Τούρκος πρώην στρατιωτικός ο νέος διοικητής της 62ης συριακής Μεραρχίας ΠΖ.

<img height="87" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-08/images_24.jpeg?itok=pSXQzsA8" width="748" /><br /><br />Τούρκοι και Σύριοι πρώην Τζιχαντιστές του Αλ Σαράα (η Τζολάνι) ετοιμάζονται να κινηθούν κατά των Ισραηλινών για να ελέγξουν την χώρα τους αλλά θα μπλέξουν πολύ άσχημα<br /><br />Ημεταβατική κυβέρνηση της Συρίας διόρισε τον Τούρκο υπήκοο Omar Jafateshi (γνωστό και ως Mukhtar al-Turki) ως τον νέο διοικητή της 62ης Μεραρχίας του Συριακού Στρατού.<br /><br />Ο Omar Jafateshi έχει αναφερθεί στο παρελθόν από διεθνή μέσα και αναλυτές ως υψηλόβαθμο στέλεχος ισλαμιστικών οργανώσεων (όπως η Αλ Κάιντα), προτού ενταχθεί στις νέες δομές διοίκησης στη Συρία, και ταυτόχρονα το "δεξί χέρι" του Ερντογάν στην περιοχή.<br /> <br /><div class="embedcode" style="background-color: #f9faff; box-sizing: border-box; color: #091c55; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px; padding: 0px;"><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="box-sizing: border-box; display: flex; margin: 10px 0px; max-width: 560px; padding: 0px; width: 560px;"><br /><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2085394751113855177" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2085394751113855177&lang=el&maxWidth=560px&origin=https%3A%2F%2Fwww.pentapostagma.gr%2Fkosmos%2Fmesi-anatoli%2F7384047_toyrkos-proin-stratiotikos-o-neos-dioikitis-tis-62is-syriakis-merarhias&sessionId=7b5352f2ed68307046a9496bec4974849a1d0aaa&siteScreenName=pentapostagma&theme=light&widgetsVersion=6a3ad42b224df%3A1778106238597&width=550px" style="border-style: none; border-width: 0px; box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 648px; margin: 0px; padding: 0px; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div></div> Ο διορισμός αυτός αποτελεί μέρος μιας ευρείας στρατιωτικής αναδιάρθρωσης που εφαρμόζει η κεντρική διοίκηση της Δαμασκού υπό τον Πρόεδρο Αχμάντ αλ-Σάρα (Ahmad al-Sharaa) να προσεταιριστεί ακόμη πιο πολύ την Τουρκία έναντι του Ισραήλ.<br /><br />Επίσημα η κίνηση αυτή αποσκοπεί στην αποδυνάμωση των τοπικών συμμαχιών και την ενίσχυση της πίστης των στρατευμάτων προς την κεντρική κυβέρνηση, ανεπίσημα όμως η πλήρη υποταγή στον "Σουλτάνο" Ερντογάν και στην βοήθεια του με όπλα και προσωπικό είναι σαφώς το ζητούμενο.<br /><br />Ο Jafateshi αντικαθιστά τον Μοχάμαντ αλ-Τζάσεμ (Mohammad al-Jassem), ευρύτερα γνωστό ως Abu Amsha. Οι στρατιώτες της 62ης Μεραρχίας επιδείκνυαν μεγαλύτερη αφοσίωση στον πρώην διοικητή τους παρά στον επίσημο συριακό στρατό λένε οι Σύριοι, που δεν μας λένε γιατί δεν τοποθέτησαν άλλο Σύριο Αξιωματικό.<br /><br />Ο πρώην διοικητής μετακινήθηκε στη διοίκηση του Σώματος της Κεντρικής Περιοχής στις επαρχίες Χομς και Χάμα, μακριά από την κύρια βάση ισχύος του.<br />Ποια είναι η 62η συριακή Μεραρχία Πεζικού;<br /><br />Ο σχηματισμός αυτός αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από πρώην μαχητές της Μεραρχίας «Σουλτάν Σουλεϊμάν Σαχ» του Συριακού Εθνικού Στρατού (SNA), μιας πολιτοφυλακής που υποστηριζόταν ιστορικά από την Τουρκία.<br /><br />Η μεραρχία σταθμεύει και έχει την ευθύνη της ασφάλειας στην επαρχία της Χάμα, που είναι η πιο κρίσιμη περιοχή της Συρίας, αφού ελέγχει το οδικό άξονα Χομς -Δαμασκό και την ίδια την κυβέρνηση του Αλ Σαράα.<br /><br />Η αντικατάσταση της ηγεσίας προκάλεσε κατάσταση μέγιστου συναγερμού από τις συριακές δυνάμεις ασφαλείας στις περιοχές της Χάμα και του Ιντλίμπ, λόγω φόβων για πιθανή εξέγερση ή ανταρσία των στρατιωτών που παραμένουν πιστοί στον Abu Amsha.<br /><br />Ο ντε φάκτο ηγέτης της Συρίας Ακ Σαραά έχει ασκήσει κριτική στο Ισραήλ κατηγορώντας το ότι επιχειρεί να εξάγει συγκρούσεις, ωστόσο η τρέχουσα πολιτική γραμμή του περιλαμβάνει διπλωματικές επαφές και διαπραγματεύσεις ασφαλείας.<br /><br />Ο λόγος είναι να υπνωτίσει τους Ισραηλινούς, και όταν εξοπλίσει τον στρατό του με την βοήθεια φυσικά της Τουρκίας και του Ερντογάν, να ξεκινήσει αυτό που ξέρει καλύτερα εδώ και τόσα χρόνια, δηλαδή ανταρτοπόλεμο ή πόλεμο φθοράς των Ισραηλινών που κατέχουν το νότιο τμήμα της χώρας.<br /><br />Η Τουρκία και η νυν συριακή ηγεσία έχουν τονίσει σε όλους τους τόνους, ότι η χώρα θα πρέπει να ενωθεί ως ανεξάρτητο κράτος και να αποχωρήσουν οι "ξένες δυνάμεις" από αυτήν, δηλαδή ο ισραηλινός στρατός.<br /><br />Δεν πρόκειται να ησυχάσουν σε Άγκυρα και Δαμασκό να δεν διώξουν τους Ισραηλινούς, σύμφωνα με την φιλοσοφία τους, αλλά το σίγουρο είναι ότι θα βρούνε σύντομα τον μπελά τους, και πλανήτης ένα νέο μέτωπο. <div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τούρκος πρώην στρατιωτικός ο νέος διοικητής της 62ης συριακής Μεραρχίας ΠΖ.

Τούρκοι και Σύριοι πρώην Τζιχαντιστές του Αλ Σαράα (η Τζολάνι) ετοιμάζονται να κινηθούν κατά των Ισραηλινών για να ελέγξουν την χώρα τους αλ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η «Αχίλλειος Ασπίδα» και η «Αχίλλειος Φτέρνα» της Ελλάδας (τουρκικό δημοσίευμα).

<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/08/fdsaoruweo.jpg?ssl=1"><img height="86" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/08/fdsaoruweo.jpg?resize=720%2C540&ssl=1" width="758" /></a><br /><br />Η Ελλάδα επιδιώκει να επιφέρει μια ποιοτική μετατόπιση στις αμυντικές της δυνατότητες, ξεκινώντας ένα νέο έργο με την ονομασία «Αχίλλειος Ασπίδα», ένα πολυεπίπεδο πρόγραμμα αεράμυνας που βασίζεται στην απόκτηση προηγμένων ισραηλινών συστημάτων, με εκτιμώμενο κόστος μεταξύ 3 και 3,5 δισεκατομμυρίων ευρώ. <br /><br />Η Αθήνα παρουσιάζει το έργο ως ένα στρατηγικό βήμα που αποσκοπεί στην προστασία του εναέριου χώρου της ενόψει των κλιμακούμενων περιφερειακών προκλήσεων.<br /><br />Σε άρθρο που δημοσιεύτηκε στην τουρκική έκδοση της εφημερίδας Independent, ο Τούρκος συγγραφέας Gürsel Tükmak Oğlu επεσήμανε ότι το έργο εγείρει ερωτήματα σχετικά με την ικανότητά του να ξεπεράσει τους γεωγραφικούς και στρατιωτικούς περιορισμούς που αντιμετωπίζει η Ελλάδα. <br /><br />Ενώ η ελληνική κυβέρνηση πιστεύει ότι η συμφωνία θα συμβάλει στην ενίσχυση της εθνικής της ασφάλειας, ορισμένοι ειδικοί αμφιβάλλουν για την πιθανότητα μετατροπής της σε ένα ολοκληρωμένο αμυντικό σύστημα, εκτιμώντας ότι τα διαρθρωτικά προβλήματα από τα οποία υποφέρει η χώρα είναι πολύ βαθιά για να λυθούν απλώς με την αγορά νέων οπλικών συστημάτων.<br /><br />Η μεγαλύτερη πρόκληση<br /><br />Ο Τούρκος συγγραφέας δήλωσε ότι η γεωγραφική φύση της Ελλάδας αποτελεί το κύριο εμπόδιο για τη δημιουργία ενός ενιαίου εθνικού δικτύου αεράμυνας. <br /><br />Οι κύριες βάσεις της Ελλάδας<br /><br />Η χώρα αποτελείται από την ηπειρωτική χώρα και εκατοντάδες νησιά διάσπαρτα σε όλο το Αιγαίο Πέλαγος και την ανατολική Μεσόγειο, εκτός από γεωγραφικά διασκορπισμένες στρατιωτικές, αεροπορικές και ναυτικές βάσεις. <br /><br />Αυτές οι βάσεις περιλαμβάνουν τοποθεσίες στρατηγικής σημασίας, όπως η βάση της Σούδας στην Κρήτη, το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης στην περιοχή της Θράκης και η βάση Ανδραβίδας, η οποία ετοιμάζεται να υποδεχθεί μαχητικά F-35, καθώς και οι βάσεις που βρίσκονται στην Αθήνα και τη Λάρισα.<br /><br />Παρά τη στρατιωτική σημασία καθεμίας από αυτές τις τοποθεσίες, η σύνδεσή τους σε ένα ενιαίο δίκτυο αεράμυνας απαιτεί ένα ολοκληρωμένο σύστημα διοίκησης, ελέγχου, επικοινωνιών και πληροφοριών, το οποίο θέτει σημαντικές τεχνικές, υλικοτεχνικές και οικονομικές προκλήσεις. <br /><br />Η κατανομή των νησιών σε ευρείες περιοχές καθιστά επίσης εξαιρετικά δύσκολη την παροχή συνεχούς κάλυψης από ραντάρ και άμυνας, ειδικά δεδομένης της ανάγκης ανάπτυξης συστοιχιών αεράμυνας σε διάσπαρτες περιοχές και σύνδεσής τους με ασφαλή δίκτυα επικοινωνιών ικανά να αντιμετωπίσουν παρεμβολές και ηλεκτρονικές επιθέσεις.<br /><br />Ο συγγραφέας πρόσθεσε ότι αυτές οι προκλήσεις αυξάνονται με τη συνεχή εξέλιξη της φύσης των στρατιωτικών απειλών. <br /><br />Οι πρόσφατοι πόλεμοι έχουν δείξει ότι η αεράμυνα δεν εξαρτάται πλέον αποκλειστικά από την αναχαίτιση συμβατικών πυραύλων, αλλά πλέον απαιτεί την αντιμετώπιση ταυτόχρονων επιθέσεων που περιλαμβάνουν βαλλιστικούς πυραύλους, πυραύλους κρουζ και μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε μεγάλους αριθμούς. <br /><br />Αυτό απαιτεί ένα ολοκληρωμένο σύστημα που περιλαμβάνει ραντάρ, ηλεκτρονικό πόλεμο, κυβερνοδυνάμεις, δορυφόρους και συστήματα διοίκησης και ελέγχου, και όχι μόνο την κατοχή προηγμένων πυραυλικών συστοιχιών.<br /><br />Η συνεργασία με το Ισραήλ<br /><br />Ο Τούρκος συγγραφέας πρόσθεσε ότι το σχέδιο «Αχίλλειος Ασπίδα» δεν μπορεί να διαχωριστεί από την αυξανόμενη συνεργασία μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο. <br /><br />Οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών έχουν επεκταθεί τα τελευταία χρόνια, καλύπτοντας την άμυνα, την ενέργεια και τη θαλάσσια ασφάλεια, εκτός από τη συμμετοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ορισμένες από αυτές τις ρυθμίσεις.<br /><br />Έτσι, το Ισραήλ επιδιώκει να ενισχύσει την παρουσία του στην Ανατολική Μεσόγειο, δημιουργώντας ένα δίκτυο περιφερειακών συνεργασιών, εκμεταλλευόμενο τη θέση της Ελλάδας ως πύλης προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς και ενεργειακά έργα και γραμμές θαλάσσιων μεταφορών που συνδέουν την περιοχή με την Ευρώπη. <br /><br />Από αυτή την οπτική γωνία, οι συμφωνίες όπλων αντιπροσωπεύουν μια πτυχή αυτής της συνεργασίας, μαζί με τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις και την ανταλλαγή εμπειρογνωμοσύνης στον τομέα της ασφάλειας.<br /><br />Η προτεινόμενη ισραηλινή συμφωνία περιλαμβάνει τρία κύρια συστήματα:<br /><br /> Το «David’s Sling» που έχει σχεδιαστεί για την αναχαίτιση πυραύλων μεσαίου και μεγάλου βεληνεκούς, το σύστημα «Spider» για αεράμυνα μικρού και μεσαίου βεληνεκούς εναντίον αεροσκαφών, ελικοπτέρων, drones και πυραύλων κρουζ, εκτός από το πολυεπίπεδο σύστημα «Barak MX» που είναι ικανό να αναχαιτίζει διαφορετικούς τύπους πυραύλων.<br /><br />Ο συγγραφέας επεσήμανε ότι παρά τις δυνατότητες που προσφέρουν αυτά τα συστήματα, οι επικριτές του έργου πιστεύουν ότι από μόνα τους δεν αποτελούν μια ολοκληρωμένη εθνική ασπίδα, αλλά μάλλον παρέχουν περιορισμένα αμυντικά στρώματα που μπορούν να ενισχύσουν τις υπάρχουσες δυνατότητες χωρίς να αντιμετωπίσουν όλα τα αμυντικά κενά που επιβάλλονται από την ελληνική γεωγραφία.<br /><br />Το ίδιο το όνομα του έργου, «Ασπίδα του Αχιλλέα», προκαλεί επίσης διαμάχη μεταξύ ορισμένων παρατηρητών, καθώς επισημαίνουν ότι ο ελληνικός μύθος συνδέθηκε με τη φήμη του Αχιλλέα ως τον ήρωα του οποίου το αδύνατο σημείο ήταν η φτέρνα του, όχι η άτρωτη ασπίδα του… και θεώρησαν το όνομα ως κάτι που είχε περισσότερο προπαγανδιστικό χαρακτήρα παρά αντανακλούσε τη στρατιωτική φύση του έργου.<br /><br />Το κόστος κατασκευής<br /><br />Ο Τούρκος συγγραφέας εξήγησε ότι ο ρωσοουκρανικός πόλεμος, καθώς και οι αντιπαραθέσεις που παρατηρήθηκαν στη Μέση Ανατολή, αποκάλυψαν ότι η αεράμυνα έχει εισέλθει σε μια νέα φάση, η οποία εξαρτάται από την αντιμετώπιση πολύπλοκων και ταυτόχρονων επιθέσεων και χρησιμοποιεί ταυτόχρονα διαφορετικούς τύπους πυραύλων και drones. <br /><br />Η επιτυχία οποιουδήποτε αμυντικού συστήματος έχει συνδεθεί με την ικανότητά του να λειτουργεί μέσα σε ένα ολοκληρωμένο δίκτυο, συνδέοντας ραντάρ, τεχνητή νοημοσύνη, ηλεκτρονικό πόλεμο, κρυπτογραφημένες επικοινωνίες και δορυφόρους, με υψηλή ταχύτητα στην ανταλλαγή πληροφοριών και τη λήψη αποφάσεων.<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο, η κατοχή ενός περιορισμένου αριθμού σύγχρονων συστημάτων αεράμυνας δεν επαρκεί για την οικοδόμηση μιας εθνικής αμυντικής ομπρέλας, ειδικά για μια χώρα με σύνθετη γεωγραφία όπως η Ελλάδα.<br /><br />Το ζήτημα δεν αφορά απλώς την αγορά στρατιωτικού εξοπλισμού, αλλά την οικοδόμηση μιας ολοκληρωμένης υποδομής ικανής να λειτουργεί αυτά τα συστήματα με ενιαίο τρόπο και να τα αναβαθμίζει συνεχώς.<br /><br />Οι επικριτές του έργου επισημαίνουν επίσης ότι η Ελλάδα δεν διαθέτει μια εξελιγμένη αμυντική βιομηχανική βάση ικανή να παράγει ή να αναπτύξει αυτά τα συστήματα εγχώρια, γεγονός που την καθιστά σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένη από ξένους προμηθευτές για συντήρηση, αναβαθμίσεις και αγορά πυρομαχικών και ανταλλακτικών.<br /><br /> Αυτό αυξάνει το μακροπρόθεσμο λειτουργικό κόστος και περιορίζει την ανεξαρτησία της στρατιωτικής λήψης αποφάσεων.<br /><br />Επιπλέον, ορισμένοι πιστεύουν ότι η δημιουργία ενός ολοκληρωμένου συστήματος αεράμυνας, που θα καλύπτει όλα τα ελληνικά εδάφη και νησιά, μπορεί να απαιτήσει επενδύσεις ύψους μεταξύ 80 και 90 δισεκατομμυρίων ευρώ, ποσό που υπερβαίνει κατά πολύ την αξία της τρέχουσας συμφωνίας.<br /><br />Υπερβαίνει επίσης τις οικονομικές δυνατότητες που διαθέτει η Ελλάδα, καθώς οι χώρες της ΕΕ δεν φαίνονται πρόθυμες να χρηματοδοτήσουν ένα έργο αυτού του μεγέθους.<br /><br />Ο συγγραφέας σημείωσε ότι το έργο «Αχίλλειος Ασπίδα» αντικατοπτρίζει τις προσπάθειες της Ελλάδας να ενισχύσει τις αμυντικές της δυνατότητες σε ένα ταχέως μεταβαλλόμενο περιφερειακό περιβάλλον.<br /><br />Ωστόσο, η επιτυχία του έργου θα εξαρτηθεί από την ικανότητά της να ξεπεράσει τις διαρθρωτικές προκλήσεις που θέτει η γεωγραφία, οι οικονομικοί πόροι και η βιομηχανική της ικανότητα. <br /><br />Η στρατηγική διάσταση των ισραηλινο-ελληνικών σχέσεων<br /><br />Η ισραηλινή συμφωνία μπορεί να προσθέσει ποιοτικές δυνατότητες στο ελληνικό σύστημα αεράμυνας, αλλά δεν φαίνεται επαρκής για να δημιουργήσει ένα ολοκληρωμένο εθνικό αμυντικό δίκτυο ικανό να παρέχει ολοκληρωμένη προστασία σε όλα τα εδάφη και τα νησιά.<br /><br />Ταυτόχρονα, το έργο αποκαλύπτει την αυξανόμενη πολιτική και στρατηγική διάσταση των ισραηλινο-ελληνικών σχέσεων. Οι συμφωνίες όπλων δεν είναι πλέον απλώς στρατιωτικές αγορές, αλλά έχουν γίνει μέρος ευρύτερων ρυθμίσεων που περιλαμβάνουν την ασφάλεια, την ενέργεια και την αναδιαμόρφωση των ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο. <br /><br />Ενώ η Αθήνα θεωρεί αυτά τα βήματα απαραίτητα για την ενίσχυση της ασφάλειάς της, οι επικριτές του έργου πιστεύουν ότι η εξάρτηση από την αγορά ξεχωριστών αμυντικών συστημάτων δεν μπορεί να αντισταθμίσει την απουσία μιας ολοκληρωμένης αμυντικής στρατηγικής ή να αντιμετωπίσει τις γεωγραφικές και διαρθρωτικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα. <br /><br />Αυτό καθιστά την «Αχίλλειο Ασπίδα» περισσότερο ένα έργο που ενισχύει ορισμένες αμυντικές δυνατότητες παρά μια ριζική μετατόπιση της περιφερειακής ισορροπίας δυνάμεων.<div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η «Αχίλλειος Ασπίδα» και η «Αχίλλειος Φτέρνα» της Ελλάδας (τουρκικό δημοσίευμα).

