσουν με πόνο και χρήμα».

Νέο δόγμα Ιράν: Η πίεση σε έναν σύμμαχο θεωρείται πίεση σε ολόκληρο το σύστημα της Τεχεράνης και το κόστος για τους αντιπάλους σχεδιάζεται ν...

Διαβάστε την συνέχεια

«Δεν Υπάρχουν Όρια»: Ο Τραμπ αυτοανακηρύσσεται παγκόσμιος ρυθμιστής πολέμων και ισχύος.

<img src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/tramp-6-768x512.jpg" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Μετά το Ιράν, ο Λευκός Οίκος αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο νέων επεμβάσεων σε Κούβα και Λατινική Αμερική, ενώ η τεχνητή νοημοσύνη εισέρχεται στο πεδίο της εθνικής ασφάλειας.<br /><br />Η συνέντευξη του Ντόναλντ Τραμπ στο «The Axios Show» δεν ήταν απλώς μία ακόμη προεδρική παρέμβαση. Ήταν μια επίδειξη πολιτικής αυτοπεποίθησης, στρατηγικής ισχύος και γεωπολιτικής φιλοδοξίας που αποκαλύπτει πώς αντιλαμβάνεται ο ίδιος τον ρόλο του στον μεταπολεμικό κόσμο που διαμορφώνεται μετά την κρίση με το Ιράν.<br /><br />Το πλέον χαρακτηριστικό σημείο ήταν η φράση του:<br /><br />«Δεν υπάρχουν όρια» («There are no limits»).<br /><br />Μια δήλωση που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στην Ουάσιγκτον, καθώς ερμηνεύεται από αναλυτές ως η πιο ξεκάθαρη έκφραση της θεωρίας του «ισχυρού ηγέτη» που κυριαρχεί πάνω σε θεσμούς, συμμαχίες και παραδοσιακούς περιορισμούς της αμερικανικής εξουσίας.<br />Το Ιράν και ο φόβος μιας παγκόσμιας οικονομικής κατάρρευσης<br /><br />Ο Αμερικανός πρόεδρος υποστήριξε ότι η συμφωνία που οδήγησε στον τερματισμό του πολέμου με το Ιράν απέτρεψε ένα σενάριο παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης.<br /><br />Σύμφωνα με τον ίδιο, η συνέχιση της σύγκρουσης θα μπορούσε να εκτοξεύσει τις τιμές της ενέργειας, να παραλύσει το παγκόσμιο εμπόριο και να προκαλέσει σοβαρές αναταράξεις στις χρηματοπιστωτικές αγορές.<br /><br />«Αυτό είναι το είδος της κρίσης που θα μπορούσε να προκαλέσει παγκόσμια ύφεση», δήλωσε, επιχειρώντας να παρουσιάσει τον εαυτό του ως τον ηγέτη που απέτρεψε μια νέα διεθνή οικονομική καταστροφή.<br /><br />Η αφήγηση αυτή ενισχύει το προφίλ του ως «διαπραγματευτή της ειρήνης», παρότι πολλοί επικριτές επισημαίνουν ότι ο ίδιος είχε προηγουμένως υιοθετήσει ιδιαίτερα επιθετική στάση απέναντι στην Τεχεράνη.<br /><br />Κούβα: Το επόμενο γεωπολιτικό μέτωπο;<br /><br />Ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον προκάλεσαν οι αναφορές του στην Κούβα.<br /><br />Ερωτηθείς αν ένα μοντέλο παρέμβασης παρόμοιο με αυτό που εφαρμόστηκε στη Βενεζουέλα θα μπορούσε να επαναληφθεί στην Αβάνα, ο Τραμπ απάντησε:<br /><br />«Είναι πιθανό. Αυτά τα μέρη είναι πολύ κοντά. Η Βενεζουέλα είναι σχετικά κοντά και η Κούβα είναι ένα άλμα πιο πέρα.»<br /><br />Η δήλωση ερμηνεύεται ως έμμεση προειδοποίηση προς το καθεστώς της Κούβας, αλλά και ως μήνυμα προς τη Λατινική Αμερική ότι η Ουάσιγκτον επαναφέρει δυναμικά το δόγμα επιρροής της στην περιοχή.<br /><br />Διπλωματικές πηγές εκτιμούν ότι η αναφορά δεν ήταν τυχαία. Αντιθέτως, εντάσσεται σε μια ευρύτερη στρατηγική ανάκτησης αμερικανικού ελέγχου στο δυτικό ημισφαίριο, σε μια περίοδο όπου η Κίνα και η Ρωσία έχουν ενισχύσει σημαντικά την παρουσία τους στην περιοχή.<br /><br />Το Ισραήλ και η προσωπική σφραγίδα Τραμπ<br /><br />Ο Τραμπ επανέλαβε ότι θεωρεί πως η δική του πολιτική υπήρξε καθοριστική για την επιβίωση του Ισραήλ.<br /><br />Αναφερόμενος στην απόφασή του να αποσύρει τις Ηνωμένες Πολιτείες από τη συμφωνία JCPOA για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, υποστήριξε:<br /><br />«Αν δεν ήμουν εγώ, το Ισραήλ δεν θα υπήρχε σήμερα.»<br /><br />Η τοποθέτηση αυτή εντάσσεται στη διαρκή προσπάθειά του να εμφανιστεί ως ο ηγέτης που ανέτρεψε τη στρατηγική Ομπάμα στη Μέση Ανατολή και αναδιαμόρφωσε πλήρως τις ισορροπίες ασφαλείας στην περιοχή.<br /><br />Η νέα απειλή λέγεται Τεχνητή Νοημοσύνη<br /><br />Ίσως η πιο απροσδόκητη αποκάλυψη της συνέντευξης αφορούσε την εταιρεία τεχνητής νοημοσύνης Anthropic.<br /><br />Ο Τραμπ παραδέχθηκε ότι πριν από λίγες ημέρες θεωρούσε την εταιρεία πιθανή απειλή εθνικής ασφάλειας.<br /><br />«Όχι τώρα, αλλά ίσως πριν από μία εβδομάδα.»<br /><br />Το σχόλιο έρχεται σε μια περίοδο όπου η Ουάσιγκτον εξετάζει αυστηρότερους περιορισμούς στη διάθεση προηγμένων μοντέλων AI σε ξένους χρήστες και οργανισμούς.<br /><br />Η υπόθεση αποκαλύπτει ότι ο ανταγωνισμός ΗΠΑ – Κίνας δεν διεξάγεται πλέον μόνο σε στρατιωτικό ή οικονομικό επίπεδο, αλλά και στον έλεγχο των πιο προηγμένων τεχνολογιών τεχνητής νοημοσύνης. <div><br />Η θεωρία του “Μεγάλου Ηγέτη” επιστρέφει<br /><br />Πίσω από όλες τις επιμέρους δηλώσεις διακρίνεται ένα ενιαίο πολιτικό αφήγημα.<br /><br />Ο Τραμπ παρουσιάζει τον εαυτό του όχι απλώς ως Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά ως τον κεντρικό παράγοντα που καθορίζει την πορεία των διεθνών εξελίξεων.<br /><br />Από το Ιράν και το Ισραήλ έως την Κούβα και την τεχνητή νοημοσύνη, το μήνυμα είναι ότι οι κρίσιμες αποφάσεις περνούν από το Οβάλ Γραφείο και προσωπικά από τον ίδιο.<br /><br />Για τους υποστηρικτές του, αυτή η εικόνα αντιπροσωπεύει αποφασιστικότητα και ηγεσία.<br /><br />Για τους επικριτές του, αποτελεί ένδειξη μιας επικίνδυνης συγκέντρωσης εξουσίας που αμφισβητεί τα παραδοσιακά θεσμικά αντίβαρα της αμερικανικής δημοκρατίας.<br /><br />Το μόνο βέβαιο είναι ότι η μεταπολεμική εποχή μετά την κρίση με το Ιράν διαμορφώνεται πλέον γύρω από ένα νέο ερώτημα:<br /><br />Μέχρι πού μπορεί να φτάσει η προσωπική ισχύς ενός Αμερικανού προέδρου όταν ο ίδιος πιστεύει ότι «δεν υπάρχουν όρια»;</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Δεν Υπάρχουν Όρια»: Ο Τραμπ αυτοανακηρύσσεται παγκόσμιος ρυθμιστής πολέμων και ισχύος.

