Ισραηλινοί Αξιωματούχοι προς Άγκυρα: Ερντογάν έρχεται το τέλος σου.

<img height="120" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-06/images_25.jpeg?itok=V9mw7etv" width="726" /><br /><br />Θέλουν να μας δώσουν την Κωνσταντινούπολη μια ώρα αρχύτερα- Το Ισραήλ καταδικάζει τον «δικτάτορα» Ερντογάν μετά από σχόλια κατά του Σιωνισμού<br /><br />Το Ισραήλ καταδικάζει τον «δικτάτορα» Ερντογάν μετά από σχόλια κατά του Σιωνισμού, και ταυτόχρονα προδικάζει το τέλος του από την εξουσία, ενώ τα σενάρια για πολεμική αναμέτρηση και την Κωνσταντινούπολη δίνουν και παίρνουν και στην χώρα αυτή.<br /><br /><div class="adv" style="background-color: #f9faff; box-sizing: border-box; color: #091c55; float: right; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: 16px; line-height: 0; margin: 0px 0px 30px 20px; padding: 0px; text-align: center;"><div class="adv__inner" id="in_article_1" style="box-sizing: border-box; display: inline-block; margin: 0px; padding: 0px; position: relative; vertical-align: top; z-index: 1;"></div></div><div class="embedcode" style="background-color: #f9faff; box-sizing: border-box; color: #091c55; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px; padding: 0px;"><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="box-sizing: border-box; display: flex; margin: 10px 0px; max-width: 560px; padding: 0px; width: 560px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2070641709331914874" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2070641709331914874&lang=el&maxWidth=560px&origin=https%3A%2F%2Fwww.pentapostagma.gr%2Fkosmos%2Fmesi-anatoli%2F7377786_israilinoi-axiomatoyhoi-pros-agkyra-erntogan-erhetai-telos-soy&sessionId=deaae9bac63cdf213a1d3c53fdc713910cb01546&siteScreenName=pentapostagma&theme=light&widgetsVersion=6a3ad42b224df%3A1778106238597&width=550px" style="border-style: none; border-width: 0px; box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 753px; margin: 0px; padding: 0px; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div></div><br />"Ο Τούρκος ηγέτης «θα περάσει», ενώ το εβραϊκό κράτος θα «παραμείνει για πάντα», ανακοίνωσε το Υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ, αναφέρει η ισραηλινή εφημερίδα JNS.<br /><br /><div class="taboola-mid" style="background-color: #f9faff; box-sizing: border-box; color: #091c55; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px; padding: 0px;"></div><div class="embedcode" style="background-color: #f9faff; box-sizing: border-box; color: #091c55; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px; padding: 0px;"><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="box-sizing: border-box; display: flex; margin: 10px 0px; max-width: 560px; padding: 0px; width: 560px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2070951834303258691" frameborder="0" id="twitter-widget-1" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?dnt=false&embedId=twitter-widget-1&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2070951834303258691&lang=el&maxWidth=560px&origin=https%3A%2F%2Fwww.pentapostagma.gr%2Fkosmos%2Fmesi-anatoli%2F7377786_israilinoi-axiomatoyhoi-pros-agkyra-erntogan-erhetai-telos-soy&sessionId=deaae9bac63cdf213a1d3c53fdc713910cb01546&siteScreenName=pentapostagma&theme=light&widgetsVersion=6a3ad42b224df%3A1778106238597&width=550px" style="border-style: none; border-width: 0px; box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 532px; margin: 0px; padding: 0px; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div></div><br />Το Υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ επέπληξε έντονα το Σάββατο τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αφού κατηγόρησε τον «Σιωνισμό» ότι απειλεί την επιβίωση της Τουρκίας, αποκαλώντας τον Τούρκο ηγέτη «δικτάτορα» που διώκει τους αντιπάλους και υποστηρίζει τζιχαντιστικές ομάδες.<br /><br />Σε μια ανάρτηση στο X, το υπουργείο ανέφερε ότι ο Ερντογάν, ο οποίος «διώκει πολιτικούς αντιπάλους, φυλακίζει δημοσιογράφους, σφαγιάζει Κούρδους, καταλαμβάνει το έδαφος της Κύπρου και υποστηρίζει τζιχαντιστικές ομάδες, τώρα επιτίθεται στη μόνη δημοκρατία της Μέσης Ανατολής», προσθέτοντας ότι το Ισραήλ «άπλωσε το χέρι του για ειρήνη στον Λίβανο μόλις χθες», αναφερόμενος στο πλαίσιο συνεννόησης μεταξύ Βηρυτού και Ιερουσαλήμ που υπογράφηκε στην Ουάσιγκτον την Παρασκευή, με τη μεσολάβηση των ΗΠΑ.<br /><br />«Ο Ερντογάν θα φύγει. Το Ισραήλ θα παραμείνει για πάντα», καταλήγει η ισραηλινή ανακοίνωση.<br /><br />Οι δηλώσεις του Ερντογάν, που έγιναν νωρίτερα το Σάββατο, περιέγραψαν τον «γενοκτονικό, κατοχικό, επεκτατικό» Σιωνισμό ως υπαρξιακή απειλή για την Τουρκία, αντανακλώντας ένα μοτίβο σκληρής ρητορικής προς το εβραϊκό κράτος από τις επιθέσεις της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023 και τον επακόλουθο πόλεμο στη Γάζα.<br /><br />Οι δεσμοί μεταξύ Άγκυρας και Ιερουσαλήμ έχουν επιδεινωθεί σημαντικά κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, με την Τουρκία να διατηρεί επαφές με τη Χαμάς και να αναστέλλει τους εμπορικούς δεσμούς, ενώ παράλληλα σταματά πριν από μια πλήρη διπλωματική διακοπή.<br /><br />Προχθές αναφέραμε ως Pentapostagma.gr ότι είμαστε πολύ κοντά σε έναν «περιφερειακό πόλεμο» μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας μαζί με τους συμμάχους τους, είτε με αφορμή την Συρία, είτε με προληπτικό πλήγμα εντός τουρκικού εδάφους.<br /><br />Ο λόγος είναι τα υπέρμετρα τουρκικά σχέδια, η απίστευτη αλαζονεία που έχει κατακλύσει την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της Τουρκίας, αλλά και η σταδιακή αποχώρηση των ΗΠΑ από την περιοχή, ειδικά μετά την οριστική λήξη της αναμέτρησης με το Ιράν.<br /><br />Πολλοί διεθνείς αναλυτές, κυβερνήσεις και ανθρωπιστικές οργανώσεις ασκούν δριμεία κριτική στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Οι επικρίσεις εστιάζουν στην καταστολή της εσωτερικής αντιπολίτευσης, τις φυλακίσεις δημοσιογράφων, τις στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά κουρδικών πληθυσμών, τη συνεχιζόμενη στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο, καθώς και την εξωτερική πολιτική της Άγκυρας στη Συρία και την ευρύτερη περιοχή<br /><br />Η τουρκική κυβέρνηση απορρίπτει αυτούς τους χαρακτηρισμούς και υποστηρίζει ότι οι ενέργειές της στο εσωτερικό και το εξωτερικό αποτελούν νόμιμα μέτρα για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας (όπως κατά του PKK), την προστασία των εθνικών της συμφερόντων και τη διασφάλιση της περιφερειακής σταθερότητας.<br /><br />Το Ισραήλ αυτοπροσδιορίζεται και αναγνωρίζεται από τους συμμάχους του ως η μοναδική φιλελεύθερη δημοκρατία στη Μέση Ανατολή, με θεσμούς, ελεύθερες εκλογές και ανεξάρτητη δικαιοσύνη. Αντίθετα, οι επικριτές του, συμπεριλαμβανομένων περιφερειακών δυνάμεων και διεθνών οργανισμών, επικεντρώνονται στην πολιτική του έναντι των Παλαιστινίων και στις στρατιωτικές του επιχειρήσεις, αμφισβητώντας τον δημοκρατικό του χαρακτήρα στην πράξη.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ισραηλινοί Αξιωματούχοι προς Άγκυρα: Ερντογάν έρχεται το τέλος σου.

Θέλουν να μας δώσουν την Κωνσταντινούπολη μια ώρα αρχύτερα- Το Ισραήλ καταδικάζει τον «δικτάτορα» Ερντογάν μετά από σχόλια κατά του Σιωνισμο...

Διαβάστε την συνέχεια

Αναβιώνει η Ομάδα Βίζεγκραντ και κινείται προς τα βαλκάνια. Η Ελλάδα, υποχωρεί παντού.

<img height="133" src="https://omegapress.gr/images/SYNODOS.jpg" width="715" /><div><br /></div><div>Του <b>Σωτήρη Σιδέρη</b><div>Μεγάλες ανατροπές συντελούνται σε επίπεδο συμμαχιών στην ΕΕ, αλλά η Ελλάδα εξακολουθεί να είναι απούσα παραμένοντας στην διάθεση των ΗΠΑ, χωρίς ευρωπαική πολιτική. <br />Ο νέος πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Πέτερ Μαγιάρ ανασυγκροτεί την εξωτερική πολιτική της χώρας του και επανέφερε ήδη στο προσκήνιο την πολύ δυναμική και επιδραστική Ομάδα Βίζεγκραντ, που επηρέασε πλήθος αποφάσεων της ΕΕ τα προηγούμενα χρόνια και αποδυναμώθηκε μετά την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και την αλλαγή πολιτικής από τον Όρμπαν.<br /><br />Οι χώρες της Βαλτικής σε συνεργασία με τις σκανδιναβικές πήραν τα ηνία και αν συνεργαστούν και με την ομάδα Βίζεγκραντ θα δημιουργηθούν νέα δεδομένα στην ΕΕ. Η φιλοδοξία του Μαγιάρ είναι , εκτός από την Πολωνία, την Ουγγαρία, την Τσεχία και την Σλοβακία, η Ομάδα να επεκταθεί και να φθάσει μέχρι τα δυτικά Βαλκάνια, πράγμα ιδιαίτερα ανησυχητικό για τον ρόλο της Ελλάδας. <br /> Η κυβέρνηση Μητσοτάκη που περιόρισε δραματικά την παρεμβατική πολιτική της Ελλάδας τα τελευταία χρόνια αδυνατεί να παρακολουθήσει τις διπλωματικές διεργασίες που όπως φαίνεται θα επηρεάσουν τους συσχετισμούς στην ΕΕ, με δεδομένη πλέον την αδυναμία του Βερολίνου να έχει την πρωτοκαθεδρία στα πάντα.<br /><br />Νέα δυναμική και το κενό πολιτικής της Ελλάδας<br /><br />«Η V4 (σσ η ομάδα Βίζεγκραντ) επέστρεψε», δήλωσε σε πανηγυρικούς τόνους ο Πέτερ Μαγιάρ, ως «οικοδεσπότης» -μόλις στον δεύτερο μήνα της θητείας του- της πρώτης εδώ και δύο χρόνια συνόδου κορυφής της Ομάδας Βίσεγκραντ, που έγινε την περασμένη εβδομάδα. Ο Μαγιάρ έχει αλλάξει ήδη την εικόνα της Ουγγαρίας στην ΕΕ και έχει την φιλοδοξία να αποτελέσει την κινητήριο δύναμη αλλαγής των συσχετισμών στην ΕΕ. Μια ΕΕ που παραπαίει θεσμικά και γεωπολιτικά. Αυτή η κατάσταση δημιουργεί νέα δεδομένα και αναδεικνύονται οι φιλοδοξίες ορισμένων χωρών. Ήδη οι βαλτικές χώρες και η ομάδα Βίζεγκραντ φαίνεται ότι θα ενισχύσουν την συνεργασία τους στη λήψη των αποφάσεων της ΕΕ, αλλά πρέπει να περιμένουμε τις κατευθύνσεις που θα έχει η επιστροφή της V4 γιατί πολλά και φιλόδοξα ακούγονται, από επίσημα χείλη μεν , αλλά σε ένα κλίμα γενικευμένης αβεβαιότητας στην ΕΕ.<br /><br /> Να σημειωθεί ότι ο Μαγιάρ έχει θέσει εξ αρχής ως μία από τις προτεραιότητες της εξωτερικής πολιτικής του την αναβίωση της άτυπης, πλην όμως σημαντικότερης περιφερειακής συμμαχίας της Κεντρικής Ευρώπης, <br />Ο Μαγιάρ έχει ταχθεί υπέρ της επέκτασης της Ομάδας Βίσεγκραντ ώστε να συμμετέχουν επίσης η Αυστρία, η Κροατία, η Σλοβενία, η Ρουμανία και τα Δυτικά Βαλκάνια, μέχρι τις σκανδιναβικές χώρες. Σε μια Ευρώπη πολλών ταχυτήτων τέτοιου είδους κινήσεις παραπέμπουν σε δημιουργία άξονα και έχει τεράστιο ενδιαφέρον η εξέλιξη αυτής της πρωτοβουλίας, μιας και πλέον, ακόμη και ως συζήτηση, φθάνει στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας, που απλά έχει παραλύσει. Τα ταξίδια του ΥΠΕΞ Γιώργου Γεραπετρίτη ενόψει της ελληνικής προεδρίας το δεύτερο εξάμηνο του 2027, απλά προωθούν την γερμανική πολιτική που αποσκοπεί στην επανάληψη της Διακήρυξης της Θεσσαλονίκης του 2003 για τα Δυτικά Βαλκάνια. Τώρα όμως, οι συνθήκες είναι διαφορετικές και δεν ξέρουμε αν και τι θέλει η Ομάδα Βίζεγκραντ που φαίνεται ότι θα παρέμβει και στο ζήτημα αυτό. Οι χώρες των δυτικών βαλκανίων θα προτιμήσουν φυσικά την στήριξη και την συμμαχία μιας δραστήριας πολιτικά και διπλωματικά ομάδας, παρά την Ελλάδα . <br /><br />Αν και το σχέδιο είναι πολύ φιλόδοξο, είναι προφανές ότι επικρατεί έντονη κινητικότητα και ενώ η ΕΕ αναζητά νέα αφηγήματα που θα την οδηγήσουν στην έξοδο από την πολύπλευρη κρίση. Το γεγονός ότι γίνεται αναφορά στην Αυστρία και την Ρουμανία και γενικά στα Δυτικά Βαλκάνια, αλλά όχι στην Ελλάδα, είναι φυσικό να γεννά προβληματισμό. Όχι τόσο για το αν θα επιβεβαιωθεί στην πράξη αυτή η τακτική, αλλά για το γεγονός ότι αγνοούν επιδεικτικά την Ελλάδα.</div><div><br />Αν η Ομάδα Βίζεγκραντ αναλάβει και εκείνη πρωτοβουλίες για την ένταξη των δυτικών βαλκανίων στο πλευρό της Γερμανίας και άλλων χωρών, είναι προφανές ότι η Ελλάδα εξαφανίζεται κυριολεκτικά από το διπλωματικό προσκήνιο. Μια νέα κατάσταση δημιουργείται, αλλά η χώρα μας δείχνει να έχει κενό πολιτικής...</div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Αναβιώνει η Ομάδα Βίζεγκραντ και κινείται προς τα βαλκάνια. Η Ελλάδα, υποχωρεί παντού.

Του Σωτήρη Σιδέρη Μεγάλες ανατροπές συντελούνται σε επίπεδο συμμαχιών στην ΕΕ, αλλά η Ελλάδα εξακολουθεί να είναι απούσα παραμένοντας στην δ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η αποαμερικανοποίηση της ευρωπαϊκής άμυνας ξεκίνησε.Είναι έτοιμη η Ευρώπη;