Η Ελλάδα επιδιώκει να επιφέρει μια ποιοτική μετατόπιση στις αμυντικές της δυνατότητες, ξεκινώντας ένα νέο έργο με την ονομασία «Αχίλλειος Ασ...

Διαβάστε την συνέχεια

Θέουτα:Το Μαρόκο παίζει με τη «στρόφιγγα» του μεταναστευτικού. Ο Τραμπ,ο Σάντσεθ και ο νέος πονοκέφαλος της ΕΕ

<img height="105" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/theouta-8-768x512.jpg" width="748" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />The Guardian: Η μαζική είσοδος άνω των 70.000 ανθρώπων στον ισπανικό θύλακα ανοίγει επικίνδυνη γεωπολιτική συζήτηση: η στενή σχέση Ραμπάτ–Ουάσιγκτον, η Δυτική Σαχάρα και οι φόβοι ότι το μεταναστευτικό μετατρέπεται ξανά σε εργαλείο πίεσης προς την Ευρώπη<br /><br />Μια μεταναστευτική κρίση που εξελίσσεται ταχύτατα σε γεωπολιτικό μπρα ντε φερ μεταξύ Μαρόκου, Ισπανίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης, με την κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ να βρίσκεται στο παρασκήνιο, έχει προκαλέσει η πρωτοφανής μαζική είσοδος περισσότερων από 70.000 ανθρώπων στη Θέουτα.<br /><br />Το ερώτημα που κυριαρχεί πλέον δεν είναι μόνο πώς κατόρθωσαν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι να περάσουν αιφνιδιαστικά σε ένα από τα δύο χερσαία σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Αφρική.<br /><br />Το πολύ πιο εκρηκτικό ερώτημα είναι εάν το Ραμπάτ επέλεξε συνειδητά να μην τους σταματήσει – και γιατί.<br /><br />Ρεπορτάζ του Guardian καταγράφει εκτιμήσεις αναλυτών ότι η στάση του Μαρόκου ενδέχεται να συνδέεται με την ολοένα στενότερη στρατηγική σχέση του βασιλείου με την κυβέρνηση Τραμπ. Δεν υπάρχει, ωστόσο, απόδειξη ότι Ουάσιγκτον και Ραμπάτ οργάνωσαν από κοινού τη μεταναστευτική εισροή, ενώ Μαροκινοί αξιωματούχοι απορρίπτουν κατηγορηματικά οποιαδήποτε συνενοχή.<br />Η κρίσιμη υποψία: «Μπορεί να αποφάσισαν να μην κάνουν τίποτα»<br /><br />Ο Riccardo Fabiani, διευθυντής Βόρειας Αφρικής του International Crisis Group, εκτιμά ότι υπάρχουν αρκετές ενδείξεις ώστε να τεθεί σοβαρά το ενδεχόμενο μαροκινής εμπλοκής.<br /><br />Η διατύπωσή του, όμως, είναι προσεκτική.<br /><br />«Είναι προφανώς αδύνατο να αποδειχθεί», σημειώνει για το σενάριο σύνδεσης της μαροκινής στάσης με τις εξαιρετικές σχέσεις Ραμπάτ–Ουάσιγκτον.<br /><br />Το πιθανότερο σενάριο που περιγράφεται δεν είναι ότι οι μαροκινές αρχές «οργάνωσαν» τη μετακίνηση των ανθρώπων.<br /><br />Είναι πολιτικά πολύ πιο λεπτό: ότι γνώριζαν τις διαδικτυακές φήμες περί ανοίγματος των ισπανικών συνόρων και ενδεχομένως επέλεξαν να παρακολουθήσουν την κατάσταση χωρίς να παρέμβουν εγκαίρως.<br /><br />Και αυτό ακριβώς μετατρέπει τη Θέουτα από μεταναστευτική κρίση σε υπόθεση υβριδικής πίεσης. <div><br />Τραμπ και Μαρόκο σε «χρυσή εποχή»<br /><br />Πίσω από την κρίση βρίσκεται μια γεωπολιτική σχέση που έχει αποκτήσει ιδιαίτερο βάθος.<br /><br />Η Ουάσιγκτον επί Τραμπ έχει προσφέρει στο Ραμπάτ κάτι εξαιρετικά σημαντικό: πολιτική στήριξη στο ζήτημα της Δυτικής Σαχάρας.<br /><br />Η βάση της σχέσης δημιουργήθηκε ήδη από την πρώτη προεδρία Τραμπ, όταν οι ΗΠΑ αναγνώρισαν τη μαροκινή κυριαρχία επί της αμφισβητούμενης Δυτικής Σαχάρας, ενώ το Μαρόκο προχώρησε στην εξομάλυνση των σχέσεών του με το Ισραήλ.<br /><br />Σήμερα οι δεσμοί έχουν ενισχυθεί ακόμη περισσότερο.<br /><br />Το Μαρόκο έγινε το πρώτο αφρικανικό κράτος που ανακοίνωσε συμμετοχή στο Board of Peace του Τραμπ, ενώ ο βασιλιάς Μοχάμεντ ΣΤ΄ έδωσε το όνομα του Αμερικανού προέδρου σε αυτοκινητόδρομο αξίας περίπου 1 δισ. δολαρίωνκοντά στη Δυτική Σαχάρα. Αναλυτές στο Ραμπάτ περιγράφουν τις αμερικανο-μαροκινές σχέσεις ως ευρισκόμενες στη «χρυσή εποχή» τους.<br />Και στη μέση ο… Σάντσεθ<br /><br />Υπάρχει όμως και δεύτερη διάσταση.<br /><br />Η κυβέρνηση Τραμπ βρίσκεται σε βαθιά πολιτική απόσταση από την κυβέρνηση του Πέδρο Σάντσεθ.<br /><br />Η Μαδρίτη έχει συγκρουστεί με την Ουάσιγκτον σε μια σειρά από κρίσιμα ζητήματα: από τις αμυντικές δαπάνες και τη στάση απέναντι στο Ισραήλ έως την άρνηση της Ισπανίας να επιτρέψει τη χρήση αεροπορικών βάσεων από τις ΗΠΑ κατά τον πόλεμο με το Ιράν.<br /><br />Ταυτόχρονα, η πρόσφατη προσέγγιση της Ισπανίας με την Αλγερία, τον μεγάλο περιφερειακό ανταγωνιστή του Μαρόκου, προσθέτει ακόμη μία εστία έντασης.<br /><br />Έτσι δημιουργείται ένα εξαιρετικά περίπλοκο τρίγωνο:<br /><br />Μαρόκο – ΗΠΑ – Ισπανία.<br /><br />Και στο κέντρο βρίσκεται η Θέουτα. </div><div><br />Η λεπτομέρεια που ανησυχεί τη Μαδρίτη: «Υπό ισπανική διοίκηση»<br /><br />Ιδιαίτερη σημασία αποκτά και η ορολογία που χρησιμοποιείται στις ΗΠΑ για τη Θέουτα.<br /><br />Πρόσφατη έκθεση του αμερικανικού Κογκρέσου περιέγραψε τον θύλακα ως περιοχή «υπό ισπανική διοίκηση», αντί να τον χαρακτηρίσει απλώς ισπανικό έδαφος.<br /><br />Η διαφοροποίηση μπορεί να μοιάζει λεκτική, αλλά γεωπολιτικά μόνο αθώα δεν είναι.<br /><br />Το Μαρόκο δεν αναγνωρίζει την ισπανική κυριαρχία επί της Θέουτα και της Μελίγια και θεωρεί ότι το ζήτημα παραμένει ανοικτό. Η αμερικανική φρασεολογία συνεπώς μπορεί να εκληφθεί στο Ραμπάτ ως ένδειξη ότι διαθέτει πλέον μεγαλύτερο πολιτικό χώρο για να πιέσει τη Μαδρίτη.<br />Το προηγούμενο του 2021 και το «όπλο» της μετανάστευσης<br /><br />Η Ευρώπη έχει ξαναδεί το ίδιο έργο.<br /><br />Τον Μάιο του 2021, περισσότεροι από 8.000 άνθρωποι πέρασαν στη Θέουτα όταν το Μαρόκο χαλάρωσε τους συνοριακούς ελέγχους, εν μέσω διπλωματικής κρίσης με την Ισπανία για τη φιλοξενία του ηγέτη του Μετώπου Πολισάριο.<br /><br />Τώρα ο αριθμός είναι σχεδόν δεκαπλάσιος.<br /><br />Ο Haizam Amirah-Fernández, του Κέντρου Σύγχρονων Αραβικών Σπουδών στη Μαδρίτη, περιγράφει τη μαροκινή συμπεριφορά ως χρήση «υβριδικών τακτικών για την επίτευξη πολιτικών στόχων».<br /><br />Αυτό ακριβώς είναι που τρομάζει περισσότερο τις Βρυξέλλες.<br />Η μεγάλη παγίδα για την Ευρώπη<br /><br />Η ΕΕ έχει επενδύσει εδώ και χρόνια τεράστιο πολιτικό και οικονομικό κεφάλαιο στη συνεργασία με χώρες της Βόρειας Αφρικής ώστε αυτές να συγκρατούν τις μεταναστευτικές ροές πριν φτάσουν στα ευρωπαϊκά σύνορα.<br /><br />Η πολιτική αυτή λειτουργεί όσο οι συγκεκριμένες κυβερνήσεις παραμένουν συνεργάσιμες.<br /><br />Όταν όμως η «στρόφιγγα» της μετανάστευσης μπορεί να ανοίγει και να κλείνει ανάλογα με τις γεωπολιτικές επιδιώξεις ενός εταίρου, η ευρωπαϊκή εξάρτηση μετατρέπεται σε στρατηγική αδυναμία.<br /><br />«Αυτό έχει καταστήσει την Ευρώπη εντελώς ευάλωτη και εξαρτημένη από την καλή θέληση μιας χώρας όπως το Μαρόκο», προειδοποιεί ο Fabiani.<br />Η Θέουτα μπορεί να είναι μόνο η αρχή<br /><br />Το πιο ανησυχητικό στοιχείο επομένως δεν είναι μόνο όσα συνέβησαν αυτή την εβδομάδα.<br /><br />Είναι τι μπορεί να ακολουθήσει.<br /><br />Το Μαρόκο εμφανίζεται ισχυρότερο διπλωματικά, έχει πίσω του μια αμερικανική κυβέρνηση πολύ πιο φιλική προς τις θέσεις του για τη Δυτική Σαχάρα και εξακολουθεί να θεωρεί ανοιχτό το ζήτημα της Θέουτα.<br /><br />Την ίδια ώρα, η Ευρώπη χρειάζεται το Ραμπάτ για τον έλεγχο της μετανάστευσης, ενώ η Ισπανία βρίσκεται αντιμέτωπη με μία κρίση που αγγίζει πλέον ζητήματα κυριαρχίας, συνόρων και εθνικής ασφάλειας.<br /><br />Και ίσως αυτή να είναι η πραγματική γεωπολιτική «βόμβα» πίσω από τις εικόνες των χιλιάδων ανθρώπων στα σύνορα.<br /><br />Η Θέουτα απέδειξε πόσο γρήγορα μια μεταναστευτική ροή μπορεί να μετατραπεί σε εργαλείο εξωτερικής πολιτικής — και πόσο δύσκολο είναι για την Ευρώπη να απαντήσει όταν ο εταίρος που φυλάει την πύλη αποφασίζει ότι τον συμφέρει να την αφήσει ανοιχτή.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Θέουτα:Το Μαρόκο παίζει με τη «στρόφιγγα» του μεταναστευτικού. Ο Τραμπ,ο Σάντσεθ και ο νέος πονοκέφαλος της ΕΕ

Βασιλης Διαμαντακος The Guardian: Η μαζική είσοδος άνω των 70.000 ανθρώπων στον ισπανικό θύλακα ανοίγει επικίνδυνη γεωπολιτική συζήτηση: η σ...

Διαβάστε την συνέχεια

Patriot στη Σαουδική Αραβία: Κάθε μήνα επαναξιολογείται η ελληνική παρουσία. Μήνυμα της Αθήνας στο Ριάντ.

<img height="82" src="https://www.onalert.gr/app/uploads/2026/08/PATRIOT-ELDYSA-SAUDI-ARABIA-GEETHA-1440x960.jpg" width="751" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η απόφαση έρχεται μετά την τριμερή αμυντική συμφωνία με Πακιστάν και Τουρκία - Ενημερώθηκε η πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας στην Αθήνα.</span></h3><b>Κώστας Σαρικάς</b><br />Σε νέα βάση θέτει πλέον η Αθήνα την παρουσία της ελληνικής πυροβολαρχίας Patriot στη Σαουδική Αραβία, καθώς σύμφωνα με πληροφορίες του OnAlert.gr από πηγές του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, η παραμονή της Ελληνικής Δύναμης Σαουδικής Αραβίας (ΕΛΔΥΣΑ) επαναξιολογείται σε μηνιαία βάση.<br /><br />Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές του ΥΠΕΘΑ, η απόφαση για μηνιαία πλέον αξιολόγηση της ελληνικής παρουσίας των Patriot ερμηνεύεται και ως ένα πρώτο μήνυμα της Αθήνας προς το Ριάντ, ότι η διάθεση μιας κρίσιμης ελληνικής αντιαεροπορικής μονάδας για την προστασία της Σαουδικής Αραβίας δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη ανεξαρτήτως των γεωπολιτικών επιλογών της σαουδαραβικής ηγεσίας.<br /><br />Μάλιστα, για την εξέλιξη αυτή έχει ήδη ενημερωθεί η πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας στην Αθήνα.<br /><br />Η απόφαση αποδίδεται στο εξαιρετικά ρευστό περιβάλλον ασφαλείας στη Μέση Ανατολή, αλλά αποκτά ιδιαίτερη πολιτική και διπλωματική σημασία μετά τη νέα αμυντική συμφωνία που υπέγραψαν χθες (07.08.2026) η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Πακιστάν, η οποία προβλέπει, μεταξύ άλλων, ότι ένοπλη επίθεση εναντίον ενός από τα τρία κράτη θα αντιμετωπίζεται ως επίθεση εναντίον όλων.<br />Το ζήτημα είχε τεθεί από τον Νίκο Δένδια<br /><br />Το θέμα της παραμονής των Patriot στη Σαουδική Αραβία δεν προέκυψε τώρα. Ήδη από τον Μάρτιο του 2026 ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας είχε θέσει στο ΚΥΣΕΑ την ανάγκη συνεχούς επαναξιολόγησης της αποστολής, με δεδομένες τόσο τις ελληνικές ανάγκες αεράμυνας όσο και τη διαρκώς μεταβαλλόμενη κατάσταση στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Η νέα παράμετρος είναι ότι αυτή η επαναξιολόγηση αποκτά πλέον συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα και, σύμφωνα με τις πληροφορίες, θα πραγματοποιείται κάθε μήνα, ώστε η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία να εξετάζει εάν εξακολουθούν να συντρέχουν οι λόγοι παραμονής της πυροβολαρχίας στο Βασίλειο.<br /><br />Η Αθήνα, άλλωστε, έχει προσφέρει στη Σαουδική Αραβία μια εξαιρετικά σημαντική στρατιωτική δυνατότητα. Οι ελληνικοί Patriot δεν έχουν απλώς συμβολική παρουσία, αλλά έχουν εμπλακεί επιχειρησιακά στην προστασία κρίσιμων εγκαταστάσεων και περιοχών του Βασιλείου. Μόλις στις 25 Ιουλίου 2026, η ελληνική πυροβολαρχία κατέρριψε δύο UAV στην περιοχή Γιανμπού, ενώ είχε προηγηθεί και σειρά αναχαιτίσεων κατά τη διάρκεια της κλιμάκωσης στην περιοχή.<div>  <br />Η Τουρκία και η νέα εξίσωση<br /><br />Αυτό ακριβώς είναι που, σύμφωνα με αρμόδιες πηγές, αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα μετά την επιλογή του Ριάντ να προχωρήσει σε αμυντική συμφωνία με την Άγκυρα και το Ισλαμαμπάντ.<br /><br />Στην Αθήνα επισημαίνεται ότι η Ελλάδα έχει συνεισφέρει έμπρακτα και με πραγματικές στρατιωτικές δυνατότητες στην ασφάλεια της Σαουδικής Αραβίας, διαθέτοντας επί χρόνια προσωπικό και ένα από τα πλέον πολύτιμα αντιαεροπορικά συστήματα των Ενόπλων Δυνάμεων.<br /><br />Αντίθετα, σύμφωνα με την ελληνική ανάγνωση των τελευταίων εξελίξεων, η Τουρκία δεν έχει προσφέρει αντίστοιχη επιχειρησιακή συνδρομή στη Σαουδική Αραβία και στις υπόλοιπες αραβικές χώρες κατά την πρόσφατη πολεμική κρίση με το Ιράν, διατηρώντας σαφώς πιο ισορροπημένη στάση απέναντι στην Τεχεράνη.<br /><br />Υπό αυτό το πρίσμα, η απόφαση για μηνιαία επαναξιολόγηση της ΕΛΔΥΣΑ δεν σημαίνει αυτομάτως αποχώρηση των Patriot, ούτε ότι έχει ληφθεί αυτή τη στιγμή σχετική απόφαση. Σημαίνει όμως ότι η Αθήνα δεν αντιμετωπίζει πλέον την παραμονή της ελληνικής πυροβολαρχίας ως μια αποστολή χωρίς συγκεκριμένο ορίζοντα.<br /><br />Και κυρίως στέλνει το μήνυμα προς το Ριάντ ότι η ελληνική στρατιωτική συνδρομή και η διάθεση ενός τόσο κρίσιμου οπλικού συστήματος δεν μπορούν να θεωρούνται αυτονόητες, αλλά θα αξιολογούνται σε συνάρτηση με τις εξελίξεις, τις ανάγκες των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και το νέο γεωπολιτικό περιβάλλον που διαμορφώνεται στη Μέση Ανατολή.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.onalert.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Patriot στη Σαουδική Αραβία: Κάθε μήνα επαναξιολογείται η ελληνική παρουσία. Μήνυμα της Αθήνας στο Ριάντ.