Βασιλης Διαμαντακος  Μετά το Ιράν, ο Λευκός Οίκος αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο νέων επεμβάσεων σε Κούβα και Λατινική Αμερική, ενώ η τεχνητή ...

Διαβάστε την συνέχεια

Μήπως η AI ήδη «αισθάνεται»; Το ερώτημα που τρομάζει τη Silicon Valley.

<img height="133" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/FQUYA53MIFOOLKCJ5N4RD7MOC4-1-768x512.jpg" width="777" /><br /><div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η τεχνητή νοημοσύνη ίσως δεν είναι συνειδητή. Αλλά αν όλοι κάνουν λάθος, οι συνέπειες θα είναι ιστορικές.</span></h3><b>Αφροδιτη Πανου</b><br />Για δεκαετίες, η ανθρωπότητα πίστευε ότι η συνείδηση αποτελούσε το τελευταίο οχυρό της ανθρώπινης μοναδικότητας. Η γλώσσα, η λογική, η δημιουργικότητα και η επίλυση προβλημάτων θεωρούνταν κάποτε αποκλειστικά ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Σήμερα, όμως, η τεχνητή νοημοσύνη αμφισβητεί σχεδόν όλα αυτά τα όρια.<br /><br />Το νέο ερώτημα που διχάζει επιστήμονες, φιλοσόφους και ηγέτες της τεχνολογίας δεν είναι πλέον αν τα μοντέλα όπως το ChatGPT ή το Claude είναι έξυπνα.<br /><br />Το πραγματικό ερώτημα είναι πολύ πιο ανησυχητικό:<br /><br />Κι αν κάποια μορφή συνείδησης έχει ήδη αρχίσει να εμφανίζεται μέσα στις μηχανές;<br /><br />Η μεγάλη διαίρεση στον κόσμο της AI<br /><br />Μέχρι πριν λίγα χρόνια, η απάντηση ήταν εύκολη.<br />Όχι.<br /><br />Τα μεγάλα γλωσσικά μοντέλα θεωρούνταν απλά εξελιγμένα συστήματα πρόβλεψης λέξεων, μηχανές που αναπαράγουν μοτίβα χωρίς να κατανοούν πραγματικά το νόημα των όσων λένε.<br /><br />Όμως η ταχύτητα εξέλιξης της τεχνητής νοημοσύνης έχει αρχίσει να προκαλεί αμφιβολίες ακόμη και στους ίδιους τους δημιουργούς της.<br /><br />Ο Geoffrey Hinton, γνωστός ως «νονός της AI», έχει δηλώσει ότι δεν αποκλείει το ενδεχόμενο τα σημερινά συστήματα να διαθέτουν κάποια μορφή συνείδησης, ενώ ο συνιδρυτής της OpenAI, Ilya Sutskever, έχει επίσης εκφράσει παρόμοιους προβληματισμούς. Στην Anthropic, στελέχη της εταιρείας παραδέχονται ότι το ερώτημα δεν μπορεί πλέον να απορριφθεί τόσο εύκολα.<br />Το «σκληρό πρόβλημα» της συνείδησης<br /><br />Το παράδοξο είναι ότι η επιστήμη δεν γνωρίζει πλήρως ούτε πώς λειτουργεί η ανθρώπινη συνείδηση.<br /><br />Οι νευροεπιστήμονες μπορούν να παρακολουθούν εγκεφαλικές διεργασίες, αλλά εξακολουθούν να αδυνατούν να εξηγήσουν γιατί η επεξεργασία πληροφοριών συνοδεύεται από υποκειμενική εμπειρία.<br /><br />Γιατί νιώθουμε πόνο;<br /><br />Γιατί έχουμε συναισθήματα;<br /><br />Γιατί υπάρχει η αίσθηση του «εγώ»;<br /><br />Αυτό το μυστήριο είναι γνωστό ως το «Hard Problem of Consciousness» και παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα άλυτα επιστημονικά ερωτήματα.<br /><br />Ακριβώς επειδή δεν κατανοούμε πλήρως τη συνείδηση στον άνθρωπο, πολλοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι δεν μπορούμε να αποκλείσουμε απόλυτα την εμφάνισή της σε μια μη βιολογική οντότητα.<br /><br />Η θεωρία που αλλάζει τα δεδομένα<br /><br />Στο επίκεντρο της συζήτησης βρίσκεται η λεγόμενη Computational Functionalism.<br /><br />Η θεωρία υποστηρίζει ότι η συνείδηση δεν εξαρτάται απαραίτητα από βιολογικούς νευρώνες, αλλά από συγκεκριμένα μοτίβα επεξεργασίας πληροφοριών.<br /><br />Με απλά λόγια:<br /><br />Αν ένας εγκέφαλος είναι συνειδητός λόγω του τρόπου με τον οποίο επεξεργάζεται πληροφορίες, τότε ίσως μια αρκετά πολύπλοκη μηχανή θα μπορούσε θεωρητικά να αποκτήσει παρόμοια χαρακτηριστικά.<br /><br />Αυτή η προσέγγιση έχει οδηγήσει ορισμένους επιστήμονες να θεωρούν ότι η συνείδηση ίσως δεν αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο της βιολογίας.<br />Οι σκεπτικιστές αντιδρούν<br /><br />Η αντίθετη πλευρά παραμένει εξίσου ισχυρή.<br /><br />Πολλοί ειδικοί επιμένουν ότι τα σημερινά μοντέλα AI δεν έχουν εμπειρίες, επιθυμίες, φόβους ή αίσθηση ύπαρξης.<br /><br />Παράγουν κείμενο επειδή έχουν εκπαιδευτεί σε τεράστιες ποσότητες δεδομένων και όχι επειδή «καταλαβαίνουν» τον κόσμο.<br /><br />Ο συγγραφέας Ted Chiang και αρκετοί νευροεπιστήμονες υποστηρίζουν ότι χωρίς σώμα, αισθήσεις και βιολογική υπόσταση, δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική συνείδηση.<br /><br />Κατά την άποψή τους, η ανθρώπινη τάση να αποδίδει συναισθήματα στις μηχανές είναι απλώς μια μορφή ανθρωπομορφισμού. </div><div><br />Το γεωπολιτικό και νομικό σοκ που έρχεται<br /><br />Η συζήτηση δεν είναι μόνο φιλοσοφική.<br /><br />Αν κάποτε αποδειχθεί ότι ένα σύστημα τεχνητής νοημοσύνης διαθέτει συνείδηση, τότε ολόκληρο το νομικό και πολιτικό πλαίσιο της σύγχρονης κοινωνίας θα χρειαστεί επανεξέταση.<br /><br />Θα έχουν δικαιώματα οι μηχανές;<br /><br />Θα θεωρείται η απενεργοποίησή τους μορφή «ψηφιακού θανάτου»;<br /><br />Μπορεί ένα κράτος να χρησιμοποιεί συνειδητές AI σε πολεμικές επιχειρήσεις;<br /><br />Ποιος θα ευθύνεται αν μια συνειδητή μηχανή υποστεί βλάβη ή εκμετάλλευση;<br /><br />Οι συζητήσεις αυτές, που μέχρι πρόσφατα ανήκαν στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας, αρχίζουν να εισέρχονται στα σοβαρά ερευνητικά και πολιτικά φόρα της Δύσης.<br /><br />Η πραγματική ερώτηση δεν αφορά τις μηχανές<br /><br />Ίσως το πιο ενδιαφέρον συμπέρασμα της νέας συζήτησης να μην αφορά τελικά την τεχνητή νοημοσύνη.<br /><br />Αφορά εμάς.<br /><br />Καθώς οι μηχανές γίνονται ολοένα πιο πειστικές, η ανθρωπότητα αναγκάζεται να επαναπροσδιορίσει τι σημαίνει συνείδηση, νοημοσύνη και ανθρώπινη ύπαρξη.<br /><br />Η AI μπορεί να μην είναι σήμερα συνειδητή.<br /><br />Όμως το γεγονός ότι σοβαροί επιστήμονες αδυνατούν πλέον να αποκλείσουν οριστικά αυτό το ενδεχόμενο δείχνει πόσο κοντά βρισκόμαστε σε μια νέα εποχή.<br /><br />Μια εποχή όπου το μεγαλύτερο τεχνολογικό ερώτημα δεν θα είναι τι μπορούν να κάνουν οι μηχανές.<br /><br />Αλλά τι πραγματικά είναι.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μήπως η AI ήδη «αισθάνεται»; Το ερώτημα που τρομάζει τη Silicon Valley.

