Νετανιάχου: Επιδιώκω απεξάρτηση του Ισραήλ από την αμερικανική στρατιωτική βοήθεια.

<img src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-05/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1_2026-05-11_094849931.png?itok=Tyzms_Fb" /><br /><br />Το στρατηγικό σχέδιο του Μπενιαμίν Νετανιάχου για μηδενισμό της αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας σε μία δεκαετία. Οι αιχμές για τα social media και οι προβλέψεις για την Τεχεράνη<br /><br />Την πλήρη οικονομική και χρηματοοικονομική απεξάρτηση του Ισραήλ από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέσα στην επόμενη δεκαετία έθεσε ως άμεσο στόχο ο Μπενιαμίν Νετανιάχου.<br /><br />Μιλώντας στην αμερικανική τηλεοπτική εκπομπή «60 Minutes» του δικτύου CBS News, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός παρουσίασε ένα νέο στρατηγικό δόγμα, το οποίο αλλάζει τα δεδομένα στην πολυετή συμμαχία των δύο χωρών.<br /><br />«Θέλω να μειώσω στο μηδέν την αμερικανική οικονομική υποστήριξη και τη χρηματοοικονομική συνιστώσα της στρατιωτικής συνεργασίας που έχουμε», δήλωσε χαρακτηριστικά ο κ. Νετανιάχου.<br /><br />Σήμερα, το Ισραήλ λαμβάνει ετησίως περίπου 3,8 δισεκατομμύρια δολάρια σε στρατιωτική βοήθεια από την Ουάσιγκτον, στο πλαίσιο της διμερούς συμφωνίας για την περίοδο 2018–2028, η οποία αγγίζει συνολικά τα 38 δισεκατομμύρια δολάρια.<br /><br />Επιταχύνοντας τις διαδικασίες, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ τόνισε: «Είναι η πιο κατάλληλη στιγμή για μια ενδεχόμενη αναθεώρηση των οικονομικών σχέσεων μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ. Δεν θέλω να περιμένω το επόμενο Κογκρέσο. Θέλω να ξεκινήσω τώρα».<br />Η πίεση στο Κογκρέσο και ο ρόλος των social media<br /><br />Όπως αναφέρει το πρακτορείο Reuters, η έγκριση των πακέτων στρατιωτικής βοήθειας προϋποθέτει διακομματική συναίνεση στο αμερικανικό Κογκρέσο, την οποία η ισραηλινή πλευρά εξασφάλιζε παραδοσιακά με ευκολία. Ωστόσο, ο πόλεμος στη Λωρίδα της Γάζας έχει μειώσει αισθητά τον αριθμό των Αμερικανών νομοθετών που στηρίζουν ανεπιφύλακτα τη χρηματοδότηση, ενώ και η κοινή γνώμη στις ΗΠΑ εμφανίζεται πλέον διχασμένη.<br /><br />Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου απέδωσε αυτή τη μεταστροφή της κοινής γνώμης σε εξωγενείς παράγοντες, υποστηρίζοντας ότι η μείωση της υποστήριξης συνδέεται σχεδόν 100% με την εκθετική άνοδο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Ο ίδιος κατήγγειλε ότι τρίτες χώρες έχουν χειραγωγήσει τα social media με τρόπο που βλάπτει σοβαρά το Ισραήλ, ξεκαθαρίζοντας πάντως ότι ο ίδιος δεν είναι υπέρμαχος της επιβολής λογοκρισίας.<div><br />Το μέλλον του Ιράν και το ντόμινο στους «αντιπροσώπους»<br /><br />Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, ο Ισραηλινός ηγέτης απέφυγε να αποκαλύψει τα επιχειρησιακά σχέδια ή το χρονοδιάγραμμα του στρατού σχετικά με το Ιράν. Εστίασε, ωστόσο, στις γεωπολιτικές συνέπειες που θα πυροδοτούσε μια πιθανή πτώση του καθεστώτος της Τεχεράνης.<br /><br />«Αν αυτό το καθεστώς πράγματι αποδυναμωθεί ή ενδεχομένως ανατραπεί, νομίζω ότι θα είναι το τέλος της Χεζμπολάχ, το τέλος της Χαμάς, πιθανώς και το τέλος των Χούθι», προέβλεψε ο κ. Νετανιάχου. Όπως εξήγησε, μια τέτοια εξέλιξη θα οδηγούσε στην απόλυτη κατάρρευση ολόκληρου του πλέγματος των τρομοκρατικών οργανώσεων-αντιπροσώπων που έχει οικοδομήσει το Ιράν στην περιοχή.<br /><br />Κλείνοντας, όταν ρωτήθηκε ευθέως εάν θεωρεί ρεαλιστική την ανατροπή της ιρανικής ηγεσίας, απάντησε με ρεαλισμό: «Είναι εφικτή, αλλά όχι εγγυημένη».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Νετανιάχου: Επιδιώκω απεξάρτηση του Ισραήλ από την αμερικανική στρατιωτική βοήθεια.

Το στρατηγικό σχέδιο του Μπενιαμίν Νετανιάχου για μηδενισμό της αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας σε μία δεκαετία. Οι αιχμές για τα social ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ξεκίνησε η ”ναυμαχία” Γαλλίας, Γερμανίας και ΗΠΑ-Ν.Κορέας για τα νέα υποβρύχια του ΠΝ. Έρχονται οι Bergamini.

<img src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/05/Yellow-Modern-Podcast-YouTube-Thumbnail-26-1-1068x601.png" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ο προϋπολογισμός των 5 δισ. ευρώ και οι προτάσεις από ΗΠΑ, Γαλλία και Γερμανία για το νέο πρόγραμμα του Πολεμικού Ναυτικού που αναμένεται να συμβασιοποιηθεί το 2028.</span></h3>Του <b>ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΑΖΑΝΙΤΗ</b><br />Το Πολεμικό Ναυτικό παίρνει σειρά, μετά την Πολεμική Αεροπορία, για θεαματική αναβάθμιση και εκσυγχρονισμό των δυνατοτήτων του. Με το πρόγραμμα των FDI Belharra να ολοκληρώνεται, καθώς έως το τέλος του 2027 θα έχουν παραληφθεί και οι τέσσερις φρεγάτες, όλη η προσοχή πέφτει στα υποβρύχια. Πρόκειται για έναν τομέα στον οποίο η Ελλάδα θεωρείται ευρωπαϊκή υπερδύναμη, καθώς διαθέτει 11 συμβατικά υποβρύχια, ενώ η Γαλλία διαθέτει εννέα πυρηνοκίνητα (η μόνη στην Ε.Ε.) και η Ιταλία οκτώ.<br /><br />Αυτή την υποβρύχια υπεροχή σε Αιγαίο και ανατολική Μεσόγειο η Ελλάδα είναι αποφασισμένη όχι μόνο να τη διατηρήσει αλλά και να την αναβαθμίσει εντυπωσιακά. Το σχέδιο που μελετάται «σπάει» σε δύο επιμέρους προγράμματα και αναμένεται να έχει συμβασιοποιηθεί μέσα στην επόμενη διετία.<br /><br />Το ένα αφορά τον εκσυγχρονισμό των τεσσάρων υποβρυχίων Type 214 κλάσης ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ, τα οποία φέρουν το προσωνύμιο του «αόρατου εφιάλτη» και έχουν ήδη προσδώσει πολλά επιχειρησιακά πλεονεκτήματα. Το άλλο αφορά τη ναυπήγηση τεσσάρων νέων υποβρυχίων, τα οποία, σύμφωνα με τον στόχο που έχει τεθεί, θα είναι ανώτερα των υπαρχόντων. Το συνολικό ποσό που υπολογίζεται γι’ αυτή την αναβάθμιση ανέρχεται στα 5 δισ. ευρώ, το οποίο -μετά την πρόσκτηση των φρεγατών Belharra κλάσης ΚΙΜΩΝ- θεωρείται η μεγαλύτερη δαπάνη για το Πολεμικό Ναυτικό.<br /><br />Οι μνηστήρες<br /><br />Τρεις είναι οι σημαντικότεροι υποψήφιοι προμηθευτές: η Γαλλία, η Γερμανία και οι ΗΠΑ σε κοινοπραξία με την Κορέα. Κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Εμανουέλ Μακρόν στην Ελλάδα και την υπογραφή σειράς συμφωνιών με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, η γαλλική πλευρά έθεσε μετ’ επιτάσεως το θέμα της ναυπήγησης των υποβρυχίων Barracuda που προσφέρει για την Ελλάδα. Μάλιστα έθεσε και χρονοδιάγραμμα, βάσει του οποίου το πρόγραμμα πρέπει να υπογραφεί έως το 2028 ώστε το πρώτο υποβρύχιο να παραδοθεί μέχρι το 2035.<br /><br />Το Barracuda διαθέτει «πυρηνικά γονίδια». Το μεγαλύτερο πλεονέκτημά του είναι το Pump-jet, που του επιτρέπει να κινείται πιο γρήγορα, ενώ παράλληλα μειώνεται δραματικά ο θόρυβος που εκπέμπει. Είναι σχεδιασμένο για να καλύπτει τεράστιες αποστάσεις και να εντοπίζει πρώτο τον εχθρό. Ικανό να καταδιώκει άλλα υποβρύχια, είναι γρήγορο στις μεταβάσεις, με κορυφαίο σόναρ και υδροδυναμική.<br /><br />Οι Γερμανοί προσφέρουν την επόμενη γενιά του TYPE 214, που ήδη διαθέτει το Πολεμικό Ναυτικό, με βελτιώσεις σε πολλά σημεία, η πλειονότητα των οποίων θα περάσει στα υπάρχοντα υποβρύχια της Ελλάδας, στο πλαίσιο της αναβάθμισής τους. Ομως, από όλες τις περιπτώσεις θεωρείται αυτή με τις λιγότερες πιθανότητες να προκριθεί, δεδομένου ότι, όταν η Ελλάδα επένδυε σε γερμανικούς εξοπλισμούς, το Βερολίνο επέλεξε να πουλήσει τα ίδια υποβρύχια και στην Τουρκία, η οποία αυτή τη στιγμή ναυπηγεί έξι υποβρύχια της συγκεκριμένης κλάσης.<br /><br />Εσχάτως εμφανίστηκε και άλλη μία ισχυρή υποψηφιότητα. Οι ΗΠΑ, σε συνεργασία με την Κορέα, προσφέρουν το υποβρύχιο KSS-III, που σχεδιάστηκε από την κορεατική HANWHA και έχει υπογράψει συμφωνία με την ΟΝΕΧ για πλήρη ναυπήγηση στην Ελλάδα. Πρόκειται για μια πολυεπίπεδη στρατηγική συνεργασία, με τις πρώτες υπογραφές να πέφτουν στην Ουάσιγκτον τον περασμένο Φεβρουάριο, παρουσία του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη, του υφυπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικλ Ρήγα και της Αμερικανής πρέσβη στην Ελλάδα Κίμπερλι Γκιλφόιλ, στο πλαίσιο της τριμερούς συνεργασίας.<br /><br />Οι Κορεάτες υπερέχουν σε δυναμική. Το KSS-III διαθέτει κάθετους εκτοξευτές (VLS), ενώ μπορεί να εκτοξεύει βαλλιστικούς πυραύλους (SLBM) που φτάνουν τον στόχο τους πολύ πιο γρήγορα από έναν πύραυλο Cruise. Αυτό το καθιστά ένα όπλο στρατηγικής αποτροπής. Επίσης είναι το πρώτο υποβρύχιο παγκοσμίως που υιοθέτησε τις μπαταρίες ιόντων λιθίου. Οπως αναφέρουν οι κατασκευαστές, στη στρατηγική αποτροπή και στη μεταφορά μεγάλου φόρτου όπλων το KSS-III δεν έχει αντίπαλο και το χαρακτηρίζουν «φρούριο». Αν και πολύ αθόρυβο, βασίζεται περισσότερο στη χρήση του συστήματος AIP (Air-Independent Propulsion), που του επιτρέπει να μένει ακίνητο ή να κινείται αργά για εβδομάδες χωρίς να αναδύεται, περιμένοντας τον στόχο του.<br /><br />Ενίσχυση του στόλου<br /><br />Παράλληλα, ο κύβος ερρίφθη στη συνεδρίαση της επιτροπής εξοπλισμών και άμυνας της Βουλής και όσον αφορά την ενίσχυση του στόλου των φρεγατών. Ο υφυπουργός Εθνικής Αμυνας, Θανάσης Δαβάκης, ενημέρωσε για το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού των τεσσάρων φρεγατών τύπου ΜΕΚΟ, κλάσης ΥΔΡΑ, που θα τους προσδώσουν όλα όσα χρειάζονται για την επιχειρησιακή δράση έως το 2040.<br /><br />Παράλληλα, αποφασίστηκε η πρόσκτηση 2+2 μεταχειρισμένων φρεγατών BERGAMINI – FREMM από την Ιταλία. Πρόκειται για πλοία που, σε συνδυασμό με τις ΜΕΚΟ και τις Belharra, θα προσδώσουν μεγάλο πλεονέκτημα στο Πολεμικό Ναυτικό, κυρίως στην ανοιχτή θάλασσα της Μεσογείου. Ωστόσο, κάποιοι ισχυρίζονται ότι το χαμηλό κόστος απόκτησης των δύο ιταλικών φρεγατών (περίπου 650 εκατ. και οι δύο) θα δημιουργήσει πρόσθετα οικονομικά βάρη όσον αφορά την υποστήριξή τους, αφού πρόκειται για τελείως διαφορετικές πλατφόρμες, ενώ γι’ ακόμη μία φορά τίθεται το ερώτημα γιατί δεν ναυπηγούνται πλοία στα ελληνικά ναυπηγεία, που έχουν αποδεδειγμένη εμπειρία και έτοιμες λύσεις.<div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ξεκίνησε η ”ναυμαχία” Γαλλίας, Γερμανίας και ΗΠΑ-Ν.Κορέας για τα νέα υποβρύχια του ΠΝ. Έρχονται οι Bergamini.