Η απόφαση έρχεται μετά την τριμερή αμυντική συμφωνία με Πακιστάν και Τουρκία - Ενημερώθηκε η πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας στην Αθήνα. Κώστ...

Διαβάστε την συνέχεια

«Γιατί οι Τούρκοι συρρέουν στα ελληνικά νησιά;»: Η ανάλυση τουρκικού ΜΜΕ που κάνει αίσθηση.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/07/greek-island-1.jpg"><img height="93" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/07/greek-island-1-1068x599.jpg" width="751" /></a><br /><br />Μαζική είναι η απόβαση Τούρκων τουριστών στα ελληνικά νησιά του Αιγαίου, με την τουρκική εφημερίδα «Nefes» να αναλύει τους λόγους πίσω από το πρωτοφανές τουριστικό ρεύμα. Οι φθηνότερες τιμές, η βίζα εξπρές, ο χαμηλός ΦΠΑ αλλά και η ηρεμία των ελληνικών νησιών απέναντι στις «απλησίαστες» τιμές της Τουρκίας.<br /><br />Στο άρθρο του με τίτλο «Γιατί οι Τούρκοι συρρέουν στα ελληνικά νησιά;», ο γνωστός αρθρογράφος Ντενίζ Ζεϊρέκ (Deniz Zeyrek) παρουσιάζει τα εντυπωσιακά μεγέθη αυτής της μετακίνησης.<br /><br />Όπως επισημαίνει:<br /><br />Το 2025, περισσότεροι από 1,5 εκατομμύριο Τούρκοι πραγματοποίησαν 2,6 εκατομμύρια επισκέψεις στα ελληνικά νησιά, δαπανώντας πάνω από 500 εκατομμύρια ευρώ.<br /><br />Για το 2026, οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για νέα αύξηση της τάξης του 25%-30%.<br />Η ελληνική στρατηγική που «έκλεψε» τους Τούρκους τουρίστες<br /><br />Ο Ζεϊρέκ τονίζει ότι η επιτυχία της Ελλάδας είναι αποτέλεσμα στρατηγικού σχεδιασμού. Η ελληνική πολιτεία κράτησε χαμηλά τον ΦΠΑ στο 13% σε εστίαση και διαμονή, ενώ εφάρμοσε ειδικές εκπτώσεις ΦΠΑ σε ακριτικά νησιά όπως η Λέσβος, η Χίος, η Σάμος και η Κως.<br /><br />Παράλληλα, η καθιέρωση της βίζας στην πύλη (express visa) το 2024 μετέτρεψε τα τουρκικά παράλια σε μια άμεση δεξαμενή ταξιδιωτών. Το χαμηλό κόστος των ακτοπλοϊκών, οι αυστηροί έλεγχοι στις τιμές, η απουσία χρεώσεων για στάθμευση ή πρόσβαση στις παραλίες και η προσιτή ενοικίαση οχημάτων συνθέτουν μια ποιοτική και ταυτόχρονα οικονομική εμπειρία.<br /><br />«Στη Σάμο με τα μισά λεφτά απ’ ό,τι στη Μαρμαρίδα»<br /><br />Στον αντίποδα, η τουριστική αγορά της Τουρκίας υποφέρει από τον καλπάζοντα πληθωρισμό στα τρόφιμα και τα αυξημένα λειτουργικά έξοδα, καθιστώντας τα τουρκικά θέρετρα απλησίαστα ακόμα και για τους ντόπιους.<br /><br />Κάνοντας μια άμεση σύγκριση, ο Τούρκος δημοσιογράφος αναφέρει πως ένα τριήμερο ταξίδι στη Σάμο κόστισε σχεδόν το μισό σε σύγκριση με τη διαμονή σε αντίστοιχο ξενοδοχείο στη Μαρμαρίδα, προσφέροντας παράλληλα αισθητά ανώτερη ποιότητα.<div><br />Το ψυχολογικό κλίμα και η ελληνική φιλοξενία<br /><br />Πέρα από τους αριθμούς, ο αρθρογράφος στάθηκε ιδιαίτερα στο ψυχολογικό σκέλος. Σε αντίθεση με την καθημερινή ένταση, τις πολιτικές αντιπαραθέσεις και την πίεση που επικρατούν στην Τουρκία, τα ελληνικά νησιά προσφέρουν στους επισκέπτες ένα περιβάλλον ηρεμίας, ευγένειας, χαράς και αυθεντικής φιλοξενίας, μετατρέποντας τις διακοπές σε μια πραγματικά αναζωογονητική εμπειρία.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Γιατί οι Τούρκοι συρρέουν στα ελληνικά νησιά;»: Η ανάλυση τουρκικού ΜΜΕ που κάνει αίσθηση.

Μαζική είναι η απόβαση Τούρκων τουριστών στα ελληνικά νησιά του Αιγαίου, με την τουρκική εφημερίδα «Nefes» να αναλύει τους λόγους πίσω από τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Υπόθεση υποκλοπών: Η αλήθεια δεν αρχειοθετείται!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/08/kinito1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1304" data-original-width="1900" height="84" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/08/kinito1.jpg" width="748" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">«Το αρχείο μπορεί να κλείνει μια δικογραφία. Δεν κλείνει όμως τα ερωτήματα μιας ολόκληρης κοινωνίας»</span></h3>Για μία υπόθεση που συγκλόνισε τη χώρα, άγγιξε πολιτικούς, δημοσιογράφους και κρατικούς αξιωματούχους και έθεσε ευθέως ζητήματα λειτουργίας των θεσμών, η τελευταία εξέλιξη είναι βαριά. Ο Άρειος Πάγος αποφάσισε εκ νέου να μην ανασύρει από το αρχείο τη δικογραφία των υποκλοπών, απορρίπτοντας τα αιτήματα του Αντώνη Σαμαρά, του Χρήστου Σπίρτζη και του δικηγόρου Ζαχαρία Κεσσέ.<br /><br />Το βασικό σκεπτικό είναι ότι δεν προέκυψαν νέα στοιχεία που να δικαιολογούν την επανεκκίνηση της έρευνας. Αλλά εδώ ακριβώς βρίσκεται το πολιτικό και θεσμικό ερώτημα: πόσα στοιχεία χρειάζονται ακόμη για να θεωρηθεί ότι μια υπόθεση αξίζει να διερευνηθεί μέχρι τέλους; Γιατί η υπόθεση δεν αφορά ένα απλό ιδιωτικό αδίκημα. Αφορά τη πολιτική ζωή του τόπου μας!<br /><br />Η κυβέρνηση μπορεί να επιλέγει τη σιωπή. Η Δικαιοσύνη μπορεί να κρίνει ότι δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για νέα έρευνα. Όμως η κοινωνία δικαιούται να ζητά πλήρη διαφάνεια. Γιατί η Δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργεί με τη λογική: «Η υπόθεση μπήκε στο αρχείο, άρα το θέμα τελείωσε».<br /><br />Το αρχείο μπορεί να κλείνει μια δικογραφία. Δεν κλείνει όμως τα ερωτήματα μιας ολόκληρης κοινωνίας. Και όσο παραμένουν αναπάντητα κρίσιμα ερωτήματα για την υπόθεση των υποκλοπών, η πολιτική ευθύνη είναι να συνεχίζεται η απαίτηση για διαφάνεια, θεσμικό έλεγχο και πλήρη λογοδοσία.<br /><br />Γιατί σε μια Δημοκρατία, η αλήθεια δεν μπορεί να θεωρείται απόρρητη. Και η αλήθεια αργά ή γρήγορα βγαίνει στο φως, όσο και αν προσπαθούν να την καταπνίξουν!<br /><br />Ζωή Ρούσσου<br />Δικηγόρος<div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Υπόθεση υποκλοπών: Η αλήθεια δεν αρχειοθετείται!

«Το αρχείο μπορεί να κλείνει μια δικογραφία. Δεν κλείνει όμως τα ερωτήματα μιας ολόκληρης κοινωνίας» Για μία υπόθεση που συγκλόνισε τη χώρα,...

Διαβάστε την συνέχεια

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για το “Ισλαμικό ΝΑΤΟ” των τριών…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSfbnbmprkJnNMhogzxCTbJnCafxmzqTqQjr_TtRlLXEqj06B8gSSrog7g&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="288" data-original-width="480" height="120" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSfbnbmprkJnNMhogzxCTbJnCafxmzqTqQjr_TtRlLXEqj06B8gSSrog7g&s=10" width="752" /></a></div><div><br /></div><b>Ζαχαρίας Μίχας</b><br />Στην πρώτη προσέγγιση της υπογραφής αμυντικού συμφώνου μεταξύ Σαουδικής Αραβίας, Πακιστάν και Τουρκίας, με την τελευταία να είναι η χώρα που προστίθεται στην προϋπάρχουσα αμυντική συμφωνία Ριάντ και Ισλαμαμπάντ, καταγράφηκαν οι πρώτες εντυπώσεις. Αυτό που επισημάνθηκε είναι, ότι το Σύμφωνο έχει τη δυνατότητα να αποτελέσει έναν νέο πόλο στο υπό ανάδυση νέο διεθνές σύστημα. Ιδιαίτερα εάν αποδειχθεί υβρίδιο ενός «ισλαμικού ΝΑΤΟ», κάτι που εμφανώς επιχειρεί να προπαγανδίσει η υπογραφή του Συμφώνου στην ιερή πόλη των Μουσουλμάνων, τη Μέκκα.<br /><br />Ως χρονικό σημείο έναρξης της αλλαγής των συσχετισμών που οδήγησε στη συμφωνία, καθορίστηκε η 7η Οκτωβρίου 2023, όταν η εισβολή της Χαμάς στο Ισραήλ οδήγησε σε αλυσιδωτές αντιδράσεις και πολεμικές συρράξεις που αλλάζουν σταδιακά την εικόνα της Μέσης Ανατολής. Και του κόσμου ολόκληρου, αφού έχει τη δυναμική να επηρεάσει καθοριστικά σχεδιασμούς και επιθυμίες για τη νέα πλανητική ισορροπία…<br /><br />Ας πάμε όμως κι ένα βήμα πιο κάτω τη συλλογιστική. Ο εντοπισμός της 7ης Οκτωβρίου και των πολέμων που ακολούθησαν ως συνέπεια, βάζει αυτομάτως στο κάδρο δύο χώρες. Η πρώτη είναι το Ισραήλ και η δεύτερη οι Ηνωμένες Πολιτείες. Αμφότερες εντάσσονται στη γεωστρατηγική εξίσωση της περιοχής. Το Ισραήλ έτσι κι αλλιώς αποτελούσε πάντοτε κεντρικό δρώντα ως χώρα της περιοχής, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ο εξισορροπητικός παράγων.<br /><br />Οι ΗΠΑ, πάντα εξυπηρετώντας τα δικά της συμφέροντα εθνικής ασφαλείας έπαιζε τον ρόλο του εγγυητή της ασφάλειας των συμμαχικών χωρών. Είχε αναγνωριστεί από τις μοναρχίες του Κόλπου ως η χώρα που εξασφάλιζε την ειρήνη με το ειδικό στρατιωτικό της βάρος. Η ισλαμική επανάσταση των Σιιιτών στο Ιράν το 1979, ήταν άλλη μια χρονική συγκυρία-ορόσημο για την πορεία της πολύπαθης γεωγραφικής περιφέρειας του πλανήτη.<br /><br />Η τότε ήττα της Ουάσινγκτον με την απώλεια του Ιράν, καθόρισε τις εξελίξεις για πολλές δεκαετίες. Η συνεπακόλουθη αναζωπύρωση της σύγκρουσης Σιιτών-Σουνιτών, έδωσε τον τόνο στα ζητήματα ασφαλείας της περιοχής. Σήμερα, η Ουάσινγκτον συγκρούστηκε ξανά με το Ιράν, τασσόμενη στο πλευρό του Ισραήλ, με πρόσχημα και πραγματική αιτία, ταυτόχρονα, τις πυρηνικές δραστηριότητες της Τεχεράνης.<br /><br />Η ανθεκτικότητα που έχει επιδείξει το ιρανικό θεοκρατικό καθεστώς, αλλάζει εκ νέου τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή… Επί της ουσίας συνιστά εκ νέου ήττα των ΗΠΑ στο ίδιο μέτωπο. Υπενθυμίζεται, ότι σειρά χωρών έχει δεσμευθεί πως δεν θα έχει άλλη επιλογή από την πυρηνικοποίηση, σε περίπτωση που το Ιράν αποκτούσε πυρηνικά όπλα, συμπεριλαμβανομένων της Τουρκίας και της Σαουδικής Αραβίας, Το δε Πακιστάν που συμμετέχει στο αμυντικό σύμφωνο, ευθύνεται για το πιο οργανωμένο δίκτυο διασποράς πυρηνικής τεχνολογίας στην Ιστορία. Ας μην το ξεχνάμε…<div><br />Αναζήτηση εναλλακτικής<br /><br />Ο σημερινός πόλεμος έχει επιπτώσεις σε δυο επίπεδα: Η διατήρηση του θεοκρατικού καθεστώτος στην εξουσία, επιτείνει το πρόβλημα ασφαλείας των σουνιτικών καθεστώτων. Η ανατροπή του ήταν ο ανομολόγητος στόχος σε Ουάσινγκτον και Ιερουσαλήμ. Συνδυαζόμενο με τη γενικότερη συμπεριφορά της κυβέρνησης Τραμπ και το ιδιότυπο «bullying» έναντι φίλων και συμμάχων, έπληξε καθοριστικά την αξιοπιστία την αμερικανικής εγγύησης ασφαλείας.<br /><br />Χώρες της περιοχής, αντί να επιλέξουν μονοδιάστατα τη διαρκή χρηματοδότηση των επιθυμιών του Αμερικανού προέδρου, φαίνεται να επιλέγουν και την οδό των μεταξύ τους συσπειρώσεων, με στόχο να δημιουργήσουν κάποια εναλλακτική λύση τη λύση στο πρόβλημα ασφαλείας τους. Το Ιράν, πάντα υπό την προϋπόθεση ότι το καθεστώς θα συνεχίσει να ελέγχει την Ισλαμική Δημοκρατία, δικαίως τρομάζει το σύνολο της Μέσης Ανατολής.<br /><br />Ο πόλεμος προφανώς το έχει εξαντλήσει. Όμως, η ανθεκτικότητα του καθεστώτος στις απόπειρες ανατροπής και η αποδεδειγμένη ικανότητα να πλήξει σκληρά οποιαδήποτε χώρα της περιοχής με το βαλλιστικό του οπλοστάσιο, σε συνδυασμό με τον έμμεσο έλεγχο των Στενών Μπάμπ ελ-Μαντέμπ μέσω των Χούθι στην Υεμένη, βάζει εξ ορισμού πολύ ψηλά τον πήχη.<br /><br />Οι τρεις χώρες του αμυντικού συμφώνου, αφενός επιθυμούν να διασφαλιστούν εάν οι ΗΠΑ επιδείξουν απροθυμία στην παροχή ομπρέλας ασφαλείας. Αφετέρου, βάσιμα προσδοκούν ότι η συλλογική επιδίωξη του στόχου της ασφάλειας θα φέρει καλύτερα αποτελέσματα απέναντι στην Ουάσινγκτον.<br />Η ισχύς… και ευελιξία εν τη ενώσει;<br /><br />Και κάτι ακόμα: Σε μια εποχή που ο πλανήτης διολισθαίνει… πρόθυμα προς μια αναβίωση ενός Ψυχρού Πολέμου και των «μπλοκ», με την αυτόνομη διατήρηση διαύλων συνεννόησης, κατά βούληση και χωρίς εξαιρέσεις με όλες τις δυνάμεις της υφηλίου να τελεί υπό δίωξη, μήπως το αμυντικό σύμφωνο διευκολύνει, μέσω της συλλογικότητας τις επαφές και τις διαβουλεύσεις, παρακάμπτοντας τις «απαγορεύσεις»;<br /><br />Η περίπτωση του Πακιστάν χρήζει περαιτέρω εμβάθυνση. Η χώρα δεν βρίσκεται γεωγραφικά στη Μέση Ανατολή. Όπως άλλωστε και η Τουρκία. Αμφότερες συνορεύουν με αυτήν. Παράλληλα, έχει ενισχύσει τις σχέσεις του με τις ΗΠΑ του Τραμπ, σε μια εξέλιξη που έχει εξοργίσει τη γειτονική Ινδία. Το Πακιστάν, την ίδια στιγμή διατηρεί καλές-λειτουργικές σχέσεις με το Ιράν. Αυτό αποδεικνύεται και στην ενεργό διαμεσολάβηση με σκοπό την υπέρβαση του αδιεξόδου του πολέμου με τις ΗΠΑ.<br /><br />Κατά συνέπεια, η συμμετοχή των Πακιστανών στο αμυντικό σύμφωνο παίζει ένα πολύ ενδιαφέροντα ρόλο. Μπορεί διακηρυγμένος στόχος του συμφώνου να είναι η αποτροπή και η συλλογική άμυνα. Το Ισλαμαμπάντ, όμως, θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι θα συνεχίσει τις μεσολαβητικές απόπειρες για την εξεύρεση διεξόδου στις σχέσεις Σουνιτών-Σιιτών στη Μέση Ανατολή. Παρότι χιλιάδες Πακιστανοί στρατιώτες βρέθηκαν στη Σαουδική Αραβία στο πλαίσιο υλοποίησης της προηγούμενης διμερούς συμφωνίας.</div><div><br />Η τουρκική ψύχωση με το Ισραήλ<br /><br />Ως βασικότερο κίνητρο της Τουρκίας για την ένταξη στο αμυντικό σύμφωνο θα πρέπει να θεωρηθούν οι προβληματικές σχέσεις με το Ισραήλ και η προοπτική το εν λόγω ψυχροπολεμικό μέτωπο να μετατραπεί σε θερμό… Προφανώς, τα δισ. δολ. των Σαουδαράβων θέλγουν τόσο το Ισλαμαμπάντ όσο και την Άγκυρα και αποτελούν ισχυρό μέρος του κινήτρου.<br /><br />Όμως, η ανάλυση δεν θα ήταν πλήρης εάν δεν συνυπολογιστεί η δυνητική επίπτωση που θα έχει το αμυντικό σύμφωνο στις περίφημες Συμφωνίες του Αβραάμ, τον ακρογωνιαίο λίθο της αμερικανικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή τα τελευταία χρόνια, με βασικό στόχο την ενίσχυση της ασφάλειας του εβραϊκού κράτους.<br /><br />Το αυθόρμητο συμπέρασμα είναι, ότι η Τουρκία τοποθετείται κατά τρόπον που θα της επιτρέψει να παίξει ρόλο σε κάθε προσπάθεια αναβίωσης. Η κατάσταση στη Συρία περιπλέκεται κάθε μέρα που περνά και η πιθανότητα να βρεθούν αντιμέτωπες τουρκικές και ισραηλινές δυνάμεις μόνο αμελητέες δεν είναι.<br /><br /><br />Όλα κρίνονται στην πράξη<br /><br />Δεδομένης της συμπερίληψης στο αμυντικό σύμφωνο ότι «η επίθεση εναντίον ενός θα θεωρείται ως επίθεση εναντίον όλων», πώς θα λειτουργήσει άραγε αυτό στο επίπεδο της αποτροπής, μια έννοια που επίσης υπάρχει ονομαστικά στο κείμενο της κοινής ανακοίνωσης; Το βέβαιο είναι ότι το εβραϊκό κράτος θα επιχειρήσει να καταστήσει τη διακήρυξη αναξιόπιστη στην πράξη.<br /><br />Εάν οι Ισραηλινοί εξαπολύσουν πλήγμα κατά των τουρκικών δυνάμεων στη Συρία, ποιο περιθώριο επιτυχούς παρέμβασης θα έχουν Ριαντ και Ισλαμαμπάντ επί του πεδίου; Είναι δυνατόν να μην ετέθη το θέμα αυτό κατά τους μήνες που προηγήθηκαν, όταν οι συμμετέχοντες είχαν θέσει υπό διαπραγμάτευση τους όρους του αμυντικού συμφώνου;<br /><br />Πέραν αυτών, σε περίπτωση που το αμυντικό σύμφωνο αποτελέσει πόλο έλξης και άλλων μουσουλμανικών, μεσανατολικών και μη χωρών, τότε το σκηνικό θα έχει μεταβληθεί δραστικά. Η προοπτική, δηλαδή, να μετεξελιχθεί το σύμφωνο σε «ισλαμικό ΝΑΤΟ». Μπορεί να δίνει, εκ πρώτης όψεως, τέτοιον χαρακτήρα το αμυντικό σύμφωνο. Θα κριθεί όμως στην πράξη.<br /><br />Πάντως, ο Ερντογάν στις δηλώσεις του κράτησε χαμηλούς τόνους προφανώς για να μην προκαλέσει αντιδράσεις από την πλευρά της Συμμαχίας που ήταν ήδη μέλος η Τουρκία (ΝΑΤΟ), αλλά και διότι ρεαλιστικά, θα δούμε πως θα εξελιχθεί. Ας σημειωθεί ωστόσο, η… αντιγραφή της ελληνικής ρητορικής αναφορικά με τη στρατηγική συνεργασία με το Ισραήλ, καθώς φρόντισε να δηλώσει πως «δε στρέφεται εναντίον οποιουδήποτε»!</div><div><br />Μια «πολιτισμική» παράμετρος<br /><br />Εν κατακλείδι, υπάρχει κι ένα ακόμα ζήτημα που δεν έχει συνυπολογιστεί, παρότι είναι κεφαλαιώδους σημασίας. Αφορά τη διαφορά των πολιτικών συστημάτων ανάμεσα στον δυτικό κόσμο με αυτά των χωρών του αμυντικού συμφώνου. Είναι δηλαδή ένας άτυπος… «πολιτισμικός παράγων» που μπορεί να αποδειχθεί καθοριστικός.<br /><br />Για την «εκλεγμένη δικτατορία» Ερντογάν στην Τουρκία, όλα είναι λίγο-πολύ γνωστά. Δημοκρατία κι εκλογές έχει και το Πακιστάν. Όλοι γνωρίζουν όμως την ισχύ και το ειδικό βάρος των πακιστανικών ενόπλων δυνάμεων και των μυστικών τους υπηρεσιών. Όσον αφορά τη Σαουδική Αραβία, αποτελεί και αυτή ένα πολύ συγκεντρωτικό καθεστώς που χαρακτηρίζεται από την απόλυτη ισχύ του μονάρχη.<br /><br />Στις ΗΠΑ, για να δώσουμε ένα παράδειγμα, ό,τι και να πει δημόσια ο πρόεδρος Τραμπ, δεν συνεπάγεται αυτόματη υλοποίηση. Σε αντίθεση με αυτό που συμβαίνει στη Σαουδική Αραβία, όπου τον πρώτο και τελευταίο λόγο τον έχει ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν. Εκεί δεν υπάρχει Κογκρέσο που μπορεί να αντιπαρατεθεί επιτυχώς με τη βασιλική επιθυμία. Δεν υπάρχουν «checks and balances».<br /><br />Είναι εξαιρετικά αμφίβολη και η διάθεση οποιουδήποτε είτε από το στράτευμα είτε από τις μυστικές υπηρεσίες και τα διάφορα υπουργεία, να διαφωνήσουν με τη γενική κατεύθυνση του ηγέτη και να επιχειρηματολογήσουν ελεύθερα. Παρόλο που οι θέσεις αυτές καταλαμβάνονται συνήθως από μέλη της βασιλικής οικογένειας των Σαούντ. Όχι από κάποιους πολιτικούς ή τεχνοκράτες.<br /><br />Κατά συνέπεια, πώς μπορεί κανείς να είναι βέβαιος ότι δεν θα συμβεί οτιδήποτε που κάποια ηγεσία θα το πάρει προσωπικά, θα προσβληθεί, με αποτέλεσμα να πληγεί σοβαρά, στην πράξη, το αμυντικό σύμφωνο που υπογράφτηκε με τόσες προσδοκίες; Κι επειδή η «κωλοτούμπα» Ερντογάν και η προσαρμοστικότητά του απέναντι στον Σαουδάραβα είναι καλά τεκμηριωμένη, το πρόβλημα δεν θα προκύψει από εκεί.</div><div><br />Το παιχνίδι των ισορροπιών<br /><br />Τι θα συμβεί άραγε εάν συμβεί το ακριβώς αντίθετο; Εάν για παράδειγμα ο περίφημος MbS θέσει π.χ. θέμα ένταξης της Τουρκίας στις Συμφωνίες του Αβραάμ; Κι ένα δεύτερο παράδειγμα: Τι θα συμβεί εάν σε περίπτωση ελληνοτουρκικής κρίσης ο Σαουδάραβας, μετά από παράσταση της -εμφανώς ενοχλημένης σήμερα από την εξέλιξη- ελληνικής διπλωματίας- ζητήσει από τον Ερντογάν να αναδιπλωθεί;<br /><br />Η αναφορά αυτή, αρκεί για να υποδείξει έμμεσα το είδος της εξωτερικής πολιτικής που οφείλει να αναπτύξει η Ελλάδα σε ένα τόσο ρευστό και μεταβαλλόμενο περιβάλλον. Οι ελληνικοί Patriot στο βασίλειο, υπερβαίνουν συντριπτικά τις ρητορικές εκφράσεις υποστήριξης και περνούν στο διά ταύτα. Δεν είναι δυνατόν να γίνει ανεκτή μια προσβλητική υποτίμηση της συνεισφοράς…</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για το “Ισλαμικό ΝΑΤΟ” των τριών…