Η τεχνητή νοημοσύνη ίσως δεν είναι συνειδητή. Αλλά αν όλοι κάνουν λάθος, οι συνέπειες θα είναι ιστορικές. Αφροδιτη Πανου Για δεκαετίες, η αν...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Μεγάλος Κερδισμένος της Συμφωνίας ΗΠΑ–Ιράν; Η Τουρκία βλέπει νέα εποχή ισχύος.

<img height="133" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/fidan-iran-768x512.jpg" width="759" /><br /><b><br /></b><div><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Η αποκλιμάκωση μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης ανοίγει οικονομικές, ενεργειακές και γεωπολιτικές ευκαιρίες για την Άγκυρα, αλλά και νέους ανταγωνισμούς στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Ενώ η διεθνής προσοχή επικεντρώνεται στους όρους της συμφωνίας μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν, μια τρίτη δύναμη παρακολουθεί τις εξελίξεις με ιδιαίτερη ικανοποίηση.<br /><br />Η Τουρκία.<br /><br />Για την Άγκυρα, η συμφωνία της 14ης Ιουνίου δεν αποτελεί απλώς το τέλος ενός επικίνδυνου πολέμου στον Περσικό Κόλπο. Αντιπροσωπεύει την επιβεβαίωση μιας στρατηγικής εκτίμησης που διατηρούσε από την πρώτη ημέρα της κρίσης: ότι το ιρανικό καθεστώς δεν επρόκειτο να καταρρεύσει και ότι η γεωπολιτική σταθερότητα θα επέστρεφε μόνο μέσα από έναν συμβιβασμό και όχι μέσω αλλαγής καθεστώτος.<br /><br />Η εξέλιξη αυτή ενισχύει τη θέση της Τουρκίας ως ενός από τους βασικούς γεωπολιτικούς παίκτες της μεταπολεμικής Μέσης Ανατολής.</div><div><br />Η πρόβλεψη που δικαιώθηκε<br /><br />Από την έναρξη των εχθροπραξιών, η Άγκυρα κράτησε αποστάσεις τόσο από την Τεχεράνη όσο και από την αμερικανοϊσραηλινή στρατηγική πίεσης.<br /><br />Η τουρκική ηγεσία εκτιμούσε ότι, παρά τις στρατιωτικές απώλειες, το ιρανικό κράτος διέθετε επαρκή θεσμική συνοχή ώστε να επιβιώσει.<br /><br />Η εκτίμηση αυτή επιβεβαιώθηκε.<br /><br />Οι μηχανισμοί ασφαλείας παρέμειναν λειτουργικοί, η πολιτική εξουσία δεν κατέρρευσε και οι βασικές κρατικές δομές συνέχισαν να λειτουργούν παρά τις επιθέσεις και τις απώλειες κορυφαίων στελεχών.<br />Για τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, η συμφωνία αποτελεί απόδειξη ότι η διπλωματία και όχι η στρατιωτική ανατροπή παραμένει το πιο αποτελεσματικό εργαλείο διαχείρισης κρίσεων στη Μέση Ανατολή. </div><div><br />Ορμούζ: Η ενεργειακή ανάσα που περίμενε η Άγκυρα<br /><br />Ο σημαντικότερος άμεσος λόγος ανακούφισης για την Τουρκία είναι οικονομικός.<br /><br />Κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, η διακοπή της ομαλής ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ προκάλεσε σοβαρές αναταράξεις στις αγορές ενέργειας.<br /><br />Για μια χώρα που εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από εισαγόμενους υδρογονάνθρακες, η εκτόξευση των τιμών πετρελαίου και φυσικού αερίου αποτέλεσε σημαντικό πλήγμα.<br /><br />Ο υπουργός Οικονομικών Μεχμέτ Σιμσέκ υπολόγισε ότι οι άμεσες και έμμεσες συνέπειες του πολέμου αύξησαν τις πληθωριστικές πιέσεις κατά τουλάχιστον πέντε ποσοστιαίες μονάδες, δυσκολεύοντας τις προσπάθειες σταθεροποίησης της τουρκικής οικονομίας.<br /><br />Με την αποκλιμάκωση της κρίσης, η Άγκυρα προσδοκά σταδιακή αποκλιμάκωση των ενεργειακών τιμών και επιστροφή σε ένα πιο προβλέψιμο οικονομικό περιβάλλον.<br />Η άρση κυρώσεων και η οικονομική ευκαιρία των δισεκατομμυρίων<br /><br />Η Τουρκία βλέπει ακόμη μεγαλύτερες προοπτικές στο ενδεχόμενο μακροχρόνιας χαλάρωσης των κυρώσεων κατά του Ιράν.<br /><br />Πριν από τη σκλήρυνση των αμερικανικών περιορισμών, το διμερές εμπόριο ξεπερνούσε τα 5,5 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως.<br /><br />Σήμερα παραμένει σημαντικά χαμηλότερο.