Ο πραγματικός σκιώδης ηγέτης του Ιράν: Το καθεστώς του Αγιατολάχ δεν υπάρχει. «Ο μεγάλος ηγεμόνας έπεσε».

<img height="113" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/04/Black-and-Red-Modern-Interview-Podcast-Youtube-Thumbnail-2026-04-23T173540.079-1068x601.png" width="764" /><br /><br />Μετά τον τελευταίο πόλεμο στον οποίο το ιρανικό καθεστώς υπέστη σοβαρά πλήγματα από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ και έχασε μάλιστα ένα μεγάλο μέρος της ανώτερης ηγεσίας του, η κυβερνητική κατάσταση στη χώρα είναι ασταθής και πλέον δεν είναι σαφές ποιος κινεί πραγματικά τα νήματα. Μιλώντας για το θέμα σήμερα (Κυριακή), ο καθηγητής Ούζι Ράμπι, ανώτερος ερευνητής στο Κέντρο Νταγιάν για τις Μεσανατολικές και Αφρικανικές Σπουδές, δήλωσε ότι πιστεύει ότι η κυβέρνηση των αγιατολάχ δεν υπάρχει πλέον.<br /><br />Σε συνομιλία με τους παρουσιαστές Ελί Οχάνα και Μπαράκ Σάρι στο ραδιόφωνο 103fm, εξήγησε τι συμβαίνει στην ιρανική ηγεσία σήμερα και αξιολόγησε επίσης τι πραγματικά παρακινεί τον Τραμπ στη διαχείριση της σύγκρουσης με το Ιράν. «Είναι σαν τους πολέμους των Διαδόχων μετά τον Μέγα Αλέξανδρο στη Ρώμη – ο μεγάλος ηγεμόνας έχει πέσει και οι χούντες μαλώνουν μεταξύ τους», δήλωσε ο Ράμπι. «Δεν είναι αυτό που ήταν παλιά – η κυριαρχία των αγιατολάχ δεν υπάρχει πλέον στην αρχική της μορφή. Είναι πιο δογματικοί και ριζοσπαστικοί και η συμπεριφορά τους είναι διαφορετική. Η σκληρότητά τους πηγάζει από το γεγονός ότι όλοι μεγάλωσαν στο ίδιο σχολείο που λέει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ είναι μια σατανική δύναμη και πρέπει να υποταχθούν», πρόσθεσε.<br /><br />Σχετικά με το γεγονός ότι αυτή τη φορά προτίμησαν να στείλουν τον Υπουργό Εξωτερικών Αράκτσι σε συνομιλίες στο Πακιστάν, ο καθηγητής Ράμπι είπε: «Δεν έστειλαν τον Καλιμπάφ επειδή έδωσε τα χέρια με τους Αμερικανούς την τελευταία φορά, και αυτό είναι απαγορευμένο. Όταν δίνεις τα χέρια, φτάνεις σε οικειότητα και φιλία, και αρχίζεις να μιλάς, και μετά αρχίζεις πραγματικά να υποχωρείς. Υπήρξαν πρόεδροι στις Ηνωμένες Πολιτείες που τους άρεσαν από την εποχή του Κάρτερ, του Ομπάμα και του Μπάιντεν, και τώρα έχουν κάποιον που δεν μπορούν να διαβάσουν», είπε.<br /><br />Είπε επίσης: «Ο Αράκτσι έρχεται, ξεκαθαρίζει τα πράγματα, μιλάει με τον Αρχηγό του Πακιστάν και ταξιδεύει από εκεί στο Ομάν. Τι λένε οι Ιρανοί στους Αμερικανούς; Θέλετε να μιλήσετε απευθείας; Άρση του αποκλεισμού. Αν ο Τραμπ επιμείνει, αργά ή γρήγορα θα φιμώσει το Ιράν. Αυτή είναι μια χώρα σχεδόν 100 εκατομμυρίων ανθρώπων και δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι μένουν χωρίς τίποτα».<br /><br />Σύμφωνα με τον Ράμπι, το σημερινό καθεστώς προτιμά να διατηρήσει την κατάσταση έκτακτης ανάγκης στη χώρα: «Αυτή η χούντα προτιμά να συνεχίσει να διεξάγει πόλεμο, επειδή δεν ξέρει τι θα κάνει μετά τον πόλεμο. Ο Τραμπ τους στραγγαλίζει. Λέει: Δεν θέλετε να μιλήσετε; Κανένα πρόβλημα. Θα πάρω όλο σας το πετρέλαιο και όλα σας τα λεφτά, συνεχίστε».<br /><br />Και τι παρακινεί τον Αμερικανό πρόεδρο; Ρωτήθηκε ο Ράμπι και απάντησε ότι «ο Τραμπ έχει δυόμισι χρόνια μπροστά του και αρχίζει να αναρωτιέται ποια είναι η κληρονομιά του. Μπορεί να είναι ο Τσόρτσιλ και να απαλλάξει τον κόσμο από αυτό το πρόβλημα, ή θα καταλήξει σαν τον Κάρτερ και τον Ομπάμα, που είναι ο εφιάλτης του. Πρέπει να επιμείνει και να καταφέρει στρατιωτικά χτυπήματα, θα δούμε αν μπορεί να το κάνει».<br /><br />Ο ανώτερος ερευνητής δήλωσε επίσης ότι «θα ξεγελιόταν αν έβγαινε με μια συμφωνία-φάρσα όπως του Ομπάμα. Το πιο σημαντικό πράγμα για αυτόν είναι ένα ταξίδι εγωισμού, δεν θα σκεφτεί κάτι που δεν θα αλλάξει τα δεδομένα».<div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο πραγματικός σκιώδης ηγέτης του Ιράν: Το καθεστώς του Αγιατολάχ δεν υπάρχει. «Ο μεγάλος ηγεμόνας έπεσε».

Μετά τον τελευταίο πόλεμο στον οποίο το ιρανικό καθεστώς υπέστη σοβαρά πλήγματα από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ και έχασε μάλιστα ένα μεγάλο μέρος...

Διαβάστε την συνέχεια

Σχέδιο για τριπλή γαλλική ασπίδα στο Αιγαίο.

<img height="113" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/04/Black-and-Red-Modern-Interview-Podcast-Youtube-Thumbnail-2026-04-24T125247.691-1068x601.png" width="719" /><br /><br />Η έλευση του Εμανουέλ Μακρόν στην Αθήνα και η ανανέωση της αμυντικής συμφωνίας με τη Γαλλία αναμφίβολα επιβεβαιώνουν την πολύ ισχυρή πλέον ταύτιση των συμφερόντων των δύο χωρών ως προς τα θέματα ασφάλειας στην περιοχή και όχι μόνο.<br /><br />Αν τελικά απότοκο της ανανέωσης της συμφωνίας αποδειχθούν και οι επιπλέον «πολιτικοί πόντοι» για το γαλλικό υποβρύχιο Blacksword Barracuda στον επικείμενο διαγωνισμό για την επιλογή του επόμενου υποβρυχίου για τον ελληνικό στόλο, δεν θα είναι διόλου τυχαίο καθώς κάτι τέτοιο θα εδράζεται σε τεράστιο βαθμό και στη θέληση από την πλευρά της Αθήνας να οικοδομήσει ένα ενιαίο, ψηφιακό και αδιαπέραστο οικοσύστημα ισχύος. Στο επίκεντρο αυτής της νέας αρχιτεκτονικής ασφαλείας θα βρίσκεται η γαλλική «τριάδα», και συγκεκριμένα τα μαχητικά αεροσκάφη Rafale, οι ψηφιακές φρεγάτες FDI (Belh@rra) και τα υποβρύχια επόμενης γενιάς Barracuda.<br /><br />Ο συνδυασμός αυτών των τριών πλατφορμών δεν αποτελεί απλή άθροιση μονάδων πυρός, αλλά έναν πολλαπλασιαστή ισχύος που εισάγει τις ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις στην εποχή των δικτυοκεντρικών επιχειρήσεων.<br /><br />Συστήματα με «κοινή γλώσσα»<div><br />Οι φρεγάτες FDI, με το ραντάρ Sea Fire, λειτουργούν ως ο «εγκέφαλος» του στόλου. Η ικανότητά τους να σαρώνουν τον ορίζοντα σε ακτίνα εκατοντάδων χιλιομέτρων και να εγκλωβίζουν ταυτόχρονα πολλαπλούς στόχους – από stealth αεροσκάφη μέχρι υπερηχητικούς πυραύλους – δημιουργεί μια ζώνη απαγόρευσης πρόσβασης. Η FDI δεν είναι απλώς ένα πλοίο· είναι ένας πλωτός σταθμός διοίκησης που μπορεί να μοιράζεται την εικόνα του πεδίου της μάχης με τα Rafale που πετούν πάνω από το Αιγαίο. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι οι συζητήσεις για τη νέα αμυντική συμφωνία που μετά το 2031 προβλέπεται, κατά πληροφορίες, πως θα ανανεώνεται αυτόματα, θα ξεκινήσουν συμβολικά από το κατάστρωμα της φρεγάτας «Κίμων», την οποία είχε προγραμματιστεί να επισκεφθούν σήμερα Μητσοτάκης και Μακρόν, σε μια κίνηση με ισχυρούς συμβολισμούς.<br /><br />Παράλληλα, η ένταξη των Rafale στην Πολεμική Αεροπορία έφερε μαζί της το «φόβητρο» των πυραύλων Meteor. Σε συνδυασμό με το ραντάρ AESA του αεροσκάφους, το Rafale μπορεί να πλήξει εχθρικούς στόχους πριν καν αυτοί εμφανιστούν στην οθόνη του αντιπάλου. Η πραγματική όμως επανάσταση έγκειται στη διασύνδεση. Η πληροφορία που λαμβάνει η φρεγάτα FDI μεταφέρεται ακαριαία στο cockpit του Rafale μέσω του Link 16, επιτρέποντας στον πιλότο να εκτοξεύσει τα όπλα του «τυφλά», βασιζόμενος στα δεδομένα του πλοίου.<br /><br />Κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, η παρουσία των υποβρυχίων Barracuda, εάν επιλεγούν, θα ολοκληρώνει το δόγμα της στρατηγικής ασφυξίας. Με την τεχνολογία των μπαταριών λιθίου και την απόλυτα αθόρυβη πλεύση τους, τα Barracuda θα είναι οι αθέατοι «φονιάδες» της Ανατολικής Μεσογείου. Η αποστολή τους διττή, αφενός η προστασία των φρεγατών FDI από υποβρύχιες απειλές και αφετέρου η ικανότητα να εξαπολύουν στρατηγικά πλήγματα με πυραύλους cruise, πλήττοντας υποδομές στα μετόπισθεν του εχθρού σε αποστάσεις άνω των 1.000 χιλιομέτρων.<br /><br />Το κλειδί της επιτυχίας αυτής της συνεργασίας είναι η «κοινή γλώσσα». Τα τρία αυτά συστήματα έχουν σχεδιαστεί από την αρχή για να συνεργάζονται. Ενα Barracuda μπορεί να εντοπίσει μια εχθρική μονάδα επιφανείας χρησιμοποιώντας το σόναρ του, να στείλει τα δεδομένα μέσω δορυφόρου στη φρεγάτα FDI και εκείνη, με τη σειρά της, να καθοδηγήσει ένα σμήνος Rafale για την τελική προσβολή. Ολα αυτά συμβαίνουν σε χρόνο δευτερολέπτων, αφήνοντας στον αντίπαλο μηδενικά περιθώρια αντίδρασης.<br /><br />Παράλληλα, αν αυτή η τριάδα αποτελέσει και το έναυσμα ή συνδυαστεί με τη γαλλική πυρηνική ομπρέλα, θα έρχεται, όπως έχουν ήδη τονίσει «ΤΑ ΝΕΑ», σε μια χρονική συγκυρία κατά την οποία οι τουρκικές προκλήσεις ειδικά σε ρητορικό επίπεδο φουντώνουν και πάλι.<br /><br />Το εξοπλιστικό ισοζύγιο με την Τουρκία</div><div><br />Είναι γεγονός πως η Αθήνα βλέποντας πως το περιβάλλον ασφαλείας στην περιοχή μεταβάλλεται προς το χειρότερο και ίσως δεν είναι μακριά μια νέα ένταση με την Αγκυρα, που σημειωτέον εξακολουθεί να έχει ενεργό το Casus Belli, με αφορμή μια σύγκρουση της Τουρκίας με το Ισραήλ, επιθυμεί να βάλει ένα ακόμα στρώμα προστασίας ειδικά σε περίπτωση που μια αναμέτρηση αποκτήσει χαρακτηριστικά υπαρξιακού κινδύνου.<br /><br />Επισημαίνεται πως ακόμα και αν υπάρξει στο μέλλον επιπλέον παραγγελία γαλλικών φρεγατών, το τουρκικό ναυπηγικό πρόγραμμα βρίσκεται σε οργασμό και για αυτό η Αθήνα θα πρέπει να βρει άλλους πιο οικονομικούς τρόπους για να το αντικρούσει. Αν σκεφτεί κανείς πως μόνο τα οκτώ αντιτορπιλικά της κλάσης TF-2000 ή Tepe, όπως τα αποκαλούν, ήδη στην Τουρκία, χωρίς να υπολογίζουμε τις οκτώ φρεγάτες της κλάσης Istanbul, θα συγκεντρώνουν συνολικά 768 κάθετους εκτοξευτές πυραύλων, μιας και το καθένα θα διαθέτει 96, ενώ οι τέσσερις FDI με 32 η καθεμία και οι τέσσερις Bergamini με 16 η καθεμία θα συγκεντρώνουν 192, γίνεται αντιληπτό πως αυτός ο όγκος πυρός μόνο μέσω ενδυνάμωσης συμμαχιών και έξυπνων και τεχνολογικά ανώτερων εξοπλιστικών προγραμμάτων μπορεί να αντιμετωπιστεί και όχι με μια εξοπλιστική κούρσα.<br /><br />Για αυτό δεν είναι πλέον λίγοι στους στρατιωτικούς κύκλους στην Αθήνα που επισημαίνουν την ανάγκη ανάπτυξης είτε εγχώριας ανώτερης τεχνολογίας είτε την απόκτησή της από χώρες ξεκάθαρα φιλικές προς τη χώρα, όπως η Γαλλία και το Ισραήλ.</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Σχέδιο για τριπλή γαλλική ασπίδα στο Αιγαίο.

Η έλευση του Εμανουέλ Μακρόν στην Αθήνα και η ανανέωση της αμυντικής συμφωνίας με τη Γαλλία αναμφίβολα επιβεβαιώνουν την πολύ ισχυρή πλέον τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το πάρκο της ταπείνωσης! Το Ιράν εκθέτει τα "τρόπαια" του Αμερικανικού στρατού για τους τουρίστες.

<img height="120" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-04/%CE%B7%CF%80%CE%B13.jpeg?itok=OHLV7QRI" width="739" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Το Ιράν μετέτρεψε τα Stealth Drones και τα τεθωρακισμένα των ΗΠΑ σε εκθέματα για τουρίστες.</span></h3>Σύμφωνα με αναφορές, το Ιράν έχει πράγματι δημιουργήσει ειδικό “πάρκο” εναπόθεσης στρατιωτικού εξοπλισμού που θυμίζουν το ρωσικό πάρκο «Patriot», παρουσιάζοντας καταστραμμένο ή κατασχεμένο αμερικανικό υλικό, από πρόσφατες μάχες.<br /><div class="embedcode" style="background-color: #f9faff; box-sizing: border-box; margin: 0px; padding: 0px;"><iframe frameborder="0" height="" id="telegram-post-leblorikzov-193290" scrolling="no" src="https://t.me/leblorikzov/193290?embed=1" style="border-style: none; border-width: medium; box-sizing: border-box; color-scheme: light dark; height: 544px; margin: 0px; min-width: 320px; overflow: hidden; padding: 0px;" width="100%"></iframe></div><br />Αυτού του είδους η έκθεση στρατιωτικών τροπαίων έχει πραγματοποιηθεί από τις χερσαίες δυνάμεις του Ιρανικού Στρατού, στην επαρχίας Ισφαχάν (Nasrabad region), στην οποία υπάγεται η πόλη Σαχρέζα (Shahr-eza).<br /><br />Στην έκθεση αυτή παρουσιάζονται μαζί τα “αμερικανικά τρόπαια”, συστήματα αεράμυνας, τεθωρακισμένα οχήματα, drones και άλλος εξοπλισμός, με σκοπό την επίδειξη της στρατιωτικής ισχύος και της ικανότητας του Ιράν να αντιμετωπίζει σύγχρονες απειλές.<br /><br />Οι κινήσεις αυτές εντάσσονται σε μια στρατηγική προβολής ισχύος απέναντι στις ΗΠΑ, ειδικά σε περιόδους υψηλής έντασης στη Μέση Ανατολή. <br /><br />Το Ισραήλ ανέπτυξε τον Σιδερένιο Θόλο στα ΗΑΕ κατά τη διάρκεια του πολέμου με το Ιράν<br /><br />Το Ισραήλ ανέπτυξε ένα σύστημα αεράμυνας Iron Dome στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα στα αρχικά στάδια του πολέμου με το Ιράν, σηματοδοτώντας μια άνευ προηγουμένου επέκταση της στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών, σύμφωνα με το Axios.<br /><br />Επικαλούμενο δύο Ισραηλινούς αξιωματούχους και έναν Αμερικανό αξιωματούχο, το δημοσίευμα ανέφερε ότι το σύστημα στάλθηκε μαζί με στρατεύματα των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων (IDF) για να το λειτουργήσουν, σε απάντηση στις κλιμακούμενες ιρανικές επιθέσεις στα ΗΑΕ.<br /><br />Η ανάπτυξη, η οποία δεν είχε αποκαλυφθεί προηγουμένως, έγινε μετά από τηλεφωνική κλήση μεταξύ του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Νετανιάχου και του προέδρου των ΗΑΕ Μοχάμεντ μπιν Ζαγέντ, δήλωσαν Ισραηλινοί αξιωματούχοι.<br /><br />«Αυτή ήταν η πρώτη φορά που το Ισραήλ έστειλε μια πυροβολαρχία Iron Dome σε άλλη χώρα και τα ΗΑΕ ήταν η πρώτη χώρα εκτός των ΗΠΑ και του Ισραήλ στην οποία χρησιμοποιήθηκε το σύστημα», δήλωσε ανώτερος Ισραηλινός αξιωματούχος.<br /><br />Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το σύστημα αναχαίτισε δεκάδες ιρανικούς πυραύλους κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης.<br /><br />Η κίνηση αυτή ακολούθησε αυτό που οι αξιωματούχοι περιέγραψαν ως εκτεταμένες επιθέσεις του Ιράν στα ΗΑΕ. Σύμφωνα με το Υπουργείο Άμυνας των Εμιράτων, το Ιράν εκτόξευσε περίπου 550 βαλλιστικούς πυραύλους και πυραύλους κρουζ και περισσότερα από 2.200 drones εναντίον της χώρας από την έναρξη του πολέμου.<br /><br />Οι περισσότεροι από τους πυραύλους αναχαιτίστηκαν, αν και ορισμένοι έπληξαν στρατιωτικούς και πολιτικούς στόχους.<br /><br />Η κλίμακα των επιθέσεων οδήγησε τα ΗΑΕ να ζητήσουν βοήθεια από συμμάχους, συμπεριλαμβανομένου του Ισραήλ.<br /><br />Ισραηλινοί αξιωματούχοι δήλωσαν επίσης ότι η Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία πραγματοποίησε επιθέσεις με στόχο πυραύλους μικρού βεληνεκούς στο νότιο Ιράν πριν μπορέσουν να εκτοξευθούν προς τα ΗΑΕ και άλλα κράτη του Κόλπου. Η ανάπτυξη ισραηλινών στρατευμάτων σε έδαφος των Εμιράτων χαρακτηρίστηκε ως πολιτικά ευαίσθητη, αν και αξιωματούχοι των Εμιράτων δήλωσαν ότι ο πόλεμος είχε μεταβάλει την αντίληψη του κοινού.<br /><br />Ένας αξιωματούχος δήλωσε ότι οι παράγοντες που συμβάλλουν στην άμυνα της χώρας έναντι ιρανικών επιθέσεων θα αντιμετωπιστούν θετικά.<br /><br />Ισραηλινοί και αξιωματούχοι των Εμιράτων, δήλωσαν ότι ο συντονισμός μεταξύ των δύο χωρών έχει ενταθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου, τόσο στρατιωτικά όσο και πολιτικά.<br /><br />Οι σχέσεις μεταξύ Ισραήλ και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων επισημοποιήθηκαν το 2020 βάσει ειρηνευτικής συμφωνίας που άνοιξε την πόρτα για εκτεταμένη διπλωματική, οικονομική και ασφαλιστική συνεργασία.<br /><br />Ενώ οι διαφορές παραμένουν σε περιφερειακά ζητήματα, αξιωματούχοι και από τις δύο πλευρές λένε ότι η συνεργασία έχει φτάσει στο πιο στενό της σημείο κατά τη διάρκεια της τρέχουσας σύγκρουσης. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, τα ΗΑΕ περιγράφηκαν ως μία από τις χώρες που δέχτηκαν τις περισσότερες στοχοποιήσεις στην περιοχή, αντιμετωπίζοντας συνεχείς επιθέσεις με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη.<br /><br />Η κλίμακα αυτών των επιθέσεων (συνολικά εκατοντάδες πυραύλους και χιλιάδες μη επανδρωμένα αεροσκάφη) άσκησε σημαντική πίεση στα εθνικά αμυντικά συστήματα και προκάλεσε αυξημένη εξάρτηση από τη διεθνή υποστήριξη.<br /><br />Ταυτόχρονα, τα ΗΑΕ διατηρούν πολύπλοκες σχέσεις με το Ιράν, εξισορροπώντας οικονομικές και περιφερειακές παραμέτρους με τις ανησυχίες για την ασφάλεια.<br /><br />Η κλιμάκωση των εχθροπραξιών έχει δοκιμάσει αυτήν την ισορροπία, καθώς οι άμεσες επιθέσεις έχουν αναδιαμορφώσει το περιβάλλον ασφαλείας.<br /><br />Οι εξελίξεις εκτυλίχθηκαν εν μέσω μιας ευρύτερης περιφερειακής κλιμάκωσης που αφορούσε τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ και το Ιράν, η οποία περιελάμβανε διασυνοριακές επιθέσεις, θαλάσσιες εντάσεις και τη συμμετοχή συμμαχικών και αντιπροσωπευτικών δυνάμεων σε πολλά μέτωπα.<br /><br />Αξιωματούχοι σημείωσαν επίσης ότι αρκετές χώρες, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, της Γαλλίας, του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ιταλίας και της Αυστραλίας, παρείχαν ποικίλα επίπεδα υποστήριξης στα ΗΑΕ κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης.<br /><br />Η ανάπτυξη του συστήματος Iron Dome του Ισραήλ στα ΗΑΕ αντικατοπτρίζει μια σημαντική εμβάθυνση της συνεργασίας στον τομέα της ασφάλειας, καθώς οι περιφερειακές συμμαχίες εξελίσσονται ως απάντηση σε διαρκείς απειλές και μεταβαλλόμενες δυναμικές στη Μέση Ανατολή.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το πάρκο της ταπείνωσης! Το Ιράν εκθέτει τα "τρόπαια" του Αμερικανικού στρατού για τους τουρίστες.

