Οι Ισραηλινοί μιλούν για χερσαία αμερικανική εισβολή στο Ιράν μόλις λήξει το Μουντιάλ.

<img height="87" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-07/images_34.jpeg?itok=iOiToBzS" width="786" /><br /><br />Μόλις τελειώσει ο τελικός στο Μουντιάλ ο Τραμπ ετοιμάζει κόλαση στους Ιρανούς - Το Ιράν απειλεί με πόλεμο πλήρους κλίμακας εάν οι ΗΠΑ συνεχίσουν να βομβαρδίζουν τη χώρα<br /><br />Μεγάλη <a href="https://www.ynetnews.com/article/s1cf00z5nfl">ισραηλινή εφημερίδα</a> προειδοποιεί την τεράστια στρατιωτική συγκέντρωση των ΗΠΑ, η οποία σηματοδοτεί πιθανή σημαντική κλιμάκωση με το Ιράν, συμπεριλαμβανομένης και της χερσαίας επιχείρησης.<br /><br />Την ίδια στιγμή το Ιράν απειλεί με πόλεμο πλήρους κλίμακας εάν οι ΗΠΑ συνεχίσουν να βομβαρδίζουν τη χώρα.<br /><br /><div class="taboola-mid" style="background-color: #f9faff; box-sizing: border-box; color: #091c55; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px; padding: 0px;"></div><div class="embedcode" style="background-color: #f9faff; box-sizing: border-box; color: #091c55; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px; padding: 0px;"><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="box-sizing: border-box; display: flex; margin: 10px 0px; max-width: 560px; padding: 0px; width: 560px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2078724961997619432" frameborder="0" id="twitter-widget-1" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?dnt=false&embedId=twitter-widget-1&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2078724961997619432&lang=el&maxWidth=560px&origin=https%3A%2F%2Fwww.pentapostagma.gr%2Fkosmos%2Fenoples-syrraxeis%2F7381073_oi-israilinoi-miloyn-gia-hersaia-amerikaniki-eisboli-sto-iran&sessionId=a6cc303ba767a8c6b6ef622d7171de7b500fd30d&siteScreenName=pentapostagma&theme=light&widgetsVersion=6a3ad42b224df%3A1778106238597&width=550px" style="border-style: none; border-width: 0px; box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 703px; margin: 0px; padding: 0px; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div></div><br />Ο χρόνος της αλλαγής στις αμερικανικές προετοιμασίες δεν έχει διαφύγει της προσοχής των αξιωματούχων ασφαλείας.<br /><br />Το Παγκόσμιο Κύπελλο που διοργανώνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες ολοκληρώνεται την Κυριακή το βράδυ. Ορισμένοι αναλυτές πίστευαν ότι το τουρνουά επηρέασε τον χρόνο τυχόν μεγάλης κλίμακας στρατιωτικών κινήσεων και η ολοκλήρωσή του θεωρείται πλέον ως άρση ενός πιθανού περιορισμού.<br /><br />Το τέλος του τουρνουά σηματοδοτεί επίσης την ολοκλήρωση των εορτασμών γύρω από τα 250 χρόνια της αμερικανικής ανεξαρτησίας και τα 80ά γενέθλια του Τραμπ.<br /><br />Αμερικανικά αεροσκάφη ανεφοδιασμού και μαχητικά αεροσκάφη φτάνουν συνεχώς στο Ισραήλ, ενώ η Ουάσινγκτον επεκτείνει τις ταξιδιωτικές προειδοποιήσεις και ανώτεροι αξιωματούχοι σηματοδοτούν αυξανόμενη ανυπομονησία μετά τον θάνατο Αμερικανών στρατιωτών.<br /><br />Ο αμερικανικός στρατός εκδίδει μια ανακοίνωση στην αρχή κάθε κύματος επιθέσεων στο Ιράν και μια άλλη όταν τελειώνει η επιχείρηση. Το Ιράν απαντά εκτοξεύοντας πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη προς γειτονικές χώρες και ανανεώνοντας τις απειλές του. Το μοτίβο συνεχίστηκε όλη τη νύχτα και μέχρι το πρωί της Κυριακής, όταν οι σειρήνες προειδοποίησης ήχησαν στο Κουβέιτ.<br /><br />Ωστόσο, μια σειρά εξελίξεων τις τελευταίες ημέρες έχει οδηγήσει σε εκτιμήσεις ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες αυξάνουν το επίπεδο ετοιμότητάς τους για μια ακόμη κλιμάκωση με το Ιράν, ενδεχομένως συμπεριλαμβανομένης μιας επιστροφής σε πόλεμο πλήρους κλίμακας.<br /><br />Η ανάπτυξη πρόσθετων αμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή, η άφιξη αεροσκαφών ανεφοδιασμού και μαχητικών αεροσκαφών, οι αυστηρότερες ταξιδιωτικές προειδοποιήσεις για χώρες σε όλη τη Μέση Ανατολή και οι αναφορές για επιχειρησιακές προσαρμογές που βασίζονται σε διδάγματα από την τελευταία σύγκρουση υποδεικνύουν σημαντικές προετοιμασίες.<br /><br />Αμερικανοί αξιωματούχοι δήλωσαν στους New York Times ότι δεκάδες στρατιώτες τραυματίστηκαν στην Ιορδανία τις τελευταίες ημέρες. Η Ουάσινγκτον δήλωσε ότι η όγδοη συνεχόμενη νύχτα επιθέσεων στο Ιράν πραγματοποιήθηκε ως απάντηση, αλλά ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να μην θεωρεί επαρκή αυτά τα αντίποινα.<br /><br />Αμερικανοί αξιωματούχοι που γνωρίζουν το θέμα δήλωσαν ότι το Ιράν είχε προσαρμοστεί στα αμερικανικά αμυντικά συστήματα και εκτόξευε εξαιρετικά γρήγορους πυραύλους ικανούς να ελίσσονται καθώς πλησίαζαν το έδαφος.<br />Η ικανότητα του Ιράν να χτυπά ευαίσθητους στόχους έχει επίσης προκαλέσει ανησυχίες ότι το καθεστώς μπορεί να λαμβάνει βοήθεια από την Κίνα ή τη Ρωσία για την απόκτηση στόχων, σύμφωνα με την έκθεση.<br /><br />Η αμερικανική υπομονή φαίνεται να εξαντλείται. Οι επιθέσεις σε αμερικανικές βάσεις στη Μέση Ανατολή και η δολοφονία αμερικανικών στρατευμάτων ενισχύουν τις φωνές των γερακιών στην κυβέρνηση που υποστηρίζουν ότι έχει έρθει η ώρα να ολοκληρωθεί η δουλειά.<br /><br />Εν τω μεταξύ, αναφορές στις Ηνωμένες Πολιτείες δείχνουν ότι το Πεντάγωνο αντλεί διδάγματα από την τελευταία αντιπαράθεση με το Ιράν.<br /><br />Ο αμερικανικός στρατός φέρεται να επεκτείνει τη χρήση drones και άλλων μη επανδρωμένων συστημάτων στο πλαίσιο μιας προσπάθειας να ξεπεράσει την ιρανική αεράμυνα και να βελτιώσει την αποτελεσματικότητα των μελλοντικών επιθέσεων.<br /><br />Επιστροφή αεροσκαφών ανεφοδιασμού, άφιξη μαχητικών αεροσκαφών<br />Στο πλαίσιο των προετοιμασιών για μια ακόμη κλιμάκωση, οι Ηνωμένες Πολιτείες στέλνουν αεροσκάφη ανεφοδιασμού και μαχητικά αεροσκάφη στο Ισραήλ.<br /><br />Σύμφωνα με την εφημερίδα The Wall Street Journal, οι Ηνωμένες Πολιτείες έστειλαν μαχητικά αεροσκάφη F-16 από την αεροπορική βάση Spangdahlem στη Γερμανία, ενώ αεροσκάφη stealth F-35 μεταφέρθηκαν από τη Βρετανία στην περιοχή.<br /><br />Τα αεροσκάφη θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν, μεταξύ άλλων αποστολών, για να χτυπήσουν ιρανικά συστήματα ραντάρ που υποστηρίζουν εκτοξεύσεις πυραύλων εδάφους-αέρος, ανέφερε το δημοσίευμα.<br /><br />Επεκτείνονται οι ταξιδιωτικές προειδοποιήσεις<br /><br />Μεταξύ Παρασκευής βράδυ και Σαββάτου πρωί, οι Ηνωμένες Πολιτείες εξέδωσαν ταξιδιωτική προειδοποίηση που καλύπτει το Ισραήλ και τις αραβικές χώρες σε όλη τη Μέση Ανατολή.<br /><br />«Λόγω των αυξημένων εντάσεων στη Μέση Ανατολή και του κινδύνου απρόβλεπτης κλιμάκωσης, το Υπουργείο Εξωτερικών προτρέπει τους πολίτες των ΗΠΑ να επανεξετάσουν όλα τα ταξίδια τους στην περιοχή», ανέφερε η προειδοποίηση.<br /><br />Το Ιράν έχει ήδη προχωρήσει σε κλείσιμο και έλεγχο του στρατηγικού Στενού του Ορμούζ, γεγονός που απειλεί άμεσα την παγκόσμια ροή πετρελαίου. Οι αρχές της Τεχεράνης υποστηρίζουν ότι μέχρι τώρα οι κινήσεις τους είχαν αποκλειστικά αποτρεπτικό χαρακτήρα, όμως η συνέχιση της αμερικανικής εκστρατείας ενδέχεται να πυροδοτήσει έναν γενικευμένο περιφερειακό πόλεμο.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οι Ισραηλινοί μιλούν για χερσαία αμερικανική εισβολή στο Ιράν μόλις λήξει το Μουντιάλ.

Μόλις τελειώσει ο τελικός στο Μουντιάλ ο Τραμπ ετοιμάζει κόλαση στους Ιρανούς - Το Ιράν απειλεί με πόλεμο πλήρους κλίμακας εάν οι ΗΠΑ συνεχί...

Διαβάστε την συνέχεια

ΣΟΚ ΣΤΗΝ ΑΓΚΥΡΑ; Οι ΗΠΑ ανοίγουν τον δρόμο για τα Switchblade στην Ελλάδα. Το νέο «όπλο-φάντασμα».

<img height="150" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/drone-768x576.jpg" width="775" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Το State Department ενέκρινε πιθανή πώληση των Switchblade 300 Block 20 στην Ελλάδα, ενισχύοντας το ελληνικό οπλοστάσιο με ένα από τα πλέον σύγχρονα περιφερόμενα πυρομαχικά. Η κίνηση αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική βαρύτητα σε μια περίοδο έντονων εξελίξεων στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Η απόφαση του αμερικανικού State Department να εγκρίνει την πιθανή πώληση των Switchblade 300 Block 20 στην Ελλάδα αποτελεί μία ακόμη ένδειξη της εμβάθυνσης της στρατηγικής συνεργασίας Αθήνας και Ουάσιγκτον. Αν και η συγκεκριμένη έγκριση δεν ισοδυναμεί με οριστική υπογραφή της συμφωνίας, ανοίγει τον δρόμο για την ολοκλήρωση της διαδικασίας μέσω του αμερικανικού προγράμματος Foreign Military Sales (FMS).<br /><br />Η εξέλιξη έρχεται σε μια περίοδο όπου η Ελλάδα επενδύει συστηματικά στον εκσυγχρονισμό των Ενόπλων Δυνάμεων, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στις νέες τεχνολογίες, στα μη επανδρωμένα συστήματα και στις δυνατότητες ακριβείας στο πεδίο της μάχης.<div><br />Τι είναι τα Switchblade 300<br /><br />Τα Switchblade 300 Block 20 δεν είναι συμβατικά drones. Πρόκειται για τα λεγόμενα loitering munitions ή περιφερόμενα πυρομαχικά, τα οποία μπορούν να παραμένουν για αρκετό χρόνο πάνω από την περιοχή ενδιαφέροντος, να εντοπίζουν στόχους και να πλήττουν με εξαιρετική ακρίβεια όταν δοθεί η σχετική εντολή.<br /><br />Η φορητότητά τους αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα. Μεταφέρονται εύκολα από μικρές ομάδες στρατιωτών, εκτοξεύονται μέσα σε ελάχιστα λεπτά και μπορούν να χρησιμοποιηθούν τόσο σε συμβατικές επιχειρήσεις όσο και σε ειδικές αποστολές. <br /><br />Βασικά χαρακτηριστικά:</div><div>Μικρό βάρος και εύκολη μεταφορά.<br />Ταχεία ανάπτυξη στο πεδίο.<br />Μετάδοση εικόνας σε πραγματικό χρόνο.<br />Δυνατότητα ακύρωσης της αποστολής πριν από την πρόσκρουση.<br />Υψηλή ακρίβεια κατά μικρών στόχων υψηλής αξίας.</div><div><br />Γιατί θεωρούνται “game changer”<br /><br />Τα τελευταία χρόνια τα περιφερόμενα πυρομαχικά έχουν αλλάξει τις ισορροπίες σε αρκετές συγκρούσεις διεθνώς. Η δυνατότητα ενός στρατιώτη να διαθέτει άμεση εναέρια επιτήρηση αλλά και δυνατότητα προσβολής στόχου χωρίς τη μεσολάβηση βαρύτερων οπλικών συστημάτων έχει μεταβάλει σημαντικά τα επιχειρησιακά δεδομένα.<br /><br />Για την Ελλάδα, η ένταξη ενός τέτοιου συστήματος θα μπορούσε να προσφέρει μεγαλύτερη ευελιξία σε περιβάλλοντα όπως τα νησιά, οι βραχονησίδες και περιοχές όπου απαιτείται ταχεία αντίδραση.<br />Η γεωπολιτική διάσταση<br /><br />Η αμερικανική έγκριση δεν περνά απαρατήρητη ούτε σε διπλωματικό ούτε σε στρατιωτικό επίπεδο.<br /><br />Η Αθήνα τα τελευταία χρόνια έχει αποκτήσει ή έχει δρομολογήσει σημαντικά εξοπλιστικά προγράμματα, όπως τα Rafale, οι φρεγάτες Belharra, τα αναβαθμισμένα F-16 Viper και η συμμετοχή στο πρόγραμμα των F-35.<br /><br />Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, τα Switchblade έρχονται να καλύψουν ένα διαφορετικό επιχειρησιακό κενό: την άμεση προσβολή στόχων από μικρές μονάδες με υψηλή ακρίβεια και χαμηλό επιχειρησιακό αποτύπωμα.</div><div><br />Τι σημαίνει η έγκριση του State Department<br /><br />Αξίζει να σημειωθεί ότι η ανακοίνωση του State Department δεν σημαίνει πως η αγορά έχει ολοκληρωθεί.<br /><br />Η διαδικασία προβλέπει:</div><div>έγκριση της πιθανής πώλησης,<br />ενημέρωση του αμερικανικού Κογκρέσου,<br />ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων,<br />τελική υπογραφή μεταξύ των δύο πλευρών.<br />Επομένως, πρόκειται για ένα κρίσιμο αλλά όχι το τελικό στάδιο της διαδικασίας.</div><div><br />Το πολιτικό μήνυμα<br /><br />Πέρα από την επιχειρησιακή διάσταση, η συγκεκριμένη εξέλιξη εκπέμπει και πολιτικό μήνυμα.<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν την Ελλάδα ως έναν από τους βασικούς πυλώνες σταθερότητας στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Παράλληλα, η ελληνική κυβέρνηση προβάλλει την εξέλιξη ως μέρος μιας συνολικής στρατηγικής ενίσχυσης της αποτρεπτικής ισχύος της χώρας, μέσα από επενδύσεις σε τεχνολογίες αιχμής και στενότερη συνεργασία με συμμάχους. </div><div><br />Το επόμενο βήμα<br /><br />Το ενδιαφέρον πλέον στρέφεται στις επόμενες κινήσεις της διαδικασίας και στο χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης της συμφωνίας.<br /><br />Εφόσον η πώληση ολοκληρωθεί, τα Switchblade 300 Block 20 αναμένεται να αποτελέσουν ένα ακόμη εργαλείο στο σύγχρονο επιχειρησιακό δόγμα των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, ενισχύοντας τις δυνατότητες επιτήρησης, ταχείας αντίδρασης και στοχευμένης προσβολής. <br /><br />Η συζήτηση, πάντως, δεν περιορίζεται μόνο στα τεχνικά χαρακτηριστικά των νέων συστημάτων. Σε μια περίοδο έντονων γεωπολιτικών ανακατατάξεων, κάθε εξοπλιστική εξέλιξη αποκτά ευρύτερη πολιτική και διπλωματική σημασία, καθώς αποτυπώνει τις ισορροπίες, τις συμμαχίες και τις στρατηγικές επιλογές που διαμορφώνουν το περιβάλλον ασφαλείας της περιοχής</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ΣΟΚ ΣΤΗΝ ΑΓΚΥΡΑ; Οι ΗΠΑ ανοίγουν τον δρόμο για τα Switchblade στην Ελλάδα. Το νέο «όπλο-φάντασμα».

Βασιλης Διαμαντακος Το State Department ενέκρινε πιθανή πώληση των Switchblade 300 Block 20 στην Ελλάδα, ενισχύοντας το ελληνικό οπλοστάσιο ...

Διαβάστε την συνέχεια

«Η υπογραφή του Τραμπ δεν είχε αξία». Το μήνυμα Χαμενεΐ που δυναμιτίζει κάθε προοπτική αποκλιμάκωσης.