<img src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/eu-10-768x512.jpg" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Η Ουάσιγκτον ζητά μεγαλύτερο βάρος από τους συμμάχους, όμως η ευρωπαϊκή άμυνα εξακολουθεί να εξαρτάται από τις αμερικανικές δυνάμεις απέναντι στη Ρωσία. Οι αυξημένες αμυντικές δαπάνες δεν αρκούν ακόμη για να καλύψουν το επιχειρησιακό κενό.<br /><br />Η επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο έχει επιταχύνει μια συζήτηση που μέχρι πριν από λίγα χρόνια θεωρούνταν περισσότερο θεωρητική παρά άμεσα εφαρμόσιμη: μπορεί η Ευρώπη να υπερασπιστεί τον εαυτό της χωρίς την αμερικανική στρατιωτική ομπρέλα;<br /><br />Η δεύτερη κυβέρνηση Τραμπ έχει καταστήσει σαφές ότι η ασφάλεια της Ευρώπης δεν μπορεί πλέον να στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ουάσιγκτον ζητά από τους Ευρωπαίους συμμάχους να αυξήσουν σημαντικά τις αμυντικές τους δαπάνες, να αναλάβουν μεγαλύτερο επιχειρησιακό ρόλο και να ενισχύσουν τη δική τους αμυντική βιομηχανία, εφόσον επιθυμούν να συνεχιστεί η ισχυρή αμερικανική στρατιωτική παρουσία στην ήπειρο.<br /><br />Η νέα αυτή πραγματικότητα μεταβάλλει σταδιακά τις ισορροπίες στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ και οδηγεί την Ευρώπη σε μια περίοδο στρατηγικής αναπροσαρμογής. <div><br />Οι νέες απαιτήσεις του ΝΑΤΟ<br /><br />Στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ το 2025, οι σύμμαχοι συμφώνησαν να κινηθούν προς αμυντικές δαπάνες που θα φτάσουν το 5% του ΑΕΠ, ένα επίπεδο πρωτοφανές για τις περισσότερες ευρωπαϊκές οικονομίες.<br /><br />Για αρκετές κυβερνήσεις, ωστόσο, ο στόχος αυτός αποτελεί τεράστια δημοσιονομική πρόκληση. Η αύξηση των εξοπλισμών πρέπει να συμβαδίσει με τους περιορισμούς των κρατικών προϋπολογισμών, τις κοινωνικές δαπάνες και τις πολιτικές ισορροπίες στο εσωτερικό των κρατών-μελών.<br /><br />Η συνάντηση του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, με τον Ντόναλντ Τραμπ επιβεβαίωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επιθυμούν μια πιο ισόρροπη κατανομή των βαρών μεταξύ των συμμάχων, χωρίς όμως να εγκαταλείπουν τον ηγετικό τους ρόλο στη Συμμαχία.</div><div><br />Η Ευρώπη εξακολουθεί να χρειάζεται την αμερικανική ισχύ<br /><br />Παρά τη σημαντική αύξηση των αμυντικών προϋπολογισμών τα τελευταία χρόνια, η ευρωπαϊκή στρατιωτική ισχύς εξακολουθεί να παρουσιάζει σημαντικές αδυναμίες.<br /><br />Μελέτη του Center for Strategic and International Studies (CSIS) εκτιμά ότι, εφόσον υπάρξει σταθεροποίηση του μετώπου στην Ουκρανία, η Ρωσία θα μπορούσε μέσα στα επόμενα χρόνια να ανασυγκροτήσει σημαντικό μέρος των στρατιωτικών της δυνατοτήτων.<br /><br />Σε ένα τέτοιο σενάριο, ευρωπαϊκές υπηρεσίες πληροφοριών θεωρούν πιθανή ακόμη και την άσκηση στρατιωτικής πίεσης στις χώρες της Βαλτικής ή σε άλλα κράτη της ανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ.<br /><br />Η έκθεση επισημαίνει ότι χωρίς την αμερικανική στρατιωτική παρουσία η Ευρώπη θα δυσκολευόταν να αντιμετωπίσει μια μεγάλης κλίμακας σύγκρουση, καθώς εξακολουθεί να εξαρτάται από τις Ηνωμένες Πολιτείες σε κρίσιμους τομείς. </div><div><br />Τα επιχειρησιακά κενά<br /><br />Οι μεγαλύτερες αδυναμίες εντοπίζονται στα αποθέματα πυρομαχικών, στις δυνατότητες αεράμυνας, στις στρατηγικές αερομεταφορές, στις δορυφορικές πληροφορίες, στα συστήματα διοίκησης και ελέγχου, καθώς και στις δυνατότητες αεροναυτικής υποστήριξης.<br /><br />Ο πόλεμος στην Ουκρανία αποκάλυψε ότι η ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία δυσκολεύεται ακόμη να παράγει με τους ρυθμούς που απαιτεί ένας πόλεμος υψηλής έντασης. Η κατανάλωση πυρομαχικών και οπλικών συστημάτων αποδείχθηκε πολλαπλάσια των προπολεμικών εκτιμήσεων, αναγκάζοντας αρκετές χώρες να αναθεωρήσουν συνολικά τη στρατηγική παραγωγής τους.</div><div><br />Η αποτροπή παραμένει αμερικανική<br /><br />Η παρουσία αμερικανικών στρατευμάτων στην Ευρώπη εξακολουθεί να αποτελεί τον σημαντικότερο παράγοντα αποτροπής απέναντι στη Ρωσία.<br /><br />Οι αμερικανικές χερσαίες, αεροπορικές και ναυτικές δυνάμεις, μαζί με τα συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας και τις δυνατότητες πυρηνικής αποτροπής, αυξάνουν σημαντικά το κόστος οποιασδήποτε πιθανής ρωσικής επιθετικής ενέργειας.<br /><br />Ακριβώς γι’ αυτό αρκετοί στρατηγικοί αναλυτές εκτιμούν ότι η φυσική παρουσία των Ηνωμένων Πολιτειών στην ευρωπαϊκή ήπειρο λειτουργεί περισσότερο ως μηχανισμός αποτροπής παρά ως απλή στρατιωτική συνδρομή.</div><div><br />Η ευρωπαϊκή απάντηση<br /><br />Η Ευρωπαϊκή Ένωση επιχειρεί να μειώσει σταδιακά τις εξαρτήσεις της μέσω της ενίσχυσης της αμυντικής βιομηχανίας, της κοινής παραγωγής πυρομαχικών, της ανάπτυξης νέων οπλικών συστημάτων και της χρηματοδότησης μεγάλων διασυνοριακών αμυντικών προγραμμάτων.<br /><br />Παράλληλα, χώρες όπως η Γερμανία, η Πολωνία, η Γαλλία και οι σκανδιναβικές χώρες προχωρούν σε πρωτοφανείς εξοπλιστικές επενδύσεις, ενώ αυξάνονται οι κοινές ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες για παραγωγή πυραύλων, drones, αντιαεροπορικών συστημάτων και πυρομαχικών.<br /><br />Ωστόσο, η οικοδόμηση πραγματικής στρατηγικής αυτονομίας απαιτεί χρόνο, τεχνογνωσία και πολύ μεγαλύτερη παραγωγική βάση από αυτή που διαθέτει σήμερα η Ευρώπη.<br />Η επόμενη ημέρα της ευρωπαϊκής άμυνας<br /><br />Η συζήτηση πλέον δεν αφορά το αν η Ευρώπη πρέπει να αναλάβει μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για την ασφάλειά της. Αυτό θεωρείται δεδομένο.<br /><br />Το πραγματικό ερώτημα είναι αν θα μπορέσει να αποκτήσει τις αναγκαίες στρατιωτικές δυνατότητες προτού μειωθεί ουσιαστικά η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στην ήπειρο.<br /><br />Η αποαμερικανοποίηση της ευρωπαϊκής άμυνας έχει ήδη ξεκινήσει σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο. Σε επιχειρησιακό επίπεδο, όμως, η Ευρώπη εξακολουθεί να εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις Ηνωμένες Πολιτείες για την αποτροπή απέναντι στη Ρωσία.<br /><br />Η μετάβαση σε μια περισσότερο αυτόνομη ευρωπαϊκή άμυνα δεν θα κριθεί μόνο από το ύψος των εξοπλιστικών δαπανών, αλλά από την ικανότητα της Ευρώπης να αναπτύξει ισχυρή αμυντική βιομηχανία, κοινές επιχειρησιακές δυνατότητες και μια ενιαία στρατηγική κουλτούρα. Μέχρι τότε, η αμερικανική στρατιωτική ισχύς παραμένει ο βασικός πυλώνας της ευρωπαϊκής ασφάλειας.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η αποαμερικανοποίηση της ευρωπαϊκής άμυνας ξεκίνησε.Είναι έτοιμη η Ευρώπη;

Βασιλης Διαμαντακος  Η Ουάσιγκτον ζητά μεγαλύτερο βάρος από τους συμμάχους, όμως η ευρωπαϊκή άμυνα εξακολουθεί να εξαρτάται από τις αμερικαν...

Διαβάστε την συνέχεια

Ρήγμα ΗΠΑ – Ισραήλ; Ο Βανς στο στόχαστρο για το μυστικό κανάλι με τους Φρουρούς της Επανάστασης.

<img height="113" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/vans-jd-768x432.jpg" width="728" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Οι αποκαλύψεις για απευθείας δίαυλο επικοινωνίας μεταξύ CENTCOM και IRGC μέσω Ντόχα προκαλούν έντονες αντιδράσεις στο Ισραήλ, αναδεικνύοντας τις νέες ισορροπίες στη στρατηγική της Ουάσιγκτον απέναντι στο Ιράν.<br /><br />Έντονη δυσαρέσκεια επικρατεί στην ισραηλινή κυβέρνηση μετά τις πληροφορίες ότι η κυβέρνηση Τραμπ προωθεί έναν απευθείας μηχανισμό στρατιωτικής επικοινωνίας μεταξύ της αμερικανικής Κεντρικής Διοίκησης (CENTCOM) και των Φρουρών της Ιρανικής Επανάστασης (IRGC), με έδρα τη Ντόχα του Κατάρ. Η αποκάλυψη έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία η εύθραυστη συμφωνία αποκλιμάκωσης μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν δοκιμάζεται καθημερινά.<br /><br />Σύμφωνα με τις πληροφορίες, ο μηχανισμός αποσκοπεί στην αποτροπή στρατιωτικών επεισοδίων στα Στενά του Ορμούζ, επιτρέποντας την άμεση επικοινωνία μεταξύ των δύο πλευρών σε περίπτωση κρίσης ή κινδύνου σύγκρουσης. Η επιλογή αυτή θεωρείται από την Ουάσιγκτον αναγκαία για τη διατήρηση της ασφάλειας της ναυσιπλοΐας σε έναν από τους σημαντικότερους ενεργειακούς διαδρόμους του κόσμου.<br /><br />Ωστόσο, στο Ισραήλ η πρωτοβουλία αντιμετωπίζεται με ιδιαίτερη καχυποψία. Κυβερνητικοί αξιωματούχοι φέρονται να θεωρούν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μετατρέπονται σε «σάκο του μποξ» της Τεχεράνης, επιτρέποντας στο Ιράν να αποκτά θεσμικό δίαυλο επικοινωνίας χωρίς να έχει εγκαταλείψει τις περιφερειακές του επιδιώξεις ή τη στήριξη προς οργανώσεις όπως η Χεζμπολάχ.<div><br />Ο ρόλος του JD Vance<br /><br />Στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης βρίσκεται ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ JD Vance, ο οποίος υπερασπίζεται τη νέα στρατηγική της κυβέρνησης Trump. Ο ίδιος αποκάλυψε ότι το μοντέλο προβλέπει την παρουσία εκπροσώπων της IRGC και της CENTCOM στη Ντόχα, ώστε να επιλύονται άμεσα επιχειρησιακές διαφορές και να αποφεύγονται επικίνδυνες στρατιωτικές παρεξηγήσεις.<br /><br />Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Vance διαφοροποιείται από την παραδοσιακή φιλοϊσραηλινή γραμμή της Ουάσιγκτον. Τις προηγούμενες ημέρες είχε καλέσει δημόσια την ισραηλινή ηγεσία να αποφύγει τις επιθέσεις κατά της αμερικανικής διπλωματίας, υπενθυμίζοντας ότι οι ΗΠΑ παραμένουν ο σημαντικότερος στρατηγικός σύμμαχος του Ισραήλ. </div><div><br />Το Ορμούζ στο επίκεντρο<br /><br />Η δημιουργία του διαύλου επικοινωνίας συνδέεται άμεσα με τη σταθεροποίηση των Στενών του Ορμούζ, από όπου διέρχεται περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου πετρελαίου. Μετά τις πρόσφατες συγκρούσεις και την τοποθέτηση ναρκών στην περιοχή, η Ουάσιγκτον επιδιώκει να μειώσει τον κίνδυνο νέας στρατιωτικής κλιμάκωσης και να διασφαλίσει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα.</div><div><br />Η νέα ισορροπία στην αμερικανική πολιτική<br /><br />Η υπόθεση αποτυπώνει μια βαθύτερη αλλαγή στη στρατηγική της κυβέρνησης Trump. Η αμερικανική διπλωματία φαίνεται να δίνει προτεραιότητα στη διαχείριση των κρίσεων και στη διατήρηση ανοικτών διαύλων επικοινωνίας ακόμη και με αντιπάλους, θεωρώντας ότι η αποτροπή ενός νέου πολέμου στον Περσικό Κόλπο αποτελεί κορυφαία προτεραιότητα.<br /><br />Για το Ισραήλ, όμως, κάθε μορφή θεσμοθετημένης συνεργασίας με τους Φρουρούς της Επανάστασης δημιουργεί ανησυχίες ότι η αμερικανική πολιτική μετατοπίζεται προς μια πιο πραγματιστική προσέγγιση έναντι του Ιράν, περιορίζοντας την παραδοσιακή στήριξη στις ισραηλινές θέσεις.<br /><br />Η εξέλιξη αυτή ενδέχεται να αποτελέσει ένα από τα πρώτα σοβαρά τεστ για τις σχέσεις της κυβέρνησης Trump με το Ισραήλ, αλλά και για τη βιωσιμότητα της εύθραυστης συμφωνίας αποκλιμάκωσης μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ρήγμα ΗΠΑ – Ισραήλ; Ο Βανς στο στόχαστρο για το μυστικό κανάλι με τους Φρουρούς της Επανάστασης.

Βασιλης Διαμαντακος Οι αποκαλύψεις για απευθείας δίαυλο επικοινωνίας μεταξύ CENTCOM και IRGC μέσω Ντόχα προκαλούν έντονες αντιδράσεις στο Ισ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ζητούμενο οι βαλλιστικοί πύραυλοι: Οι ισραηλινοί LORA, οι συζητήσεις και η πιθανή ένταξη στο επικαιροποιημένο ΜΠΑΕ.

<img height="133" src="https://www.onalert.gr/app/uploads/2025/05/DEFEA-REUTERS-2-1440x960.jpg" width="723" /><div><br /></div><div><b>Κώστας Σαρικάς</b><br />Oι Ένοπλες Δυνάμεις αναζητούν για πρώτη φορά οργανική δυνατότητα πλήγματος στρατηγικού βάθους. Οι συνομιλίες με το Ισραήλ για τους LORA αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα, ενώ η επικαιροποίηση του Μακροπρόθεσμου Προγραμματισμού Αμυντικών Εξοπλισμών (ΜΠΑΕ) ενδέχεται να αποτελέσει το επόμενο καθοριστικό βήμα για ένα από τα σημαντικότερα εξοπλιστικά προγράμματα της νέας εποχής.<br /><br />Η εικόνα των σύγχρονων συγκρούσεων έχει μεταβληθεί ριζικά. Ο πόλεμος στην Ουκρανία, αλλά και οι επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή, απέδειξαν ότι η δυνατότητα προσβολής στόχων σε μεγάλο βάθος αποτελεί πλέον βασικό πυλώνα της αποτροπής. Κέντρα επιχειρήσεων, αεροπορικές βάσεις, αποθήκες πυρομαχικών, αντιαεροπορικά συστήματα και κρίσιμες υποδομές μπορούν να δεχθούν πλήγματα από εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, επηρεάζοντας την εξέλιξη μιας σύγκρουσης από τα πρώτα κιόλας λεπτά.<br /><br />Το Επιτελείο παρακολουθεί στενά αυτές τις εξελίξεις και αξιολογεί τρόπους ενίσχυσης των δυνατοτήτων της. Στο πλαίσιο αυτό, αποκτά ιδιαίτερη σημασία η αναζήτηση ενός επίγειου όπλου στρατηγικού πλήγματος, το οποίο θα λειτουργεί συμπληρωματικά προς την Πολεμική Αεροπορία και θα προσφέρει νέες επιλογές στο επιχειρησιακό σχεδιασμό.</div><div><br />Η νέα απαίτηση του ΓΕΕΘΑ<br /><br />Η φιλοσοφία της αποτροπής δεν περιορίζεται πλέον στην άμυνα ή στην αναχαίτιση μιας επίθεσης. Η δυνατότητα άμεσης και ακριβούς προσβολής στόχων μεγάλης αξίας σε σημαντικές αποστάσεις θεωρείται σήμερα απαραίτητη προϋπόθεση για την αποτροπή οποιασδήποτε επιθετικής ενέργειας.<br /><br />Η Πολεμική Αεροπορία διαθέτει ήδη όπλα στρατηγικού πλήγματος, όπως οι πύραυλοι SCALP EG που μεταφέρουν τα Mirage 2000-5. Ωστόσο, η χρήση τους προϋποθέτει τη διάθεση μαχητικών αεροσκαφών, τη σχεδίαση σύνθετων αποστολών και, σε ορισμένες περιπτώσεις, την επίτευξη αεροπορικής υπεροχής.<br /><br />Η απόκτηση επίγειου συστήματος μεγάλου βεληνεκούς θα πρόσθετε μία νέα διάσταση στην ελληνική αποτροπή, προσφέροντας δυνατότητα άμεσης αντίδρασης χωρίς να απαιτείται η απογείωση αεροσκαφών.</div><div><br />Βαλλιστικοί ή πύραυλοι Cruise;<br /><br />Στο επίκεντρο της αξιολόγησης βρίσκονται δύο διαφορετικές κατηγορίες όπλων, καθεμία με τα δικά της επιχειρησιακά πλεονεκτήματα.<br /><br />Οι βαλλιστικοί πύραυλοι διακρίνονται για τον εξαιρετικά μικρό χρόνο αντίδρασης, την υψηλή ταχύτητα και τη δυσκολία αναχαίτισης, καθώς κατά την τελική φάση της πτήσης τους κινούνται με πολύ μεγάλες ταχύτητες. Παράλληλα, τα σύγχρονα συστήματα καθοδήγησης προσφέρουν υψηλή ακρίβεια, επιτρέποντας την προσβολή στόχων υψηλής αξίας.<br /><br />Οι πύραυλοι cruise ακολουθούν διαφορετική φιλοσοφία. Πετούν σε χαμηλό ύψος, μπορούν να εκμεταλλευθούν το ανάγλυφο του εδάφους, να αλλάξουν πορεία και να προσεγγίσουν τον στόχο από διαφορετικές κατευθύνσεις, δυσκολεύοντας τον εντοπισμό τους.<br /><br />Το ζητούμενο για το ελληνικό επιτελείο δεν είναι μόνο το μέγιστο βεληνεκές, αλλά η επιλογή του συστήματος που ανταποκρίνεται καλύτερα στις ιδιαίτερες επιχειρησιακές ανάγκες του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου.</div><div><br />Οι LORA στο επίκεντρο<br /><br />Μία από τις λύσεις που συγκεντρώνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι το ισραηλινό σύστημα LORA (Long Range Artillery).<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες, οι συνομιλίες Ελλάδας και Ισραήλ συνεχίζονται σε τεχνικό και βιομηχανικό επίπεδο, με αντικείμενο όχι μόνο τις επιχειρησιακές δυνατότητες του συστήματος αλλά και το συνολικό πλαίσιο συνεργασίας.<br /><br />Ιδιαίτερη βαρύτητα αποδίδεται στη συμμετοχή της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας. Η Αθήνα επιδιώκει κάθε μεγάλο εξοπλιστικό πρόγραμμα να συνοδεύεται από ουσιαστική εγχώρια προστιθέμενη αξία, είτε μέσω συμπαραγωγής είτε μέσω παραγωγής υποσυστημάτων και υποστήριξης στην Ελλάδα.<br /><br />Αυτός ο παράγοντας αναμένεται να αποτελέσει καθοριστικό κριτήριο στην τελική αξιολόγηση.<br />Γιατί ο LORA θεωρείται ιδιαίτερα ελκυστική επιλογή<br /><br />Ο LORA έχει σχεδιαστεί ως βαλλιστικός πύραυλος ακριβείας για προσβολή στόχων στρατηγικής σημασίας.<br /><br />Διαθέτει βεληνεκές που προσεγγίζει τα 400 χιλιόμετρα στην εξαγώγιμη διαμόρφωση, χρησιμοποιεί συνδυασμό αδρανειακού συστήματος πλοήγησης και δορυφορικής καθοδήγησης και επιτυγχάνει πολύ υψηλή ακρίβεια πλήγματος.<br /><br />Το σύστημα μπορεί να τεθεί σε ετοιμότητα σε ιδιαίτερα σύντομο χρόνο και να εκτοξευθεί από κινητούς επίγειους εκτοξευτές, προσφέροντας αυξημένη επιβιωσιμότητα.<br /><br />Μεταξύ των πιθανών στόχων περιλαμβάνονται αεροπορικές βάσεις, κέντρα διοίκησης, εγκαταστάσεις αεράμυνας, αποθήκες πυρομαχικών, λιμενικές υποδομές και άλλες κρίσιμες στρατιωτικές εγκαταστάσεις.</div><div><br />Ένα νέο επίπεδο αποτροπής<br /><br />Η ένταξη ενός τέτοιου συστήματος θα άλλαζε σημαντικά τις δυνατότητες των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.<br /><br />Η δυνατότητα άμεσης εκτόξευσης από επίγειες θέσεις δημιουργεί ένα πρόσθετο επίπεδο αποτροπής και αυξάνει τις επιλογές της στρατιωτικής ηγεσίας σε περίοδο κρίσης.<br /><br />Παράλληλα, υποχρεώνει κάθε πιθανό αντίπαλο να διαθέσει περισσότερους πόρους για την προστασία κρίσιμων εγκαταστάσεων, αυξάνοντας σημαντικά το επιχειρησιακό κόστος οποιασδήποτε επιθετικής ενέργειας.<br />Συμπληρωματικά με τα υπόλοιπα πυραυλικά συστήματα<br /><br />Η πιθανή απόκτηση όπλου στρατηγικού πλήγματος δεν αντιμετωπίζεται ως μεμονωμένη προμήθεια αλλά ως μέρος μιας ευρύτερης αρχιτεκτονικής πυρών.<br /><br />Η ενίσχυση του Πυροβολικού με νέα συστήματα, όπως οι PULS και τα πυρομαχικά μεγαλύτερου βεληνεκούς, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια πολυεπίπεδη διάταξη.<br /><br />Σε αυτή τη φιλοσοφία, οι PULS θα καλύπτουν κυρίως αποστολές τακτικού επιπέδου, ενώ ένας βαλλιστικός πύραυλος όπως ο LORA θα αναλαμβάνει προσβολές στρατηγικής σημασίας σε πολύ μεγαλύτερες αποστάσεις.</div><div><br />Η ισραηλινή πρόταση και η ελληνική βιομηχανία<br /><br />Οι διαβουλεύσεις δεν περιορίζονται στα επιχειρησιακά χαρακτηριστικά.<br /><br />Η ελληνική πλευρά επιδιώκει ουσιαστική συμμετοχή της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας, με μεταφορά τεχνογνωσίας, δυνατότητες παραγωγής ή συναρμολόγησης υποσυστημάτων και ανάπτυξη υποδομών υποστήριξης στην Ελλάδα.<br /><br />Η απαίτηση αυτή εντάσσεται στη συνολική στρατηγική για μεγαλύτερη συμμετοχή της ελληνικής βιομηχανίας στα εξοπλιστικά προγράμματα και για ενίσχυση της εγχώριας τεχνολογικής βάσης.<br />Το επικαιροποιημένο ΜΠΑΕ<br /><br />Καθοριστικό ρόλο αναμένεται να διαδραματίσει η επικαιροποίηση του Μακροπρόθεσμου Προγραμματισμού Αμυντικών Εξοπλισμών.<br /><br />Η αναθεώρηση του σχεδιασμού δίνει τη δυνατότητα επανιεράρχησης αναγκών και ένταξης νέων προγραμμάτων που ανταποκρίνονται στις σύγχρονες επιχειρησιακές απαιτήσεις.<br /><br />Με βάση τα μέχρι σήμερα δεδομένα, η απόκτηση δυνατότητας στρατηγικού πλήγματος συγκαταλέγεται στα προγράμματα που εξετάζονται σοβαρά στο πλαίσιο του νέου σχεδιασμού, χωρίς να σημαίνει ότι έχει ληφθεί οριστική απόφαση.</div><div><br />Το μήνυμα της αποτροπής<br /><br />Η απόκτηση ενός επίγειου συστήματος στρατηγικού πλήγματος θα σηματοδοτούσε μια ουσιαστική αναβάθμιση της ελληνικής αποτρεπτικής ισχύος.<br /><br />Δεν πρόκειται απλώς για την προσθήκη ενός ακόμη οπλικού συστήματος, αλλά για την εισαγωγή μιας νέας επιχειρησιακής δυνατότητας που θα επηρέαζε τον σχεδιασμό κάθε πιθανού αντιπάλου και θα ενίσχυε την ευελιξία των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.<br /><br />Σε συνδυασμό με τις επενδύσεις στην αεράμυνα με επίκεντρο τον «θόλο», στα μη επανδρωμένα συστήματα, στην Πολεμική Αεροπορία και στο Πυροβολικό, η δημιουργία ικανότητας στρατηγικού πλήγματος εντάσσεται σε μια συνολική προσπάθεια προσαρμογής στις απαιτήσεις του σύγχρονου πεδίου μάχης.<br /><br />Η τελική απόφαση θα ληφθεί με γνώμονα τις επιχειρησιακές ανάγκες, το οικονομικό πλαίσιο και τη δυνατότητα ουσιαστικής συμμετοχής της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας. Ωστόσο, είναι σαφές ότι η συζήτηση για τους βαλλιστικούς πυραύλους και ειδικότερα για τους LORA έχει πλέον περάσει από το επίπεδο της θεωρητικής ανάλυσης στο επίπεδο της σοβαρής αξιολόγησης, αποτελώντας μία από τις σημαντικότερες εξοπλιστικές επιλογές που καλείται να εξετάσει η Ελλάδα τα επόμενα χρόνια.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.onalert.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ζητούμενο οι βαλλιστικοί πύραυλοι: Οι ισραηλινοί LORA, οι συζητήσεις και η πιθανή ένταξη στο επικαιροποιημένο ΜΠΑΕ.