Το Ιράν μετέτρεψε τα Stealth Drones και τα τεθωρακισμένα των ΗΠΑ σε εκθέματα για τουρίστες. Σύμφωνα με αναφορές, το Ιράν έχει πράγματι δημιο...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα τέσσερα πλήγματα που απειλούν να ρίξουν νοκ-αουτ τον Μητσοτάκη.

<img height="145" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/04/mitsotakis_apempe_2604-825x600.jpg" width="738" /><br /><br /><div>Η πρόσφατη κυβερνητική κρίση υπήρξε η σοβαρότερη απ’ όλες όσες είχαν προηγηθεί έως σήμερα. Αυτό που τη χαρακτήρισε ήταν ο εξόφθαλμος αποσυντονισμός του ηγετικού κυβερνητικού πυρήνα, ως συνέπεια του πανικού και της σύγχυσης που τον κατέλαβε, λόγω του μεγέθους της απειλής που κλήθηκε να διαχειριστεί. Απόδειξη αυτού είναι τα αλλεπάλληλα παιδαριώδη λάθη στα οποία υπέπεσε, τα οποία αντί να επιλύουν, διόγκωναν το πρόβλημα. <br /><br />Η αλήθεια είναι ότι οι κρίσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη, την τελευταία διετία, εκδηλώνονται σχεδόν με μια κανονικότητα. Κοινά χαρακτηριστικά τους ο αρχικός αιφνιδιασμός του Μεγάρου Μαξίμου, δείγμα της έλλειψης ορθής αντίληψης για τις κοινωνικές διεργασίες και η αγωνιώδης προσπάθεια που ακολουθεί για να εμφανιστεί ο πρωθυπουργός υπεράνω του προβλήματος, ώστε να μην πληγεί η εικόνα του. <br /><br />Φάκελος Ευρωεκλογές<br /><br />Πρώτη κρίση ήταν αυτή μετά τις ευρωεκλογές του 2024, όταν το 41% έγινε 28%, διαψεύδοντας πανηγυρικά τα αισιόδοξα προγνωστικά των φιλοκυβερνητικών “γκουρού” των δημοσκοπήσεων. Τότε η ηγετική ομάδα περί τον Μητσοτάκη με έκπληξη κατάλαβε ότι η εμμονή στον γάμο των ομόφυλών ζευγαριών είχε προκαλέσει την οργή σημαντικού τμήματος της λαϊκής βάσης της <a href="https://slpress.gr/tag/%CE%BD%CE%B4/">ΝΔ</a>, που ήθελε δια της ψήφου του να διαδηλώσει την απαρέσκειά του στη βίαιη ιδεολογική μετάλλαξη του κόμματος. Το επιτελείο του Μαξίμου, παίρνοντας το μάθημά του, κήρυξε σιωπηρά, έστω και με βαριά καρδιά, αλλαγή πλεύσης, εγκαταλείποντας τη γουόκ ατζέντα που ασμένως είχε προηγουμένως εγκολπωθεί. Εξάλλου, σύντομα ο “οδοστρωτήρας” Τραμπ θα επέβαλε και εκ των πραγμάτων το τέλος της “γραμμής Πατέλη”.</div><div>  <br />Υπόθεση Τέμπη<br /><br />Η δεύτερη κρίση, που επίσης έπιασε εξ απήνης το κυβερνητικό επιτελείο, προκλήθηκε από τις τεράστιες συγκεντρώσεις για τη θλιβερή επέτειο των δύο ετών από το δυστύχημα των Τεμπών. Με τον τρόπο αυτό κατέρρευσε ο αμοραλιστικός ισχυρισμός ότι οι εκλογές είχαν αθωώσει τους πολιτικούς υπευθύνους του τραγικού συμβάντος. Το πλήθος και η ευρύτητα των κινητοποιήσεων προκάλεσαν πρωτοφανή σύγχυση στο σύστημα του Μαξίμου. Ο πανικός αποτυπώθηκε ανάγλυφα στην καταστροφική συνέντευξη Μητσοτάκη στον Άλφα, στην οποία εξαναγκάστηκε να υιοθετήσει απολογητικό ύφος. Σύντομα, όμως, το τροπάρι άλλαξε και την υπόθεση ανέλαβαν οι γνωστοί μουτζαχεντίν του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος, που έκτοτε δίνουν τον τόνο σε μια άκρως τοξική τακτική, υβρίζοντας όσους αμφισβητούν την κυβερνητική επιχειρηματολογία ως “τυμβωρύχους”.<br /><br />Η ανοιχτή πληγή του ΟΠΕΚΕΠΕ<br /><br />Η τρίτη κρίση προέκυψε από την πρώτη δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Το κτύπημα της μη ελεγχόμενης, ευρωπαϊκής εισαγγελίας υπήρξε βαρύτατο για την κυβέρνηση. Ο πανικός αυτήν τη φορά οδήγησε στην άμεση εκπαραθύρωση όσων κυβερνητικών στελεχών ήταν αναμεμιγμένοι στην υπόθεση. Ταυτόχρονα, τέθηκε σε εφαρμογή για μια ακόμη φορά η επιχείρηση ανάδειξης του πρωθυπουργού σε ρόλο δίκαιου και ηθικού “πατερούλη” που υπονομεύεται από τις χρόνιες παθογένειες του κράτους και την ανικανότητα των βουλευτών του.<br /><br />Παρά την υπερπροσπάθεια, όμως, να αλλάξει η ατζέντα, η διαχείριση του ζητήματος θα αποτύχει. Αφενός, η εικόνα της κυβέρνησης θα αμαυρωθεί ανεπανόρθωτα με τα αίσχη της Εξεταστικής Επιτροπής, οι συνεδριάσεις της οποίας έγιναν σήριαλ υψηλής τηλεθέασης. Αφετέρου, η απομάκρυνση υπουργών και υφυπουργών δημιούργησε ένα κακό προηγούμενο, που ο πρωθυπουργός θα το έβρισκε πολύ σύντομα μπροστά του, ενώ προκάλεσε και τη μήνιν κάποιων που θεώρησαν ότι απομακρύνθηκαν αδίκως. Μεταξύ αυτών, ο πολύς Βορίδης, ο οποίος πιστεύει ότι εκτέθηκε άσχημα, ενώ αυτός απλώς έκανε τις εξυπηρετήσεις που του ζήτησαν από ψηλά. Έκτοτε, έχει εξαπολύσει οξύτατο πόλεμο προς το πρωθυπουργικό περιβάλλον, στοχοποιώντας ιδιαιτέρως τον Σκέρτσο, που αναδεικνύεται στον αδύναμο κρίκο της πρωθυπουργικής παρέας. <br /><br />Πλήγμα της Κοβέσι και κίνδυνοι<br /><br />Η τέταρτη κρίση, με αφορμή τις νέες “δικογραφίες Κοβέσι”, προκάλεσε τόσο έντονες αναταράξεις, που οδήγησε το πρωθυπουργικό περιβάλλον σε ένα εκπληκτικό κρεσέντο λαθών. Λόγω και της άγνοιας των λεπτομερειών του κατηγορητηρίου, αλλά και του άγχους των δικογραφιών που θα ακολουθούσαν, αποφασίσθηκε η άμεση καρατόμηση όσων κυβερνητικών στελεχών τα ονόματα περιλαμβάνονται στα έγγραφα της ευρωπαϊκής εισαγγελίας, και αντιστοίχως για όλους τους εμπλεκόμενους βουλευτές να ζητηθεί η άρση ασυλίας τους. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι αρχικώς εξαγγέλθηκε ότι οι υποθέσεις θα κριθούν κατά περίπτωση.<br /><br />Καθώς, όμως στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων έχουμε απλώς τηλεφωνικές παρεμβάσεις ρουτίνας, προς βοήθεια κάποιου έρμου δικαιούχου επιδότησης από τον ΟΠΕΚΕΠΕ, που για κάποιο λόγο, γραφειοκρατικό συνήθως, δεν πήρε ό,τι δικαιούτο, οι βουλευτές αισθάνθηκαν ότι η ηγεσία τους άδειασε. Αυτό επιτάθηκε όταν ξεκίνησε πάλι η γνωστή επιχείρηση για να βγει λάδι ο αρχηγός, μαζί με το τεχνοκρατικό επιτελικό κράτος των συνεργατών του, αλλά βουτηγμένο στην παθογένεια το κατώτερο πολιτικό προσωπικό. Η δυσαρέσκεια θα μετατραπεί σε αγανάκτηση όταν ο πρωθυπουργός εμφανίστηκε με τη γονατογραφία του Σκέρτσου για το ασυμβίβαστο υπουργού και βουλευτή. Ήταν τόσο πρόχειρα όλα όσα περιείχε αυτή η πρόταση που στην ουσία μαζεύτηκε γρήγορα, αποκαλύπτοντας όμως και τις πραγματικές ικανότητες του πρωθυπουργικού “άλτερ έγκο”.<br /><br />Η αλληλουχία των λαθών θα έχει, όμως, συνέχεια, όταν στη θέση των νέων υπουργών τοποθετούνται πάλι εξωκοινοβουλευτικοί τεχνοκράτες, επιβεβαιώνοντας τις υπόνοιες ότι ο Μητσοτάκης δεν εμπιστεύεται τους βουλευτές του. Αν και, βεβαίως, υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις, όπως ο Μακάριος Λαζαρίδης, στον οποίο παραχώρησε θέση υφυπουργού για τις πολύτιμες υπηρεσίες του στις τοξικές μονομαχίες στη Βουλή. Το σκάνδαλο με το πτυχίο του συγκεκριμένου πολιτικού προκάλεσε ακόμη μεγαλύτερη ζημιά από την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, κατεδαφίζοντας ό,τι είχε απομείνει από το αφήγημα για την “κυβέρνηση των αρίστων”. Πελαγωμένα πιά τα παιδιά του Μαξίμου, ψάχνοντας απεγνωσμένα να βρουν κάποιον να αντικαταστήσουν τον αγνώμονα, όπως αποδείχθηκε από τη στάση του προς την Ντόρα, Μακάριο, κατέληξαν σε έναν άσημο βουλευτή Λευκάδας, που προφανώς ούτε στον ύπνο του δεν είχε ονειρευτεί ότι θα γίνει κάποια ημέρα υφυπουργός. <br /><br />Όλο αυτό το “μπάχαλο” προκάλεσε μια πρωτοφανή αναστάτωση στην κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ, που έφθασε στα πρόθυρα της μαζικής ανυπακοής κατά τη ψηφοφορία για την άρση ασυλίας των εμπλεκομένων βουλευτών, ως μήνυμα δυσαρέσκειας για την εν γένει συμπεριφορά της ηγεσίας. Το ρήγμα προσωρινά αποσοβήθηκε, αλλά άφησε πίσω του χαίνουσες πληγές, που δύσκολα θα κλείσουν μέχρι τις εκλογές. Μάλλον το αντίθετο προμηνύεται. Οι ευθείες επιθέσεις κατά του Σκέρτσου, ιδιαίτερα μετά την απαξιωτική για τους εκλεγμένους βουλευτές ανάρτησή του, δείχνουν ότι το χάσμα είναι μάλλον αγεφύρωτο. Πολλώ δε μάλλον, αν έρθουν και νέες δικογραφίες οι οποίες μοιραία θα προκαλέσουν νέες κρίσεις, νέους πανικούς, νέα λάθη και νέες αντιθέσεις επιτελικού κράτους-βουλευτών. </div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τα τέσσερα πλήγματα που απειλούν να ρίξουν νοκ-αουτ τον Μητσοτάκη.

Η πρόσφατη κυβερνητική κρίση υπήρξε η σοβαρότερη απ’ όλες όσες είχαν προηγηθεί έως σήμερα. Αυτό που τη χαρακτήρισε ήταν ο εξόφθαλμος αποσυντ...

Διαβάστε την συνέχεια

Επιστροφή στην παρενόχληση. Πώς διαβάζει η Αθήνα τις τουρκικές κινήσεις.

<div><a href="https://www.kathimerini.gr/politics/foreign-policy/564186649/ellinotoyrkika-epimenei-gia-kaso-i-agkyra/"><img src="https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2026/04/d1f48010bdc0eef496a03a1cf43298d4_15395215-1-660x370.jpg?v=1776806341" /></a></div><br /><b>Βασίλης Νέδος</b><br />Ως ηχηρή υπενθύμιση ότι η υποστήριξη των ΗΠΑ και των Ευρωπαίων συμμάχων για τις κινήσεις ενίσχυσης της άμυνας της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ και της Κύπρου δεν πρόκειται να αλλοιώσει κατά κανένα τρόπο την αποφασιστικότητα της Τουρκίας να υπερασπιστεί το σύνολο των διεκδικήσεών της στα ανατολικά της Κρήτης, γίνεται αντιληπτή από την Αθήνα η πρόσφατη αυξημένη κινητικότητα της Αγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br /><br />Σε τι αντιδρούν – Η τουρκική ηγεσία επιδίωξε να υπενθυμίσει τα σχέδιά της και τον ρόλο που θέλει να διαδραματίσει στην περιοχή, ιδιαίτερα μετά την αναβάθμιση της θέσης της Αθήνας στο ΝΑΤΟ, λόγω της επιχειρησιακής ετοιμότητας που επέδειξαν οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις.<br /><br />Εν ολίγοις, η Αγκυρα μεταδίδει ότι οι όποιοι «πόντοι» έχει κερδίσει η Αθήνα έναντι των δυτικών συμμάχων, λόγω της ετοιμότητας των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και, κυρίως, των δυνατοτήτων παροχής αεράμυνας σε μεγάλο τμήμα της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ, δεν είναι αρκετοί ώστε να ανατρέψουν τον βασικό σχεδιασμό της Τουρκίας, που έχει στο επίκεντρό του τη θέση ότι δεν πρόκειται να υπαναχωρήσει από το τουρκολιβυκό μνημόνιο.<br /><br />Η παρενόχληση του ολλανδικού πλοίου «Maasvliet» στην ανοιχτή θάλασσα ανατολικά της Κρήτης, γεωγραφικά, δηλαδή στα νότια της Κάσου και της Καρπάθου, αποτελεί μια κίνηση αυτού του χαρακτήρα. Η περίπτωση του «Maasvliet», όπως και παλαιότερα το γεγονός της διακοπής των ερευνών για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου (Great Sea Interconnector – GSI) μπορεί να μην έχουν κάποια αιτιώδη συνάφεια μεταξύ τους, αλλά συνδέονται από μια πολύ σαφή στρατηγική επιλογή που έχει κάνει η Αγκυρα.<br /><br />Η στρατηγική επιλογή είναι αυτή της παρενόχλησης οποιουδήποτε έργου διεξάγεται στα διεθνή ύδατα, αν αυτό δεν γίνεται έστω μέσω της τυπικής γνωστοποίησης στις τουρκικές αρχές. Υπενθυμίζεται ότι και στην περίπτωση της Κάσου, τον Ιούλιο του 2024, οι φρεγάτες του τουρκικού Ναυτικού παρενέβησαν τη στιγμή που το ερευνητικό πλοίο «Ievoli Relume» επιχειρούσε να πλεύσει στο 1,5 ναυτικό μίλι διεθνών υδάτων που μεσολαβούσε ανάμεσα στα χωρικά ύδατα της Κάσου και της Καρπάθου.<br /><br />Και, βεβαίως, από τους υπολογισμούς των αρμοδίων στην Αθήνα δεν ξεφεύγει ούτε το γεγονός ότι οι Τούρκοι έχουν παρενοχλήσει και πλοία που διεξήγαν έρευνες για την πόντιση καλωδίων ηλεκτρικού ρεύματος στο Ανατολικό Αιγαίο, συγκεκριμένα ανατολικά του 25ου μεσημβρινού. Δίχως, βέβαια, να παρεμποδίσουν στο πεδίο, σε αυτές τις περιπτώσεις, έρευνες ή πόντιση καλωδίων.<br /><br />Μέσα σε αυτό το σκηνικό, η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, με συνέντευξη της στην «Καθημερινή» της Κύπρου επαναβεβαίωσε τη δέσμευση της Ε.Ε. για την υλοποίηση του «Great Sea Interconnector». Το έργο, όπως επεσήμανε, «αποτελεί ένα από τα οκτώ “Ενεργειακά Δίκτυα Υψηλής Στρατηγικής Σημασίας”, γεγονός που υπογραμμίζει τη μέγιστη στρατηγική του σημασία».<br /><br />Στην Αθήνα αντιλαμβάνονται και την επιλογή του υπουργείου Εξωτερικών της Τουρκίας να προχωρήσει στην αμφισβήτηση ενός χάρτη για την περιοδική απαγόρευση αλιείας ανά περιοχή ευθύνης λιμεναρχείων της Ελληνικής Ακτοφυλακής (Λιμενικό Σώμα), μέσα από το πρίσμα των πάγιων τουρκικών αντιλήψεων. Για λόγους οι οποίοι συνδέονται με τους χώρους ευθύνης έρευνας και διάσωσης (SAR, Search and Rescue) στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, κάθε ελληνική αρχή, ανάμεσα σε αυτές και το Λιμενικό Σώμα, συνηθίζει να χρησιμοποιεί ένα χάρτη που απεικονίζει το FIR Αθηνών.<br /><br />Ερευνα και διάσωση – Η επιλογή του τουρκικού υπ. Εξωτερικών να αμφισβητήσει τον χάρτη για την περιοδική απαγόρευση αλιείας ανά περιοχή ευθύνης λιμεναρχείων εκπορεύεται από τις πάγιες τουρκικές θέσεις για τους χώρους ευθύνης έρευνας και διάσωσης που συνδέονται με το FIR Αθηνών.<br /><br />Με βάση τις διεθνείς συμβάσεις, υπεύθυνες για επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης εντός του FIR Αθηνών είναι οι ελληνικές αρχές, κάτι που η Αγκυρα αμφισβητεί ήδη από τη δεκαετία του ’80. Υπενθυμίζεται ότι και το επεισόδιο που οδήγησε στην κρίση των Ιμίων το 1996 ξεκίνησε από μια συζήτηση περί ευθύνης για την έρευνα και διάσωση, ώσπου, βέβαια, μεταφέρθηκε στο κυρίαρχο έδαφος των δύο νησίδων.<br /><br />Η Αθήνα απάντησε, προφανώς, σε όλα όσα ισχυρίζονται οι τουρκικές αρχές με τη γνωστή γραμμή περί κατίσχυσης του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας. Είναι απολύτως προφανές όμως ότι σε έργα τα οποία δεν σχετίζονται με ελληνικούς φορείς, όπως για παράδειγμα η ανέλκυση του καλωδίου από το ολλανδικό «Maasvliet» για λογαριασμό αμερικανικής εταιρείας, η πρωτοβουλία βρίσκεται εκτός Ελλάδος. Ζητώντας την έκδοση NAVTEX για περιοχές που η Αγκυρα θεωρεί ότι βρίσκονται είτε εντός της δικής της δικαιοδοσίας είτε σε περιοχή που ακόμη δεν έχει οριοθετηθεί, ουσιαστικά εμφανίζεται να ζητάει την ουδετερότητα των τρίτων.<br /><br />Περιμένοντας τον Τραμπ<br /><br />Στην Αθήνα εκτιμούν ότι οι Τούρκοι έχουν επενδύσει πολλά στην επικείμενη επίσκεψη του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ στην Αγκυρα για τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ (7-8 Ιουλίου), όπου θα γίνει συνάντηση με τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.<br /><br />Οι Τούρκοι έχουν επενδύσει πολλά σε αυτή την επίσκεψη, έχοντας, βεβαίως, κατά νουν τον κύριο στόχο, την απεμπλοκή του προγράμματος των F-35 από τις κυρώσεις CAATSA. Για λόγους διπλωματικούς αλλά και πολιτικούς, στην Αθήνα θα ήθελαν ο κ. Τραμπ να κάνει και μια στάση στην Αθήνα εφόσον θα βρίσκεται στην περιοχή, ωστόσο γνωρίζουν καλά ότι μια τέτοια απόφαση έχει αποκλειστικά αμερικανική ιδιοκτησία.<div><br /></div><div><a href="https://www.kathimerini.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Επιστροφή στην παρενόχληση. Πώς διαβάζει η Αθήνα τις τουρκικές κινήσεις.