<img height="200" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/trump-hamenei-1.jpg" width="776" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν αμφισβητεί ευθέως την αξιοπιστία των ΗΠΑ και προειδοποιεί για σκληρή απάντηση, στέλνοντας μήνυμα σε Ουάσιγκτον, Ισραήλ και συμμάχους.<br /><br />Οι δηλώσεις του ανώτατου ηγέτη του Ιράν, Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, δεν αποτελούν απλώς ακόμη μία λεκτική επίθεση κατά των Ηνωμένων Πολιτειών. Αντικατοπτρίζουν μια στρατηγική επιλογή της Τεχεράνης να μεταφέρει την αντιπαράθεση από το στρατιωτικό στο πολιτικό και διπλωματικό επίπεδο, επιχειρώντας να πλήξει την αξιοπιστία της αμερικανικής ηγεσίας.<br /><br />Με τη φράση ότι «η υπογραφή του Τραμπ δεν είχε καμία αξία», ο Χαμενεΐ δεν αμφισβήτησε μόνο μια συγκεκριμένη συμφωνία. Έστειλε το μήνυμα ότι, κατά την ιρανική ηγεσία, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αποτελούν πλέον αξιόπιστο συνομιλητή για οποιαδήποτε μελλοντική διαπραγμάτευση όσο συνεχίζονται οι στρατιωτικές επιχειρήσεις.<br /><br />Η χρονική συγκυρία μόνο τυχαία δεν θεωρείται. Οι δηλώσεις έγιναν ενώ οι συγκρούσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν εισέρχονται σε νέα φάση κλιμάκωσης, με εκατέρωθεν επιθέσεις να διευρύνουν συνεχώς το πεδίο των στρατιωτικών στόχων. Παράλληλα, οι διπλωματικοί δίαυλοι εμφανίζονται ουσιαστικά παγωμένοι, γεγονός που αυξάνει τον κίνδυνο λανθασμένων στρατηγικών υπολογισμών.<br /><br />Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει και η αναφορά του Χαμενεΐ στο λεγόμενο «Μέτωπο της Αντίστασης», δηλαδή το δίκτυο οργανώσεων και συμμάχων του Ιράν στη Μέση Ανατολή. Η αναφορά αυτή ερμηνεύεται από αναλυτές ως έμμεση προειδοποίηση ότι η Τεχεράνη δεν προτίθεται να περιορίσει την αντιπαράθεση αποκλειστικά σε διμερές επίπεδο, αλλά διατηρεί τη δυνατότητα να ενεργοποιήσει περιφερειακά μέτωπα από τον Λίβανο και τη Συρία έως το Ιράκ και την Υεμένη. <br /><br />Σε διπλωματικό επίπεδο, η ρητορική του Ιρανού ηγέτη επιχειρεί να διαμορφώσει ένα αφήγημα σύμφωνα με το οποίο η ευθύνη για την κατάρρευση των συμφωνιών και την αναζωπύρωση της κρίσης βαραίνει αποκλειστικά την Ουάσιγκτον. Η προσέγγιση αυτή απευθύνεται όχι μόνο στο εσωτερικό ακροατήριο του Ιράν, αλλά και σε χώρες που επιδιώκουν να διατηρήσουν ίσες αποστάσεις από τις δύο πλευρές.<br /><br />Για την κυβέρνηση Τραμπ, η πρόκληση είναι σύνθετη. Από τη μία πλευρά καλείται να διατηρήσει την εικόνα της στρατιωτικής αποτροπής απέναντι στην Τεχεράνη. Από την άλλη, γνωρίζει ότι κάθε νέα κλιμάκωση αυξάνει τον κίνδυνο μιας περιφερειακής σύρραξης με απρόβλεπτες συνέπειες για την ασφάλεια της Μέσης Ανατολής, τις διεθνείς ενεργειακές αγορές και τη ναυσιπλοΐα στις κρίσιμες θαλάσσιες οδούς. <br /><br />Το ουσιαστικό διακύβευμα, πλέον, δεν είναι μόνο η ανταλλαγή πυρών. Είναι η κατάρρευση της πολιτικής εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο χωρών. Όταν ένας ανώτατος ηγέτης δηλώνει δημόσια ότι η υπογραφή του Αμερικανού προέδρου δεν έχει καμία αξία, το μήνυμα ξεπερνά τη συγκυρία της σύγκρουσης. Αμφισβητεί την ίδια τη δυνατότητα επίτευξης μιας βιώσιμης συμφωνίας στο μέλλον και καθιστά τη διπλωματική έξοδο από την κρίση ακόμη πιο δύσκολη.<div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Η υπογραφή του Τραμπ δεν είχε αξία». Το μήνυμα Χαμενεΐ που δυναμιτίζει κάθε προοπτική αποκλιμάκωσης.

Βασιλης Διαμαντακος  Ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν αμφισβητεί ευθέως την αξιοπιστία των ΗΠΑ και προειδοποιεί για σκληρή απάντηση, στέλνοντας μή...

Διαβάστε την συνέχεια

Το νέο μέτωπο του Ισραήλ δεν είναι στρατιωτικό. Η μάχη των 50 εκατ. δολαρίων για την αμερικανική κοινή γνώμη.

<img height="133" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/netaniaxou-4-768x512.jpg" width="794" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Από influencers και τεχνητή νοημοσύνη έως ανθρώπους του περιβάλλοντος Τραμπ, το Τελ Αβίβ επενδύει σε μια πρωτοφανή εκστρατεία επιρροής στις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Οι σύγχρονοι πόλεμοι δεν κρίνονται πλέον μόνο στα πεδία των μαχών. Κρίνονται και στις οθόνες των κινητών τηλεφώνων, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης. Το Ισραήλ φαίνεται να επενδύει δυναμικά σε αυτό το νέο πεδίο αντιπαράθεσης, διαθέτοντας, σύμφωνα με δημοσίευμα της Wall Street Journal, περίπου 50 εκατομμύρια δολάρια για μια οργανωμένη εκστρατεία επηρεασμού της αμερικανικής κοινής γνώμης.<br /><br />Στο επίκεντρο της πρωτοβουλίας βρίσκεται η αξιοποίηση τεχνητής νοημοσύνης, μαζικών μηνυμάτων μέσω κινητών τηλεφώνων, δημιουργών περιεχομένου στα κοινωνικά δίκτυα και προσώπων με διασυνδέσεις στον πολιτικό κύκλο του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ. Στόχος, σύμφωνα με το δημοσίευμα, είναι η ενίσχυση της δημόσιας υποστήριξης προς τις ισραηλινές θέσεις σε μια περίοδο κατά την οποία η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή έχει προκαλέσει έντονες πολιτικές αντιδράσεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ.<br /><br />Τα μηνύματα που αποστέλλονται σε Αμερικανούς πολίτες εμφανίζονται ως πρωτοβουλίες πολιτών ή οργανώσεων υπέρ της ειρήνης, καλώντας τους παραλήπτες να εκφράσουν άποψη για τις εξελίξεις στις σχέσεις ΗΠΑ, Ισραήλ και Ιράν. Η χρήση τεχνητής νοημοσύνης επιτρέπει την εξατομίκευση του περιεχομένου, ενισχύοντας την αποτελεσματικότητα της επικοινωνίας και μετατρέποντας την πολιτική επιρροή σε μια διαδικασία υψηλής τεχνολογίας. <br /><br />Η συγκεκριμένη στρατηγική αναδεικνύει μια βαθύτερη μεταβολή στη φύση των διεθνών συγκρούσεων. Η μάχη για τη νομιμοποίηση των στρατιωτικών επιλογών δεν δίνεται πλέον μόνο μέσω της διπλωματίας ή των διεθνών οργανισμών, αλλά και μέσω της διαμόρφωσης αντιλήψεων στις κοινωνίες των χωρών που λαμβάνουν τις κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις.<br /><br />Για το Ισραήλ, η αμερικανική κοινή γνώμη παραμένει στρατηγικό πεδίο. Η διατήρηση της πολιτικής και στρατιωτικής στήριξης της Ουάσιγκτον εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από την εσωτερική πολιτική δυναμική των Ηνωμένων Πολιτειών. Όσο αυξάνονται οι αμφισβητήσεις στο εσωτερικό της αμερικανικής κοινωνίας, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η ανάγκη για επικοινωνιακές εκστρατείες που επιχειρούν να επηρεάσουν το δημόσιο αφήγημα. <br /><br />Η αποκάλυψη αυτή ανοίγει, ωστόσο, μια ευρύτερη συζήτηση για τα όρια της πολιτικής επικοινωνίας και της κρατικής επιρροής. Πότε μια οργανωμένη εκστρατεία ενημέρωσης μετατρέπεται σε μηχανισμό χειραγώγησης; Πόσο διαφανής είναι η χρήση της τεχνητής νοημοσύνης στη διαμόρφωση πολιτικών αντιλήψεων; Και ποιος ελέγχει τα όρια ανάμεσα στη δημόσια διπλωματία και στις επιχειρήσεις επιρροής;<br /><br />Η υπόθεση αναδεικνύει ότι ο ανταγωνισμός στη Μέση Ανατολή δεν περιορίζεται πλέον στους πυραύλους, στα drones και στις στρατιωτικές επιχειρήσεις. Επεκτείνεται στην πληροφορία, στους αλγορίθμους και στην ψυχολογία των κοινωνιών. Στον 21ο αιώνα, η ισχύς ενός κράτους δεν μετριέται μόνο από το στρατιωτικό του οπλοστάσιο, αλλά και από την ικανότητά του να επηρεάζει το πώς σκέφτονται οι πολίτες μιας άλλης χώρας. <br /><br />Η μάχη για την κοινή γνώμη εξελίσσεται πλέον σε αναπόσπαστο μέρος της γεωπολιτικής αντιπαράθεσης, αποδεικνύοντας ότι η πληροφορία έχει μετατραπεί σε στρατηγικό όπλο με επιρροή αντίστοιχη, και συχνά μεγαλύτερη, από εκείνη των συμβατικών μέσων ισχύος.<div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το νέο μέτωπο του Ισραήλ δεν είναι στρατιωτικό. Η μάχη των 50 εκατ. δολαρίων για την αμερικανική κοινή γνώμη.

Βασιλης Διαμαντακος Από influencers και τεχνητή νοημοσύνη έως ανθρώπους του περιβάλλοντος Τραμπ, το Τελ Αβίβ επενδύει σε μια πρωτοφανή εκστρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Κράτος Δικαίου: Η μεγάλη πολιτική μάχη πίσω από την έκθεση της Κομισιόν.

<img height="133" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/mitsotakis-1-7-768x512.jpg" width="775" /><br /><br /><h3 style="text-align: left;">Κωστας Καλλιαντερης</h3>Η κυβέρνηση σηκώνει τη σημαία των ευρωπαϊκών δεικτών, η αντιπολίτευση επιμένει στις πολιτικές ευθύνες – Στο επίκεντρο Δικαιοσύνη, θεσμοί και εμπιστοσύνη των πολιτών<br /><br />Η συζήτηση για το Κράτος Δικαίου στην Ελλάδα περνά σε νέα φάση, καθώς η κυβέρνηση επιχειρεί να αξιοποιήσει τα στοιχεία της τελευταίας έκθεσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ως απάντηση στην έντονη πολιτική κριτική που έχει δεχθεί τα τελευταία χρόνια, ενώ η αντιπολίτευση επιμένει ότι οι αριθμοί δεν αποτυπώνουν πλήρως τα προβλήματα εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς.<br /><br />Η έκθεση της Κομισιόν έχει μετατραπεί σε ένα νέο πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης, με τη Νέα Δημοκρατία να υποστηρίζει ότι η Ελλάδα καταγράφει σταθερή βελτίωση και τους πολιτικούς της αντιπάλους να απαντούν ότι η ποιότητα της δημοκρατίας δεν μετριέται μόνο από τεχνικούς δείκτες.<br />Η κυβερνητική αντεπίθεση με τα ευρωπαϊκά δεδομένα<br /><br />Στην εβδομαδιαία ανασκόπησή του, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε να αναδείξει την έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ως απόδειξη προόδου.<br /><br />Όπως ανέφερε:<br /><br />«Η έκθεση επιβεβαιώνει ότι η Ελλάδα προοδεύει σταθερά και μετρήσιμα. Από το 2020 μέχρι σήμερα οι συστάσεις της Επιτροπής έχουν μειωθεί από επτά σε τέσσερις».<br /><br />Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση αρνητικής πορείας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά χώρα που βελτιώνει σταδιακά τις επιδόσεις της.<br /><br />Το Μέγαρο Μαξίμου επισημαίνει ότι οι ίδιες αξιολογήσεις εφαρμόζονται σε όλα τα κράτη-μέλη και πως η εικόνα της χώρας πρέπει να εξετάζεται συγκριτικά.<br /><br />Ο πρωθυπουργός τόνισε:<br /><br />«Η Ελλάδα επομένως, με βάση τα πλέον επίσημα ευρωπαϊκά συγκριτικά δεδομένα, δεν είναι μια “δυστοπία” κακών θεσμών και ελλειμματικού κράτους δικαίου, όπως θέλει να την παρουσιάζει η αντιπολίτευση».<br />Η άλλη πλευρά της πολιτικής σύγκρουσης<br /><br />Η αντιπολίτευση, ωστόσο, υποστηρίζει ότι η συζήτηση δεν μπορεί να περιορίζεται στους αριθμούς.<br /><br />Το επιχείρημά της είναι ότι ζητήματα όπως η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, η ελευθερία του Τύπου, οι παρακολουθήσεις και η λογοδοσία των πολιτικών προσώπων αποτελούν στοιχεία που επηρεάζουν την κοινωνική αντίληψη για τη λειτουργία των θεσμών.<br /><br />Η κεντρική πολιτική διαφωνία αφορά ουσιαστικά το ερώτημα:<br /><br />Μπορεί μια χώρα να θεωρείται ότι βελτιώνει το Κράτος Δικαίου όταν παράλληλα υπάρχει έντονη δημόσια αντιπαράθεση για τη λειτουργία των θεσμών;<br /><br />Αυτό είναι το σημείο όπου συγκρούονται δύο διαφορετικές αναγνώσεις.<br /><br />Η κυβέρνηση βλέπει μια πορεία μεταρρυθμίσεων.<br /><br />Οι επικριτές της βλέπουν ανάγκη για βαθύτερες θεσμικές αλλαγές.<br /><br />Η συνταγματική αναθεώρηση στο επίκεντρο<br /><br />Η κυβέρνηση συνδέει την επόμενη φάση με τη συνταγματική αναθεώρηση, παρουσιάζοντάς την ως ευκαιρία για αλλαγές στη λειτουργία της Δικαιοσύνης και των θεσμών.<br /><br />Ο πρωθυπουργός σημείωσε:<br /><br />«Η συνταγματική αναθεώρηση που προτείνουμε περιλαμβάνει σημαντικές θεσμικές αλλαγές για την ενίσχυση της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης, τη θωράκιση της λογοδοσίας, την προστασία των δημοσιογράφων και τη βελτίωση της ποιότητας της νομοθέτησης».<br /><br />Στο κυβερνητικό σχέδιο περιλαμβάνονται, σύμφωνα με την ίδια παρουσίαση:ψηφιακό μητρώο υποθέσεων διαφθοράς,<br />πλαίσιο προστασίας δημοσιογράφων από καταχρηστικές αγωγές,<br />ενίσχυση διαφάνειας στο lobbying,<br />νέοι μηχανισμοί ελέγχου.<br />Ο στόχος του 2030<br /><br />Η κυβέρνηση θέτει έναν φιλόδοξο στόχο: η Ελλάδα να βρίσκεται μέχρι το 2030 στις κορυφαίες χώρες διεθνώς ως προς την καταπολέμηση της διαφθοράς και τη λειτουργία των θεσμών.<br /><br />Ο πρωθυπουργός υπογράμμισε:<br /><br />«Μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα δεν αρκεί να αναπτύσσεται οικονομικά. Πρέπει να βελτιώνεται διαρκώς και στην ποιότητα της δημοκρατίας της».<br /><br />Η φράση αυτή αποτυπώνει και τη βασική πολιτική επιδίωξη της κυβέρνησης: να συνδέσει την οικονομική ανάπτυξη με τη θεσμική αναβάθμιση. <div><br />Η μεγάλη δοκιμασία της εμπιστοσύνης<br /><br />Πέρα όμως από τις πολιτικές αντιπαραθέσεις, το βασικό ζήτημα παραμένει η εμπιστοσύνη των πολιτών.<br /><br />Οι θεσμοί δεν αξιολογούνται μόνο από εκθέσεις και δείκτες, αλλά και από το αν οι πολίτες αισθάνονται ότι υπάρχει ισονομία, διαφάνεια και αποτελεσματική λογοδοσία.<br /><br />Η επόμενη περίοδος αναμένεται να είναι κρίσιμη, καθώς η κυβέρνηση θα επιχειρήσει να μετατρέψει τη θεσμική ατζέντα σε κεντρικό πολιτικό αφήγημα, ενώ η αντιπολίτευση θα συνεχίσει να πιέζει για απαντήσεις σε ανοιχτά ζητήματα.<br /><br />Η μάχη για το Κράτος Δικαίου δεν είναι πλέον μόνο μια θεσμική συζήτηση.<br /><br />Έχει εξελιχθεί σε μια από τις σημαντικότερες πολιτικές συγκρούσεις της επόμενης περιόδου.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Κράτος Δικαίου: Η μεγάλη πολιτική μάχη πίσω από την έκθεση της Κομισιόν.

Κωστας Καλλιαντερης Η κυβέρνηση σηκώνει τη σημαία των ευρωπαϊκών δεικτών, η αντιπολίτευση επιμένει στις πολιτικές ευθύνες – Στο επίκεντρο Δι...

Διαβάστε την συνέχεια

Ρωσική «καταιγίδα» στην Ουκρανία: Η μεγαλύτερη βαλλιστική επίθεση από την έναρξη του πολέμου.