Κώστας Σαρικάς Oι Ένοπλες Δυνάμεις αναζητούν για πρώτη φορά οργανική δυνατότητα πλήγματος στρατηγικού βάθους. Οι συνομιλίες με το Ισραήλ για...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Τραμπ θέλει την Τουρκία κοντά, το Κογκρέσο θέτει τους όρους. Οι S.400 παραμένουν το μεγάλο αγκάθι.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2025/03/trump_erdogan-2-1.jpg"><img height="112" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2025/03/trump_erdogan-2-1-696x391.jpg" width="727" /></a><br /><br />Του<b> Θοδωρή Καλούδη</b><br />Οι διεθνείς σχέσεις δεν αλλάζουν συνήθως με μια δήλωση ή με δημόσιες σχέσεις. Αλλάζουν όταν μεταβάλλονται οι κανόνες του παιχνιδιού. Και στην περίπτωση των σχέσεων Ηνωμένων Πολιτειών και Τουρκίας, οι κανόνες αυτοί παραμένουν, προς το παρόν, οι ίδιοι.<br /><br />Το σημειώνουμε αυτό επειδή οι τελευταίες ημέρες δημιούργησαν την εντύπωση ότι η Άγκυρα βρίσκεται ένα βήμα πριν από μια μεγάλη στρατηγική αποκατάσταση. Οι πληροφορίες για πιθανή πώληση κινητήρων F110 για το τουρκικό μαχητικό KAAN, οι συνεχείς δημόσιες δηλώσεις του Αμερικανού πρέσβη Τομ Μπάρακ και η γνωστή προσωπική χημεία ανάμεσα στον Ντόναλντ Τραμπ και τον Ταγίπ Ερντογάν λειτουργούν ενισχυτικά σε αυτή την εικόνα.<br /><br />Όμως η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Ας την περιγράψουμε:<br /><br />Οι προθέσεις των ΗΠΑ<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιχειρούν πράγματι να κρατήσουν την Τουρκία μέσα στο δυτικό στρατηγικό πλαίσιο. Η γεωγραφική της θέση, ο ρόλος της στη Μαύρη Θάλασσα, στη Μέση Ανατολή και στο ΝΑΤΟ δεν επιτρέπουν στην Ουάσιγκτον να την αντιμετωπίσει ως έναν ακόμη προβληματικό σύμμαχο. Θέλει να διατηρήσει ανοικτούς τους διαύλους επικοινωνίας, ιδιαίτερα σε μια περίοδο όπου ολόκληρη η αρχιτεκτονική ασφαλείας της περιοχής επανασχεδιάζεται.<br /><br />Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι είναι διατεθειμένη να διαγράψει το παρελθόν.<br /><br />Η αγορά των ρωσικών S-400 δεν αποτελεί πλέον μόνο διπλωματική διαφωνία. Έχει μετατραπεί σε θεσμικό εμπόδιο. Ο νόμος CAATSA δεσμεύει την αμερικανική κυβέρνηση και περιορίζει δραστικά τα περιθώρια κινήσεων ακόμη και ενός προέδρου όπως ο Ντόναλντ Τραμπ. Το Κογκρέσο έχει καταστήσει σαφές ότι όσο η Τουρκία εξακολουθεί να κατέχει τους S-400, η επιστροφή στο πρόγραμμα των F-35 δεν μπορεί να προχωρήσει.<br /><br />Αυτό εξηγεί γιατί οι πληροφορίες για τους κινητήρες F110 δεν πρέπει να συγχέονται με τα F-35. Οι κινητήρες αποτελούν μια πολιτική χειρονομία καλής θέλησης και μια εμπορική συμφωνία περιορισμένου συμβολισμού. Τα F-35 αποτελούν στρατηγική απόφαση, η οποία προϋποθέτει αλλαγή ολόκληρου του θεσμικού πλαισίου που δημιούργησε η κρίση των S-400.<br /><br />Έτσι διαμορφώνεται μια νέα ισορροπία. Ο Τραμπ θέλει να κρατήσει την Τουρκία κοντά. Το αμερικανικό κρατικό σύστημα, όμως, δεν είναι διατεθειμένο να της δώσει λευκή επιταγή.<br /><br />Τι σημαίνει για την Ελλάδα<br /><br />Για την Ελλάδα, το συμπέρασμα είναι εξίσου σαφές. Η συζήτηση για πιθανή επαναπροσέγγιση Ουάσιγκτον-Άγκυρας δεν πρέπει να συγχέεται με ανατροπή των στρατηγικών ισορροπιών. Οι θεσμικές ασφαλιστικές δικλίδες του αμερικανικού συστήματος εξακολουθούν να λειτουργούν, ενώ η ελληνική αεροπορική υπεροχή με τα Rafale, τα F-16 Viper και την προοπτική ένταξης των F-35 παραμένει, προς το παρόν, ανέπαφη.<br /><br />Η μεγάλη εικόνα, επομένως, δεν είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επιστρέφουν στην Τουρκία. Είναι ότι προσπαθούν να μην τη χάσουν. Υπάρχει όμως μια κρίσιμη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς έναν σύμμαχο κοντά και στο να του αποκαθιστάς πλήρως την εμπιστοσύνη σου. Και αυτή η διαφορά συνεχίζει να καθορίζει τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις.<div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Τραμπ θέλει την Τουρκία κοντά, το Κογκρέσο θέτει τους όρους. Οι S.400 παραμένουν το μεγάλο αγκάθι.

Του Θοδωρή Καλούδη Οι διεθνείς σχέσεις δεν αλλάζουν συνήθως με μια δήλωση ή με δημόσιες σχέσεις. Αλλάζουν όταν μεταβάλλονται οι κανόνες του...

Διαβάστε την συνέχεια

Λιβύη: Ιταλία και Τυνησία απορρίπτουν τις διεκδικήσεις για την ΑΟΖ και ενισχύουν την Ελλάδα

<a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/06/cairo_libya.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="1277" data-original-width="1920" height="133" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/06/cairo_libya.jpg" width="705" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η Ρώμη καλεί τη Λιβύη να προσέλθει σε διάλογο και διαπραγματεύσεις με τις γειτονικές χώρες</span></h3>Η Λιβύη βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα νέο διπλωματικό μέτωπο, καθώς μετά την Ελλάδα και την Αίγυπτο, τόσο η Ιταλία όσο και η Τυνησία αμφισβητούν επισήμως τις μονομερείς διεκδικήσεις της για την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), μέσω επιστολών που κατέθεσαν στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών.<br /><br />Η λιβυκή ρηματική διακοίνωση του Μαΐου του 2025, η οποία βασίζεται στο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο και συνοδεύτηκε από χάρτη με νέες θαλάσσιες διεκδικήσεις, είχε προκαλέσει εξαρχής έντονες αντιδράσεις στην Αθήνα. Η Ελλάδα υποστηρίζει ότι οι λιβυκές αξιώσεις παραβιάζουν τα κυριαρχικά της δικαιώματα, καθώς επιχειρούν να σφετεριστούν σημαντικό τμήμα της ελληνικής υφαλοκρηπίδας νοτίως της Κρήτης.<br /><br />Η εξέλιξη αποκτά ιδιαίτερη σημασία για την ελληνική διπλωματία, καθώς η αμφισβήτηση των λιβυκών θέσεων πλέον δεν περιορίζεται μόνο στην Αθήνα και το Κάιρο, αλλά επεκτείνεται και σε δύο ακόμη γειτονικές χώρες της Μεσογείου.<div><br />Η ιταλική παρέμβαση για ΑΟΖ<br /><br />Με επιστολή προς τον ΟΗΕ στις 26 Μαΐου 2026, η Ιταλία απέρριψε τις λιβυκές διεκδικήσεις, επισημαίνοντας ότι το εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας που προβάλλει η Τρίπολη παραβιάζει τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της Ρώμης, όπως αυτά απορρέουν από το Δίκαιο της Θάλασσας.<br /><br />Η ιταλική πλευρά επικαλείται μάλιστα την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης του 1985 στην υπόθεση Λιβύης-Μάλτας, υποστηρίζοντας ότι η νέα λιβυκή οριοθέτηση επιχειρεί να μετακινήσει προς βορρά τα όρια, επηρεάζοντας περιοχές ιταλικών συμφερόντων.<br /><br />Παράλληλα, η Ρώμη καλεί τη Λιβύη να προσέλθει σε διάλογο και διαπραγματεύσεις με τις γειτονικές χώρες, προκειμένου να επιλυθούν οι εκκρεμότητες σχετικά με τις θαλάσσιες ζώνες.<br />Η αντίδραση της Τυνησίας<br /><br />Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και η Τυνησία, η οποία με δική της ρηματική διακοίνωση στον ΟΗΕ, τον Απρίλιο του 2026, χαρακτήρισε παράνομη και υπερβολική τη μονομερή οριοθέτηση της Λιβύης.<br /><br />Η Τύνιδα υποστηρίζει ότι οι λιβυκές κινήσεις έρχονται σε αντίθεση τόσο με την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης του 1982 για την υφαλοκρηπίδα Τυνησίας-Λιβύης όσο και με τη συμφωνία εφαρμογής που υπέγραψαν οι δύο χώρες το 1988.<br /><br />Παράλληλα, η Τυνησία απορρίπτει πλήρως τα εξωτερικά όρια της λιβυκής ΑΟΖ και καλεί την Τρίπολη σε έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών.</div><div><br />Ενισχύεται η ελληνική θέση<br /><br />Οι εξελίξεις αυτές θεωρούνται ιδιαίτερα σημαντικές για την Αθήνα, η οποία επιδιώκει την παραπομπή της διαφοράς με τη Λιβύη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.<br /><br />Την ίδια ώρα, η Ελλάδα έχει ήδη προχωρήσει σε κινήσεις επί του πεδίου, με τη χάραξη και αδειοδότηση οικοπέδων για έρευνες νοτίως της Κρήτης, επιβεβαιώνοντας έμπρακτα τις θέσεις της για τη μέση γραμμή και τα κυριαρχικά της δικαιώματα.<br /><br />Το γεγονός ότι πλέον τέσσερις χώρες της Μεσογείου αμφισβητούν ανοιχτά τις μονομερείς λιβυκές διεκδικήσεις δημιουργεί νέα δεδομένα στην περιοχή και ενισχύει σημαντικά το διπλωματικό οπλοστάσιο της Ελλάδας απέναντι στο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.<br /><br /></div>

Λιβύη: Ιταλία και Τυνησία απορρίπτουν τις διεκδικήσεις για την ΑΟΖ και ενισχύουν την Ελλάδα

Η Ρώμη καλεί τη Λιβύη να προσέλθει σε διάλογο και διαπραγματεύσεις με τις γειτονικές χώρες Η Λιβύη βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα νέο διπλωματι...