Βασίλης Νέδος Ως ηχηρή υπενθύμιση ότι η υποστήριξη των ΗΠΑ και των Ευρωπαίων συμμάχων για τις κινήσεις ενίσχυσης της άμυνας της νοτιοανατολι...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο αγωγός πετρελαίου πίσω από την αντι-ισραηλινή ρητορική του Ερντογάν.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://static.srpcdigital.com/styles/1037xauto/public/2024-11/866743.jpeg.webp" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="999" data-original-width="1500" height="133" src="https://static.srpcdigital.com/styles/1037xauto/public/2024-11/866743.jpeg.webp" width="742" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Του <b>Ken Silverstein</b></div>Στην COP28 στο Ντουμπάι, είδα τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να καταδικάζει τη στρατιωτική επιχείρηση του Ισραήλ στη Γάζα ως "έγκλημα πολέμου και έγκλημα κατά της ανθρωπότητας", ζητώντας τη δίωξη των υπευθύνων και προτρέποντας τις μουσουλμανικές χώρες να απομονώσουν το Ισραήλ.<br /><br />Στο μεταξύ, το πετρέλαιο από το Αζερμπαϊτζάν ρέει μέσω ενός αγωγού που καταλήγει σε τουρκικό λιμάνι, φορτώνεται σε δεξαμενόπλοια και πλέει κατευθείαν προς τα ισραηλινά διυλιστήρια. Οι ερευνητές έχουν τεκμηριώσει ότι αυτό το πετρέλαιο διυλίζεται για να χρησιμοποιηθεί ως καύσιμο για τα μαχητικά F-35 που πραγματοποιούν τις επιθέσεις που καταδίκασε ο Ερντογάν. Η Τουρκία εισπράττει ένα αντίτιμο ως τέλος για κάθε βαρέλι.<br /><br />Αυτή είναι η ουσία: ο αγωγός. Όχι η ρητορική. Είναι δύσκολο να εξηγήσει κανείς πώς ο Τούρκος πρόεδρος καταφέρνει να συντονίσει τη σκέψη του. Πράγματι, η ενέργεια, οι συμφωνίες για όπλα και εξοπλισμούς και η πολιτική στο εσωτερικό της χώρας συγκρούονται είναι αντικρουόμενα μεγέθη για ένα τα πιο προβληματικά μέλη του ΝΑΤΟ.<br /><br />"Ο Ερντογάν δεν μπορεί να στηριχθεί στην ισχυρή οικονομία του. Οι Τούρκοι πολίτες δυσανασχετούν με τη διακυβέρνησή του", μου είπε σε συνέντευξη ο Sinan Ciddi, ερευνητής στο Ίδρυμα "Defense for Democracies". "Αποσπά την προσοχή από αυτό βρίσκοντας έναν εξωτερικό εχθρό, αν και είναι δύσκολο να εκτιμηθεί πόσο ο λαός του πιστεύει σε αυτή την απόσπαση της προσοχής. Το μόνο που κάνει είναι να εκτοξεύει δηλητηριώδη σχόλια — δεν κλείνει τον εναέριο χώρο του, δεν σταματά να στέλνει πετρέλαιο, ούτε διακόπτει οποιαδήποτε εμπορική δραστηριότητα έχει απομείνει".<br /><br />Οι τουρκικές εξαγωγές προς το Ισραήλ ανήλθαν συνολικά σε περίπου 400 εκατομμύρια δολάρια τους πρώτους πέντε μήνες του 2025, ενώ η Τουρκία παρέμεινε ένας από τους μεγαλύτερους προμηθευτές του Ισραήλ —καταλαμβάνοντας την πέμπτη θέση το 2024 — παρά το επίσημο εμπάργκο.<br /><br />Ακόμη πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι το Αζερμπαϊτζάν έχει καλύψει περίπου το 40% της ετήσιας κατανάλωσης αργού πετρελαίου του Ισραήλ εδώ και περίπου δύο δεκαετίες μέσω του αγωγού Μπακού–Τιφλίδα–Τσεϊχάν, ο οποίος εκτείνεται από την Κασπία Θάλασσα μέσω της Γεωργίας έως ένα τουρκικό λιμάνι στη Μεσόγειο, από όπου το πετρέλαιο μεταφέρεται στο Ισραήλ. Τον Ιανουάριο του 2024, το Ισραήλ ήταν ο μεγαλύτερος αγοραστής πετρελαίου του Αζερμπαϊτζάν, εισάγοντας 523.500 τόνους αξίας 297 εκατ. δολαρίων μόνο εκείνο τον μήνα.<br /><br />Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2024 —πολύ μετά την κήρυξη εμπορικού εμπάργκο κατά του Ισραήλ από τον Ερντογάν— οι εξαγωγές του Αζερμπαϊτζάν προς το Ισραήλ είχαν εκτοξευθεί στα 2,37 εκατομμύρια τόνους μόνο εκείνο τον μήνα, σημειώνοντας τετραπλάσια αύξηση από την έναρξη του πολέμου στη Γάζα. Το μερίδιο της Τουρκίας: μέλος του κυβερνώντος κόμματος επιβεβαίωσε πως ήταν στα 1,27 δολάρια το βαρέλι.<br />Το εμπάργκο που δεν έγινε<br /><br />Όταν ο Ερντογάν ανακοίνωσε το εμπορικό εμπάργκο τον Μάιο του 2024, ερευνητές από διάφορους οργανισμούς παρακολούθησαν τις κινήσεις των δεξαμενόπλοιων και διαπίστωσαν ότι οι αποστολές συνεχίζονταν. Τεκμηριώθηκε πως ένα δεξαμενόπλοιο πραγματοποίησε δέκα ταξίδια μεταξύ του τουρκικού τερματικού σταθμού και του ισραηλινού λιμανιού — οκτώ από αυτά μετά την κήρυξη του εμπάργκο.<br /><br />Τα πλοία απενεργοποίησαν τα σήματα εντοπισμού τους στην ανατολική Μεσόγειο και παραποίησαν τα στοιχεία για τα φορτία τους, αναγράφοντας την Αίγυπτο ως προορισμό τους, αλλά ελλιμενίζονταν στο Ισραήλ. Το υπουργείο Ενέργειας της Τουρκίας επέμεινε ότι δεν είχε κανέναν έλεγχο ως προς τον προορισμό του πετρελαίου, επικαλούμενο τη συμφωνία του 1999 που υποχρεώνει νομικά την Τουρκία να διατηρεί τον αγωγό σε λειτουργία ανεξάρτητα από περιφερειακές συγκρούσεις.<br /><br />Αυτό είναι το νομικό πρόσχημα. Η στρατηγική πραγματικότητα είναι πιο αποκαλυπτική.<br /><br />Το Ισραήλ είναι ένας από τους κύριους προμηθευτές όπλων του Αζερμπαϊτζάν. Σε αυτά περιλαμβάνονται μαχητικά drones, όπλα πυροβολικού μεγάλου βεληνεκούς και ένα σύστημα πυραύλων εδάφους-αέρος αξίας 1,2 δισ. δολαρίων. Τα ισραηλινά drones ήταν καθοριστικά για τη νίκη του Αζερμπαϊτζάν επί της Αρμενίας το 2020. Επιπλέον, η κρατική πετρελαϊκή εταιρεία του Αζερμπαϊτζάν εξασφάλισε πρόσφατα άδεια έρευνας για φυσικό αέριο στα μεσογειακά ύδατα ανοιχτά του Ισραήλ. Η σχέση των δύο χωρών έχει περιγραφεί ως "η πιο σταθερή" που έχει το Ισραήλ με οποιαδήποτε μουσουλμανική χώρα.<br /><br />Το Αζερμπαϊτζάν είναι επίσης ο στενότερος εθνοτικός και πολιτικός σύμμαχος της Τουρκίας. Ο Ερντογάν δεν μπορεί να ασκήσει πίεση στο Αζερμπαϊτζάν χωρίς να διαρρήξει αυτήν τη σχέση και να διαταράξει μια στρατιωτικο-βιομηχανική συνεργασία από την οποία εξαρτάται το Μπακού. Η διακοπή λειτουργίας του αγωγού θα κατέστρεφε τον σημαντικότερο σύμμαχο της Τουρκίας, όχι τη στρατιωτική δύναμη του Ισραήλ.<br /><br />Το τρίγωνο έχει ως εξής: το πετρέλαιο του Αζερμπαϊτζάν ρέει προς το Ισραήλ μέσω της Τουρκίας. Τα ισραηλινά όπλα κατευθύνονται στο Αζερμπαϊτζάν. Η Τουρκία εισπράττει τέλη διαμετακόμισης, και ο Ερντογάν καταδικάζει το Ισραήλ στις ομιλίες του.<br /><br />Ο Δρ. Ciddi επισήμανε ότι η Τουρκία πλήττεται από εξαιρετικά υψηλό πληθωρισμό, ανεργία και φτώχεια. "Το Αζερμπαϊτζάν προσπάθησε να μεσολαβήσει μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας. Δεν κατάφερε να πείσει τον Ερντογάν να αποκλιμακώσει τη ρητορική του. Όλοι κάνουν τα στραβά μάτια και συνεχίζουν. Ο Ερντογάν μισεί το Ισραήλ. Τώρα προσπαθεί να πείσει τους πολίτες του ότι το Ισραήλ έχει τα όπλα και τα βλέμματα στραμμένα προς την Τουρκία, μετά το Ιράν. Ζει σε έναν κόσμο αντιφάσεων, επειδή αυτός, μαζί με όλους όσους ανήκουν στο δίκτυο των προστατευομένων του, επωφελείται από αυτήν τη σχέση."<br />Ένας πρόεδρος υπό πίεση<br /><br />Ο Ερντογάν έχει στριμωχτεί, όπως κατέστη σαφές τον Μάρτιο του 2025. Η κυβέρνησή του συνέλαβε τον δήμαρχο της Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμαμόγλου —τον πιο ισχυρό πολιτικό του αντίπαλο— λίγες μόνο ημέρες πριν ο Ιμαμόγλου οριστεί επίσημα ως υποψήφιος της αντιπολίτευσης για την προεδρία. Ξέσπασαν οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις που είχε δει η Τουρκία εδώ και πάνω από μια δεκαετία. Η απάντηση του Ερντογάν: να κλιμακώσει την αντι-ισραηλινή ρητορική του<br /><br />"Είναι το τέλειο παράδειγμα της απελπισίας του Ερντογάν", εξηγεί ο Ciddi.<br /><br />Η υποκρισία έχει πολλές πτυχές. Ενώ καταδικάζει τις ισραηλινές στρατιωτικές επιχειρήσεις, ο Ερντογάν έχει πραγματοποιήσει επανειλημμένα διασυνοριακές στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον κουρδικών δυνάμεων στο Ιράκ και στη Συρία, εκτοπίζοντας δεκάδες χιλιάδες πολίτες.<br /><br />Τουρκικές αεροπορικές επιδρομές σκότωσαν 12 άτομα σε μία μέρα τον Οκτώβριο του 2024. Ο αντίπαλός τους; Οι υποστηριζόμενες από τις ΗΠΑ κουρδικές Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις, βασικός σύμμαχος στην καταπολέμηση του ISIS. Η λογική που χρησιμοποιεί ο Ερντογάν —αντιτρομοκρατία και εθνική ασφάλεια— είναι αντίστοιχη με την αιτιολογία που επικαλείται το Ισραήλ για τη Γάζα. Μόνο ο στόχος και το ακροατήριο διαφέρουν.<br /><br />Σε άρθρο του στο The Conversation, ο Μπουράκ Καντερτσάν, καθηγητής στρατηγικής στο Ναυτικό Κολλέγιο Πολέμου, περιγράφει την προσέγγιση του Ερντογάν ως μια προσπάθεια "να επιτευχθεί ισορροπία μεταξύ εσωτερικής πολιτικής και ρεαλιστικής πολιτικής στη διεθνή σκηνή".<br /><br />Η Τουρκία, ωστόσο, είναι μέλος του ΝΑΤΟ, και ένας μεσολαβητής δεν αποκαλεί τον ηγέτη της άλλης πλευράς "Χασάπη της Γάζας" και δεν απαιτεί τη δίκη του στη Χάγη. Και ένας πραγματικός διαπραγματευτής δεν φυλακίζει τον πιο δημοφιλή δημοκρατικό πολιτικό της χώρας του την ίδια εβδομάδα που καταγγέλλει την αυταρχική βία στο εξωτερικό.<br /><br />Ακόμη και ο ίδιος ο αναπληρωτής πρέσβης της Τουρκίας φέρεται να παραδέχτηκε σε ισραηλινούς αξιωματούχους ότι η σκληρή ρητορική του Ερντογάν "προέρχεται από τις πολιτικές εκτιμήσεις του προέδρου".<br /><br />Ο αγωγός Μπακού–Τιφλίδα–Τσεϊχάν είναι μια υποδομή. Ωστόσο, δεν τιμά έναν αρχηγό κράτους που έχει χτίσει την εικόνα του πάνω στο "ήθος της οργής", να εισπράττει ταυτόχρονα τέλη διαμετακόμισης για τα φορτία που καταδικάζει. Η πολιτική επιβίωση του Ερντογάν εξαρτάται από το αν οι ψηφοφόροι του θα παραβλέψουν τις έντονες αντιφάσεις μεταξύ της ρητορικής του και των πράξεών του.<br /><br />Πρόσφατα Τούρκοι αξιωματούχοι έχουν κλιμακώσει τη ρητορική τους για τις επιθέσεις του Ισραήλ εναντίον της Χεζμπολάχ στον Λίβανο, υπονοώντας στρατιωτική αντιπαράθεση. Αυτός ο τόνος μπορεί να βρει απήχηση σε ορισμένους κύκλους, αν και είναι εξαιρετικά προβληματικός για τους συμμάχους των ΗΠΑ. Ωστόσο, όπως και με τη ρητορική του Ερντογάν για τη Γάζα, οι απειλές ξεπερνούν την πραγματικότητα: το πετρέλαιο συνεχίζει να ρέει, το εμπόριο συνεχίζεται και οι σχέσεις παραμένουν άθικτες.<br /><br />"Ο Ερντογάν έχει μια διπρόσωπη σχέση με το ΝΑΤΟ — την ίδια που έχει και με το Ισραήλ", λέει ο καθηγητής Ciddi. "Η Τουρκία διευκολύνει τη ρωσική πολεμική μηχανή. Στον Ερντογάν αρέσει να έχει από ένα πόδι και στα δύο στρατόπεδα, κάτι που αποτελεί πρόβλημα για τους συμμάχους. Είναι όλα υποκριτικά και αντιφατικά, αλλά χρειάζεται το εμπόριο και τα χρήματα".<br /><br />Οι ομιλίες δεν κοστίζουν τίποτα. Ο αγωγός αποδίδει. Αυτό δεν είναι αντίφαση — είναι στρατηγική. Και είναι ένα ρίσκο με υψηλά διακύβευματα που ο Ερντογάν ενδέχεται τελικά να χάσει.<div><br /></div><div><a href="https://www.forbesgreece.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο αγωγός πετρελαίου πίσω από την αντι-ισραηλινή ρητορική του Ερντογάν.

Του Ken Silverstein Στην COP28 στο Ντουμπάι, είδα τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να καταδικάζει τη στρατιωτική επιχείρηση του Ισρα...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι γεμάτες, οι λευκές και οι γκρίζες σελίδες Ελλάδας – Γαλλίας -Κύπρου.