Ο προϋπολογισμός των 5 δισ. ευρώ και οι προτάσεις από ΗΠΑ, Γαλλία και Γερμανία για το νέο πρόγραμμα του Πολεμικού Ναυτικού που αναμένεται να...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία: Η εργαλειοποίηση των δικαστηρίων από τον Ερντογάν.

<img height="120" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-05/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1_2026-05-11_124930493.png?itok=D_nX5qBt" width="733" /><br /><br />Η πλήρης αποδόμηση του Κράτους Δικαίου στην Τουρκία. Οι διώξεις, οι μαζικές εκκαθαρίσεις 4.000 δικαστών και η κάλυψη των κενών από το ΑΚΡ<br /><br />Την απόλυτη αποδόμηση του Κράτους Δικαίου βιώνει η Τουρκία, καθώς η δικαστική εξουσία έχει μετατραπεί από ανεξάρτητος θεσμικός πυλώνας σε ευθυγραμμισμένο όργανο επιβίωσης του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.<br /><br />Ενώ στο παρελθόν το τουρκικό δικαστικό σύστημα επιδείκνυε τα αντανακλαστικά να διερευνά υποθέσεις διαφθοράς στα υψηλά κλιμάκια, σήμερα έχει μετεξελιχθεί σε μηχανισμό εξόντωσης των πολιτικών αντιπάλων της κυβέρνησης.<br /><br />Το σκάνδαλο του 2014 και η απαρχή των εκκαθαρίσεων<br /><br />Σύμφωνα με ανάλυση της ιστοσελίδας Nordic Monitor, η ριζική μετάλλαξη της δικαιοσύνης ξεκίνησε το 2014. Η αφορμή δόθηκε όταν αποκαλύφθηκε το μεγάλο σκάνδαλο δωροδοκιών και νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, το οποίο άγγιξε τον στενό πυρήνα του προεδρικού μεγάρου, εμπλέκοντας τον γιο του Ερντογάν, Μπιλάλ, και τον γαμπρό του, Μπεράτ Αλμπαϊράκ.<br /><br />Προκειμένου να ανακόψει την πορεία των ερευνών που συνέδεαν το περιβάλλον του με τον Ιρανό επιχειρηματία Ρεζά Ζαράμπ, αλλά και με τη μεταφορά οπλισμού σε εξτρεμιστικές οργανώσεις στη Συρία μέσω των μυστικών υπηρεσιών (ΜΙΤ), ο Τούρκος πρόεδρος προχώρησε σε εκτεταμένες παρεμβάσεις.<br /><br />Κομβικό σημείο αποτέλεσε ο έλεγχος του Ανώτατου Συμβουλίου Δικαστών και Εισαγγελέων (HSK) το 2014, όπου μέσω υποσχέσεων για μισθολογικά προνόμια και πολιτικών συμμαχιών, τοποθετήθηκαν πρόσωπα της απόλυτης επιρροής του.<div><br />Το πραξικόπημα του 2016 και οι 20.000 κομματικοί διορισμοί<br /><br />Η απόπειρα πραξικοπήματος το 2016 λειτούργησε ως ο τελικός επιταχυντής για την πλήρη άλωση του θεσμού. Βασιζόμενες σε προκατασκευασμένες λίστες, οι αρχές προχώρησαν μέσα σε λίγες ώρες στην απόλυση περισσότερων από 4.000 λειτουργών, αποδεκατίζοντας το δικαστικό σώμα.<br /><br />Το τεράστιο κενό που δημιουργήθηκε καλύφθηκε μέσω ταχύρρυθμων διαδικασιών, με τον διορισμό χιλιάδων νομικών που προέρχονταν απευθείας από τις τάξεις του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ.<br /><br />Μετρώντας πλέον περίπου 20.000 νέους διορισμούς που έγιναν με αμιγώς κομματικά κριτήρια, τα δικαστήρια χρησιμοποιούνται συστηματικά για τη δίωξη και φυλάκιση δημοσιογράφων, ακαδημαϊκών και εκλεγμένων δημάρχων.<br /><br />Παράλληλα, οι δικαστικές αποφάσεις εργαλειοποιούνται συχνά ως διαπραγματευτικό χαρτί στις διπλωματικές επαφές της Άγκυρας με τη Δύση, αφήνοντας μια βαριά κληρονομιά θεσμικής διάβρωσης που θα δυσχεράνει την ομαλή λειτουργία της δημοκρατίας στο μέλλον.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκία: Η εργαλειοποίηση των δικαστηρίων από τον Ερντογάν.

Η πλήρης αποδόμηση του Κράτους Δικαίου στην Τουρκία. Οι διώξεις, οι μαζικές εκκαθαρίσεις 4.000 δικαστών και η κάλυψη των κενών από το ΑΚΡ Τη...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Ερντογάν δείχνει πυρηνική ισχύ. Ο νέος τουρκικός πύραυλος αλλάζει τις ισορροπίες.

<img height="150" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/erdogan-1-768x576.jpg" width="730" /><br /><br />Al monitor : Η παρουσίαση του διηπειρωτικού πυραύλου Yıldırımhan αποκαλύπτει τις πραγματικές φιλοδοξίες της Άγκυρας για στρατηγική αποτροπή, περιφερειακή υπερδύναμη και γεωπολιτική αυτονομία.<br /><br />Η Τουρκία δεν κρύβει πλέον ότι θέλει να μετατραπεί σε αυτόνομη στρατιωτική δύναμη με δυνατότητες που μέχρι σήμερα διέθεταν μόνο οι μεγάλες παγκόσμιες υπερδυνάμεις.<br /><br />Η παρουσίαση του νέου διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου Yıldırımhan στην έκθεση SAHA 2026 στην Κωνσταντινούπολη προκάλεσε σοκ σε στρατιωτικούς και διπλωματικούς κύκλους της Δύσης, όχι μόνο λόγω των τεχνικών χαρακτηριστικών που ανακοίνωσε η Άγκυρα, αλλά κυρίως λόγω του πολιτικού μηνύματος που επιχειρεί να στείλει ο Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν.<br /><br />Για πρώτη φορά, η Τουρκία εμφανίζεται να διεκδικεί ανοιχτά θέση στη «λέσχη στρατηγικής αποτροπής», επιχειρώντας να αποκτήσει δυνατότητες που παραπέμπουν σε πυρηνικές δυνάμεις, ακόμη κι αν δεν διαθέτει επισήμως πυρηνικά όπλα.<div><br />Ο Yıldırımhan και το μήνυμα ισχύος της Άγκυρας<br /><br />Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν από το τουρκικό υπουργείο Άμυνας, ο πύραυλος Yıldırımhan διαθέτει θεωρητικό βεληνεκές έως 6.000 χιλιομέτρων, δυνατότητα μεταφοράς φορτίου 3.000 κιλών και ταχύτητα που φτάνει έως Mach 25.<br /><br />Η Άγκυρα υποστηρίζει ότι πρόκειται για το πιο προηγμένο πυραυλικό σύστημα που έχει αναπτύξει ποτέ η τουρκική αμυντική βιομηχανία, ενώ ο υπουργός Άμυνας Yaşar Güler έκανε λόγο για «κρίσιμο εργαλείο αποτροπής».<br /><br />«Θα χρησιμοποιηθεί μόνο για αποτροπή. Αν χρειαστεί όμως, θα χρησιμοποιηθεί χωρίς δισταγμό», δήλωσε χαρακτηριστικά.<br /><br />Πίσω από τη ρητορική περί αποτροπής, όμως, πολλοί αναλυτές βλέπουν κάτι βαθύτερο: την προσπάθεια της Τουρκίας να αποκτήσει στρατηγική αυτονομία από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το NATO.</div><div><br />Από τα drones στους διηπειρωτικούς πυραύλους<br /><br />Τα τελευταία χρόνια η Τουρκία έχει εξελιχθεί σε μία από τις πιο ταχέως αναπτυσσόμενες αμυντικές βιομηχανίες παγκοσμίως. Από τα drones Bayraktar μέχρι τα νέα μαχητικά, τα πολεμικά πλοία και τώρα τους βαλλιστικούς πυραύλους, η Άγκυρα ακολουθεί ένα σαφές δόγμα:<br /><br />να μην εξαρτάται στρατιωτικά από κανέναν.<br /><br />Ο πόλεμος στην Ουκρανία η κρίση στη Μέση Ανατολή και η αίσθηση ότι το διεθνές σύστημα γίνεται ολοένα πιο ασταθές έχουν ενισχύσει αυτή τη στρατηγική αντίληψη στην τουρκική ηγεσία.<br /><br />Στην Άγκυρα θεωρούν ότι ο κόσμος εισέρχεται σε εποχή σκληρής ισχύος και ότι μόνο οι χώρες με ισχυρή αμυντική βιομηχανία και στρατηγικά όπλα θα μπορούν να επιβάλουν τη βούλησή τους. <br />Οι αμφιβολίες της Δύσης και ο φόβος νέας κούρσας εξοπλισμών<br /><br />Παρά τον εντυπωσιασμό που προκάλεσε η παρουσίαση, αρκετοί δυτικοί αναλυτές εμφανίζονται εξαιρετικά επιφυλακτικοί απέναντι στις πραγματικές δυνατότητες του πυραύλου.<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες των Financial Times και αμερικανικών αμυντικών μέσων, ακόμη δεν υπάρχει πλήρως επιχειρησιακό πρωτότυπο, ενώ αρκετοί ειδικοί θεωρούν υπερβολικούς τους ισχυρισμούς για ταχύτητα Mach 25 και πλήρη διηπειρωτική ικανότητα.<br /><br />Η κατάσταση έγινε ακόμη πιο αμήχανη όταν promotional video που χρησιμοποιήθηκε στην παρουσίαση φάνηκε να απεικονίζει πλήγματα εναντίον στόχων στις Ηνωμένες Πολιτείες, προκαλώντας αντιδράσεις ακόμη και μέσα σε φιλονατοϊκούς κύκλους.<br /><br />Σε δυτικά think tanks επικρατεί ήδη ανησυχία ότι η Τουρκία ενδέχεται να επιχειρεί σταδιακά να δημιουργήσει υποδομή στρατηγικής αποτροπής που θα μπορούσε μελλοντικά να υποστηρίξει ακόμη και πυρηνικό πρόγραμμα.</div><div><br />Το μήνυμα προς Ελλάδα, Μέση Ανατολή και Δύση<br /><br />Παρότι η Άγκυρα επιμένει ότι το πρόγραμμα δεν στρέφεται κατά συμμάχων, η γεωγραφία λέει πολλά περισσότερα.<br /><br />Με βεληνεκές χιλιάδων χιλιομέτρων, ο Yıldırımhan μπορεί θεωρητικά να καλύψει σχεδόν ολόκληρη την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική και μεγάλο μέρος της Ασίας.<br /><br />Στην Greece, στρατιωτικοί αναλυτές παρακολουθούν ήδη με αυξημένη προσοχή τις εξελίξεις, καθώς θεωρούν ότι η Τουρκία επιχειρεί να δημιουργήσει νέα επίπεδα στρατηγικής πίεσης στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Την ίδια στιγμή, αρκετοί αναλυτές εκτιμούν ότι ο πραγματικός στόχος της Άγκυρας δεν είναι μόνο η περιφερειακή ισχύς, αλλά η αναβάθμιση του διεθνούς της ρόλου ως ανεξάρτητης δύναμης ανάμεσα σε ΗΠΑ, Ρωσία και Κίνα. </div><div><br />Η νέα Τουρκία του Ερντογάν<br /><br />Η αποκάλυψη του Yıldırımhan ίσως αποτελεί κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα ακόμη οπλικό σύστημα.<br /><br />Είναι η δημόσια δήλωση ότι η Τουρκία του Ερντογάν δεν θέλει πλέον απλώς να συμμετέχει στη δυτική αρχιτεκτονική ασφαλείας — θέλει να διαπραγματεύεται ως ισότιμη στρατηγική δύναμη.<br /><br />Και αυτό αλλάζει συνολικά τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο, στο ΝΑΤΟ και στη Μέση Ανατολή.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Ερντογάν δείχνει πυρηνική ισχύ. Ο νέος τουρκικός πύραυλος αλλάζει τις ισορροπίες.