Διαβάστε την συνέχεια

Ιράν, ΗΠΑ συνεχίζουν την κλιμάκωση των επιθέσεων, αλληλοκατηγορίες για την ειρηνευτική συμφωνία.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/02/US-IRAN-630x400.jpg" width="742" /><br /><br />Το Ιράν και οι ΗΠΑ συνέχισαν τις επιθέσεις τους καθώς έκαστος κατηγόρησε τον άλλον για παραβίαση μιας ενδιάμεσης συμφωνίας που υπεγράφη λιγότερο από δύο εβδομάδες πριν για τον τερματισμό του τετράμηνου πολέμου τους.<br /><br />Λίγο αφότου ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ προειδοποίησε ότι οι ΗΠΑ ενδέχεται να «ολοκληρώσουν στρατιωτικά τη δουλειά», το Ιράν νωρίς την Κυριακή 28/06 εκτόξευσε πυραύλους και drones εναντίον αμερικανικών στρατιωτικών τοποθεσιών στο Κουβέιτ και το Μπαχρέιν, συνεχίζοντας μια σειρά κλιμακούμενων επιθέσεων.<br /><br />Ο αμερικανικός στρατός δήλωσε νωρίτερα ότι είχε πλήξει ξανά το Ιράν, ώρες μετά το πλήγμα σε δεξαμενόπλοιο στα Στενά του Ορμούζ, την πιο σημαντική ενεργειακή ναυτιλιακή οδό του κόσμου, την οποία το Ιράν είχε σε μεγάλο βαθμό αποκλείσει για το μεγαλύτερο μέρος της σύγκρουσης.<br /><br />Η ενδιάμεση συμφωνία 14 σημείων ΗΠΑ-Ιράν είχε σκοπό να σταματήσει τις μάχες, τις οποίες οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ξεκίνησαν στις 28 Φεβρουαρίου, και να ανοίξει ξανά τα Στενά για τη ναυτιλία, ενώ θα ξεκινούσαν συνομιλίες για πιο βαθιά ριζωμένα ζητήματα, όπως το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.<br />Βία, αλληλοκατηγορίες ακολουθούν την ειρηνευτική συμφωνία, συνομιλίες ΗΠΑ-Ιράν<br /><br />Ένας γύρος μεσολαβητικών συνομιλιών, υπό την ηγεσία του Αντιπροέδρου Τζέι Ντι Βανς και του Προέδρου του Κοινοβουλίου του Ιράν, Μοχαμάντ Μπακέρ Καλιμπάφ, διεξήχθη στην Ελβετία πριν από μια εβδομάδα και η Ουάσιγκτον στη συνέχεια ήρε τις κυρώσεις κατά της Τεχεράνης, αλλά οι μάχες και οι αλληλοκατηγορίες έκτοτε επαναλήφθηκαν και εντάθηκαν.<br /><br />«Μπορεί να έρθει ένα σημείο όπου δεν θα είμαστε πλέον σε θέση να είμαστε λογικοί και θα αναγκαστούμε να ολοκληρώσουμε στρατιωτικά τη δουλειά που ξεκινήσαμε με μεγάλη επιτυχία», ανάρτησε ο Τραμπ στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.<br /><br />«Αν συμβεί αυτό, η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν δεν θα υπάρχει πλέον!»<br /><br />Περίπου μια ώρα μετά την ανάρτηση του Τραμπ, ο στρατός του Κουβέιτ δήλωσε ότι η αεράμυνά του απαντούσε σε «εχθρικές» επιθέσεις με πυραύλους και drones, ενώ σειρήνες ήχησαν στο Μπαχρέιν, σύμφωνα με το υπουργείο Εσωτερικών αυτής της χώρας.<br /><br />Το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν (IRGC) δήλωσε ότι οι ναυτικές και αεροπορικές δυνάμεις του είχαν ξεκινήσει κοινές επιχειρήσεις με πυραύλους και drones στοχεύοντας αμερικανικές στρατιωτικές τοποθεσίες, σε απάντηση στα πρόσφατα αμερικανικά πλήγματα κατά του Ιράν.<br /><br />Αμερικανός αξιωματούχος, επιβεβαιώνοντας τις επιθέσεις στις εγκαταστάσεις, δήλωσε ότι η κατάσταση εξακολουθεί να εξελίσσεται, αλλά δεν υπήρχαν αναφορές για αμερικανικές απώλειες ή σοβαρές ζημιές σε αμερικανικές τοποθεσίες στη Μέση Ανατολή αυτή τη στιγμή.<br /><br />Το IRGC ανέφερε σε ανακοίνωσή του ότι τα αμερικανικά πλήγματα παραβίασαν την κατάπαυση του πυρός και «θα οδηγήσουν στην πλήρη διακοπή όλων των διπλωματικών διαδικασιών», σύμφωνα με το κρατικό δίκτυο Press TV.<br /><br />Οι αμερικανικές βάσεις στην περιοχή «θα γνωρίσουν την κόλαση τις επόμενες ημέρες», ανέφερε η ανακοίνωση.<br /><br />Η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ (CENTCOM) δήλωσε νωρίτερα ότι οι δυνάμεις της είχαν πραγματοποιήσει νέα πλήγματα αφότου ένα δεξαμενόπλοιο υπό σημαία Παναμά δέχθηκε επίθεση από ιρανικό drone το Σάββατο.<br /><br />«Στο Ιράν δόθηκε μια ευκαιρία να τιμήσει τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός, αλλά επέλεξε να μην το πράξει», ανέφερε η Κεντρική Διοίκηση σε ανακοίνωσή της, προσθέτοντας ότι τα πλήγματα έγιναν «σε άμεση απάντηση στη συνεχιζόμενη ιρανική επιθετικότητα κατά της εμπορικής ναυτιλίας» και στόχευσαν ιρανικές εγκαταστάσεις στρατιωτικής επιτήρησης, επικοινωνιών, αεράμυνας, αποθήκευσης drones και πόντισης ναρκών.<br /><br />ο ιρανικός κρατικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας IRIB μετέδωσε ότι ακούστηκαν εκρήξεις στη Σιρίκ στο νότιο Ιράν, χωρίς να παράσχει περαιτέρω λεπτομέρειες.<br /><br />Το IRGC δήλωσε: «Τα τυφλά χτυπήματα της Αμερικής στη Σιρίκ δεν θα κάμψουν την κυριαρχία μας στα Στενά του Ορμούζ.<br /><br />»Αλλά τα δικά μας χτυπήματα στους παραβάτες θα υπενθυμίσουν στα υπόλοιπα πλοία τη διαδρομή της ασφαλούς διέλευσης».<br />Εστίαση στα Στενά, εύθραυστη κατάπαυση του πυρός στον Λίβανο<br /><br />Η σαββατιάτικη επίθεση σε δεξαμενόπλοιο στα Στενά ακολούθησε μια άλλη επίθεση σε φορτηγό πλοίο την Πέμπτη, η οποία πυροδότησε την τελευταία κλιμάκωση.<br /><br />Το Ιράν επιδιώκει να επιβάλει τον έλεγχό του στα Στενά, από τα οποία διερχόταν το ένα πέμπτο των παγκόσμιων προμηθειών πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) πριν από τον πόλεμο και τα οποία είχαν μόλις αρχίσει να ανοίγουν ξανά μετά από μήνες διαταραχής.<br /><br />Εκατοντάδες πλοία, συμπεριλαμβανομένων δεξαμενόπλοιων φορτωμένων με πετρέλαιο, έχουν αποκλειστεί εντός του Κόλπου από τότε που ξέσπασε ο πόλεμος.<br /><br />Καθώς άρχισαν να αποπλέουν μέσω των Στενών τις τελευταίες δύο εβδομάδες, οι τιμές του πετρελαίου κατέγραψαν πτώση πλησιάζοντας τα προπολεμικά επίπεδα λόγω της αύξησης της προσφοράς.<br /><br />Η Ουάσιγκτον προωθεί έναν νότιο διάδρομο κατά μήκος των ακτών του Ομάν, ενώ η Τεχεράνη, η οποία στοχεύει τελικά να εισπράττει τέλη για τη χρήση των Στενών, θέλει τα πλοία να χρησιμοποιούν μια βόρεια διαδρομή μέσω των υδάτων της και υπό τον έλεγχό της.<br /><br />Πέρα από τον Κόλπο, το Ιράν κατηγορεί τις ΗΠΑ για παραβίαση της δέσμευσής τους βάσει της ειρηνευτικής συμφωνίας για τη διατήρηση της κατάπαυσης του πυρός στον Λίβανο, στον οποίο το Ισραήλ, σύμμαχος των ΗΠΑ, εισέβαλε τον Μάρτιο καταδιώκοντας την υποστηριζόμενη από το Ιράν παραστρατιωτική οργάνωση Χεζμπολάχ.<br /><br />Το Ισραήλ, το οποίο δεν αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος στη συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν, και ο Λίβανος έχουν επανειλημμένα συμφωνήσει σε εκεχειρίες με μεσολάβηση των ΗΠΑ, με την τελευταία να επιτυγχάνεται την Παρασκευή.<br /><br />Ωστόσο, αυτές είχαν περιορισμένο μόνο αποτέλεσμα, με το Ισραήλ να επιμένει ότι δεν θα αποσυρθεί από τα λιβανέζικα εδάφη που έχει καταλάβει και τη Χεζμπολάχ να απορρίπτει επανειλημμένα τις εκκλήσεις να παραδώσει τα όπλα της όσο τα ισραηλινά στρατεύματα παραμένουν στη θέση τους.<br /><br />Με εκατοντάδες χιλιάδες Λιβανέζους, κυρίως Σιίτες Μουσουλμάνους, να μην μπορούν ακόμη να επιστρέψουν στα σπίτια τους στις ισραηλινά κατεχόμενες περιοχές, η οργή για τη συμφωνία έχει εξαπλωθεί πέρα από τη Χεζμπολάχ στην ευρύτερη σιιτική κοινότητα.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ιράν, ΗΠΑ συνεχίζουν την κλιμάκωση των επιθέσεων, αλληλοκατηγορίες για την ειρηνευτική συμφωνία.

Το Ιράν και οι ΗΠΑ συνέχισαν τις επιθέσεις τους καθώς έκαστος κατηγόρησε τον άλλον για παραβίαση μιας ενδιάμεσης συμφωνίας που υπεγράφη λιγό...

Διαβάστε την συνέχεια

Ερντογάν: Ο αγώνας κατά του Ισραήλ γίνεται «για τη δική μας επιβίωση και για την επιβίωση του [τουρκικού] έθνους μας».

.<img height="117" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/06/ERDOGAN-2-630x367.jpg" width="731" /><br /><br />Σε μια νέα, δριμεία επίθεση κατά του Ισραήλ προχώρησε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, χαρακτηρίζοντας τον Σιωνισμό άμεση απειλή για την εθνική ασφάλεια και την επιβίωση της Τουρκίας. Η τοποθέτηση αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο της σταθερά σκληρής ρητορικής που υιοθετεί ο Τούρκος Πρόεδρος από την έναρξη των πολεμικών επιχειρήσεων στη Γάζα, τον Οκτώβριο του 2023.<br /><br />Κατά τη διάρκεια ομιλίας του το Σάββατο 27/06, ο Ερντογάν υποστήριξε ότι η «γενοκτονική, κατοχική και επεκτατική ιδεολογία» του Σιωνισμού συνιστά καθολική απειλή, ξεκαθαρίζοντας ότι η αντίσταση της Άγκυρας δεν υποκινείται από προσωπικά κίνητρα ή κομματικές σκοπιμότητες, αλλά αφορά την ίδια την υπόσταση του τουρκικού έθνους.<br /><br />Η συγκεκριμένη ρητορική ευθυγραμμίζεται πλήρως με την πολιτική γραμμή που ακολουθεί ο Τούρκος ηγέτης μετά τις επιθέσεις της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου.<br /><br />Έκτοτε, ο Ερντογάν εξαπολύει συστηματικά βέλη κατά του Ισραήλ και του Ισραηλινού Πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου, χρησιμοποιώντας βαρείς χαρακτηρισμούς.<br /><br />Μεταξύ άλλων, έχει χαρακτηρίσει το Ισραήλ «κράτος-τρομοκράτη», έχει παραλληλίσει τον Νετανιάχου με τον Χίτλερ και τον Στάλιν, ενώ καταγγέλλει την ισραηλινή κυβέρνηση για εφαρμογή γενοκτονικών πρακτικών.<br />Ερντογάν: Ο αγώνας ενάντια στον «γενοκτονικό, κατοχικό, επεκτατικό» Σιωνισμό είναι αγώνας για τη «δική μας επιβίωση»<br /><br />Ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κατηγόρησε το Σάββατο 27/06 τον Σιωνισμό ότι απειλεί την επιβίωση της Τουρκίας, στην τελευταία σφοδρή επίθεση από τον Τούρκο ηγέτη από την έναρξη του πολέμου στη Γάζα στις 7 Οκτωβρίου 2023.<br /><br />«Η γενοκτονική, κατοχική, επεκτατική ιδεολογία που ονομάζεται Σιωνισμός απειλεί όχι μόνο εμένα, όχι μόνο το κόμμα μας, όχι μόνο τη συμμαχία μας, απειλεί τους πάντες», δήλωσε ο Ερντογάν.<br /><br />«Όταν αγωνιζόμαστε ενάντια στον Σιωνισμό, δεν διεξάγουμε αυτόν τον αγώνα για τους εαυτούς μας ή για προσωπικούς λόγους.<br /><br />»Το κάνουμε για τη δική μας επιβίωση και για την επιβίωση του έθνους μας».<br /><br />Τέτοια γλώσσα είναι γνώριμο έδαφος για τον Ερντογάν, ο οποίος έχει επανειλημμένα χαρακτηρίσει το Ισραήλ και τον Πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου με ακραίους όρους από τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου υπό την ηγεσία της Χαμάς και τον επακόλουθο πόλεμο στη Γάζα.<br /><br />Έχει αποκαλέσει το Ισραήλ «τρομοκρατικό κράτος» και «κατακτητή», έχει συγκρίνει τον Νετανιάχου με τον Χίτλερ και τον Στάλιν, και έχει κατηγορήσει την ισραηλινή κυβέρνηση για «γενοκτονικές μεθόδους».<br /><br />Η ρητορική αυτή συνοδεύτηκε από μια ευρύτερη ρήξη στις σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ μετά από μια περίοδο επαναπροσέγγισης πριν από τον πόλεμο.<br /><br />Η Άγκυρα έχει διατηρήσει επαφές με τη Χαμάς, έχει φιλοξενήσει αντιπροσωπείες από την τρομοκρατική οργάνωση και έχει διακόψει τους εμπορικούς και οικονομικούς δεσμούς με το Ισραήλ, αν και σταμάτησε πριν από την πλήρη διακοπή των διπλωματικών σχέσεων.<br />Οι προεκτάσεις της ρητορικής Ερντογάν και τα ιστορικά ορόσημα της κομμουνιστικής Αριστεράς<br /><br />Η πρόσφατη ρητορική του Τούρκου Προέδρου κατά του Ισραήλ επαναφέρει στο προσκήνιο τη συζήτηση γύρω από την εξωτερική πολιτική και τις ιδεολογικές συγκλίσεις εντός του ελληνικού πολιτικού φάσματος.<br /><br />Σύμφωνα με αναλυτές, η ταύτιση απόψεων μερίδας της εγχώριας ριζοσπαστικής και κομμουνιστικής Αριστεράς με τις θέσεις της Άγκυρας στο Μεσανατολικό, εργαλειοποιείται αντικειμενικά από την αναθεωρητική στρατηγική του νεο-οθωμανισμού, εκθέτοντας τις συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις στην κριτική ότι λειτουργούν εις βάρος των ευρύτερων εθνικών συμφερόντων.<br /><br />Στο πλαίσιο αυτό, αναδεικνύεται η ανάγκη για τη συγκρότηση μιας πατριωτικής σοσιαλιστικής εναλλακτικής, η οποία θα συνδυάζει την κοινωνική δικαιοσύνη με την προάσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας.<br /><br />Η κριτική προς την παραδοσιακή κομμουνιστική πτέρυγα εστιάζει σε ιστορικά προηγούμενα, με κυριότερο τη στάση της κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία (1922), η οποία αποτιμάται από επικριτές ως υπονομευτική για την εθνική προσπάθεια της εποχής και ευνοϊκή προς την τουρκική πλευρά.<br /><br />Αντιθέτως, η ιστορική διαδρομή του ελληνικού σοσιαλιστικού κινήματος καταγράφει διαφορετικές παραδόσεις.<br /><br />Ιστορικά, σημαντικές σοσιαλιστικές πατριωτικές δυνάμεις είχαν συνταχθεί με την πολιτική του Ελευθερίου Βενιζέλου, στηρίζοντας ενεργά τις εθνικές διεκδικήσεις και τον απελευθερωτικό αγώνα, γεγονός που προβάλλεται ως πρότυπο σύζευξης της προοδευτικής ιδεολογίας με την πατριωτική ευθύνη.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ερντογάν: Ο αγώνας κατά του Ισραήλ γίνεται «για τη δική μας επιβίωση και για την επιβίωση του [τουρκικού] έθνους μας».

. Σε μια νέα, δριμεία επίθεση κατά του Ισραήλ προχώρησε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, χαρακτηρίζοντας τον Σιωνισμό άμεση απειλή για την εθνική ασ...