<img height="113" src="https://omegapress.gr/images/MAKROMHTS.jpg" width="761" /><div><br /></div><div>Του <b>Σωτήρη Σιδέρη</b><br />Οι καλές σελίδες στις διαχρονικά καλές σχέσεις Ελλάδας -Γαλλίας, ούτε μπορούν να αγνοηθούν, ούτε να υποτιμηθούν. Αλλά αυτή η καταιγίδα θριαμβευτικών τηλεοπτικών προβολών , κατά την επίσκεψη Μακρόν, υποτιμά και υποβαθμίζει σε επικίνδυνο βαθμό της λευκές και τις γκρίζες σελίδες των διμερών σχέσεων. Είναι επιλογή της κυβέρνησης η αποσιώπηση ορισμένων πτυχών των ελληνογαλλικών σχέσεων και όχι μόνο, αλλά αυτό δεν είναι θετικό για τη χώρα. <br /><br />Η Γαλλία είναι πυρηνική δύναμη με γεωπολιτικά συμφέροντα, ενώ η Ελλάδα είναι ένας γεωπολιτικός βραχίονας στα σχέδια των ΗΠΑ και ενίοτε, της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Αγγλίας παλαιότερα. Πέρα από τις θετικές επιμέρους συμφωνίες, υπάρχουν μείζονα ζητήματα υποβάθμισης της διπλωματίας. Η κατάληψη τμήματος της νεκρής ζώνης στην Κύπρο και το νέο επεισόδιο στην Κάσο. αντί να ωθήσουν την Αθήνα και την Λευκωσία, να χρησιμοποιήσουν τη σχέση με τη Γαλλία για διεθνή καταδίκη της Άγκυρας, περισσεύουν οι συζητήσεις για πυρηνικά, εξοπλισμούς δηλαδή για την στρατιωτικοποίηση της πολιτικής. Που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε ένταση με την ήδη ευερέθιστη Τουρκία. Ας μιλήσουν λοιπόν τα ίδια τα γεγονότα λοιπόν…</div><div><br />Περί κύρους της Ελλάδας <br /><br />Πριν απ όλα αξίζει να θυμηθούμε το διπλωματικό βατερλό της ελληνικής κυβέρνησης για το οποίο δεν μιλάει κανείς. Θυμόμαστε όλοι τον Κυριάκο Μητσοτάκη να εξαγγέλλει εδώ και σχεδόν 8 μήνες, την πρωτοβουλία, 5χ5 , που αφορούσε την συγκρότηση ενός Πολυμερούς Σχήματος με 5 χώρες και 5 θεματικές. Δηλαδή την Ελλάδα, την Κύπρο, την Αίγυπτο, την Τουρκία και τη Λιβύη. Το σχήμα θα συζητούσε το μεταναστευτικό, την προστασία του θαλασσίου περιβάλλοντος, τη συνδεσιμότητα, τις οριοθετήσεις θαλασσίων ζωνών και την πολιτική προστασία. Το ΥΠΕΞ ανέλαβε να διερευνήσει τη δυνατότητα και τις προοπτικές ενός τέτοιου σχήματος και σε ποιο βαθμό θα μπορούσε να αποκτήσει μόνιμα χαρακτηριστικά. Αποτέλεσμα μηδέν.<br /><br />Ποιο είναι το κύρος και το διπλωματικό αποτύπωμα για το οποίο επαίρονται ο πρωθυπουργός και ο ΥΠΕΞ; και γιατί δεν ζητήθηκε από τη Γαλλία , τις ΗΠΑ, τη Γερμανία κλπ να το στηρίξουν; πρώτον γιατί η Ελλάδα δεν έχει κανένα κύρος να ηγηθεί. Δεύτερον γιατί η Γαλλία και οι άλλες χώρες έχουν δική τους προσέγγιση στην περιοχή. Τρίτον εκείνες είναι οι χώρες που επιβάλλουν μια ατζέντα. Τέταρτον, το Ισραήλ δεν ήθελε καμία πρωτοβουλία που θα περιλαμβάνει την Τουρκία, οπότε δεν είναι υπερβολή να γίνει λόγος για κινήσεις εντυπώσεων του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ωστόσο, ο πρωθυπουργός ή ο ΥΠΕΞ μπορούν να μας ενημερώσουν τι έκαναν, τι απαντήσεις πήραν και γιατί “έθαψαν” το εν λόγω θέμα; Η Ελλάδα συνεχίζει στα τριμερή σχήματα που ουσιαστικά ξεκίνησαν επί ΣΥΡΙΖΑ, αλλά πλέον κυριαρχεί μόνο το σχήμα Ελλάδα -Ισραήλ -Κυπριακή Δημοκρατία που είναι προσανατολισμένο προς την Άγκυρα και όχι προς μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας με την συμμετοχή και άλλων χωρών. Καθόλου τυχαίο...<br /><br />Ας δούμε τα γεγονότα<br /><br />Ας προσέξουμε λοιπόν τα γεγονότα. Η κυβέρνηση συζητά παρασκηνιακά το δόλιο σχέδιο του Παρισιού για αποθήκευση πυρηνικών όπλων. Είναι επικίνδυνο. Η Τουρκία μπορεί να το κάνει μέσα σε μια νύχτα με το αδελφικό Πακιστάν, το οποίο διαθέτει ισχυρό πυρηνικό οπλοστάσιο. Πέραν αυτού μια χώρα που φιλοξενεί πυρηνικά είναι στόχος -Ιφιγένεια για τους μεγάλους.<br /><br />Την 1η Μαρτίου 2026 μιλώντας στη στρατιωτική βάση Île Longue στη Βρετάνη, ο Μακρόν προκάλεσε διεθνή εντύπωση με την ανακοίνωσή του για επέκταση του γαλλικού πυρηνικού οπλοστασίου και κυρίως η αναφορά του περί σημαντικής ενίσχυση της «συνεργασίας σε πυρηνικά όπλα», με 8 ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Η υπόθεση αυτή έχει προχωρήσει στο παρασκήνιο ερήμην όλων των διεθνών οργανισμών, της βουλής και του ελληνικού λαού. Η διασπορά πυρηνικών , κάθε άλλο παρά αθώα είναι. Αν δεν εκτοξευθεί πύραυλος από το Παρίσι, δεν θα δεχθεί πυρηνικό πύραυλο. Αν εκτοξευθεί από την Ελλάδα, θα δεχθεί η Ελλάδα. Δεν πρόκειται δηλαδή για απλή αποθήκευση. Έστω ότι η αποθήκευση θα είναι το πρώτο στάδιο, μετά είναι η πυρηνική ετοιμότητα. Η σωστή διατύπωση θα ήταν “αποθήκευση πυρηνικών και έτοιμων για χρήση” , διαφορετικά δεν έχει νόημα.<br /><br />Ο πρωθυπουργός αρνείται να ενημερώσει και πέραν της ενημέρωσης αξίζει να επισημανθεί ότι επειδή ακριβώς πρόκειται για μείζον εθνικό ζήτημα, δεν μπορεί να ασκεί μυστική διπλωματία. Πρόκειται όμως για την πιο επικίνδυνη εξέλιξη μετά τον ψυχρό πόλεμο, δεδομένου ότι οι χώρες που έχουν αποθηκεύσει πυρηνικά άλλων χωρών, είναι στόχος -Ιφιγένεια. Τα κόμματα δεν μπορεί να εξαντλούν το ζήτημα αυτό σε απλές ανακοινώσεις. Επίσης η κυβέρνηση φαίνεται ότι αποδέχεται ένα άλλο γαλλικό σχέδιο για την αγορά μικρών πυρηνικών αντιδραστήρων για την παραγωγή ενέργειας. Υπάρχει επιστημονικό σχέδιο, μελέτη ή μια ευρεία πολιτική απόφαση από κυβέρνηση -κόμματα και θεσμούς προς αυτή την κατεύθυνση; όχι. Σαν προσωπικό του θέμα το διαχειρίζεται ο πρωθυπουργός προφανώς με την συνεργασία και κάποιων ολιγαρχών στην Ελλάδα... <br /><br />Δεύτερο γεγονός. H Τουρκία επιχειρεί να καταλάβει ένα ακόμη τμήμα της νεκρής ζώνης στην Κύπρο. Παρενέβη ο ΟΗΕ, υπάρχει ένταση, αλλά αντί για μια μεγάλη εκστρατεία στους διεθνείς οργανισμούς με στόχο την καταδίκη της Άγκυρας, η Κυπριακή Δημοκρατία προχωρά τις συνομιλίες για στρατηγική συνεργασία με την Γαλλία, με έμφαση την στρατιωτική συνεργασία , τους εξοπλισμούς και πιθανόν τη δημιουργία βάσης στην Κύπρο. Στόχος του Παρισιού, όπως τονίζουν πηγές από την Λευκωσία, είναι οι διελεύσεις, η προσωρινή στάθμευση και χρήση της Κύπρου ως ενδιάμεσου σταθμού, για την αναβάθμιση του ρόλου της Γαλλίας στο γεωπολιτικό θέατρο της Ανατολικής Μεσογείου. Τις ώρες όμως που ήταν στο τραπέζι όλα αυτά, οι Τούρκοι προωθούσαν δυνάμεις στη νεκρή ζώνη, επικράτησε αναβρασμός και έχει παρέμβει ο ΟΗΕ. Καμία αντίδραση από τη Γαλλία ή την ΕΕ, που πραγματοποίησε την σύνοδο κορυφής στην Λευκωσία....<br /><br />Τρίτο γεγονός. Τα τελευταία γεγονότα της Κάσου επιβεβαίωσαν την κλιμακούμενη τακτική της Άγκυρας για έναν νέο κύκλο έντασης. Αντί για μια διπλωματική εκστρατεία καταδίκης της Άγκυρας, έχουμε μια εξοπλιστική φρενίτιδα με τη Γαλλία να εισπράττει δις από την Ελλάδα . Οι γενικότερες συμφωνίες συνεργασίας, ακόμη και η στρατιωτική συνεργασία είναι θετικές. Αλλά εδώ παρατηρούμε ένα κενό διπλωματίας, απόλυτη σιωπή και όλα στρατιωτικοποιούνται. Ο κίνδυνος πολλαπλών εμπλοκών της Ελλάδας αυξάνεται θεαματικά εν μέσω αποσιώπησης των πραγματικών διαστάσεων μιας μονοδιάστατης πολιτικής.<br /><br />Με την απομάκρυνση του ολλανδικού πλοίου και την γενικότερη ευερεθιστικότητα της Άγκυρας να προκαλούν ανησυχίες για γενίκευση της έντασης στο τρίγωνο Ελλάδα-Τουρκία -Κύπρος, η Αθήνα υποβαθμίζει σε βαθμό καθήλωσης τη διπλωματία και επιλέγει αμφίσημες τακτικές που επί του πρακτέου δεν θα λειτουργήσουν. Το “θα είμαστε εδώ” του Μακρόν είναι τόσο ασαφές, όσο και η γενικότερη πολιτική της Γαλλίας που απλά προωθεί τα δικά της συμφέροντα.<br /><br />Ακριβώς την ίδια πολιτική προωθεί και το Ισραήλ, το οποίο πιέζει την Αθήνα για ακόμη περισσότερες αγορές οπλικών συστημάτων, ενώ η ελληνική κυβέρνηση φαίνεται τελικά να εγκλωβίζεται στο τριμερές σχήμα με την Κύπρο και το Ισραήλ , καθώς το Τελ Αβίβ προσδίδει στο σχήμα αυτό σαφή αντιτουρκικό προσανατολισμό επειδή αυτό το βολεύει. Ο διάλογος όμως που απουσιάζει εντελώς λύνει τα προβλήματα και όχι οι άξονες ….<br /><br />Ποια είναι η πραγματικά στρατηγική συμμαχία:<br /><br />Για την Ελλάδα έχει μείζονα πολιτική σημασία η διαμόρφωση του άρθρου 42.7 της Συνθήκης της ΕΕ που προβλέπει την αμοιβαία συνδρομή των κρατών -μελών, αν ένα μέλος δεχθεί επίθεση. Το ζήτημα άνοιξε και άτυπα φάνηκε να ενεργοποιείται με την επίκληση του κινδύνου της ασφάλειας της Κυπριακής Δημοκρατία από το Ιράν. Ήταν ένας αυτοματισμός που κινητοποίησε ορισμένες χώρες, αλλά εκ του ασφαλούς γιατί άλλη σχέση έχει το Ιράν με την ΕΕ, άλλη σχέση έχει η Τουρκία. Την στιγμή που όλη η ΕΕ συζητά την αναβάθμιση της αμυντικής σχέσης με την Τουρκία, θα ενεργοποιηθεί το εν λόγω άρθρο κατά της Άγκυρας; μακάρι , αλλά τα πράγματα είναι πολύ σύνθετα. <br /><br />Να σημειωθεί ότι στην Σύνοδο Κορυφής στην Αγία Νάπα της Κύπρου, η ΕΕ συμφώνησε κατ αρχήν να προχωρήσει η σχετική συζήτηση στο επόμενο στάδιο, δηλαδή στην ετοιμασία ενός προσχεδίου (blueprint) για τη δομημένη διαδικασία ενεργοποίησης της ρήτρας αμοιβαίας στήριξης.<br />Πόσο κοντά είμαστε σε μια ουσιαστική κατάληξη, ώστε πράγματι αν ένα μέλος της ΕΕ δεχθεί επίθεση να τρέξουν σε βοήθεια όλα τα κράτη -μέλη; όσο είναι η απόσταση της Γης από τον Άρη. Να σημειωθεί πως και στην κρίση των Ιμίων και σε άλλες κρίσεις μεταξύ Ελλάδας -Τουρκίας , το ΝΑΤΟ, απείχε και έστησε έναν διπλωματικό μηχανισμό για να αμβλύνει τις εντάσεις μεταξύ των δύο χωρών και αυτός λειτουργεί ακόμη. Το πως θα λειτουργεί το άρθρο 42.7 είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση που απαιτεί μεγάλη διπλωματική κινητοποίηση από την Ελλάδα καθότι αφορά την φίλη πολλών Ευρωπαίων, την Τουρκία. <br /><br />Αντί λοιπόν να ενεργοποιηθεί η ελληνική εξωτερική πολιτική και ο πρωθυπουργός προς την κατεύθυνση δημιουργίας συνθηκών ασφάλειας μέσω της διπλωματίας, αυτό που κυριαρχεί είναι η στρατιωτικοποίηση της εξωτερικής πολιτικής. Να τονιστεί ότι η διπλωματία προσπαθεί να δώσει λύση στις σχέσεις ΗΠΑ -Ιράν γιατί ο πόλεμος απέτυχε.<br />Δεν αρνείται κανείς τις θετικές διαστάσεις της ελληνογαλλικής συνεργασίας , ακόμη και στον στρατιωτικό τομέα. Να σημειωθεί πως έχουν υπογραφεί μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας πολύ πιο προωθημένες συμφωνίες σε στρατηγικούς τομείς με πανηγυρισμούς και διθυράμβους, αλλά ξεχάστηκαν.<br /><br />Καταλήγοντας, είναι εθνική ανάγκη η Ελλάδα να αναπτύξει το διπλωματικό της κεφάλαιο προς κάθε κατεύθυνση, ΝΑΤΟ, ΕΕ, ΟΗΕ και Ανατολική Μεσόγειο, για να αντιμετωπίσει δικούς της υπαρκτούς κινδύνους και απειλές και να μην ενσωματώνεται στα στρατηγικά σχέδια τρίτων χωρών. Η διακριτή γραμμή μεταξύ εθνικούς συμφέροντος και συμμαχικής υποταγής, δεν υπάρχει και αν κάποτε υπήρχε έχει αποχρωματιστεί. </div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οι γεμάτες, οι λευκές και οι γκρίζες σελίδες Ελλάδας – Γαλλίας -Κύπρου.

Του Σωτήρη Σιδέρη Οι καλές σελίδες στις διαχρονικά καλές σχέσεις Ελλάδας -Γαλλίας, ούτε μπορούν να αγνοηθούν, ούτε να υποτιμηθούν. Αλλά αυτή...

Διαβάστε την συνέχεια

«Game changer» στο Ορμούζ: Η Τεχεράνη αμφισβητεί ανοιχτά την αμερικανική κυριαρχία.

<img src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/04/aragtsi-1-768x768.jpg" /><br /><br />Η Τεχεράνη προωθεί περιφερειακή αρχιτεκτονική ασφάλειας, ενώ Ουάσινγκτον και σύμμαχοι πιέζουν για ελευθερία ναυσιπλοΐας<br /><br />Η νέα διπλωματική κινητικότητα του Ιράν αποτυπώνει μια σαφή στρατηγική: απομάκρυνση των ΗΠΑ από την αρχιτεκτονική ασφαλείας του Περσικού Κόλπου και ανάδειξη ενός «ενδοπεριφερειακού μοντέλου» ελέγχου του Στενού του Ορμούζ.<br /><br />Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών, Αμπάς Αραγτσί, κατά την επίσκεψή του στο Ομάν, έθεσε ανοιχτά την πρόταση για ένα νέο πλαίσιο ασφαλείας «χωρίς ξένη ανάμειξη», στοχεύοντας ευθέως την αμερικανική στρατιωτική παρουσία.<div><br />Οι δηλώσεις που αλλάζουν το παιχνίδι<br /><br />«Η ασφάλεια στην περιοχή πρέπει να διασφαλίζεται από τις χώρες της περιοχής», φέρεται να τόνισε ο Αραγτσί, επαναλαμβάνοντας τη θέση ότι η παρουσία των ΗΠΑ «ενισχύει την αστάθεια».<br /><br />Παράλληλα, η Τεχεράνη επιδιώκει:νέο κανονιστικό πλαίσιο για τη ναυσιπλοΐα<br />συνεργασία με παράκτια κράτη<br />έλεγχο της διέλευσης με όρους που εξυπηρετούν τα περιφερειακά συμφέροντα<br /><br />Σε πιο σκληρή γραμμή, Ιρανοί αξιωματούχοι κάνουν λόγο ακόμη και για «νέο θαλάσσιο καθεστώς» με πιθανά τέλη διέλευσης πλοίων, σηματοδοτώντας ριζική αλλαγή πολιτικής μετά από δεκαετίες ελεύθερης ναυσιπλοΐας. </div><div><br /> Η αντίδραση των ΗΠΑ και το διπλωματικό αδιέξοδο<br /><br />Η απάντηση της Ουάσινγκτον ήταν άμεση και αποκαλυπτική του χάσματος:<br /><br />«Το Ιράν πρόσφερε πολλά, αλλά όχι αρκετά», δήλωσε ο Ντόναλντ Τραμπ, ακυρώνοντας αποστολή διαπραγματευτών στο Πακιστάν.<br /><br />Η απόφαση αυτή:πάγωσε τις διαπραγματεύσεις<br />ενίσχυσε τη στρατιωτική ένταση<br />επιβεβαίωσε ότι δεν υπάρχει άμεση προοπτική συμφωνίας<br /><br />Την ίδια στιγμή, το Ιράν επιμένει ότι ουσιαστικές συνομιλίες δεν μπορούν να υπάρξουν όσο συνεχίζεται ο αμερικανικός αποκλεισμός.<br />Ο ρόλος Ομάν – Πακιστάν – Ρωσίας<br /><br />Η διπλωματική περιοδεία Αραγτσί (Ομάν – Πακιστάν – Μόσχα) δεν είναι τυχαία:Ομάν: παραδοσιακός διαμεσολαβητής<br />Πακιστάν: κόμβος έμμεσων διαπραγματεύσεων<br />Ρωσία: στρατηγικός εταίρος και αντίβαρο στη Δύση<br /><br />Η επιστροφή του στο Ισλαμαμπάντ εντάσσεται σε προσπάθεια διάσωσης της διαδικασίας αποκλιμάκωσης, παρά το αμερικανικό «μπλόκο».</div><div><br /> Το Στενό του Ορμούζ ως «γεωπολιτικό όπλο»<br /><br />Το Ορμούζ παραμένει το απόλυτο στρατηγικό χαρτί της Τεχεράνης:διακινείται περίπου το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου<br />κάθε περιορισμός επηρεάζει άμεσα τιμές και εφοδιαστικές αλυσίδες<br />λειτουργεί ως μοχλός πίεσης σε ΗΠΑ και Ευρώπη<br /><br />Η ιρανική στρατηγική φαίνεται διττή: Προσφέρει ελεγχόμενη πρόσβαση (π.χ. συντονισμένη διέλευση πλοίων)<br /> Διατηρεί την απειλή πλήρους ελέγχου ή περιορισμού<br /> Περιφερειοποίηση vs παγκόσμια ασφάλεια<br /><br />Η πρόταση Αραγτσί δεν είναι απλώς τεχνική — είναι βαθιά γεωπολιτική:<br />1. Περιφερειακή αυτονομία<br /><br />Το Ιράν επιχειρεί να δημιουργήσει ένα σύστημα ασφάλειας τύπου «Gulf for Gulf states», αποκλείοντας τις ΗΠΑ.<br />2. Αμφισβήτηση της δυτικής ναυτικής κυριαρχίας<br /><br />Η ελευθερία ναυσιπλοΐας, βασικός πυλώνας της παγκόσμιας οικονομίας, τίθεται υπό όρους.<br />3. Ενεργειακός εκβιασμός ή στρατηγική εξισορρόπησης;<br /><br />Η επιβολή κανόνων ή τελών μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο πίεσης στις αγορές ενέργειας.<br />4. Ρίσκο παγκόσμιας αποσταθεροποίησης<br /><br />Η παρατεταμένη κρίση ήδη επηρεάζει:</div><div>κόστος ζωής<br />τιμές ενέργειας<br />διεθνές εμπόριο<br /><br />Η πρόταση του Ιράν για το Ορμούζ δεν είναι μια απλή διπλωματική ιδέα — είναι μια απόπειρα αναδιάταξης της ισορροπίας ισχύος στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Το βασικό ερώτημα πλέον δεν είναι αν θα υπάρξει συμφωνία, αλλά:ποιος θα ελέγχει τον σημαντικότερο ενεργειακό διάδρομο του πλανήτη.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Game changer» στο Ορμούζ: Η Τεχεράνη αμφισβητεί ανοιχτά την αμερικανική κυριαρχία.