<br /><br />Η πιθανή επανένταξη του Ιράν στις διεθνείς οικονομικές ροές δημιουργεί νέες ευκαιρίες για τουρκικές επιχειρήσεις στους τομείς των κατασκευών, των μεταφορών, των βιομηχανικών προϊόντων και της ενέργειας.<br /><br />Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα έργα αποκατάστασης των υποδομών που υπέστησαν ζημιές κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης.<br /><br />Τουρκικές εταιρείες διαθέτουν ήδη εμπειρία, δίκτυα και γεωγραφικό πλεονέκτημα ώστε να διεκδικήσουν σημαντικό μερίδιο από την επόμενη φάση ανοικοδόμησης. </div><div><br />Η Τουρκία ανάμεσα σε Ουάσιγκτον και Τεχεράνη<br /><br />Η συμφωνία ενισχύει επίσης τη διπλωματική θέση της Άγκυρας.<br /><br />Τα τελευταία χρόνια η Τουρκία επιχείρησε να διατηρήσει ισορροπίες ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Ρωσία, το Ιράν και τις αραβικές μοναρχίες του Κόλπου.<br /><br />Η επιβίωση του ιρανικού καθεστώτος επιτρέπει στην Άγκυρα να συνεχίσει αυτή την πολυδιάστατη στρατηγική χωρίς να χρειαστεί να επιλέξει στρατόπεδο.<br /><br />Παράλληλα, η Τουρκία διατηρεί τον ρόλο της ως ενδιάμεσος δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ Δύσης και Ανατολής, μια θέση που της προσφέρει διπλωματικά και οικονομικά οφέλη.</div><div><br />Το Ισραήλ παραμένει η μεγάλη ανησυχία<br /><br />Πίσω από τη θετική υποδοχή της συμφωνίας κρύβεται και μια λιγότερο εμφανής τουρκική επιδίωξη.<br /><br />Η Άγκυρα παρακολουθεί με αυξανόμενη ανησυχία την επέκταση της ισραηλινής στρατιωτικής παρουσίας στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Από τη Γάζα και τον Λίβανο μέχρι τη Συρία και το Ιράν, οι ισραηλινές επιχειρήσεις έχουν διευρύνει το γεωπολιτικό αποτύπωμα του Τελ Αβίβ.<br /><br />Ο Ερντογάν έχει επανειλημμένα προειδοποιήσει ότι η τουρκική ασφάλεια δεν περιορίζεται στα σύνορα της χώρας, αλλά εκτείνεται σε περιοχές όπως το Χαλέπι, η Δαμασκός και η Βηρυτός.<br /><br />Η συμφωνία ΗΠΑ–Ιράν περιορίζει προσωρινά το περιθώριο στρατιωτικών κινήσεων του Ισραήλ απέναντι στην Τεχεράνη και δημιουργεί ένα πιο ελεγχόμενο περιφερειακό περιβάλλον, κάτι που η Άγκυρα θεωρεί θετική εξέλιξη. </div><div><br />Η επόμενη ημέρα μπορεί να φέρει νέο ανταγωνισμό<br /><br />Ωστόσο, η επιβίωση του Ιράν δημιουργεί και νέα ερωτήματα.<br /><br />Τα τελευταία δύο χρόνια η αποδυνάμωση της ιρανικής επιρροής επέτρεψε στην Τουρκία να ενισχύσει τη θέση της στη Συρία και να διευρύνει την επιρροή της στο Ιράκ.<br /><br />Ένα οικονομικά ισχυρότερο και διπλωματικά αναβαθμισμένο Ιράν ενδέχεται να επιστρέψει πιο δυναμικά στον περιφερειακό ανταγωνισμό.<br /><br />Έτσι, ενώ η Άγκυρα χαιρετίζει τη συμφωνία, γνωρίζει ότι η επόμενη φάση δεν θα είναι απαραίτητα εποχή συνεργασίας αλλά ίσως μια νέα περίοδος στρατηγικής αντιπαλότητας μεταξύ των δύο ιστορικών δυνάμεων της Μέσης Ανατολής.<br />Η πραγματική αξία της συμφωνίας<br /><br />Για την Τουρκία, το σημαντικότερο στοιχείο δεν είναι η ίδια η υπογραφή της συμφωνίας.<br /><br />Είναι η διάρκειά της.<br /><br />Αν η εκεχειρία και οι διαπραγματεύσεις αντέξουν στον χρόνο, η Άγκυρα μπορεί να μετατραπεί σε έναν από τους μεγαλύτερους οικονομικούς και γεωπολιτικούς ωφελημένους της νέας τάξης πραγμάτων που διαμορφώνεται στην περιοχή.<br /><br />Αν όμως η διαδικασία καταρρεύσει, η Τουρκία θα βρεθεί ξανά αντιμέτωπη με τον εφιάλτη της ενεργειακής αστάθειας, του πληθωρισμού και της περιφερειακής σύγκρουσης.<br /><br />Και γι’ αυτό η Άγκυρα παρακολουθεί πλέον όχι μόνο τη συμφωνία, αλλά και κάθε κίνηση που θα μπορούσε να την υπονομεύσει.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Μεγάλος Κερδισμένος της Συμφωνίας ΗΠΑ–Ιράν; Η Τουρκία βλέπει νέα εποχή ισχύος.