<div><a href="https://www.ertnews.gr/wp-content/uploads/2026/02/oooo-768x437-1-1-1-2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="437" data-original-width="768" height="437" src="https://www.ertnews.gr/wp-content/uploads/2026/02/oooo-768x437-1-1-1-2.jpg" width="768" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η αντιαεροπορική άμυνα κατάφερε να καταρρίψει 18 από τους 41 πυραύλου</span>ς</h3>Μία από τις σφοδρότερες αεροπορικές επιθέσεις από την έναρξη του πολέμου εξαπέλυσε η Ρωσία κατά της Ουκρανίας, με το Κίεβο να κάνει λόγο για τη μεγαλύτερη μεμονωμένη επίθεση με βαλλιστικούς πυραύλους.<br /><br />Η νυχτερινή επίθεση σημειώθηκε τα ξημερώματα της Κυριακής 19 Ιουλίου και είχε ως κύριο στόχο την ουκρανική πρωτεύουσα, προκαλώντας τον θάνατο τουλάχιστον ενός ανθρώπου και τον τραυματισμό ακόμη 13.<br /><br />Σύμφωνα με τον ασκούντα χρέη υπουργού Εξωτερικών της Ουκρανίας, Αντρίι Σιμπίχα, η Ρωσία εκτόξευσε περίπου 40 βαλλιστικούς πυραύλους, σε αυτό που χαρακτήρισε «βίαιη τρομοκρατική επίθεση».<br />«Χρειαζόμαστε συντριπτική πίεση στη Μόσχα για να τερματιστεί αυτός ο τρόμος», ανέφερε σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα Χ, ζητώντας ισχυρή διεθνή απάντηση.<div><br />Δεκάδες πύραυλοι και περισσότερα από 100 drones<br /><br />Η ουκρανική Πολεμική Αεροπορία ανακοίνωσε ότι η αντιαεροπορική άμυνα κατάφερε να καταρρίψει 18 από τους 41 πυραύλους που εκτοξεύθηκαν κατά τη διάρκεια της νύχτας.<br /><br />Παράλληλα, σύμφωνα με τις ουκρανικές αρχές, 23 πύραυλοι και 10 drones έπληξαν συνολικά 20 διαφορετικές τοποθεσίες, με το Κίεβο να βρίσκεται στο επίκεντρο.<br /><br />Από τα συνολικά 125 ρωσικά drones που συμμετείχαν στην επίθεση, η ουκρανική αεράμυνα ανακοίνωσε ότι κατέρριψε 108.<br /><br />Σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ, η επίθεση θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες που έχουν πραγματοποιηθεί από την έναρξη της ρωσικής εισβολής.<br />Ουκρανικά πλήγματα σε ρωσικούς στόχους στη Μαύρη Θάλασσα<br /><br />Η νέα ρωσική επίθεση πραγματοποιήθηκε μία ημέρα μετά τις πολύνεκρες ουκρανικές επιθέσεις εναντίον στόχων στη Ρωσία.<br /><br />Την ίδια ώρα, το Γενικό Επιτελείο των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας ανακοίνωσε ότι οι ουκρανικές δυνάμεις έπληξαν δύο ρωσικά πετρελαιοφόρα στη Μαύρη Θάλασσα, κατά τη διάρκεια νυχτερινής επιχείρησης.<br /><br />Οι ουκρανικές αρχές υποστήριξαν επίσης ότι χτυπήθηκε ένας πλωτός γερανός στην Αζοφική Θάλασσα, υποστηρίζοντας ότι οι συγκεκριμένοι στόχοι χρησιμοποιούνταν για την ενίσχυση της ρωσικής πολεμικής προσπάθειας.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.<br /><br /></div>

Ρωσική «καταιγίδα» στην Ουκρανία: Η μεγαλύτερη βαλλιστική επίθεση από την έναρξη του πολέμου.

Η αντιαεροπορική άμυνα κατάφερε να καταρρίψει 18 από τους 41 πυραύλου ς Μία από τις σφοδρότερες αεροπορικές επιθέσεις από την έναρξη του πολ...

Διαβάστε την συνέχεια

Αίγυπτος και Τουρκία: Μια ραγδαία αναπτυσσόμενη συμμαχία που παραμερίζει την παλιά αντιπαλότητα και ανησυχεί το Ισραήλ.

<img height="123" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/07/EGYPT-TURKEY-630x387.jpg" width="764" /><br /><br />Από την απόλυτη ρήξη στην αμυντική συμπαραγωγή – Πώς η γεωπολιτική επαναπροσέγγιση Αιγύπτου και Τουρκίας αναδιατάσσει τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Η Αίγυπτος και η Τουρκία, δύο από τις μεγαλύτερες δυνάμεις της Μέσης Ανατολής, βρίσκονταν στα μαχαίρια για περισσότερο από μια δεκαετία προτού τα βρουν και αποκαταστήσουν πλήρεις διπλωματικές σχέσεις πριν από τρία χρόνια.<br /><br />Τώρα, η δημοφιλής αραβική παροιμία «η αληθινή αγάπη έρχεται μετά την έχθρα» φαίνεται να συνοψίζει εύστοχα τις στενές σχέσεις που συνδέουν τα δύο μουσουλμανικά έθνη στις αντίθετες πλευρές της Μεσογείου.<br /><br />Το ότι η αγάπη τους είναι βαθιά και ειλικρινής φαίνεται πέραν πάσης αμφιβολίας.<br /><br />Οι ηγέτες και οι κορυφαίοι αξιωματούχοι των δύο εθνών συναντώνται με ασυνήθιστα υψηλή συχνότητα και αμετάβλητα ακολουθούν τις συνομιλίες τους με δηλώσεις που μιλούν για στρατηγικές σχέσεις και συνεργασία.<br /><br />Οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με κωδικές ονομασίες όπως «Ανατολικός Αστέρας» και «Θάλασσα Φιλίας» είναι ακόμη πιο συχνές, φέρνοντας κοντά τα πολεμικά τους Ναυτικά, τις ειδικές δυνάμεις και τις αεροπορικές τους δυνάμεις σε επιδείξεις στρατιωτικής ισχύος και εταιρικής σχέσης.<br /><br />Το δίδυμο εμβαθύνει επίσης τη συνεργασία του στην κατασκευή όπλων, με την Αίγυπτο να αποκτά τουρκική τεχνολογία μη επανδρωμένων αεροσκαφών (drones), ενώ η Άγκυρα επωφελείται από αξιόπιστα αιγυπτιακά οχήματα μάχης και συστήματα αεράμυνας.<div><a href="https://www.tribune.gr/world/news/article/952066/aigyptos-kai-toyrkia-mia-ragdaia-anaptyssomeni-symmachia-poy-paramerizei-tin-palia-antipalotita-kai-anisychei-to-israil.html"><b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a></div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αίγυπτος και Τουρκία: Μια ραγδαία αναπτυσσόμενη συμμαχία που παραμερίζει την παλιά αντιπαλότητα και ανησυχεί το Ισραήλ.

Από την απόλυτη ρήξη στην αμυντική συμπαραγωγή – Πώς η γεωπολιτική επαναπροσέγγιση Αιγύπτου και Τουρκίας αναδιατάσσει τις ισορροπίες στη Μέσ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ισραήλ: “Ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ δεν βρίσκεται στο Ιράν”.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.capital.gr/Content/ImagesDatabase/p/680x534/pad/both/45/4587054df7c1494097d887c361039089.jpg?quality=60&404=default&v=8" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="534" data-original-width="680" height="157" src="https://www.capital.gr/Content/ImagesDatabase/p/680x534/pad/both/45/4587054df7c1494097d887c361039089.jpg?quality=60&404=default&v=8" width="768" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Ο νέος ανώτατος ηγέτης του Ιράν, Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, δεν βρίσκεται στο ιρανικό έδαφος, υποστήριξε ισραηλινή πηγή ασφαλείας, σύμφωνα με το σαουδαραβικό τηλεοπτικό δίκτυο Al Hadath.</div><br />Ο Χαμενεΐ, ο οποίος ανέλαβε την ηγεσία της Ισλαμικής Δημοκρατίας μετά τον θάνατο του πατέρα του, Αλί Χαμενεΐ, στις αμερικανοϊσραηλινές επιδρομές της 28ης Φεβρουαρίου, δεν έχει πραγματοποιήσει καμία δημόσια εμφάνιση από τότε και έχει επικοινωνήσει μόνο μέσω γραπτών ανακοινώσεων.<br /><br />Σύμφωνα με την ίδια ισραηλινή πηγή, τα μηνύματα που αποδίδονται στον Μοτζτάμπα Χαμενεΐ συντάσσονται στην πραγματικότητα από τον νέο αρχηγό των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης, Αχμάντ Βαχιντί, και άλλα στελέχη του σώματος.<br /><br />Η πηγή υποστήριξε επίσης ότι οι εσωτερικές διαφωνίες στο Ιράν έχουν λάβει μεγάλες διαστάσεις και απειλούν ακόμη και τη συνοχή των Φρουρών της Επανάστασης.<br /><br />Παράλληλα, σύμφωνα με το Al Hadath, η ίδια ισραηλινή πηγή ανέφερε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν επιθυμούν τη συμμετοχή του Ισραήλ σε ενδεχόμενα νέα πλήγματα κατά του Ιράν, ακόμη και στην περίπτωση που η Τεχεράνη επιτεθεί εκ νέου στο ισραηλινό έδαφος.<br /><br />Μέχρι στιγμής, οι συγκεκριμένοι ισχυρισμοί δεν έχουν επιβεβαιωθεί από ανεξάρτητες πηγές ή από μεγάλα διεθνή πρακτορεία όπως το Reuters, το Associated Press ή το AFP.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ισραήλ: “Ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ δεν βρίσκεται στο Ιράν”.

Ο νέος ανώτατος ηγέτης του Ιράν, Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, δεν βρίσκεται στο ιρανικό έδαφος, υποστήριξε ισραηλινή πηγή ασφαλείας, σύμφωνα με το σαο...

Διαβάστε την συνέχεια

Γεωπολιτικός “σεισμός”: Στα Στενά του Ορμούζ αναδύεται η “νέα θαλάσσια τάξη”…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSmeUVb85YlAJQUph6FU-7lKk8qOvPy-RETKowQMFF-hgFZ7XW-hCEc4-o&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="438" data-original-width="700" height="125" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSmeUVb85YlAJQUph6FU-7lKk8qOvPy-RETKowQMFF-hgFZ7XW-hCEc4-o&s=10" width="759" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div>To μέλλον της παγκόσμιας θαλάσσιας τάξης: Η αντιπαράθεση για τα Στενά του Ορμούζ αφορά ποιος θα καθορίζει τους όρους πρόσβασης και ποιος θα αποκομίζει τα οφέλη από τον έλεγχό του – Η αντιπαράθεση γύρω από τα Στενά του Ορμούζ δεν επικεντρώνεται πλέον στην ελευθερία της ναυσιπλοΐας. Αφορά πλέον το ποιος έχει την εξουσία να ρυθμίζει τη διέλευση, να καθορίζει τους κανόνες πρόσβασης και να αποκομίζει οικονομικά και γεωπολιτικά οφέλη από τον έλεγχο ενός από τα σημαντικότερα θαλάσσια περάσματα του πλανήτη.<br /><br />Του καθηγητή <b>Αθανασίου Πλατιά</b><br />Αυτό είναι πολύ σημαντικότερο από τη συζήτηση που προκάλεσε η πρόταση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ για την επιβολή τέλους 20% στα φορτία που διέρχονται από το Ορμούζ. Ο Αμερικανός πρόεδρος απέσυρε γρήγορα την πρόταση του, ανακοινώνοντας ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα επιδιώξουν εμπορικές και επενδυτικές συμφωνίες με τα κράτη του Κόλπου αντί να επιβάλουν άμεσα τέλος διέλευσης στα πλοία. Το εργαλείο πολιτικής άλλαξε· η λογική όμως παρέμεινε. Η αμερικανική προστασία των θαλάσσιων διαδρόμων του Περσικού Κόλπου θα πρέπει, σύμφωνα με αυτή τη λογική, να αποφέρει απτό οικονομικό όφελος στις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Την ίδια στιγμή, το Ιράν επιχειρεί να θεσμοθετήσει τη δική του αξίωση επί των Στενών. Η Τεχεράνη επιδιώκει να επιβάλει τις ακολουθούμενες διαδρομές και να αποφασίζει ποια πλοία μπορούν να διέρχονται και πότε. Με άλλα λόγια αντιμετωπίζει τα Στενά ως εργαλείο οικονομικής και γεωπολιτικής επιρροής. Η αντιπαράθεση, συνεπώς, δεν αφορά πλέον το αν τα Στενά θα παραμείνουν ανοικτά. Αφορά ποιος θα τα διατηρεί ανοικτά, με ποιους όρους και με πιο όφελος.<br /><br />Εδώ και οκτώ περίπου δεκαετίες, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αποτελέσει τον βασικό εγγυητή ενός διεθνούς συστήματος που βασίστηκε στην ελευθερία των θαλασσών. Η αμερικανική ναυτική ισχύς προστάτευσε όχι μόνο το αμερικανικό εμπόριο και εκείνο των συμμάχων της, αλλά έμμεσα και το εμπόριο τρίτων, ακόμη και στρατηγικών ανταγωνιστών όπως η Κίνα.<br /><br />Μέσα σε αυτό το γεωπολιτικό πλαίσιο πραγματοποιήθηκε η εντυπωσιακή αύξηση της κινεζικής ισχύος. Η Κίνα εισήγαγε ενέργεια και πρώτες ύλες, εξήγαγε βιομηχανικά προϊόντα και εξελίχθηκε στη μεγαλύτερη εμπορική δύναμη του πλανήτη αξιοποιώντας θαλάσσιες οδούς που προστατεύονταν κυρίως από τον βασικό στρατηγικό της αντίπαλο.<br /><br />Έτσι δημιουργήθηκε ένα από τα μεγαλύτερα παράδοξα της αμερικανικής θαλάσσιας στρατηγικής. Η Ουάσιγκτον επωμιζόταν το κόστος διατήρησης ανοιχτών των θαλάσσιων διαδρόμων πράγμα που ωφελούσε περισσότερο τον στρατηγικό της αντίπαλο. Ήταν θέμα χρόνου η Ουάσινγκτον να αναρωτηθεί για την σκοπιμότητα αυτής της στρατηγικής. Η πρόταση Τραμπ για επιβολή τέλους 20% έδινε μια πρώτη απάντηση σε αυτό το ερώτημα: όσοι ωφελούνται πρέπει να πληρώνουν.<br /><br />Παρότι η ιδέα για το τέλος 20% εγκαταλείφθηκε γρήγορα, η αντικατάστασή του από επενδυτικές και εμπορικές δεσμεύσεις των κρατών του Κόλπου υπέρ των ΗΠΑ διατηρεί μέρος της ίδιας λογικής. Η θαλάσσια ασφάλεια δεν αντιμετωπίζεται πλέον από τις ΗΠΑ ως ένα διεθνές δημόσιο αγαθό που αποφέρει μακροχρόνια γεωπολιτικά οφέλη και στηρίζει την αμερικανική πρωτοκαθεδρία. Αντιμετωπίζεται συναλλακτικά, δηλ. ως υπηρεσία για την οποία ο πάροχος δικαιούται οικονομική ανταμοιβή.<br /><br />Το Ιράν προβάλλει μια διαφορετική, αλλά αντίστοιχη, διεκδίκηση. Η επιχειρηματολογία του στηρίζεται στην γεωγραφία, την εγγύτητά του στα Στενά και την ικανότητα του να παρεμποδίζει την ναυσιπλοΐα. Θεωρεί ότι η γεωγραφική του θέση του, σε συνδυασμό με την στρατιωτική του ικανότητά να διακόπτει κατά το δοκούν τη ναυσιπλοΐα, του παρέχει το δικαίωμα να ρυθμίζει τη διέλευση και να ωφελείται από αυτό.<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν δεν ανταγωνίζονται πλέον μόνο για τον έλεγχο ενός στρατηγικού θαλάσσιου περάσματος. Προβάλλουν δύο διαφορετικές αξιώσεις εξουσίας. Η αμερικανική αξίωση στηρίζεται στην ικανότητα παροχής ασφάλειας. Η ιρανική στην ικανότητα άρνησης πρόσβασης (sea denial). Και οι δύο, όμως, μετατρέπουν την ελευθερία της ναυσιπλοΐας από γενικό δικαίωμα σε προνόμιο που δίνεται υπό όρους και προϋποθέσεις.<br /><br />Αυτό προοιωνίζει την εμφάνιση μιας νέας μορφής εκβιαστικής θαλασσοκρατίας που θα μπορούσε να ονομαστεί πρόσοδο-θηρική θαλασσοκρατία (rent-extracting thalassocracy), δηλ. μιας θαλάσσιας τάξης όπου ο έλεγχος της θάλασσας δεν αποσκοπεί στην προστασία του εμπορίου αλλά στην αποκόμιση προσόδων μέσω ρύθμισης της θαλάσσιας πρόσβασης.<br /><br />Η Ιστορία προσφέρει ένα ενδιαφέρον προηγούμενο. Τον 16ο αιώνα, η Πορτογαλία δεν διέθετε τις ναυτικές δυνάμεις για να ελέγξει κάθε λιμάνι και κάθε θαλάσσια διαδρομή του Ινδικού Ωκεανού. Επέλεξε λοιπόν να συγκεντρώσει τη δύναμή της στα στρατηγικά θαλάσσια περάσματα και να επιβάλει το σύστημα των cartaz. Τα εμπορικά πλοία όφειλαν να διαθέτουν πορτογαλική άδεια που καθόριζε πού μπορούσαν να ταξιδεύουν, τι μπορούσαν να μεταφέρουν και με ποιους μπορούσαν να συναλλάσσονται. Όσα πλοία δεν διέθεταν τέτοια άδεια κινδύνευαν με κατάσχεση ή καταστροφή.<br /><br />Η Πορτογαλία δεν επεδίωξε να μονοπωλήσει το εμπόριο. Επεδίωξε να γίνει ο αναντικατάστατος ρυθμιστής του. Ελέγχοντας την πρόσβαση στα εμπορικά δίκτυα ωφελήθηκε από συναλλαγές τρίτων. Αυτό ακριβώς επιδιώκουν σήμερα οι ΗΠΑ και το Ιράν. Το κρίσιμο ερώτημα πλέον είναι ποιος ελέγχει έχει τον έλεγχο αλλά ποιος καθορίζει τους όρους υπό τους οποίους οι άλλοι μπορούν να χρησιμοποιούν την θάλασσα.<div><br />Η εξέλιξη αυτή έχει τρεις σημαντικές γεωπολιτικές συνέπειες.<br /><br />Πρώτον, θολώνει τη διάκριση μεταξύ προστασίας και ελέγχου. Η δύναμη που προστατεύει τη ναυσιπλοΐα, που στην μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο είναι οι ΗΠΑ, έχει αρχίσει να θεωρεί ότι αποκτά οικονομικά δικαιώματα επί του εμπορίου που προστατεύει. Ταυτόχρονα, η οποία χώρα τυχαίνει να ελέγχει ένα θαλάσσιο πέρασμα και έχει την ικανότητα να διακόπτει το θαλάσσιο εμπόριο μπορεί να εκβιάσει απαιτώντας οικονομικά ανταλλάγματα για να μην το πράξει.<br /><br />Δεύτερον, ενθαρρύνει τη δημιουργία ανταγωνιστικών καθεστώτων διέλευσης. Το Ιράν επιδιώκει να καθορίζει τις διαδρομές διέλευσης και τους όρους πρόσβασης σε αυτές. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούν ότι η εμπορική ναυτιλία πρέπει να κινείται υπό τη δική τους προστασία ενώ ταυτόχρονα αποκλείει πλοία που συναλλάσσονται με το Ιράν. Άρα η πρόσβαση στη θάλασσα γίνεται πλέον επιλεκτική.<br /><br />Τρίτον, δημιουργεί ισχυρά κίνητρα για τη μείωση της θαλάσσιας διέλευσης από το σημαντικότερο ενεργειακό κέντρο του πλανήτη, τον Περσικό Κόλπο, μέσω των Στενων του Ορμουζ. Η Κίνα δύσκολα μπορεί να αποδεχθεί ότι είτε η Ουάσιγκτον είτε η Τεχεράνη θα καθορίζουν τους όρους υπό τους οποίους εισάγει την ενέργεια που τροφοδοτεί την οικονομία της.<br /><br /><br />Η απάντησή της θα είναι πιθανότατα διαφοροποίηση των προμηθευτών, ώστε να μειώσει την εξάρτηση της από τον περσικό κόλπο και ενίσχυση του στόλου της για να μπορεί να προστατεύσει η ίδια τις θαλάσσιες διαδρομές από τις οποίες εξαρτάται. Έτσι παραδόξως οι ΗΠΑ δημιουργούν κίνητρα στην Κίνα να επενδύσει ακόμη περισσότερο στο ναυτικό της δημιουργώντας έτσι θαλάσσιο ανταγωνιστή.<br /><br />Οι χώρες του Κόλπου θα προσπαθήσουν να μειώσουν την εξάρτησή τους από τα Στενά επενδύοντας σε χερσαίους αγωγούς και, όπου είναι εφικτό, σε λιμάνια που παρακάμπτουν το Ορμούζ. Ωστόσο, οι εναλλακτικές υποδομές δεν εξαλείφουν την τρωτότητα – απλώς τη μεταφέρουν αλλού. Το πετρέλαιο που φθάνει στην Ερυθρά Θάλασσα πρέπει να περάσει από τα Στενά του Μπαμπ ελ-Μαντέμπ για να κατευθυνθεί προς την Ασία, ενώ η απειλή των Χούθι, δορυφόρου του Ιράν, υπενθυμίζει ότι η παράκαμψη ενός θαλάσσιου περάσματος μπορεί να οδηγήσει στην εξάρτηση από ένα άλλο.<br /><br />Η αντιπαράθεση επηρεάζει επίσης τη γεωγραφία της παγκόσμιας αγοράς ενέργειας. Όσο αυξάνεται το γεωπολιτικό κόστος της χρήσης των Στενών του Ορμουζ, που δίνει πρόσβαση στις ενεργειακές πηγές του Περσικού Κόλπου, τόσο ενισχύεται η ανταγωνιστικότητα των χωρών που παράγουν ενέργεια στην λεκάνη του Ατλαντικού — των Ηνωμένων Πολιτειών, του Καναδά, της Βραζιλίας, της Βενεζουέλας, της Γουιάνας και της Νορβηγίας. Αυτό δείχνει ότι η ισχύς του στόλου υποβοηθά τις ΗΠΑ να αξιοποιήσουν την ενεργειακή τους πρωτοκαθεδρία. Έτσι επέρχεται μια ευνοϊκή για τις ΗΠΑ αναδιάταξη των παγκόσμιων ενεργειακών αγορών.<br /><br />Σε κάθε περίπτωση δημιουργείται ένα αρνητικό προηγούμενο. Αν η παροχή ασφάλειας ή η δυνατότητα άρνησης πρόσβασης θεμελιώνει δικαίωμα είσπραξης προσόδων στα Στενά του Ορμούζ, τότε ανάλογες αξιώσεις είναι βέβαιο ότι θα εμφανιστούν και αλλού. Άλλα παράκτια κράτη θα μπορούσαν να ζητήσουν ανταλλάγματα για τη διατήρηση της ναυσιπλοΐας σε άλλα κρίσιμα στρατηγικά περάσματα όπως για παράδειγμα τα Στενά Μάλακα.<br /><br />Η ελευθερία της ναυσιπλοΐας δεν θα καταργηθεί από τη μια ημέρα στην άλλη. Όμως διαβρώνεται σταδιακά, αντικαθιστάμενη από αλληλοκαλυπτόμενα συστήματα προστασίας, αδειοδότησης, προνομιακής πρόσβασης και γεωπολιτικής διαπραγμάτευσης. Η θαλάσσια πρόσβαση μετατρέπεται σταδιακά από διεθνές δημόσιο αγαθό σε γεωπολιτικό περιουσιακό στοιχείο. Τα Στενά του Ορμουζ αποτελούν το ένα εργαστήριο όπου σφυρηλατείται μια νέα θαλάσσια τάξη, πιο κλειστή και πιο επιλεκτική. Και αυτό θα έχει ανυπολόγιστες γεωπολιτικές επιπτώσεις.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.ot.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γεωπολιτικός “σεισμός”: Στα Στενά του Ορμούζ αναδύεται η “νέα θαλάσσια τάξη”…