Η Τεχεράνη προωθεί περιφερειακή αρχιτεκτονική ασφάλειας, ενώ Ουάσινγκτον και σύμμαχοι πιέζουν για ελευθερία ναυσιπλοΐας Η νέα διπλωματική κι...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι 5 άξονες που καθορίζουν την άμυνα και τον γεωπολιτικό ρόλο της χώρας.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/MAKRON_MHTSOTAKHS-1024x683-1-e1777062250196.avif"><img height="147" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/MAKRON_MHTSOTAKHS-1024x683-1-e1777062250196-696x510.avif" width="744" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η επίσκεψη Μακρόν, η Τουρκία, η Ευρώπη, οι ΗΠΑ και η Ανατολική Μεσόγειος.</span></h3>Η επίσκεψη στην Ελλάδα και οι χθεσινές παρεμβάσεις του Εμμανουέλ Μακρόν αποτελούν τη συμπύκνωση μιας στρατηγικής σχέσης που αφορά ταυτόχρονα την άμυνα της Ελλάδας, τον ρόλο της στην Ευρώπη και τη γεωπολιτική ισορροπία στην Ανατολική Μεσόγειο.<div><br />1. Η ελληνογαλλική σχέση: από εξοπλιστική σε στρατηγική αποτροπή<br /><br />Θυμίζουμε ότι η συμφωνία του 2021 (που ανανεώνεται τώρα) δεν αποτελεί μια «συμβατική» αμυντική συνεργασία. Για πρώτη φορά:<br />εισήγαγε ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής (“άρθρο 5”)<br />συνδέθηκε με συγκεκριμένες επιχειρησιακές δυνατότητες (Rafale, Belharra)<br />δημιούργησε πολιτική δέσμευση αποτροπής<br /><br />Η φράση Μακρόν – «αν η κυριαρχία σας απειλείται, θα είμαστε εδώ» – δεν ειπώθηκε ως ρητορική υπερβολή. Αποτελεί:<br />-πολιτική επαναβεβαίωση της ρήτρας της Ελληνογαλλικής συμφωνίας<br />-μήνυμα αποτροπής προς τρίτους (κυρίως Τουρκία)<br />-ένδειξη ότι η Γαλλία λειτουργεί ως πυρηνικός και στρατηγικός εγγυητής στην ευρωπαϊκή περιφέρεια<br /><br />Με δυό λόγια, το συμπέρασμα για την Ελλάδα είναι πως η χώρα έχει αποκτήσει δεύτερο πυλώνα ασφάλειας πέραν του NATO, με ευρωπαϊκό πρόσημο. Και αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για την άμυνά της, όταν η Ατλαντική Συμμαχία αδρανεί σε περίπτωση αντιδικίας ή επεισοδίου μεταξύ εταίρων.</div><div><br />2. Στρατηγική αυτονομία: από σύνθημα σε επιχειρησιακή ανάγκη<br /><br />Η συζήτηση για «στρατηγική αυτονομία» περνά σε νέα φάση. Ο Μακρόν θέτει τρεις σαφείς άξονες:<br />παραγωγή ευρωπαϊκών οπλικών συστημάτων<br />μείωση εξαρτήσεων (ΗΠΑ)<br />ενίσχυση ευρωπαϊκού πυλώνα εντός NATO<br /><br />Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στο επίπεδο αυτό, προσθέτει το κρίσιμο στοιχείο: «να ξοδέψουμε περισσότερα, αλλά και πιο έξυπνα». Αυτό σημαίνει: κοινού χαρακτήρα προμήθειες<br />διαλειτουργικότητα συστημάτων<br />ευρωπαϊκή χρηματοδότηση άμυνας<br /><br />Η πραγματικότητα πίσω από τη ρητορική των δύο ηγετών είναι σαφής:Οι ΗΠΑ παραμένουν ο βασικός εγγυητής, αλλά όχι πλέον «αυτονόητος»<br />Η Ευρώπη καλείται να καλύψει το κενό ισχύος<br /><br />Συνεπώς: Η στρατηγική αυτονομία δεν είναι ιδεολογική επιλογή, αλλά αναγκαστική προσαρμογή σε έναν πιο αβέβαιο κόσμο.<br /><br />3. Η Ελλάδα ως προμαχώνας της Ευρώπης<br />Η Ελλάδα, με την ευρωπαϊκό θέση της, τις αμυντικές της δυνατότητες, τη βέβαιη και σταθερή συμμαχία της με τη Γαλλία και τις ισχυρές σχέσεις της με τις ΗΠΑ, τοποθετείται πλέον σε τρεις κρίσιμους ρόλους:<br />α) Προκεχωρημένο φυλάκιο ασφάλειαςΣτην Ανατολική Μεσόγειο, όπου αποτελεί ενεργειακό κόμβο και παράγοντα ασφαλείας<br />Στις διασύνδεσεις της με τη Μέση Ανατολή</div><div><br />β) Επιχειρησιακός εταίροςΜε αποστολές αεράμυνας στην Κύπρο στον Κόλπο<br />Με συμμετοχή σε αποστολές εκτός επικράτειας<br />Με την ενίσχυση της διαλειτουργικότητας και του Κοινού επιχειρησιακού σχεδιασμού</div><div><br />γ) Χώρα «γέφυρα» μεταξύ ΕΕ – ΝΑΤΟ – Μέσης ΑνατολήςΜε το παράδειγμα άμεσης προστασίας της Κύπρου (χώρας εκτός NATO) ως τεστ ευρωπαϊκής άμυνας<br />Με τις ισχυρές σχέσεις της με το Ισραήλ (χώρας εκτός NATO)<br />Με το ρόλο της ως κρίσιμου ενδιάμεσου παίκτη<br /><br />Η Ελλάδα δεν είναι πλέον μόνο «καταναλωτής ασφάλειας» γίνεται και παραγωγός ασφάλειας</div><div><br />4. Το νέο γεωπολιτικό πλαίσιο: “Όλοι απέναντι στην Ευρώπη”<br /><br />Η φράση του Μακρόν ότι «ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα βρίσκονται απέναντι στους Ευρωπαίους» μπορεί να εμπεριέχει στοιχεία υπερβολής, ωστόσο αποτυπώνει με σαφήνεια το κλίμα που διαμορφώνεται σήμερα στις ισχυρές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Η διεθνής ισορροπία μεταβάλλεται:Οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν ισχυρός σύμμαχος αλλά όχι δεδομένος (ιδίως υπό την «εμπορική» προσέγγιση Τραμπ, όπου ο τρόπος άσκησης εξωτερικής πολιτικής δεν βασίζεται σε σταθερές συμμαχίες, αξίες ή μακροχρόνιες δεσμεύσεις, αλλά σε άμεσο, μετρήσιμο όφελος ως σαν επιχειρηματική συναλλαγή).<br />Η Κίνα εξελίσσεται σε συστημικό οικονομικό ανταγωνιστή με δυνατότητα να επηρεάζει κρίσιμους τομείς της ευρωπαϊκής βιομηχανίας, ενώ η Ρωσία εξακολουθεί να αποτελεί άμεση στρατιωτική απειλή.<br /><br />Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να βασίζεται σε έναν και μόνο άξονα ασφάλειας. Αντίθετα, καλείται να οικοδομήσει μια πολυεπίπεδη αρχιτεκτονική αποτροπής, η οποία συνδυάζει τον ρόλο του NATO, τις διμερείς στρατηγικές συμφωνίες – με προεξάρχουσες εκείνες με τη Γαλλία και τις ΗΠΑ – και τη σταδιακή ενίσχυση της ευρωπαϊκής άμυνας.</div><div><br />5. Το πραγματικό διακύβευμα<br /><br />Το πραγματικό διακύβευμα, ωστόσο, υπερβαίνει την καθαρά στρατιωτική διάσταση. Η άμυνα συνδέεται πλέον άμεσα με τη βιομηχανική πολιτική, ιδίως σε ό,τι αφορά τα οπλικά συστήματα και τις τεχνολογίες αιχμής, με την ενεργειακή ασφάλεια και την ανθεκτικότητα των εφοδιαστικών αλυσίδων, αλλά και με την οικονομική κυριαρχία της Ευρώπης απέναντι σε ισχυρούς παγκόσμιους παίκτες. Σε αυτό το νέο πλαίσιο, η άμυνα μετατρέπεται ταυτόχρονα σε εργαλείο οικονομικής ισχύος και σε μοχλό γεωπολιτικής επιρροής.<br /><br />Υπό αυτή την οπτική, η ελληνογαλλική σύγκλιση δεν αποτελεί συγκυριακή επιλογή, αλλά εντάσσεται σε μια ευρύτερη μετάβαση: από την αποκλειστική εξάρτηση από την «αμερικανική ομπρέλα» σε μια πιο σύνθετη και πολυεπίπεδη αρχιτεκτονική ασφάλειας.<br /><br />Για την Ελλάδα, αυτό συνεπάγεται ενίσχυση της αποτρεπτικής της ισχύος και σαφή αναβάθμιση του γεωπολιτικού της ρόλου, συνοδευόμενη όμως από αυξημένες ευθύνες ως πυλώνα σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή.<br /><br />Για την Ευρώπη, σηματοδοτεί τη μετάβαση της άμυνας από τη θεωρία στην πράξη. Το κρίσιμο ερώτημα που παραμένει είναι αν η Ένωση μπορεί να κινηθεί με την ταχύτητα που επιβάλλουν οι εξελίξεις. Αυτό είναι, τελικά, το πραγματικό στοίχημα των επόμενων «υπαρξιακών» της χρόνων.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οι 5 άξονες που καθορίζουν την άμυνα και τον γεωπολιτικό ρόλο της χώρας.

Η επίσκεψη Μακρόν, η Τουρκία, η Ευρώπη, οι ΗΠΑ και η Ανατολική Μεσόγειος. Η επίσκεψη στην Ελλάδα και οι χθεσινές παρεμβάσεις του Εμμανουέλ Μ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ιράν: Πρόταση τριών φάσεων προς τις ΗΠΑ για αποκλιμάκωση. Στο επίκεντρο τα Στενά του Ορμούζ και το πυρηνικό πρόγραμμα

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQRiNrfSe7dDkAg4iQC1fLd6NUICnF0FuI1SQ&s" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="168" data-original-width="300" height="112" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQRiNrfSe7dDkAg4iQC1fLd6NUICnF0FuI1SQ&s" width="745" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Σε μια αιφνιδιαστική διπλωματική κίνηση, το Ιράν φέρεται να κατέθεσε νέα πρόταση προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, επιχειρώντας να επανεκκινήσει τον διάλογο για την αποκλιμάκωση της έντασης στη Μέση Ανατολή. Στο επίκεντρο της πρότασης βρίσκεται η επανέναρξη της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ και η σταδιακή αποκατάσταση της σταθερότητας στην περιοχή, ενώ το ζήτημα του πυρηνικού προγράμματος μετατίθεται για μεταγενέστερο στάδιο.</div><br />Σύμφωνα με δημοσίευμα του <a href="https://www.axios.com/">Axios</a>, το οποίο επικαλείται Αμερικανό αξιωματούχο, η Τεχεράνη προτείνει να προηγηθεί η αποκλιμάκωση της σύγκρουσης και η αποκατάσταση βασικών γεωπολιτικών ισορροπιών, αφήνοντας τις πιο δύσκολες διαπραγματεύσεις για τα πυρηνικά σε δεύτερο χρόνο.<div><br />Αναβολή των πυρηνικών συνομιλιών λόγω εσωτερικών διαφωνιών<br /><br />Η πρόταση φαίνεται να αντανακλά τις εσωτερικές πολιτικές ισορροπίες στο Ιράν, όπου εξακολουθούν να υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις σχετικά με το εύρος των πιθανών παραχωρήσεων απέναντι στις αμερικανικές απαιτήσεις.<br /><br />Πηγές αναφέρουν ότι ο Υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Αμπάς Αραγτσί, παρουσίασε το πλαίσιο της πρότασης κατά τη διάρκεια επαφών του στο Πακιστάν, στο πλαίσιο περιφερειακής διπλωματικής κινητικότητας.<br /><br />Η στρατηγική της Τεχεράνης φαίνεται να βασίζεται στην αποσύνδεση των γεωπολιτικών ζητημάτων ασφαλείας από το πυρηνικό πρόγραμμα, ώστε να διευκολυνθεί η επίτευξη μιας αρχικής συμφωνίας.<br /><br />Η τριφασική φόρμουλα που προτείνει η Τεχεράνη<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες που μετέδωσε το λιβανέζικο δίκτυο Al Mayadeen, το Ιράν παρουσίασε στους διαμεσολαβητές μια φόρμουλα τριών σταδίων, η οποία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως βάση για επανέναρξη των συνομιλιών με τις ΗΠΑ.<br /><br />Η πρόταση διαρθρώνεται σε διαδοχικές φάσεις, με κάθε στάδιο να αποτελεί προϋπόθεση για την έναρξη του επόμενου.<br />Πρώτη φάση: Τερματισμός της σύγκρουσης και εγγυήσεις ασφάλειας<br /><br />Η πρώτη και σημαντικότερη φάση αφορά την παύση των εχθροπραξιών και την εξασφάλιση εγγυήσεων ότι η στρατιωτική ένταση δεν θα επανέλθει.<br /><br />Σύμφωνα με το ιρανικό πλαίσιο, η Τεχεράνη ζητά δεσμεύσεις ότι δεν θα υπάρξει νέα στρατιωτική κλιμάκωση ούτε κατά του Ιράν ούτε κατά του Λίβανος.<br /><br />Ιρανικές πηγές υποστηρίζουν ότι χωρίς προηγούμενη συμφωνία για την ασφάλεια και τη σταθερότητα, δεν πρόκειται να ξεκινήσει οποιαδήποτε συζήτηση για άλλα κρίσιμα ζητήματα.<br />Δεύτερη φάση: Επανεκκίνηση της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ<br /><br />Εφόσον υπάρξει συμφωνία για την αποκλιμάκωση, η διαδικασία θα περάσει στη δεύτερη φάση, η οποία αφορά τη διαχείριση των Στενών του Ορμούζ — μιας από τις σημαντικότερες θαλάσσιες οδούς παγκοσμίως για τη μεταφορά πετρελαίου.<br /><br />Το Ιράν προτείνει τη δημιουργία νέου πλαισίου λειτουργίας για τη θαλάσσια διέλευση, σε συνεργασία με το Ομάν, το οποίο διατηρεί παραδοσιακά ρόλο διαμεσολαβητή στις περιφερειακές κρίσεις.<br /><br />Ο Αμπάς Αραγτσί πραγματοποίησε πρόσφατα επαφές στη Μουσκάτ με Ομανούς αξιωματούχους, έχοντας ως βασικό θέμα την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στην περιοχή.<br /><br />Διπλωματικός μαραθώνιος σε Πακιστάν και Ρωσία<br /><br />Μετά τις συνομιλίες στο Ομάν, ο Ιρανός ΥΠΕΞ μετέβη στο Ισλαμαμπάντ για νέο κύκλο επαφών, ενώ σήμερα βρίσκεται στη Μόσχα.<br /><br />Κατά την επίσκεψή του αναμένεται να συναντηθεί με τον Ρώσο πρόεδρο, Βλαντίμιρ Πούτιν, σε μια περίοδο κατά την οποία η Ρωσία επιχειρεί να διατηρήσει ρόλο ισορροπίας στις περιφερειακές κρίσεις.<br />Η σημασία του Ορμούζ για την παγκόσμια αγορά ενέργειας<br /><br />Η επανέναρξη της ελεύθερης ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ θεωρείται κρίσιμη για τη διεθνή αγορά ενέργειας, καθώς από το συγκεκριμένο πέρασμα διέρχεται σημαντικό ποσοστό των παγκόσμιων εξαγωγών πετρελαίου.<br /><br />Η άρση του ναυτικού αποκλεισμού θα μπορούσε να μειώσει την οικονομική πίεση που δέχεται το Ιράν, περιορίζοντας παράλληλα ένα από τα βασικά εργαλεία πίεσης που διαθέτει η Ουάσιγκτον.<br /><br />Ο αποκλεισμός έχει επηρεάσει σοβαρά τις ιρανικές εξαγωγές πετρελαίου, με αποτέλεσμα να αποτελεί βασικό μοχλό πίεσης για την επίτευξη αμερικανικών στρατηγικών στόχων.<br />Τρίτη φάση: Το πυρηνικό πρόγραμμα στο τραπέζι των συνομιλιών<br /><br />Η τρίτη φάση της πρότασης αφορά το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, το οποίο παραμένει το πιο δύσκολο και αμφιλεγόμενο ζήτημα στις σχέσεις με τις ΗΠΑ.<br /><br />Η Τεχεράνη ξεκαθαρίζει ότι δεν προτίθεται να συζητήσει για τον εμπλουτισμό ουρανίου πριν ολοκληρωθούν οι δύο προηγούμενες φάσεις.<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν την αναστολή του εμπλουτισμού για μεγάλο χρονικό διάστημα, καθώς και τη μεταφορά των αποθεμάτων εμπλουτισμένου ουρανίου εκτός χώρας — απαιτήσεις που προκαλούν έντονες αντιδράσεις στο εσωτερικό του ιρανικού πολιτικού συστήματος.<br /><br />Επιφυλακτικότητα από τον Λευκό Οίκο<br /><br />Από την πλευρά της Ουάσιγκτον, η αντίδραση παραμένει συγκρατημένη.<br /><br />Εκπρόσωπος του Λευκός Οίκος χαρακτήρισε τις συνομιλίες «ευαίσθητες», αποφεύγοντας να επιβεβαιώσει εάν εξετάζεται επίσημα η ιρανική πρόταση.<br /><br />Παράλληλα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι δεν πρόκειται να αποδεχθεί συμφωνία που θα επιτρέψει στο Ιράν να αποκτήσει πυρηνική δυνατότητα.<br />Στρατηγική πίεσης από την Ουάσιγκτον<br /><br />Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο Fox News, ο Αμερικανός πρόεδρος εμφανίστηκε να στηρίζει τη συνέχιση της πίεσης προς την Τεχεράνη.<br /><br />Σύμφωνα με τις δηλώσεις του, η οικονομική ασφυξία που προκαλείται από τον περιορισμό των εξαγωγών πετρελαίου ενδέχεται να δημιουργήσει εσωτερικές πολιτικές πιέσεις στο Ιράν, επιταχύνοντας πιθανές υποχωρήσεις.<br /><br />Την ίδια στιγμή, Αμερικανοί αξιωματούχοι φέρονται να προετοιμάζουν νέα σύσκεψη για την αξιολόγηση του αδιεξόδου στις συνομιλίες και την επόμενη στρατηγική των ΗΠΑ.<br />Σιωπή από το Πακιστάν για τον ρόλο του στις διαβουλεύσεις<br /><br />Παρά τις πληροφορίες περί διαμεσολαβητικής εμπλοκής, οι αρχές του Πακιστάν αποφεύγουν να τοποθετηθούν δημόσια.<br /><br />Εκπρόσωποι του πακιστανικού στρατού και του υπουργείου Εξωτερικών δεν σχολίασαν τις εξελίξεις, διατηρώντας χαμηλό προφίλ γύρω από τις παρασκηνιακές επαφές που φαίνεται να βρίσκονται σε εξέλιξη.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ιράν: Πρόταση τριών φάσεων προς τις ΗΠΑ για αποκλιμάκωση. Στο επίκεντρο τα Στενά του Ορμούζ και το πυρηνικό πρόγραμμα

Σε μια αιφνιδιαστική διπλωματική κίνηση, το Ιράν φέρεται να κατέθεσε νέα πρόταση προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, επιχειρώντας να επανεκκινήσει ...