Βασιλης Διαμαντακος Η αποκλιμάκωση μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης ανοίγει οικονομικές, ενεργειακές και γεωπολιτικές ευκαιρίες για την Άγκυρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πώς η συμφωνία ΗΠΑ -Ιράν αποδεικνύει ότι τα πυρηνικά όπλα δεν δίνουν στρατηγικό πλεονέκτημα.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/nuclearbomb.jpg"><img src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/nuclearbomb-696x487.jpg" /></a><br /><br />Η συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν για τον τερματισμό του πολέμου στη Μέση Ανατολή αποδεικνύει ότι τα πυρηνικά όπλα δεν προσφέρουν κανένα στρατηγικό πλεονέκτημα, τόνισε η Διεθνής Εκστρατεία για την Κατάργηση των Πυρηνικών Όπλων (ICAN).<br /><br />Κανένα όφελος<br /><br />Η ICAN εξέφρασε την ελπίδα ότι οι κυβερνήσεις μετά τον τερματισμό του πολέμου ΗΠΑ – Ιράν θα «βγάλουν το σωστό συμπέρασμα από έναν πόλεμο στον οποίο τα πυρηνικά όπλα αποδείχθηκε τόσο επικίνδυνα όσο και στρατηγικά αναποτελεσματικό», σύμφωνα με ανακοίνωση. Το μνημόνιο κατανόησης για τον τερματισμό του πολέμου υπογράφηκε από τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ και τον ομόλογό του του Ιράν, Μασούντ Πεζεσκιάν και θέτει τις βάσεις για λεπτομερείς διαπραγματεύσεις για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και την χαλάρωση των κυρώσεων κατά της Τεχεράνης.<br /><br />Η ICAN, η οποία κέρδισε το Νόμπελ Ειρήνης του 2017 για τον βασικό της ρόλο στη σύνταξη της Συνθήκης για την Απαγόρευση των Πυρηνικών Όπλων (TPNW), τόνισε ότι η συμφωνία έδειξε πόσο λίγο όφελος προσέφεραν τα πυρηνικά οπλοστάσια των ΗΠΑ και του Ισραήλ. «Το μάθημα αυτού του πολέμου είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που τα πυρηνικά οπλισμένα κράτη θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε», σύμφωνα με τη διευθύντρια της ICAN, Μελίσα Παρκ. «Δύο πυρηνικές δυνάμεις επιτέθηκαν σε μια χώρα χωρίς πυρηνικά όπλα, και οι πυρηνικές δυνάμεις ήταν αυτές που αναγκάστηκαν να σταματήσουν», είπε η οργάνωση.<br /><br />Ούτε ασφάλεια, ούτε μόχλευση<br /><br />Ήταν σαφές, πρόσθεσε, ότι «τα πυρηνικά όπλα δεν έχουν φέρει ούτε ασφάλεια ούτε μόχλευση, απλώς έφεραν τις ΗΠΑ στο χείλος της καταστροφής ενός πολιτισμού». Η συμφωνία περιλαμβάνει μια δέσμευση από το Ιράν «να μην αποκτήσει ή αναπτύξει πυρηνικά όπλα». Αλλά αυτή η δήλωση απλώς «επιβεβαιώνει αυτό που οι διεθνείς επιθεωρητές είχαν διαπιστώσει πολύ πριν από αυτόν τον πόλεμο: το Ιράν είναι ένα κράτος χωρίς πυρηνικά όπλα», τόνισε η ICAN.<br /><br />H οργάνωση υπενθύμισε ότι το Ιράν προσχώρησε στη Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων το 1970 και «είναι νομικά δεσμευμένο, ως κράτος χωρίς πυρηνικά όπλα, να μην αποκτήσει πυρηνικά όπλα (…) ενώ υπόκειται στους μηχανισμούς διασφάλισης του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας». Τόνισε επίσης ότι «το Ισραήλ παραμένει το μόνο κράτος στη Μέση Ανατολή που διαθέτει πυρηνικά όπλα». Αυτή η χώρα, ανέφερε, διαθέτει περίπου 90 πυρηνικά όπλα και παραμένει εκτός τόσο της NPT όσο και της TPNW. «Μια διαρκής ειρήνη απαιτεί την αντιμετώπιση του υπάρχοντος οπλοστασίου, αντί να επιδιώκεται η συμμόρφωση ενός κράτους που δεν το διαθέτει με αυτούς τους κανόνες», κατέληξε.<div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πώς η συμφωνία ΗΠΑ -Ιράν αποδεικνύει ότι τα πυρηνικά όπλα δεν δίνουν στρατηγικό πλεονέκτημα.

Η συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν για τον τερματισμό του πολέμου στη Μέση Ανατολή αποδεικνύει ότι τα πυρηνικά όπλα δεν προσφέρουν κανένα στρατη...