Ζαχαρίας Μίχας Στην πρώτη προσέγγιση της υπογραφής αμυντικού συμφώνου μεταξύ Σαουδικής Αραβίας, Πακιστάν και Τουρκίας, με την τελευταία να ε...

Διαβάστε την συνέχεια

Πλήρως απαξιωτικό το Ιράν απέναντι στο… “ισλαμικό ΝΑΤΟ”

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTTLvX8JSLlCNvPuso5KQGIEuT-aXMtsqoh3TrI7nawEvLc2V5yRfarz1YI&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="711" height="113" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTTLvX8JSLlCNvPuso5KQGIEuT-aXMtsqoh3TrI7nawEvLc2V5yRfarz1YI&s=10" width="747" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Για συμφωνία στα χαρτιά κάνει λόγο το Ιράν στην πρώτη αντίδραση από την Τεχεράνη μετά την υπογραφή της Συμφωνία Κοινής Άμυνας από τη Σαουδική Αραβία, την Τουρκία και το Πακιστάν την Παρασκευή (7/8) στη Μέκκα. Λίγες μόλις ώρες αφότου η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Πακιστάν υπέγραψαν τη Συμφωνία Κοινής Άμυνας της Μέκκας στην ίδια την πόλη, ο Ιρανός βουλευτής Εμπραχίμ Ρεζαΐ δημοσίευσε μια κατηγορηματική απόρριψη της συμφωνίας.</div><br />Ο Εμπραχίμ Ρεζαΐ, μέλος της Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας και Εξωτερικής Πολιτικής του ιρανικού Κοινοβουλίου, με ανάρτησή του στο «Χ» απέρριψε τη συμφωνία χαρακτηρίζοντάς την «στα χαρτιά» και αντέστρεψε το επιχείρημα περί ασφάλειας, στρέφοντάς το κατά του Ριάντ. «Οι Σαουδάραβες πρέπει να γνωρίζουν ότι μια χάρτινη συμφωνία με την Τουρκία και το Πακιστάν δεν τους προσφέρει ασφάλεια, όπως και τα χρόνια μονομερούς στήριξης στους Αμερικανούς δεν τους έφερε ασφάλεια. Διορθώστε τις πολιτικές σας ώστε να μην χρειάζεται δίχτυ ασφαλείας από τους άλλους».<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πλήρως απαξιωτικό το Ιράν απέναντι στο… “ισλαμικό ΝΑΤΟ”

Για συμφωνία στα χαρτιά κάνει λόγο το Ιράν στην πρώτη αντίδραση από την Τεχεράνη μετά την υπογραφή της Συμφωνία Κοινής Άμυνας από τη Σαουδικ...

Διαβάστε την συνέχεια

Εξετάζεται η αποστολή δύο ελικοπτέρων Apache AH-64D στα ΗΑΕ.

<img height="89" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-08/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1_2026-08-07_144201945.png?itok=Rw4CjBGn" width="747" /><br /><br />Η Ελλάδα θα στείλει δυο ελικόπτερα και προσωπικό για εξεικοίωση με το ποελμικών περιβάλλον του πολέμου με το Ιράν<br /><br />ΗΑθήνα σχεδιάζει την αποστολή δύο επιθετικών ελικοπτέρων Apache AH-64D της Αεροπορίας Στρατού στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ), με σκοπό την ενίσχυση της άμυνας της χώρας και των εκεί αμερικανικών δυνάμεων απέναντι σε απειλές από μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) και την προστασία κρίσιμων υποδομών.<br /><br />Σύυμφωνα με τον δημοπσιογράφο Σταύρο Ιωαννίδη και την Καθημερινή, η κίνηση αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο της ευρύτερης αμυντικής συνεργασίας της Ελλάδας με χώρες του Κόλπου, ακολουθώντας το παράδειγμα της προηγούμενης αποστολής της ελληνικής συστοιχίας Patriot στη Σαουδική Αραβία.<br /><br />Η συμμετοχή στο «κυνήγι» και την αναχαίτηση drones, καθώς και η φύλαξη στρατιωτικών εγκαταστάσεων και κρίσιμων υποδομών.<br /><br /> Δύο ελληνικά επιθετικά ελικόπτερα Apache AH-64D συνοδευόμενα από ολιγομελές κλιμάκιο προσωπικού υποστήριξης (περίπου 10 άτομα) θα μεταβούν πιθανόν στασ ΗΑΕ, και σχεδιάζεται να αναπτυχθούν σε βάση των ΗΑΕ όπου σταθμεύουν και αμερικανικές δυνάμεις.<br /><br />Ήδη ομάδα Ελλήνων στρατιωτικών έχει μεταβεί στην περιοχή για να οργανώσει την υποδοχή και την υποστήριξη των ελικοπτέρων.<div><br />Επιχειρησιακά και Στρατηγικά Οφέλη για την Αεροπορίσα Στρατού<br /><br />Τα στελέχη της Αεροπορίας Στρατού θα αποκομίσουν πολύτιμη, πραγματική επιχειρησιακή εμπειρία σε περιβάλλον σύγχρονων ασύμμετρων απειλών (anti-drone επιχειρήσεις).Ανταλλάγματα: Η κίνηση έρχεται σε συνέχεια της διακρατικής συμφωνίας ύψους 50 εκατομμυρίων ευρώ με τα ΗΑΕ, μέσω της οποίας η Ελλάδα εξασφάλισε κρίσιμα ανταλλακτικά και τεχνικό εξοπλισμό για τη συντήρηση του εγχώριου στόλου των Apache.<br /><br />Η αμυντική συνεργασία Ελλάδας και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ΗΑΕ) εδραιώθηκε με ιστορικό τρόπο τον Νοέμβριο του 2020, όταν οι δύο χώρες υπέγραψαν μια πρωτοφανή Συμφωνία Κοινής Συνεργασίας στην Εξωτερική Πολιτική και την Άμυνα, η οποία περιλαμβάνει ρήτρα αμοιβαίας αμυντικής συνδρομής.<br /><br />Η στρατηγική αυτή προσέγγιση ξεκίνησε ως απάντηση στις κοινές γεωπολιτικές προκλήσεις και την αστάθεια στην Ανατολική Μεσόγειο και τον Κόλπο, μετατρέποντας τις παραδοσιακά οικονομικές σχέσεις των δύο κρατών σε μια ισχυρή στρατιωτική συμμαχία.<br /><br />Κατά τη διάρκεια της έντασης στην Ανατολική Μεσόγειο, τα ΗΑΕ έστειλαν έμπρακτη στήριξη στην Ελλάδα αναπτύσσοντας τέσσερα μαχητικά F-16 Block 60 στην 115 Πτέρυγα Μάχης στη Σούδα για κοινές ασκήσεις με την Ελληνική Πολεμική Αεροπορία.<br /><br /> Υπογράφεται στο Αμπού Ντάμπι η Στρατηγική Εταιρική Σχέση. Η συμφωνία χαρακτηρίστηκε ιστορική, καθώς προέβλεπε ότι σε περίπτωση απειλής της εδαφικής ακεραιότητας του ενός κράτους, το άλλο θα προστρέξει σε βοήθεια.<br /><br /> Η στενή σχέση επέτρεψε στην Ελλάδα να εξασφαλίσει συμφωνία ύψους 50 εκατομμυρίων ευρώ για την προμήθεια κρίσιμων ανταλλακτικών για τα ελικόπτερα Apache της Αεροπορίας Στρατού.<br /><br /> Τον Μάιο του 2025, οι δύο χώρες συμφώνησαν για τη διασύνδεση των αμυντικών τους βιομηχανιών, υπογράφοντας συνεργασία ανάμεσα στο Ελληνικό Κέντρο Αμυντικής Καινοτομίας (ΕΛΚΑΚ) και τον αμυντικό κολοσσό των Εμιράτων EDGE.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Εξετάζεται η αποστολή δύο ελικοπτέρων Apache AH-64D στα ΗΑΕ.

Η Ελλάδα θα στείλει δυο ελικόπτερα και προσωπικό για εξεικοίωση με το ποελμικών περιβάλλον του πολέμου με το Ιράν ΗΑθήνα σχεδιάζει την αποστ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η άνοδος και η πτώση της Μαρίας Καρυστιανού.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.rthess.gr/wp-content/uploads/2025/03/fotia-42.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="791" data-original-width="1200" height="86" src="https://www.rthess.gr/wp-content/uploads/2025/03/fotia-42.jpg" width="729" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div>Του <b>Σωτήρη Σιδέρη</b><br />Η Μαρία Καρυστιανού αναδείχθηκε σε φυσιογνωμία ενός κοινωνικού κινήματος που εξαπλώθηκε σαν τσουνάμι σε όλη την Ελλάδα. Το αίσθημα αδικίας και η έλλειψη εμπιστοσύνης, τόσο στην κυβέρνηση , όσο και στην Δικαιοσύνη, προκάλεσαν ένα πανίσχυρο ρεύμα με επίκεντρο την τραγωδία των Τεμπών, του οποίου ηγήθηκε με επιτυχία η Καρυστιανού. <br /><br />Η Καρυστιανού θέλησε να κεφαλαιοποιήσει αυτή τη δημοφιλία ιδρύοντας κόμμα. Όπως είχαμε προβλέψει και επιβεβαιωθήκαμε, την ίδια στιγμή, η Μαρία Καρυστιανού έπαψε να είναι απλά μια μητέρα που θέλει Δικαιοσύνη και πέρασε στην , εντελώς διαφορετική, αρένα της πολιτικής. Το κόμμα της, Ελπίδα για τη Δημοκρατία, καταρρέει εν μέσω καταγγελιών για τη δομή του, για την απουσία οργάνων και για αδιαφάνεια στη λήψη των αποφάσεων.Θα προσθέταμε ότι εκείνοι που αποχωρούν και κάνουν τις καταγγελίες, παραλείπουν επιμελώς πολλά .<br /><br />Ότι το κόμμα τους, δεν είχε ποτέ ιδεολογικό στίγμα, δεν απέκτησε ποτέ ειδικό πολιτικό βάρος, καθώς μετά από κάποιες άστοχες παρεμβάσεις της Καρυστιανού με ακροδεξιό πρόσημο που αποδοκιμάστηκαν, κινείται σε γκρίζα ζώνη. Τώρα δεν είναι σίγουρο ότι η Ελπίδα για την Δημοκρατία θα έχει τη δυνατότητα να κατέβει στις εκλογές. Και τα αίτια αυτής της αποσύνθεσης είναι ολοφάνερα…<br /> <br />Κόμμα χωρίς ταυτότητα, χωρίς οργάνωση χωρίς πολιτική.<br /><br /> Εξαρχής, η Ελπίδα για τη Δημοκρατία ήταν προσωποπαγές κόμμα και βασίζονταν στην Καρυστιανού για να διεκδικήσει μια θέση στον πολιτικό χάρτη της χώρας. Η συμπάθεια παράγει αποτελέσματα για ένα διάστημα, αλλά η συμπάθεια δεν παράγει πολιτική , ούτε κυρίως, πρόγραμμα διακυβέρνησης , ούτε λύνει κοινωνικά ή εθνικά προβλήματα. Όπως αποδεικνύεται, ούτε η Καρυστιανού, ούτε οι αποχωρήσαντες διέθεταν κάποιο πολιτικό χάρισμα, ώστε να γίνει κατανοητή η ιδεολογική, η πολιτική και η προγραμματική ταυτότητα του νέου κόμματος. Έτσι , ένα μαζικό κοινωνικό κίνημα όπως ήταν ο Σύλλογος Θυμάτων των Τεμπών, δεν μετατρέπεται αυτόματα σε πολιτικό οργανισμό και μάλιστα επιτυχημένο. Η Καρυστιανού πήρε μαζί της την συμπάθεια και την στήριξη από τον Σύλλογο στο Κόμμα, ήταν όμως θέμα χρόνου να φανεί ότι δεν είναι το ίδιο πράγμα.<br /><br />Πέραν αυτών για να στηθεί ένα κόμμα σε πανελλαδικό επίπεδο, απαιτεί πολύ έμπειρα στελέχη που να ξέρουν πως να το οργανώσουν.. Τέτοιου είδους στελέχη δεν έχει η Ελπίδα για τη Δημοκρατία. Το οργανωτικό πρόβλημα είναι εμφανές και σε συνδυασμό με τις προαναφερθείσες αδυναμίες σε πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο συνθέτουν μια κρίση ταυτότητας που δεν είναι καθόλου εύκολο να ανατραπεί πλέον.<br />Τι αλλαγές μπορεί να κάνει η Καρυστιανού; δύσκολη απάντηση, γιατί το πρόβλημα είναι η ίδια η Καρυστιανού, όπως καταγγέλλουν όσοι αποχωρούν, αλλά και όπως αυτό καταγράφεται με βάση την ηγετική της εικόνα. Ο συγκεντρωτισμός η αδιαφάνεια, ίσως και πτυχές του χαρακτήρα της, οδηγούν πολλούς στην έξοδο. Αλλά υπάρχουν πολλά ακόμη να ειπωθούν, γιατί όλα αυτά είναι μόνο η μία πλευρά.<br /><br />Η άλλη πλευρά είναι ότι τα άλλα πολιτικά κόμματα δεν ήταν ιδιαίτερα επιθετικά με την Ελπίδα για τη Δημοκρατία , όπως είναι με την ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα . Γιατί ο Τσίπρας έχει κόμμα, με θέσεις , ιδεολογία και κρίνεται σοβαρός αντίπαλος, ενώ η Ελπίδα για τη Δημοκρατία είναι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Οπότε οι πολιτικοί αντίπαλοι της Καρυστιανού, απλά περιμένουν την πλήρη αποδυνάμωσή της, προκειμένου να επωφεληθούν . Και σίγουρα θα επωφεληθούν. Το θέμα είναι ποιο κόμμα θα γίνει πιο ελκυστικό για τους οπαδούς της Καρυστιανού και τι δυνάμεις θα καταφέρει τελικά να διατηρήσει ενόψει των εκλογών.<br /><br />Σύντομα θα έχουμε καλύτερη εικόνα. Η ΔΕΘ ίσως είναι ένα πεδίο, όπου η Καρυστιανού θα πρέπει να δώσει απαντήσεις για τα πρόσωπα, ιδέες και πράγματα και κυρίως να εξηγήσει τα αίτια της κρίσης στο κόμμα της. Είναι φανερό ότι δεν διαθέτει πολιτική εμπειρία, ούτε όμως και πολιτική κατάρτιση για να επανέλθει με διψήφια ποσοστά . Ωστόσο διατηρεί συμπάθειες στο εκλογικό σώμα και η ψήφος προς το κόμμα αυτό θα είναι ένα από τα διλήμματα των ψηφοφόρων. <br /> <br />Αν όμως η Καρυστιανού δεν καταφέρει να αναχαιτίσει την εικόνα διάλυσης, τότε θα είναι πολύ δύσκολο , ακόμη και να κατέβει αυτόνομα στις εκλογές. Οπότε σε κάθε περίπτωση, οι αποφάσεις της θα έχουν ένα ευρύτερο πολιτικό ενδιαφέρον… <div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η άνοδος και η πτώση της Μαρίας Καρυστιανού.