Διαβάστε την συνέχεια

Αλ. Τσίπρας: Το «μεγάλο κόλπο» του Μητσοτάκη με τη ΔΕΗ σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/04/95a8bc9758a6ab7242ca244d525a7bfb_XL-630x400.jpg" width="753" /><br /> <br />Σφοδρή επίθεση στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη εξαπολύει ο Αλέξης Τσίπρας, με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις στη ΔΕΗ, κάνοντας λόγο για «κολοσσιαίο οικονομικό σκάνδαλο» και στρατηγικές επιλογές που, όπως υποστηρίζει, πλήττουν το δημόσιο συμφέρον.<br /><br />Σε ανάρτηση του στο facebook υπό τον τίτλο Το μεγάλο κόλπο αναφέρει:<br /><br />Τις τελευταίες μέρες έχει επικεντρωθεί το ενδιαφέρον μας στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, που η Ευρωπαία εισαγγελέας χαρακτήρισε ως αυτό που είναι: Έγκλημα διαφθοράς, νεποτισμού, εμπορίας επιρροής και κατάχρησης εξουσίας.<br /><br />Αλλά ο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι το μόνο, ούτε και το μεγαλύτερο, οικονομικό έγκλημα που συντελείται στη χώρα μας, με ευθύνη της κυβέρνησης Μητσοτάκη.<br /><br />Ανακοινώθηκε προχθές ότι η διοίκηση της ΔΕΗ σε συνεννόηση με την ελληνική κυβέρνηση, αποφάσισαν μια νέα κολοσσιαία αύξηση μετοχικού κεφαλαίου (ΑΜΚ), μεγάλο μέρος της οποίας θα χρησιμοποιηθεί για επενδύσεις σε άλλες χώρες. Με το Δημόσιο να καταβάλει ως συμμετοχή 1,3 δις ευρώ, που εντούτοις δε θα διατηρήσουν στο ίδιο ποσοστό τις μετοχές του στην εταιρεία.<br /><br />Θυμίζω ότι στην προηγούμενη ΑΜΚ το δημόσιο δεν είχε καν συμμετάσχει με την αιτιολογία ότι θα αποτελούσε μεγάλη σπατάλη η απώλεια 650 εκατομμυρίων €.<br /><br />Έτσι χάθηκε βέβαια η πλειοψηφία του στη ΔΕΗ, ώστε να μπορεί πλέον η επιχείρησή να λειτουργεί με αποκλειστικό κριτήριο της την αύξηση της κερδοφορίας της και την τιμή της μετοχής της.<br /><br />Τότε τα 650 εκατομμύρια ήταν σπατάλη, σήμερα το 1,3 δις είναι επένδυση στο μέλλον. Δεν μας χρειάζονται άλλα νοσοκομεία και σχολεία, ή δημόσιες επενδύσεις για να αντιμετωπιστεί η στεγαστική κρίση στην πατρίδα μας. Προτεραιότητά μας είναι οι επενδύσεις Στάση-Μητσοτάκη στη Ρουμανία και την Ουγγαρία. Ένα επενδυτικό ρίσκο χωρίς κανένα εχέγγυο ανταπόδοσης για τους έλληνες καταναλωτές.<br /><br />Με έκπληξη επίσης διαβάσαμε, την κυνική δήλωση της διοίκησης της ΔΕΗ προς τη διεθνή επενδυτική κοινότητα ότι είναι καλή ευκαιρία να επενδύσουν τα χρήματα τους στην εταιρεία γιατί η χονδρική τιμή του ρεύματος στην Ελλάδα είναι υψηλή!<br /><br />Αλλά αυτή η δήλωση εντάσσεται στο πολιτικό σχέδιο του κ. Μητσοτάκη για μια ΔΕΗ που την θέλει να συμπεριφέρεται ως ιδιώτης πάροχος ενέργειας στη χώρα, δηλαδή να κερδίζει χωρίς να ενδιαφέρεται για το κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας που πληρώνουν τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις.<br /><br />Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο αυτό.<br /><br />Δεν είναι μόνο το 1,3 δισ.€ που ετοιμάζεται να καταβάλει το ελληνικό δημόσιο για να μπορεί να κάνει μπίζνες η ιδιωτική ΔΕΗ του κου Μητσοτάκη.<br /><br />Η ΔΕΗ, οι θυγατρικές της, οι συνδεδεμένες εταιρείες του ομίλου και ο ΔΕΔΔΗΕ εμφανίζονται τα τελευταία χρόνια μεταξύ των μεγαλύτερων εταιρικών αποδεκτών χρηματοδοτήσεων του ΤΑΑ, με πόρους που προσεγγίζουν τα 2 δισ.€.<br /><br />Τα δε κέρδη του ελληνικού δημοσίου από την απλόχερη αυτή στήριξη, ήταν περίπου 50 εκατ.€ από μερίσματα για το 2025.<br /><br />Όσο δηλαδή το ένα δέκατο από την τελευταία στη σειρά έκτακτη επιδοματική στήριξη από πλευράς της κυβέρνησης για την καταπολέμηση της ακρίβειας, που ένας από τους βασικούς παράγοντες που την προκαλεί είναι η ίδια η ΔΕΗ, που καθοδηγεί τις εναρμονισμένες πρακτικές του καρτέλ της ενέργειας στην ελληνική αγορά.<br /><br />Το κρίσιμο πολιτικό και οικονομικό ερώτημα λοιπόν, είναι αν το δημόσιο όφελος, το όφελος για τους πολίτες, τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις από αυτήν τη στρατηγική απόφαση της κυβέρνησης και της διοίκησης της ΔΕΗ, θα είναι ανάλογο με την υπεραξία που δημιουργείται για τους μετόχους.<br /><br />Ποιοι τελικά θα αποκομίσουν κέρδη από τη διάθεση δημοσίων πόρων που αθροιστικά αγγίζουν τα 3,5 δις;<br /><br />Η απάντηση είναι ξεκάθαρη και αδιαμφισβήτητη.<br /><br />Ο βασικός ιδιώτης μέτοχος, η CVC, για τον οποίον έχουν αποδείξει ότι δουλεύουν τα τελευταία χρόνια τόσο η κυβέρνηση όσο και η διοίκηση της ΔΕΗ, θα είναι ο βέβαιος κερδισμένος. Αφού θα επιδιώκει υψηλές αποδόσεις αξιοποιώντας τεράστια κεφάλαια από τις τσέπες του έλληνα φορολογούμενου.<br /><br />Ενώ ο πολίτης, ο οικογενειάρχης, ο επιχειρηματίας, που προσδοκά χαμηλότερους λογαριασμούς, καλύτερες υποδομές και ενεργειακή ασφάλεια θα αντιμετωπίσει τους ίδιους, ή ακριβότερους λογαριασμούς. Και την ίδια, ή μεγαλύτερη ανασφάλεια.<br /><br />Για αυτή την απλή αλήθεια ενδεχομένως δε θα ακούσετε ούτε θα διαβάσετε πολλά, καθώς η διαφημιστική επιρροή της ΔΕΗ στα ελληνικά ΜΜΕ, είναι γιγαντιαία. Θα διαβάσετε ίσως αρκετούς διθυράμβους για το μεγαλείο της ΔΕΗ, που επεκτείνεται έξω από τα ελληνικά σύνορα.<br /><br />Φοβάμαι όμως ότι δεν θα είναι αρκετοί για να κρύψουν το μεγάλο κόλπο σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος. Ένα κόλπο που θα κοστίσει στον έλληνα φορολογούμενο και καταναλωτή ενέργειας όσο πολλοί ΟΠΕΚΕΠΕ μαζί.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αλ. Τσίπρας: Το «μεγάλο κόλπο» του Μητσοτάκη με τη ΔΕΗ σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος.

Σφοδρή επίθεση στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη εξαπολύει ο Αλέξης Τσίπρας, με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις στη ΔΕΗ, κάνοντας λόγο ...

Διαβάστε την συνέχεια

Νετανιάχου: Το Ισραήλ έχει χριστιανούς στρατιώτες και μάχεται για τα δικαιώματα των Χριστιανών σε όλη τη Μέση Ανατολή.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/04/NETANYAHOU-6-630x400.jpg" width="735" /><br /> <br />Ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός συνομίλησε με χριστιανούς στρατιώτες και αξιωματικούς που υπηρετούν στις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF) • Η συνάντηση ακολουθεί τη διεθνή κατακραυγή για το περιστατικό με το άγαλμα του Εσταυρωμένου • «Το Ισραήλ μάχεται για τα δικαιώματα των Χριστιανών σε όλη τη Μέση Ανατολή»<br /><br />Ο Πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου συναντήθηκε την Κυριακή 26/04 με χριστιανούς στρατιώτες και αξιωματικούς που υπηρετούν στις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF), σε μια κίνηση που φαίνεται να αποτελεί μια υπολογισμένη προσπάθεια αποκατάστασης της διπλωματικής ζημιάς, μετά το διεθνές σκάνδαλο που ξέσπασε την περασμένη εβδομάδα λόγω οπτικού υλικού από το νότιο Λίβανο.<br /><br />Η συνάντηση στο Γραφείο του Πρωθυπουργού πραγματοποιείται περίπου μία εβδομάδα μετά την εμφάνιση βίντεο που δείχνει στρατιώτη των IDF να χτυπά με σφυρί ένα άγαλμα του Ιησού στο μαρωνίτικο/καθολικό χριστιανικό χωριό Ντέιρ Σιριάν του νοτίου Λιβάνου.<br /><br />Ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός με χριστιανούς στρατιώτες πολίτες του Ισραήλ. Οι στρατιώτες αυτοί, ρωμαιοκαθολικοί και Ελληνορθόδοξοι, είναι αραβόφωνοι ελληνικής καταγωγής. Είναι δηλαδή αραβόφωνοι Έλληνες.<br /><br />Το υλικό της 19ης Απριλίου, το οποίο απεικόνιζε έναν στρατιώτη να κρατά μια βαριοπούλα πέντε κιλών και να πλήττει το κεφάλι του αγάλματος, προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων από χριστιανικές κοινότητες παγκοσμίως και δημιούργησε αυτό που αξιωματούχοι περιέγραψαν ως σημαντική κρίση δημοσίων σχέσεων για το Ισραήλ.<br /><br /><img src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/04/JESUS-STATUE-1.jpg" /><br /><br />Το περιστατικό συνέβη κατά τη διάρκεια των συνεχιζόμενων επιχειρήσεων των IDF για την εξάρθρωση τρομοκρατικών υποδομών στο νότιο Λίβανο.<br /><br />Σε αντίθεση με άλλα χωριά της περιοχής, ο στρατός δεν είχε εκκενώσει τις χριστιανικές κοινότητες, γεγονός που κατέστησε τις ενέργειες του στρατιώτη ιδιαίτερα επιζήμιες για τις σχέσεις με τον τοπικό άμαχο πληθυσμό.<br /><br />Μετά από έρευνα που επιβεβαίωσε τη γνησιότητα του βίντεο, οι IDF απομάκρυναν τον στρατιώτη από τα μάχιμα καθήκοντα και τον καταδίκασαν σε 30ήμερη στρατιωτική φυλάκιση.<br /><br />Έκτοτε, το άγαλμα αντικαταστάθηκε με μέριμνα του στρατού.<br /><br />Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης της Κυριακής 26/04, ο Νετανιάχου υπογράμμισε τη συνεισφορά των χριστιανών στρατιωτών στο αμυντικό οικοδόμημα του Ισραήλ και επιχείρησε να αναπλαισιώσει το αφήγημα γύρω από τις σχέσεις της χώρας με τις χριστιανικές κοινότητες της περιοχής.<br /><br />«Βρίσκομαι εδώ, στο Γραφείο του Πρωθυπουργού, με μια εξαιρετική ομάδα νέων ανδρών και γυναικών», δήλωσε ο Νετανιάχου.<br /><br />«Πρόκειται για χριστιανούς στρατιώτες, άνδρες και γυναίκες, στις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις.<br /><br />»Κατέχουν όλους τους κρίσιμους ρόλους στον εκπληκτικό στρατό μας και επιτελούν σπουδαίο έργο».<br /><br />Ο Πρωθυπουργός αντέτεινε το περιστατικό με αυτό που χαρακτήρισε ως τον ευρύτερο ρόλο του Ισραήλ στην προστασία των χριστιανικών κοινοτήτων σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.<br /><br />«Αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με όσα παρουσιάζονται προς τα έξω», υποστήριξε.<br /><br />«Όχι μόνο το Ισραήλ μάχεται για τα δικαιώματα των Χριστιανών σε όλη τη Μέση Ανατολή, αλλά έχει και χριστιανούς στρατιώτες που πολεμούν για να υπερασπιστούν το Ισραήλ και τους χριστιανούς αδελφούς μας σε ολόκληρη την περιοχή και πέραν αυτής».<br /><br />Ο Νετανιάχου τόνισε την εντύπωση που του προκάλεσαν οι προσωπικές ιστορίες και η αφοσίωση των στρατιωτών.<br /><br />«Οφείλω να ομολογήσω ότι εντυπωσιάστηκα από τις προσωπικές τους διαδρομές, τη δέσμευση, την αυτοθυσία και τα επιτεύγματά τους», σημείωσε.<br /><br />«Το Ισραήλ είναι η μόνη χώρα στη Μέση Ανατολή όπου η χριστιανική κοινότητα ευημερεί, αναπτύσσεται και επεκτείνεται.<br /><br />»Και σημειώνει μεγάλη επιτυχία, με εκπληκτικούς άνδρες και γυναίκες».<br /><br />Ο Πρωθυπουργός ολοκλήρωσε τη συνάντηση εκφράζοντας την εκτίμησή του προς τους παρευρισκόμενους στρατιώτες:<br /><br />«Θέλω να σας χαιρετίσω όλους. Σας ευχαριστώ που ήρθατε εδώ».<br /><br />Η συνάντηση αυτή αποτελεί μια σημαντική διπλωματική προσπάθεια περιορισμού των επιπτώσεων από ένα περιστατικό που απείλησε να υπονομεύσει τη θέση του Ισραήλ μεταξύ των χριστιανικών κοινοτήτων παγκοσμίως.<br /><br />Το αρχικό υλικό είχε προκαλέσει άμεση διεθνή αντίδραση, με τις IDF να προβαίνουν σε μια, όπως τη χαρακτήρισαν, «σφοδρή καταδίκη» και να περιγράφουν τις ενέργειες του στρατιώτη ως «απόλυτη παρέκκλιση από τις προσδοκώμενες αξίες».<br /><br />Η Βόρεια Διοίκηση είχε ανακοινώσει τη δέσμευσή της να βοηθήσει στην αποκατάσταση του κατεστραμμένου αγάλματος του Εσταυρωμένου, αναγνωρίζοντας την πιθανότητα το περιστατικό να προκαλέσει αδικαιολόγητες εντάσεις με τους χριστιανικούς πληθυσμούς στο νότιο Λίβανο, οι οποίοι δεν είχαν συμπεριληφθεί στις εντολές εκκένωσης κατά τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην περιοχή.<br /><br />Ο χρόνος της συνάντησης του Νετανιάχου με το χριστιανικό προσωπικό των IDF αναδεικνύει την ανησυχία της κυβέρνησης για τις διπλωματικές προεκτάσεις του συμβάντος με το άγαλμα, ιδιαίτερα καθώς το Ισραήλ συνεχίζει να διαχειρίζεται περίπλοκες σχέσεις με διάφορες θρησκευτικές και εθνοτικές κοινότητες, τόσο στο εσωτερικό όσο και στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Νετανιάχου: Το Ισραήλ έχει χριστιανούς στρατιώτες και μάχεται για τα δικαιώματα των Χριστιανών σε όλη τη Μέση Ανατολή.

Ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός συνομίλησε με χριστιανούς στρατιώτες και αξιωματικούς που υπηρετούν στις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF) • Η ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πώς το Ιράν θα παίρνει μέρος από τα πετρελαϊκά έσοδα των κρατών στον Περσικό Κόλπο .

<img height="122" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/8e07ee6dcad8c0858584530567d5ebb8_XL.jpg?v=3" width="744" /><br /><h3 style="text-align: left;"> <span style="font-weight: normal;">Ποιος θα πληρώνει το 1 δολ. ανά βαρέλι.</span></h3><div>Tο τέλος διέλευσης δεν προκαλει σοβαρές αναταράξεις στην αγορά , απλώς αναδιανέμει τα έσοδα: οι χώρες του Κόλπου πληρώνουν το τίμημα για τη γεωπολιτική τους θέση και τις συμμαχίες τους - Σε αυτό έγκειται η νίκη του Ιράν <br /><br />Μετά την εκεχειρία της 8ης Απριλίου και την υποχώρηση κατά κράτος του Donald Trump απέναντι στο Ιράν, φαίνεται ότι οι Ιρανοί θα κατορθώσουν να επιβάλλουν μόνιμα ένα «τέλος διέλευσης» σε όλο το πετρέλαιο που διέρχεται από το Στενό του Hormuz.<br />Οι λεπτομέρειες παραμένουν ασαφείς, με τους Financial Times και το Bloomberg να μεταδίδουν η Ισλαμική Δημοκρατία σκοπεύει να επιβάλλει χρέωση 1 δολαρίου ανά βαρέλι, πληρωτέα σε bitcoin, για κάθε φορτίο που εξέρχεται από τον Περσικό Κόλπο.<br />Η ιρανική κυβέρνηση προφανώς ωφελείται, αλλά το βασικό ερώτημα είναι: ποιος τελικά πληρώνει αυτό το κόστος;<br />Το ζήτημα αυτό —γνωστό για οικονομικά ως «επίπτωση φόρου» (tax incidence)— αποτελεί σημαντική διαφορά μεταξύ της Αυστριακής οικονομικής σχολής και της mainstream οικονομικής θεωρίας.<br /><br />Τα οικονομικά των «τελών διέλευσης»<br /><br />Αρχικά, το τέλος καταβάλλεται άμεσα από τους ιδιοκτήτες των πλοίων και των φορτίων πετρελαίου.<br />Την περίοδο της εκεχειρίας, περίπου 2.000 πλοία ήταν εγκλωβισμένα στον Περσικό Κόλπο, αν και δεν ήταν όλα πετρελαιοφόρα.<br />Για αυτά τα φορτία, το κόστος είναι άμεση ζημία.<br />Από τη στιγμή όμως που το τέλος καθιερώνεται, μετατρέπεται σε υπολογίσιμο κόστος.<br />Μπορούν άραγε οι εταιρείες να το μετακυλήσουν αλλού;<br />Σύμφωνα με τον Murray Rothbard της αυστριακής σχολής, «κανένας φόρος δεν μπορεί να μετακυλιστεί προς τα εμπρός».<br />Δηλαδή, ο πωλητής δεν μπορεί απλώς να αυξήσει την τιμή ώστε να το πληρώσει ο καταναλωτής, γιατί οι τιμές καθορίζονται από προσφορά και ζήτηση.<br />Βραχυπρόθεσμα, οι εταιρείες που πληρώνουν το τέλος το επωμίζονται πλήρως, καθώς δεν έχουν πολλές εναλλακτικές χρήσεις για το πετρέλαιο που βρίσκεται ήδη φορτωμένο σε δεξαμενόπλοια.<br /><br />Μακροπρόθεσμα: ποιος επιβαρύνεται<br /><br />Σε βάθος χρόνου όμως, το κόστος μετακυλίεται προς τα πίσω — στους παραγωγούς πετρελαίου.<br />Η τιμή του πετρελαίου στην πηγή (στο κοίτασμα) θα είναι χαμηλότερη κατά το ποσό του τέλος σε σχέση με την παγκόσμια τιμή.<br />Έτσι, μειώνεται και η αξία των πετρελαιοπηγών.<br />Το κόστος τελικά πέφτει στους ιδιοκτήτες τους — κυρίως κρατικές εταιρείες όπως:<br />• Saudi Aramco (Σαουδική Αραβία)<br />• Kuwait Oil Company (Κουβέιτ)<br />• Abu Dhabi National Oil Company (Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα)<br />Με άλλα λόγια, οι χώρες του Περσικού Κόλπου ουσιαστικά θα μοιράζονται τα έσοδα από το πετρέλαιο με το Ιράν.<br /><br />Ένα «ανεκτό» τέλος – Το κόστος παραγωγής και η τιμή<br /><br />Παράδοξα, το τέλος από μόνο του δεν αναμένεται να διαταράξει την παγκόσμια αγορά πετρελαίου.<br />Για να αυξηθούν οι τιμές, πρέπει να μειωθεί η προσφορά.<br />Αυτό θα συμβεί μόνο αν το τέλος καταστήσει μη βιώσιμη την παραγωγή.<br />Ωστόσο, το πετρέλαιο του Κόλπου έχει χαμηλό κόστος παραγωγής:<br />• Περίπου 9,9 δολάρια/βαρέλι στη Σαουδική Αραβία<br />• 12,3 δολάρια στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα<br />• 8,5 δολάρια στο Κουβέιτ<br />Άρα, ακόμη και με χαμηλές τιμές, η παραγωγή παραμένει κερδοφόρα.<br />Μόνο λίγα οριακά κοιτάσματα ίσως επηρεαστούν.<br />Επομένως, το τέλος δεν αναμένεται να μειώσει την παγκόσμια προσφορά ούτε να αυξήσει τις τιμές — εκτός αν οι χώρες του Περσικού Κόλπου αποφασίσουν να περιορίσουν την παραγωγή για πολιτικούς λόγους.<br /><br />Πολιτικές και νομισματικές επιπτώσεις<br /><br />Το Ιράν πέτυχε και μια μεγάλη στρατηγική νίκη:<br />• Δεν πλήττει άμεσα συμμάχους όπως η Κινά<br />• Δεν διαταράσσει έντονα την παγκόσμια οικονομία<br />• Αναγκάζει τους αντιπάλους του στον Κόλπο να του καταβάλλουν μέρος των εσόδων τους<br />Αν το τέλος πληρώνεται σε νομίσματα όπως το ριάλ, το γιουάν ή bitcoin, ενισχύεται η ζήτηση για αυτά και αποδυναμώνεται το πετροδολάριο — κάτι που πλήττει έμμεσα τις ΗΠΑ.<br /><br />Η ευφυής οικονομική τακτική<br /><br />Το ίδιο το τέλος δεν είναι η αιτία διαταραχών στην αγορά πετρελαίου.<br />Η πραγματική ζημιά προέρχεται από την καταστροφή υποδομών και παραγωγικής ικανότητας λόγω πολέμου.<br />Το τέλος απλώς αναδιανέμει τα έσοδα: οι χώρες του Κόλπου πληρώνουν το τίμημα για τη γεωπολιτική τους θέση και τις συμμαχίες τους.<br />Εάν το Στενό του Hormuz παραμείνει ανοιχτό και το διόδιο συνεχιστεί, το Ιράν θα αποκτήσει σημαντικά έσοδα για την ανοικοδόμησή του — χωρίς να διαταράξει δραστικά την παγκόσμια αγορά πετρελαίου.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πώς το Ιράν θα παίρνει μέρος από τα πετρελαϊκά έσοδα των κρατών στον Περσικό Κόλπο .