Al monitor : Η παρουσίαση του διηπειρωτικού πυραύλου Yıldırımhan αποκαλύπτει τις πραγματικές φιλοδοξίες της Άγκυρας για στρατηγική αποτροπή,...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Τραμπ πάει στο Πεκίνο, αλλά η Κίνα αρνείται να του δώσει το πολιτικό τρόπαιο.

<img height="150" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/trump-si-1-768x576.jpg" width="747" /><br /><br />Πίσω από τη σιωπή του Πεκίνου, τα «no information» του κινεζικού ΥΠΕΞ και τον ψυχρό διπλωματικό τόνο, κρύβεται μια βαθιά γεωπολιτική σύγκρουση ισχύος, συμβολισμών και ελέγχου ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις.<br /><br />Ο Τραμπ θέλει απεγνωσμένα να επιστρέψει στο Πεκίνο ως ο άνθρωπος που «μπορεί να μιλήσει με τον Σι Τζινπίνγκ».<br /><br />Η Κίνα όμως αρνείται να του προσφέρει αυτό που ζητά περισσότερο: πολιτική αναγνώριση.<br /><br />Και κάπως έτσι, η προγραμματισμένη επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου στην κινεζική πρωτεύουσα μετατράπηκε σε μια ιδιότυπη διπλωματική παράσταση, όπου η κάθε λέξη, η κάθε καθυστέρηση και η κάθε «ουδέτερη» απάντηση κρύβουν βαθύτερα μηνύματα ισχύος.<br /><br />Για τη Δύση, η στάση του Πεκίνου μοιάζει γραφειοκρατική.Για την Κίνα, όμως, είναι στρατηγική γλώσσα εξουσίας.<br />Το Πεκίνο δεν είπε ποτέ «ελάτε»<br /><br />Η κρίσιμη λεπτομέρεια βρίσκεται ακριβώς εδώ.<br /><br />Ο Τραμπ ανακοίνωσε μόνος του το ταξίδι. Ο Λευκός Οίκος έδωσε ημερομηνίες. Ο ίδιος ο Τραμπ επανέλαβε δημόσια ότι θα συναντήσει τον Σι Τζινπίνγκ στο Πεκίνο.<br /><br />Η Κίνα όμως δεν επιβεβαίωσε ποτέ επίσημα τίποτα.<br /><br />Αντίθετα, το κινεζικό υπουργείο Εξωτερικών επαναλάμβανε επί εβδομάδες την ίδια φράση:<br /><br />«Δεν έχουμε πληροφορίες να μοιραστούμε.»<br /><br />Στη δυτική πολιτική κουλτούρα, μια τέτοια δήλωση ερμηνεύεται συνήθως ως διπλωματική ουδετερότητα ή έλλειψη ενημέρωσης.<br /><br />Στην Κίνα όμως, το μήνυμα είναι εντελώς διαφορετικό.<br /><br />Πολλοί Κινέζοι αναλυτές θεωρούν ότι αυτή η «ουδέτερη» στάση ήταν στην πραγματικότητα μια μορφή ψυχρής αποδοκιμασίας απέναντι στον τρόπο με τον οποίο ο Τραμπ επιχείρησε να επιβάλει δημόσια την ατζέντα της επίσκεψης.<br /><br />Με απλά λόγια:<br /><br />Το Πεκίνο ήθελε να καταστήσει σαφές ότι ο Τραμπ ζητά τη συνάντηση — όχι η Κίνα.<br />Η κινεζική δυσφορία πίσω από τις κάμερες<br /><br />Η χρονική συγκυρία έκανε τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα.<br /><br />Η νέα περιοδεία Τραμπ στην Ασία σχεδιάστηκε ενώ η αμερικανική εμπλοκή στη Μέση Ανατολή και ιδιαίτερα η κρίση με το Ιράν συνέχιζε να προκαλεί παγκόσμια αβεβαιότητα.<br /><br />Το Πεκίνο παρακολουθεί εδώ και μήνες με έντονη ανησυχία την αμερικανική στρατιωτική δραστηριότητα στον Περσικό Κόλπο και τα Στενά του Ορμούζ.<br /><br />Κινέζοι αναλυτές θεωρούν ότι μια επίσκεψη Τραμπ υπό αυτές τις συνθήκες δημιουργεί σοβαρό διπλωματικό ρίσκο:αν η κρίση κλιμακωθεί, η εικόνα της Κίνας θα συνδεθεί με αμερικανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις,<br />αν υπάρξει νέα αποτυχία Trump, το Πεκίνο δεν θέλει να εμφανιστεί πολιτικά εκτεθειμένο,<br />ενώ αν ο Αμερικανός πρόεδρος χρησιμοποιήσει τη συνάντηση κυρίως για εσωτερική πολιτική κατανάλωση, η Κίνα θα έχει προσφέρει στον αντίπαλό της μια συμβολική νίκη χωρίς αντάλλαγμα.<br /><br />Γι’ αυτό και στο κινεζικό διαδίκτυο εμφανίστηκε μια χαρακτηριστική φράση:<br /><br />«Δεν είναι επίσκεψη στην Κίνα. Είναι περιοδεία Τραμπ στο Πεκίνο.»<br /><br />Η διατύπωση δεν είναι τυχαία. Υπονοεί ότι η Κίνα δεν αισθάνεται οικοδέσποινα της συνάντησης, αλλά απλώς χώρα που «επιτρέπει» στον Trump να εμφανιστεί.<br />Η νέα κινεζική διπλωματία: λιγότερη ταπεινότητα, περισσότερη ισχύς<br /><br />Η υπόθεση αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο:<br /><br />Η Κίνα του Τζινπίνγκ δεν ασκεί πλέον τη χαμηλόφωνη διπλωματία των προηγούμενων δεκαετιών.<br /><br />Για χρόνια, το Πεκίνο ακολουθούσε το δόγμα του Deng Xiaoping:<br /><br />«Κρύψε τη δύναμή σου, περίμενε την ώρα σου.» <br /><br />Αυτό έχει αλλάξει.<br /><br />Η κινεζική ηγεσία θεωρεί πλέον ότι η Ουάσιγκτον προσπαθεί συστηματικά να περιορίσει την άνοδο της Κίνας — οικονομικά, τεχνολογικά, στρατιωτικά και γεωπολιτικά.<br /><br />Στο κινεζικό πολιτικό λεξιλόγιο, οι ΗΠΑ παρουσιάζονται όλο και συχνότερα ως δύναμη «περικύκλωσης» και «ανάσχεσης» της κινεζικής ισχύος.<br /><br />Ως απάντηση, το Πεκίνο επιδιώκει κάτι που οι Κινέζοι θεωρητικοί ονομάζουν:«discursive power» — η δύναμη του αφηγήματος.<br /><br />Η μάχη πλέον δεν αφορά μόνο εμπόριο ή στρατό. Αφορά το ποιος καθορίζει τους όρους της παγκόσμιας συζήτησης.<br /><br />Και ακριβώς εκεί εντάσσεται η στάση απέναντι στον Τραμπ<br />Η λέξη «διπλωματία» δεν σημαίνει το ίδιο στην Κίνα<br /><br />Για να καταλάβει κανείς την κινεζική συμπεριφορά, πρέπει να κατανοήσει κάτι θεμελιώδες:<br /><br />Η ίδια η έννοια της «διπλωματίας» είναι διαφορετική στην κινεζική πολιτική κουλτούρα.<br /><br />Στη Δύση, η διπλωματία συνδέεται κυρίως με διαπραγμάτευση, συμβιβασμό και θεσμικές διαδικασίες.<br /><br />Στην Κίνα, η έννοια (waijiao) κουβαλά ιστορικά στοιχεία ιεραρχίας, αξιοπρέπειας, συμβολισμού και κρατικού κύρους.<br /><br />Οι Κινέζοι διπλωμάτες δεν θεωρούν ότι απλώς εκπροσωπούν μια κυβέρνηση.<br /><br />Θεωρούν ότι εκπροσωπούν τον πολιτισμικό και ιστορικό σεβασμό του κράτους.<br /><br />Γι’ αυτό και στην κινεζική δημόσια συζήτηση επανήλθε τις τελευταίες ημέρες μια αρχαία ιστορία του 8ου αιώνα π.Χ.: η αποστολή του διπλωμάτη Yanzi στο βασίλειο Chu.<br /><br />Ο Yanzi, μικρόσωμος και εμφανισιακά αδύναμος, δέχθηκε προσβολή όταν οι φρουροί του βασιλιά του Chu προσπάθησαν να τον αναγκάσουν να περάσει από μια μικρή τρύπα αντί για την κεντρική πύλη.<br /><br />Η απάντησή του έγινε θρυλική:<br /><br />«Από μεγάλη πύλη περνά κανείς όταν επισκέπτεται μεγάλο βασίλειο. Από τρύπα σκύλων περνά όταν επισκέπτεται βασίλειο σκύλων.»<br /><br />Οι πύλες άνοιξαν αμέσως.<br /><br />Η ιστορία κυκλοφορεί σήμερα έντονα στα κινεζικά social media επειδή πολλοί Κινέζοι τη συνδέουν άμεσα με τον Τραμπ.<br /><br />Το μήνυμα είναι σαφές:Η Κίνα δεν πρόκειται να αποδεχθεί δημόσιο εξευτελισμό ή αμερικανική επιβολή όρων.<div><br />Ο Τραμπ θέλει εικόνες. Ο Σι θέλει έλεγχο.<br /><br />Στην πραγματικότητα, η σύγκρουση ανάμεσα στους δύο ηγέτες είναι κυρίως σύγκρουση πολιτικής ψυχολογίας.<br /><br />Ο Τραμπ λειτουργεί μέσα από τον θόρυβο, τον αιφνιδιασμό και τη δημόσια πίεση.<br /><br />Ο Σι λειτουργεί μέσα από τον έλεγχο, τη σιωπή και τη στρατηγική υπομονή.<br /><br />Ο Αμερικανός πρόεδρος χρειάζεται θεαματικές εικόνες ισχύος:</div><div>χειραψίες,<br />συμφωνίες,<br />πρωτοσέλιδα,<br />προσωπική προβολή.<br /><br />Η κινεζική ηγεσία αντίθετα επιδιώκει να εμφανίζεται ότι:δεν πιέζεται,<br />δεν βιάζεται,<br />και δεν λειτουργεί υπό αμερικανικούς όρους.<br /><br />Γι’ αυτό και η κινεζική σιωπή γύρω από την επίσκεψη ίσως είναι το πιο ηχηρό μήνυμα ολόκληρης της υπόθεσης.<br />Ένας κόσμος που αλλάζει ισορροπίες<br /><br />Η αμηχανία γύρω από το ταξίδι Τραμπ στο Πεκίνο αποτυπώνει κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια διμερή διαφωνία.<br /><br />Αποτυπώνει τη μετάβαση σε έναν κόσμο όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν πλέον να θεωρούν δεδομένο ότι καθορίζουν μόνες τους το παγκόσμιο διπλωματικό σκηνικό.<br /><br />Η Κίνα δεν επιδιώκει απλώς να ανταγωνιστεί την Αμερική.Επιδιώκει να αλλάξει τους κανόνες του ίδιου του παιχνιδιού.<br /><br />Και ίσως το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της υπόθεσης είναι ακριβώς αυτό:Ότι το Πεκίνο θεωρεί πλέον αρκετά ισχυρό τον εαυτό του ώστε να αφήνει ακόμη και έναν πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών να περιμένει πολιτική επιβεβαίωση.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Τραμπ πάει στο Πεκίνο, αλλά η Κίνα αρνείται να του δώσει το πολιτικό τρόπαιο.

Πίσω από τη σιωπή του Πεκίνου, τα «no information» του κινεζικού ΥΠΕΞ και τον ψυχρό διπλωματικό τόνο, κρύβεται μια βαθιά γεωπολιτική σύγκρου...