To μέλλον της παγκόσμιας θαλάσσιας τάξης: Η αντιπαράθεση για τα Στενά του Ορμούζ αφορά ποιος θα καθορίζει τους όρους πρόσβασης και ποιος θα ...

Διαβάστε την συνέχεια

Eμπορικός πόλεμος Ρωσίας – Τουρκίας… H “τουρκική Κριμαία”.

<div><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcShSJkXRIqQW3kjefIY7phMQ9NSZ6I39Ihn_gDYAUogUFbSC_B3SoaDZzs&s=10" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="447" data-original-width="686" height="130" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcShSJkXRIqQW3kjefIY7phMQ9NSZ6I39Ihn_gDYAUogUFbSC_B3SoaDZzs&s=10" width="774" /></a></div><div><br /></div>Μετά την επίσκεψη του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, στην Ουκρανία και τις δηλώσεις που έκανε ότι η Κριμαία ανήκει στον «τουρκικό κόσμο», η Ρωσία αποφάσισε να περιορίσει την εισαγωγή φρούτων από την Τουρκία.<br /><br />Σύμφωνα με την Moskovskiy komsomolets, η Μόσχα αποφάσισε να περιορίσει την εισαγωγή προϊόντων με πυρηνόκαρπα από πέντε Τούρκους εξαγωγείς από τις 18 Ιουλίου 2026. «Από τις 18 Ιουλίου 2026, η Rosselkhoznadzor θα εισαγάγει προσωρινούς περιορισμούς στην εισαγωγή προϊόντων με πυρηνόκαρπα από πέντε Τούρκους εξαγωγείς στη Ρωσία», αναφέρει η δήλωση.<br /><br />Η απόφαση ελήφθη σε σχέση με τη συστηματική ανίχνευση οργανισμών που υπόκεινται σε καραντίνα για τις χώρες μέλη της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης σε προϊόντα με πυρηνόκαρπα που εισάγονται στη Ρωσία από την Τουρκία, ανέφερε η Rosselkhoznadzor.<br /><br />Διευκρινίζεται ότι οι προσωρινοί περιορισμοί εισήχθησαν βάσει του Άρθρου VII της Διεθνούς Σύμβασης για την Προστασία των Φυτών και του Ομοσπονδιακού Νόμου αριθ. 206-FZ της 21ης ​​Ιουλίου 2014, «Περί Καραντίνας Φυτών».<br /><br />Ωστόσο, η απόφαση δεν διαφεύγει της προσοχής, των εξελίξεων της επίσκεψης του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, ο οποίος τιμήθηκε από τον πρόεδρο της Ουκρανίας με κρατικό μετάλλιο και της συνάντησης που είχε ο Χακάν Φιντάν με τον ηγέτη των Τουρκοτατάρων της Κριμαίας στο Κίεβο.<div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div><br /><br />

Eμπορικός πόλεμος Ρωσίας – Τουρκίας… H “τουρκική Κριμαία”.

Μετά την επίσκεψη του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, στην Ουκρανία και τις δηλώσεις που έκανε ότι η Κριμαία ανήκει στον «τουρκικ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ιράν: «Σιωπηλό πραξικόπημα» καταγγέλλουν οι σκληροπυρηνικοί. Πού είναι ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ.

<img height="108" src="https://pelop.gr/wp-content/uploads/2026/07/2026-06-04-18-04-15-678382-800x432.webp" width="774" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η απουσία του νέου ανώτατου ηγέτη από τη δημόσια σκηνή και η ενίσχυση της πολιτικής ηγεσίας τροφοδοτούν μια σκληρή σύγκρουση στο εσωτερικό του καθεστώτος.</span></h3>Μια βαθιά εσωτερική σύγκρουση βρίσκεται σε εξέλιξη στην κορυφή του ιρανικού καθεστώτος, την ώρα που η κατάρρευση της εύθραυστης εκεχειρίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες επαναφέρει τη χώρα σε πολεμική τροχιά.<br /><br />Υπερσυντηρητικοί βουλευτές και στελέχη κατηγορούν πλέον την πολιτική ηγεσία ότι επιχειρεί ένα «σιωπηλό πραξικόπημα», παρακάμπτοντας τον νέο ανώτατο ηγέτη Μοτζτάμπα Χαμενεΐ και τις αρχές της Ισλαμικής Επανάστασης.<br /><br />Οι καταγγελίες αποτελούν μέρος της εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης και δεν συνοδεύονται από αποδείξεις ότι βρίσκεται πράγματι σε εξέλιξη απόπειρα ανατροπής.<br /><br />Η κηδεία αποκάλυψε το ρήγμα<br /><br />Η ένταση έγινε ορατή κατά την πολυήμερη κηδεία του Αλί Χαμενεΐ, ο οποίος σκοτώθηκε στα τέλη Φεβρουαρίου από αμερικανοϊσραηλινά πλήγματα.<br /><br />Καθώς ο πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν συνόδευε το φέρετρο, ομάδες παρευρισκομένων φώναξαν συνθήματα όπως «Θάνατος στους συμβιβασμένους», στρέφοντας την οργή τους κατά της πολιτικής που οδήγησε στη συμφωνία με την Ουάσινγκτον.<br /><br />Στο στόχαστρο βρέθηκε και ο υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί. Σύμφωνα με δημοσιεύματα και οπτικό υλικό από την τελετή, αποδοκιμάστηκε έντονα, ενώ τουλάχιστον μία πέτρα εκτοξεύτηκε προς το μέρος του, αναγκάζοντάς τον να απομακρυνθεί.<br /><br />Η τελετή, η οποία προοριζόταν να προβάλει εθνική ενότητα, ανέδειξε τελικά την έντονη αντιπαράθεση ανάμεσα στους υπερσυντηρητικούς και στα στελέχη που υποστήριξαν τις διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ.<div><br />Η δημόσια απουσία του νέου ηγέτη<br /><br />Ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ δεν έχει πραγματοποιήσει δημόσια εμφάνιση από τότε που ανέλαβε την ανώτατη ηγεσία. Δεν εμφανίστηκε ούτε στην κηδεία του πατέρα του, παρότι μηνύματα και δηλώσεις αποδίδονται στο όνομά του.<br /><br />Η ιρανική πλευρά έχει αναφέρει ότι τραυματίστηκε στις επιθέσεις του Φεβρουαρίου, χωρίς να δώσει πλήρη εικόνα για την κατάσταση της υγείας του. Η απουσία του αποδίδεται επίσης σε αυξημένα μέτρα προστασίας, λόγω του κινδύνου νέας απόπειρας δολοφονίας.<br /><br />Δεν υπάρχουν ανεξάρτητα επιβεβαιωμένα στοιχεία ότι ο νέος ανώτατος ηγέτης αδυνατεί να ασκήσει τα καθήκοντά του. Η παρατεταμένη αποχή του από τη δημόσια σκηνή, ωστόσο, τροφοδοτεί φήμες και εντείνει τη διαμάχη για το ποιος λαμβάνει τις κρίσιμες αποφάσεις.<br />Οι τρεις άνδρες που διαχειρίζονται την εξουσία<br /><br />Με τον Μοτζτάμπα Χαμενεΐ εκτός δημόσιας εικόνας, τρία πρόσωπα έχουν αναδειχθεί σε βασικούς διαχειριστές της ιρανικής πολιτικής:Ο πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν<br />Ο πρόεδρος της Βουλής Μοχαμάντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ</div><div><br />Ο υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί<br /><br />Ο Γκαλιμπάφ, πρώην διοικητής των Φρουρών της Επανάστασης, διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο στις επαφές με τις ΗΠΑ και απέκτησε αυξημένη επιρροή κατά τη διάρκεια του πολέμου.<br /><br />Ο αναλυτής Άρας Αζίζι εκτίμησε, μιλώντας στο CNN, ότι οι υπερσυντηρητικοί στρέφονται εναντίον του Γκαλιμπάφ και του Πεζεσκιάν επειδή θεωρούν ότι έχουν αναλάβει στην πράξη τη διαχείριση της χώρας χωρίς να λογοδοτούν στον νέο ηγέτη.</div><div><br />«Έρχεται πραξικόπημα;»<br /><br />Κεντρικό πρόσωπο της εκστρατείας εναντίον της συμφωνίας με την Ουάσινγκτον είναι ο υπερσυντηρητικός βουλευτής Μαχμούντ Ναμπαβιάν.<br /><br />«Προειδοποίηση προς τον λαό του Ιράν: Έρχεται πραξικόπημα;», έγραψε στην πλατφόρμα X, υποστηρίζοντας ότι οι διαπραγματευτές παραβίασαν τις «κόκκινες γραμμές» που είχε θέσει ο ανώτατος ηγέτης.<br /><br />Ο Ναμπαβιάν είχε προηγουμένως δημοσιοποιήσει το περιεχόμενο επιστολών που απέδωσε στον Μοτζτάμπα Χαμενεΐ. Η διαπραγματευτική ομάδα απέρριψε τους ισχυρισμούς του ως παρωχημένους και διαστρεβλωμένους, ενώ η κρατική τηλεόραση έκανε λόγο για πιθανή νομική παραβίαση.<br />Η σύγκρουση με το Μέτωπο Αντοχής<br /><br />Οι απόψεις του Ναμπαβιάν εκφράζουν το υπερσυντηρητικό Μέτωπο Αντοχής, γνωστό ως Παϊνταρί. Τα στελέχη του παρουσιάζονται ως θεματοφύλακες των αρχών της Ισλαμικής Επανάστασης και απορρίπτουν κάθε συμβιβασμό με την Ουάσινγκτον.<br /><br />Ο βουλευτής Καμράν Γκαζανφαρί κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι επιχειρεί να ενισχύσει το Ανώτατο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας σε βάρος του ανώτατου ηγέτη και του Κοινοβουλίου.<br /><br />Η απομάκρυνση του Ναμπαβιάν και ενός ακόμη επικριτή της συμφωνίας από την κοινοβουλευτική Επιτροπή Εθνικής Ασφάλειας ερμηνεύθηκε ως προσπάθεια περιορισμού της επιρροής των ακραίων φωνών.</div><div><br />Πρόταση για αιχμαλωσία Αμερικανών στρατιωτών<br /><br />Το κλίμα επιβαρύνθηκε περαιτέρω από τη δημόσια τοποθέτηση του πρώην υπουργού Εξωτερικών Μανουτσέρ Μοτακί.<br /><br />Ο Ιρανός βουλευτής πρότεινε την πραγματοποίηση χερσαίας επίθεσης σε αμερικανική βάση και την αιχμαλωσία περίπου 100 στρατιωτών, οι οποίοι θα μεταφέρονταν στο Ιράν. Η δήλωση αποτελεί προσωπική πολιτική πρόταση και όχι ανακοινωμένη απόφαση της ιρανικής κυβέρνησης.<br /><br />Η επανέναρξη των αμερικανικών πληγμάτων και οι νέες επιχειρήσεις των Φρουρών της Επανάστασης στα Στενά του Ορμούζ ενισχύουν τη θέση όσων ζητούν οριστική εγκατάλειψη των διαπραγματεύσεων και συνέχιση του πολέμου.</div><div><br /></div><div><a href="https://pelop.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ιράν: «Σιωπηλό πραξικόπημα» καταγγέλλουν οι σκληροπυρηνικοί. Πού είναι ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ.

Η απουσία του νέου ανώτατου ηγέτη από τη δημόσια σκηνή και η ενίσχυση της πολιτικής ηγεσίας τροφοδοτούν μια σκληρή σύγκρουση στο εσωτερικό τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Σάι Γκαλ: Η Τουρκία δεν θα πάρει F-35 ακόμα και αν ξεφορτωθεί τους S-400.