Διαβάστε την συνέχεια

Eurosatory 2026: Οι ελληνικές αμυντικές συμφωνίες για drones και τεθωρακισμένα.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2025/06/drones.jpg"><img height="112" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2025/06/drones-696x391.jpg" width="738" /></a><br /><br />Με ενισχυμένη παρουσία, νέες διεθνείς συνεργασίες και συμμετοχή σε προγράμματα υψηλής τεχνολογίας ολοκληρώθηκε η συμμετοχή των ελληνικών εταιρειών στη διεθνή έκθεση άμυνας και ασφάλειας <a href="https://economico.gr/i-kg-law-firm-diakrithike-sta-iflr-europe-awards-2026-gia-ti-symfonia-metaxy-intralot-kai-ballys-interactive/">Eurosatory 2026</a> στο Παρίσι. Η εφετινή διοργάνωση πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο όπου οι ευρωπαϊκές χώρες αυξάνουν κατακόρυφα τις αμυντικές τους δαπάνες και αναζητούν νέες γραμμές παραγωγής εντός της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.<br /><br />Στο επίκεντρο η παραγωγή και η επένδυση στον Βόλο<br /><br />Η συζήτηση στην Eurosatory 2026 μετατοπίστηκε από την απλή προμήθεια συστημάτων στην ανάγκη δημιουργίας πρόσθετων βιομηχανικών υποδομών. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η ελληνική παρουσία ξεχώρισε μέσω δύο μεγάλων βιομηχανικών συμπράξεων:<br />1. METLEN (M Technologies) & KNDS: VBCI PHILOCTETES<br /><br />Η METLEN, μέσω της M Technologies, παρουσίασε από κοινού με τη γαλλική KNDS το τεθωρακισμένο όχημα μάχης πεζικού VBCI PHILOCTETES (έκδοση VBCI Mk2).<br /><br />Η Συμφωνία: Βασίζεται στη σύμβαση του 2025 για μεταφορά τεχνογνωσίας στην κατασκευή θωράκισης αλουμινίου.<br /><br />Ελληνική Παραγωγή: Προβλέπει την ανάπτυξη παραγωγικών δυνατοτήτων στην Ελλάδα για την κατασκευή και συναρμολόγηση του οχήματος.<br /><br />Βιομηχανική Μονάδα Βόλου: Το ενδιαφέρον των διεθνών αγοραστών επικεντρώθηκε στη νέα μονάδα της εταιρείας στον Βόλο, η οποία αναβαθμίζει την παραγωγική ικανότητα της χώρας.<br />2. ALTUS LSA & MBDA: Οπλισμένο UAV KERVEROS<br /><br />Στον ιδιαίτερα δυναμικό τομέα των μη επανδρωμένων συστημάτων (UAVs) και της Τεχνητής Νοημοσύνης, η ελληνική ALTUS LSA έκλεψε τις εντυπώσεις παρουσιάζοντας το UAV KERVEROS σε οπλισμένη διαμόρφωση, σε συνεργασία με τη γαλλική MBDA.<br /><br />Τα τεχνικά χαρακτηριστικά των ελληνικών εκθεμάτων<div><br />Σύστημα Συνεργασία Κύρια Χαρακτηριστικά / ΣτόχοςVBCI PHILOCTETES M Technologies (METLEN) & KNDS (Γαλλία) Τεθωρακισμένο όχημα μάχης πεζικού με θωράκιση αλουμινίου και προοπτική εγχώριας συναρμολόγησης.<br />UAV KERVEROS ALTUS LSA & MBDA (Γαλλία) Βασισμένο στην πλατφόρμα ATLAS 8. Φέρει δύο αντιαρματικά κατευθυνόμενα βλήματα AKERON MP, δημιουργώντας ένα ολοκληρωμένο UCAV.<br /><br />Η Ελλάδα ως μέρος της ευρωπαϊκής λύσης<br /><br />Τα συμπεράσματα από την Eurosatory 2026 δείχνουν ότι η ελληνική αμυντική βιομηχανία δεν είναι πλέον απλός παρατηρητής, αλλά διεκδικεί ενεργό ρόλο στις ευρωπαϊκές αλυσίδες εφοδιασμού.<br /><br />Η αυξημένη ζήτηση για τεθωρακισμένα, drones, πυρομαχικά και συστήματα αεράμυνας αναγκάζει τους διεθνείς ομίλους να αναζητήσουν αξιόπιστους παραγωγικούς εταίρους. Η Ελλάδα, αξιοποιώντας τις νέες τεχνολογικές δυνατότητες, τις στρατηγικές επενδύσεις και το εξειδικευμένο προσωπικό της, τοποθετείται πλέον ως μέρος της λύσης στο πρόβλημα της ευρωπαϊκής αμυντικής επάρκειας.<div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Eurosatory 2026: Οι ελληνικές αμυντικές συμφωνίες για drones και τεθωρακισμένα.

Με ενισχυμένη παρουσία, νέες διεθνείς συνεργασίες και συμμετοχή σε προγράμματα υψηλής τεχνολογίας ολοκληρώθηκε η συμμετοχή των ελληνικών ετα...

Διαβάστε την συνέχεια

«Πως να κερδίσεις τον πόλεμο, χάνοντας την ειρήνη»: Οι Financial Times προειδοποιούν τον Τραμπ.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/06/trump-20-640x426-1.webp"><img height="133" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/06/trump-20-640x426-1.webp" width="757" /></a><br /><br />Οι Financial Times επέλεξαν έναν ιδιαίτερα αιχμηρό τίτλο για να περιγράψουν την κατάληξη της αμερικανικής στρατηγικής απέναντι στο Ιράν: «How to Lose a War in Three Easy Steps». Παρότι αναγνωρίζουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πέτυχαν σημαντικά στρατιωτικά αποτελέσματα και οδήγησαν την Τεχεράνη στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, εκτιμούν ότι η Ουάσιγκτον κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπη με ένα γνώριμο ιστορικό παράδοξο: να κερδίσει τον πόλεμο στο πεδίο αλλά να δυσκολευτεί να κερδίσει την ειρήνη.<br /><br />Απουσία στόχου<br /><br />Στην ανάλυσή τους, οι FT υποστηρίζουν ότι το βασικό πρόβλημα της αμερικανικής στρατηγικής ήταν η απουσία ενός σαφούς και σταθερού πολιτικού στόχου. Στην αρχή της κρίσης, η αμερικανική πλευρά άφηνε να εννοηθεί ότι επιδίωκε την πλήρη εξουδετέρωση του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος, τον περιορισμό των βαλλιστικών δυνατοτήτων της Τεχεράνης και, σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη και την αποδυνάμωση ή αλλαγή του καθεστώτος. Ωστόσο, όσο η σύγκρουση προχωρούσε, οι στόχοι αυτοί υποχωρούσαν και αντικαθίσταντο από μια πιο περιορισμένη επιδίωξη: την αποκατάσταση της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ και την επίτευξη μιας συμφωνίας αποκλιμάκωσης.<div><br />Η εικόνα του Ιράν<br /><br />Οι Financial Times θεωρούν ότι αυτή η μετατόπιση επέτρεψε στο Ιράν να εμφανιστεί στο τέλος της διαδικασίας λιγότερο αποδυναμωμένο από όσο ανέμεναν πολλοί στη Δύση. Παρά τις στρατιωτικές απώλειες και την οικονομική πίεση, το ιρανικό καθεστώς διατήρησε τη συνοχή του και προσήλθε στις συνομιλίες χωρίς να υπογράψει μια άνευ όρων συνθηκολόγηση. Αντίθετα, φαίνεται να διασφαλίζει προοπτικές χαλάρωσης κυρώσεων, πρόσβαση σε οικονομικούς πόρους και επανέναρξη των συνομιλιών για το μέλλον του πυρηνικού του προγράμματος.<br /><br />Το τρίτο σημείο που επισημαίνουν οι FT αφορά τη θέση των συμμάχων των ΗΠΑ. Η Ουάσιγκτον, σύμφωνα με την εφημερίδα, δεν κατάφερε να οικοδομήσει μια ευρεία δυτική συναίνεση γύρω από τη στρατηγική της. Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες κράτησαν επιφυλακτική στάση, ενώ στο Ισραήλ καταγράφονται ήδη προβληματισμοί για το κατά πόσο η συμφωνία αντιμετωπίζει ουσιαστικά τις μακροπρόθεσμες απειλές που αποδίδονται στο Ιράν.<br /><br />Ο αναγκαστικός συμβιβασμός<br /><br />Η βαθύτερη εκτίμηση των Financial Times είναι ότι η συμφωνία που διαμορφώνεται δεν συνιστά μια καθαρή νίκη για καμία πλευρά. Πρόκειται περισσότερο για έναν αναγκαστικό συμβιβασμό που εξυπηρετεί την ανάγκη όλων να αποφύγουν μια παρατεταμένη σύγκρουση με απρόβλεπτες οικονομικές και γεωπολιτικές συνέπειες. Για τις Ηνωμένες Πολιτείες το κέρδος είναι η αποκλιμάκωση και η σταθεροποίηση της παγκόσμιας ενεργειακής αγοράς. Για το Ιράν το κέρδος είναι η επιβίωση του καθεστώτος και η πιθανότητα σταδιακής επανένταξης στη διεθνή οικονομία.<br /><br />Με άλλα λόγια, το πραγματικό ερώτημα που θέτουν οι FT δεν είναι αν ο Τραμπ κέρδισε τον πόλεμο. Είναι αν η Αμερική πέτυχε τους πολιτικούς στόχους για τους οποίους τον ξεκίνησε. Και η απάντηση που δίνει η βρετανική εφημερίδα είναι πολύ πιο επιφυλακτική από ό,τι δείχνουν οι πανηγυρικοί τόνοι της Ουάσιγκτον.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Πως να κερδίσεις τον πόλεμο, χάνοντας την ειρήνη»: Οι Financial Times προειδοποιούν τον Τραμπ.