Του Σωτήρη Σιδέρη Η Μαρία Καρυστιανού αναδείχθηκε σε φυσιογνωμία ενός κοινωνικού κινήματος που εξαπλώθηκε σαν τσουνάμι σε όλη την Ελλάδα. Τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ισραήλ–Τουρκία στα άκρα: Ο Σαάρ «χτύπησε» τον Φιντάν με Κύπρο. Γιατί η σύγκρουση πλέον ξεπερνά τη Γάζα.

<img height="83" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/israel-768x480.jpg" width="752" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Ο Ισραηλινός ΥΠΕΞ απαντά στις κατηγορίες της Άγκυρας περί «αποσταθεροποίησης» στρέφοντας τον προβολέα στην τουρκική παρουσία στο 36% της Κύπρου. Πίσω από τη ρητορική σύγκρουση κρύβεται μια πολύ μεγαλύτερη μάχη για Συρία, Ανατολική Μεσόγειο, αμυντικές συμμαχίες και την περιφερειακή τάξη μετά τον πόλεμο με το Ιράν<br /><br />Η αντιπαράθεση Ισραήλ–Τουρκίας έχει πλέον ξεπεράσει κατά πολύ τη Γάζα και αρχίζει να αποκτά χαρακτηριστικά μιας μακροχρόνιας στρατηγικής σύγκρουσης για το ποιος θα έχει τον πρώτο λόγο στην Ανατολική Μεσόγειο και στη μεταπολεμική Μέση Ανατολή.<br /><br />Η νέα μετωπική επίθεση του Ισραηλινού υπουργού Εξωτερικών Γκίντεον Σαάρ κατά του Χακάν Φιντάν είναι χαρακτηριστική αυτής της αλλαγής.<br /><br />Ο Φιντάν είχε κατηγορήσει εκ νέου το Ισραήλ ότι αποτελεί έναν από τους βασικούς παράγοντες αποσταθεροποίησης της περιοχής και ότι ακολουθεί επεκτατική πολιτική. Η ισραηλινή απάντηση επιχείρησε να αντιστρέψει πλήρως το επιχείρημα: η Τουρκία, σύμφωνα με την ισραηλινή γραμμή, δεν μπορεί να εμφανίζεται ως κριτής της περιφερειακής νομιμότητας όταν εξακολουθεί να διατηρεί στρατιωτική παρουσία στο βόρειο τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας.<br /><br />Και η αναφορά στο 36% της Κύπρου δεν αποτελεί τυχαία επικοινωνιακή βολή.<br /><br />Σύμφωνα με την Κυπριακή Δημοκρατία, περισσότερο από το 36% της επικράτειάς της παραμένει υπό τουρκική στρατιωτική κατοχή μετά τα γεγονότα του 1974. Η θέση αυτή επαναλήφθηκε επισήμως και στις εκδηλώσεις της 20ής Ιουλίου 2026.<div><br />Ο Φιντάν άνοιξε το μέτωπο – Ο Σαάρ έφερε την Κύπρο στο τραπέζι<br /><br />Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών έχει υιοθετήσει το τελευταίο διάστημα ιδιαίτερα σκληρή γλώσσα έναντι του Ισραήλ.<br /><br />Τον Ιούλιο είχε υποστηρίξει ότι το Ισραήλ έχει μετατραπεί σε «πρόβλημα» για την ευρύτερη διεθνή κοινότητα και είχε ζητήσει την επιβολή κυρώσεων. Η αντίδραση του Σαάρ ήταν ήδη εξαιρετικά σκληρή, κατηγορώντας τον Τούρκο ομόλογό του ακόμη και για ρητορική που, κατά την ισραηλινή ερμηνεία, συνιστά υποκίνηση σε γενοκτονία.<br /><br />Το νέο επεισόδιο δείχνει ότι η διπλωματική κόντρα δεν αποκλιμακώνεται.<br /><br />Αντιθέτως, κάθε πλευρά αρχίζει να χτυπά πλέον τα πιο ευαίσθητα ιστορικά και γεωπολιτικά σημεία της άλλης.<br /><br />Και για την Τουρκία, η Κύπρος είναι ένα από αυτά. </div><div><br />Γιατί το “36%” είναι τόσο ισχυρό ισραηλινό επιχείρημα<br /><br />Η ισραηλινή λογική είναι απλή:<br /><br />η Άγκυρα κατηγορεί το Ισραήλ για κατοχή, επεκτατισμό και δημιουργία τετελεσμένων, ενώ την ίδια στιγμή η ίδια υποστηρίζει ένα καθεστώς στο βόρειο τμήμα της Κύπρου το οποίο αναγνωρίζεται διεθνώς μόνο από την Τουρκία.<br /><br />Η Κυπριακή Δημοκρατία αναφέρει ότι η Τουρκία εξακολουθεί να ελέγχει στρατιωτικά περισσότερο από το 36% του εδάφους της.<br /><br />Αυτό δεν σημαίνει ότι οι περιπτώσεις Κύπρου και Παλαιστινιακών Εδαφών είναι νομικά ή ιστορικά ταυτόσημες.<br /><br />Σημαίνει όμως ότι η Ιερουσαλήμ έχει εντοπίσει ένα ιδιαίτερα ευάλωτο σημείο στην τουρκική επιχειρηματολογία περί κατοχής και διεθνούς δικαίου.<br /><br />Και φαίνεται αποφασισμένη να το χρησιμοποιήσει.<br />Το ακόμα μεγαλύτερο μήνυμα: Το Ισραήλ “ανακαλύπτει” την Κύπρο ως γεωπολιτικό όπλο<br /><br />Αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο για Αθήνα και Λευκωσία.<br /><br />Η Κύπρος δεν εμφανίζεται πλέον στις ισραηλινοτουρκικές σχέσεις απλώς ως φιλικό κράτος του Ισραήλ.<br /><br />Αρχίζει να μετατρέπεται σε κομμάτι της ίδιας της αντιπαράθεσης Ιερουσαλήμ–Άγκυρας.<br /><br />Η τάση είχε διαφανεί ήδη τους προηγούμενους μήνες, όταν ο Φιντάν χαρακτήρισε τη στρατιωτική συνεργασία Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ δυνητική απειλή για την Τουρκία και άλλες μουσουλμανικές χώρες.<br /><br />Για την Άγκυρα, η τριμερής συνεργασία αρχίζει να διαβάζεται όχι ως απλή διπλωματική συνεννόηση, αλλά ως σχηματιζόμενος στρατηγικός άξονας στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Και για το Ισραήλ, αντιστρόφως, Ελλάδα και Κύπρος αποκτούν μεγαλύτερη αξία όσο επιδεινώνεται η σχέση του με την Τουρκία. </div><div><br />Η Συρία είναι ίσως το πραγματικό πεδίο της σύγκρουσης<br /><br />Πίσω όμως από τις δημόσιες δηλώσεις για την Κύπρο βρίσκεται ένα ακόμη πιο άμεσο στρατηγικό πρόβλημα:<br /><br />η Συρία.<br /><br />Τουρκία και Ισραήλ θέλουν διαφορετικά πράγματα από την επόμενη ημέρα της χώρας.<br /><br />Η Άγκυρα επιδιώκει μια Συρία με ισχυρή κεντρική κυβέρνηση που θα περιορίσει την κουρδική αυτονομία και θα βρίσκεται πολιτικά κοντά στην Τουρκία.<br /><br />Το Ισραήλ ενδιαφέρεται πρωτίστως για την ασφάλεια των βόρειων συνόρων του, τη διατήρηση στρατηγικού βάθους και την αποτροπή συγκέντρωσης εχθρικών στρατιωτικών δυνάμεων κοντά στα Υψίπεδα του Γκολάν.<br /><br />Αυτό δημιουργεί έναν δυνητικά επικίνδυνο μηχανισμό τριβής.<br /><br />Η Τουρκία έχει στρατιωτική παρουσία και μεγάλη πολιτική επιρροή στη Συρία.<br /><br />Το Ισραήλ έχει αποδείξει ότι είναι έτοιμο να χρησιμοποιήσει στρατιωτική ισχύ όταν θεωρεί ότι απειλούνται ζωτικά του συμφέροντα.<br /><br />Οι δύο χώρες επομένως μπορούν να βρεθούν στο ίδιο θέατρο επιχειρήσεων με διαφορετικούς στόχους.<br />Κι όμως, κανείς δεν θέλει ευθεία σύγκρουση<br /><br />Αυτό είναι επίσης σημαντικό.<br /><br />Παρά τη σκληρή ρητορική, ο ίδιος ο Φιντάν είχε δηλώσει μόλις τον Ιούλιο ότι δεν υπάρχει λόγος να υπάρξει “ανοιχτή σύγκρουση” μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ.<br /><br />Δεν πρόκειται για αντίφαση.<br /><br />Πρόκειται για κλασική στρατηγική αποτροπής.<br /><br />Άγκυρα και Ιερουσαλήμ ανεβάζουν τη ρητορική πίεση, δημιουργούν συμμαχίες και ενισχύουν τα στρατιωτικά τους εργαλεία, αλλά ταυτόχρονα προσπαθούν να διατηρούν μηχανισμούς ώστε η αντιπαράθεση να μη μετατραπεί σε άμεσο πόλεμο.<br /><br />Το πρόβλημα είναι ότι όσο αυξάνονται τα κοινά πεδία στρατιωτικής παρουσίας, τόσο αυξάνεται και ο κίνδυνος λάθους υπολογισμού.<br />Η τριμερής Ελλάδα–Κύπρος–Ισραήλ αποκτά διαφορετικό βάρος<br /><br />Μέσα σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, η σχέση Αθήνας–Λευκωσίας–Ιερουσαλήμ αποκτά σαφώς μεγαλύτερη στρατηγική αξία.<br /><br />Περιλαμβάνει πλέον:<br /><br />ενεργειακές υποδομές,<br /><br />αμυντικές συνεργασίες,<br /><br />κοινές ασκήσεις,<br /><br />θαλάσσια ασφάλεια,<br /><br />τεχνολογική συνεργασία,<br /><br />και τον Great Sea Interconnector.<br /><br />Το τελευταίο έχει ιδιαίτερη σημασία.<br /><br />Η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου και μελλοντικά Κύπρου–Ισραήλ δημιουργεί ένα φυσικό ενεργειακό τόξο που συνδέει την Ανατολική Μεσόγειο με το ευρωπαϊκό ενεργειακό σύστημα.<br /><br />Για την Τουρκία, οποιαδήποτε στρατηγική αρχιτεκτονική αναπτύσσεται στην περιοχή χωρίς την ίδια προκαλεί καχυποψία.<br /><br />Για Ελλάδα, Κύπρο και Ισραήλ, αντιθέτως, αποτελεί εργαλείο γεωπολιτικής ανθεκτικότητας.<br />Και η αμυντική διάσταση βαθαίνει<br /><br />Η Ανατολική Μεσόγειος εισέρχεται ταυτόχρονα σε περίοδο ταχύτατης στρατιωτικής αναβάθμισης.<br /><br />Η Ελλάδα ενισχύει το ναυτικό και την αεροπορική της ισχύ.<br /><br />Το Ισραήλ διαθέτει ήδη τη στρατιωτική υπεροχή και την ισχυρότερη τεχνολογική βάση της περιοχής.<br /><br />Η Τουρκία επενδύει τεράστια ποσά στην εγχώρια αμυντική βιομηχανία, από drones και πυραύλους έως το μαχητικό KAAN.<br /><br />Άρα η αντιπαράθεση δεν διεξάγεται μόνο σε επίπεδο διπλωματίας.<br /><br />Διεξάγεται και μέσω διαμόρφωσης συσχετισμών ισχύος για την επόμενη δεκαετία.<br />Το F-35 είναι ακόμη ένα μέτωπο<br /><br />Το Ισραήλ παρακολουθεί επίσης στενά το ενδεχόμενο επανόδου της Τουρκίας στο πρόγραμμα των αμερικανικών F-35.<br /><br />Η Άγκυρα απομακρύνθηκε από το πρόγραμμα μετά την αγορά του ρωσικού συστήματος S-400.<br /><br />Η προοπτική επανεξέτασης της υπόθεσης από την κυβέρνηση Τραμπ προκαλεί ισραηλινές επιφυλάξεις, ακριβώς επειδή η στρατηγική σχέση Άγκυρας–Ιερουσαλήμ έχει επιδεινωθεί δραματικά. Σε σχετικές συζητήσεις, Ισραηλινοί αξιωματούχοι έχουν επικαλεστεί μεταξύ άλλων και την τουρκική παρουσία στην Κύπρο ως μέρος της επιχειρηματολογίας τους απέναντι σε ενίσχυση των τουρκικών στρατιωτικών δυνατοτήτων.<br /><br />Άρα η αναφορά του Σαάρ στην Κύπρο δεν είναι μόνο ρητορική.<br /><br />Εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια να επηρεαστεί και η δυτική αντίληψη για την Τουρκία.<br />Η αρμενική γενοκτονία άνοιξε ακόμη ένα ρήγμα<br /><br />Το τελευταίο διάστημα το Ισραήλ έκανε και μία άλλη κίνηση με τεράστιο συμβολικό βάρος.<br /><br />Η ισραηλινή κυβέρνηση ενέκρινε πρόταση για επίσημη αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων, με τον Σαάρ να δηλώνει ότι αποτελεί «ηθικό καθήκον» του εβραϊκού κράτους.<br /><br />Για δεκαετίες, το Ισραήλ απέφευγε μια τέτοια κίνηση εν μέρει λόγω των σχέσεών του με την Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν.<br /><br />Η αλλαγή αποτελεί ακόμη μία ένδειξη ότι οι παλιές αναστολές εξαφανίζονται όσο η τουρκοϊσραηλινή σχέση επιδεινώνεται.<br /><br />Κύπρος και Αρμενία, δηλαδή δύο εξαιρετικά ευαίσθητοι ιστορικοί φάκελοι για την Τουρκία, αρχίζουν να εμφανίζονται πολύ εντονότερα στην ισραηλινή διπλωματική ρητορική.<br /><br />Αυτό δύσκολα θεωρείται σύμπτωση.<br />Ο πόλεμος των αφηγημάτων έχει πλέον αρχίσει<br /><br />Η σύγκρουση Τουρκίας–Ισραήλ διεξάγεται σε τρία επίπεδα.<br /><br />Στο πρώτο βρίσκεται η στρατιωτική ισχύς.<br /><br />Στο δεύτερο οι περιφερειακές συμμαχίες.<br /><br />Και στο τρίτο η νομιμοποίηση.<br /><br />Η Τουρκία παρουσιάζει το Ισραήλ ως δύναμη κατοχής και αποσταθεροποίησης.<br /><br />Το Ισραήλ απαντά:<br /><br />«Κοιτάξτε την Κύπρο».<br /><br />Και αυτό είναι στρατηγικά σημαντικό, επειδή μεταφέρει τη συζήτηση από το Ισραήλ στο ιστορικό αποτύπωμα της ίδιας της Τουρκίας.<br />Για Αθήνα και Λευκωσία δημιουργείται ευκαιρία – αλλά και κίνδυνος<br /><br />Η όξυνση της αντιπαράθεσης μπορεί να ενισχύσει την αξία Ελλάδας και Κύπρου στα μάτια του Ισραήλ.<br /><br />Αλλά χρειάζεται προσοχή.<br /><br />Αθήνα και Λευκωσία έχουν συμφέρον από ισχυρή στρατηγική σχέση με το Ισραήλ.<br /><br />Δεν έχουν όμως συμφέρον να εμφανιστούν ως προκεχωρημένο μέτωπο μιας ισραηλινοτουρκικής αντιπαράθεσης.<br /><br />Η ελληνική στρατηγική παραδοσιακά επιδιώκει να οικοδομεί συνεργασίες χωρίς να τις παρουσιάζει ως αντικατάσταση ή περικύκλωση τρίτων χωρών.<br /><br />Αυτό θα γίνει ακόμη δυσκολότερο όσο Τουρκία και Ισραήλ αντιμετωπίζουν η μία την άλλη όλο και περισσότερο ως ανταγωνιστές.<br />Το πραγματικό παιχνίδι είναι η επόμενη περιφερειακή τάξη<br /><br />Το σημαντικότερο συμπέρασμα βρίσκεται εδώ.<br /><br />Η σημερινή σύγκρουση δεν αφορά απλώς δύο υπουργούς Εξωτερικών που ανταλλάσσουν βαριές δηλώσεις.<br /><br />Η Τουρκία επιδιώκει να γίνει κεντρικός πόλος του μουσουλμανικού κόσμου, ενισχύει τη συνεργασία της με Σαουδική Αραβία και Πακιστάν και διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο στη Συρία.<br /><br />Το Ισραήλ, από την άλλη, ενισχύει τους δεσμούς του με Ελλάδα, Κύπρο και άλλους περιφερειακούς εταίρους και επιδιώκει να αποτρέψει τη δημιουργία στρατηγικού περιβάλλοντος που θα περιορίζει την ελευθερία κινήσεών του.<br /><br />Και έτσι η Ανατολική Μεσόγειος αποκτά μια νέα διαχωριστική γραμμή.<br /><br />Όχι ακόμη στρατιωτικό μέτωπο. Αλλά πλέον σαφώς έναν ανταγωνισμό δύο περιφερειακών δυνάμεων που διεκδικούν χώρο, συμμάχους και δικαίωμα να καθορίζουν τους κανόνες.<br /><br />Η Κύπρος μπήκε τώρα ανοιχτά σε αυτή τη σύγκρουση.<br /><br />Και το γεγονός ότι ο Ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών επέλεξε να απαντήσει στον Χακάν Φιντάν υπενθυμίζοντας την τουρκική κατοχή πάνω από του 36% της Κυπριακής Δημοκρατίας δείχνει ότι η Ιερουσαλήμ είναι έτοιμη να χρησιμοποιήσει στο εξής έναν φάκελο που επί χρόνια χειριζόταν πολύ πιο προσεκτικά. Και αν αυτό γίνει σταθερή γραμμή της ισραηλινής διπλωματίας, τότε δεν θα πρόκειται απλώς για ακόμη ένα επεισόδιο στον καβγά Σαάρ–Φιντάν. Θα αποτελεί νέα παράμετρο στη γεωπολιτική εξίσωση Ελλάδας, Κύπρου, Τουρκίας και Ισραήλ.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ισραήλ–Τουρκία στα άκρα: Ο Σαάρ «χτύπησε» τον Φιντάν με Κύπρο. Γιατί η σύγκρουση πλέον ξεπερνά τη Γάζα.