Διαβάστε την συνέχεια

«Σοκαριστική» έλλειψη πυρομαχικών στις ΗΠΑ λόγω του πολέμου με το Ιράν.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/iran_war-2.webp"><img src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/iran_war-2-696x418.webp" /></a><br /><br />Σφοδρή πολιτική σύγκρουση έχει ξεσπάσει στην Ουάσιγκτον, με τον Δημοκρατικό γερουσιαστή Μαρκ Κέλι να καταγγέλλει δραματική μείωση των αμερικανικών αποθεμάτων ασφαλείας. Η κυβέρνηση Τραμπ απαντά με απειλές για νομικές κυρώσεις.<br /><br />«Άδειασαν» οι αποθήκες από Tomahawk και Patriot<br /><br />Σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη στο CBS News, ο γερουσιαστής Μαρκ Κέλι, μέλος της επιτροπής Ενόπλων Δυνάμεων, χαρακτήρισε «σοκαριστικό» το επίπεδο στο οποίο έχουν φτάσει τα αποθέματα κρίσιμων οπλικών συστημάτων. Σύμφωνα με τον Κέλι, οι ελλείψεις αφορούν στρατηγικής σημασίας όπλα, όπως:<br /><br />Πύραυλοι κρουζ Tomahawk<br /><br />Συστήματα ATACMS<br /><br />Αντιαεροπορικοί πύραυλοι Patriot και SM-3<br /><br />Ο γερουσιαστής απέδωσε την κατάσταση στην εμπλοκή των ΗΠΑ στον πόλεμο με το Ιράν, κατηγορώντας τον πρόεδρο Τραμπ για έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού και χρονοδιαγράμματος, γεγονός που οδήγησε σε αλόγιστη «σπατάλη» πυρομαχικών.<br /><br />Δείτε βίντεο από τη συνέντευξη του Μαρκ Κέλι:<br /><p data-path-to-node="7" style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #222222; font-family: Roboto; font-size: 16px; margin-bottom: 26px; margin-top: 0px; overflow-wrap: break-word;"><br /></p><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #222222; display: flex; font-family: Roboto; font-size: 16px; margin-bottom: 10px; margin-top: 10px; max-width: 550px; width: 550px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2053506386449879442" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?creatorScreenName=EconomicoGr&dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2053506386449879442&lang=el&origin=https%3A%2F%2Feconomico.gr%2Fsokaristiki-elleipsi-pyromachikon-stis-ipa-logo-tou-polemou-me-to-iran%2F&sessionId=d25caa62a11c7a8389de2ea2e072d98bb13bb2ea&siteScreenName=EconomicoGr&theme=light&widgetsVersion=6a3ad42b224df%3A1778106238597&width=550px" style="box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 648px; max-width: 100%; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div><div><br /></div>Προϋπολογισμός-μαμούθ: 1,5 τρισεκατομμύριο δολάρια<br /><br />Η κυβέρνηση Τραμπ, αντιδρώντας στις ελλείψεις, κατέθεσε σχέδιο προϋπολογισμού για το 2027 που προκαλεί ίλιγγο. Το Πεντάγωνο ζητά σχεδόν 1,5 τρισεκατομμύριο δολάρια, ποσό που ο Κέλι χαρακτήρισε «σκάνδαλο», υπενθυμίζοντας ότι πριν από μόλις πεντέμισι χρόνια οι αμυντικές δαπάνες ήταν οι μισές (700 δισ. δολάρια).<br /><br />Αν και το Πεντάγωνο υπολογίζει το κόστος του πολέμου στα 25 δισ. δολάρια μέχρι στιγμής, ανεξάρτητοι αναλυτές θεωρούν το νούμερο αυτό υπερβολικά υποτιμημένο, δεδομένης της έντασης των επιχειρήσεων.<div><br />Οργή στο Πεντάγωνο και απειλές κατά Κέλι<br /><br />Η απάντηση του Υπουργού Πολέμου, Πιτ Χέγκσεθ, ήταν άμεση και ιδιαίτερα επιθετική. Μέσω της πλατφόρμας X, ο Χέγκσεθ χαρακτήρισε τις δηλώσεις του γερουσιαστή «ψευδείς και βλακώδεις».<br /><br />Μάλιστα, άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο νομικών κυρώσεων, υποστηρίζοντας ότι ο Κέλι χρησιμοποίησε απόρρητες πληροφορίες του Πενταγώνου για να ασκήσει αντιπολίτευση, παραβιάζοντας τον όρκο του.<br /><br />«Βρισκόμαστε σε χειρότερη θέση απ’ ό,τι θα ήμασταν αν δεν διεξαγόταν ο πόλεμος στο Ιράν. Οι ΗΠΑ δεν θα ήταν σε θέση να αμυνθούν σε περίπτωση παρατεταμένης σύγκρουσης», προειδοποίησε ο Μαρκ Κέλι.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Σοκαριστική» έλλειψη πυρομαχικών στις ΗΠΑ λόγω του πολέμου με το Ιράν.

Σφοδρή πολιτική σύγκρουση έχει ξεσπάσει στην Ουάσιγκτον, με τον Δημοκρατικό γερουσιαστή Μαρκ Κέλι να καταγγέλλει δραματική μείωση των αμερικ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ζούμε ιστορικές μετατοπίσεις: Πως η κρίση με το Ιράν σπρώχνει τον κόσμο σε νέα γεωπολιτική εποχή.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2025/06/china_usa_iran.jpg"><img height="133" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2025/06/china_usa_iran-696x464.jpg" width="745" /></a><br /><br /><div>Ενώ οι σύμμαχοι και οι αντίπαλοι των ΗΠΑ να αγωνίζονται να αντιδράσουν σε μια απρόβλεπτη πλέον υπερδύναμη, ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή οδηγεί σε μια ιστορική γεωπολιτική αναδιάταξη που θα μετατοπίσει την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων κατά την επόμενη δεκαετία. Η κλίμακα των αλλαγών θα μπορεί να συγκριθεί με εκείνες που ακολούθησαν το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Αυτό είναι το συμπέρασμα ανάλυσης του Ian Bremmer* , Προέδρου του Eurasia Group, με τίτλο «The Iran War’s Strategic Fallout».<br /><br />Η ανάλυση επιχειρεί κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια αποτίμηση του πολέμου ΗΠΑ-Ισραήλ με το Ιράν. Η βασική της θέση είναι ότι η σύγκρουση λειτουργεί ως καταλύτης μιας ιστορικής γεωπολιτικής αναδιάταξης, συγκρίσιμης -σε βάθος και συνέπειες- με εκείνη που ακολούθησε το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Ο πόλεμος δεν αλλάζει μόνο τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή· επιταχύνει την αποσύνθεση παλαιών συμμαχιών, ενισχύει τη στρατηγική αυτονομία περιφερειακών δυνάμεων και δημιουργεί νέες γραμμές ισχύος ανάμεσα σε ΗΠΑ, Κίνα, Ευρώπη και Ρωσία.<br /><br />Η αφετηρία της ανάλυσης του Ιan Bremmer είναι η εικόνα μιας Αμερικής που, υπό τον Ντόναλντ Τραμπ, θεωρείται πλέον από συμμάχους και αντιπάλους «απρόβλεπτη» και «αναξιόπιστη» υπερδύναμη. Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Eurasia Group, το βασικό σοκ του πολέμου δεν είναι μόνο η στρατιωτική σύγκρουση ή η ενεργειακή κρίση που προκαλεί, αλλά το γεγονός ότι οι χώρες που επί δεκαετίες βασίζονταν στην αμερικανική ασφάλεια αρχίζουν να επανασχεδιάζουν τις στρατηγικές τους χωρίς να θεωρούν δεδομένη την Ουάσιγκτον.</div><div><br />Οι επιπτώσεις στον Κόλπο<br /><br />Στη Μέση Ανατολή, αυτό οδηγεί σε κατάρρευση της μέχρι πρότινος σχετικής ισορροπίας μεταξύ των αραβικών κρατών του Κόλπου. Ο Bremmer θεωρεί ότι το GCC (Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου) ουσιαστικά χάνει τον ρόλο του ως ενιαίο πλαίσιο ασφάλειας και συντονισμού. Παράλληλα, η σύγκρουση βαθαίνει τον ανταγωνισμό ανάμεσα στη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.<br /><br />Τα ΗΑΕ, σύμφωνα με την ανάλυση, κινούνται πιο επιθετικά προς έναν άξονα με το Ισραήλ, βασισμένο στην τεχνολογία, τις πληροφορίες και την ασφάλεια, με στόχο την αποδυνάμωση του ιρανικού καθεστώτος. Αντίθετα, η Σαουδική Αραβία επιλέγει πιο πραγματιστική στρατηγική: αναζητά τρόπους συνύπαρξης με το Ιράν, ενισχύοντας ταυτόχρονα τους δεσμούς της με το Πακιστάν, την Αίγυπτο και την Τουρκία, ενώ ανοίγει ακόμη περισσότερο προς την Κίνα.</div><div><br />Αποδυναμώνεται το μονοπώλιο των ΗΠΑ<br /><br />Εδώ βρίσκεται μία από τις κεντρικές ιδέες του άρθρου: οι περιφερειακές δυνάμεις δεν εγκαταλείπουν πλήρως τις ΗΠΑ, αλλά παύουν να βασίζονται αποκλειστικά σε αυτές. Το αμερικανικό «μονοπώλιο ασφαλείας» αποδυναμώνεται.<br /><br />Ο Bremmer περνά στη συνέχεια στην Ευρώπη, όπου βλέπει να επιταχύνεται η κρίση των διατλαντικών σχέσεων. Η επιλογή της κυβέρνησης Τραμπ να επικεντρωθεί στον πόλεμο με το Ιράν, ενώ η Ουκρανία παραμένει ανοικτό μέτωπο, ενισχύει την ευρωπαϊκή ανησυχία ότι οι ΗΠΑ δεν αποτελούν πλέον σταθερό εγγυητή ασφαλείας.<br /><br />Ιδιαίτερη σημασία δίνει στην απόφαση αποχώρησης 5.000 Αμερικανών στρατιωτών από τη Γερμανία, λίγες ημέρες μετά την κριτική που άσκησε ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς στον πόλεμο. Κατά τον Bremmer, αυτή η κίνηση λειτούργησε ως προειδοποίηση προς την Ευρώπη ότι η Ουάσιγκτον μπορεί πλέον να χρησιμοποιεί την ασφάλεια ως εργαλείο πολιτικής πίεσης.<br /><br />Αυτό, σημειώνει, ενισχύει την ιδέα μιας ευρωπαϊκής αμυντικής αρχιτεκτονικής πιο ανεξάρτητης από το ΝΑΤΟ. Ο φόβος που διαχέεται στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες είναι ότι μακροπρόθεσμα ο Τραμπ μπορεί να επιδιώξει ακόμη και μια στρατηγική συνεννόηση με τη Ρωσία.<br /><br />Σε αυτό το σημείο ο Bremmer συνδέει τη Μέση Ανατολή με την Ουκρανία: ο Πούτιν, εκτιμά, έχει κίνητρο να συνεχίσει τον πόλεμο, ελπίζοντας ότι μια αποδυναμωμένη ή διαιρεμένη Δύση θα του επιτρέψει να κερδίσει στρατηγικό χρόνο και χώρο.<br /><br />Σοκ στις ασιατικές οικονομίες<br /><br />Το επόμενο μεγάλο κεφάλαιο αφορά την Ασία. Η de facto διακοπή της λειτουργίας των Στενών του Ορμούζ προκαλεί σοβαρό ενεργειακό και οικονομικό σοκ στις ασιατικές οικονομίες, κυρίως στην Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα και την Ταϊβάν. Όμως, σε αντίθεση με την Ευρώπη, οι ασιατικές σύμμαχοι των ΗΠΑ δεν διαθέτουν ούτε θεσμούς αντίστοιχους της ΕΕ ούτε μια «ασιατική εκδοχή του ΝΑΤΟ». Άρα έχουν πολύ μικρότερα περιθώρια στρατηγικής αυτονόμησης.<br /><br />Ταυτόχρονα, η Κίνα εμφανίζεται ως ο μεγάλος μακροπρόθεσμος ωφελημένος της κρίσης. Ο Bremmer παρουσιάζει τον Σι Τζινπίνγκ ως ηγέτη που αποφεύγει την επιθετική κλιμάκωση, εκμεταλλευόμενος όμως τη στρατηγική αποσταθεροποίηση που προκαλούν Τραμπ και Πούτιν.<br /><br />Το Πεκίνο, υποστηρίζει, ακολουθεί πιο ψυχρή και υπομονετική στρατηγική: επιδιώκει συμφωνία με τις ΗΠΑ για την Ταϊβάν, ενώ ταυτόχρονα ενισχύει το παγκόσμιο οικονομικό του αποτύπωμα. Ο Bremmer αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο ο Τραμπ να δεχθεί ακόμη και μια έμμεση κινεζική «κόκκινη γραμμή» για την Ταϊβάν, εάν αυτό συνοδευτεί από μεγάλες κινεζικές αγορές αμερικανικών προϊόντων.</div><div><br />Το ενεργειακό σκέλος<br /><br />Ιδιαίτερο βάρος δίνει και στο ενεργειακό σκέλος. Ο πόλεμος, σημειώνει, απέδειξε πόσο εύκολα μπορούν να παραλύσουν κρίσιμα choke points του παγκόσμιου εμπορίου, όπως τα Στενά του Ορμούζ, το Bab el-Mandab ή ακόμη και τα Στενά της Μαλάκκας. Αυτό αυξάνει μακροπρόθεσμα τη γεωοικονομική αξία της ενεργειακής μετάβασης.<br /><br />Εδώ η Κίνα αποκτά στρατηγικό πλεονέκτημα: κυριαρχεί ήδη στις μπαταρίες, στα ηλεκτρικά οχήματα, στις πράσινες τεχνολογίες και στις κρίσιμες πρώτες ύλες που απαιτούνται για τη μετα-υδρογονανθρακική οικονομία. Έτσι, ενώ οι ΗΠΑ επωφελούνται βραχυπρόθεσμα από την άνοδο των τιμών ενέργειας ως μεγάλος παραγωγός υδρογονανθράκων, η Κίνα αποκτά μεγαλύτερο μακροπρόθεσμο στρατηγικό βάθος.<br /><br />Η τελική εκτίμηση του Bremmer είναι σαφής: ο πόλεμος με το Ιράν δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη περιφερειακή κρίση. Είναι το γεγονός που επιταχύνει τη μετάβαση από τη μεταψυχροπολεμική τάξη σε έναν πιο κατακερματισμένο, πολυκεντρικό και ασταθή κόσμο, όπου οι συμμαχίες γίνονται πιο ρευστές, η ενεργειακή ασφάλεια επιστρέφει στον πυρήνα της γεωπολιτικής και η αμερικανική ηγεμονία παύει να θεωρείται δεδομένη.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ζούμε ιστορικές μετατοπίσεις: Πως η κρίση με το Ιράν σπρώχνει τον κόσμο σε νέα γεωπολιτική εποχή.