<img height="112" src="https://geopolitico.gr/wp-content/uploads/2019/07/8b988f83-f-35low-777x437.jpg" width="771" /><br /><br />Κατά την εκτίμηση του Ισραηλινού αναλυτή, το πρόβλημα δεν περιορίζεται πλέον στη φυσική παρουσία του ρωσικού συστήματος στην Τουρκία, αλλά αφορά τη βαθιά κρίση εμπιστοσύνης ανάμεσα στην Άγκυρα και τους δυτικούς συμμάχους της.<div><br />Η απομάκρυνση των ρωσικών S-400 από την Τουρκία, μέσω πιθανής πώλησής τους στο Κατάρ ή στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, δεν θεωρείται αρκετή για να ανοίξει εκ νέου ο δρόμος της Άγκυρας προς τα μαχητικά F-35.<br /><br />Αυτό υποστηρίζει ο Ισραηλινός αναλυτής και πρώην αντιπρόεδρος Εξωτερικών Σχέσεων της Israel Aerospace Industries, Σάι Γκαλ, μιλώντας στους <a href="https://www.eurasiantimes.com/turkey-unlikely-to-get-f-35-fighter-jets/">EurAsian Times</a>. Κατά την εκτίμησή του, το πρόβλημα δεν περιορίζεται πλέον στη φυσική παρουσία του ρωσικού συστήματος στην Τουρκία, αλλά αφορά τη βαθιά κρίση εμπιστοσύνης ανάμεσα στην Άγκυρα και τους δυτικούς συμμάχους της.</div><div><br />Το σχέδιο απομάκρυνσης των S-400<br /><br />Η Τουρκία φέρεται να εξετάζει ενεργά την πώληση των S-400 σε τρίτη χώρα, με το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα να εμφανίζονται ως πιθανοί αγοραστές. Στόχος της Άγκυρας είναι να αρθεί το βασικό εμπόδιο που οδήγησε στην αποπομπή της από το πρόγραμμα των F-35 και στην επιβολή κυρώσεων βάσει του αμερικανικού νόμου CAATSA.<br /><br />Το τουρκικό υπουργείο Άμυνας επιβεβαίωσε ότι βρίσκεται σε εξέλιξη «πολυμερής εργασία» για το συγκεκριμένο ζήτημα, επισημαίνοντας ότι θα υπάρξει ενημέρωση όταν πραγματοποιηθούν συγκεκριμένα βήματα.<br /><br />Η Τουρκία υπήρξε ιδρυτικό μέλος του προγράμματος των F-35 και είχε πραγματοποιήσει σημαντικές επενδύσεις στην ανάπτυξη και την παραγωγή του μαχητικού. Ωστόσο, η αγορά των S-400 από τη Ρωσία οδήγησε την Ουάσινγκτον στην απόφαση να την αποκλείσει.<br /><br />Το βασικό επιχείρημα των ΗΠΑ ήταν ότι η ταυτόχρονη παρουσία των S-400 και των F-35 στο ίδιο επιχειρησιακό περιβάλλον θα μπορούσε να επιτρέψει στη Ρωσία να συγκεντρώσει κρίσιμα δεδομένα για τα χαρακτηριστικά χαμηλής παρατηρησιμότητας του αμερικανικού μαχητικού.<br /><br />Παρά την αγορά τους, οι S-400 δεν εντάχθηκαν πλήρως στο τουρκικό δίκτυο αεράμυνας. Η Άγκυρα εξέτασε όλα αυτά τα χρόνια διάφορα σενάρια, από τη διατήρησή τους σε ανενεργή κατάσταση μέχρι την αποθήκευσή τους σε αμερικανική βάση, την επιστροφή τους στη Ρωσία ή την πώλησή τους σε τρίτη χώρα.</div><div><br />Η αισιοδοξία του Ερντογάν και οι υποσχέσεις Τραμπ<br /><br />Το κλίμα στην Άγκυρα άλλαξε μετά τις δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ κατά την άφιξή του στην τουρκική πρωτεύουσα για τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, στις 7 Ιουλίου.<br /><br />Ο Αμερικανός πρόεδρος άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο άρσης των κυρώσεων, χαρακτηρίζοντας την Τουρκία φιλική χώρα και υποστηρίζοντας ότι η πιθανή πώληση των F-35 αποτελεί ζήτημα που θα εξεταστεί.<br /><br />Στη συνέχεια, δημοσίευμα του Bloomberg ανέφερε ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να παραδώσουν αρχικά έξι F-35 στην Τουρκία, ανάλογα με τον χρόνο και τις προϋποθέσεις άρσης των κυρώσεων. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εξέφρασε επίσης την πεποίθηση ότι η Ουάσινγκτον θα στηρίξει την επιστροφή της χώρας του στο πρόγραμμα.<br /><br />Ωστόσο, η διαδικασία δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τις διαθέσεις του Λευκού Οίκου. Ο Αμερικανός πρόεδρος θα πρέπει να ενημερώσει επίσημα το Κογκρέσο ότι οι S-400 δεν είναι επιχειρησιακοί, ότι δεν ανήκουν πλέον στην Τουρκία και ότι η Άγκυρα δεσμεύεται να μην προχωρήσει ξανά σε αντίστοιχη στρατιωτική συνεργασία με τη Ρωσία.<br /><br />Εάν το Κογκρέσο δεν πειστεί ότι έχουν εκπληρωθεί οι νομικές και επιχειρησιακές προϋποθέσεις, η διαδικασία μπορεί να μπλοκαριστεί.</div><div><br />«Η μεταφορά δεν σβήνει την έκθεση»<br /><br />Ο Σάι Γκαλ εμφανίζεται κατηγορηματικός ότι μία πιθανή μεταφορά των S-400 στο Κατάρ δεν θα αποκαταστήσει αυτομάτως την Τουρκία στο πρόγραμμα των F-35.<br /><br />Όπως υποστήριξε, η Ουάσινγκτον έχει ήδη δημιουργήσει δικλίδες ασφαλείας ώστε να αποτρέψει μία προσχηματική απομάκρυνση του ρωσικού συστήματος. Η μεταφορά των S-400 σε άλλη χώρα δεν διαγράφει, σύμφωνα με τον ίδιο, ούτε την προηγούμενη έκθεση της Τουρκίας στη ρωσική τεχνολογία ούτε το ιστορικό των επιλογών της.<br /><br />Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η παρουσία Ρώσων ειδικών στην Τουρκία κατά τη διαδικασία εγκατάστασης του συστήματος. Αμερικανοί αξιωματούχοι θεωρούν ότι ο κίνδυνος διαρροής ευαίσθητων δεδομένων μπορεί να είναι μόνιμος. Ακόμη και αν απομακρυνθούν όλες οι συστοιχίες, δεν μπορεί να διαπιστωθεί με βεβαιότητα ποια στοιχεία ενδεχομένως συγκεντρώθηκαν ή μεταφέρθηκαν στη Ρωσία.<br /><br />Παράλληλα, η Άγκυρα εξακολουθεί να διατηρεί στενότερες σχέσεις με τη Μόσχα σε σύγκριση με τα περισσότερα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ. Το ρωσικό φυσικό αέριο φτάνει στην Ευρώπη μέσω του TurkStream, ενώ η ρωσική κρατική εταιρεία Rosatom κατασκευάζει και θα λειτουργήσει τον πρώτο πυρηνικό σταθμό της Τουρκίας στο Άκουγιου.</div><div><br />Το Κατάρ και η βάση Αλ Ουντέιντ<br /><br />Η πιθανή πώληση των S-400 στο Κατάρ δημιουργεί επιπλέον προβληματισμό. Η Ντόχα αποτελεί τον στενότερο στρατιωτικό σύμμαχο της Άγκυρας στον Κόλπο, αλλά ταυτόχρονα φιλοξενεί την αεροπορική βάση Αλ Ουντέιντ, μία από τις σημαντικότερες στρατιωτικές εγκαταστάσεις των ΗΠΑ στην περιοχή.<br /><br />Κατά τον Γκαλ, η μεταφορά ενός ρωσικού συστήματος αεράμυνας στο Κατάρ δεν θα εξουδετέρωνε τον κίνδυνο, αλλά θα τον μετέφερε στο εσωτερικό ενός ακόμη στενού αμυντικού εταίρου των ΗΠΑ.<br /><br />«Πρόκειται για στρατηγικό ξέπλυμα και όχι για πραγματική απομάκρυνση», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Ισραηλινός αναλυτής.</div><div><br />Το Κογκρέσο, το Πεντάγωνο και η χρονοβόρα διαδικασία<br /><br />Ο Γκαλ υπενθύμισε ότι ο Αμερικανός πρόεδρος δεν μπορεί να εγκρίνει μόνος του την πώληση των F-35. Απαιτείται η συμμετοχή του Κογκρέσου, του Πενταγώνου, των υπηρεσιών πληροφοριών και των μηχανισμών ελέγχου των αμυντικών εξαγωγών.<br /><br />Ακόμη και αν ληφθεί πολιτική απόφαση υπέρ της Τουρκίας, θα ακολουθήσουν διαπραγματεύσεις, συμβάσεις, κατανομή θέσεων στην παραγωγή, τεχνικές προσαρμογές, εκπαίδευση πιλότων και προσωπικού, δημιουργία υποδομών και πιστοποίηση ασφαλείας.<br /><br />Ο Ισραηλινός αναλυτής εκτίμησε ότι η διαδικασία θα διαρκέσει τόσο πολύ, ώστε η θητεία Τραμπ θα ολοκληρωθεί πριν παραλάβει η Τουρκία έστω και ένα F-35.<br /><br />Παράλληλα, οποιαδήποτε πώληση των S-400 σε τρίτη χώρα θα χρειαστεί και τη συγκατάθεση της Μόσχας. Σύμφωνα με τον Γκαλ, η Ρωσία θα αποδεχόταν μία τέτοια μεταφορά μόνο εφόσον διατηρούσε κάποιο είδος επιρροής, πρόσβασης ή οικονομικού ανταλλάγματος.</div><div><br />Οι αντιδράσεις Ισραήλ και Ελλάδας<br /><br />Ισραήλ και Ελλάδα έχουν εκφράσει ανοικτά τις ανησυχίες τους για μία πιθανή επιστροφή της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35.<br /><br />Ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου δήλωσε ότι ζήτησε από τον Τραμπ να μην εγκρίνει την πώληση, υποστηρίζοντας ότι η απόκτηση του μαχητικού από την Τουρκία θα ανέτρεπε την ισορροπία ισχύος στη Μέση Ανατολή και θα επηρέαζε το ποιοτικό στρατιωτικό πλεονέκτημα του Ισραήλ.<br /><br />Ανάλογη ανησυχία εξέφρασε και ο Νίκος Δένδιας, ξεκαθαρίζοντας ότι η Ελλάδα δεν θα υποδεχόταν θετικά ούτε την απόκτηση F-35 από την Τουρκία ούτε την προμήθεια κινητήρων για τα τουρκικά μαχητικά νέας γενιάς.<br /><br />Σύμφωνα πάντως με τον Γκαλ, η Τουρκία δεν μπορεί να καλύψει άμεσα την απόσταση από την Ελλάδα και το Ισραήλ. Τα πρώτα ελληνικά F-35 προγραμματίζεται να παραδοθούν το 2028, ενώ την ίδια χρονιά αναμένεται να αρχίσει η παράδοση 25 επιπλέον F-35I για την τρίτη ισραηλινή μοίρα.<br /><br />Η αντίθεση Αθήνας και Τελ Αβίβ, σε συνδυασμό με τις επιφυλάξεις σημαντικού αριθμού Αμερικανών βουλευτών, δημιουργεί ένα εξαιρετικά δύσκολο πολιτικό περιβάλλον για την επανένταξη της Τουρκίας.<br /><br />Το συμπέρασμα του Ισραηλινού αναλυτή ήταν σαφές: «Οι S-400 μπορεί να φύγουν από την Τουρκία. Το στρατηγικό πρόβλημα, όμως, θα παραμείνει».</div><div><br /></div><div><a href="https://geopolitico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Σάι Γκαλ: Η Τουρκία δεν θα πάρει F-35 ακόμα και αν ξεφορτωθεί τους S-400.

Κατά την εκτίμηση του Ισραηλινού αναλυτή, το πρόβλημα δεν περιορίζεται πλέον στη φυσική παρουσία του ρωσικού συστήματος στην Τουρκία, αλλά α...

Διαβάστε την συνέχεια

Το σχέδιο της Τουρκίας για στρατιωτική παρουσία στον Λίβανο προκαλεί γεωπολιτικό σεισμό. Ερντογάν εναντίον Ισραήλ.Το νέο μέτωπο που ανοίγει

<img height="113" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/07/Black-and-Red-Modern-Interview-Podcast-Youtube-Thumbnail-71-2-1068x601-1.png" width="767" /><br /><br />Η προσπάθεια της Τουρκίας να ενισχύσει την επιρροή της στον Λίβανο αντανακλά τη φιλοδοξία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να αναδείξει την Άγκυρα σε κυρίαρχη περιφερειακή δύναμη, εκμεταλλευόμενος το κενό ισχύος που έχει δημιουργηθεί στη Μέση Ανατολή και την αποδυνάμωση του λεγόμενου «άξονα αντίστασης» του Ιράν.<br /><br />Ωστόσο, αυτή η στρατηγική συναντά ισχυρές αντιδράσεις στο εσωτερικό του Λιβάνου, ενώ ταυτόχρονα συγκρούεται με τα συμφέροντα του Ισραήλ, των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σαουδικής Αραβίας.<br />Η εσωτερική αντίσταση στον Λίβανο απέναντι στην τουρκική επιρροή<br /><br />Μετά τις πρόσφατες γεωπολιτικές ανακατατάξεις στην περιοχή —και ιδιαίτερα μετά την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία, όπου η Τουρκία ενίσχυσε σημαντικά την επιρροή της— ο Ερντογάν θεωρεί ότι έχει δημιουργηθεί μια μοναδική ευκαιρία για να αποκτήσει ισχυρό αποτύπωμα και στη Βηρυτό.<br /><br />Στο πλαίσιο αυτό, φιλοξένησε πρόσφατα στην Άγκυρα τον πρωθυπουργό του Λιβάνου, Ναουάφ Σαλάμ, υποσχόμενος εκτεταμένη οικονομική και πολιτική υποστήριξη.<br /><br />Ωστόσο, στο εσωτερικό του Λιβάνου καταγράφεται έντονη αλλά διακριτική αντίσταση απέναντι στις τουρκικές φιλοδοξίες, ακόμη και από κύκλους της σουνιτικής κοινότητας, η οποία θεωρητικά θα μπορούσε να αποτελέσει φυσικό σύμμαχο της Άγκυρας.<br /><br />Οι βασικοί λόγοι είναι:Η ιστορική μνήμη από την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία εξακολουθεί να προκαλεί αρνητικούς συνειρμούς σε σημαντικό μέρος του πολιτικού κόσμου του Λιβάνου.<br />Η ιδεολογική αντίθεση απέναντι στη νεοοθωμανική και ισλαμιστική πολιτική που αποδίδεται στον Ερντογάν.<br />Η παραδοσιακή προσήλωση της σουνιτικής κοινότητας στη Σαουδική Αραβία, η οποία επί δεκαετίες αποτελεί τον βασικό οικονομικό και πολιτικό προστάτη της.<br />Η στρατηγική της Άγκυρας: Έλεγχος της νέας περιφερειακής τάξης<br /><br />Η Τουρκία εφαρμόζει μια πολυδιάστατη στρατηγική, αξιοποιώντας:<div>ανθρωπιστική βοήθεια,<br />ενεργειακή συνεργασία,<br />στρατιωτικές πρωτοβουλίες,<br />και διπλωματικές επαφές.<br /><br />Στόχος της είναι να επιτύχει πολλαπλά γεωπολιτικά οφέλη.<br />Να περιορίσει την ισραηλινή επιρροή<br /><br />Η Άγκυρα επιδιώκει να αποτρέψει την πλήρη ένταξη του Λιβάνου σε μια νέα περιφερειακή αρχιτεκτονική που, σύμφωνα με την ανάλυση, διαμορφώνεται γύρω από:το Ισραήλ,<br />την Ελλάδα, και την Κύπρο στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Η Τουρκία θεωρεί ότι μια τέτοια εξέλιξη θα αποδυνάμωνε τη δική της στρατηγική και οικονομική θέση.<br />Να καλύψει το κενό που αφήνει το Ιράν<br /><br />Παράλληλα, η Άγκυρα επιχειρεί να εκμεταλλευθεί την εξασθένηση της επιρροής του Ιράν και της Χεζμπολάχ, φιλοδοξώντας να αναδειχθεί στον νέο διαμορφωτή της περιφερειακής τάξης στη Μέση Ανατολή.</div><div><br />Να αποκτήσει επίσημη στρατιωτική παρουσία<br /><br />Σύμφωνα με την ανάλυση, η Τουρκία έχει προτείνει ακόμη και τη συμμετοχή της σε πολυεθνική δύναμη που θα αναπτυχθεί στον νότιο Λίβανο, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, με τις τουρκικές δυνάμεις να αποτελούν τον βασικό επιχειρησιακό κορμό της αποστολής.</div><div><br />Η αντίδραση του Ισραήλ<br /><br />Το Ισραήλ αντιμετωπίζει τις κινήσεις της Τουρκίας τόσο στη Συρία όσο και στον Λίβανο ως μια επικίνδυνη προσπάθεια δημιουργίας ενός στρατηγικού “κλοιού” γύρω από τα βόρεια σύνορά του.<br /><br />Για τον λόγο αυτό, το Τελ Αβίβ δρα τόσο:διπλωματικά,<br />όσο και στρατιωτικά, προκειμένου να περιορίσει την τουρκική επιρροή.</div><div><br />Η σκληρή ρητορική του Ερντογάν<br /><br />Ο Τούρκος πρόεδρος απαντά με ιδιαίτερα επιθετική γλώσσα στις ισραηλινές επιχειρήσεις στη Συρία και στον Λίβανο.<br /><br />Χαρακτηριστικά δηλώνει ότι:<br /><br />«Η ασφάλεια της Τουρκίας αρχίζει από τη Βηρυτό και τη Δαμασκό», υποστηρίζοντας ότι οι ισραηλινές επιχειρήσεις συνιστούν άμεση απειλή για τα τουρκικά συμφέροντα.</div><div><br />Πίεση προς τη Δύση<br /><br />Παράλληλα, η Άγκυρα προσπαθεί να αξιοποιήσει τη διπλωματική της επιρροή, ασκώντας πιέσεις:στις Ηνωμένες Πολιτείες,<br />και στη διεθνή κοινότητα, ζητώντας τον περιορισμό των ισραηλινών επιχειρήσεων και προειδοποιώντας για υποτιθέμενα «ισραηλινά σχέδια» στην Ανατολική Μεσόγειο.</div><div><br />Η στάση των Ηνωμένων Πολιτειών<br /><br />Η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ εμφανίζεται, σύμφωνα με την ανάλυση, να τηρεί μια πολύπλοκη και ισορροπημένη στάση.<br />Η Τουρκία παραμένει σημαντικός σύμμαχος<br />Ο Αμερικανός πρόεδρος αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στις προσωπικές του σχέσεις με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.<br /><br />Η Ουάσινγκτον εξακολουθεί να θεωρεί ότι η Τουρκία:είναι κρίσιμο μέλος του ΝΑΤΟ,<br />μπορεί να συμβάλει στον περιορισμό της ιρανικής επιρροής,<br />και να αναλάβει μεγαλύτερο μερίδιο των στρατιωτικών βαρών στη Μέση Ανατολή.</div><div><br />Το ισραηλινό εμπόδιο<br /><br />Παράλληλα όμως, σύμφωνα με το κείμενο, οι αμερικανικές προσπάθειες να ασκηθούν πιέσεις προς το Ισραήλ συνάντησαν δυσκολίες.<br /><br />Σε ιδιωτικές συνομιλίες, ο Τραμπ φέρεται να παραδέχθηκε ότι δεν μπορεί εύκολα να επηρεάσει τις στρατηγικές αποφάσεις της ισραηλινής ηγεσίας.</div><div><br />Η προσεκτική στάση της Σαουδικής Αραβίας<br /><br />Η Σαουδική Αραβία, που παραδοσιακά αποτελεί τον βασικό οικονομικό και πολιτικό προστάτη της σουνιτικής κοινότητας στον Λίβανο, επιλέγει μια ιδιαίτερα προσεκτική στρατηγική.<br /><br />Το Ριάντ επιδιώκει:να διατηρήσει την επιρροή του στη Βηρυτό,<br />χωρίς να οδηγηθεί σε ανοικτή σύγκρουση με την Τουρκία.<br /><br />Παράλληλα:συμμετέχει σε πολυμερείς διαβουλεύσεις μαζί με την Αίγυπτο, το Κατάρ και την Τουρκία για το μέλλον του Λιβάνου,<br />αλλά ταυτόχρονα επιδιώκει να προστατεύσει τα συμφέροντα των μετριοπαθών αραβικών κρατών απέναντι στις νεοοθωμανικές φιλοδοξίες της Άγκυρας.</div><div><br />Μια νέα γεωπολιτική σύγκρουση στη Μέση Ανατολή<br /><br />Η προσπάθεια της Τουρκίας να εδραιώσει την παρουσία της στον Λίβανο δεν αποτελεί απλώς μια διπλωματική πρωτοβουλία, αλλά μέρος ενός ευρύτερου γεωπολιτικού σχεδίου για την αναδιαμόρφωση των ισορροπιών στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Απέναντι στις φιλοδοξίες της Άγκυρας βρίσκονται διαφορετικά και συχνά αντικρουόμενα συμφέροντα, καθώς ο Λίβανος εξελίσσεται σε ακόμη ένα πεδίο ανταγωνισμού μεταξύ:</div><div>Τουρκίας,<br />Ισραήλ,<br />Ηνωμένων Πολιτειών,<br />Σαουδικής Αραβίας<br />και των υπόλοιπων περιφερειακών δυνάμεων.<br /><br />Η εξέλιξη αυτής της αντιπαράθεσης αναμένεται να επηρεάσει καθοριστικά τη νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας και ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το σχέδιο της Τουρκίας για στρατιωτική παρουσία στον Λίβανο προκαλεί γεωπολιτικό σεισμό. Ερντογάν εναντίον Ισραήλ.Το νέο μέτωπο που ανοίγει

Η προσπάθεια της Τουρκίας να ενισχύσει την επιρροή της στον Λίβανο αντανακλά τη φιλοδοξία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να αναδείξει την Άγκυρα ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ισραηλινοί για Τουρκία-Κατάρ: ”Είναι οι εκπρόσωποι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Το χρήμα, τα ΜΜΕ και η επιρροή στη Μ.Ανατολή”.