Βασιλης Διαμαντακος  Ο Ισραηλινός ΥΠΕΞ απαντά στις κατηγορίες της Άγκυρας περί «αποσταθεροποίησης» στρέφοντας τον προβολέα στην τουρκική παρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Παρασκήνιο διαδοχής στους Ρεπουμπλικανούς: Ο Τραμπ «δείχνει» Βανς για το 2028.

<img height="71" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/trump-vans-768x512.jpg" width="745" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Αποκαλύψεις της Washington Post φέρνουν τον Αμερικανό πρόεδρο να ζητά από κορυφαίους δωρητές να στηρίξουν τον Τζέι Ντι Βανς, ενώ το εσωκομματικό παιχνίδι διαδοχής στους Ρεπουμπλικανούς αρχίζει να παίρνει μορφή<br /><br />Νέες αποκαλύψεις από την Washington Post ρίχνουν φως στις διεργασίες που εξελίσσονται στο εσωτερικό του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, καθώς ο Ντόναλντ Τραμπ φέρεται να έχει εκφράσει ιδιωτικά την επιθυμία του να διαδεχθεί την πολιτική του κληρονομιά ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς στις προεδρικές εκλογές του 2028.<br /><br />Σύμφωνα με το δημοσίευμα, σε συνάντηση με μεγάλους δωρητές στο Οβάλ Γραφείο πριν από περίπου δύο εβδομάδες, ο Τραμπ φέρεται να δήλωσε χαρακτηριστικά:<br /><br />«Στο τέλος της ημέρας, πρέπει να εκλέξουμε τον Τζέι Ντι.»<div><br />Αλλαγή τόνου από τον Τραμπ<br /><br />Η πληροφορία αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς μέχρι σήμερα ο Αμερικανός πρόεδρος απέφευγε να κατονομάσει τον διάδοχό του, αφήνοντας ανοιχτό τον ανταγωνισμό ανάμεσα στον Τζέι Ντι Βανς και τον υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο.<br /><br />Μάλιστα, κατά το τελευταίο διάστημα είχε αφήσει να εννοηθεί ότι οι δύο πολιτικοί θα μπορούσαν ακόμη και να συνυπάρξουν σε κοινό προεδρικό ψηφοδέλτιο, χωρίς όμως να ξεκαθαρίζει ποιος θα ηγηθεί.</div><div><br />Ο Βανς ενισχύει τη θέση του<br /><br />Σύμφωνα με πηγές της Washington Post, ο Βανς έχει ενισχύσει σημαντικά την επιρροή του στο εσωτερικό του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, καλλιεργώντας σχέσεις με μεγάλους χρηματοδότες και κομματικά στελέχη.<br /><br />Καθοριστικό ρόλο φέρεται να διαδραμάτισε και η συμμετοχή του στις διαπραγματεύσεις για την επίτευξη κατάπαυσης του πυρός με το Ιράν, εξέλιξη που – σύμφωνα με συνεργάτες του Λευκού Οίκου – εντυπωσίασε ιδιαίτερα τον Ντόναλντ Τραμπ. </div><div><br />Ο Ρούμπιο παραμένει στο παιχνίδι<br /><br />Παρά τις πληροφορίες, ο Μάρκο Ρούμπιο εξακολουθεί να θεωρείται ένας από τους βασικούς διεκδικητές της επόμενης ημέρας στους Ρεπουμπλικανούς.<br /><br />Ο υπουργός Εξωτερικών αποφεύγει μέχρι στιγμής να ανοίξει δημόσια συζήτηση για τις εκλογές του 2028 και δεν έχει οργανώσει προεκλογικό μηχανισμό, ενώ παραμένει ιδιαίτερα δημοφιλής σε σημαντικό τμήμα του κόμματος. </div><div><br />Οι ενδιάμεσες εκλογές θα κρίνουν πολλά<br /><br />Στελέχη του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος εκτιμούν ότι ο Τραμπ δύσκολα θα προχωρήσει σύντομα σε επίσημη στήριξη κάποιου υποψηφίου, καθώς δεν επιθυμεί να εμφανιστεί πρόωρα ως πολιτικός που αποχωρεί από το προσκήνιο.<br /><br />Καθοριστικός παράγοντας αναμένεται να είναι το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών. Μια ισχυρή επίδοση των Ρεπουμπλικανών θα ενισχύσει τη θέση του Βανς, ενώ πιθανές απώλειες θα μπορούσαν να ανοίξουν τον δρόμο για περισσότερους εσωκομματικούς διεκδικητές. <br />Η μάχη της διαδοχής ξεκινά<br /><br />Παρότι οι προεδρικές εκλογές απέχουν ακόμη δύο χρόνια, οι κινήσεις στο παρασκήνιο δείχνουν ότι η μάχη για τη διαδοχή του Ντόναλντ Τραμπ έχει ήδη αρχίσει. Αν οι πληροφορίες της Washington Post επιβεβαιωθούν, ο Τζέι Ντι Βανς φαίνεται να αποκτά σαφές προβάδισμα ως ο εκλεκτός του σημερινού προέδρου για την επόμενη εποχή του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Παρασκήνιο διαδοχής στους Ρεπουμπλικανούς: Ο Τραμπ «δείχνει» Βανς για το 2028.

Βασιλης Διαμαντακος  Αποκαλύψεις της Washington Post φέρνουν τον Αμερικανό πρόεδρο να ζητά από κορυφαίους δωρητές να στηρίξουν τον Τζέι Ντι ...

Διαβάστε την συνέχεια

Μητσοτάκης–Ερντογάν πριν από νέα θύελλα; Τα έξι κρίσιμα μέτωπα του φθινοπώρου.

<img height="113" src="https://www.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/mitsotakis-6.jpg" width="752" /><br /><br />Από τη Νέα Υόρκη και το Κυπριακό έως τη «Γαλάζια Πατρίδα», το SAFE, τις Belharra και τη Λιβύη, το επόμενο δίμηνο συγκεντρώνει κρίσιμες αποφάσεις. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν Ελλάδα και Τουρκία θα διατηρήσουν την ελεγχόμενη αποκλιμάκωση ή αν οι ενεργειακές και θαλάσσιες διαφορές θα επαναφέρουν την ένταση.<br /><br />Φθινόπωρο-τεστ για Αθήνα, Άγκυρα και Λευκωσία: Οι έξι σταθμοί που μπορούν να αλλάξουν τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο<br />Αιγαίο, Κύπρος, Λιβύη: Τα έξι μέτωπα που μπορούν να ξαναφέρουν Αθήνα και Άγκυρα στα άκρα.. <br />Ο Αύγουστος μπορεί παραδοσιακά να θεωρείται μήνας χαμηλότερων διπλωματικών στροφών, όμως το φθινόπωρο του 2026 κάθε άλλο παρά ήρεμο προμηνύεται για Ελλάδα, Τουρκία και Κύπρο.<br /><br />Οι επόμενες εβδομάδες συγκεντρώνουν μια σπάνια αλληλουχία διπλωματικών, αμυντικών και ευρωπαϊκών εξελίξεων: τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, νέα κινητικότητα στο Κυπριακό, την επανεκκίνηση της συζήτησης για τις ευρωτουρκικές σχέσεις, τις τουρκικές κινήσεις στις θαλάσσιες ζώνες, την ενίσχυση της ελληνικής αποτροπής και τη δύσκολη διαπραγμάτευση Αθήνας–Λιβύης.<br /><br />Και όλα αυτά εξελίσσονται πάνω σε ένα πολύ πιο ασταθές διεθνές σκηνικό, με τη Μέση Ανατολή, την Ουκρανία, τη Συρία, την ενεργειακή ασφάλεια και την ευρωπαϊκή επανεξοπλιστική προσπάθεια να επηρεάζουν πλέον άμεσα τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Το φθινόπωρο, επομένως, δεν θα κριθεί από μία μόνο συνάντηση.<div><a href="https://www.pagenews.gr/2026/08/07/mata-xari/mitsotakis-erntogan-prin-apo-nea-thyella-ta-eksi-krisima-metopa-tou-fthinoporou/"><b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a></div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μητσοτάκης–Ερντογάν πριν από νέα θύελλα; Τα έξι κρίσιμα μέτωπα του φθινοπώρου.

Από τη Νέα Υόρκη και το Κυπριακό έως τη «Γαλάζια Πατρίδα», το SAFE, τις Belharra και τη Λιβύη, το επόμενο δίμηνο συγκεντρώνει κρίσιμες αποφά...

Διαβάστε την συνέχεια

Ερντογάν στη Σαουδική Αραβία: Τι χτίζουν Άγκυρα, Ριάντ και Ισλαμαμπάντ πίσω από τη νέα συμμαχία;

<img height="78" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/erdogan-salman-768x433.jpg" width="756" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Η τριμερής συνάντηση με Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν και Σεχμπάζ Σαρίφ ξεπερνά τα όρια μιας διπλωματικής επίσκεψης – Ερυθρά Θάλασσα, Ιράν, Ισραήλ και αμυντική βιομηχανία συνθέτουν το παζλ ενός νέου περιφερειακού μηχανισμού ισχύος<br /><br />Η μετάβαση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στη Σαουδική Αραβία την Παρασκευή αποκτά πολύ μεγαλύτερη γεωπολιτική σημασία από μία ακόμη επίσκεψη του Τούρκου προέδρου στον Κόλπο. Η προγραμματισμένη τριμερής συνάντησή του με τον Σαουδάραβα πρίγκιπα διάδοχο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν και τον πρωθυπουργό του Πακιστάν Σεχμπάζ Σαρίφ αποτυπώνει την επιτάχυνση μιας διαδικασίας που βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη: τη συγκρότηση ενός πυκνότερου περιφερειακού πλέγματος ασφάλειας μεταξύ ισχυρών μουσουλμανικών κρατών.<br /><br />Στο τραπέζι αναμένεται να βρεθούν η περιφερειακή ασφάλεια, ο πόλεμος με το Ιράν, οι απειλές στις θαλάσσιες οδούς και η αμυντική συνεργασία.<br /><br />Το ενδιαφέρον όμως βρίσκεται κυρίως στη μεγάλη εικόνα.<br /><br />Άγκυρα, Ριάντ και Ισλαμαμπάντ διαθέτουν διαφορετικά αλλά συμπληρωματικά εργαλεία ισχύος και φαίνεται να αναζητούν μεγαλύτερη δυνατότητα αυτόνομης διαχείρισης των κρίσεων της περιοχής.<br />Από την Ερυθρά Θάλασσα μέχρι τον Περσικό Κόλπο<br /><br />Η συνάντηση πραγματοποιείται μόλις μία εβδομάδα μετά την παρουσίαση από τη Σαουδική Αραβία πολυεθνικής πρωτοβουλίας θαλάσσιας ασφάλειας για την προστασία της εμπορικής ναυσιπλοΐας και των ενεργειακών διαδρομών στην Ερυθρά Θάλασσα, στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ και στον Κόλπο του Άντεν.<br /><br />Τουρκία και Πακιστάν βρίσκονται μεταξύ των 14 χωρών που υποστήριξαν επίσημα τη σαουδαραβική πρωτοβουλία.<br /><br />Η Άγκυρα δεν έχει δεσμευθεί μέχρι στιγμής για συγκεκριμένη επιχειρησιακή συμμετοχή, έχει όμως καταδικάσει τις απειλές των Χούθι εναντίον της Σαουδικής Αραβίας και έχει εκφράσει ανοιχτά την υποστήριξή της στην ασφάλεια της ναυσιπλοΐας.<br /><br />Και αυτό έχει άμεση οικονομική διάσταση.<br /><br />Η ασφάλεια των θαλάσσιων διαδρόμων από τον Περσικό Κόλπο έως το Σουέζ αφορά πετρέλαιο, LNG, εμπορευματοκιβώτια και κρίσιμες εφοδιαστικές αλυσίδες που συνδέουν την Ασία με την Ευρώπη.<br /><br />Όποιος αποκτά ρόλο στην ασφάλεια αυτών των διαδρομών αποκτά και γεωπολιτικό κεφάλαιο.<br />Το R-4 και η αρχιτεκτονική που χτίζεται αθόρυβα<br /><br />Η τριμερής δεν αποτελεί μεμονωμένο γεγονός.<br /><br />Είχε προηγηθεί η συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών της Τουρκίας, της Σαουδικής Αραβίας, του Πακιστάν και της Αιγύπτου στο Αμμάν, στο πλαίσιο του αποκαλούμενου μηχανισμού R-4.<br /><br />Ο μηχανισμός δημιουργήθηκε μετά τις επαφές στο Ριάντ τον Μάρτιο, με σκοπό τον συντονισμό απέναντι στις συνέπειες του πολέμου ΗΠΑ–Ιράν, την προώθηση διπλωματικών πρωτοβουλιών και τη διαχείριση περιφερειακών κρίσεων.<br /><br />Εδώ βρίσκεται μία από τις σημαντικότερες εξελίξεις.<br /><br />Δεν δημιουργείται ακόμη μια θεσμοθετημένη στρατιωτική συμμαχία αντίστοιχη του ΝΑΤΟ.<br /><br />Δημιουργούνται όμως επάλληλοι μηχανισμοί συνεργασίας — τριμερείς, τετραμερείς και πολυμερείς — που επιτρέπουν στις περιφερειακές δυνάμεις να συντονίζονται χωρίς να περιμένουν κάθε φορά την Ουάσιγκτον. <div><br />Το Ιράν ενώνει — αλλά δεν εξηγεί τα πάντα<br /><br />Ο πόλεμος με το Ιράν αποτελεί τον άμεσο καταλύτη της προσέγγισης.<br /><br />Ωστόσο, οι τρεις πρωτεύουσες δεν έχουν ταυτόσημη πολιτική έναντι της Τεχεράνης.<br /><br />Η Σαουδική Αραβία έχει άμεσο συμφέρον να ενισχύσει την αποτροπή της απέναντι στις ιρανικές δυνατότητες και στους συμμάχους της Τεχεράνης.<br /><br />Το Πακιστάν, αντιθέτως, μοιράζεται σύνορα με το Ιράν και έχει ισχυρό λόγο να αποφύγει μια ανεξέλεγκτη αντιπαράθεση.<br /><br />Η Τουρκία επίσης ανταγωνίζεται το Ιράν σε διάφορα περιφερειακά μέτωπα, αλλά διατηρεί μαζί του σημαντικές οικονομικές και διπλωματικές σχέσεις.<br /><br />Άρα, το υπό διαμόρφωση σχήμα δεν πρέπει να διαβαστεί απλουστευτικά ως αντι-ιρανικό μέτωπο.<br /><br />Πρόκειται περισσότερο για μηχανισμό ασφάλισης απέναντι στην περιφερειακή αστάθεια.<br />Η Άγκυρα βάζει και το Ισραήλ στην εξίσωση<br /><br />Υπάρχει, όμως, ακόμη μία παράμετρος που έχει ιδιαίτερη σημασία για την Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Η Τουρκία επιχειρεί να συγκεντρώσει μεγαλύτερη περιφερειακή υποστήριξη απέναντι στο Ισραήλ, καθώς ο ανταγωνισμός Άγκυρας–Ιερουσαλήμ έχει ενταθεί.<br /><br />Ο Χακάν Φιντάν έδωσε χαρακτηριστικά το τουρκικό στίγμα, χαρακτηρίζοντας το Ισραήλ έναν από τους «πρώτους και κυριότερους παράγοντες που υπονομεύουν την περιφερειακή σταθερότητα» και κάνοντας λόγο για επεκτατικές επιδιώξεις.<br /><br />Για την Άγκυρα, επομένως, η προσέγγιση με Ριάντ και Ισλαμαμπάντ έχει διπλή χρησιμότητα: προσφέρει συνεργασία απέναντι στις αναταράξεις από το Ιράν, αλλά ταυτόχρονα αυξάνει το διπλωματικό της βάρος στην αντιπαράθεση με το Ισραήλ.</div><div><br />Η κρυφή δύναμη της συμφωνίας είναι η αμυντική βιομηχανία<br /><br />Πίσω από τη διπλωματία βρίσκεται ένα τεράστιο οικονομικό και στρατιωτικό πεδίο: η αμυντική βιομηχανία.<br /><br />Η Σαουδική Αραβία έχει τα κεφάλαια και επιδιώκει να μεταφέρει μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής οπλικών συστημάτων στο εσωτερικό της.<br /><br />Η Τουρκία διαθέτει μια ταχύτατα αναπτυσσόμενη αμυντική βιομηχανία και χρειάζεται μεγάλες αγορές, επενδυτικά κεφάλαια και διεθνείς συμπαραγωγές.<br /><br />Το Πακιστάν διαθέτει στρατιωτική τεχνογνωσία, πυρηνική αποτροπή και μεγάλη αμυντική υποδομή.<br /><br />Οι τρεις ανάγκες είναι εξαιρετικά συμπληρωματικές.<br />Από τα Bayraktar στα ελικόπτερα Gökbey<br /><br />Η συνεργασία Άγκυρας–Ριάντ έχει ήδη ξεπεράσει τις πολιτικές διακηρύξεις.<br /><br />Το 2023 η Σαουδική Αραβία υπέγραψε μεγάλη συμφωνία αγοράς drones από την τουρκική Baykar.<br /><br />Ακολούθησε το 2024 συμφωνία για παραγωγή UAV στη Σαουδική Αραβία, μεταφορά τεχνολογίας και εκπαίδευση προσωπικού.<br /><br />Το πακέτο χαρακτηρίστηκε η μεγαλύτερη αμυντική εξαγωγική συμφωνία της Τουρκίας.<br /><br />Τον Φεβρουάριο οι δύο χώρες προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα, υπογράφοντας συμφωνία που δημιουργεί τη βάση για κοινή παραγωγή του τουρκικού ελικοπτέρου Gökbey.<br /><br />Και υπάρχει ένα ακόμη μεγαλύτερο πρόγραμμα στον ορίζοντα. </div><div><br />Το KAAN μπορεί να αλλάξει το παιχνίδι<br /><br />Άγκυρα και Ριάντ συζητούν πιθανή σαουδαραβική συμμετοχή στο πρόγραμμα του KAAN, του μαχητικού πέμπτης γενιάς που αποτελεί την αιχμή του τουρκικού σχεδιασμού για στρατηγική αυτονομία στην αεροπορική ισχύ.<br /><br />Εάν η Σαουδική Αραβία περάσει από το ενδιαφέρον σε ουσιαστική χρηματοδοτική ή βιομηχανική συμμετοχή, η σημασία θα είναι πολύ μεγαλύτερη από μια απλή αγορά μαχητικών.<br /><br />Θα μπορούσε να δημιουργηθεί τουρκοσαουδαραβικός βιομηχανικός άξονας σε τεχνολογίες υψηλής στρατηγικής αξίας.<br /><br />Για την Τουρκία, τα σαουδαραβικά κεφάλαια θα μπορούσαν να μειώσουν το τεράστιο κόστος ανάπτυξης προηγμένων οπλικών συστημάτων.<br /><br />Για το Ριάντ, η συνεργασία προσφέρει αυτό που επιδιώκει εδώ και χρόνια: όχι απλώς εισαγωγή όπλων, αλλά τεχνογνωσία και εγχώρια παραγωγή.<br />Και το εμπόριο ακολουθεί τη γεωπολιτική<br /><br />Οι οικονομικές σχέσεις έχουν ήδη αρχίσει να αντανακλούν την πολιτική προσέγγιση.<br /><br />Το διμερές εμπόριο Τουρκίας–Σαουδικής Αραβίας έφθασε, σύμφωνα με τα επίσημα τουρκικά στοιχεία που επικαλείται το Al-Monitor, τα 8,5 δισ. δολάρια στο τέλος του 2025.<br /><br />Η άμυνα εξελίσσεται πλέον σε έναν από τους βασικούς πυλώνες της σχέσης.<br /><br />Και αυτό είναι χαρακτηριστικό της νέας Μέσης Ανατολής: οι συμμαχίες δεν χτίζονται μόνο με κοινά ανακοινωθέντα, αλλά με εργοστάσια, συμπαραγωγές, τεχνολογία, επενδύσεις και αλυσίδες εφοδιασμού.<br />Τι πραγματικά επιδιώκει ο Ερντογάν<br /><br />Για τον Τούρκο πρόεδρο, το ταξίδι έχει πολύ ευρύτερη στρατηγική αξία.<br /><br />Η Άγκυρα θέλει να βρίσκεται ταυτόχρονα μέσα στο ΝΑΤΟ, κοντά στις μοναρχίες του Κόλπου, σε στρατηγική σχέση με το Πακιστάν και σε θέση να συνομιλεί με τις υπόλοιπες δυνάμεις της περιοχής.<br /><br />Δεν επιδιώκει να επιλέξει αποκλειστικά ένα στρατόπεδο.<br /><br />Επιδιώκει να γίνει απαραίτητη σε περισσότερα από ένα στρατόπεδα.<br /><br />Και αυτή είναι ίσως η ουσία της σημερινής τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.<br /><br />Η στρατιωτική ισχύς χρησιμοποιείται για να δημιουργεί πολιτική επιρροή.<br /><br />Η αμυντική βιομηχανία για να δημιουργεί μακροχρόνιες εξαρτήσεις.<br /><br />Και οι οικονομικές σχέσεις για να σταθεροποιούν τις νέες συμμαχίες.<br />Μια νέα Μέση Ανατολή χωρίς έναν μοναδικό «σερίφη»<br /><br />Η τριμερής Ερντογάν–Μπιν Σαλμάν–Σαρίφ δεν σημαίνει ότι γεννήθηκε ξαφνικά μια νέα συμμαχία που θα αντικαταστήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Δείχνει όμως κάτι βαθύτερο.<br /><br />Οι μεγάλες περιφερειακές δυνάμεις δεν περιμένουν πλέον αποκλειστικά από την Ουάσιγκτον να σχεδιάσει την αρχιτεκτονική ασφαλείας τους.<br /><br />Δημιουργούν παράλληλες συνεργασίες, ασφαλίζουν τις θαλάσσιες οδούς τους, επενδύουν σε εγχώρια οπλικά συστήματα και κρατούν περισσότερες διπλωματικές επιλογές ανοικτές.<br /><br />Και μέσα σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, η Τουρκία επιχειρεί να τοποθετηθεί όχι απλώς ως περιφερειακός παίκτης, αλλά ως κόμβος ανάμεσα στο ΝΑΤΟ, στον Κόλπο και στις μεγάλες μουσουλμανικές στρατιωτικές δυνάμεις.<br /><br />Το πραγματικό ερώτημα επομένως δεν είναι μόνο τι θα συμφωνήσουν Ερντογάν, Μπιν Σαλμάν και Σαρίφ. Είναι αν οι σημερινές τριμερείς συναντήσεις, οι θαλάσσιες πρωτοβουλίες και οι αμυντικές συμπαραγωγές αποτελούν τα πρώτα κομμάτια μιας νέας περιφερειακής αρχιτεκτονικής ισχύος — και ποιος θα βρεθεί τελικά στο κέντρο της.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ερντογάν στη Σαουδική Αραβία: Τι χτίζουν Άγκυρα, Ριάντ και Ισλαμαμπάντ πίσω από τη νέα συμμαχία;