  Ποιος θα πληρώνει το 1 δολ. ανά βαρέλι. Tο τέλος διέλευσης δεν προκαλει σοβαρές αναταράξεις στην αγορά , απλώς αναδιανέμει τα έσοδα: οι χώ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πολιτική βόμβα... εμπλοκή νέου Υπουργού και 6 νέων βουλευτών στο σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ, οι πολίτες υπέρ της Kovesi.

<img src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/d01f70344a897651a29bcb9e04b8ba60_XL.jpg?v=3" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Μάχη για 2η θέση από ΠΑΣΟΚ - Τσίπρα</span></h3><div><b>Σωτήρης Πίκουλας</b></div>Η εικόνα που διαμορφώνεται στο πολιτικό σκηνικό, με βάση τις νέες δημοσκοπήσεις και τις διαθέσιμες πληροφορίες, δείχνει μια σαφή φθορά για τη Νέα Δημοκρατία, η οποία φαίνεται να εντείνεται αντί να ανακόπτεται.<br />Παρά τις επικοινωνιακές προσπάθειες του Μέγαρο Μαξίμου να αλλάξει την ατζέντα και να φέρει μπροστά το πακέτο μέτρων, τα δεδομένα υποδηλώνουν ότι η κυβερνητική δυναμική υποχωρεί περαιτέρω.<br /><br />Ενόχλησαν οι επιθέσεις σε Kovesi - Έρχεται νέα δικογραφία<br /><br />Καθοριστικό ρόλο σε αυτή την πτώση διαδραματίζουν τα σκάνδαλα που έχουν έρθει στο φως, με χαρακτηριστική την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά και η στάση της κυβέρνησης απέναντι στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία που έχει ενοχλήσει κόσμο που θεωρεί ότι η Kovesi της Ευρωπαικής Εισαγγελίας προσπαθεί να σπάσει το απόστημα του παλαιού συστήματος διαφθοράς.<br />Για ένα σημαντικό τμήμα της κοινής γνώμης, η διαχείριση αυτών των ζητημάτων πληγώνει την αξιοπιστία της κυβέρνησης και το γεγονός ότι τελικά οι βουλευτές της ΝΔ που εμπλέκονται στις δικογραφίες θα είναι ξανά στις λίστες των εκλογών, έχει ενοχλήσει.<br />Μάλιστα, η νέα δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ που έρχεται στην Βουλή από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία που εμπλέκει πρώην υπουργό της κυβέρνησης (που δεν έχει σχέση με το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης) καθώς και 5-6 βουλευτές της ΝΔ, θα δημιουργήσει νέες εστίες φθοράς στο κυβερνών κόμμα, με πολλούς να θεωρούν σίγουρη την περαιτέρω πτώση της ΝΔ κάτω από το 25%.<br /><br />Aκρίβεια και συμπεριφορά κυβερνητικών<br /><br />Παράλληλα, η επίμονη ακρίβεια σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες συνεχίζει να πιέζει τα νοικοκυριά, ενισχύοντας τη δυσαρέσκεια.<br />Η καθημερινή οικονομική επιβάρυνση λειτουργεί σωρευτικά με τα πολιτικά ζητήματα, διαμορφώνοντας ένα αρνητικό κλίμα που αποτυπώνεται και στις μετρήσεις της κοινής γνώμης.<br />Σε αυτό προστίθεται και η συμπεριφορά ορισμένων κυβερνητικών βουλευτών, που συχνά εκλαμβάνεται ως αλαζονική ή αποκομμένη από την κοινωνία, ενισχύοντας την απομάκρυνση ψηφοφόρων.<br /><br />Μάχη για τη 2η θέση<br /><br />Την ίδια στιγμή, η αντιπολίτευση δεν φαίνεται να κεφαλαιοποιεί πλήρως αυτή τη φθορά.<br />Το ΠΑΣΟΚ καταγράφει περιορισμένα κέρδη, συνήθως έως περίπου μιάμιση μονάδα, παραμένοντας μακριά από τον στόχο της πρωτιάς.<br />Ο Αλέξης Τσίπρας, με την προοπτική δημιουργίας νέου πολιτικού φορέα, αναμένεται να επηρεάσει σημαντικά τους συσχετισμούς, ιδιαίτερα στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Κάποιοι θεωρούν ότι ΠΑΣΟΚ-Τσίπρας θα κονταροχτυπηθούν για την 2η θέση, όμως, υπάρχει και η Καρυστιανού στο πάζλ.<br /><br />Το κλειδί είναι το ρεκόρ αποχής και ποιος θα συγκινήσει αυτούς τους ψηφοφόρους<br /><br />Η Μαρία Καρυστιανού, αν και δεν έχει κάνει κόμμα, εμφανίζει δυναμική αλλά ακόμα δεν έχει κάνει μπάσιμο οργανωμένο στην ελληνική κοινωνία και δεν έχει διατυπώσει θέσεις και πρόγραμμα.<br />Γι’ αυτό και κάποιες δημοσκοπήσεις θα την βρουν σε πτωτική τάση.<br />Βελόπουλος και Κωνσταντοπούλου κινούνται σε χαμηλότερα επίπεδα.<br />Η προοπτική ρεκόρ αποχής στις επόμενες εκλογές καθίσταται ιδιαίτερα πιθανή, εφόσον δεν αναδειχθούν νέες πολιτικές δυνάμεις που να εμπνέουν εμπιστοσύνη και ελπίδα.<br />Και εδώ κρύβεται το κλειδί για κάποια κόμματα που μπορούν να παρακινήσουν αυτούς τους ψηφοφόρους να πάνε να ψηφίσουν.<br />Οι νέες δημοσκοπήσεις, μετά την Interview, δείχνουν ότι η ΝΔ κινείται πολύ χαμηλά στην περιοχή του 25%.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.

Πολιτική βόμβα... εμπλοκή νέου Υπουργού και 6 νέων βουλευτών στο σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ, οι πολίτες υπέρ της Kovesi.

Μάχη για 2η θέση από ΠΑΣΟΚ - Τσίπρα Σωτήρης Πίκουλας Η εικόνα που διαμορφώνεται στο πολιτικό σκηνικό, με βάση τις νέες δημοσκοπήσεις και τις...

Διαβάστε την συνέχεια

Το «τελεσίγραφο» της Πρωτομαγιάς που πιέζει τον Τραμπ.

<img height="118" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2026/04/trump-2-930x550.png" width="736" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκρατικοί βουλευτές δίνουν χρόνο στον Τραμπ μέχρι την Πρωτομαγιά</span></h3><b>Νίκος Μιχαλόπουλος</b><br />Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ξεκίνησαν το Πόλεμο με το Ιράν μονομερώς στις 28 Φεβρουαρίου. Ο πόλεμος αυτός είναι παράνομος σύμφωνα με τις Συνθήκες που διέπουν το Διεθνές Δίκαιο.<br /><br />Μετά την 1η Μαΐου, κινδυνεύει να κριθεί και ως παράνομος στις ίδιες τις ΗΠΑ.<br /><br /><a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2026/04/cogresso_Screenshot-2026-04-26-at-13.02.42.png"><img height="309" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2026/04/cogresso_Screenshot-2026-04-26-at-13.02.42.png" width="640" /></a><br /><br />Σύμφωνα με το Ψήφισμα Πολεμικών Εξουσιών, που αποκαλείται επίσης Νόμος Πολεμικών Εξουσιών, ένας Πρόεδρος που έχει εμπλέξει τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας σε στρατιωτική επιχείρηση, χωρίς έγκριση του Κογκρέσου, έχει 60 ημέρες για να την ολοκληρώσει ή να αποσυρθεί από αυτήν.<br /><br />Επιτρέπεται μια παράταση 30 ημερών, αλλά μόνο αν ο Πρόεδρος προσφέρει στο Κογκρέσο γραπτή εγγύηση ότι ο επιπλέον χρόνος είναι για να εξασφαλιστεί η ασφαλής απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων και μόνο, όχι για να συνεχιστούν οι μάχες.<br /><br />Ημερολογιακά η προθεσμία των 60 ημερών λήγει στις 28 Απριλίου, αλλά ο Τραμπ ενημέρωσε επίσημα το Κογκρέσο για τα πλήγματα στο Ιράν στις 2 Μαρτίου, άρα ο χρόνος άρχισε να μετρά από εκείνη την ημερομηνία.<br /><br />Η προθεσμία για τον Πρόεδρο Τραμπ είναι η 1η Μαΐου.<br /><br />Αν ο Trump δεν εξασφαλίσει έγκριση του Κογκρέσου πριν την 1η Μαΐου και αρνηθεί παράλληλα να αποσύρει τα αμερικανικά στρατεύματα, χρειάζεται να λάβει την λεγόμενη εξουσιοδότηση AUMF (Authorization for Use of Military Force – Εξουσιοδότηση για Χρήση Στρατιωτικής Δύναμης).<br /><br />Μετά τις επιθέσεις της 11η Σεπτεμβρίου 2001, το Κογκρέσο ενέκρινε AUMF για να χτυπηθεί η Αλ Κάιντα, ενώ το 2002 υπήρξε AUMF για τον πόλεμο στο Ιράκ.<br /><br />Χωρίς κάποιο από αυτά τα δυο, ο Πρόεδρος Τραμπ έχει δυο δύσκολες επιλογές.<br /><br />Μπορεί να διεξάγει έναν ανοιχτά παράνομο πόλεμο, σε μια τέτοια περίπτωση όμως κανείς δεν θα μπορέσει να τον προστατεύσει νομικά. Είναι σίγουρο ότι θα χαθούν για τους Ρεπουμπλικάνους οι ενδιάμεσες εκλογές και ο Τραμπ θα κινδυνέψει την επόμενη κιόλας ημέρα με αποπομπή λόγω ενός παράνομου πολέμου, καθώς, όπως γράφτηκε στην αρχή, οι μάχες στο Ιράν κρίνονται ως παραβίαση του διεθνούς δικαίου, στην προκειμένη περίπτωση και του ομοσπονδιακού δικαίου.<br /><br />Η άλλη επιλογή που θα έχει είναι ότι μπορεί να ανακαλέσει τις αμερικανικές δυνάμεις από τον Κόλπο, δηλώνοντας ότι νίκησε ή να δηλώσει και αυτός το φαιδρό «Mission Accomplished” του Μπους για το Ιράκ. Αυτό θα χαρακτηριστεί άλλο ένα TACO, όπως έχει χαρακτηριστεί η θρασυδειλία του Πρόεδρου Τραμπ από τα αμερικάνικα ΜΜΕ <div><br />Τι δηλώνουν οι βουλευτές.<br /><br />Οι Δημοκρατικοί βουλευτές ζήτησαν πέντε φορές από το Κογκρέσο να σταματήσουν οι μάχες, οι Ρεπουμπλικάνοι απέρριψαν και τις τέσσερις.<br /><br />Όμως Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκρατικοί βουλευτές μαζί, αποκαλούν την 1η Μαΐου ως «σημείο καμπής».<br /><br />Ο Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής Rand Paul, ο οποίος ψήφισε στο Κογκρέσο να σταματήσουν οι μάχες, δήλωσε στο BBC: «Νομίζω ότι μετά τις 60 ημέρες, μπορεί να υπάρξουν μερικοί ακόμη Ρεπουμπλικάνοι που θα ενωθούν μαζί μου».<br /><br />Η δήλωση αυτή δεν έγινε χάριν εντυπώσεων, αρκετοί Ρεπουμπλικάνοι βουλευτές έχουν δηλώσει ότι σκέφτονται να ψηφίσουν διαφορετικά, αν ο πόλεμος συνεχιστεί πέρα από τον Απρίλιο.<br /><br />Με τις τελευταίες ψηφοφορίες να είναι 52-47 και 51-46 υπέρ των Ρεπουμπλικάνων, οι Δημοκρατικοί θα χρειαστούν 5 με 6 βουλευτές.<br /><br />Επίσης υπάρχει και η περίπτωση του Δημοκρατικού John Fetterman, ο οποίος και τις πέντε φορές συντάχθηκε με τους Ρεπουμπλικάνους και ψήφισε επίσης κατά του κοινοβουλευτικού μέτρου που θα σταματούσε τον πόλεμο.<br /><br />Γενικότερα η στάση της ηγεσίας του Δημοκρατικού Κόμματος έχει καταγγελθεί από προβληματική έως υποστηρικτική στον πόλεμο. Δεν ξεχνάμε τις δηλώσεις του Ουεσλι Κλαρκ υπέρ του πολέμου, ούτε του ηγέτη των Δημοκρατικών στη Γερουσία, του Τσακ Σούμερ που παρότρυνε πέρσι τον Τραμπ να είναι πιο επιθετικός με το Ιράν.<br /><br />Σε συνέχεια των δηλώσεων, ο Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής Josh Hawley δήλωσε ότι πιστεύει πως θα ήταν προς το καλύτερο συμφέρον των ΗΠΑ να τελειώσει γρήγορα η σύγκρουση και ότι «θα ήταν ιδανικό» οι συνομιλίες να πετύχουν μέσα στις επόμενες λίγες ημέρες.<br /><br />Ο Gregory Meeks, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, δήλωσε επίσης: «Αν αυτός (ο Πρόεδρος) πιστεύει ότι ο πόλεμος είναι προς το εθνικό μας συμφέρον, πρέπει να έρθει στο Κογκρέσο και να παρουσιάσει την υπόθεση»<br /><br />Ο Πρόεδρος Τραμπ έχει αρχίσει να καταλαβαίνει ότι ο χρόνος τρέχει.<br /><br />Δημοσιογράφοι αναφέρουν ότι ενώ ένα μήνα πριν η λέξη «πόλεμος» ήταν στα χείλη του ανά πάσα στιγμή, πλέον έχει υπάρξει αξιοσημείωτα προσεκτικός στην επιλογή των λέξεών του.<br /><br />Στα τέλη Μαρτίου δήλωσε χαρακτηριστικά: «Δεν θα χρησιμοποιήσω τη λέξη “πόλεμος” γιατί λένε ότι αν τη χρησιμοποιήσεις… αυτό ίσως δεν είναι καλό πράγμα…»<br /><br />«Δεν τους αρέσει (στο Κογκρέσο) η λέξη “πόλεμος”… γιατί υποτίθεται ότι πρέπει να πάρεις έγκριση (για πόλεμο), οπότε θα χρησιμοποιήσω τη λέξη “στρατιωτική επιχείρηση”, που είναι πραγματικά αυτό που είναι», δήλωσε σε άλλη μια TACO στιγμή του.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το «τελεσίγραφο» της Πρωτομαγιάς που πιέζει τον Τραμπ.

Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκρατικοί βουλευτές δίνουν χρόνο στον Τραμπ μέχρι την Πρωτομαγιά Νίκος Μιχαλόπουλος Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ξεκίνησαν το ...