<img height="113" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/07/Black-and-Red-Modern-Interview-Podcast-Youtube-Thumbnail-68-6-1068x601.png" width="757" /><br /><br />Στη Μέση Ανατολή του 2026 δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια για αυταπάτες<br /><br />Η Μέση Ανατολή έχει εισέλθει σε μια νέα εποχή, όπου οι απειλές δεν προέρχονται μόνο από πυραύλους, drones και τρομοκρατικές οργανώσεις.<br /><br />Πλέον, τα κράτη ασκούν επιρροή μέσω:του χρήματος,<br />των μέσων ενημέρωσης,<br />της πολιτικής επιρροής,<br />της οικονομικής ισχύος,<br />και της σύνθετης διπλωματίας.<br /><br />Σύμφωνα με την ανάλυση, καμία δύο χώρες δεν εκφράζουν καλύτερα αυτή τη νέα πραγματικότητα από την Τουρκία και το Κατάρ, δύο στενούς συμμάχους που επί χρόνια συνδέονται με πολιτική στήριξη προς τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και με εχθρική στάση απέναντι στο Ισραήλ.<br />Η Τουρκία του Ερντογάν και η στήριξη στη Χαμάς<br /><br />Η Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σύμφωνα με το κείμενο, δεν θυμίζει πλέον το κοσμικό κράτος που ίδρυσε ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ.<br /><br />Αντίθετα, η Άγκυρα έχει εξελιχθεί σε:κέντρο πολιτικής στήριξης της Χαμάς,<br />τόπο φιλοξενίας κορυφαίων στελεχών της οργάνωσης,<br />και χώρα που χρησιμοποιεί συστηματικά επιθετική ρητορική κατά του Ισραήλ.<br /><br />Παράλληλα όμως, η Τουρκία συνεχίζει να παρουσιάζεται ως στρατηγικός σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών, αξιοποιώντας:τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ,<br />τη στρατηγική σημασία της αεροπορικής βάσης του Ιντσιρλίκ, όπου σταθμεύουν αμερικανικές δυνάμεις.<br />Το Κατάρ και το «διπλό παιχνίδι» στη Μέση Ανατολή<br /><br />Ανάλογη εικόνα παρουσιάζει, σύμφωνα με την ανάλυση, και το Κατάρ.<br /><br />Από τη μία πλευρά:φιλοξενεί την αμερικανική βάση Αλ Ουντέιντ, τη μεγαλύτερη στρατιωτική εγκατάσταση των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή,<br />στηρίζει τις επιχειρήσεις της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ (CENTCOM) με χιλιάδες Αμερικανούς στρατιωτικούς.<br /><br />Από την άλλη όμως:φιλοξενούσε επί χρόνια την ηγεσία της Χαμάς στη Ντόχα,<br />επένδυσε τεράστια ποσά για να αποκτήσει πολιτική και επικοινωνιακή επιρροή,<br />παρουσιαζόταν ως διαμεσολαβητής, ενώ ταυτόχρονα κατηγορείται ότι χρηματοδοτούσε τρομοκρατικές οργανώσεις.<div><br />Το μεγάλο παράδοξο για τις Ηνωμένες Πολιτείες<br /><br />Η κατάσταση αυτή δημιουργεί ένα ιδιαίτερο γεωπολιτικό παράδοξο.<br /><br />Τουρκία και Κατάρ φιλοξενούν κρίσιμες στρατιωτικές εγκαταστάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ ταυτόχρονα διατηρούν σχέσεις με οργανώσεις που οι ΗΠΑ και το Ισραήλ θεωρούν απειλές για την ασφάλειά τους.<br /><br />Η Ουάσινγκτον φαίνεται να αντιμετωπίζει αυτή την πραγματικότητα ως μια υπολογισμένη πολιτική ισορροπιών, η οποία επιτρέπει στις δύο χώρες να ενισχύουν τη γεωπολιτική τους επιρροή.<br /><br />Υπενθυμίζεται πάντως ότι ο Ντόναλντ Τραμπ είχε στο παρελθόν κατηγορήσει δημόσια το Κατάρ για στήριξη τρομοκρατικών οργανώσεων.</div><div><br />Η πραγματική ισχύς του Κατάρ είναι οικονομική<br /><br />Η δύναμη του Κατάρ δεν βασίζεται μόνο στη γεωγραφική του θέση ή στη στρατιωτική του σημασία.<br /><br />Βασίζεται κυρίως στην τεράστια οικονομική ισχύ του.<br /><br />Το κρατικό επενδυτικό ταμείο του Κατάρ διαχειρίζεται:περιουσιακά στοιχεία που ξεπερνούν το μισό τρισεκατομμύριο δολάρια.<br /><br />Μέσω αυτών των κεφαλαίων έχει αποκτήσει σημαντική παρουσία:σε μεγάλες επιχειρήσεις,<br />σε τράπεζες,<br />στην αγορά ακινήτων,<br />σε πανεπιστήμια,<br />σε ερευνητικά ιδρύματα,<br />σε αθλητικούς οργανισμούς,<br />και στα διεθνή μέσα ενημέρωσης.<br /><br />Σύμφωνα με την ανάλυση, η οικονομική επιρροή μετατρέπεται σταδιακά και σε πολιτική αλλά και ιδεολογική επιρροή.</div><div><br />Al Jazeera: Το ισχυρότερο εργαλείο επιρροής<br /><br />Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο τηλεοπτικό δίκτυο Al Jazeera.<br /><br />Στη Δύση θεωρείται από πολλούς ως ένα διεθνές ειδησεογραφικό μέσο που μεταδίδει ένα σχετικά μετριοπαθές μήνυμα μέσω της αγγλόφωνης υπηρεσίας του.<br /><br />Ωστόσο, σύμφωνα με το άρθρο:<br /><br />η αραβόφωνη κάλυψη του Al Jazeera αποκαλύπτει μια εντελώς διαφορετική ιδεολογική κατεύθυνση, λειτουργώντας ως εργαλείο προώθησης:των θέσεων του Κατάρ,<br />και των αφηγημάτων ριζοσπαστικών ισλαμιστικών κινημάτων.<br /><br />Το κείμενο θέτει επίσης το ερώτημα:<br /><br />Πώς κατάφερναν επί σειρά ετών δημοσιογράφοι του Al Jazeera να βρίσκονται τόσο γρήγορα σε σημεία τρομοκρατικών επιθέσεων των Ταλιμπάν, της Χαμάς και της Χεζμπολάχ;<br />Η επιρροή του Κατάρ επεκτείνεται και στα πανεπιστήμια<br /><br />Η ανάλυση επισημαίνει ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εκφραστεί σοβαρές ανησυχίες σχετικά με:τις μεγάλες δωρεές του Κατάρ προς κορυφαία αμερικανικά πανεπιστήμια,<br />και την επιρροή τους στον δημόσιο διάλογο.<br /><br />Σύμφωνα με το άρθρο:σε πολλά πανεπιστήμια αυξήθηκαν οι έντονες αντιισραηλινές κινητοποιήσεις,<br />διακεκριμένοι ακαδημαϊκοί και προσωπικότητες προσκλήθηκαν ως επίτιμοι προσκεκλημένοι στη Ντόχα,<br />ενώ ακόμη και Εβραίοι ηγέτες εντυπωσιάστηκαν από την τιμητική μεταχείριση που τους επιφύλαξαν οι Καταριανοί.</div><div><br />Οι σχέσεις Τουρκίας και Κατάρ με το Ιράν<br /><br />Το άρθρο χαρακτηρίζει ιδιαίτερα προβληματική και τη στάση των δύο χωρών απέναντι στο Ιράν.<br /><br />Το καθεστώς της Τεχεράνης κατηγορείται εδώ και δεκαετίες για:βίαιη καταστολή,<br />εκτελέσεις χιλιάδων πολιτικών αντιπάλων,<br />στήριξη τρομοκρατικών οργανώσεων διεθνώς.<br /><br />Παρ’ όλα αυτά:το Κατάρ μοιράζεται με το Ιράν το μεγαλύτερο υποθαλάσσιο κοίτασμα φυσικού αερίου στον κόσμο και διατηρεί στενή συνεργασία,<br />η Τουρκία συνεχίζει τις διπλωματικές και οικονομικές σχέσεις με την Τεχεράνη ακόμη και σε περιόδους έντασης.</div><div><br />Οι σχέσεις Ερντογάν – Τραμπ στο επίκεντρο<br /><br />Η ανάλυση υποστηρίζει ότι η σχέση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με τον Ντόναλντ Τραμπ χρήζει ιδιαίτερης προσοχής.<br /><br />Η Άγκυρα γνωρίζει πολύ καλά:τη σημασία των σχέσεων με την Ουάσινγκτον,<br />την αξία της βάσης του Ιντσιρλίκ για τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις.<br /><br />Αντίστοιχα, το Κατάρ επένδυσε επί σειρά ετών στην ανάπτυξη σχέσεων με διαδοχικές αμερικανικές κυβερνήσεις.<br /><br />Το άρθρο αναφέρει ακόμη ότι δημοσιεύματα έχουν κάνει λόγο για:πολύτιμα δώρα,<br />και εντυπωσιακές χειρονομίες προς Αμερικανούς δημόσιους αξιωματούχους.<br /><br />Όπως σημειώνεται, οι υποθέσεις αυτές θα πρέπει να εξετάζονται με πλήρη διαφάνεια και σύμφωνα με τους αμερικανικούς νόμους και τα πρότυπα εθνικής ασφάλειας.<br />Ο νέος πόλεμος διεξάγεται και στη μάχη της κοινής γνώμης<br /><br />Το άρθρο καταλήγει ότι το Ισραήλ δεν μπορεί πλέον να περιορίζεται μόνο στην προστασία των φυσικών του συνόρων.<br /><br />Η πραγματική σύγκρουση διεξάγεται πλέον και:</div><div>στην ενημέρωση,<br />στην ακαδημαϊκή κοινότητα,<br />στη διπλωματία,<br />στην οικονομική επιρροή,<br />και στη διαμόρφωση της διεθνούς κοινής γνώμης.<br /><br />Κατά συνέπεια, το Ισραήλ καλείται να διαμορφώσει μια ολοκληρωμένη εθνική στρατηγική που θα συνδυάζει:τη δημόσια διπλωματία,<br />την έρευνα,<br />τις διεθνείς συνεργασίες,<br />και μια αδιάλλακτη στάση απέναντι στην τρομοκρατία και σε όσους τη χρηματοδοτούν.<br />Το βασικό συμπέρασμα<br /><br />Το άρθρο κλείνει με ένα σαφές μήνυμα:<br /><br />Η Δύση δεν θα πρέπει να αξιολογεί τις χώρες της Μέσης Ανατολής μόνο με βάση τις επενδύσεις, τον πλούτο ή τα οικονομικά τους μεγέθη.<br /><br />Το πραγματικό κριτήριο, σύμφωνα με τον συντάκτη, είναι:ποιες αξίες προωθούν,<br />ποιες δυνάμεις ενισχύουν,<br />και αν συμβάλλουν στη σταθερότητα της περιοχής ή, αντίθετα, την υπονομεύουν.<br /><br />Κάθε κράτος, χωρίς καμία εξαίρεση, θα πρέπει να κρίνεται με αυτό το μέτρο.</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ισραηλινοί για Τουρκία-Κατάρ: ”Είναι οι εκπρόσωποι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Το χρήμα, τα ΜΜΕ και η επιρροή στη Μ.Ανατολή”.

Στη Μέση Ανατολή του 2026 δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια για αυταπάτες Η Μέση Ανατολή έχει εισέλθει σε μια νέα εποχή, όπου οι απειλές δεν προέ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πώς το λιλιπούτειο Κατάρ έγινε παγκόσμιος παίκτης.