Βασιλης Διαμαντακος  Η τριμερής συνάντηση με Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν και Σεχμπάζ Σαρίφ ξεπερνά τα όρια μιας διπλωματικής επίσκεψης – Ερυθρά Θάλ...

Διαβάστε την συνέχεια

Αμυντική συμφωνία Σ. Αραβίας - Τουρκίας - Πακιστάν: «Επίθεση εναντίον ενός, είναι επίθεση έναντι όλων»

<img height="91" src="https://www.onalert.gr/app/uploads/2026/08/MECCA-AGREEMENT-REUTERS-1440x960.jpg" width="742" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Τριμερής αμυντική συμφωνία: Τουρκία, Σαουδική Αραβία και Πακιστάν ενισχύουν τους δεσμούς τους<br />Στόχος της συμφωνίας η ενίσχυση της περιφερειακής ασφάλειας και η κοινή παραγωγή οπλικών συστημάτων.</span></h3><div>Η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν προχώρησαν σήμερα (07.08.2026) στη Μέκκα στην υπογραφή κοινής αμυντικής συμφωνίας, επισφραγίζοντας τη σύμπλευση ενός μπλοκ σουνιτικών δυνάμεων που διατηρούν σχέσεις με τις ΗΠΑ.</div><div><br />Προς το παρόν, παραμένει ασαφές το ακριβές περιεχόμενο των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν, ως συμβαλλόμενα μέρη, καθώς και ο τρόπος με τον οποίο η κίνηση αυτή θα επηρεάσει την ευρύτερη περιφερειακή κρίση.<br /><br />Το Πακιστάν ανακοίνωσε πως η συμφωνία προβλέπει ότι μία «επίθεση κατά μίας από τις πλευρές θα θεωρείται επίθεση κατά όλων».<br /><br />«Η συμφωνία έχει ως στόχο την ενίσχυση της συλλογικής αποτροπής κατά κάθε επιθετικής ενέργειας και ορίζει ότι κάθε στρατιωτική επίθεση κατά μίας από τις τρεις χώρες θα θεωρείται επίθεση κατά όλων», αναφέρεται στην ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών του Πακιστάν.<br /><br /></div><div>Η γεωπολιτική βαρύτητα των εταίρων είναι σημαντική: η Τουρκία διαθέτει τη δεύτερη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη στο ΝΑΤΟ, η Σαουδική Αραβία αποτελεί τον ισχυρότερο παράγοντα του Κόλπου και κορυφαίο εξαγωγέα πετρελαίου παγκοσμίως, ενώ το Πακιστάν κατέχει τη θέση της μοναδικής μουσουλμανικής πυρηνικής δύναμης.<br /><br />Υψηλές παρουσίες και στρατηγικές επιδιώξεις<br /><br />Στη συνάντηση με τον πρίγκιπα διάδοχο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν συμμετείχαν ο Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν και ο Πακιστανός Πρωθυπουργός Σαμπάζ Σαρίφ, συνοδευόμενος από τον αρχηγό του στρατού, Ασίμ Μουνίρ. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο όπου το Ριάντ δέχεται πιέσεις από το Ιράν και τους συμμάχους του, τους Χούθι.<br /><br />Η συμφωνία έρχεται μετά από πολύμηνες διαβουλεύσεις και τις δηλώσεις του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, περί ανάγκης δημιουργίας μιας πλατφόρμας περιφερειακής ασφάλειας για την προώθηση της σταθερότητας.<br /><br />Το Πακιστάν και η Σαουδική Αραβία συνδέονται ήδη από τον περασμένο Σεπτέμβριο με συμφωνία που προβλέπει τη χρήση «όλων των στρατιωτικών μέσων» σε περίπτωση επίθεσης, όπως ανέφερε Σαουδάραβας αξιωματούχος. Ωστόσο, στην πράξη, το Ισλαμαμπάντ έχει αποφύγει τη στρατιωτική εμπλοκή στις συγκρούσεις του Ιράν με το Ριάντ.<br /><br />Παράλληλα, Τουρκία και Πακιστάν, αν και δεν έχουν δεχθεί απευθείας πλήγματα, επιδιώκουν την εκτόνωση των εχθροπραξιών που απειλούν την οικονομική τους ευημερία. Για τη Σαουδική Αραβία, οι επιπτώσεις της κρίσης που ξεκίνησε στις 7 Οκτωβρίου είναι έντονες, πλήττοντας τις εξαγωγικές δυνατότητες και θέτοντας ερωτήματα για την αξιοπιστία της αμερικανικής προστασίας.<br />Αμυντική βιομηχανία και συνεργασία<br /><br />Σύμφωνα με πακιστανικές πηγές, η συμφωνία εστιάζει στην κοινή παραγωγή οπλικών συστημάτων, αξιοποιώντας σαουδαραβικά κεφάλαια, τουρκική τεχνολογία και πακιστανική πολεμική εμπειρία.<br /><br />Ιστορικά, το Πακιστάν παρέχει εκπαίδευση και τεχνική υποστήριξη στο Ριάντ, έχοντας ήδη αναπτύξει δυνάμεις, αεροσκάφη, drones και αντιαεροπορικά συστήματα στη χώρα.<br /><br />Αντίστοιχα, Τουρκία και Πακιστάν έχουν ανταλλάξει πολεμικά πλοία και εκπαιδευτικά αεροσκάφη. Σημειώνεται ότι το 2023, το Ριάντ συμφώνησε στην αγορά τουρκικών drones, σε μια κίνηση που η Άγκυρα χαρακτήρισε ως τη μεγαλύτερη εξαγωγική της συμφωνία στον αμυντικό τομέα.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.onalert.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αμυντική συμφωνία Σ. Αραβίας - Τουρκίας - Πακιστάν: «Επίθεση εναντίον ενός, είναι επίθεση έναντι όλων»

Τριμερής αμυντική συμφωνία: Τουρκία, Σαουδική Αραβία και Πακιστάν ενισχύουν τους δεσμούς τους Στόχος της συμφωνίας η ενίσχυση της περιφερεια...

Διαβάστε την συνέχεια

Πάνω από 500 εκατομμύρια ευρώ σε μισθώσεις εναέριων μέσων πυρόσβεσης

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.datajournalists.co.uk/wp-content/uploads/2023/08/%CE%B1%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%80%CF%85%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B2%CE%B5%CF%83%CE%B7-3-1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="683" data-original-width="1024" height="102" src="https://www.datajournalists.co.uk/wp-content/uploads/2023/08/%CE%B1%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%80%CF%85%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B2%CE%B5%CF%83%CE%B7-3-1.jpg" width="755" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">«Πολλά ευρώ για το τίποτα κ. Μητσοτάκη» σχολιάζει η «ΝΙΚΗ» και ρωτάει: «Γιατί δεν αποκτήθηκε εθνικός στόλος;»</span></h3>Το κόμμα «ΝΙΚΗ» επανέρχεται στο θέμα της πυρόσβεσης εξαπολύοντας νέα σφοδρή επίθεση στην κυβέρνηση, αυτή τη φορά για τις μισθώσεις εναέριων μέσων, επισημαίνοντας ότι την τελευταία εξαετία έχει δαπανήσει συνολικά πάνω από 500 εκατομμύρια ευρώ σε ενοικιάσεις, αντί να αποκτήσει έναν μόνιμο εθνικό στόλο σύγχρονων πυροσβεστικών αεροσκαφών, καθώς όπως αναφέρει σε σχετική ανακοίνωση, «το κόστος για την προμήθεια 7 ολοκαίνουργιων πυροσβεστικών αεροσκαφών Canadair DHC-515, τα οποία διαθέτουν σημαντικά αυξημένες επιχειρησιακές δυνατότητες, ανέρχεται σε περίπου 361 εκατ. ευρώ».<br /><br />Το ερώτημα που θέτει η «NIKH» είναι το εξής: «Γιατί επιλέχθηκε η πανάκριβη λύση των συνεχών μισθώσεων αντί της σταδιακής δημιουργίας ενός ισχυρού, μόνιμου εθνικού στόλου εναέριων μέσων;» ενώ σχολιάζει με ιδιαίτερα επικριτικό ύφος: «Το ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι, όσο αυξάνονται οι δαπάνες για τις μισθώσεις, αυξάνονται και οι καμένες εκτάσεις, οι καταστροφές περιουσιών και, δυστυχώς, οι ανθρώπινες απώλειες».<div><br />Η «ΝΙΚΗ» για τις μισθώσεις εναέριων μέσων πυρόσβεσης: «Πολλά ευρώ για το τίποτα κ. Μητσοτάκη»<br /><br />Οι δημόσιες προμήθειες και οι συμβάσεις αποτελούν μία από τις μεγαλύτερες πληγές της διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη.<br /><br />Ειδικά στον τομέα της πυροπροστασίας, μόνο τα τελευταία έξι χρόνια η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έχει δαπανήσει περισσότερα από 341 εκατ. ευρώ για βασικές συμβάσεις μίσθωσης εναέριων μέσων. Με τις συνοδές συμβάσεις, το συνολικό κόστος εκτιμάται ότι υπερβαίνει τα 500 εκατ. ευρώ.<br /><br />Ενδεικτικά, οι βασικές συμβάσεις μίσθωσης διαμορφώθηκαν ως εξής:<br />2019: 32,3 εκατ. ευρώ<br />2020: 54,0 εκατ. ευρώ<br />2021: 78,2 εκατ. ευρώ<br />2022: 75,9 εκατ. ευρώ<br />2023: 101,2 εκατ. ευρώ<br /><br />Την ίδια στιγμή, το κόστος για την προμήθεια επτά ολοκαίνουργιων πυροσβεστικών αεροσκαφών Canadair DHC-515, τα οποία διαθέτουν σημαντικά αυξημένες επιχειρησιακές δυνατότητες, ανέρχεται σε περίπου 361 εκατ. ευρώ.<br /><br />Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση έχει δαπανήσει σε ενοικιάσεις ποσά που προσεγγίζουν – και μαζί με τις συνοδές συμβάσεις ξεπερνούν – το κόστος απόκτησης ενός μόνιμου εθνικού στόλου σύγχρονων πυροσβεστικών αεροσκαφών.<br /><br />Το εύλογο ερώτημα είναι απλό: γιατί επιλέχθηκε η πανάκριβη λύση των συνεχών μισθώσεων αντί της σταδιακής δημιουργίας ενός ισχυρού, μόνιμου εθνικού στόλου εναέριων μέσων;<br /><br />Το ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι, όσο αυξάνονται οι δαπάνες για τις μισθώσεις, αυξάνονται και οι καμένες εκτάσεις, οι καταστροφές περιουσιών και, δυστυχώς, οι ανθρώπινες απώλειες.<br /><br />Πολλά ευρώ για το τίποτα κ. Μητσοτάκη.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πάνω από 500 εκατομμύρια ευρώ σε μισθώσεις εναέριων μέσων πυρόσβεσης

«Πολλά ευρώ για το τίποτα κ. Μητσοτάκη» σχολιάζει η «ΝΙΚΗ» και ρωτάει: «Γιατί δεν αποκτήθηκε εθνικός στόλος;» Το κόμμα «ΝΙΚΗ» επανέρχεται στ...

Διαβάστε την συνέχεια

Στη Βρετανία απαγορεύουν τα γυαλιά του Άδωνι σε εστιατόρια, παμπ και θέατρα.