Διαβάστε την συνέχεια

Με τα “ήρεμα νερά” απλώς μεταχρονολογείς το πρόβλημα.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQOF5LohVlK94ShyVrQeMta3m61JTDPZcRsbQ&s" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="194" data-original-width="259" height="150" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQOF5LohVlK94ShyVrQeMta3m61JTDPZcRsbQ&s" width="732" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Εν μέσω του ψυχρού πολέμου (ΗΠΑ+ΝΑΤΟ εναντίον Σοβιετικής Ένωσης), η προτεραιότητα των ΗΠΑ ήταν ο «σοβιετικός κίνδυνος». Η Τουρκία υπό στρατοκρατικό έλεγχο και λόγω γεωγραφικής εγγύτητας προς την Σοβιετική Ένωση, είχε μια «υπεραξία» για τις ΗΠΑ έναντι της Ελλάδας.</div><br />Του <b>ΚΩΣΤΑ ΜΑΥΡΙΔΗ</b> (Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ-S&D)<br /><br />Το συγκριτικό πλεονέκτημα της Ελλάδας ήταν ότι μια ολοκληρωτική σύγκρουση Ελλάδας-Τουρκίας, δύο χωρών εντός ΝΑΤΟ, θα ήταν τεράστιο πλήγμα για τις ΗΠΑ ενόψει του «σοβιετικού κινδύνου» που καθιστούσε επάναγκες την αποτροπή ενός ελληνοτουρκικού πολέμου. Το «δώρο» στην Τουρκία προσέφερε η Χούντα στην Αθήνα, η οποία προετοίμασε εργαλειοποιώντας αδίσταχτα από πριν και εν τέλει διέπραξε το πραξικόπημα κατά του Προέδρου Μακαρίου ώστε να εισβάλει η Τουρκία. Κι όταν η Τουρκία προχώρησε στην εισβολή, το χουντικό καθεστώς όχι μόνο δεν επενέβηκε, αλλά εφάρμοσε «σκόπιμη αδράνεια» στην Κύπρο ώστε να επιτύχει η τουρκική εισβολή.<br /><br />Η πιο πάνω σύνοψη όσων συνέβηκαν, παρατίθεται για να αντλήσουμε ένα μάθημα, ειδικά τώρα λόγω Ευρωάμυνας. Το κυριότερο επιχείρημα για συνεργασία ΕΕ-Τουρκίας στην άμυνα είναι ότι η Τουρκία αποτελεί μέλος του ΝΑΤΟ, όπως κι η πλειοψηφία των κρατών-μελών της ΕΕ. Άλλωστε, κάποια κράτη-μέλη συνεργάζονται ήδη στην συμπαραγωγή εξοπλισμών με την Τουρκία. Και γνωρίζουν ότι η Τουρκία ήταν στενός σύμμαχος του «Ισλαμικού Κράτους» και τρομοκρατικών οργανώσεων όπως της «Χαμάς» και «Αδελφών Μουσουλμάνων».<br /><br />Γνωρίζουν ότι κατά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, η στάση του καθεστώτος Ερντογάν υπήρξε «διπλή», με το ΝΑΤΟ και με τον Πούτιν, καθώς η νεο-οθωμανική επεκτατική πολιτική συνεχίστηκε σε Συρία, Λιβύη, Αιγαίο και Ανατ. Μεσόγειο. Γιατί όμως, κράτη-μέλη της ΕΕ αναθέτουν ρόλο στην Τουρκία για την Ευρωάμυνα; Γιατί κρίνουν ότι τους συμφέρει και το θεωρούν εφικτό λόγω της στάσης μας.<br /><br />Ο νεο-οθωμανικός επεκτατισμός συνεχίζει να κατέχει μέρος της Κύπρου ζητώντας «δύο κράτη», παραβιάζει τον θαλάσσιο και εναέριο χώρο της Ελλάδας, σχεδιάζει την επέκταση στο μισό Αιγαίο και σε όλη την Ανατ. Μεσόγειο. Ταυτοχρόνως, έχει «παγώσει» η επέκταση εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, η οριοθέτηση ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρου δεν υπάρχει, η πόντιση ενός καλωδίου σε διεθνή ύδατα στο Αιγαίο στο πλαίσιο ευρωπαϊκού έργου παρεμποδίζεται από την Τουρκία κ.ά.<br /><br />Όμως, η έμπρακτη προάσπιση θέσεων, θα είχε δύο ενδεχόμενα. Είτε υποχώρηση του επεκτατιστή, είτε για να διασωθεί η Ευρωάμυνα και το ΝΑΤΟ, θα επιβαλλόταν κόστος στον επεκτατιστή. Ωστόσο, ο πρωθυπουργός στην Αθήνα διερωτάται «που έχουμε υποχωρήσει» κι ο Υπουργός Εξωτερικών αναδεικνύει την σημασία των «ήρεμων νερών».<br /><br />Ο Ελληνισμός οφείλει να έχει σημαίνοντα ρόλο στην Ευρωάμυνα γιατί αφορά την επιβίωσή μας. Η Λευκωσία κινήθηκε με σαφή προσανατολισμό στην Ευρωάμυνα και τις ΗΠΑ, αλλά η Αθήνα παραμένει παθητικός τροφοδότης του τουρκικού επεκτατισμού. Στην εποχή μας, το συγκριτικό πλεονέκτημα αφορά μια πανεθνική στρατηγική αποτροπής με επίκεντρο την ισχύ εντός της ΕΕ.<br /><br />Στις διεθνείς σχέσεις, η βάσιμη προσδοκία δεν στηρίζεται σε ευχολόγια, ούτε στην πατριδοκάπηλη ρητορική, αλλά στην ορθολογική στρατηγική. Καταληκτικά, ο τουρκικός επεκτατισμός δεν αντιμετωπίζεται με φοβίες και εγχώριες θεωρίες, ούτε με Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης σε διμερές επίπεδο και άλλα «δώρα» στην ΕΕ, αλλά με αποφασιστική στάση και πράξεις που προκαλούν κόστος στον επεκτατιστή.<div><br /></div><div><a href="https://www.philenews.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Με τα “ήρεμα νερά” απλώς μεταχρονολογείς το πρόβλημα.

Εν μέσω του ψυχρού πολέμου (ΗΠΑ+ΝΑΤΟ εναντίον Σοβιετικής Ένωσης), η προτεραιότητα των ΗΠΑ ήταν ο «σοβιετικός κίνδυνος». Η Τουρκία υπό στρατο...

Διαβάστε την συνέχεια

To Ιράν σκότωσε την «ομπρέλα ασφαλείας» των ΗΠΑ. Η Σαουδική Αραβία, το άγριο παρασκήνιο και οι νέοι δρόμοι του πετρελαίου.

<img height="117" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/622d15ff77ab8e8f0cadd2f63642e288_XL.jpg?v=3" width="731" /><br /><br /><div>Πρόκειται για ιστορική ανατροπή για το καθεστώς ασφάλειας της Μέσης Ανατολής από τη δεκαετία του 1970 μετά το πετρελαϊκό σοκ και τη συμφωνία για το πετροδολάριο – που ενίσχυσε την νομισματική ηγεμονία των ΗΠΑ<br /><br />Η Τεχεράνη επαναβεβαίωσε την Παρασκευή 26 Ιουνίου 2026 το δικαίωμά της να ελέγχει τη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Hormuz και προειδοποίησε τα αραβικά κράτη του Περσικού Κόλπου να μην ευθυγραμμιστούν με τις Ηνωμένες Πολιτείες, μία ημέρα μετά την επίθεση εναντίον εμπορικού πλοίου κοντά στις ακτές του Ομάν, γεγονός που ανέδειξε την εύθραυστη φύση της προσωρινής συμφωνίας για τον τερματισμό του πολέμου με το Ιράν.<br />Πρόκειται για μια σαφή ένδειξη ότι όχι μόνο το Ιράν βγαίνει στρατηγικά ενισχυμένο μετά τη συμφωνία με τις ΗΠΑ, αλλά προκαλεί την απόσυρση των «πετροβασιλείων» του Περσικού Κόλπου από την «αμυντική ομπρέλα των ΗΠΑ», αλλά αποδεικνύει ότι το νέο δόγμα ασφάλειας στην περιοχή της Μέσης Ανατολής δεν θα περιλαμβάνει την παρουσία των αμερικανικών βάσεων στην περιοχή.<br />Αυτό αποτελεί ιστορική ανατροπή για το καθεστώς της Μέσης Ανατολής από τη δεκαετία του 1970 μετά το πετρελαϊκό σοκ και τη συμφωνία για το πετροδολάριο – που ενίσχυσε την νομισματική ηγεμονία των ΗΠΑ.<br />Η ιρανική αντίδραση ήρθε ως απάντηση σε κοινή ανακοίνωση των Ηνωμένων Πολιτειών και έξι κρατών του Κόλπου, την οποία η Τεχεράνη χαρακτήρισε «παρεμβατική, ανεύθυνη και προκλητική».<br />Στην ανακοίνωση αυτή απορρίπτεται η ιρανική θέση ότι η χώρα έχει το δικαίωμα να επιβάλλει τέλη διέλευσης στα πλοία που διαπλέουν τα Στενά.<br />Ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Kazem Gharibabadi, δήλωσε μέσω της πλατφόρμας X ότι:<br />«Η ασφαλής διέλευση από τα Στενά του Hormuz δεν μπορεί να διασφαλιστεί στο πλαίσιο ασαφών διευθετήσεων, παράλληλων θαλάσσιων διαδρομών ή διαδικασιών λήψης αποφάσεων που αγνοούν τον ρόλο του Ιράν ως παράκτιου κράτους.»<br />Λίγες ώρες αργότερα, η ιρανική κρατική τηλεόραση μετέδωσε ότι τρία ξένα δεξαμενόπλοια, τα οποία επιχείρησαν αυτό που χαρακτήρισε «μη εξουσιοδοτημένη διέλευση» των Στενών, υποχρεώθηκαν να επιστρέψουν έπειτα από προειδοποίηση των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), χωρίς να δοθούν περισσότερες λεπτομέρειες.<br /><br />Οι αντιδράσεις στην αγορά πετρελαίου<br /><br />Παρά τη νέα ένταση, οι διεθνείς τιμές του πετρελαίου υποχώρησαν περισσότερο από 3% την Παρασκευή (26/6) και οδεύουν προς σημαντικές εβδομαδιαίες απώλειες.<br />Οι αγορές εξακολουθούν να αξιολογούν τις αντικρουόμενες ερμηνείες της προσωρινής συμφωνίας μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ η κυκλοφορία δεξαμενόπλοιων μέσω των Στενών παραμένει αισθητά μειωμένη.<br />Από τη συγκεκριμένη θαλάσσια οδό διέρχεται υπό φυσιολογικές συνθήκες περίπου το 20% του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG).<br />Την ίδια στιγμή, η Saudi Aramco επανεκκίνησε τη φόρτωση αργού πετρελαίου από τον τερματικό σταθμό Ras Tanura, το μεγαλύτερο πετρελαϊκό λιμάνι του κόσμου, έπειτα από διακοπή σχεδόν τεσσάρων μηνών, σύμφωνα με στοιχεία ναυτιλιακής παρακολούθησης.<br />Κατά την ολοκλήρωση της περιοδείας του στις χώρες του Περσικού Κόλπου, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Marco Rubio επιχείρησε να καθησυχάσει τους περιφερειακούς συμμάχους της Ουάσιγκτον σχετικά με την προσωρινή συμφωνία. Προειδοποίησε ωστόσο ότι, εάν το Ιράν απειλήσει ή εμποδίσει τη διέλευση πλοίων από τα Στενά, «θα υπάρξει σοβαρό πρόβλημα».<br />Στην κοινή ανακοίνωση του Rubio με το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου (GCC) ζητείται «ελεύθερη, άνευ όρων και απρόσκοπτη ναυσιπλοΐα» στα Στενά του Hormuz, χωρίς τέλη διέλευσης και χωρίς προσπάθειες άσκησης ελέγχου από οποιαδήποτε πλευρά.<br />Παράλληλα, υποστηρίζεται ότι οποιαδήποτε μόνιμη ειρηνευτική συμφωνία θα πρέπει να αντιμετωπίσει το ιρανικό βαλλιστικό πρόγραμμα, τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) και τη στήριξη της Τεχεράνης προς συμμαχικές ένοπλες οργανώσεις στην περιοχή.<br /><br />Η Τεχεράνη: Η αμερικανική παρουσία στην περιοχή είναι η πηγή αστάθειας<br /><br />Το ιρανικό υπουργείο Εξωτερικών απάντησε ότι η στρατιωτική παρουσία των Ηνωμένων Πολιτειών στον Περσικό Κόλπο αποτελεί τη βασική αιτία ανασφάλειας και διχασμού στην περιοχή και υποστήριξε ότι η διαχείριση των Στενών του Ορμούζ πρέπει να ασκείται από το Ιράν και το Ομάν, σύμφωνα με τους όρους της προσωρινής συμφωνίας.<br />«Προειδοποιούμε για τη συνέχιση εχθρικών και παρεμβατικών πολιτικών στην περιοχή», ανέφερε χαρακτηριστικά η ανακοίνωση της Τεχεράνης.<br />Ο κορυφαίος σύμβουλος του Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν, Ali Akbar Velayati, απηύθυνε σαφή προειδοποίηση προς τις αραβικές μοναρχίες του Κόλπου:<br />«Η σταθερότητα των αραβικών κρατών του Περσικού Κόλπου οφείλεται στη διαχείριση των Στενών του Hormuz από το Ιράν επί έναν αιώνα. Η στρατηγική τους επιβίωση εξαρτάται από την ανοχή της Τεχεράνης.»<br /><br />Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ζητούν προστασία της ναυσιπλοΐας<br /><br />Ο υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, Sheikh Abdullah bin Zayed, υπογράμμισε την Παρασκευή (26/6) την ανάγκη προστασίας των θαλάσσιων εμπορικών διαδρόμων και διασφάλισης της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Hormuz, κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής επικοινωνίας με τον Ιρανό ομόλογό του, Abbas Araqchi.<br />Σύμφωνα με το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων WAM, πρόκειται για μία από τις ελάχιστες δημόσια γνωστές επαφές υψηλού επιπέδου μεταξύ Abu Dhabi και Τεχεράνης μετά την ένταση που προκάλεσε ο αμερικανοϊσραηλινός πόλεμος κατά του Ιράν.<br />Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας, ο Sheikh Abdullah bin Zayed τόνισε την ανάγκη πλήρους εφαρμογής του μνημονίου κατανόησης μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν, με στόχο την επίτευξη «άμεσης και συνολικής παύσης των εχθροπραξιών», όπως ανέφερε το WAM.<br />Παράλληλα, επισήμανε ότι η σταθερότητα στην περιοχή προϋποθέτει τον σεβασμό της εθνικής κυριαρχίας όλων των κρατών, την τήρηση του διεθνούς δικαίου και την απρόσκοπτη λειτουργία της ναυσιπλοΐας μέσω των Στενών του Hormuz, από όπου διέρχεται περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG).<br />Η τηλεφωνική επικοινωνία ερμηνεύεται ως ένδειξη προσπάθειας αποκατάστασης των σχέσεων μεταξύ Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και Ιράν, οι οποίες επιβαρύνθηκαν σημαντικά κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης.<br />Οι ιρανικές επιθέσεις είχαν προκαλέσει σοβαρές αναταράξεις στην οικονομία των Εμιράτων, επηρεάζοντας τον τουρισμό στο Ντουμπάι, οδηγώντας μέρος των ξένων εργαζομένων στην αποχώρηση από τη χώρα και πλήττοντας την εικόνα των ΗΑΕ ως ασφαλούς περιφερειακού επιχειρηματικού και χρηματοοικονομικού κέντρου.<br />Ο υπουργός Εξωτερικών των Εμιράτων επανέλαβε ότι η διπλωματία αποτελεί τον αποτελεσματικότερο δρόμο για την επίλυση των περιφερειακών κρίσεων και εξέφρασε την ελπίδα ότι οι διαπραγματεύσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη θα οδηγήσουν σε μια μόνιμη κατάσταση ασφάλειας, σταθερότητας και συνεργασίας στον Περσικό Κόλπο.<br /><br />Το σοκ στην προσφορά ενέργειας - Οι περιφερειακές και παγκόσμιες επιπτώσεις<br /><br />Τα Στενά του Hormuz αποτελούν εδώ και δεκαετίες το πιο κρίσιμο ενεργειακό πέρασμα στον κόσμο, καθώς από αυτά διέρχεται περίπου το ένα πέμπτο των παγκόσμιων ροών πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG).<br />Σύμφωνα με ανάλυση του Reuters, η πρόσφατη στρατιωτική κλιμάκωση μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών, Ισραήλ και Ιράν οδήγησε σε de facto διακοπή της ναυσιπλοΐας, με την Τεχεράνη να επιβάλλει περιορισμούς στη διέλευση πλοίων και να δημιουργεί ένα νέο καθεστώς ελέγχου της θαλάσσιας κυκλοφορίας.<br />Η εξέλιξη αυτή είχε άμεσο και έντονο αντίκτυπο στις διεθνείς αγορές ενέργειας.<br />Η τιμή του Brent κατέγραψε άνοδο της τάξης του 60% μέσα σε έναν μόνο μήνα, σημειώνοντας τη μεγαλύτερη μηνιαία αύξηση που έχει καταγραφεί σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει το Reuters.<br />Παράλληλα, ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας (IEA) εκτίμησε ότι η κρίση προκάλεσε διαταραχή άνω των 12 εκατομμυρίων βαρελιών ημερησίως στην παγκόσμια προσφορά, ενώ επηρεάστηκαν περίπου 40 ενεργειακές εγκαταστάσεις στην ευρύτερη περιοχή.<br />Η στρατηγική σημασία του Hormuz δεν έγκειται μόνο στον όγκο των ενεργειακών ροών που διέρχονται από αυτό, αλλά και στο γεγονός ότι δεν υπάρχουν ισοδύναμες εναλλακτικές οδοί για μεγάλο μέρος των εξαγωγών του Περσικού Κόλπου.<br />Η διακοπή ή ο περιορισμός της διέλευσης δημιουργεί άμεσα παγκόσμιες επιπτώσεις στις τιμές, στον πληθωρισμό και στην ενεργειακή ασφάλεια τόσο της Ευρώπης όσο και της Ασίας.<br /><br />Η γεωγραφία ως παράγοντας στρατηγικής ανισορροπίας<br /><br />Ανάλυση του Reuters υπογραμμίζει ότι οι επιπτώσεις της κρίσης δεν κατανέμονται ομοιόμορφα μεταξύ των παραγωγών της περιοχής.<br />Το Ιράν, το οποίο ελέγχει γεωγραφικά το στενό πέρασμα, κατάφερε να διατηρήσει ικανότητα επιλεκτικής ρύθμισης της ροής.<br />Αντίθετα, χώρες όπως το Ιράκ, το Κουβέιτ και το Κατάρ, οι οποίες εξαρτώνται σχεδόν αποκλειστικά από τη διέλευση μέσω Hormuz, υπέστησαν δυσανάλογες απώλειες.<br />Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει το Reuters, τα εκτιμώμενα έσοδα από τις εξαγωγές πετρελαίου του Ιράκ μειώθηκαν κατά περίπου 76% σε ετήσια βάση για τον Μάρτιο, ενώ το Κουβέιτ κατέγραψε πτώση της τάξης του 73%. Αντίστοιχα, το Κατάρ αντιμετώπισε σοβαρούς περιορισμούς στη δυνατότητα εξαγωγών LNG, λόγω της εξάρτησης από τη θαλάσσια δίοδο.<br />Αντιθέτως, χώρες που διαθέτουν εναλλακτικές υποδομές μεταφοράς ενέργειας κατάφεραν να περιορίσουν τις απώλειες ή ακόμη και να επωφεληθούν από την άνοδο των τιμών.<br />Η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα χρησιμοποιούν αγωγούς που παρακάμπτουν το Hormuz, γεγονός που τους επέτρεψε να διατηρήσουν σημαντικό μέρος των εξαγωγών τους.<br /><br />Οι αγωγοί ως αντιστάθμισμα γεωπολιτικού ρίσκου<br /><br />Η Σαουδική Αραβία διαθέτει τον East–West pipeline, μήκους περίπου 1.200 χιλιομέτρων, ο οποίος κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1980 κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν–Ιράκ, ακριβώς για να μειώσει την εξάρτηση από τα Στενά του Hormuz.<br />Ο αγωγός αυτός έχει δυνατότητα μεταφοράς έως και 7 εκατομμυρίων βαρελιών ημερησίως, επιτρέποντας στη χώρα να συνεχίσει τις εξαγωγές μέσω της Ερυθράς Θάλασσας.<br />Αντίστοιχα, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα διαθέτουν τον αγωγό Habshan–Fujairah, με δυναμικότητα περίπου 1,5 έως 1,8 εκατομμυρίων βαρελιών ημερησίως, που επιτρέπει την παράκαμψη του στενού.<br />Παρά τις επιθέσεις που αναφέρθηκαν σε λιμενικές εγκαταστάσεις, οι υποδομές αυτές λειτούργησαν ως κρίσιμη ασπίδα έναντι πλήρους διακοπής των εξαγωγών.<br /><br />Η επιλεκτική επίδραση της ενεργειακής κρίσης<br /><br />Τα στοιχεία του Reuters δείχνουν ότι η ενεργειακή κρίση δεν είχε μόνο καταστροφικές συνέπειες, αλλά και ανακατανομή εσόδων μεταξύ των παραγωγών.<br />Το Ιράν κατέγραψε αύξηση εσόδων της τάξης του 37%, ενώ το Ομάν σημείωσε άνοδο περίπου 26%.<br />Η Σαουδική Αραβία εμφάνισε επίσης μικρή αύξηση περίπου 4,3%, παρά τη μείωση του όγκου εξαγωγών, λόγω της ανόδου των διεθνών τιμών.<br />Η αντίθεση αυτή υπογραμμίζει ότι η κρίση δεν λειτουργεί μόνο ως παράγοντας αποσταθεροποίησης, αλλά και ως μηχανισμός αναδιανομής ισχύος στην ενεργειακή αγορά, με τους γεωγραφικά ευνοημένους και τις χώρες με εναλλακτικές διαδρομές να απορροφούν μέρος των απωλειών.<br /><br />Η Σαουδική Αραβία, οι ενεργειακές ροές και η νέα γεωπολιτική ισορροπία<br /><br />Η Σαουδική Αραβία αναδεικνύεται στο επίκεντρο της ενεργειακής αναδιάταξης που προκάλεσε η κρίση στα Στενά του Hormuz, καθώς οι εξελίξεις δεν επηρέασαν μόνο τις τιμές του πετρελαίου αλλά και τη δομή των ίδιων των εξαγωγικών ροών στον Περσικό Κόλπο.<br />Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει το Reuters, η Σαουδική Αραβία κατάφερε να διατηρήσει και σε ορισμένες περιπτώσεις να αυξήσει την αξία των εξαγωγών της, παρά τη μείωση των φυσικών όγκων, λόγω της εκρηκτικής ανόδου των διεθνών τιμών πετρελαίου.<br />Ενδεικτικά, η άνοδος των τιμών οδήγησε σε αύξηση περίπου 4,3% στα εκτιμώμενα έσοδα του Μαρτίου, ακόμη και όταν οι εξαγωγές της μειώθηκαν σε ετήσια βάση.<br />Η ανθεκτικότητα αυτή συνδέεται άμεσα με την ύπαρξη εναλλακτικών εξαγωγικών διαδρομών που παρακάμπτουν το Hormuz.<br />Ο πιο κρίσιμος από αυτούς είναι ο αγωγός East–West, μήκους περίπου 1.200 χιλιομέτρων, ο οποίος συνδέει τα ανατολικά πετρελαϊκά πεδία με το λιμάνι Yanbu στην Ερυθρά Θάλασσα.<br />Ο αγωγός αυτός, που κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1980 κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν–Ιράκ, έχει δυνατότητα μεταφοράς έως και 7 εκατομμυρίων βαρελιών ημερησίως και αποτέλεσε τον βασικό μηχανισμό απορρόφησης του σοκ όταν η ναυσιπλοΐα στο Hormuz περιορίστηκε.<br />Η στρατηγική σημασία του ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο κατά την κρίση, όταν η Aramco αύξησε τη χρήση του για να κατευθύνει φορτία προς την Ερυθρά Θάλασσα, μειώνοντας την εξάρτηση από το επίμαχο στενό πέρασμα.<br />Παράλληλα, σύμφωνα με δημοσιογραφικές αναφορές, η Σαουδική Αραβία κατάφερε να επαναφέρει ή να διατηρήσει σε λειτουργία κρίσιμα τμήματα των εξαγωγικών της υποδομών, όπως το συγκρότημα του Ras Tanura και το λιμάνι Yanbu, ακόμη και σε συνθήκες αυξημένου γεωπολιτικού ρίσκου.<br /><br />Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η μερική αποσυμφόρηση του Hormuz<br /><br />Αντίστοιχα, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα αξιοποίησαν τον αγωγό Habshan–Fujairah, δυναμικότητας περίπου 1,5–1,8 εκατομμυρίων βαρελιών ημερησίως, που επιτρέπει την παράκαμψη των Στενών μέσω της Ομάν και της Αραβικής Θάλασσας.<br />Τα στοιχεία του Reuters δείχνουν ότι, παρότι οι εξαγωγές τους μειώθηκαν σε αξία κατά περίπου 2,6%, η ύπαρξη αυτής της υποδομής περιόρισε τις συνολικές απώλειες σε σχέση με άλλες χώρες της περιοχής.</div><div><br /><img src="https://static.toiimg.com/thumb/129450107.jpg?photoid=129450107&imgsize=23456&width=600&resizemode=4" /><br /><br /></div><div>Η νέα φάση μόνιμης αστάθειας<br /><br />Υπό αυτό το πρίσμα, οι πρωτοβουλίες Σαουδικής Αραβίας, Ομάν και Κατάρ δεν αποτελούν ένδειξη ότι ο Περσικός Κόλπος κινείται προς σταθερότητα.<br />Αποτελούν ένδειξη ότι έχει εισέλθει σε μια νέα φάση διαχείρισης μόνιμης αστάθειας, όπου η διπλωματία δεν στοχεύει πλέον στην επίλυση των συγκρούσεων, αλλά στη διατήρηση τους κάτω από ένα κρίσιμο όριο έντασης που επιτρέπει τη συνέχιση της οικονομικής λειτουργίας.<br />Το αποτέλεσμα είναι ένα σύστημα πιο ρευστό αλλά ταυτόχρονα πιο ευάλωτο, όπου η ισορροπία δεν είναι κατάσταση αλλά συνεχής διαδικασία προσαρμογής – με το Ιράν να διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στο σύστημα ασφαλείας και μεταφοράς ενέργειας μιας κρίσιμης περιοχής.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a></div><div><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