Διαβάστε την συνέχεια

Στενό του Ορμούζ: Πόση δύναμη έχει τελικά η Κίνα στη Μέση Ανατολή;

<img height="113" src="https://files.forbesgreece.gr/Content/ImagesDatabase/p/1455x819/crop/both/42/42d84950ade44098b376f5920ed1fa45.jpg?quality=80&404=default&v=4" width="749" /><a href="https://www.forbesgreece.gr/diethni/3987030/steno-tou-ormouz-posi-dunami-exei-telika-i-kina-sti-mesi-anatoli#0"></a><br />Της <b>Natasha Lindstaedt</b><br />Τη Δευτέρα, ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ τοποθετήθηκε για την κρίση στο Στενό του Ορμούζ, επισημαίνοντας ότι πρέπει να διατηρηθεί η ομαλή διέλευση μέσω της θαλάσσιας οδού – ακριβώς τη στιγμή που οι αναφορές για κατάσχεση πλοίων από το Ιράν εντείνουν το κλίμα αβεβαιότητας.<br /><br />Αυτή ήταν η πρώτη φορά που το Πεκίνο σχολίασε το θέμα από τότε που οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ξεκίνησαν τον πόλεμο τους με το Ιράν και τον Λίβανο στα τέλη Φεβρουαρίου. Εκτός από το αίτημα για άνοιγμα του Στενού, ο Σι τόνισε επίσης τη σημασία μιας άμεσης και πλήρους κατάπαυσης του πυρός για τον τερματισμό των εχθροπραξιών στον Κόλπο.<br /><br />Ο Σι στοχεύει να ασκήσει μεγαλύτερη επιρροή στην περιοχή και να επαναφέρει το status quo. Για το Πεκίνο, οποιαδήποτε διαταραχή στο παγκόσμιο εμπόριο ή μια παγκόσμια οικονομική ύφεση θα έβλαπτε την εξαγωγική του οικονομία. Οι καθαρές εξαγωγές συνέβαλαν στο ένα τρίτο του ΑΕΠ της Κίνας το 2025, με την αβεβαιότητα για τις εξελίξεις αναφορικά με το Στενό του Ορμούζ να αποτελεί τεράστια πρόκληση για την Κίνα. Αλλά τι είδους επιρροή έχει η Κίνα για να επιβάλει την επιστροφή στην κανονικότητα και γιατί η Μέση Ανατολή έχει γίνει τόσο σημαντική για αυτήν;<br />Η αυξανόμενη αλληλεξάρτηση της Κίνας με τη Μέση Ανατολή<br /><br />Αναμφίβολα το ενδιαφέρον της Κίνας για τη Μέση Ανατολή έχει ενισχυθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια. Μετά τον εμπορικό πόλεμο μεταξύ Κίνας και ΗΠΑ που ξεκίνησε ο Τραμπ, το Πεκίνο έδρασε γρήγορα για να διαφοροποιήσει τις εμπορικές του σχέσεις, με τη Μέση Ανατολή να αναδεικνύεται σε βασικό εταίρο. Η ανάπτυξη αυτών των σχέσεων βρισκόταν σε εξέλιξη εδώ και αρκετά χρόνια, καθώς η Κίνα επεδίωκε να βελτιώσει τις σχέσεις της με τα κράτη του Κόλπου. Η εμπορική δραστηριότητα μεταξύ Κίνας και χωρών της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής (MENA) αυξήθηκε στα 480,7 δισ. δολάρια το 2024, με το αργό πετρέλαιο να αποτελεί το κύριο εισαγωγικό προϊόν της Κίνας από την περιοχή.<br /><br />Ακόμη και πριν λάβει μέτρα για τη μείωση της οικονομικής αλληλεξάρτησής της με τις ΗΠΑ, η Κίνα είχε ως στόχο την προστασία της παραγωγής ενέργειας στη Μέση Ανατολή και την ασφαλή μεταφορά της από την περιοχή προς την Κίνα. Το 18% του πετρελαίου που εισάγει η Κίνα προέρχεται από τη Ρωσία και το 53% από τη Μέση Ανατολή. Η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος καταναλωτής πετρελαίου της Μέσης Ανατολής και περίπου το 45% του πετρελαίου που φτάνει στη χώρα περνά από το Στενό του Ορμούζ.<div><br />Ο διαμεσολαβητικός ρόλος της Κίνας<br /><br />Δεδομένου ότι το ενδιαφέρον του Πεκίνου για την περιοχή εντείνεται, δεν ήταν έκπληξη το γεγονός ότι το Πακιστάν απευθύνθηκε στην Κίνα για να βοηθήσει στη διαμεσολάβηση της πρώτης εκεχειρίας μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν. Ωστόσο, η Κίνα δεν είχε δραστηριοποιηθεί ιδιαίτερα στον τομέα της ειρηνευτικής διαδικασίας ή της άμεσης διαμεσολάβησης στο παρελθόν, προτιμώντας να διαδραματίζει ρόλο ουδέτερου μεσολαβητή και να αποφεύγει δεσμεύσεις. Παρ' όλα αυτά, ο ρόλος της ως μεσολαβήτριας και ειρηνευτικής δύναμης έχει ενισχυθεί με την πάροδο των ετών (μέχρι το 2020, η Κίνα είχε αποστείλει 2.249 ειρηνευτές σε 25 αποστολές, σε σύγκριση με μόλις 20 το 1989), καθώς η Κίνα έχει καταβάλει προσπάθειες για ενίσχυση της παγκόσμιας εικόνας της.<br /><br />Το μοντέλο διαμεσολάβησης που ακολουθεί η Κίνα διαφέρει πολύ από αυτό της Δύσης. Οι διπλωματικές και διαμεσολαβητικές προσπάθειες της Κίνας βασίζονται στην ουδετερότητα, στον πραγματισμό και στη μη παρέμβαση, χρησιμοποιώντας σπάνια οικονομικές κυρώσεις και επιλέγοντας να βασίζονται σε άλλους παράγοντες οικονομικής επιρροής. Στην πράξη, η προσέγγιση του Πεκίνου στερείται διαφάνειας και διαμορφώνεται από τα δικά του οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα εις βάρος άλλων. Ωστόσο, για ορισμένες χώρες, αυτό το μοντέλο μπορεί να είναι πιο ελκυστικό από το αμερικανικό μοντέλο της καταναγκαστικής διπλωματίας και της επιλεκτικής προώθησης δημοκρατικών κανόνων, καθώς και από το μοντέλο του ΟΗΕ, το οποίο δίνει έμφαση στον πολυμερισμό και το διεθνές δίκαιο, αλλά κινείται αργά λόγω γραφειοκρατίας.<br /><br />Για την Κίνα, η συμμετοχή στη διαμεσολάβηση αποτελεί μέρος της ευρύτερης στρατηγικής της για την οικοδόμηση της εικόνας μιας σταθερής και ρεαλιστικής δύναμης σε αντίθεση με τις ΗΠΑ. Καθώς η Κίνα θεωρεί τις ΗΠΑ ως τον μεγαλύτερο ανταγωνιστή της στη Μέση Ανατολή, οι διαμεσολαβητικές της προσπάθειες καθοδηγούνται από την επιθυμία να ενισχύσει τη διπλωματική της επιρροή και τη διαπραγματευτική της δύναμη, καθώς και να περιθωριοποιήσει τις ΗΠΑ και τους περιφερειακούς μηχανισμούς ασφάλειας υπό την ηγεσία τους. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η Κίνα αρνείται επανειλημμένα να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε συμμαχία ασφάλειας που συγκροτείται από τις ΗΠΑ ή το Ηνωμένο Βασίλειο.<br /><br />Η Κίνα ενίσχυσε το κύρος της ως μεσολαβήτριας στην περιοχή, χρησιμοποιώντας τους οικονομικούς δεσμούς της με τη Σαουδική Αραβία και το Ιράν για να υποστηρίξει την ομαλοποίηση των σχέσεων των δύο κρατών το 2023, μετά από επτά χρόνια "έμμεσου πολέμου'. Καθώς και οι δύο χώρες εξαρτώνταν από τις ενεργειακές απαιτήσεις και επενδύσεις της Κίνας, το Πεκίνο τόνισε τη σημασία της περιφερειακής σταθερότητας για τη μακροπρόθεσμη οικονομική συνεργασία. Για την Κίνα, ο διάλογος μεταξύ Ριάντ και Τεχεράνης ήταν κρίσιμος για τα παγκόσμια έργα ενεργειακής ασφάλειας και μεταφορών της.</div><div><br />Η επιρροή της Κίνας στο Ιράν<br /><br />Η Κίνα επιθυμεί να διατηρήσει σχέσεις τόσο με το Ιράν όσο και με τη Σαουδική Αραβία. Ενώ η σχέση της Κίνας με το Ριάντ είχε γενικά λιγότερες τριβές, ήταν πιο προβλέψιμη και βασιζόταν στην οικονομική αλληλεξάρτηση, η σχέση της με την Τεχεράνη δεν είναι... ομαλή.<br /><br />Αυτό οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι η σχέση αυτή καθοδηγείται από την επιθυμία του Πεκίνου να ενισχύσει το Ιράν, κυρίως για να λειτουργήσει ως αντίβαρο στην επιρροή των ΗΠΑ στην περιοχή. Για τον λόγο αυτό, επιδίωξε την ανάπτυξη οικονομικών δεσμών με το Ιράν, βοηθώντας το να παρακάμψει τις δυτικές κυρώσεις. Το 2021, οι δύο χώρες υπέγραψαν ένα μνημόνιο στρατηγικής συνεργασίας διάρκειας 25 ετών με στόχο την ενίσχυση των δεσμών τους σε οικονομικό και τεχνολογικό επίπεδο.<br /><br />Αν και η Κίνα δεν έχει συνάψει επισήμως αμυντικές συμφωνίες με το Ιράν, πρόσφατα το Πεκίνο παρέδωσε στο Ιράν δορυφόρους αναγνώρισης, για να εντοπιστούν οι ακριβείς θέσεις των αμερικανικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων. Η Κίνα ίσως να ετοιμάζει αποστολή όπλων προς το Ιράν.<br /><br />Ωστόσο, η Τεχεράνη δεν διατηρεί στενές διπλωματικές σχέσεις με το Πεκίνο. Αν και η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος του Ιράν, με το 80-90% του αργού πετρελαίου του να κατευθύνεται προς την Κίνα, τα δύο κράτη έχουν ελάχιστα κοινά στοιχεία από πολιτιστική ή ιδεολογική άποψη.<br /><br />Και δεν είναι σαφές πόσο "μετράει" η Κίνα για το Ιράν. Μπορεί να το πιέσει για να προσφέρει κάποιες παραχωρήσεις, αλλά περιορισμένες - όχι σημαντικές. Η Κίνα είχε διαβουλεύσεις με το Ιράν για να εμποδίσει επιθέσεις των Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα τον Ιανουάριο του 2024, αλλά στην τρέχουσα σύγκρουση, μένει να δούμε ποια επιρροή έχει η Κίνα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: το Ιράν εμπόδισε τα κινεζικά πλοία να περάσουν από το Στενό του Ορμούζ, χωρίς να κάνει χάρη στο Πεκίνο.<br /><br />Στην καλύτερη περίπτωση, η Κίνα μπορεί να καταφέρει να εξασφαλίσει μερική επαναλειτουργία των ναυτιλιακών διαδρομών για πλοία από κράτη που η Τεχεράνη θεωρεί ουδέτερα ή φιλικά. Ωστόσο, ακόμη και με τη σημαντική οικονομική επιρροή που ασκεί στο Ιράν, το Πεκίνο δεν φαίνεται πιθανό να επιβάλει την πλήρη επαναλειτουργία του Στενού, που το Ιράν το αντιμετωπίζει ως το πιο στρατηγικό διαπραγματευτικό του όπλο. Επιπλέον, οποιαδήποτε πίεση από το Πεκίνο μετριάζεται από την πεποίθηση της Τεχεράνης ότι η Κίνα δεν θα εμπλακεί υπερβολικά ούτε θα επιτρέψει στον εαυτό της να αποτύχει. </div><div><br /></div><div><a href="https://www.forbesgreece.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Στενό του Ορμούζ: Πόση δύναμη έχει τελικά η Κίνα στη Μέση Ανατολή;

Της Natasha Lindstaedt Τη Δευτέρα, ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ τοποθετήθηκε για την κρίση στο Στενό του Ορμούζ, επισημαίνοντας ότι πρέπε...

Διαβάστε την συνέχεια

Τεκτονικές αλλαγές στο διεθνές σύστημα ισχύος φέρνει ο πόλεμος στο Ιράν.

<a href="https://www.economist.com/cdn-cgi/image/width=1424,quality=80,format=auto/content-assets/images/20250301_LDD001.jpg"><img border="0" src="https://www.economist.com/cdn-cgi/image/width=1424,quality=80,format=auto/content-assets/images/20250301_LDD001.jpg" /></a><br /><br />Διεύρυνση σύγκρουσης πέραν από το στρατιωτικό επίπεδο: Ο πόλεμος στο Ιράν αποκτά χαρακτηριστικά συστημικής κρίσης. Η ενεργειακή αστάθεια και οι διαταραχές στο εμπόριο επηρεάζουν ταυτόχρονα Ευρώπη, Ασία και αναδυόμενες οικονομίες.<br /><br />Εμφάνιση πολυπολικών τάσεων: Μεσαίες και περιφερειακές δυνάμεις επιχειρούν να κινηθούν αυτόνομα, επιδιώκοντας στρατηγική αυτονομία σε ένα περιβάλλον που γίνεται πιο κατακερματισμένο. Η σύγκρουση λειτουργεί ως επιταχυντής των υφιστάμενων τάσεων αποδυνάμωσης της μονοπολικής ισορροπίας.<br /><br />Το παγκόσμιο σύστημα μεταβαίνει σε μια «πολυπολική τάξη» όπου η ισχύς κατανέμεται σε πολλαπλά κέντρα, όχι μέσω ισορροπίας αλλά μέσω κατακερματισμού.<br /><br />Παγκόσμιος Νότος και αναζήτηση αυτονομίας<br /><br />Αποστασιοποίηση από τη Δύση: Χώρες της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής αποφεύγουν να ευθυγραμμιστούν πλήρως με τις ΗΠΑ. Επιλέγεται μια πιο ουδέτερη ή πολυδιάστατη στάση. <br /><br />Ενίσχυση εναλλακτικών δικτύων: Εμπορικές και ενεργειακές σχέσεις μετατοπίζονται προς μη δυτικά σχήματα, με αυξημένη εμπλοκή Κίνας και Ρωσίας. Η Κίνα εκμεταλλεύεται την κρίση για να εδραιωθεί.<br /><br />Διαμεσολαβητικός ρόλος τρίτων: Χώρες όπως το Πακιστάν και το Ομάν επιδιώκουν ρόλο διαμεσολαβητή, δείχνοντας ότι η διαχείριση κρίσεων δεν ελέγχεται πλέον αποκλειστικά από τη Δύση. Ακόμη και η Κίνα μεσολάβησε για την κατάπαυση του πυρός.<br /><br />Ο Παγκόσμιος Νότος δεν λειτουργεί ως ενιαίο μπλοκ, αλλά ως σύνολο κρατών που επιδιώκουν μεγαλύτερη ευελιξία και διαπραγματευτική ισχύ. <br /><br />Ενέργεια ως όπλο και όριο ισχύος<br /><br />Δομική ενεργειακή κρίση: Η σύγκρουση ανέδειξε την εξάρτηση από υδρογονάνθρακες, με διαταραχές στην προσφορά και κίνδυνο ελλείψεων, όχι μόνο υψηλών τιμών. Το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου/LNG διέρχεται από το Στενό του Ορμούζ, το οποίο βρίσκεται υπό de facto έλεγχο του Ιράν.<br /><br />Μόνιμη μεταβολή του ενεργειακού μοντέλου: Η κρίση θεωρείται ότι έχει ήδη αλλάξει το ενεργειακό σύστημα εις βάθος, επιταχύνοντας παράλληλα και αντικρουόμενες τάσεις, τόσο επιστροφής στα ορυκτά καύσιμα όσο και στροφής σε εναλλακτικές μορφές. <br /><br />Περιορισμοί αμερικανικής ισχύος: Η απουσία σαφούς στρατηγικής εξόδου των ΗΠΑ από τον πόλεμο και το υψηλό του κόστος εντείνουν αμφιβολίες για τη δυνατότητα διατήρησης μακροχρόνιων επιχειρήσεων. Οι ΗΠΑ έχουν εξαντλήσει αποθέματα σημαντικών όπλων χωρίς να φαίνεται να έχουν επιτύχει απτά αποτελέσματα επί του πεδίου.<br /><br />Η ενέργεια λειτουργεί ταυτόχρονα ως εργαλείο προβολής ισχύος και ως περιορισμός της. Η Κίνα όμως φαίνεται να κυριαρχεί στις αλυσίδες εφοδιασμού κρίσιμων ορυκτών απαραίτητων για την αναπλήρωση των δυτικών οπλοστασίων.<br /><br /><div>Τι αλλάζει αν οι ΗΠΑ δεν επικρατήσουν<br /><br />Τέλος μονοπολικής φάσης: Μια μη καθαρή επικράτηση των ΗΠΑ θα επιβεβαίωνε ότι η περίοδος της αδιαμφισβήτητης αμερικανικής υπεροχής έχει ουσιαστικά λήξει. Ο Πρόεδρος Τραμπ θα μείνει στην ιστορία ως ο ηγέτης που έβαλε την ταφόπλακα στην αμερικανική ηγεμονία και επιτάχυνε την παρακμή των ΗΠΑ.<br /><br />Ενίσχυση πολυπολικότητας: Κίνα, Ρωσία και περιφερειακές δυνάμεις θα ενισχύσουν τη θέση τους ως εναλλακτικοί πόλοι ισχύος. Ήδη παρατηρείται μετατόπιση εμπορίου και ενέργειας εκτός δυτικών δικτύων. Η Κίνα ήδη εργαλειοποιεί τον πόλεμο ως «σχολείο» εκμάθησης επιχειρησιακών τακτικών των ΗΠΑ. Η Ρωσία έχει ήδη αποκτήσει την απαραίτητη γνώση στην Ουκρανία.<br /><br />Αναβάθμιση Παγκόσμιου Νότου: Οι χώρες του Παγκόσμιου Νότου θα αποκτήσουν μεγαλύτερη ελευθερία επιλογών. Δεν θα απαιτείται πλήρης ευθυγράμμιση με μία συγκεκριμένη δύναμη, αλλά θα επιδιώξουν ισορροπία μεταξύ πολλών. Κάποιο μάλιστα διαβλέπουν την ανάδυση ενός νέου «τετράγωνου» δυνάμεων (Τουρκία, Πακιστάν, Σαουδική Αραβία, Αίγυπτος) με δυνατότητα θεσμοποίησης νέας περιφερειακής ισορροπίας και με σημαντικές επιπτώσεις για τον Ελληνισμό.<br /><br />Αναδιάταξη εμπορίου και νομισμάτων: Πιθανή επέκταση χρήσης εναλλακτικών νομισμάτων και διμερών συμφωνιών. Η παγκοσμιοποίηση δεν παύει να υφίσταται, αλλά αλλάζει τη σημερινή της μορφή. <br /><br />Δομική πίεση σε τρόφιμα και λιπάσματα: Η Μέση Ανατολή καλύπτει περίπου το ένα τρίτο της παγκόσμιας παραγωγής λιπασμάτων. Παρατεταμένη σύγκρουση μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε κρίση επισιτιστικής ασφάλειας, με 45 εκατομμύρια επιπλέον ανθρώπους να κινδυνεύουν από οξεία πείνα.<br /><br />Αλυσιδωτές επιπτώσεις στη βιομηχανία: Αυξήσεις σε θείο, αλουμίνιο και πρώτες ύλες ήδη μεταφέρονται σε γεωργία και μεταποίηση, επηρεάζοντας το συνολικό κόστος τροφίμων. Η έλλειψη ηλίου (κυρίως από το Κατάρ) διαταράσσει την παγκόσμια παραγωγή ημιαγωγών.<br /><br />Το κρίσιμο στοιχείο δεν είναι μόνο ποιος θα επικρατήσει στρατιωτικά στο πόλεμο του Ιράν αλλά και το αν επιβεβαιωθεί ότι η προβολή ισχύος από μία δύναμη πλέον δεν επαρκεί για τον έλεγχο του διεθνούς συστήματος. Οι επιλογές των ΗΠΑ την απομόνωσαν από συμμάχους την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Η Pax Americana πνέει τα λοίσθια εδώ και καιρό και ο πόλεμος στο Ιράν έρχεται ως επιβεβαίωση. <br /><br /></div><div>Θα είναι ο τελευταίος πόλεμος αυτού του τύπου;<br /><br /></div><div>Όχι απαραίτητα ο τελευταίος, αλλά... <br /><br />Είναι δύσκολο να θεωρηθεί ότι πρόκειται για τον τελευταίο πόλεμο αυτού του είδους. Ωστόσο, μπορεί να αποτελεί σημείο καμπής. Ο πόλεμος στο Ιράν χαρακτηρίζεται από αναλυτές ως «ιμπεριαλιστική στρατηγική» που αναχαιτίζεται -επί του παρόντος- από την Τεχεράνη.<br /><br />Οι μεγάλης κλίμακας επεμβάσεις υψηλού κόστους φαίνεται να γίνονται λιγότερο βιώσιμες για τις ΗΠΑ, τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά και στρατιωτικά. Η στρατηγική «shock and awe» απέτυχε να επιφέρει κατάρρευση, αντίθετα ενίσχυσε την ιρανική συνεκτικότητα και αντίδραση.<br /><br />Μετάβαση σε έμμεσες μορφές σύγκρουσης: Αντί των απευθείας επεμβάσεων, ενδέχεται να ενισχυθούν έμμεσες μορφές σύγκρουσης. Αν και οι κυρώσεις, ενεργειακή πίεση, τεχνολογικός ανταγωνισμός και περιφερειακές συγκρούσεις μέσω τρίτων (proxies) δεν έδειξαν να πετυχαίνουν τον στόχο τους έναντι του Ιράν. <br /><br />Δεν πρόκειται απαραίτητα για τον τελευταίο πόλεμο του είδους, αλλά μπορεί να είναι από τους τελευταίους όπου επιχειρείται ευθέως η επιβολή μονοπολικής τάξης. Το παγκόσμιο σύστημα φαίνεται να μεταβαίνει σε μια πιο σύνθετη και λιγότερο ελέγξιμη μορφή -ίσως χαοτική-. Η εποχή που οι εγγυήσεις ασφαλείας των ΗΠΑ μπορούσαν να επιφέρουν ισορροπίες έχει τελειώσει. Οι αυτοκρατορίες συχνά πέφτουν εκ των έσω...<br /><br /><a href="http://i-epikaira.blogspot.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τεκτονικές αλλαγές στο διεθνές σύστημα ισχύος φέρνει ο πόλεμος στο Ιράν.

Διεύρυνση σύγκρουσης πέραν από το στρατιωτικό επίπεδο: Ο πόλεμος στο Ιράν αποκτά χαρακτηριστικά συστημικής κρίσης. Η ενεργειακή αστάθεια και...

Διαβάστε την συνέχεια