<img height="113" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/08/ADONIS-630x400.jpg" width="750" /><br /><br />Η προσπάθεια της Meta να επιβάλει τα νέα της «έξυπνα» γυαλιά ως το απόλυτο αξεσουάρ της καθημερινότητας προσκρούει σε ένα ισχυρό τείχος αντιδράσεων.<br /><br />Αν και ο τεχνολογικός κολοσσός επιστράτευσε κορυφαία ονόματα της lifestyle βιομηχανίας όπως η Κάιλι Τζένερ, η υποδοχή της συσκευής στη Βρετανία συνοδεύεται από αυστηρούς περιορισμούς.<br /><br />Μια ευρεία συμμαχία από πολυτελή εστιατόρια, ιδιωτικές λέσχες, παραδοσιακές παμπ και ιστορικά θέατρα προχωρά σε άμεση απαγόρευση της χρήσης τους, θέτοντας σε πρώτη προτεραιότητα την προστασία της ιδιωτικότητας.<br /><br />Ο σχεδιασμός των γυαλιών, που παραπέμπει σε συνηθισμένους σκελετούς οράσεως ή ηλίου, ενισχύει την καχυποψία.<br /><br />Ο γνωστός εστιάτορας Τζέρεμι Κινγκ κατέστησε σαφές ότι δεν πρόκειται να ανεχτεί συσκευές που καταγράφουν τους πελάτες του, ενώ η αλυσίδα παμπ Wetherspoons ζητά από τους θαμώνες να απενεργοποιούν τις κάμερες.<br /><br />Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται τα μέλη του Soho House αλλά και ο όμιλος ATG Theatres, ξεκαθαρίζοντας πως όποιος φοράει τα γυαλιά κατά τη διάρκεια των παραστάσεων θα καλείται να τα αφαιρέσει.<br /><br />Οι φόβοι για καταγραφή εν αγνοία των πολτών είναι έντονοι.<br /><br />Ήδη έχουν δει το φως της δημοσιότητας καταγγελίες για βιντεοσκόπηση χωρίς συγκατάθεση, ακόμη και για υποθέσεις εκβιασμού ή παραβίασης προσωπικών στιγμών.<br /><br />Η Meta υποστηρίζει ότι η λυχνία LED που αναβοσβήνει κατά την εγγραφή εγγυάται τη διαφάνεια και ότι η κάμερα απενεργοποιείται αν καλυφθεί το φωτάκι.<br /><br />Παράλληλα, τονίζει τις χρηστικές δυνατότητες της συσκευής, όπως η ζωντανή μετάφραση και η αναπαραγωγή μουσικής.<br /><br />Παρά τις έντονες αμφισβητήσεις, η εμπορική πορεία του προϊόντος παραμένει εντυπωσιακή.<br /><br />Με δωρεάν διανομή σε δημοφιλείς influencers και στοχευμένη προώθηση, οι πωλήσεις έχουν τριπλασιαστεί φτάνοντας τα επτά εκατομμύρια κομμάτια παγκοσμίως.<br /><br />Την ίδια στιγμή, ορισμένες φωνές στην εστίαση, όπως ο βραβευμένος σεφ Τομ Κέριτζ, βλέπουν τη συσκευή ως δημιουργικό εργαλείο της νέας ψηφιακής εποχής.<br /><br />Το στοίχημα για τη Meta παραμένει ανοιχτό. Η ισορροπία ανάμεσα στην τεχνολογική εξέλιξη και τα ατομικά δικαιώματα εξελίσσεται σε κεντρικό πεδίο αντιπαράθεσης, με τη βρετανική αγορά να στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα για τα όρια της ψηφιακής επιτήρησης στη δημόσια σφαίρα.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Στη Βρετανία απαγορεύουν τα γυαλιά του Άδωνι σε εστιατόρια, παμπ και θέατρα.

Η προσπάθεια της Meta να επιβάλει τα νέα της «έξυπνα» γυαλιά ως το απόλυτο αξεσουάρ της καθημερινότητας προσκρούει σε ένα ισχυρό τείχος αντι...

Διαβάστε την συνέχεια

Δεν “θυμήθηκαν” τυχαία το Κυπριακό ΟΗΕ και Γκουτέρες…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSkWHRUCUICBBneQ3eXFq6oUfcML8fVjdxpL3KxpdLBs4F1zOItMsKR8FhS&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="387" data-original-width="516" height="79" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSkWHRUCUICBBneQ3eXFq6oUfcML8fVjdxpL3KxpdLBs4F1zOItMsKR8FhS&s=10" width="749" /></a></div><div><br /></div>Η επίσκεψη του Γ.Γ. του ΟΗΕ Α. Γκουτέρες στην Κύπρο και οι σχετικές επαφές και διαβουλεύσεις δεν έφεραν κανένα ελπιδοφόρο μήνυμα για την επίλυση του Κυπριακού με δεδομένη την τουρκική στάση και θέση την οποία επιβεβαίωσε ο Τούρκος Πρόεδρος Ρ. Τ. Ερντογάν και το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών αμέσως μετά τις τελικές δηλώσεις του Γ.Γ. του ΟΗΕ.<br /><br /><b>Λάζαρος Καμπουρίδης</b><div> αντιστράτηγος ε.α. </div><div><br />Ο Γ.Γ. του ΟΗΕ απογοήτευσε με την συνολική στάση του αφού εξομοίωσε την Κυπριακή Δημοκρατία με το ψευδοκράτος και δεν έκανε καμία αναφορά στα ψηφίσματα του ΣΑ του ΟΗΕ τα οποία καταδικάζουν την Τουρκία για την εισβολή και κατοχή του βόρειου τμήματος της Νήσου. Το μόνο ουσιαστικό που ανακοινώθηκε από τον Α. Γκουτέρες ήταν, η χωρίς συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα σύγκλιση νέας συνάντηση σε σύνθεση 5+1, έπειτα από επαρκή προετοιμασία όσον αφορά την οικοδόμηση εμπιστοσύνης, τη μεθοδολογία και την ουσία, λαμβάνοντας υπόψη τις συγκλίσεις που έχουν ήδη επιτευχθεί, τονίζοντας ο ίδιος την ανάγκη της έντασης των προσπαθειών για τον καθορισμό και την εφαρμογή μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης, τα οποία μπορούν να βελτιώσουν την καθημερινή ζωή όλων των Κυπρίων.<br /><br />Όμως υπάρχει ένα σημείο στο οποίο αναφέρθηκε ο κ. Γκουτέρες και το οποίο αποκαλύπτει τον λόγο για τον οποίο αυτός ανέλαβε μία νέα προσπάθεια επίλυσης αυτού του πολύ σημαντικού εθνικού ζητήματος επιβεβαιώνοντας άρθρο μας της προηγούμενης εβδομάδας από αυτή εδώ τη στήλη.<br /><br />Συγκεκριμένα, αυτός στην τελευταία του ομιλία αμέσως μετά τη συνάντηση με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας και τον ηγέτη των Τουρκοκυπρίων ανέφερε χαρακτηριστικά μεταξύ των άλλων: «Πρόκειται για μια περιοχή στην οποία παρακολουθούμε σημαντικές γεωπολιτικές εξελίξεις, μια περιοχή όπου βλέπουμε έναν αριθμό συγκρούσεων που επιμένουν χωρίς να τελειώνουν και μια περιοχή όπου έχουμε δει πώς οι συγκρούσεις μπορούν να διευρυνθούν. Μια λύση στην Κύπρο είναι απολύτως καθοριστική, όχι μόνο για τη διαφύλαξη των συμφερόντων και της ειρήνης του κυπριακού λαού, αλλά και ως παράγοντας σταθερότητας σε μια περιοχή που γίνεται επικίνδυνα ασταθής».<br /><br />Ο Γ.Γ. του ΟΗΕ στην ουσία αποκάλυψε ότι η προσπάθειά του για επίλυση του Κυπριακού εντάσσεται σε ένα <a href="http://kypriako/">ευρύτερο πλαίσιο επίλυσης</a> θεμάτων της περιοχής για την εξυπηρέτηση ενός ευρύτερου σχεδιασμού. Στο σχετικό μας άρθρο είχαμε αναφέρει ότι η επίλυση του Κυπριακού εντάσσεται στο ανακοινωθέν από τον Αμερικανό Πρέσβη στην Άγκυρα Τ. Μπάρακ σχέδιο των ΗΠΑ να διαμορφώσουν ένα επενδυτικό περιβάλλον σταθερότητας στην περιοχή η οποία εκτείνεται από την Κασπία Θάλασσα μέχρι την ανατολική Μεσόγειο στο οποίο η Τουρκία θα έχει κεντρικό ρόλο ως ενεργειακός κόμβος.<br /><br /><br />Σε αυτόν τον γεωγραφικό χώρο περιλαμβάνεται και η Κύπρος αφού εκεί καταλήγουν όλοι οι τερματικοί σταθμοί αγωγών της περιοχής. Δεν είναι τυχαίο εξ’ άλλου ότι παράλληλα με αυτή την προσπάθεια για επίλυση του Κυπριακού, ο Αμερικανός Πρέσβης στην Άγκυρα και απεσταλμένος του Ν. Τραμπ για τη Συρία και το Ιράκ, έχει αναλάβει πρωτοβουλίες επίλυσης ζητημάτων και διαφορών σε όλη την περιοχή (Κουρδικό, Ιράκ, Συρία).<br /><br /><br />Έτσι εξηγείται και η προσπάθεια του Α. Γκουτέρες να αναλάβει μία νέα πρωτοβουλία επίλυσης του Κυπριακού στα τέλη της θητείας του με περιορισμένο χρόνο πρωτοβουλιών και χειρισμών. Είναι δυνατόν αυτός να ελπίζει σε επίλυση ενός τόσου σημαντικού θέματος κάτι που δεν κατάφερε κατά την διάρκεια της 10ετούς θητείας του;<br /><br />Αυτός είναι και ο λόγος που η Άγκυρα προέβη ταυτόχρονα με τις επαφές του Γ.Γ. του ΟΗΕ στην Κύπρο σε τρεις προκλητικές κινήσεις. Συγκεκριμένα, η Τουρκία κατέθεσε στον ΟΗΕ επιστολή του ψευδοκράτους στην οποία χαρακτηρίζει ως «νόμιμη και δικαιολογημένη» την εισβολή του 1974. Την ίδια ημέρα το Τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε ανακοίνωση όπου χαρακτηρίζει ως αδιάλλακτη την Κυπριακή Δημοκρατία υποστηρίζοντας την πάγια τουρκική θέση της για επίλυση του ζητήματος στη βάση των δύο κρατών με τον Τούρκο Πρόεδρο Ρ. Τ. Ερντογάν να επαναλαμβάνει ακριβώς τα ίδια σε σχετική του ομιλία.<br /><br />Η Άγκυρα με τις κινήσεις αυτές έστειλε μήνυμα στους εντολείς του Γκουτέρες ότι δεν εγκαταλείπει τις θέσεις της και δεν θα δεχθεί καμία φόρμουλα λύσης η οποία δεν θα ταυτίζεται με τις θέσεις της. Εξάλλου οι κόκκινες γραμμές της Άγκυρας στο θέμα έχουν διατυπωθεί τις τελευταίες ημέρες από Τούρκους αναλυτές λίγα εικοσιτετράωρα πριν την επίσκεψη του Γκουτέρες στην Κύπρο. Καμία συζήτηση για θέματα εδαφικών παραχωρήσεων, καμία σκέψη για το θέμα των εγγυήσεων και καμία απόσυρση των τουρκικών στρατευμάτων από τη Νήσο.<br /><br /><br />Εξάλλου η Άγκυρα ευθυγραμμισμένη με τους νέους ευρύτερους σχεδιασμούς προδίκασε το αποτέλεσμα της νέας πρωτοβουλίας ανακοινώνοντας τον διπλό αγωγό φυσικού αερίου από το ψευδοκράτος προς την Τουρκία, με σκοπό την μεταφορά στο μέλλον του φυσικού αερίου της περιοχής της Κύπρου προς την Ευρώπη μέσω της Τουρκίας.<br />Εκτιμάται ότι, η ελληνική πλευρά στη βάση της νέας πρωτοβουλίας επίλυσης του Κυπριακού θα δεχθεί πιέσεις αφού φαίνεται ότι το ζήτημα εντάσσεται σε μία ευρύτερη προσπάθεια των ΗΠΑ για επίλυση όλων των θεμάτων της περιοχής με την Άγκυρα να αισθάνεται ότι διατηρεί τα απαραίτητα στοιχεία υπεροχής.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Δεν “θυμήθηκαν” τυχαία το Κυπριακό ΟΗΕ και Γκουτέρες…

Η επίσκεψη του Γ.Γ. του ΟΗΕ Α. Γκουτέρες στην Κύπρο και οι σχετικές επαφές και διαβουλεύσεις δεν έφεραν κανένα ελπιδοφόρο μήνυμα για την επί...

Διαβάστε την συνέχεια

Ισραήλ: Εγκρίθηκε η συμφωνία του “Θόλου”! Προς υπογραφή…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSpqO-LlwlBL6a_HPxDbJooqK8FHt9sdp0FQCDnYSfP_mefZDjbPwZt4R3Z&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="452" data-original-width="678" height="69" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSpqO-LlwlBL6a_HPxDbJooqK8FHt9sdp0FQCDnYSfP_mefZDjbPwZt4R3Z&s=10" width="754" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Περίπου δύο εβδομάδες μετά τη συνεδρίαση (23 Ιουλίου) του Κυβερνητικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας (ΚΥΣΕΑ) που ενέκρινε την προμήθεια των συστημάτων αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής άμυνας της «Ασπίδας του Αχιλλέα», η διυπουργική επιτροπή εξαγωγών του Ισραήλ ενέκρινε την Πέμπτη 6 Αυγούστου τη διακρατική συμφωνία Ελλάδας – Ισραήλ για την υλοποίηση της.</div><br />Σημειώνεται, ότι η εν λόγω διακρατική διέπεται από τους όρους της κυρωμένης από τη Βουλή των Ελλήνων (Νόμος 4705/2020) διμερούς συμφωνίας μεταξύ των υπουργείων Άμυνας των δύο χωρών για την προμήθεια εξοπλισμού και υπηρεσιών άμυνας. Κατά συνέπεια, διασφαλίζονται με εγγυήσεις του Κράτους του Ισραήλ, όλα τα σχετικά με την εξαγωγή, μεταφορά και διαμετακόμιση των συμβατικών υλικών και επιπρόσθετα υφίσταται νομικά δεσμευτικό πλαίσιο για την προμήθεια και διασφάλιση της ποιότητας τους, καθώς και την ασφάλεια πληροφοριών.<br /><br />Μετά την έγκριση της συμφωνίας από τα αρμόδια κυβερνητικά όργανα των δύο χωρών, απομένουν οι τελικές υπογραφές για την ενεργοποίηση και έναρξη ισχύος της, που σύμφωνα με πληροφορίες του DP προγραμματίζεται για το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα.<br /><br />Ο συνολικός προϋπολογισμός της προμήθειας ανέρχεται σε 3.010.000.000 ευρώ, συμπεριλαμβανομένων κρατήσεων 6% (καθαρή αξία 2.829.400.000 ευρώ) και η διάρκεια της χρηματοδότησης της σε επτά έτη. Οι παραδόσεις του συνόλου των συστημάτων θα ολοκληρωθούν εντός 35 μηνών από την ενεργοποίηση των συμβάσεων, όπως ανακοίνωσε ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας μετά τη συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ.<br />Η προμήθεια περιλαμβάνει:<br /><br />-Δύο μονάδες πυρός του συστήματος David’s Sling, κατασκευής της Rafael Advanced Defense Systems σε συνεργασία με την αμερικανική RTX (πρώην Raytheon), με κόστος 771.841.944 ευρώ. Το David’s Sling αναπτύχθηκε για την αντικατάσταση των Patriot (έξι μονάδες πυρός βρίσκονται σε υπηρεσία με την Πολεμική Αεροπορία) σε ισραηλινή υπηρεσία και η τυπική μονάδα πυρός περιλαμβάνει: Κέντρο Διαχείρισης Μάχης (BMC) «Golden Almond» («χρυσό αμύγδαλο») που έχει αναπτυχθεί από την Elisra, θυγατρική της Elbit Systems, ραντάρ EL/M-2084 MMR κατασκευής Elta Group, που πλέον αποτελεί επιχειρηματική μονάδα της IAI, και τέσσερις εκτοξευτές, έκαστος των οποίων διαθέτει 12 κελιά εκτόξευσης για πυραύλους Stunner.<br /><br />-Πέντε μονάδες πυρός του συστήματος BARAK-MX κατασκευής της Israel Aerospace Industries (IAI) με κόστος 1.016.940.000 ευρώ. Η τυπική μονάδα πυρός αποτελείται από Κέντρο Διαχείρισης Μάχης (BMC), ραντάρ EL/M-2084 MMR και αριθμό εκτοξευτών, έκαστος των οποίων διαθέτει οκτώ κελιά εκτόξευσης, που χωρίς τροποποίηση δύνανται να βάλλουν βλήματα BARAK MR (Medium Range) μεσαίου βεληνεκούς (έως 35 χλμ.), BARAK LR (Long Range), μακρού βεληνεκούς (70 χλμ.) και BARAK ER (Extended Range), εκτεταμένου βεληνεκούς (150 χλμ.).<br /><br />-10 μονάδες πυρός του αυτοκινούμενου (επί τροχοφόρου οχήματος 8×8) συστήματος SPYDER AiO (All-In-One) κατασκευής της Rafael Advanced Defense Systems, με κόστος 899.538.056 εκατ. ευρώ. Εκτιμάται, ότι η μονάδα πυρός θα αποτελείται από τρεις εκτοξευτές (συνολικά 30 εκτοξευτές). Κάθε εκτοξευτής SPYDER AiO διαθέτει ραντάρ και ηλεκτροοπτικό σύστημα για εντοπισμό και ιχνηλάτηση στόχων, σύστημα διοίκησης, ελέγχου και επικοινωνιών και οκτώ έτοιμα προς βολή βλήματα. Το SPYDER AiO δύναται να βάλλει βλήματα Python-5 SR, I-Derby SR και I-Derby ER, με μέγιστα βεληνεκή 15 χλμ., 20 χλμ. και 40 χλμ. και μέγιστα υψόμετρα αναχαίτισης 6 χλμ., 9 χλμ. και 12 χλμ. αντίστοιχα.<br /><br />-Έξι ραντάρ τύπου EL/M-2084 MMR, κατασκευής Elta Group, κόστους 230 εκατ. ευρώ, με ενισχυμένες δυνατότητες στον εντοπισμό και ιχνηλάτηση στόχων χαμηλής παρατηρησιμότητας (stealth). Τα ραντάρ πρόκειται να αναβαθμίσουν δραματικά το εθνικό Σύστημα Αεροπορικού Ελέγχου (ΣΑΕ) το οποίο σήμερα περιλαμβάνει ραντάρ που είχαν ενταχθεί σε υπηρεσία τις δεκαετίες 1970-1980, σχεδιασμένα για διαφορετικές απειλές και τα οποία αντιμετωπίζουν προβλήματα απαρχαίωσης.<br /><br />-Σύστημα Διοίκησης και Ελέγχου (ΣΔΕ) κόστους 91.680.000 ευρώ, το οποίο με τη χρήση κρυπτασφαλισμένων ευρυζωνικών επικοινωνιών θα επιτρέψει απρόσκοπτη διασύνδεση και διαλειτουργικότητα του συνόλου των μονάδων αεράμυνας των τριών Κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων. Το σύστημα, η ανάπτυξη και διαχείριση του οποίου θα τελεί υπό αποκλειστικό εθνικό έλεγχο, διακρίνεται από υψηλό επίπεδο αυτοματοποίησης και ενσωμάτωση εργαλείων τεχνητής νοημοσύνης και μηχανικής μάθησης που θα επιταχύνουν τη διαδικασία λήψης απόφασης με συνέπεια την ταχεία αντίδραση σε ποικιλία απειλών.<br /><br />-Υπηρεσίες Εν-Συνεχεία-Υποστήριξης (FOS: Follow-On-Support) για χρονικό διάστημα πέντε ετών.<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες, στις συμβάσεις περιλαμβάνονται δικαιώματα προαίρεσης (option) εκτιμώμενου ύψους 2 δις ευρώ που αφορούν την προμήθεια επιπλέον φόρτων πυραύλων για τα προς προμήθεια συστήματα και είναι σχεδόν ισόποσα κατανεμημένα μεταξύ των δύο κύριων αναδόχων (IAI και Rafael).<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ισραήλ: Εγκρίθηκε η συμφωνία του “Θόλου”! Προς υπογραφή…

Περίπου δύο εβδομάδες μετά τη συνεδρίαση (23 Ιουλίου) του Κυβερνητικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας (ΚΥΣΕΑ) που ενέκρινε την προμήθεια των σ...

Διαβάστε την συνέχεια