To Ιράν σκότωσε την «ομπρέλα ασφαλείας» των ΗΠΑ. Η Σαουδική Αραβία, το άγριο παρασκήνιο και οι νέοι δρόμοι του πετρελαίου.

Πρόκειται για ιστορική ανατροπή για το καθεστώς ασφάλειας της Μέσης Ανατολής από τη δεκαετία του 1970 μετά το πετρελαϊκό σοκ και τη συμφωνία...

Διαβάστε την συνέχεια

Το βρώμικο deal της Δύσης με τον Ερντογάν και η θηλιά σε Ελλάδα - Κύπρο.

<img src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-06/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1_2026-06-27_145434820.png?itok=XOxtmuLg" /><br /><br />Ευρώπη και ΗΠΑ στήνουν ένα κυνικό αλισβερίσι με το καθεστώς της Άγκυρας, νομιμοποιώντας τις διώξεις στο εσωτερικό της Τουρκίας, προκειμένου να εξασφαλίσουν μια στρατιωτική ασπίδα έναντι της Μόσχας. Το λογαριασμό, ωστόσο, ετοιμάζονται να τον στείλουν στην Ελλάδα και την Κύπρο<br /><br />Οι πύρινοι λόγοι περί ευρωπαϊκών αξιών μπαίνουν ερμητικά στο συρτάρι, καθώς τα κέντρα εξουσίας σε Βρυξέλλες και Ουάσιγκτον αποφάσισαν να ρίξουν την τουρκική αντιπολίτευση στον καιάδα. Το αφήγημα είναι πλέον κυνικά διαυγές, η ασφάλεια της γηραιάς ηπείρου περνάει μέσα από τις ορέξεις του νεοοθωμανικού καθεστώτος.<br /><br />Το γεωπολιτικό μαντρόσκυλο απέναντι στη ρωσική αρκούδα<br /><br />Η απόγνωση του τουρκικού Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) αποκαλύπτει όλο το ζοφερό παρασκήνιο. Οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, έντρομοι μπροστά στη ρωσική απειλή και την πιθανή αποστασιοποίηση των ΗΠΑ υπό τον Ντόναλντ Τραμπ, κάνουν τα στραβά μάτια απέναντι στην απόλυτη κατάλυση της νομιμότητας στη γείτονα. Συλλαμβάνονται εκλεγμένοι δήμαρχοι; Φυλακίζονται πολιτικοί αντίπαλοι όπως ο Εκρέμ Ιμάμογλου; Καρατομούνται ηγεσίες; Στο διεθνές διπλωματικό χρηματιστήριο, όλα αυτά θεωρούνται πλέον γραφικές λεπτομέρειες.<br /><br />Η συμφωνία κάτω από το τραπέζι είναι ξεκάθαρη. Η Δύση συγχωρεί τα πάντα στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, παρέχοντάς του πλήρη ασυλία να αλωνίζει στο εσωτερικό της χώρας του με μεθόδους δικτάτορα. Το μόνο που ζητούν ως αντάλλαγμα είναι να συνεχίσει η Άγκυρα να λειτουργεί ως το γεωπολιτικό μαντρόσκυλο του ΝΑΤΟ στα ανατολικά σύνορα, κρατώντας τις απαραίτητες στρατιωτικές ισορροπίες απέναντι στη Ρωσία.<br /><br />Έτσι απλά, η Τουρκία μετατρέπεται επίσημα από ένα αυταρχικό κράτος που θα έπρεπε να τιμωρείται με κυρώσεις, σε έναν «πολύτιμο και αναντικατάστατο» στρατηγικό σύμμαχο.<br /><br />Το βρώμικο παζάρι και η θηλιά στον Ελληνισμό<br /><br />Αυτό το διπλωματικό θέατρο δεν γράφεται χωρίς κόστος, και ο λογαριασμός προορίζεται για τα εθνικά μας συμφέροντα. Διεθνείς αναλυτές το ομολογούν ήδη απροκάλυπτα: η αναβάθμιση του τουρκικού ρόλου θα φέρει θύελλα πιέσεων σε Αθήνα και Λευκωσία.<br /><br />Οι υποτιθέμενοι εταίροι μας ετοιμάζονται να απαιτήσουν τον τερματισμό των ελληνικών και κυπριακών βέτο, ζητώντας μας ουσιαστικά να βάλουμε στο ζύγι τα κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, ώστε να μην διαταραχθεί το ειδύλλιο με την Άγκυρα.<br /><br />Είναι προφανές ότι κανένας ξένος παράγοντας δεν πρόκειται να συγκινηθεί από το Διεθνές Δίκαιο ή τις δίκαιες εθνικές μας θέσεις. Το βρώμικο παζάρι εις βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου στήνεται μεθοδικά στους διαδρόμους των συμμαχικών επιτελείων. <div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το βρώμικο deal της Δύσης με τον Ερντογάν και η θηλιά σε Ελλάδα - Κύπρο.

Ευρώπη και ΗΠΑ στήνουν ένα κυνικό αλισβερίσι με το καθεστώς της Άγκυρας, νομιμοποιώντας τις διώξεις στο εσωτερικό της Τουρκίας, προκειμένου ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί θα είναι στρατηγικό λάθος του Τραμπ η παράδοση της Ευρώπης στην Τουρκία.