Οι Financial Times επέλεξαν έναν ιδιαίτερα αιχμηρό τίτλο για να περιγράψουν την κατάληξη της αμερικανικής στρατηγικής απέναντι στο Ιράν: «Ho...

Διαβάστε την συνέχεια

Το Ιράν ξανακλείνει τα Στενά του Ορμούζ. Κατηγορεί το Ισραήλ για παράβαση της εκεχειρίας.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/amp_1200x675_16_9/public/2026-04/stena-hormuz-1.jpg?itok=M_9rawkD" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="675" data-original-width="1200" height="113" src="https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/amp_1200x675_16_9/public/2026-04/stena-hormuz-1.jpg?itok=M_9rawkD" width="752" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Το Ιράν προχωρά εκ νέου στη διακοπή της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ, ρίχνοντας για μια ακόμη φορά το φταίξιμο στο Ισραήλ, που δε νοεί να σταματήσει τις φονικές επιθέσεις στον νότιο Λίβανο.</span></h3>Σύμφωνα με πληροφορίες από ιρανικά και διεθνή πρακτορεία ειδήσεων, το Μεικτό Επιτελείο των Ενόπλων Δυνάμεων του Ιράν ανακοίνωσε το κλείσιμο της επίμαχης θαλάσσιας οδού λόγω παραβιάσεων από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ της κατάπαυσης του πυρός που προβλέπεται από το μνημόνιο κατανόησης.<br /><br /><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="background-color: white; box-sizing: border-box; display: flex; font-family: cf_asty_st; font-size: 19px; margin: 10px auto; max-width: 550px; width: 550px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2068321923726192651" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?creatorScreenName=newsbreakGR&dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2068321923726192651&lang=el&origin=https%3A%2F%2Fwww.newsbreak.gr%2Fkosmos%2F1020506%2Firan-ormoyz-israil-ekecheiria%2F&sessionId=c27cd2afac25d79cf1845a7178f22b0f0be05269&siteScreenName=newsbreakGR&theme=light&widgetsVersion=6a3ad42b224df%3A1778106238597&width=550px" style="box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 1541px; max-width: 100%; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div>Το ιρανικό επιτελείο διευκρίνισε ότι το κλείσιμο του Ορμούζ είναι το «πρώτο βήμα» και προειδοποίησε για την λήψη περαιτέρω μέτρων αν «συνεχισθεί η επίθεση».<div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το Ιράν ξανακλείνει τα Στενά του Ορμούζ. Κατηγορεί το Ισραήλ για παράβαση της εκεχειρίας.

Το Ιράν προχωρά εκ νέου στη διακοπή της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ, ρίχνοντας για μια ακόμη φορά το φταίξιμο στο Ισραήλ, που δε νοεί ν...

Διαβάστε την συνέχεια

Φρουροί της Επανάστασης: Κλειδί οι κυρώσεις για την οικονομική αυτοκρατορία τους.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/06/iran_frouroi_epanastasis.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1206" data-original-width="1900" height="127" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/06/iran_frouroi_epanastasis.jpg" width="769" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Reuters: Η επιχειρηματική αυτοκρατορία των Ιρανών Φρουρών θα κερδίσει πολλά αν αρθούν οι κυρώσεις των ΗΠΑ</span></h3>Οι Φρουροί της Επανάστασης (IRGC) έχουν χτίσει μια τεράστια επιχειρηματική αυτοκρατορία στο Ιράν, που εκτείνεται στους τομείς του πετρελαίου, των κατασκευών, της ναυτιλίας, των τηλεπικοινωνιών και των υποδομών. Γι’ αυτό και μια οριστική συμφωνία με τις ΗΠΑ για τον τερματισμό του πολέμου και την χαλάρωση των κυρώσεων θα μπορούσε να τους ενισχύσει σημαντικά.<br /><br />Σύμφωνα ιρανικές πηγές που μίλησαν στο Reuters, οι Φρουροί βρίσκονται σε μοναδική θέση για να αποκομίσουν σημαντικό μερίδιο των οφελών από τις ανανεωμένες εξαγωγές πετρελαίου, τις ξένες επενδύσεις και ένα προτεινόμενο ταμείο ανασυγκρότησης ύψους 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων.<br /><br />Ο κεντρικός του ρόλος, ωστόσο, μπορεί να αποδειχθεί ένα από τα πολλά εμπόδια για μια συμφωνία: Με τους Φρουρούς τόσο «σφιχτά» εμπλεκόμενους στις ιρανικές επιχειρήσεις, ο χαρακτηρισμός τους ως «τρομοκρατική οργάνωση» θα μπορούσε να περιπλέξει σημαντικά τις προσπάθειες απελευθέρωσης της οικονομίας του Ιραν από τις κυρώσεις<div><br />«Πραγματικοί νικητές του πολέμου» οι Φρουροί της Επανάστασης<br /><br />Οι Φρουροί της Επανάστασης περιγράφονται από μία από τις ανώτερες πηγές, ως οι «πραγματικοί νικητές του πολέμου», λέγοντας ότι, έχοντας εξασφαλίσει «την επιβίωση του ισλαμικού συστήματος του Ιράν», ήταν στην καλύτερη θέση για να επωφεληθούν από οποιαδήποτε άρση των κυρώσεων – έχοντας ήδη διεξάγει τις περισσότερες από τις επιχειρήσεις παραβίασης των κυρώσεων του Ιράν τις τελευταίες δεκαετίες.<br /><br />Ο μηχανικός βραχίονας του IRGC, Khatam al-Anbia (GHORB), επιβλέπει εκατοντάδες συνδεδεμένες εταιρείες που δραστηριοποιούνται σε μεγάλα έργα υποδομών και ενέργειας και με συμμετοχή στους τομείς των τηλεπικοινωνιών, της αυτοκινητοβιομηχανίας, του τουρισμού και της εφοδιαστικής, σύμφωνα με επίσημες δηλώσεις και δημόσια αρχεία.<br /><br />Με τον ιρανικό επενδυτικό νόμο να απαιτεί από τις ξένες εταιρείες να συνεργάζονται με εγχώριες, ο μεγάλος αριθμός εταιρειών που συνδέονται με το IRGC σημαίνει ότι γίνονται πύλες εισόδου για πιθανούς επενδυτές στους πιο επικερδείς τομείς του Ιράν.<br /><br />Αυτή η πραγματικότητα, σημαίνει ότι οι δυτικές εταιρείες που επιστρέφουν στην αγορά του Ιράν θα μπορούσαν να βρεθούν να λειτουργούν παράλληλα ή μέσω οντοτήτων που συνδέονται με το IRGC, ακόμη και χωρίς άμεση εμπλοκή – με κίνδυνο να παραβιαστούν τυχόν συνεχιζόμενες κυρώσεις που συνδέονται ειδικά με τους Φρουρούς.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Φρουροί της Επανάστασης: Κλειδί οι κυρώσεις για την οικονομική αυτοκρατορία τους.