Ενώ οι σύμμαχοι και οι αντίπαλοι των ΗΠΑ να αγωνίζονται να αντιδράσουν σε μια απρόβλεπτη πλέον υπερδύναμη, ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή οδηγεί...

Διαβάστε την συνέχεια

Σενάρια τρόμου για το drone και τις σχέσεις Ερντογάν – Ζελένσκι.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://th.bing.com/th?id=ORMS.b6adffd04e9d599bb94f79e58595c44a&pid=Wdp&w=300&h=225&qlt=90&c=1&rs=1" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="225" data-original-width="300" height="150" src="https://th.bing.com/th?id=ORMS.b6adffd04e9d599bb94f79e58595c44a&pid=Wdp&w=300&h=225&qlt=90&c=1&rs=1" width="759" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Το δεύτερο χειρότερο από το πρώτο</span></h3>Δύο σενάρια σε σχέση με το πλωτό drone που εντοπίστηκε σε σπηλιά στον φάρο του Δουκάτου στη Λευκάδα στροβιλίζουν τις τελευταίες ώρες και είναι πολύ ανησυχητικά.<br /><br />Το πρώτο αφορά τις συμφωνίες που είχαν υπογράψει Ελλάδα – Ουκρανία κατά την πεντάωρη επίσκεψη Ζελένσκι στην Αθήνα τον περασμένο Νοέμβριο. Μία εξ΄ αυτών αφορούσε στη συμπαραγωγή τέτοιων κατευθυνόμενων πλοιαρίων στη χώρα κατασκευής τους. Το γεγονός είχε προκαλέσει την εντονότατη αντίδραση των Ρώσων οι οποίοι έλεγαν ότι ο Ζελένσκι παίρνει ένα σωρό λεφτά από την Ε.Ε. και μεμονωμένα από κράτη – μέλη όπως η Ελλάδα, για να φτιάχνει drones , εκρηκτικά και ελαφρά όπλα και να τα πουλάει είτε σε αντίπαλες χώρες είτε στο οργανωμένο έγκλημα και τη μαφία.<br /><br />Κοντολογίς, είναι πολύ πιθανόν να βάλαμε τα χέρια μας και να βγάλαμε τα μάτια μάτια μας κάτι το οποίο έλεγε από τότε ο υπ. Άμυνας Νίκος Δένδιας γι’ αυτό και απέφευγε οποιαδήποτε ταύτιση με τους Ουκρανούς.<div><br />Το δεύτερο (χειρότερο) σενάριο<br /><br />Το δεύτερο σενάριο είναι ακόμη χειρότερο διότι πρόσφατα αναδείχθηκε στον διεθνή τύπο η σύσφιγξη των σχέσεων μεταξύ Ερντογάν και Ζελένσκι οι οποίοι συναντήθηκαν στις 4 Απριλίου στην Κωνσταντινούπολη και αποκαλύφθηκε τώρα ότι ήδη μεταφέρεται μαζικά ουκρανική στρατιωτική τεχνογνωσία προς την Τουρκία μέσω των εταιριών Ivchenko-Progress και Motor Sich «για την ανάπτυξη προηγμένων τουρκικών drones και πυραυλικών συστημάτων».<br /><br />Μπορεί, δηλαδή, το συγκεκριμένο σύστημα να έφυγε από πλοίο – βιτρίνα τουρκικών συμφερόντων και να απέτυχε ως προς τον στόχο του;</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Σενάρια τρόμου για το drone και τις σχέσεις Ερντογάν – Ζελένσκι.

Το δεύτερο χειρότερο από το πρώτο Δύο σενάρια σε σχέση με το πλωτό drone που εντοπίστηκε σε σπηλιά στον φάρο του Δουκάτου στη Λευκάδα στροβι...

Διαβάστε την συνέχεια

Κλιμάκωση στον Κόλπο: «Νέες οδηγίες» του Ανώτατου Ηγέτη Χαμενεΐ προς τη στρατιωτική ηγεσία.

<img height="203" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/03/MOJTABA-630x400.jpg" width="758" /><br /><br />Υπό το βάρος ενός ασφυκτικού αποκλεισμού και με την απειλή περαιτέρω κλιμάκωσης να παραμένει ορατή, η Τεχεράνη προχωρά σε επανεκτίμηση της επιχειρησιακής ετοιμότητας των Φρουρών της Επανάστασης και των δυνάμεων Μπασίτζ.<br /><br />Εν μέσω εντεινόμενου ναυτικού αποκλεισμού από τις ΗΠΑ και μιας σειράς ένοπλων στρατιωτικών εμπλοκών, ο Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν, Μοτζταμπά Χαμενεΐ, πραγματοποίησε κρίσιμη συνάντηση με τον Αλί Αμπντολαχί, διοικητή του Κεντρικού Αρχηγείου «Χατάμ αλ-Ανμπίγια», με σκοπό την οριστικοποίηση της στροφής στην αμυντική στρατηγική της χώρας.<br /><br />Σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Fars, ο Αμπντολαχί παρουσίασε στον Ανώτατο Ηγέτη μια εξαντλητική ενημέρωση σχετικά με την ετοιμότητα ολόκληρου του στρατιωτικού μηχανισμού της Ισλαμικής Δημοκρατίας.<br /><br />Η αναφορά περιελάμβανε τον Τακτικό Στρατό, τους Φρουρούς της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), τη Συνοριοφυλακή, τις δυνάμεις εσωτερικής ασφάλειας, καθώς και το παραστρατιωτικό σώμα εθελοντών Μπασίτζ.<div><br />«Άμεση αντιπαράθεση»<br /><br />Κατά τη διάρκεια της ενημέρωσης, ο Χαμενεΐ φέρεται να εξέδωσε «νέες οδηγίες» που καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο οι ιρανικές δυνάμεις θα αντιμετωπίζουν τους «εχθρούς» στο εξής.<br /><br />Παρόλο που οι συγκεκριμένες λεπτομέρειες των εντολών παραμένουν απόρρητες, τα κρατικά Μέσα Ενημέρωσης τις περιέγραψαν ως εντολή για «σθεναρή αντιπαράθεση» υπό το πρίσμα της συνεχιζόμενης κρίσης στη θάλασσα.<br />Η συνάντηση πραγματοποιείται σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη καμπή:<br /><br />Ο αποκλεισμός: Το Ιράν δοκιμάζεται από έναν σφοδρό ναυτικό αποκλεισμό υπό την ηγεσία των ΗΠΑ στον Περσικό Κόλπο, ο οποίος έχει επιδεινώσει την ήδη δεινή εγχώρια οικονομική κρίση.<br /><br />Ο απόηχος της επιχείρησης «Έπος της Οργής»: Η στρατιωτική σύνοδος κορυφής ακολουθεί ένα Σαββατοκύριακο εχθροπραξιών, κατά το οποίο οι Φρουροί της Επανάστασης φέρονται να επιχείρησαν να πλήξουν τρία αμερικανικά αντιτορπιλικά που έπλεαν από τον Περσικό Κόλπο προς την Αραβική Θάλασσα.<br /><br />Οι αμερικανικές δυνάμεις ανταπέδωσαν τα πυρά σε μια αποστολή που ο Πρόεδρος Τραμπ ονόμασε «Επιχείρηση Έπος της Οργής» (Operation Epic Fury).<br /><br />Περιφερειακές πιέσεις: Πληροφορίες αναφέρουν ότι τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν επίσης στοχοποιήσει ιρανικές υποδομές, στο πλαίσιο της διευρυνόμενης περιφερειακής κλιμάκωσης.</div><div><br />Ψυχολογικός πόλεμος και διπλωματία<br /><br />Η συνάντηση της στρατιωτικής ηγεσίας έπεται μιας επιθετικής εκστρατείας στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης από τον Αμερικανό Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος χρησιμοποίησε εικόνες παραχθείσες από Τεχνητή Νοημοσύνη για να χλευάσει τον ιρανικό στόλο και να επιβεβαιώσει την αμερικανική ναυτική κυριαρχία.<br /><br />Σε απάντηση, οι Φρουροί της Επανάστασης εξέδωσαν δικές τους προειδοποιήσεις, απειλώντας με άμεσα πλήγματα κατά αμερικανικών βάσεων στην περιοχή σε περίπτωση αναχαίτισης ιρανικών πετρελαιοφόρων.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Κλιμάκωση στον Κόλπο: «Νέες οδηγίες» του Ανώτατου Ηγέτη Χαμενεΐ προς τη στρατιωτική ηγεσία.

Υπό το βάρος ενός ασφυκτικού αποκλεισμού και με την απειλή περαιτέρω κλιμάκωσης να παραμένει ορατή, η Τεχεράνη προχωρά σε επανεκτίμηση της ε...

Διαβάστε την συνέχεια

«Ο στρατός θα καταρρεύσει»: Δραματική προειδοποίηση του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου του Ισραήλ για την κρίση της επιστράτευσης.

<img src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/05/ISRAEL-ARMY-630x400.jpg" /><br /> <br />Σε μια δραματική έκκληση προς την Κνεσέτ (ισραηλινή Βουλή) προχώρησε την Κυριακή 10/05 ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων (IDF), αντιστράτηγος Εγιάλ Ζαμίρ, προειδοποιώντας ότι ο ισραηλινός στρατός βρίσκεται αντιμέτωπος με το φάσμα της πλήρους κατάρρευσης έως το 2027.<br /><br />Ο Ζαμίρ υπογράμμισε την επιτακτική ανάγκη άμεσης νομοθετικής ρύθμισης για την παράταση της θητείας και την επίλυση του ακανθώδους ζητήματος της επιστράτευσης των Υπερορθόδοξων Εβραίων (Χαρεντί).<br /><br />Ενώ η στρατιωτική ηγεσία απαιτεί ενισχύσεις σε ανθρώπινο δυναμικό, οι πολιτικοί εκπρόσωποι των Χαρεντί παραδέχονται την αποτυχία τους, γεγονός που σηματοδοτεί μια βαθύτερη κρίση για την ασφάλεια του Ισραήλ.<br /><br />Ο αντιστράτηγος Ζαμίρ, απευθυνόμενος στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων και Άμυνας, έθεσε ένα σκληρό τελεσίγραφο, τονίζοντας ότι οι ένοπλες δυνάμεις θα υποστούν μια πρωτοφανή δομική αποτυχία εάν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα για τη διάρκεια της θητείας και την κατάταξη.<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες των δικτύων Walla και i24News, ο Ζαμίρ απαίτησε την επείγουσα υπερψήφιση τριών κρίσιμων μέτρων:<br /><br />Νόμος περί επιστράτευσης: Θέσπιση μόνιμου πλαισίου για την κατάταξη των Χαρεντί.<br /><br />Παράταση θητείας: Επαναφορά της υποχρεωτικής θητείας στους 36 μήνες από τους 30 που ισχύουν σήμερα.<br /><br />Αύξηση προϋπολογισμού: Σημαντική ενίσχυση των αμυντικών δαπανών για την αντιμετώπιση των τρεχουσών απειλών.<div><br />Το ορόσημο του Ιανουαρίου 2027<br /><br />Ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου προειδοποίησε ότι ο στρατός πλησιάζει σε οριακό σημείο.<br /><br />«Τον Ιανουάριο του 2027, λόγω της μείωσης της θητείας στους 30 μήνες, χιλιάδες επιπλέον μάχιμοι στρατιώτες θα αποχωρήσουν από τις τάξεις των IDF», προειδοποίησε ο Ζαμίρ.<br /><br />«Το σύστημα των εφέδρων θα καταρρεύσει υπό το βάρος των ελλείψεων».<br /><br />Η εξαίρεση των υπερορθόδοξων Εβραίων (Χαρεντί) από την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία στο Ισραήλ αποτελεί ένα από τα πιο ακανθώδη και διαχρονικά ζητήματα της ισραηλινής κοινωνίας, προκαλώντας έντονες πολιτικές και κοινωνικές αντιπαραθέσεις.<br /><br />Η βασική ιδεολογική θέση των Χαρεντί είναι ότι η μελέτη της Τορά αποτελεί την πραγματική «πνευματική ασπίδα» του εβραϊκού κράτους.<br /><br />Πιστεύουν ότι η αδιάλειπτη προσευχή και η μελέτη των ιερών κειμένων στις θρησκευτικές σχολές (Yeshivot) προστατεύουν το Ισραήλ εξίσου -αν όχι περισσότερο- από τα όπλα. Για εκείνους, ένας σπουδαστής που εγκαταλείπει τη μελέτη του για να πολεμήσει αποδυναμώνει την πνευματική άμυνα του έθνους.<br /><br />Ο ισραηλινός στρατός (IDF) λειτουργεί ως ο παραδοσιακός «χωνευτήρι» της ισραηλινής κοινωνίας.<br /><br />Οι ηγέτες των Χαρεντί φοβούνται ότι η ένταξη των νέων τους σε ένα περιβάλλον με κοσμικές αξίες, μικτή παρουσία ανδρών και γυναικών και σύγχρονο τρόπο ζωής, θα οδηγήσει στην απομάκρυνσή τους από τον αυστηρό θρησκευτικό δρόμο και στην απώλεια της ταυτότητάς τους.<br /><br />Το ζήτημα ανάγεται στην ίδρυση του κράτους το 1948. Ο τότε πρωθυπουργός Νταβίντ Μπεν Γκουριόν συμφώνησε να εξαιρέσει περίπου 400 σπουδαστές θρησκευτικών σχολών από τη θητεία, προκειμένου να διασωθεί η παράδοση της εβραϊκής μάθησης που είχε σχεδόν αφανιστεί στο Ολοκαύτωμα.<br /><br />Ωστόσο, αυτό που ξεκίνησε ως εξαίρεση για λίγους, μετατράπηκε σε μαζικό φαινόμενο καθώς ο πληθυσμός των Χαρεντί αυξήθηκε αλματωδώς.<br /><br />Το ζήτημα έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις τα τελευταία χρόνια για τους εξής λόγους:<br /><br />Δικαστικές αποφάσεις: Το Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ έχει κρίνει επανειλημμένα ότι η καθολική εξαίρεση των Χαρεντί είναι εισπρακτική και παραβιάζει την αρχή της ισότητας. Το καλοκαίρι του 2024, το δικαστήριο διέταξε την έναρξη της στρατολόγησής τους, καθώς δεν υπήρχε πλέον νομικό πλαίσιο που να δικαιολογεί την εξαίρεση.<br /><br />Κοινωνική πίεση: Μετά τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου 2023 και τον παρατεταμένο πόλεμο στη Γάζα και τον Λίβανο, η ανάγκη για εφεδρείες αυξήθηκε. Το κοσμικό τμήμα της κοινωνίας αισθάνεται ότι το βάρος της ασφάλειας δεν κατανέμεται δίκαια, με τη φράση «ισότητα στο βάρος» να κυριαρχεί στις διαδηλώσεις.<br /><br />Πολιτικές ισορροπίες: Οι υπερορθόδοξοι πολιτικοί σχηματισμοί αποτελούν κρίσιμους εταίρους σε πολλές κυβερνήσεις συνασπισμού. Η απειλή τους να αποσύρουν τη στήριξή τους αν επιβληθεί υποχρεωτική στρατολόγηση κρατά το ζήτημα σε μια διαρκή πολιτική ομηρία.<br /><br />Αξίζει να σημειωθεί ότι ένα μικρό, αλλά αυξανόμενο τμήμα των Χαρεντί επιλέγει εθελοντικά να υπηρετήσει σε ειδικές μονάδες (όπως η Netzah Yehuda) που τηρούν αυστηρά τους θρησκευτικούς κανόνες διατροφής και διαβίωσης, ωστόσο η πλειοψηφία παραμένει σταθερά αντίθετη.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Ο στρατός θα καταρρεύσει»: Δραματική προειδοποίηση του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου του Ισραήλ για την κρίση της επιστράτευσης.