<img height="120" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-06/31758.jpg?itok=CS9_QyBo" width="729" /><br /><br />Οι εννέα πισώπλατες μαχαιριές του Ερντογάν σε ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, την ώρα που ο Ντόναλντ Τραμπ ετοιμάζεται να επιβραβεύσει την Τουρκία ως πιστό σύμμαχο στην επικείμενη Σύνοδο Κορυφής<br /><br />Σε δύο (2) εβδομάδες πρόκειται να διεξαχθεί η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ , με τις ΗΠΑ σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις να ανναγγέλουν την αποδέσμευσή τους από την ασφάλεια της Ευρώπης, συνοδευόμενη από στρατιωτική άμπτωτη από την γηραιά Ήπειρο, εξοπλίζοντας παράλληλα την Τουρκία προκειμένου να τις αντικαταστήσει εν μέρει.<br /><br />Στο ερώτημα αν η αποχώρηση των ΗΠΑ από την Ευρώπη θα ήταν μια σωστή κίνηση ή αν θα ήταν ένα σοβαρό Στρατηγικό λάθος, επιχειρεί να δώσει απάντηση σε άρθρο του Λιαν έγκριτο <a href="https://www.19fortyfive.com/2026/06/the-case-for-nato-leaving-europe-would-be-a-serious-strategic-mistake-for-america/">Διεθνές ΜΜΕ</a>, επισημαίνοντας:<br /><br />Οι στρατηγικές μετατοπίσεις των ΗΠΑ<br /><br />"Οι στρατηγικές μετατοπίσεις που χαρακτηρίζουν τη δεύτερη κυβέρνηση Τραμπ υποδεικνύουν ολοένα και περισσότερο μια σημαντικά μειωμένη παρουσία των ΗΠΑ στην Ευρώπη.<br /><br />Η αναδιάταξη των δυνάμεων που ανακοίνωσε πρόσφατα ο Υπουργός Χέγκεθ ελπίζουμε ότι θα περιλαμβάνει την επανατοποθέτηση μόνιμων αμερικανικών βάσεων στην Πολωνία και σε άλλες χώρες που πλαισιώνουν το ΝΑΤΟ, αλλά θα συνεπάγεται επίσης μια σημαντική μείωση του ανθρώπινου δυναμικού και του εξοπλισμού των ΗΠΑ στην Ευρώπη.<br /><br />Ενώ μια τέτοια αναδιάταξη της θέσης των δυνάμεων έχει καθυστερήσει πολύ, η κακή εφαρμογή θα μπορούσε να οδηγήσει σε υπερβολικές περικοπές που, στη χειρότερη περίπτωση, θα οδηγήσουν στην αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από την Ευρώπη.<br /><br />Η πιθανότητα αυτού του αποτελέσματος έχει αυξηθεί, ειδικά επειδή βασικά πρόσωπα της κυβέρνησης Τραμπ υποστηρίζουν εδώ και χρόνια ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να «στραφούν» προς την Ασία, αφήνοντας την Ευρώπη να χειρίζεται το μεγαλύτερο μέρος της άμυνάς της.<br />Η σχολή σκέψης Ομπάμα<br /><br />Από το 2011, όταν η ιδέα της στροφής προς την Ασία προτάθηκε για πρώτη φορά από τον Μπαράκ Ομπάμα, η ιδέα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να διατηρήσουν σχετικά χαμηλά επίπεδα δαπανών, αναπτύσσοντας παράλληλα μια νέα στρατηγική -μια στρατηγική που, μέσω πολιτικών ελιγμών, ιδίως πιέζοντας την Ευρώπη να κάνει περισσότερα- θα της επέτρεπε να ασφαλίσει την πατρίδα της και να προστατεύσει τα συμφέροντα της παγκοσμίως, έχει κερδίσει υποστηρικτές και δυναμική στην Ουάσινγκτον.<br /><br />Αυτή η σχολή σκέψης υποστηρίζει ότι τα θέατρα του Ατλαντικού και του Ειρηνικού μπορούν, στην πραγματικότητα, να διαχωριστούν, μειώνοντας τις δεσμεύσεις της συμμαχίας των ΗΠΑ και απελευθερώνοντας τους περιορισμένους στρατιωτικούς πόρους για άλλες περιοχές.<br /><br />Ενώ αυτή η ιδέα έχει νόημα από την άποψη της διαχείρισης πόρων, είναι, ωστόσο, σε μεγάλο βαθμό αποσυνδεδεμένη από τις γεωπολιτικές πραγματικότητες που πρέπει να αντιμετωπίσουν οι ΗΠΑ για να διασφαλίσουν την εσωτερική ασφάλεια και την ευημερία του έθνους στο μέλλον.<br /><br />Ωστόσο Ατλαντικός και Ειρηνικός αποτελούν ένα σύνολο διασυνδεδεμένων προβλημάτων και επομένως, η «στροφή» είναι μια άσκηση στρατηγικής κοντόφθαλμης σκέψης.<br />Η Ευρώπη είναι ο ακρογωνιαίος λίθος των συμμαχιών των ΗΠΑ<br /><br />Η αποχώρηση των ΗΠΑ από την Ευρώπη θα ήταν ένα σημαντικό στρατηγικό λάθος, επειδή η Ευρώπη δεν είναι, όπως υποστηρίζουν οι υποστηρικτές της στρατηγικής pivot, ένα ολοένα και μικρότερο θέατρο.<br /><br />Είναι ο ακρογωνιαίος λίθος του αμερικανικού συστήματος συμμαχιών.<br /><br />Από το 1945, η παγκόσμια δύναμη των ΗΠΑ βασίζεται όχι μόνο στη στρατιωτική ισχύ αλλά και σε ένα δίκτυο συμμαχιών που παρέχουν στην Ουάσιγκτον στρατηγικό βάθος, προωθημένη παρουσία, πολιτική νομιμότητα, βιομηχανική ικανότητα και πρόσβαση στις κρίσιμες περιοχές του κόσμου.<br /><br />Το ΝΑΤΟ είναι το θεμέλιο αυτού του συστήματος.<br /><br />Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες αποσυρθούν από την Ευρώπη, όχι μόνο θα μειώσουν την περιφερειακή τους δέσμευση, αλλά και θα αποδυναμώσουν την αρχιτεκτονική που επιτρέπει στην Αμερική να λειτουργεί ως παγκόσμια δύναμη.<br />Το επιχείρημα της «Εστίασης στην Κίνα» μειώνει την αμερικανική ισχύ<br /><br />Το επιχείρημα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να εγκαταλείψουν την Ευρώπη για να επικεντρωθούν στην Κίνα παρερμηνεύει τη φύση της αμερικανικής ισχύος.<br /><br />Οι ΗΠΑ είναι ισχυρότερες στην Ασία όταν η Ευρώπη παραμένει σταθερή, το ΝΑΤΟ παραμένει ενωμένο και η Ρωσία διατηρείται υπό έλεγχο.<br /><br />Εάν η Ευρώπη καταρρεύσει, η Ουάσιγκτον δεν θα μπορέσει να στρέψει την προσοχή της στον Ινδο-Ειρηνικό.<br /><br />Αντίθετα, θα εστιάσει στην Ευρώπη αργότερα, υπό χειρότερες συνθήκες, με υψηλότερο κόστος και με λιγότερους συμμάχους.<br /><br />Ο σκοπός της διατήρησης της παρουσίας στην Ευρώπη δεν είναι η φιλανθρωπία προς τους Ευρωπαίους.<br /><br />Είναι για να αποτραπεί η άνοδος ενός εχθρικού ηγεμόνα στην Ευρασιατική ξηρά, η οποία αποτελεί την κύρια γεωπολιτική απειλή που η αμερικανική στρατηγική επιδιώκει να αποφύγει για πάνω από έναν αιώνα.<br /><br />Αυτή η θεμελιώδης γεωπολιτική αλήθεια καθοδηγεί την αμερικανική στρατηγική από τότε που ο Γούντροου Γουίλσον αποφάσισε η Αμερική να εισέλθει στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ ο Ρούσβελτ τόνισε τη στρατηγική «Η Ευρώπη πρώτα» στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και ο Χάρι Τρούμαν δέσμευσε τις Ηνωμένες Πολιτείες στην ανάσχεση της Ρωσίας, κάτι που τελικά οδήγησε στην πτώση της σοβιετικής αυτοκρατορίας και σε μια άνευ προηγουμένου αύξηση της ελευθερίας και της ευημερίας παγκοσμίως.<div><br />Η αποχώρηση από την Ευρώπη θα αποδυνάμωνε την αποτροπή στον Ειρηνικό<br /><br />Αυτό που συχνά παραβλέπουν οι υποστηρικτές της στροφής είναι ότι η αποχώρηση των ΗΠΑ από την Ευρώπη θα είχε σοβαρές αρνητικές συνέπειες στον Ειρηνικό. Θα έστελνε ένα καταστροφικό μήνυμα στους συμμάχους στην Ασία.<br /><br />Όλοι οι βασικοί σύμμαχοι της Αμερικής εκεί - Ιαπωνία, Νότια Κορέα, Αυστραλία, Ταϊβάν και Φιλιππίνες - θα κατέληγαν όλοι στο ίδιο συμπέρασμα, ότι εάν η Ουάσιγκτον μπορεί να εγκαταλείψει το ΝΑΤΟ, την παλαιότερη και πιο θεσμοθετημένη συμμαχία της, τότε καμία αμερικανική εγγύηση είναι πιθανό να μην διαρκέσει.<br /><br />Υπό αυτή την έννοια, η αποχώρηση από την Ευρώπη θα αποδυνάμωνε την αποτροπή στον Ινδο-Ειρηνικό και θα έστελνε ένα μήνυμα κατευνασμού στις τρεις εναπομένουσες βασικές περιφερειακές περιοχές, τον Ινδο-Ειρηνικό, την Κορεατική Χερσόνησο και τη Μέση Ανατολή.<br /><br />Το Πεκίνο, η Πιονγιάνγκ, η Τεχεράνη και, φυσικά, η Μόσχα θα το έβλεπαν ως απόδειξη ότι οι αμερικανικές δεσμεύσεις μπορούν να παραβιαστούν μέσω πίεσης, πολιτικής διχόνοιας ή απλώς εξάντλησης.</div><div><br />Οι Συμμαχίες είναι πολλαπλασιαστής ισχύος όχι βάρος<br /><br />Η μεγαλύτερη απειλή δεν είναι ότι η Ευρώπη χρησιμοποιεί πάρα πολλούς αμερικανικούς πόρους, αλλά είναι ότι η εγκατάλειψη της Ευρώπης θα υπονόμευε την αξιοπιστία που καθιστά την αμερικανική ισχύ προσιτή.<br /><br />Οι Συμμαχίες χρησιμεύουν ως πολλαπλασιαστές δύναμης, προσφέρουν βάσεις, πληροφορίες, υλικοτεχνική υποστήριξη, βιομηχανική ικανότητα, νομιμότητα και πολιτική υποστήριξη.<br /><br />Χωρίς την Ευρώπη, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αντιμετώπιζαν την Κίνα όχι ως ηγέτιδα ενός παγκόσμιου συνασπισμού, αλλά ως μια πιο απομονωμένη ναυτική δύναμη που προσπαθεί να επιβλέπει την Ευρασία από την ανοιχτή θάλασσα.<br /><br />Η συμμαχία του ΝΑΤΟ δεν είναι βάρος, αλλά ο πολλαπλασιαστής δύναμης της Αμερικής.<br /><br />Δίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες τον πιο ικανό συνασπισμό προηγμένων δημοκρατικών συμμάχων στον κόσμο, των οποίων οι αμυντικές δαπάνες αυξάνονται απότομα.<br /><br />Η σωστή απάντηση, επομένως δεν είναι η εγκατάλειψη της Ευρώπης από τις ΗΠΑ, αλλά μια αναπροσαρμοσμένη συμμαχία στην οποία η γηραιά Ήπειρος θα αναλάβει το μεγαλύτερο μέρος του συμβατικού βάρους, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συνεχίσουν να παρέχουν την πυρηνική ομπρέλα .<br />Η απάντηση είναι η "μεταφορά βαρών" στην Ευρώπη όχι η εγκατάλειψη<br /><br />Ο βασικός στρατηγικός στόχος των ΗΠΑ στο θέατρο του Ατλαντικού θα πρέπει επομένως να είναι η μεταφορά βαρών, όχι η εγκατάλειψη.<br /><br />Η Ευρώπη θα πρέπει να γίνει ο κύριος συμβατικός υπερασπιστής του ευρωπαϊκού θεάτρου, αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να παραμείνουν δεσμευμένες ως ο πυρηνικός εγγυητής του ΝΑΤΟ, ο στρατηγικός παράγοντας και ο απόλυτος εξισορροπητής.<br /><br />Αυτό θα επέτρεπε στην Ουάσιγκτον να δώσει προτεραιότητα στον Ινδο-Ειρηνικό χωρίς να καταρρεύσει το σύστημα συμμαχίας που επιτρέπει μια τέτοια ιεράρχηση.<br /><br />Εν ολίγοις, η αποχώρηση από την Ευρώπη δεν θα έλυνε το πρόβλημα της αμερικανικής υπερέκτασης. Θα το επιδείνωνε. Θα προσκαλούσε τον ρωσικό αναθεωρητισμό, θα διέσπασε το ΝΑΤΟ, θα αναστάτωνε τους Ασιάτες συμμάχους, θα ενθάρρυνε την Κίνα και θα αποδυνάμωνε τη δομή της συμμαχίας που δίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες το παγκόσμιο πλεονέκτημά τους.<br /><br />Η Ευρώπη δεν αποτελεί αντπερισπασμό από τον Ινδο-Ειρηνικό. είναι η στρατηγική βάση που επιτρέπει στις Ηνωμένες Πολιτείες να ανταγωνίζονται εκεί από θέση ισχύος."<br />Γιατί θα ήταν λάθος η μερική αντικατάστασή των ΗΠΑ από την Τουρκία για την ασφάλεια στην Ευρώπη<br /><br />Αν για τις ΗΠΑ θα ήταν μεγάλο λάθος η αποχώρησή τους από την Ευρώπη και η αποδεσμευσή τους από την ασφάλεια της γηραιάς Ηπείρου, πολύ μεγαλύτερο και ίσως ανεπανόρθωτο σφάλμα τόσο για τίς ίδιες όσο και για το ΝΑΤΟ, θα ήταν η έστω και μερική αντικατάστασή τους από την Τουρκία, έναν αποδεδειγμένα παντελώς αναξιόπιστο σύμμαχο.<br /><br />Τι να πρωτοθυμίσουμε για την αναξιόπιστη έως εχθρική στάση της Τουρκίας και του Ερντογάν έναντι των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ;<br /><br />Παραθέτουμε στη συνέχεια έναν τεράστιο κατάλογο ενεργειών της Τουρκίας που διαχρονικά στρέφονται κατά ΗΠΑ-ΝΑΤΟ Σουηδίας-Φινλανδίας-Ελλάδας-Κύπρου-χωρών της Μεσογείου, ως ακολούθως:<br /><br />1.Αγορά S-400 με συνοδευόμενη αποπομπή της από το πρόγραμμα των F-35 από τις ΗΠΑ<br /><br />2. Kατασκευή πυρηνικού σταθμού στο Ακουγιού από την Ρωσική Rosatom, μη επιβολή κυρώσεων κατά της Ρωσίας σε αντίθεση με όλα τα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ<br /><br />3. Συμφωνίες Αστάνα μαζί με Ρωσία και Ιράν για το μέλλον της Συρίας εν απουσία ΕΕ-ΗΠΑ<br /><br />4. Σθεναρή άρνηση και εκβιασμό προς τις ΗΠΑ για να συνηγορήσει υπέρ της ένταξης Φινλανδίας-Σουηδίας στο ΝΑΤΟ μεσούντος του πολέμου μεταξύ Ουκρανίας-Ρωσίας<br /><br />5. Άκρως επιθετική συμπεριφορά με διατληρηση του "Casus Belli" κατά της συμμάχου στο ΝΑΤΟ Ελλάδας.<br /><br />6. Απειλές και επιθετική συμπεριφορά κατά της Κύπρου.<br /><br />7. Παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο με απόπειρα σφετερισμού μέρους Ελληνικής ΑΟΖ .<br /><br />8.Εκπόνηση του παράνομου ιδεολογήματος "Γαλάζιας Πατρίδας" στη ΝΑ Μεσόγειο για εκμετάλλευση υδρογονανθράκων από ΑΟΖ που δεν της ανήκει σύμφωναμε το UCLOS .<br /><br />9.Απειλή για συμμετοχή της στον πόλεμο παρά το πλευρό του Ιράν σύμφωνα με ομολογία Τράμπ.<br /><br />Αναρρωτιόμαστε με βάση τα παραπάνω, εάν ΗΠΑ-ΝΑΤΟ έχουν τέτοιους συμμάχους όπως η Τουρκία, τί να τους κάνουν άραγε τους εχθρούς;</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γιατί θα είναι στρατηγικό λάθος του Τραμπ η παράδοση της Ευρώπης στην Τουρκία.

Οι εννέα πισώπλατες μαχαιριές του Ερντογάν σε ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, την ώρα που ο Ντόναλντ Τραμπ ετοιμάζεται να επιβραβεύσει την Τουρκία ως πιστό σύμμαχ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τέλος η «δεύτερη Κυριακή»: Η ΝΔ αλλάζει τον εκλογικό χάρτη Αυτοδιοίκησης–Σφοδρή σύγκρουση για τον νέο Κώδικα

<img src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/vouli-8-768x511.jpg" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Τέλος η «δεύτερη Κυριακή»: Η ΝΔ αλλάζει τον εκλογικό χάρτη της Αυτοδιοίκησης – Σφοδρή σύγκρουση για τον νέο Κώδικα</span></h3><b>Σοφια Χυτου</b><br />Η Βουλή ενέκρινε τον νέο Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης αποκλειστικά με τις ψήφους της Νέας Δημοκρατίας, σηματοδοτώντας τη μεγαλύτερη αλλαγή στον τρόπο εκλογής δημάρχων και περιφερειαρχών από τη μεταπολίτευση. Το πλέον εμβληματικό στοιχείο της μεταρρύθμισης είναι η κατάργηση της επαναληπτικής ψηφοφορίας – της λεγόμενης «δεύτερης Κυριακής» – και η καθιέρωση εκλογής σε έναν μόνο γύρο, με σύστημα συμπληρωματικής (εναλλακτικής) ψήφου.<br /><br />Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι το νέο μοντέλο ενισχύει τη συμμετοχή, περιορίζει το κόστος των εκλογών και ευνοεί τις προγραμματικές συγκλίσεις. Αντίθετα, η αντιπολίτευση κάνει λόγο για «καλπονοθευτική» παρέμβαση που αποδυναμώνει τη δημοκρατική νομιμοποίηση των αυτοδιοικητικών αρχών.<br />Πώς αλλάζει το εκλογικό σύστημα<br /><br />Με το νέο πλαίσιο, οι πολίτες θα επιλέγουν όχι μόνο τον βασικό συνδυασμό της προτίμησής τους, αλλά και μία δεύτερη επιλογή. Εάν κανένας συνδυασμός δεν συγκεντρώσει το απαιτούμενο ποσοστό από την πρώτη καταμέτρηση, θα προσμετρώνται οι δεύτερες προτιμήσεις μεταξύ των δύο πρώτων υποψηφίων, χωρίς να απαιτείται νέα εκλογική αναμέτρηση.<br /><br />Πρόκειται για μοντέλο που εφαρμόζεται σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες μέσω διαφορετικών εκδοχών της preferential voting, με στόχο να περιορίζονται οι επαναληπτικές εκλογές και να ενισχύονται οι συναινέσεις ήδη από την πρώτη κάλπη. <div><br />Λιβάνιος: «Περισσότερη συμμετοχή, περισσότερος διάλογος»<br /><br />Υπερασπιζόμενος τη μεταρρύθμιση, ο υπουργός Εσωτερικών Θεόδωρος Λιβάνιος υποστήριξε ότι το νέο σύστημα εκσυγχρονίζει τη λειτουργία της Αυτοδιοίκησης.<br /><br />«Το νέο εκλογικό σύστημα οδηγεί στην αύξηση της συμμετοχής των πολιτών, ενισχύει τη θετική ψήφο και δημιουργεί κίνητρα για ουσιαστικό προεκλογικό διάλογο και συνεργασίες», ανέφερε από το βήμα της Βουλής, επιμένοντας ότι ο νέος Κώδικας αντιμετωπίζει χρόνιες δυσλειτουργίες της αυτοδιοικητικής διοίκησης.<br /><br />Η κυβέρνηση εκτιμά ότι η κατάργηση της δεύτερης Κυριακής θα μειώσει σημαντικά την εκλογική κόπωση και θα περιορίσει τα υψηλά ποσοστά αποχής που καταγράφονταν στις επαναληπτικές αναμετρήσεις. </div><div><br />Η αντιπολίτευση: «Αντιδημοκρατικό και καλπονοθευτικό σύστημα»<br /><br />Τα κόμματα της αντιπολίτευσης καταψήφισαν επί της αρχής το νομοσχέδιο, κάνοντας λόγο για αλλαγή των εκλογικών κανόνων με καθαρά πολιτικά κριτήρια.<br /><br />Το ΠΑΣΟΚ χαρακτήρισε την κατάργηση της δεύτερης Κυριακής πλήγμα για τη δημοκρατική νομιμοποίηση των δημάρχων και δεσμεύθηκε ότι, εφόσον γίνει κυβέρνηση, θα επαναφέρει το προηγούμενο σύστημα.<br /><br />Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης, κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι νομοθετεί με γνώμονα τις εσωκομματικές της ισορροπίες και όχι την ενίσχυση της Αυτοδιοίκησης.<br /><br />Από την πλευρά του, ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε λόγο για «εκλογική μηχανική» που περιορίζει τη δυνατότητα των πολιτών να εκφράζονται στον δεύτερο γύρο, ενώ τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης χαρακτήρισαν το νέο μοντέλο «αντιδημοκρατικό» και «καλπονοθευτικό».</div><div><br />Τα στοιχεία πίσω από τη μεταρρύθμιση<br /><br />Η αλλαγή έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία η συμμετοχή στις αυτοδιοικητικές εκλογές καταγράφει ιστορικά χαμηλά επίπεδα.<br /><br />Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2023, η συμμετοχή στον δεύτερο γύρο περιορίστηκε περίπου στο 40%, έναντι σχεδόν 53% στον πρώτο γύρο, γεγονός που σημαίνει ότι εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόροι δεν επέστρεψαν στις κάλπες μία εβδομάδα αργότερα.<br /><br />Σύμφωνα με τα στοιχεία του Υπουργείου Εσωτερικών:332 δήμοι και 13 περιφέρειες αποτελούν το νέο πεδίο εφαρμογής του συστήματος.<br />Στις εκλογές του 2023 περισσότεροι από 80 δήμοι οδηγήθηκαν σε δεύτερο γύρο.<br />Η οργάνωση δεύτερης εκλογικής Κυριακής συνεπάγεται σημαντικό διοικητικό και οικονομικό κόστος για το κράτος, τους δήμους και τους εκλογικούς μηχανισμούς.<br /><br />Η κυβέρνηση αξιοποιεί τα στοιχεία αυτά ως επιχείρημα υπέρ της μεταρρύθμισης, ενώ η αντιπολίτευση αντιτείνει ότι η εξοικονόμηση πόρων δεν μπορεί να υπερισχύσει της δημοκρατικής νομιμοποίησης.<br />Ευρωπαϊκές πρακτικές<br /><br />Η συζήτηση δεν είναι αποκλειστικά ελληνική. Σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες εφαρμόζονται διαφορετικά μοντέλα εκλογής των τοπικών αρχών.<br /><br />Η Ιρλανδία χρησιμοποιεί σύστημα μεταβιβαζόμενης ψήφου (STV), ενώ η Αυστραλία εφαρμόζει εδώ και δεκαετίες προτιμησιακή ψήφο στις περισσότερες εκλογικές διαδικασίες. Αντίθετα, χώρες όπως η Γαλλία και η Πορτογαλία εξακολουθούν να χρησιμοποιούν δύο γύρους σε πολλές αυτοδιοικητικές εκλογές.<br /><br />Η ελληνική επιλογή αποτελεί ουσιαστικά ένα υβριδικό μοντέλο, που επιχειρεί να συνδυάσει την αποφυγή δεύτερης κάλπης με τη διατήρηση στοιχείων ευρύτερης πολιτικής νομιμοποίησης μέσω της δεύτερης προτίμησης. </div><div><br />Η πολιτική διάσταση<br /><br />Πέρα από την τεχνική μεταρρύθμιση, ο νέος Κώδικας Τοπικής Αυτοδιοίκησης αποκτά έντονο πολιτικό συμβολισμό. Η κυβέρνηση παρουσιάζει την αλλαγή ως μέρος ενός συνολικού εκσυγχρονισμού της δημόσιας διοίκησης και της λειτουργίας των ΟΤΑ.<br /><br />Η αντιπολίτευση, αντίθετα, θεωρεί ότι πρόκειται για ακόμη μία μεταρρύθμιση που ενισχύει τη συγκέντρωση εξουσίας και μεταβάλλει τους κανόνες του πολιτικού ανταγωνισμού προς όφελος της κυβερνητικής πλειοψηφίας.<br /><br />Το μόνο βέβαιο είναι ότι οι αυτοδιοικητικές εκλογές του 2028 θα διεξαχθούν με ένα εντελώς διαφορετικό εκλογικό μοντέλο, το οποίο αναμένεται να αποτελέσει ένα από τα σημαντικότερα πολιτικά και θεσμικά τεστ της επόμενης περιόδου.</div><div><br /><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τέλος η «δεύτερη Κυριακή»: Η ΝΔ αλλάζει τον εκλογικό χάρτη Αυτοδιοίκησης–Σφοδρή σύγκρουση για τον νέο Κώδικα

Τέλος η «δεύτερη Κυριακή»: Η ΝΔ αλλάζει τον εκλογικό χάρτη της Αυτοδιοίκησης – Σφοδρή σύγκρουση για τον νέο Κώδικα Σοφια Χυτου Η Βουλή ενέκρ...