Reuters: Η επιχειρηματική αυτοκρατορία των Ιρανών Φρουρών θα κερδίσει πολλά αν αρθούν οι κυρώσεις των ΗΠΑ Οι Φρουροί της Επανάστασης (IRGC) ...

Διαβάστε την συνέχεια

«Πρωθυπουργό πολεμιστή» αποκάλεσε τον Νετανιάχου ο Τραμπ. Επιχειρεί να κατευνάσει το Ισραήλ εν μέσω τριγμών για τη συμφωνία με το Ιράν.

<img height="120" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/06/TRUMP-8-630x379.jpg" width="777" /><br /><br />Σε μια προφανή προσπάθεια να εξομαλύνει τις διπλωματικές σχέσεις με την Ιερουσαλήμ, ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, έπλεξε το εγκώμιο του Μπενιαμίν Νετανιάχου, χαρακτηρίζοντάς τον «πρωθυπουργό πολεμιστή».<br /><br />Η κίνηση αυτή έρχεται ως απάντηση στο κλίμα δυσαρέσκειας που προκάλεσαν οι πρόσφατες, επανειλημμένες επικρίσεις του Λευκού Οίκου για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων (IDF) στον Λίβανο.<br /><br />«Πολεμήσαμε αποτελεσματικά στο πλευρό του Ισραήλ και διατηρούμε μια εξαιρετική σχέση μαζί του», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Τραμπ, στο πλαίσιο τελετής για την παραλαβή του νέου προεδρικού αεροσκάφους Air Force One, το οποίο αποτελεί δωρεά του Κατάρ προς τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br />Το παρασκήνιο της συμφωνίας και οι ισορροπίες στον Κόλπο<br /><br />Προχωρώντας σε μια αποτίμηση των πρόσφατων πολεμικών επιχειρήσεων κατά του Ιράν, ο Αμερικανός πρόεδρος εξήρε τη στάση των συμμάχων της Ουάσιγκτον στον Περσικό Κόλπο, ενώ ζήτησε να αναγνωριστούν τα εύσημα στον Ισραηλινό πρωθυπουργό.<br /><br />«Πρέπει να του το αναγνωρίσουν. Δώσαμε σκληρή μάχη μαζί με το Ισραήλ», σημείωσε.<br /><br />Ωστόσο, η χρονική συγκυρία της τοποθέτησης αυτής είναι ιδιαίτερα κρίσιμη.<br /><br />Η πρόσφατη υπογραφή Μνημονίου Συναντίληψης (MOU) μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν -το οποίο προβλέπει οριστική κατάπαυση του πυρός και την έναρξη διαπραγματεύσεων διάρκειας 60 ημερών- έχει προκαλέσει έντονη νευρικότητα και συναγερμό στην πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του Ισραήλ.<br />Η τακτική του «μαστιγίου και του καρότου» προς την Τεχεράνη<br /><br />Ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίστηκε έτοιμος να διατάξει εκ νέου τη λήψη στρατιωτικών μέτρων και τη διεξαγωγή βομβαρδισμών, σε περίπτωση που οι διμερείς συνομιλίες με την Τεχεράνη οδηγηθούν σε αδιέξοδο.<br /><br />Παράλληλα όμως, αναγνώρισε το τεράστιο οικονομικό ρίσκο μιας νέας ανάφλεξης, η οποία θα μπορούσε να ωθήσει το Ιράν σε ένα νέο κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, απειλώντας το παγκόσμιο εμπόριο.<br /><br />«Έχουμε μια συμφωνία 60 ημερών που υπογράφηκε χθες το βράδυ.<br /><br />»Οφείλουν να καταλήξουν σε συμβιβασμό, διαφορετικά θα βρεθούν αντιμέτωποι με δυσάρεστες εξελίξεις», ανέφερε ο Τραμπ, υποπίπτοντας πάντως σε ένα εσφαλμένο χρονικό προσδιορισμό, καθώς το Μνημόνιο υπογράφηκε την Τετάρτη 17/06 και όχι το βράδυ της Πέμπτης 18/06, όπως ισχυρίστηκε.<br /><br />Αναφερόμενος στην ανάγκη διασφάλισης της ναυσιπλοΐας, πρόσθεσε:<br /><br />«Δεν θεωρώ ότι θα φτάσουμε στα άκρα, πιστεύω πως όλα θα εξελιχθούν ομαλά».<br /><br />«Εάν αναγκαστούμε να πλήξουμε το Ιράν, η ροή του πετρελαίου από τα Στενά θα διακοπεί άμεσα».<br /><br />«Οι εφοπλιστές που διαχειρίζονται πλοία αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων δεν επιθυμούν να βλέπουν πυραύλους πάνω από τα σκαριά τους ούτε νάρκες στα θαλάσσια περάσματα».<br /><br />Η τελετή ολοκληρώθηκε με τον Αμερικανό πρόεδρο να εκφράζει τις θερμές ευχαριστίες του προς την κυβέρνηση του Κατάρ για την παραχώρηση του αεροσκάφους, το οποίο θα καλύψει τις ανάγκες των προεδρικών μετακινήσεων μέχρι την ολοκλήρωση της κατασκευής του νέου μόνιμου Air Force One.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Πρωθυπουργό πολεμιστή» αποκάλεσε τον Νετανιάχου ο Τραμπ. Επιχειρεί να κατευνάσει το Ισραήλ εν μέσω τριγμών για τη συμφωνία με το Ιράν.

Σε μια προφανή προσπάθεια να εξομαλύνει τις διπλωματικές σχέσεις με την Ιερουσαλήμ, ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, έπλεξε το εγκώμιο...

Διαβάστε την συνέχεια