<img height="145" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/07/catar-doxa-mousoulmaniki-adeldotita-iran-xamas-SLpress-825x599.jpg" width="767" /><br /><br /><b>ΣΤΕΛΛΟΥ ΒΑΝΑ</b><br />Αν υπήρχε λήμμα σε λεξικό για την έκφραση να υπερβαίνει κανείς το μέγεθός του, θα μπορούσε κάλλιστα να συνοδεύεται από το μικροσκοπικό εμιράτο του Κατάρ και τον πρώην εμίρη του, σεΐχη Χαμάντ μπιν Χαλίφα αλ Θάνι, ο οποίος πέθανε την Κυριακή σε ηλικία 74 ετών.<br /><br />Ο Χαμάντ, που κυβέρνησε το Κατάρ από το 1995 έως την παραίτησή του το 2013, διαμόρφωσε τη σύγχρονη εικόνα ενός μικρού αλλά εξαιρετικά πλούσιου σε ενεργειακούς πόρους κράτους του Κόλπου με παγκόσμια επιρροή. Χωρίς τη ριψοκίνδυνη και συχνά αμφιλεγόμενη γεωπολιτική στρατηγική του, η Μέση Ανατολή και, ίσως ολόκληρος ο κόσμος, θα ήταν πολύ διαφορετικοί σήμερα.<br /><br />Ο Χαμάντ πίστευε ότι ο τεράστιος πλούτος από τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου του Κατάρ μπορούσε να αξιοποιηθεί όχι μόνο για την ευημερία των πολιτών, αλλά και ως εργαλείο διεθνούς ισχύος. Και αντιλήφθηκε ότι αυτό δεν απαιτούσε απλώς την αγορά πανάκριβων οπλικών συστημάτων. Θεώρησε ότι η χώρα μπορούσε να αποκτήσει δυσανάλογη επιρροή επενδύοντας στην ήπια ισχύ (soft power): Στα μέσα ενημέρωσης, στη διπλωματία, στον αθλητισμό, στον πολιτισμό και σε στοχευμένες φιλανθρωπικές δωρεές. Έτσι κατάφερε να μετατρέψει το Κατάρ, με πληθυσμό λίγο πάνω από 3 εκατομμύρια ανθρώπους, εκ των οποίων περίπου το 90% είναι αλλοδαποί εργαζόμενοι – σε έναν απρόσμενο παγκόσμιο παίκτη.<div><br />Το αναίμακτο πραξικόπημα<br /><br />Κατά τη διάρκεια αυτής της πορείας δεν δίστασε να αναλάβει εξαιρετικά ριψοκίνδυνες πρωτοβουλίες. Γεννημένος το 1952, ορίστηκε διάδοχος του θρόνου στα 25 του χρόνια. Ωστόσο κουράστηκε να περιμένει τη διαδοχή. Το 1995, ενώ ο πατέρας του βρισκόταν στο εξωτερικό, τον ανέτρεψε με αναίμακτο πραξικόπημα στο Παλάτι και έγινε απόλυτος ηγεμόνας του εμιράτου. «Δεν είμαι ευτυχής για όσα συνέβησαν, αλλά έπρεπε να γίνουν και έπρεπε να τα κάνω», είχε δηλώσει τότε σε τηλεοπτικό διάγγελμα.<br /><br />Λίγα χρόνια νωρίτερα, το Κατάρ είχε αρχίσει την υπεράκτια εκμετάλλευση του μεγαλύτερου κοιτάσματος φυσικού αερίου στον κόσμο, το οποίο μοιράζεται με το Ιράν. Ο Χαμάντ ήταν αποφασισμένος να αξιοποιήσει τα τεράστια έσοδα. Από τη μία πλευρά καθιέρωσε επιδοτήσεις και κοινωνικές παροχές που βελτίωσαν σημαντικά το βιοτικό επίπεδο των Καταριανών. Από την άλλη, έστρεψε το βλέμμα του πέρα από τα σύνορα της χώρας.</div><div><br />Η ίδρυση του Al Jazeera<br /><br />Το 1996 ίδρυσε το Al Jazeera, το τηλεοπτικό δίκτυο που χάρισε στη Ντόχα τεράστια επιρροή, αλλά εξόργισε πολλές γειτονικές χώρες.<br />Το Al Jazeera μπήκε γρήγορα σε εκατομμύρια σπίτια, προσφέροντας κάτι που τα κρατικά μέσα ενημέρωσης του αραβικού κόσμου απέφευγαν: Kριτική κάλυψη των καθεστώτων της περιοχής, συμπεριλαμβανομένων βασιλέων και δικτατόρων. Ωστόσο, η κάλυψη του ίδιου του Κατάρ παρέμενε ευνοϊκή, ενώ η γενικότερη γραμμή του δικτύου εξυπηρετούσε τις επιδιώξεις του Κατάρ και του ίδιου του Χαμάντ.<br /><br /></div><div>Την ίδια χρονιά ξεκίνησε και η κατασκευή της τεράστιας αμερικανικής αεροπορικής βάσης Al Udeid, η οποία εξελίχθηκε αργότερα στη μεγαλύτερη στρατιωτική βάση των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή και στην έδρα της Κεντρικής Διοίκησης (CENTCOM).</div><div><br />Σχέσεις με όλους<br /><br />Στην περιφερειακή πολιτική, ο Χαμάντ υιοθέτησε μια εξαιρετικά λεπτή ισορροπία: Διατήρησε σχέσεις με όλες σχεδόν τις πλευρές, ακόμη και στις πιο εκρηκτικές συγκρούσεις. Συμμάχησε στενά με τις ΗΠΑ, αλλά ταυτόχρονα καλλιέργησε στενούς δεσμούς τόσο με το Ιράν όσο και με το Ισραήλ, ανοίγοντας αμοιβαία εμπορικά γραφεία με το τελευταίο το 1996.<br /><br />Κατά την Αραβική Άνοιξη στις αρχές της δεκαετίας του 2010, συνέχισε να στηρίζει τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, ακόμη και όταν αυτή επιδίωκε να ανατρέψει μοναρχίες και αυταρχικά καθεστώτα της περιοχής. Παράλληλα υπήρξε σημαντικός χρηματοδότης της Χαμάς, η οποία αποτελεί παρακλάδι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Το 2012 έγινε ο πρώτος αρχηγός κράτους που επισκέφθηκε τη Γάζα, η οποία τότε βρισκόταν υπό τον de facto έλεγχο της Χαμάς, μετά τη βίαιη εκδίωξη της Φάταχ. Η Χαμάς έχει χαρακτηριστεί τρομοκρατική οργάνωση από τις ΗΠΑ από το 1997, καθώς και από πολλές άλλες χώρες.<br /><br />Η οικειοθελής αποχώρηση<br /><br />Το 2013, δεκαοκτώ χρόνια μετά την ανατροπή του πατέρα του, ο Χαμάντ προκάλεσε νέο σοκ στην περιοχή, ανακοινώνοντας ότι παραιτείται από τον θρόνο υπέρ του γιου του, Ταμίμ. Επέλεξε να μην επαναλάβει το λάθος του πατέρα του και να μην αφήσει τον διάδοχό του να περιμένει υπερβολικά.<br /><br />Λίγο πριν αποχωρήσει, επέτρεψε στους Ταλιμπάν να ανοίξουν πολιτικό γραφείο στη Ντόχα, παρότι εκείνη την εποχή πολεμούσαν τις ΗΠΑ. Είχε προβλέψει ότι αργά ή γρήγορα θα ξεκινούσαν διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο πλευρών και ήθελε η Ντόχα να αποτελέσει το επίκεντρό τους.</div><div><br />Η κρίση του 2017<br /><br />Ο Ταμίμ συνέχισε την πολιτική του πατέρα του. Το 2014, καθώς τα ισλαμιστικά κόμματα έχαναν έδαφος μετά την υποχώρηση της Αραβικής Άνοιξης, το Κατάρ συνέχισε να στηρίζει τη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Η επιλογή αυτή οδήγησε στη μεγαλύτερη κρίση της σύγχρονης ιστορίας του Κατάρ.<br /><br />Τα υπόλοιπα μέλη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου απαίτησαν από τη Ντόχα να εγκαταλείψει την υποστήριξη προς τη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Όταν αρνήθηκε, η Σαουδική Αραβία, μαζί με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Αίγυπτο και το Μπαχρέιν, επέβαλαν το 2017 αποκλεισμό στο Κατάρ και διέκοψαν τις διπλωματικές σχέσεις.<br /><br />Ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ τάχθηκε αρχικά στο πλευρό του Ριάντ, ενώ ο πρίγκιπας διάδοχος Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν απαίτησε από τη Ντόχα να αλλάξει πορεία. Το Κατάρ όμως δεν υποχώρησε. Με τη στήριξη συμμάχων, όπως η Τουρκία, άντεξε τον αποκλεισμό διάρκειας 43 μηνών.<br /><br />Καθ’ όλη τη διάρκεια της ανόδου του, το Κατάρ δέχθηκε έντονη κριτική τόσο από τη Δύση όσο και από τον αραβικό κόσμο για τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τις κατηγορίες περί υποστήριξης τρομοκρατικών οργανώσεων. Παρ’ όλα αυτά, ο Ταμίμ συνέχισε πιστά τη στρατηγική του πατέρα του.<br />Η πολιτική αυτή απέδωσε καρπούς<br /><br />Οι σχέσεις με τις ΗΠΑ ενισχύθηκαν περισσότερο, ενώ ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν αναγνώρισε επίσημα το Κατάρ ως σημαντικό σύμμαχο εκτός ΝΑΤΟ (Major Non-NATO Ally). Η Ντόχα αξιοποίησε τις σχέσεις της με διαφορετικά στρατόπεδα ώστε να εξελιχθεί σε διαμεσολαβητή σε κρίσεις όπως αυτές της Ουκρανίας, του Ιράν, του Αφγανιστάν και της Γάζας.<br /><br />Μέχρι τότε, το Κατάρ είχε αυξήσει σημαντικά την επιρροή του και στις ΗΠΑ. Έγινε ο μεγαλύτερος ξένος χρηματοδότης αμερικανικών πανεπιστημίων και σημαντικός δωρητής δεξαμενών σκέψης (think tanks), με επικριτές να υποστηρίζουν ότι οι δωρεές αυτές επηρέαζαν τις θέσεις που διατύπωναν οι οργανισμοί που τις λάμβαναν.<br /><br />Παρά τις εξαιρετικά υψηλές θερμοκρασίες, η Ντόχα φιλοξένησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 2022, εν μέσω καταγγελιών ότι η ανάθεση εξασφαλίστηκε μέσω δωροδοκιών. Παράλληλα, χιλιάδες μετανάστες εργάτες φέρονται να έχασαν τη ζωή τους κατά την κατασκευή των έργων, εργαζόμενοι υπό ιδιαίτερα επικίνδυνες συνθήκες.<br /><br />Το Κατάρ απέκτησε επίσης κορυφαίους αθλητικούς συλλόγους, καθώς και ιστορικές επιχειρήσεις πολυτελείας όπως το Harrods.<br />Το κρατικό επενδυτικό του ταμείο χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές και ως εργαλείο πολιτικής επιρροής. Πρόσφατα, Καταριανοί μέτοχοι εμπόδισαν συμφωνία της Volkswagen με ισραηλινή αμυντική εταιρεία για την ανάπτυξη οχημάτων που θα υποστήριζαν το αντιπυραυλικό σύστημα Iron Dome.<br /><br />Πριν από τον Χαμάντ, μια τόσο εκτεταμένη γεωπολιτική επιρροή φαινόταν αδιανόητη για μια χώρα του μεγέθους του Κατάρ. Εκείνος όμως βρήκε τον τρόπο να μετατρέψει ένα μικρό, αλλά εξαιρετικά πλούσιο κράτος, σε σημαντικό παγκόσμιο παράγοντα, αλλάζοντας τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή και επηρεάζοντας τις διεθνείς εξελίξεις πολύ πέρα από τα σύνορα του εμιράτου.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πώς το λιλιπούτειο Κατάρ έγινε παγκόσμιος παίκτης.

ΣΤΕΛΛΟΥ ΒΑΝΑ Αν υπήρχε λήμμα σε λεξικό για την έκφραση να υπερβαίνει κανείς το μέγεθός του, θα μπορούσε κάλλιστα να συνοδεύεται από το μικρο...

Διαβάστε την συνέχεια

Το "διπλό παιχνίδι" της Αιγύπτου με Ελλάδα-Κύπρο και Τουρκία και οι επιπτώσεις του στα Ελληνοτουρκικά.

<img height="120" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-07/ufalo.jpg?itok=OpRSJguD" width="775" /><br /><br />Η Αίγυπτος έχει υπογράψει την Συνθήκη για το Δίκαιο της θάλασσας από το 1982<br /><br /><div>Είναι αληθές ότι η αυξανόμενη συνεργασία μεταξύ Καΐρου και Άγκυρας, η οποία έχει επεκταθεί στον αμυντικό και στρατιωτικό τομέα, εγείρει ερωτήματα σχετικά με τον αντίκτυπό της στη στρατηγική συνεργασία που συνδέει την Αίγυπτο με την Ελλάδα και την Κύπρο από το 2014.<br /><br />Οι σχέσεις Ελλάδας-Κύπρου με την Τουρκία και ο ρόλος της Αιγύπτου<br /><br />Η εξέλιξη αυτή έρχεται καθώς οι σχέσεις της Τουρκίας με την Αθήνα και τη Λευκωσία παραμένουν τεταμένες, αφού η Τουρκία εγείρει συνεχώς νέες διεκδικήσεις σε βάρος τους ,όπως η οριοθέτηση των θαλάσσιων συνόρων και τα ενεργειακά ζητήματα στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Αιγύπτιοι εμπειρογνώμονες αναγνώρισαν ότι η εξισορρόπηση των περιφερειακών σχέσεων του Καΐρου δεν ήταν εύκολη υπόθεση.<br /><br />Τόνισαν, ωστόσο, ότι η προσέγγιση Αιγύπτου-Τουρκίας δεν στρέφεται εναντίον της Κύπρου ή της Ελλάδας και θα μπορούσε επίσης να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά τους.<br /><br />Είπαν ότι η Αίγυπτος θα μπορούσε να διαδραματίσει ρόλο στην προσέγγιση των πλευρών, δεδομένης της αποφασιστικότητάς της να διατηρήσει ισορροπημένες σχέσεις και με τις τρεις χώρες.<br /><br />Η στρατηγική συνεργασία Αθήνας-Λευκωσίας-Καΐρου<br /><br />Η Αίγυπτος, η Ελλάδα και η Κύπρος διατηρούν μια στρατηγική συνεργασία από την πρώτη συνάντηση σε επίπεδο προέδρων του τριμερούς μηχανισμού συνεργασίας τους το 2014.<br /><br />Εκείνη την εποχή, οι σχέσεις μεταξύ Καΐρου και Άγκυρας ήταν βαθιά τεταμένες μετά την πτώση της κυριαρχίας της Μουσουλμανικής Αδελφότητας μετά την εξέγερση της 30ής Ιουνίου. <br /><br />Οι τρεις χώρες έκτοτε διοργανώνουν εκ περιτροπής τις συναντήσεις τους ετησίως, με τον 10ο γύρο να πραγματοποιείται στο Κάιρο τον Ιανουάριο του 2025.<br /><br />Νωρίτερα φέτος, το Κάιρο φιλοξένησε πολιτικές διαβουλεύσεις μεταξύ των υπουργών Εξωτερικών της Αιγύπτου, της Ελλάδας και της Κύπρου.<br /><br />Ο Αιγύπτιος Υπουργός Εξωτερικών Μπαντρ Αμπντελάτι τόνισε «την ιδιαίτερη φύση των σχέσεων που συνδέουν το Κάιρο με την Αθήνα και τη Λευκωσία, η οποία συνέβαλε στη σύγκλιση απόψεων σχετικά με τη δημιουργία του μηχανισμού τριμερούς συνόδου κορυφής».<br /><br />Περιέγραψε τον μηχανισμό ως «ένα μοντέλο συνεργασίας και περιφερειακής ολοκλήρωσης».</div><div><br />Το "άνοιγμα" της Αιγύπτου στην Τουρκία<br /><br />Το τελευταίο βήμα στην αναπτυσσόμενη σχέση μεταξύ Αιγύπτου και Τουρκίας ήταν η υπογραφή επιστολής πρόθεσης για αμυντική συνεργασία κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Αιγύπτιου υπουργού Άμυνας Άσραφ Σαλέμ Ζαχέρ στην Άγκυρα την περασμένη Κυριακή.<br /><br />Ήταν η πρώτη επίσκεψη αυτού του είδους από τότε που ο Πρόεδρος Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σίσι ταξίδεψε στην Άγκυρα στις 8 Μαΐου 2013, όταν υπηρετούσε ως υπουργός Άμυνας.<br />Προειδοποίηση από την Ελλάδα προς την Αίγυπτο<br /><br />Η Ελλάδα από την πλευρά της δήλωσε πως η προσέγγιση Τουρκίας-Αιγύπτου δεν απειλεί άμεσα τα ελληνικά συμφέροντα μέχρι στιγμής, ωστόσο αυξάνει τις ανησυχίες εν μέσω ευρύτερων περιφερειακών γεωπολιτικών αλλαγών.<br /><br />Ο Ράχα Αχμέντ Χασάν, μέλος του Αιγυπτιακού Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων και πρώην πρέσβης, δήλωσε ότι η Αίγυπτος τόνιζε σε όλες τις περιπτώσεις και στις συναντήσεις της με την Τουρκία, την Ελλάδα και την Κύπρο ότι δεν υπάρχει τρόπος επίλυσης των διαφορών τους παρά μόνο μέσω διαλόγου και διαπραγμάτευσης.<br /><br />«Η Αίγυπτος επιδιώκει να διατηρήσει μια ισορροπία στις σχέσεις της με τις τρεις χώρες», δήλωσε ο Χασάν <br /><br />«Το έργο της Αιγύπτου για την επίτευξη αυτής της ισορροπίας δεν είναι εύκολο λόγω της δυσκολίας της ίδιας της κατάστασης», είπε.<br />Το σύνθετο πρόβλημα των Ελληνοτουρκικών διαφορών<br /><br />Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει το διεθνές δίκαιο της ανοιχτής θάλασσας σχετικά με την κατανομή των θαλάσσιων ορίων και την οικονομική θαλάσσια ζώνη στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ η Ελλάδα και η Κύπρος επιμένουν στην εφαρμογή του.<br /><br />Η Αίγυπτος έχει επίσης υπογράψει αυτόν τον νόμο του 1982.<br /><br />Οι κύριες διαμάχες μεταξύ της Τουρκίας, αφενός, και της Ελλάδας και της Κύπρου, αφετέρου, επικεντρώνονται σε σύνθετα γεωπολιτικά και οικονομικά ζητήματα.<br /><br />Κυριότερη από αυτές είναι το Κυπριακό , όταν οι τουρκικές δυνάμεις του ΑΤΤΙΛΑ το 1974 κατέλαβαν το βόρειο τμήμα του νησιού <br /><br />Οι διαμάχες περιλαμβάνουν επίσης διαφωνίες σχετικά με την οριοθέτηση των θαλάσσιων ορίων, τον εναέριο χώρο, την υφαλοκρηπίδα και τις αποκλειστικές οικονομικές ζώνες στο Αιγαίο Πέλαγος και την Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Αυτές οι διαμάχες εντάθηκαν με τις ανακαλύψεις φυσικού αερίου και τον ανταγωνισμό για την εκμετάλλευση ενεργειακών πόρων στην Ανατολική Μεσόγειο.<br />Η Αίγυπτος ως "γέφυρα"<br /><br />Ο Μπασίρ Αμπντέλ Φατάχ, Αιγύπτιος ακαδημαϊκός και ερευνητής διεθνών σχέσεων, δήλωσε ότι η Αίγυπτος είχε αρχίσει να δίνει μεγαλύτερη προσοχή στη μεσογειακή διάσταση των εξωτερικών της σχέσεων πριν από μια δεκαετία ή και περισσότερο, εστιάζοντας στην Κύπρο και την Ελλάδα.<br /><br />«Η Αίγυπτος οριοθέτησε τα θαλάσσια σύνορά της μαζί τους και συνήψε ρυθμίσεις ασφαλείας, τακτικές στρατιωτικές ασκήσεις και υψηλού επιπέδου συντονισμό ασφάλειας και στρατηγικού συντονισμού», δήλωσε ο Αμπντέλ Φατάχ <br /><br />«Οι δύο χώρες διαδραματίζουν επίσης σημαντικό ρόλο στην ενίσχυση των σχέσεων της Αιγύπτου με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ταυτόχρονα, η Αίγυπτος επανέφερε τη δυναμική στη σχέση της με την Τουρκία μετά από μια περίοδο πολιτικών διαφωνιών».<br /><br />Ο Αμπντέλ Φατάχ δήλωσε ότι δεν υπάρχει αντίφαση μεταξύ της προσέγγισης της Αιγύπτου με την Τουρκία και των στενών σχέσεών της με την Ελλάδα και την Κύπρο.<br /><br />«Το Κάιρο επιθυμεί να διαφοροποιήσει τις σχέσεις του και αυτό είναι κυριαρχικό του δικαίωμα», είπε.<br /><br />«Σε αντίθεση με οποιεσδήποτε ανησυχίες, η Αίγυπτος θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως γέφυρα για την προσέγγιση μεταξύ Τουρκίας, Ελλάδας και Κύπρου και να βοηθήσει στην επίλυση των διαφορών σχετικά με την οριοθέτηση των θαλάσσιων συνόρων και την κοινή χρήση των πόρων της Ανατολικής Μεσογείου».</div><div><br />Η "στροφή" της Αιγύπτου προς την Τουρκία<br /><br />Οι σχέσεις μεταξύ Αιγύπτου και Τουρκίας έχουν αναπτυχθεί ραγδαία από το 2023, καθώς οι δεσμοί μεταξύ των δύο χωρών επέστρεψαν στο φυσιολογικό και ο Σίσι και ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αντάλλαξαν επισκέψεις.<br /><br />Αυτό αντικατοπτρίστηκε στη στρατιωτική συνεργασία, ιδίως στην εκπαίδευση και τη συνεργασία στις αμυντικές βιομηχανίες.<br /><br />Ο Αμρ ελ-Σομπάκι, σύμβουλος στο Κέντρο Πολιτικών και Στρατηγικών Μελετών Al-Ahram, δήλωσε ότι η προσέγγιση Αιγύπτου-Τουρκίας, ιδίως στον στρατιωτικό τομέα, θα μπορούσε εύλογα να ανησυχήσει το Ισραήλ.<br /><br />«Αλλά δεν θα στραφεί ποτέ εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου», είπε ο Σομπάκι.<br /><br />«Αντίθετα, μέσω αυτής της προσέγγισης με την Τουρκία, η Αίγυπτος θα μπορούσε να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην άμβλυνση των εντάσεων μεταξύ Τουρκίας, Ελλάδας και Κύπρου λόγω των ισχυρών και διακεκριμένων σχέσεών της και με τις τρεις χώρες».</div><div><br />Πως επηρεάζονται οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις<br /><br />Το διπλό παιγνίδι της Αιγύπτου με Ελλάδα-Κύπρο και Τουρκία έχει επιπτώσεις του στα Ελληνοτουρκικά, αφού ο εναγγαλισμός του Ερντογάν προς την χώρα των Φαραώ είναι κυρίως στη στρατιωτική συνεργασία, ιδίως στην εκπαίδευση και στις αμυντικές βιομηχανίες.<br /><br />Έτσι η Αίγυπτος απομακρύνεται από την προοπτική να μετουσιώσει την στρατηγική της συνεργασία με Ελλάδα και Κύπρο σε άξονα στρατιωτικής συνεργασίας, απέναντι στην αναθεωρητική Τουρκία, κάτι που είχε αρχίσει να διαφαίνεται με τις ασκήσεις "ΜΕΔΟΥΣΑ" στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Η εξισορρόπηση της Αιγύπτου των θέσεων Ελλάδας-Κύπρου και Τουρκίας στο θέμα της οριοθέτησης της ΑΟΖ στη ΝΑ Μεσόγειο , είναι κενή περιεχομένου, αφού το Κάιρο έχει υπογράψει το Δίκαιο της θάλασσας από το 1982 , πράγμα που δεν έχει κάνει η Τουρκία αλλά έχει πράξει η Ελλάδα.<br /><br />Συνεπώς πως θα ισορροπήσει μεταξύ αυτών των εντελώς αντίθετων προσεγγίσεων Ελλάδας και Τουρκίας , η Αίγυπτος;<br /><br />Πολύ φοβόμαστε ότι την μη οριοθέτηση της ΑΟΖ μας με την Αίγυπτο ανατολικότερα του 28ου μεσημβρινού, αφήνοντας εκτός το Σύμπλεγμα Καστελορίζου-Ρω-Στρογγύλης, θα την βρούμε μπροστά μας.....<br /><br /><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το "διπλό παιχνίδι" της Αιγύπτου με Ελλάδα-Κύπρο και Τουρκία και οι επιπτώσεις του στα Ελληνοτουρκικά.