Σε μια δραματική έκκληση προς την Κνεσέτ (ισραηλινή Βουλή) προχώρησε την Κυριακή 10/05 ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των Ισραηλινών Ενόπ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Ελλάδα απαγορεύεται και να ανασάνει “χωρίς την άδεια της Τουρκίας”.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRGMY2ZAMB-y8HXMFQ9-N3yzSPrthd6sbujcg&s" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="169" data-original-width="299" height="169" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRGMY2ZAMB-y8HXMFQ9-N3yzSPrthd6sbujcg&s" width="763" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><b>ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΩΣΤΙΔΗΣ</b><br />Nέες τουρκικές προκλήσεις παρατηρούνται στο Αιγαίο μετά και το δημοσίευμα του Bloomberg, σύμφωνα με το οποίο η Άγκυρα πρόκειται να φέρει ειδικό νομοσχέδιο για τη «Γαλάζια Πατρίδα», μέσω τον οποίο θα διεκδικεί και «με τη βούλα» θαλάσσια δικαιώματα σε τμήματα του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου.<br /><br />Σύμφωνα με τον Μανώλη Κωστίδη, μέσα ενημέρωσης από την Τουρκία διαμηνύουν πως το ναυτικό θα έχει δικαιώματα παρέμβασης ακόμη και σε περιοχές που δεν έχει κηρυχθεί ΑΟΖ. Όπως επισημαίνει ο πολιτικός αναλυτής Μετέ Σοχτάογλου, κάποιοι έλεγαν πως η Γαλάζια Πατρίδα είναι μια ρομαντική ρητορική και με τον νόμο αυτό τώρα πια θα έχει μια νομική ασπίδα.<br /><br />«Ουσιαστικά τα χωρικά ύδατα της Ελλάδας στο Αιγαίο επικυρώνονται ως 6 μίλια και αυτή η ειρηνική θέση της Τουρκίας γίνεται και με νομικό κείμενο», σημειώνει. Και συνεχίζει λέγοντας: «H Eλλάδα είχε κάνει κάποια ύπουλα βήματα στο Αιγαίο με την πρόφαση της προστασίας των θαλασσίων πάρκων και είχαν ως στόχο τα κυριαρχικά δικαιώματα της Τουρκίας. Αυτός ο νόμος δίνει στον τουρκικό στόλο και στην τουρκική ακτοφυλακή στο πεδίο μια νόμιμη εντολή παρέμβασης και δράσης σε συγκεκριμένη περιοχή.<br /><br />“Επίσης ο πρόεδρος θα έχει τη δυνατότητα κήρυξης θαλάσσιας περιοχής ειδικού καθεστώτος. Αυτή είναι η πιο σημαντική στρατηγική κίνηση της σκακιέρας. Σε περιοχές που η Τουρκία δεν έχει κηρύξει ως περιοχές δικαιοδοσίας της, αλλά υποστηρίζει πως έχει δικαιοδοσία, σε περιοχές που ονομάζονται EGEAYDAK (νησιά του Αιγαίου που δεν έχει καθοριστεί η κυριαρχία του), η Άγκυρα θα αποκτήσει ευελιξία, όπως σε περιοχές της Λιβύης της Αν. Μεσογείου, σε περιοχές που δεν περιλαμβάνονται σε συμφωνίες. Σε περιοχές που η Τουρκία δεν έχει κηρύξει Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη θα έχει το δικαίωμα να λέει πως “αυτές οι περιοχές είναι υπό τον δικό μου έλεγχο”».<div><br />Η Ελλάδα δεν θα μπορεί να κάνει οποιαδήποτε δράση στο Αιγαίο δίχως την έγκριση της Τουρκίας<br /><br />Στο ίδιο μήκος κύματος και η Milliyet που υπογραμμίζει πως πλέον η Ελλάδα δεν θα έχει καμία δυνατότητα να προχωρά σε οποιαδήποτε δράση στο Αιγαίο χωρίς την έγκριση της Τουρκίας.<br /><br />Συγκεκριμένα, ο διευθυντής της τουρκικής εφημερίδας Οζαΐ Σεντίρ τονίζει ότι «στο Αιγαίο η Ελλάδα έχει τον ισχυρισμό πως μπορεί να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια. Το άλλο θέμα που μας απασχολεί είναι ο χάρτης της Σεβίλλης που δίνει στο Καστελόριζο ΑΟΖ 40.000 τ.χλμ για ένα νησί μόλις 10 τ.χλμ. και έχει ως στόχο τον εγκλωβισμό της Τουρκίας στον κόλπο της Αττάλειας».<br /><br />«Tώρα με αυτό το βήμα δημιουργείται η νομική βάση της Τουρκίας για τα δικαιώματά της. Στον νόμο αυτό υπάρχει κάτι πολύ σημαντικό: δεν θα μπορεί να γίνεται οποιαδήποτε δράση στο Αιγαίο, δίχως να υπάρχει η έγκριση και της Τουρκίας, ακόμη και για πολιτιστικούς λόγους», καταλήγει.<br />Εμπρηστής Ερντογάν<br /><br />Η Τουρκία είναι ισχυρή και έχει τη θέληση να λυγίσει το χέρι όποιου εχθρού απειλήσει το μέλλον της<br />Σε ομιλία του ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επιδίωξε και εκείνος να εκπέμψει το μήνυμα ότι η Τουρκία είναι ισχυρή και έχει τη θέληση να «λυγίσει» το χέρι όποιου εχθρού απειλήσει την ανεξαρτησία και το μέλλον της. «Από τα βάθη της θάλασσας μέχρι και το διάστημα έχουμε συστήματα με την υπογραφή μας», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Τούρκος πρόεδρος.<br /><br />«Σήμερα, η Τουρκία είναι μια χώρα που παράγει τα δικά της εθνικά μαχητικά αεροσκάφη επόμενης γενιάς, μη επανδρωμένα αεροσκάφη μάχης, ελικόπτερα, UAV και οπλισμένα drones· αναπτύσσει συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου, δορυφορική τεχνολογία, συστήματα άμυνας μάχης και ραντάρ· κατασκευάζει τα δικά της άρματα μάχης, πυραύλους, τεθωρακισμένα οχήματα, πολεμικά πλοία και μη επανδρωμένα θαλάσσια οχήματα· εν ολίγοις, παράγει το δικό της λογισμικό, πλατφόρμες και συστήματα που φέρουν την υπογραφή της σε κάθε επίπεδο, από τα βάθη της θάλασσας μέχρι το κενό του διαστήματος».<br /><br />«Η Τουρκία είναι ένα κράτος που διαθέτει υπεραρκετή δύναμη και ισχύ για να σπάσει τη θέληση, να λυγίσει το χέρι οποιουδήποτε εχθρικού στοιχείου που τολμά να απειλήσει την ανεξαρτησία και το μέλλον της», πρόσθεσε.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.skai.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Ελλάδα απαγορεύεται και να ανασάνει “χωρίς την άδεια της Τουρκίας”.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΩΣΤΙΔΗΣ Nέες τουρκικές προκλήσεις παρατηρούνται στο Αιγαίο μετά και το δημοσίευμα του Bloomberg, σύμφωνα με το οποίο η Άγκυρα πρόκε...

Διαβάστε την συνέχεια

Uzay Bulut: Ξαπατώνουν μέχρι το κοιμητήριο της αυτόνομης Ίμβρου.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSzkiUKQOu5EbWb40jXdqXpCOCbEkR7YNGKBg&s" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="183" data-original-width="275" height="183" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSzkiUKQOu5EbWb40jXdqXpCOCbEkR7YNGKBg&s" width="758" /></a></div><div><br /></div>ΤΗΣ <b>UZAY BULUT</b><br />Το ελληνικό νεκροταφείο στην Ίμβρο πρόκειται να μετατραπεί σε ξενοδοχείο. Το νεκροταφείο, μέρος της εκκλησίας της Αγίας Βαρβάρας στην Ίμβρο, χρονολογείται από τον 18ο αιώνα και εξακολουθεί να το επισκέπτεται η τοπική ελληνική κοινότητα, όπου ανάβουν κεριά στη μνήμη των νεκρών. Τώρα απειλείται να μετατραπεί σε ξενοδοχείο.<br /><br />Ο Μητροπολίτης Ίμβρου και Τενέδου Κύριλλος Συκής έκανε την ακόλουθη δήλωση: «Θεωρούμε ότι αυτό είναι ασέβεια. Θέλουμε να ζήσουμε ειρηνικά. Αλλά περιμένουμε επίσης σεβασμό για ορισμένα πράγματα. Απαιτούμε την ακύρωση της διαδικασίας μίσθωσης και τη διακοπή των συνεχιζόμενων κατασκευαστικών εργασιών. Απαιτούμε επίσης να μην ξεκινήσει καμία νέα κατασκευή στο νεκροταφείο και να μην κοπούν οι ελιές».<br /><br />Η Ίμβρος και η Τένεδος, υποτίθεται ότι βρίσκονταν υπό ελληνική αυτόνομη κυριαρχία σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάνης του 1923, αλλά η Τουρκία δεν τήρησε ποτέ αυτήν την απαίτηση. Αντ’ αυτού, οι τουρκικές κυβερνήσεις επί δεκαετίες στοχοποίησαν τον ελληνικό πληθυσμό και στα δύο νησιά, χρησιμοποιώντας βίαιες και μη βίαιες μεθόδους για να τους αναγκάσουν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους.<br /><br />Ως αποτέλεσμα, ο ελληνικός πληθυσμός υπέστη συστηματική κρατική καταδίωξη, αποικισμό και αναγκαστική μετανάστευση (ή εθνοκάθαρση). Τα δύο νησιά δεν είναι πλέον κυρίως ελληνικά. Έχουν εποικιστεί από Τούρκους αποίκους από την ηπειρωτική χώρα, αν και παραμένει μια μικροσκοπική, κυρίως ηλικιωμένη, ιθαγενής ελληνική κοινότητα.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Uzay Bulut: Ξαπατώνουν μέχρι το κοιμητήριο της αυτόνομης Ίμβρου.