Διαβάστε την συνέχεια

ΝΑΤΟ: Εξοπλιστικά deals, Ουκρανία και η νέα εξίσωση ΗΠΑ – Ευρώπης.

<img height="113" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/route-trump-1-768x432.jpg" width="729" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b> <br />Η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, στις 7 και 8 Ιουλίου, δεν θα κρίνει μόνο το μέλλον της στρατιωτικής στήριξης προς την Ουκρανία. Θα αποτελέσει και το πρώτο μεγάλο τεστ για τη νέα ισορροπία δυνάμεων στο εσωτερικό της Συμμαχίας, καθώς οι Ευρωπαίοι καλούνται να αναλάβουν μεγαλύτερο οικονομικό και στρατηγικό βάρος, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες επαναπροσδιορίζουν τον ρόλο τους στην ευρωπαϊκή ασφάλεια.<br /><br />Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές που επικαλείται το Politico, οι ηγέτες των κρατών-μελών προετοιμάζουν μια σύντομη αλλά ιδιαίτερα πολιτική κοινή διακήρυξη, η οποία θα επιβεβαιώνει τη δέσμευση στο Άρθρο 5 περί συλλογικής άμυνας, θα χαρακτηρίζει εκ νέου τη Ρωσία ως «μακροπρόθεσμη απειλή» και θα δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην ενίσχυση της αμυντικής βιομηχανικής παραγωγής.<div><br />Το νέο μήνυμα προς την Ουάσιγκτον<br /><br />Στην πραγματικότητα, η Σύνοδος της Άγκυρας αποτελεί μια προσπάθεια των Ευρωπαίων συμμάχων να αποδείξουν στην Ουάσιγκτον ότι η ευρωπαϊκή ασφάλεια δεν αποτελεί πλέον αποκλειστικά αμερικανική υπόθεση.<br /><br />Ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, Mark Rutte, επιχειρεί να οικοδομήσει μια νέα συναίνεση γύρω από ένα κοινό αφήγημα: περισσότερες αμυντικές επενδύσεις, ισχυρότερη βιομηχανική παραγωγή και μεγαλύτερη ευρωπαϊκή συμμετοχή στη συλλογική άμυνα.<br /><br />Πρόκειται για μια στρατηγική που απαντά στις επανειλημμένες πιέσεις του Donald Trump, ο οποίος έχει κατηγορήσει επανειλημμένα τους Ευρωπαίους ότι επωφελούνται από την αμερικανική στρατιωτική ισχύ χωρίς να καταβάλλουν το ανάλογο οικονομικό κόστος. </div><div><br />Η Ευρώπη πληρώνει περισσότερο<br /><br />Τα στοιχεία που παρουσίασε πρόσφατα ο Mark Rutte αποτυπώνουν ήδη μια σημαντική αλλαγή.<br /><br />Οι ευρωπαϊκές χώρες του ΝΑΤΟ και ο Καναδάς αύξησαν τις αμυντικές τους δαπάνες κατά περίπου 139 δισεκατομμύρια δολάρια σε σχέση με το προηγούμενο έτος, ενώ οι σύμμαχοι έχουν συμφωνήσει να κινηθούν σταδιακά προς αμυντικές δαπάνες ύψους 3,5% του ΑΕΠ έως το 2035.<br /><br />Η εξέλιξη αυτή δεν αφορά μόνο αριθμούς.<br /><br />Αποτελεί την πρώτη ουσιαστική μεταφορά στρατηγικού βάρους από τις Ηνωμένες Πολιτείες προς την Ευρώπη μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.<br />Η μάχη της αμυντικής παραγωγής<br /><br />Ο πόλεμος στην Ουκρανία ανέδειξε τις αδυναμίες της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας.<br /><br />Παρά την τεχνολογική υπεροχή σε προηγμένα οπλικά συστήματα, αρκετές ευρωπαϊκές χώρες δυσκολεύονται να παράγουν γρήγορα μεγάλες ποσότητες πυρομαχικών, drones, αντιαεροπορικών συστημάτων και πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς.<br /><br />Στην Άγκυρα αναμένεται να ανακοινωθούν νέα εξοπλιστικά προγράμματα δισεκατομμυρίων ευρώ, καθώς και πρωτοβουλίες για αύξηση της παραγωγικής δυναμικότητας της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας.<br /><br />Οι νέες συμβάσεις αναμένεται να ενισχύσουν τόσο ευρωπαϊκές όσο και αμερικανικές εταιρείες, προσφέροντας παράλληλα ένα οικονομικό επιχείρημα που μπορεί να βρει θετική ανταπόκριση στον Λευκό Οίκο. </div><div><br />Η Ουκρανία παραμένει στο επίκεντρο<br /><br />Το δυσκολότερο κεφάλαιο των διαπραγματεύσεων παραμένει η στρατιωτική υποστήριξη προς την Ουκρανία.<br /><br />Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, οι σύμμαχοι εξετάζουν νέα δέσμευση ύψους περίπου 70 δισεκατομμυρίων ευρώ για στρατιωτική βοήθεια, καθώς και αντίστοιχο επίπεδο χρηματοδότησης και για το επόμενο έτος.<br /><br />Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αναμένεται να συμμετάσχουν στον συγκεκριμένο οικονομικό στόχο.<br /><br />Η εξέλιξη αυτή αποτυπώνει μια νέα πραγματικότητα: η Ευρώπη καλείται πλέον να χρηματοδοτεί σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό την υποστήριξη προς το Κίεβο, καθώς η Ουάσιγκτον μεταφέρει μέρος του βάρους στους συμμάχους της.</div><div><br />Οι διατλαντικές ισορροπίες αλλάζουν<br /><br />Η μεταβολή αυτή συνδέεται και με τη συνολικότερη αναθεώρηση της αμερικανικής στρατηγικής.<br /><br />Το Πεντάγωνο έχει ήδη ξεκινήσει αξιολόγηση της στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ στην Ευρώπη, ενώ εξετάζεται η ανακατανομή δυνάμεων προς άλλες γεωπολιτικές προτεραιότητες.<br /><br />Παράλληλα, η Ουάσιγκτον εμφανίζεται πιο επιφυλακτική απέναντι στην ανάπτυξη ευρωπαϊκών δυνατοτήτων πλήγματος μεγάλου βεληνεκούς, φοβούμενη πιθανή περαιτέρω κλιμάκωση με τη Ρωσία.<br /><br />Η Ευρώπη, αντίθετα, θεωρεί ότι η ενίσχυση των αποτρεπτικών δυνατοτήτων αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για τη μακροπρόθεσμη ασφάλεια της ηπείρου. </div><div><br />Το Ιράν εισέρχεται στην ατζέντα<br /><br />Η Άγκυρα δεν θα επικεντρωθεί μόνο στη Ρωσία και την Ουκρανία.<br /><br />Σύμφωνα με το προσχέδιο της κοινής διακήρυξης, το ΝΑΤΟ αναμένεται να συμπεριλάβει αναφορά στην ανάγκη το Ιράννα διασφαλίσει την ελευθερία της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ, έναν από τους σημαντικότερους ενεργειακούς διαδρόμους παγκοσμίως.<br /><br />Η συγκεκριμένη διατύπωση θεωρείται πολιτική χειρονομία προς την Ουάσιγκτον, μετά τις εντάσεις που προκάλεσε η αμερικανική στρατιωτική εμπλοκή στη Μέση Ανατολή και τις επιφυλάξεις αρκετών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.</div><div><br />Μια νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας<br /><br />Η Σύνοδος της Άγκυρας αποκτά ιδιαίτερο γεωπολιτικό βάρος καθώς σηματοδοτεί τη μετάβαση σε ένα διαφορετικό μοντέλο λειτουργίας της Συμμαχίας.<br /><br />Οι Ευρωπαίοι καλούνται να επενδύσουν περισσότερο στην άμυνα, να ενισχύσουν την παραγωγική τους βάση και να αναλάβουν μεγαλύτερη ευθύνη για την ασφάλεια της ηπείρου.<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν ο βασικός πυλώνας του ΝΑΤΟ, όμως επιδιώκουν πλέον μια πιο ισόρροπη κατανομή βαρών.<br /><br />Το πραγματικό διακύβευμα της Συνόδου δεν είναι μόνο τα νέα εξοπλιστικά προγράμματα ή η επόμενη δέσμη βοήθειας προς την Ουκρανία. Είναι η διαμόρφωση μιας νέας στρατηγικής ισορροπίας μεταξύ Ευρώπης και Ηνωμένων Πολιτειών, σε μια περίοδο όπου η διεθνής ασφάλεια επαναπροσδιορίζεται από τον πόλεμο στην Ουκρανία, τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και τον αυξανόμενο γεωπολιτικό ανταγωνισμό.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ΝΑΤΟ: Εξοπλιστικά deals, Ουκρανία και η νέα εξίσωση ΗΠΑ – Ευρώπης.

Βασιλης Διαμαντακος   Η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, στις 7 και 8 Ιουλίου, δεν θα κρίνει μόνο το μέλλον της στρατιωτικής στήριξης π...

Διαβάστε την συνέχεια

Ερντογάν πριν από το ΝΑΤΟ: Η καταστολή στο εσωτερικό σκιάζει τη διπλωματική βιτρίνα της Άγκυρας.

<img height="133" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/erdogan-5-768x512.jpg" width="748" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Λίγες ημέρες πριν η Τουρκία βρεθεί στο επίκεντρο της Συμμαχίας, η κυβέρνηση Ερντογάν εντείνει τις επιχειρήσεις ασφαλείας και περιορίζει τον δημόσιο χώρο. Η εξέλιξη επαναφέρει το διαχρονικό ευρωπαϊκό δίλημμα: μπορεί το ΝΑΤΟ να αγνοεί τις δημοκρατικές επιδόσεις ενός τόσο κρίσιμου συμμάχου;<br /><br />Ενώ η Άγκυρα προετοιμάζεται να φιλοξενήσει μία από τις σημαντικότερες Συνόδους Κορυφής του ΝΑΤΟ των τελευταίων ετών, η κυβέρνηση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν βρίσκεται αντιμέτωπη με νέο κύμα επικρίσεων για την κατάσταση του κράτους δικαίου και των πολιτικών ελευθεριών στο εσωτερικό της χώρας.<br /><br />Τις τελευταίες ημέρες, οι τουρκικές αρχές προχώρησαν σε μαζικές επιχειρήσεις ασφαλείας με περισσότερες από 200 συλλήψεις, ενώ επιβλήθηκαν αυστηροί περιορισμοί στις δημόσιες συγκεντρώσεις και ενισχύθηκαν τα μέτρα ασφαλείας ενόψει της Συνόδου του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα. Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι οι επιχειρήσεις στοχεύουν αποκλειστικά στην αντιμετώπιση τρομοκρατικών οργανώσεων. Ωστόσο, αντιπολιτευόμενα κόμματα και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων εκφράζουν φόβους ότι τα μέτρα επεκτείνονται και σε πολιτικούς αντιπάλους, ακτιβιστές και εκπροσώπους της κοινωνίας των πολιτών.<div><br />Η γεωπολιτική ασπίδα του ΝΑΤΟ<br /><br />Κατά πολιτικές εκτιμήσεις ευρωπαϊκών αναλυτών, η φιλοξενία της Συνόδου προσφέρει στον Ερντογάν σημαντικό διπλωματικό πλεονέκτημα.<br /><br />Η Τουρκία παραμένει αναντικατάστατος παίκτης για τη Συμμαχία: ελέγχει τα Στενά, διαθέτει τη δεύτερη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη του ΝΑΤΟ, διαδραματίζει κομβικό ρόλο στη Μαύρη Θάλασσα, στη Μέση Ανατολή και στη μεταναστευτική διαχείριση, ενώ λειτουργεί ως διαμεσολαβητής σε πολλαπλές περιφερειακές κρίσεις.<br /><br />Αυτή η στρατηγική σημασία δυσκολεύει τόσο τις Βρυξέλλες όσο και την Ουάσιγκτον να ασκήσουν έντονη δημόσια πίεση για ζητήματα δημοκρατίας, ιδιαίτερα σε μια περίοδο όπου η Συμμαχία επιδιώκει να εμφανίσει εικόνα ενότητας απέναντι στη Ρωσία και στις νέες γεωπολιτικές προκλήσεις. </div><div><br />Το διαχρονικό δίλημμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης<br /><br />Η νέα ένταση επαναφέρει ένα από τα πιο σύνθετα ζητήματα της ευρωπαϊκής πολιτικής απέναντι στην Τουρκία.<br /><br />Από τη μία πλευρά, η ΕΕ εξακολουθεί να επικρίνει συστηματικά τις εξελίξεις που αφορούν την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, την ελευθερία του Τύπου και τα πολιτικά δικαιώματα.<br /><br />Από την άλλη, η Τουρκία θεωρείται κρίσιμος εταίρος για:</div><div>τη συλλογική άμυνα του ΝΑΤΟ,<br />τη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών,<br />την ενεργειακή ασφάλεια,<br />την ασφάλεια στη Μαύρη Θάλασσα,<br />και τη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Αυτό δημιουργεί μια σταθερή αντίφαση στην ευρωπαϊκή στρατηγική: η πολιτική κριτική συνυπάρχει με την ανάγκη διατήρησης στενής συνεργασίας.<br />Η εικόνα προς τη Δύση<br /><br />Οι πρόσφατες καταγγελίες για αποκλεισμό ανεξάρτητων μέσων ενημέρωσης από τη διαδικασία διαπίστευσης της Συνόδου του ΝΑΤΟ προσέθεσαν νέα διάσταση στις ανησυχίες περί ελευθερίας του Τύπου. Δημοσιογραφικές ενώσεις στην Τουρκία κατήγγειλαν ότι αρκετά ανεξάρτητα και αντιπολιτευόμενα μέσα ενημέρωσης δεν έλαβαν άδεια κάλυψης των εργασιών της Συνόδου, χωρίς επίσημη αιτιολόγηση.<br /><br />Για ευρωπαϊκούς διπλωματικούς κύκλους, η εικόνα αυτή δημιουργεί πολιτική αμηχανία, καθώς η Συμμαχία επιδιώκει να προβάλλει τις δημοκρατικές της αξίες την ώρα που η διοργανώτρια χώρα βρίσκεται στο επίκεντρο νέας συζήτησης για τα ανθρώπινα δικαιώματα.</div><div><br />Η στρατηγική του Ερντογάν<br /><br />Κατά αναλυτές, ο Τούρκος πρόεδρος επιχειρεί να αξιοποιήσει τη διεθνή συγκυρία προκειμένου να ενισχύσει τον γεωπολιτικό ρόλο της χώρας του.<br /><br />Με τον πόλεμο στην Ουκρανία, την κρίση στη Μέση Ανατολή και την αυξανόμενη σημασία της Ανατολικής Μεσογείου, η Άγκυρα εμφανίζεται περισσότερο απαραίτητη από ποτέ για τη δυτική αρχιτεκτονική ασφαλείας.<br /><br />Αυτό προσφέρει στον Ερντογάν μεγαλύτερα περιθώρια πολιτικών ελιγμών απέναντι στις ευρωπαϊκές επικρίσεις, χωρίς να τίθεται υπό αμφισβήτηση ο στρατηγικός ρόλος της Τουρκίας. </div><div><br />Το πραγματικό διακύβευμα<br /><br />Η Σύνοδος του ΝΑΤΟ αναμένεται να επικεντρωθεί στην αύξηση των αμυντικών δαπανών, στην αποτροπή απέναντι στη Ρωσία και στη συνοχή της Συμμαχίας.<br /><br />Ωστόσο, πίσω από τη στρατηγική ατζέντα αναδύεται ένα ευρύτερο πολιτικό ερώτημα: μέχρι ποιο σημείο οι δυτικοί θεσμοί μπορούν να διαχωρίζουν τη γεωπολιτική αναγκαιότητα από τις δημοκρατικές αρχές που δηλώνουν ότι υπερασπίζονται;</div><div><br />Η ευρωπαϊκή διάσταση<br /><br />Για τις Βρυξέλλες, η υπόθεση δεν αφορά μόνο την Τουρκία. Αποτελεί δοκιμασία για την αξιοπιστία της ίδιας της ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής.<br /><br />Καθώς η γεωπολιτική αστάθεια αυξάνεται, η Ευρωπαϊκή Ένωση καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στη στρατηγική συνεργασία με έναν κρίσιμο σύμμαχο και στη διατήρηση της αξιοπιστίας της ως δύναμης που υπερασπίζεται το κράτος δικαίου και τις δημοκρατικές ελευθερίες.<br /><br />Η Άγκυρα φαίνεται να γνωρίζει ότι αυτή η ισορροπία είναι εξαιρετικά δύσκολη. Και επιχειρεί να αξιοποιήσει στο έπακρο το γεωπολιτικό της βάρος σε μια περίοδο όπου η Δύση έχει μεγαλύτερη ανάγκη την Τουρκία από ό,τι η Τουρκία τη Δύση.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ερντογάν πριν από το ΝΑΤΟ: Η καταστολή στο εσωτερικό σκιάζει τη διπλωματική βιτρίνα της Άγκυρας.

Βασιλης Διαμαντακος Λίγες ημέρες πριν η Τουρκία βρεθεί στο επίκεντρο της Συμμαχίας, η κυβέρνηση Ερντογάν εντείνει τις επιχειρήσεις ασφαλείας...

Διαβάστε την συνέχεια