Η Αίγυπτος έχει υπογράψει την Συνθήκη για το Δίκαιο της θάλασσας από το 1982 Είναι αληθές ότι η αυξανόμενη συνεργασία μεταξύ Καΐρου και Άγκυ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο εμπορικός πόλεμος του Τραμπ περνά στον Νότο. Γιατί η Βραζιλία είναι μόνο η αρχή.

<img height="132" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/Trade-tariffs-696x459-1-1-768x507.jpg" width="768" /><br /><br /><b>Κωστας Καλλιαντερης</b><br />Οι δασμοί 25% κατά της Βραζιλίας εγκαινιάζουν το νέο αμερικανικό δόγμα. Στο στόχαστρο έρχονται Κίνα, Ε.Ε., Ινδία, Ιαπωνία και Μεξικό.<br /><br />Ο εμπορικός πόλεμος του Τραμπ περνά στον Νότο – Η Βραζιλία είναι το πρώτο μήνυμα προς όλο τον κόσμο<br /><br />Οι δασμοί που ανακοίνωσε η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ κατά της Βραζιλίας δεν αποτελούν ακόμη ένα επεισόδιο στις αμερικανοβραζιλιάνικες σχέσεις. Συνιστούν την πρώτη εφαρμογή μιας νέας εμπορικής στρατηγικής, η οποία φιλοδοξεί να αναδιαμορφώσει τους κανόνες του διεθνούς εμπορίου μετά την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ που υποχρέωσε τον Λευκό Οίκο να εγκαταλείψει το προηγούμενο μοντέλο γενικευμένων δασμών.<br /><br />Από τις 22 Ιουλίου, το μεγαλύτερο μέρος των βραζιλιάνικων προϊόντων που εισάγονται στις Ηνωμένες Πολιτείες θα επιβαρύνεται με δασμό 25%. Πρόκειται για την πρώτη μεγάλη δοκιμή ενός νέου μηχανισμού, ο οποίος στηρίζεται σε στοχευμένες έρευνες ανά χώρα και όχι σε οριζόντια μέτρα.<br /><br />Το μήνυμα της Ουάσιγκτον είναι σαφές: κάθε κράτος που θεωρείται ότι εφαρμόζει πρακτικές οι οποίες στρεβλώνουν τον ανταγωνισμό μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπο με οικονομικές κυρώσεις.<div><br />Η Βραζιλία ως «πιλότος» μιας νέας στρατηγικής<br /><br />Η κυβέρνηση Τραμπ στηρίζει την απόφασή της στα συμπεράσματα της αμερικανικής Υπηρεσίας Εμπορικού Αντιπροσώπου (USTR), η οποία μετά από πολύμηνη έρευνα υποστήριξε ότι η Βραζιλία διατηρεί πολιτικές που δημιουργούν άνισους όρους ανταγωνισμού για τις αμερικανικές επιχειρήσεις.<br /><br />Στο επίκεντρο της αμερικανικής κριτικής βρίσκονται:</div><div>οι ψηφιακές εμπορικές πρακτικές,<br />η λειτουργία του συστήματος άμεσων πληρωμών Pix,<br />ζητήματα πρόσβασης στην αγορά,<br />περιβαλλοντικές πολιτικές που συνδέονται με την αποψίλωση του Αμαζονίου,<br />καθώς και κανονιστικές ρυθμίσεις που, σύμφωνα με την Ουάσιγκτον, δυσχεραίνουν τη δραστηριοποίηση αμερικανικών εταιρειών.<br /><br />Ο Αμερικανός Εμπορικός Αντιπρόσωπος Τζέιμισον Γκριρ δήλωσε ότι οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις δεν απέφεραν αποτέλεσμα, επισημαίνοντας ωστόσο πως οι ΗΠΑ παραμένουν ανοικτές σε διάλογο, εφόσον η Βραζιλία προχωρήσει σε αλλαγές πολιτικής. </div><div><br />Δεν αφορά μόνο τη Βραζιλία<br /><br />Η πραγματική είδηση δεν είναι οι δασμοί.<br /><br />Είναι το προηγούμενο που δημιουργείται.<br /><br />Η Ουάσιγκτον έχει ήδη ενεργοποιήσει περίπου 80 αντίστοιχες έρευνες, γεγονός που σημαίνει ότι το νέο μοντέλο μπορεί σύντομα να εφαρμοστεί σε ορισμένους από τους μεγαλύτερους εμπορικούς εταίρους των Ηνωμένων Πολιτειών.<br /><br />Στη λίστα των χωρών που παρακολουθούνται βρίσκονται:</div><div>η Κίνα,<br />η Ευρωπαϊκή Ένωση,<br />η Ινδία,<br />η Ιαπωνία,<br />η Νότια Κορέα,<br />το Μεξικό.<br /><br />Εάν η στρατηγική αυτή γενικευθεί, το διεθνές εμπόριο ενδέχεται να εισέλθει σε μια νέα περίοδο κατακερματισμού, όπου οι διμερείς οικονομικές σχέσεις θα εξαρτώνται ολοένα περισσότερο από γεωπολιτικά κριτήρια.</div><div><br />Τι πλήττουν οι δασμοί<br /><br />Οι νέες επιβαρύνσεις αφορούν χιλιάδες βραζιλιάνικα προϊόντα, μεταξύ των οποίων:ζάχαρη,<br />γεωργικά μηχανήματα,<br />χάλυβας,<br />ηλεκτρολογικός εξοπλισμός,<br />προϊόντα χαρτιού,<br />ένδυση.<br /><br />Ωστόσο, η Ουάσιγκτον εξαιρεί προϊόντα στρατηγικής σημασίας για την αμερικανική οικονομία.<br /><br />Εκτός δασμών παραμένουν:ο καφές,<br />το βοδινό κρέας,<br />τα αεροσκάφη και τα ανταλλακτικά τους,<br />οι σπάνιες γαίες,<br />ενεργειακά προϊόντα,<br />ο χυτοσίδηρος,<br />το βιολογικό μέλι.<br /><br />Η επιλογή αυτή δείχνει ότι ακόμη και σε ένα αυστηρό εμπορικό πλαίσιο, οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν να προστατεύσουν κρίσιμες εφοδιαστικές αλυσίδες.<br />Η αντίδραση της Βραζιλίας<br /><br />Ο πρόεδρος της Βραζιλίας, Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα, απέρριψε κατηγορηματικά τις αμερικανικές αιτιάσεις, χαρακτηρίζοντας τους δασμούς αδικαιολόγητους και αντίθετους προς τους κανόνες του διεθνούς εμπορίου.<br /><br />Η Μπραζίλια ανακοίνωσε ότι θα ενεργοποιήσει τον νόμο περί εμπορικής αμοιβαιότητας και θα προσφύγει στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ), υποστηρίζοντας ότι οι αμερικανικές κατηγορίες στερούνται πραγματικής τεκμηρίωσης.<br /><br />Η αντιπαράθεση απέκτησε γρήγορα και πολιτική διάσταση.<br /><br />Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, κατηγόρησε την κυβέρνηση Λούλα ότι δεν διαπραγματεύθηκε με καλή πίστη, υποστηρίζοντας ότι η εσωτερική πολιτική σκοπιμότητα υπερίσχυσε της αναζήτησης συμβιβασμού. </div><div><br />Ο επόμενος γύρος μπορεί να είναι ακόμη πιο επώδυνος<br /><br />Οι δασμοί του 25% ίσως αποτελέσουν μόνο την αρχή.<br /><br />Μέσα στις επόμενες ημέρες αναμένεται να ολοκληρωθεί δεύτερη αμερικανική έρευνα που εξετάζει ζητήματα καταναγκαστικής εργασίας σε διάφορες χώρες.<br /><br />Εάν η Βραζιλία συμπεριληφθεί και σε αυτό το πακέτο μέτρων, οι συνολικοί δασμοί θα μπορούσαν να φθάσουν ακόμη και στο 37,5%, μειώνοντας δραστικά την ανταγωνιστικότητα πολλών βραζιλιάνικων προϊόντων στην αμερικανική αγορά.<br />Η επιστροφή του οικονομικού εθνικισμού<br /><br />Η υπόθεση της Βραζιλίας αποκαλύπτει μια βαθύτερη μεταβολή στην αμερικανική στρατηγική.<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν χρησιμοποιούν πλέον τους δασμούς μόνο ως εργαλείο προστασίας της εγχώριας παραγωγής.<br /><br />Τους μετατρέπουν σε μέσο άσκησης εξωτερικής πολιτικής.<br /><br />Το εμπόριο, η τεχνολογία, οι περιβαλλοντικοί κανόνες, ακόμη και τα ψηφιακά συστήματα πληρωμών εντάσσονται πλέον στο ίδιο γεωπολιτικό πλαίσιο.<br /><br />Η οικονομική αλληλεξάρτηση, που για δεκαετίες θεωρούνταν εγγύηση σταθερότητας, μετατρέπεται σταδιακά σε πεδίο πίεσης και διαπραγμάτευσης.</div><div><br />Το πραγματικό διακύβευμα<br /><br />Η Βραζιλία είναι πιθανότατα μόνο η πρώτη πράξη.<br /><br />Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες εφαρμόσουν το ίδιο μοντέλο απέναντι στην Κίνα, την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ινδία ή την Ιαπωνία, τότε δεν θα μιλάμε απλώς για έναν νέο εμπορικό πόλεμο.<br /><br />Θα μιλάμε για τη μετάβαση σε ένα διεθνές οικονομικό σύστημα όπου οι κανόνες του εμπορίου θα διαμορφώνονται ολοένα και περισσότερο από τις γεωπολιτικές ισορροπίες και λιγότερο από τους πολυμερείς θεσμούς.<br /><br />Το ερώτημα, πλέον, δεν είναι αν οι δασμοί θα επεκταθούν.<br /><br />Είναι ποια χώρα θα είναι η επόμενη που θα βρεθεί στο στόχαστρο της νέας αμερικανικής εμπορικής στρατηγικής.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο εμπορικός πόλεμος του Τραμπ περνά στον Νότο. Γιατί η Βραζιλία είναι μόνο η αρχή.

Κωστας Καλλιαντερης Οι δασμοί 25% κατά της Βραζιλίας εγκαινιάζουν το νέο αμερικανικό δόγμα. Στο στόχαστρο έρχονται Κίνα, Ε.Ε., Ινδία, Ιαπωνί...

Διαβάστε την συνέχεια

Η στροφή Τραμπ στριμώχνει τον Νετανιάχου. Το δίλημμα που μπορεί να κρίνει τις εκλογές.

<img height="133" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/netaniaxou-3-768x512.jpg" width="773" /><br /><br /><b>Κωστας Καλλιαντερης</b> <br />Η αιφνίδια αλλαγή στάσης της Ουάσιγκτον απέναντι σε Λίβανο και Συρία μεταβάλλει τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή, περιορίζοντας τα περιθώρια ελιγμών του Μπενιαμίν Νετανιάχου ενόψει της κρίσιμης εκλογικής αναμέτρησης.<br /><br />Η «στροφή 180 μοιρών» του Τραμπ σε Λίβανο και Συρία αφήνει τον Νετανιάχου με ελάχιστα περιθώρια ελιγμών ενόψει των εκλογών<br /><br />Η αμερικανική πολιτική στη Μέση Ανατολή φαίνεται να εισέρχεται σε νέα φάση, καθώς ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ φέρεται να ζήτησε από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου να προχωρήσει σε σταδιακή αποχώρηση ισραηλινών δυνάμεων από περιοχές της νότιας Συρίας και του νότιου Λιβάνου. Η εξέλιξη αυτή σηματοδοτεί μια θεαματική μεταβολή της αμερικανικής στρατηγικής, η οποία μέχρι πρόσφατα παρείχε μεγαλύτερη ανοχή στις στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ στην περιοχή.<br />Η αλλαγή στρατηγικής της Ουάσιγκτον<br /><br />Σύμφωνα με διπλωματικές πληροφορίες, η αμερικανική κυβέρνηση θεωρεί ότι η παρατεταμένη παρουσία του Ισραήλ σε συριακά και λιβανικά εδάφη αυξάνει τον κίνδυνο μιας νέας περιφερειακής ανάφλεξης, σε μια περίοδο όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν να περιορίσουν τα πολλαπλά μέτωπα έντασης στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Η νέα αυτή προσέγγιση εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια σταθεροποίησης της περιοχής, μετά τις επαφές της Ουάσιγκτον με τη νέα συριακή ηγεσία αλλά και τις διαπραγματεύσεις μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου για την εφαρμογή συμφωνιών ασφαλείας.<br />Ο Νετανιάχου μπροστά σε πολιτικό αδιέξοδο<br /><br />Για τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, το δίλημμα είναι ιδιαίτερα σύνθετο.<br /><br />Από τη μία πλευρά, η συμμόρφωση στις αμερικανικές πιέσεις θα μπορούσε να διατηρήσει τις στρατηγικές σχέσεις με την Ουάσιγκτον και να αποτρέψει περαιτέρω διπλωματικές τριβές.<br /><br />Από την άλλη, οποιαδήποτε υποχώρηση στα μέτωπα του Λιβάνου και της Συρίας ενδέχεται να προκαλέσει έντονες αντιδράσεις από τους κυβερνητικούς εταίρους της ισραηλινής δεξιάς και της ακροδεξιάς, οι οποίοι θεωρούν ότι η στρατιωτική παρουσία αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για την ασφάλεια του Ισραήλ.<br /><br />Η πίεση είναι ακόμη μεγαλύτερη καθώς οι βουλευτικές εκλογές πλησιάζουν, με τον Νετανιάχου να επιδιώκει μια νέα πολιτική εντολή σε ιδιαίτερα πολωμένο πολιτικό περιβάλλον. <div><br />Το νέο γεωπολιτικό παζλ<br /><br />Οι εξελίξεις δεν περιορίζονται στις αμερικανοϊσραηλινές σχέσεις.<br /><br />Οι συνομιλίες που πραγματοποιήθηκαν στη Ρώμη μεταξύ Αμερικανών, Ισραηλινών και Λιβανέζων αξιωματούχων δείχνουν ότι βρίσκεται σε εξέλιξη μια προσπάθεια δημιουργίας «πιλοτικών ζωνών» ασφαλείας, οι οποίες θα μπορούσαν να αποτελέσουν το πρώτο βήμα για την αποχώρηση ισραηλινών δυνάμεων και την ανάληψη του ελέγχου από τον λιβανικό στρατό.<br /><br />Παράλληλα, η κυβέρνηση του Λιβάνου εμφανίζεται αποφασισμένη να ενισχύσει τον κρατικό έλεγχο στην περιοχή, περιορίζοντας τον στρατιωτικό ρόλο της Χεζμπολάχ, γεγονός που αλλάζει σταδιακά τις ισορροπίες στο εσωτερικό της χώρας. </div><div><br />Οι ευρύτερες επιπτώσεις<br /><br />Η αμερικανική μεταστροφή δεν αποτελεί μόνο διμερή υπόθεση μεταξύ Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ.<br /><br />Αν επιβεβαιωθεί στην πράξη, ενδέχεται να σηματοδοτήσει μια νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας στη Μέση Ανατολή, όπου η διπλωματία θα επιχειρήσει να αντικαταστήσει, έστω και σταδιακά, τη συνεχή στρατιωτική αντιπαράθεση.<br /><br />Ωστόσο, η επιτυχία αυτού του σχεδιασμού εξαρτάται από πολλούς αστάθμητους παράγοντες: τη στάση της Χεζμπολάχ, τις εξελίξεις στη Συρία, τις σχέσεις ΗΠΑ–Ιράν, αλλά και την πολιτική επιβίωση του ίδιου του Νετανιάχου.<br /><br />Η φερόμενη αλλαγή πορείας του Ντόναλντ Τραμπ δημιουργεί νέα δεδομένα στην περιφερειακή γεωπολιτική. Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου βρίσκεται αντιμέτωπος με μία από τις δυσκολότερες αποφάσεις της πολιτικής του διαδρομής: να ακολουθήσει τη στρατηγική του σημαντικότερου συμμάχου του ή να διατηρήσει την αδιάλλακτη στάση που απαιτεί η εσωτερική πολιτική σκηνή του Ισραήλ. Το αποτέλεσμα αυτής της εξίσωσης ενδέχεται να επηρεάσει όχι μόνο τις ισραηλινές εκλογές, αλλά και τη συνολική ισορροπία ισχύος στη Μέση Ανατολή.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η στροφή Τραμπ στριμώχνει τον Νετανιάχου. Το δίλημμα που μπορεί να κρίνει τις εκλογές.

Κωστας Καλλιαντερης   Η αιφνίδια αλλαγή στάσης της Ουάσιγκτον απέναντι σε Λίβανο και Συρία μεταβάλλει τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή, περιο...

Διαβάστε την συνέχεια