ΤΗΣ UZAY BULUT Το ελληνικό νεκροταφείο στην Ίμβρο πρόκειται να μετατραπεί σε ξενοδοχείο. Το νεκροταφείο, μέρος της εκκλησίας της Αγίας Βαρβά...

Διαβάστε την συνέχεια

Νέα ιταμή σκοπιανή πρόκληση. Θα απαντήσει επιτέλους η Αθήνα;

<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/05/%CE%BE%CE%BB%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B4%CE%BE%CE%BA%CF%810%CE%BF%CE%B5.jpg?ssl=1"><img height="213" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/05/%CE%BE%CE%BB%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B4%CE%BE%CE%BA%CF%810%CE%BF%CE%B5.jpg?resize=720%2C480&ssl=1" width="754" /></a><br /><br />Ο πρωθυπουργός των Σκοπίων, Χρίστιαν Μίτσκοσκι, αποκάλυψε ένα μνημείο για τους Νοτιοσλάβους ήρωες στο αλβανικό χωριό Τούμινετς, σύμφωνα με τη σελίδα του στο Facebook.<br /><br />Το μνημείο είναι αφιερωμένο στους Νοτιοσλάβους ήρωες αυτής της περιοχής, αλλά με την πρώτη ματιά, ο Ήλιος της Βεργίνας, ο οποίος αποτελεί μέρος της ελληνιστικής πολιτιστικής κληρονομιάς και συνδέεται με την Αρχαία Μακεδονία και τον Φίλιππο Β’ της Μακεδονίας, είναι αισθητό στην κορυφή του μνημείου, γράφει βουλγαρικό δημοσίευμα.<br /><br />Όπως σημειώνεται, το μνημείο αποτελεί πρόκληση τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Αλβανία, η οποία βρίσκεται πολύ πιο κοντά στην ένταξη στην ΕΕ από τη Βόρεια Μακεδονία.<br /><br />Προκλήσεις προς την Ελλάδα και την Αλβανία<br /><br />Αυτό το μνημείο ουσιαστικά παραβιάζει τη Συμφωνία των Πρεσπών με την Ελλάδα από το 2018, τονίζει το δημοσίευμα και συνεχίζει:<div><br /></div><div><a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/05/%CE%BE%CE%BB%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B4%CE%BE%CE%BA%CF%810%CE%BF%CE%B51.jpg?ssl=1"><img height="424" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/05/%CE%BE%CE%BB%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B4%CE%BE%CE%BA%CF%810%CE%BF%CE%B51.jpg?resize=720%2C477&ssl=1" width="640" /></a><br /><br />Αυτό συμβαίνει επειδή, εκτός από το γεγονός ότι η τότε πΓΔΜ συμφώνησε να αλλάξει το όνομά της και να τροποποιήσει το Σύνταγμά της, αποκήρυξε επίσης την ελληνιστική πολιτιστική κληρονομιά και ιστορία, της οποίας μέρος αποτελεί ο Ήλιος της Βεργίνας. <br /><br />Το χειρότερο είναι ότι ο Μίτσκοσκι παραβιάζει τη Συνθήκη των Πρεσπών σε μια ξένη χώρα όπως η Αλβανία, η οποία επίσης δεν φημίζεται για τις υπέροχες σχέσεις της με την Ελλάδα.<br /><br />Θυμόμαστε την υπόθεση του Αλβανού πολίτη ελληνικής καταγωγής, Φρέντη Μπελέρη, ο οποίος συνελήφθη το 2023 και καταδικάστηκε από αλβανικό δικαστήριο σε δύο χρόνια φυλάκιση για εξαγορά ψήφων σε τοπικές εκλογές.<br /><br />Συνελήφθη λίγες μέρες πριν από την ψηφοφορία, αλλά κέρδισε τις δημοτικές εκλογές στον δήμο Χειμάρρας στη νότια Αλβανία ενώ ήταν υπό κράτηση. Στις ευρωεκλογές του Ιουνίου 2023, ο Μπελέρης ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής με τη λίστα του ελληνικού κόμματος «Νέα Δημοκρατία» και εξελέγη ως τέτοιος, γεγονός που οδήγησε στην απελευθέρωσή του μετά από 16 μήνες φυλάκισης στην Αλβανία. Ωστόσο, η υπόθεση του ομογενή ενόχλησε τις σχέσεις μεταξύ Αλβανίας και Ελλάδας.<br /><br />Επίσης – το μνημείο πραγματοποιείται σε μια εποχή που τα Τίρανα είναι πιο κοντά από ποτέ στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπό αυτή την έννοια, μένει να δούμε αν μια πιθανή επιδείνωση των σχέσεων με την Αθήνα λόγω της άδειας για αυτό το μνημείο δεν θα επηρεάσει την πορεία του και αν αυτός δεν είναι ο στόχος της πρωτοβουλίας του Μίτσκοσκι. <br /><br />Ο Μίτσκοσκι και το συνταγματικό όνομα της Βόρειας Μακεδονίας<br /><br />«Η Μακεδονία σήμερα χρειάζεται ενοποίηση περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Ας ενωθούμε γύρω από τα εθνικά συμφέροντα. Για το μέλλον των παιδιών μας. Για τον σεβασμό της δικής μας ιστορίας και της αξιοπρέπειας του λαού. Οι πρόγονοί μας δεν διχάστηκαν όταν υπερασπίζονταν την ελευθερία. Δεν ρώτησαν ποιος από πού ήταν, ούτε ποιος ανήκε σε ποιον. Όλοι στέκονταν κάτω από ένα όνομα – Μακεδονία», έγραψε ο Μίτσκοσκι στο προφίλ του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, προσθέτοντας ότι «η Μακεδονία στέκεται με τον λαό της, όπου κι αν βρίσκεται, με σεβασμό, φροντίδα και ειλικρινή υποστήριξη».<br /><br />Στην ανάρτησή του, ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ δεν αναγράφει ούτε μια φορά το συνταγματικό όνομα της χώρας του.<br /><br />Υπενθυμίζουμε ότι υποσχέθηκε στους ψηφοφόρους του ότι θα επιστρέψει το παλιό όνομα της χώρας και θα ακυρώσει τη Συνθήκη των Πρεσπών με την Ελλάδα, η οποία, μαζί με τη Συνθήκη με τη Βουλγαρία, άνοιξε τον δρόμο των Σκοπίων προς το ΝΑΤΟ.<br /><br />Ο πρωθυπουργός των Σκοπίων βρίσκεται στην εξουσία στη Βόρεια Μακεδονία από το 2024, αλλά δεν έχει ακόμη εκπληρώσει αυτή την υπόσχεση και στις διεθνείς εμφανίσεις του αντί για το συνταγματικό όνομα της χώρας του, Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας, λέει «η πατρίδα μου» ή «η χώρα μου».<br /><br />Έτσι, παρά τις υποσχέσεις του, φάνηκε να είναι πιο επιφυλακτικός μέχρι στιγμής.<br /><br />Από πού αντλεί το θράσος του;<br /><br />Αξίζει, ωστόσο, να σημειωθεί ότι το μνημείο, καθώς και η μη προφορά του συνταγματικού ονόματος από τον Μίτσκοσκι, έρχονται εβδομάδες μετά τη συνέντευξη του Ρώσου πρέσβη στη Βόρεια Μακεδονία με την επίσημη «Νόβα Μακεντόνιγια», στην οποία μίλησε για μια εναλλακτική λύση στην ΕΕ για τα Σκόπια, δηλαδή τις BRICS.</div><div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Νέα ιταμή σκοπιανή πρόκληση. Θα απαντήσει επιτέλους η Αθήνα;

Ο πρωθυπουργός των Σκοπίων, Χρίστιαν Μίτσκοσκι, αποκάλυψε ένα μνημείο για τους Νοτιοσλάβους ήρωες στο αλβανικό χωριό Τούμινετς, σύμφωνα με τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Εξωτερική και αμυντική πολιτική της καρπαζιάς.

<img height="240" src="https://i.ytimg.com/vi/CI_DkwSkW_c/hqdefault.jpg" width="763" /><br /><br />Εξωτερική πολιτική της καρπαζιάς, ακόμη και από τον πολλαπλώς ευεργετημένο από την Ελλάδα Ζελένσκι…<br /><br />Αμυντική πολιτική που περιορίζεται σε πανάκριβους εξοπλισμούς που ανακοινώνονται χωρίς καμία ενημέρωση και σχέδιο…<br /><br />Η ελληνική κυβέρνηση προσφέρει στους πάντες τα πάντα και δεν κερδίζει απολύτως τίποτα για τη χώρα…<br /><br />Όλα αυτά σε ένα περιβάλλον εξαιρετικής αστάθειας, εντός του οποίου η Τουρκία κινείται κι εμείς την παρακολουθούμε ειρωνευόμενοι τις εξοπλιστικές της ανακοινώσεις που όμως στηρίζονται στη δική της αμυντική βιομηχανία. Την ίδια ώρα που η ελληνική αμυντική βιομηχανία ψάχνει το 25% της συμμετοχής της στα εξοπλιστικά προγράμματα που κατά ριπάς ανακοινώνει η κυβέρνηση, αλλά δεν το βρίσκει πουθενά!<br /><br />Κρίσιμες αποφάσεις για την εξωτερική και αμυντική πολιτική της χώρας που όπως όλα δείχνουν εξυπηρετούν περισσότερο επιχειρηματικά παρά εθνικά συμφέροντα.<div><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="384" src="https://www.youtube.com/embed/CI_DkwSkW_c" width="645" youtube-src-id="CI_DkwSkW_c"></iframe></div><br /><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a></div><div><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Εξωτερική και αμυντική πολιτική της καρπαζιάς.

Εξωτερική πολιτική της καρπαζιάς, ακόμη και από τον πολλαπλώς ευεργετημένο από την Ελλάδα Ζελένσκι… Αμυντική πολιτική που περιορίζεται σε πα...

Διαβάστε την συνέχεια

Ισραηλ: ”Έτοιμη να εκραγεί η Μεσόγειος.Η νέα προκλητική κίνηση Ερντογάν”.

<img height="180" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/05/Yellow-Modern-Podcast-YouTube-Thumbnail-24-1068x601.png" width="776" /><br /><br />”Είναι η Μεσόγειος έτοιμη να εκραγεί; Ο δραματικός νόμος του Ερντογάν θα βάλει φωτιά στην περιοχή.<br /><br />Η Τουρκία προωθεί νομοθεσία που θα εδραιώσει τις θαλάσσιες αξιώσεις της στο Αιγαίο Πέλαγος και την ανατολική Μεσόγειο, μια κίνηση που θα μπορούσε να αναζωπυρώσει τις εντάσεις με την Ελλάδα και την Κύπρο σχετικά με τα σύνορα, τις γεωτρήσεις και το φυσικό αέριο.<br /><br />Η Τουρκία συντάσσει νομοσχέδιο που θα κατοχυρώνει τις αξιώσεις της για θαλάσσια κυριαρχία σε αμφισβητούμενες περιοχές του Αιγαίου Πελάγους και της ανατολικής Μεσογείου, ανέφερε το Bloomberg, επικαλούμενο άτομα που γνωρίζουν το θέμα. Η κίνηση αυτή, εάν κατατεθεί στο κοινοβούλιο και εγκριθεί, θα μπορούσε να αναζωπυρώσει τις εντάσεις με την Ελλάδα και την Κύπρο σχετικά με τα θαλάσσια σύνορα, τα δικαιώματα γεώτρησης και τους πόρους φυσικού αερίου.<br /><br />Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το νομοσχέδιο αποσκοπεί στην ενίσχυση της θέσης της Άγκυρας σε περιοχές όπου έχει διαφορές με την Ελλάδα και την Κύπρο σχετικά με τα θαλάσσια σύνορα και τα δικαιώματα εκμετάλλευσης των υπεράκτιων ενεργειακών αποθεμάτων. Οι πηγές που επικαλείται το Bloomberg δήλωσαν υπό τον όρο της ανωνυμίας ότι το νομοσχέδιο στοχεύει να δηλώσει με μεγαλύτερη σαφήνεια την πιθανή ιδιοκτησία της Τουρκίας επί των πόρων φυσικού αερίου στις αμφισβητούμενες περιοχές. Το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών αρνήθηκε να σχολιάσει το δημοσίευμα.<br /><br />Δεν είναι σαφές σε αυτό το στάδιο πότε το νομοσχέδιο θα υποβληθεί στο τουρκικό κοινοβούλιο και πότε θα συζητηθεί. Ωστόσο, η ίδια η πρόοδός του θα μπορούσε να σηματοδοτήσει μια αναβάθμιση της πολιτικής της Άγκυρας στον θαλάσσιο χώρο, μετά από χρόνια διαφορών με την Αθήνα και τη Λευκωσία για το Αιγαίο Πέλαγος, την Κύπρο και την ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Η Τουρκία και η Ελλάδα, και οι δύο μέλη του ΝΑΤΟ, βρίσκονται σε διαμάχη εδώ και χρόνια για μια σειρά ζητημάτων στο Αιγαίο Πέλαγος, συμπεριλαμβανομένης της έκτασης των χωρικών υδάτων, του εναέριου χώρου, των δικαιωμάτων υφαλοκρηπίδας και των οικονομικών ζωνών που δημιουργούνται από τα ελληνικά νησιά στα ανοικτά των ακτών της Τουρκίας. Η Ελλάδα ισχυρίζεται ότι τα νησιά έχουν δικαιώματα σε υφαλοκρηπίδα και αποκλειστική οικονομική ζώνη σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Η Τουρκία απορρίπτει τη θέση ότι τα νησιά δικαιούνται τα ίδια θαλάσσια δικαιώματα με την ηπειρωτική επικράτεια σε κάθε περίπτωση.<br /><br />Η έκθεση τονίζει ότι η Τουρκία δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, η οποία αποτελεί το κεντρικό πλαίσιο που ρυθμίζει τις θαλάσσιες ζώνες. Εάν το νομοσχέδιο προχωρήσει, θα είναι η πρώτη φορά που η Άγκυρα έχει επίσημα κατοχυρώσει τη θέση της σε αυτά τα θαλάσσια ζητήματα στη νομοθεσία.<br /><br />Το ζήτημα αφορά επίσης την Κύπρο, το νησί της ανατολικής Μεσογείου που είναι διαιρεμένο από το 1974. Η Κυπριακή Δημοκρατία, μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αναγνωρίζεται διεθνώς ως κυρίαρχη σε ολόκληρο το νησί, ενώ η Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου αναγνωρίζεται μόνο από την Τουρκία. Η Άγκυρα ισχυρίζεται ότι οι Τουρκοκύπριοι έχουν επίσης δικαιώματα στους θαλάσσιους ενεργειακούς πόρους γύρω από το νησί και εδώ και χρόνια αντιτίθεται στις ενεργειακές συμφωνίες και στις επιχειρήσεις εξερεύνησης και γεώτρησης που προωθεί η Ελληνοκυπριακή Δημοκρατία.<br /><br />Το ρεπορτάζ έρχεται επίσης μετά από δηλώσεις του Ντεβλέτ Μπαχτσελί, ηγέτη του Κόμματος Εθνικιστικού Κινήματος και βασικού συμμάχου του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ο Μπαχτσελί προειδοποίησε αυτή την εβδομάδα ότι η Τουρκία θα αντιδράσει σε κινήσεις που θα αγνοήσουν τις θαλάσσιες αξιώσεις της ή τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων. Τα σχόλιά του ήρθαν μετά από στενότερη συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας και της ενέργειας μεταξύ Γαλλίας, Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ – μια κίνηση που η Άγκυρα παρακολουθεί με ανησυχία.<br /><br />Σύμφωνα με ισχυρισμούς που δημοσιεύθηκαν την περασμένη εβδομάδα στον ιστότοπο “Turkey Today”, η Άγκυρα βλέπει την προσέγγιση στον τομέα της ασφάλειας και της ενέργειας μεταξύ Ισραήλ, Ελλάδας, Κύπρου και Γαλλίας ως μέρος της διαμόρφωσης μιας νέας περιφερειακής πραγματικότητας. Σύμφωνα με τον ισχυρισμό, δεν πρόκειται για επίσημη κήρυξη πολέμου, αλλά για μια συμμαχία που έχει σχεδιαστεί για να “απομονώσει και να στραγγαλίσει” την Τουρκία. Τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης τόνισαν επίσης την ευαισθησία της κίνησης. Η εφημερίδα Sözcü αναφέρθηκε εκτενώς με τον τίτλο “Η κίνηση της Άγκυρας που θα τρελάνει την Ελλάδα”.<br /><br />Η ανατολική Μεσόγειος έχει γίνει ένα σημαντικό πεδίο περιφερειακού ανταγωνισμού τα τελευταία χρόνια μετά την ανακάλυψη αποθεμάτων φυσικού αερίου στα ανοικτά των ακτών της Κύπρου, του Ισραήλ και της Αιγύπτου. Η Τουρκία ισχυρίζεται ότι αποκλείεται από τις περιφερειακές ενεργειακές ρυθμίσεις και το 2019 υπέγραψε συμφωνία για τα θαλάσσια σύνορα με την κυβέρνηση της Τρίπολης στη Λιβύη. Η συμφωνία απορρίφθηκε από την Ελλάδα, την Κύπρο και την Ευρωπαϊκή Ένωση.<br /><br />Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει απειλήσει στο παρελθόν με κυρώσεις την Τουρκία για δραστηριότητες γεώτρησης και εξερεύνησης στην ανατολική Μεσόγειο, αφού η Ελλάδα και η Κύπρος κατηγόρησαν την Άγκυρα ότι παραβιάζει τα κυριαρχικά τους δικαιώματα. Ταυτόχρονα, η Ουάσιγκτον κάλεσε την Ελλάδα και την Τουρκία να διατηρήσουν τον διάλογο σχετικά με τις διαφορές σχετικά με την ενεργειακή εξερεύνηση και τη θαλάσσια δικαιοδοσία.<br /><br />Η έκθεση έρχεται μετά από μήνες κατηγοριών μεταξύ Άγκυρας και Αθήνας για θαλάσσιους χάρτες και περιορισμούς στην αλιεία. Τον Απρίλιο, το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών κατηγόρησε την Ελλάδα ότι δημοσίευσε χάρτες περιορισμού στην αλιεία σε περιοχές που η Άγκυρα ισχυρίζεται ότι δεν εμπίπτουν στην ελληνική δικαιοδοσία, χαρακτηρίζοντάς την παραβίαση της θαλάσσιας δικαιοδοσίας της Τουρκίας. Η Ελλάδα απέρριψε τους ισχυρισμούς, λέγοντας ότι οι θέσεις της βασίζονται στο διεθνές δίκαιο.<br /><br />Εάν το νομοσχέδιο κατατεθεί και εγκριθεί, θα μπορούσε να επανεξετάσει την εύθραυστη βελτίωση των σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, μετά από χρόνια εντάσεων σχετικά με τη μετανάστευση, τη στρατιωτική δραστηριότητα, την ενεργειακή εξερεύνηση και τις εδαφικές διαφορές. Για την Άγκυρα, πρόκειται για μια κίνηση που αποσκοπεί στην ενίσχυση των αξιώσεών της. Για την Αθήνα και τη Λευκωσία, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μια προσπάθεια να θεσπιστούν νέα νομικά και πολιτικά δεδομένα σε μια από τις πιο ευαίσθητες περιοχές της ανατολικής Μεσογείου.<div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ισραηλ: ”Έτοιμη να εκραγεί η Μεσόγειος.Η νέα προκλητική κίνηση Ερντογάν”.

”Είναι η Μεσόγειος έτοιμη να εκραγεί; Ο δραματικός νόμος του Ερντογάν θα βάλει φωτιά στην περιοχή. Η Τουρκία προωθεί νομοθεσία που θα εδραιώ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί ο Πούτιν φοβάται πραξικόπημα από τους δικούς του ανθρώπους;

<img height="192" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-05/TEwqrKVL.jpg?itok=V7gidGop" width="796" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Οι φόβοι του Πούτιν είναι απλώς παράνοια της ηλικίας ή μήπως οι ψίθυροι για πραξικόπημα στους διαδρόμους του Κρεμλίνου έχουν αρχίσει να γίνονται επικίνδυνα δυνατοί;</span></h3>Καθώς ο πόλεμος στην Ουκρανία αιμορραγεί για πέμπτο συνεχόμενο χρόνο, ο Βλαντιμίρ Πούτιν, ο άνθρωπος που σφράγισε τη μοίρα της Ρωσίας για πάνω από ένα τέταρτο του αιώνα, βρίσκεται αντιμέτωπος με τον μεγαλύτερο εφιάλτη του, την προδοσία εκ των έσω. Μια απόρρητη ευρωπαϊκή έκθεση πληροφοριών, που είδε το φως της δημοσιότητας, περιγράφει έναν ηγέτη βυθισμένο στην παράνοια, ο οποίος βλέπει παντού εχθρούς, ακόμη και ανάμεσα στους πιο πιστούς του συνεργάτες.<br /><br />Πως μπορεί ένας άνθρωπος να κυβερνά μια αυτοκρατορία όταν δεν εμπιστεύεται ούτε τους ίδιους του τους στρατηγούς; Η ιστορία δυστυχώς μας έχει διδάξει πως τα πιο απόρθητα κάστρα πέφτουν πάντα από μέσα.<div><br />Η Ζωή στο καταφύγιο και τα δρακόντεια μέτρα ασφαλείας<br /><br />Τα δρακόντεια μέτρα ασφαλείας που έχουν παρθεί έχουν μετατρέψει τη ζωή του Ρώσου προέδρου σε μια χρυσή φυλακή. Ο Πούτιν έχει εγκαταλείψει τις λαμπερές δεξιώσεις και τις πολυτελείς επαύλεις, επιλέγοντας να περνά εβδομάδες ολόκληρες σε απόρρητα καταφύγια, κυρίως στην περιοχή του Κρασνοντάρ.Ο ίδιος και η οικογένειά του έχουν σταματήσει να επισκέπτονται τις πολυτελείς κατοικίες τους.<br /><br />Στους αξιωματούχους που τον πλαισιώνουν έχει επιβληθεί καθολική απαγόρευση χρήσης smartphone με πρόσβαση στο διαδίκτυο, φοβούμενοι ότι το στίγμα τους θα μπορούσε να προδώσει τη θέση του.<br /><br />Ο τρόμος μιας εναέριας δολοφονικής επίθεσης τον έχει αναγκάσει να αποφεύγει κάθε στρατιωτική εγκατάσταση από την αρχή του έτους, προτιμώντας την ασφάλεια των προκατασκευασμένων, μαγνητοσκοπημένων δηλώσεων.<br /><br /><div class="embedcode" style="background-color: #f9faff; box-sizing: border-box; color: #091c55; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px; padding: 0px;"><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="box-sizing: border-box; display: flex; margin: 10px 0px; max-width: 550px; padding: 0px; width: 550px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2051254603056857230" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2051254603056857230&lang=el&origin=https%3A%2F%2Fwww.pentapostagma.gr%2Fkosmos%2Frosia%2F7369508_giati-o-poytin-fobatai-praxikopima-apo-toys-dikoys-toy-anthropoys&sessionId=d18b9b6fa04c428ef751c894da11862d8345a823&siteScreenName=pentapostagma&theme=light&widgetsVersion=6a3ad42b224df%3A1778106238597&width=550px" style="border-style: none; border-width: 0px; box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 721px; margin: 0px; padding: 0px; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div></div>Το φάντασμα του Χαμενεΐ και ο τρόμος των καμερών<br /><br />Η δολοφονία του Αγιατολάχ Χαμενεΐ τον Φεβρουάριο του 2026 από αμερικανοϊσραηλινά πυρά λειτούργησε ως «ξυπνητήρι» για τη Μόσχα. Η υποψία ότι οι μυστικές υπηρεσίες των εχθρών του χάκαραν το τεράστιο δίκτυο των 250.000 καμερών CCTV της ρωσικής πρωτεύουσας για να εντοπίσουν τον στόχο τους, οδήγησε το Κρεμλίνο στον περιορισμό του κινητού ίντερνετ στο κέντρο της Μόσχας. Ο Πούτιν φοβάται πως η τεχνολογία που ο ίδιος χρησιμοποίησε για να ελέγχει τον λαό του, τώρα στρέφεται εναντίον του.<br /><br />Δεν έχει περάσει, επίσης, απαρατήρητο λοιπόν πως ο Πούτιν δεν έχει επισκεφθεί καμία στρατιωτική εγκατάσταση από την αρχή του έτους και πως προτιμά πλέον τις μαγνητοσκοπημένες δηλώσεις και εικόνες για το κοινό.<br /><br /></div><div>Ο ρόλος του Σοϊγκού: Από διάδοχος... ύποπτος;<br /><br />Η πιο δραματική πτυχή της έκθεσης αφορά τον Σεργκέι Σοϊγκού. Ο άνθρωπος που κάποτε θεωρούνταν το «δεξί χέρι» και πιθανός διάδοχος του Πούτιν, τώρα βρίσκεται υπό το μικροσκόπιο της καχυποψίας. Η σύλληψη του στενού του συνεργάτη, Ρουσλάν Τσαλίκοφ, τον Μάρτιο με κατηγορίες διαφθοράς, εκλαμβάνεται από τους αναλυτές ως μια ωμή προειδοποίηση, ότι κανείς δεν είναι υπεράνω πάσης υποψίας. Ο Σοϊγκού, με την τεράστια επιρροή του στο στράτευμα, θεωρείται πλέον η μοναδική φιγούρα που θα μπορούσε να ηγηθεί ενός εσωτερικού πραξικοπήματος.<br /><br />Η μάχη με τον χρόνο και τη διαδοχή<br /><br />Στα 74 του χρόνια, ο Πούτιν βαδίζει στο ηλικιακό όριο που «λύγισε» τους περισσότερους Σοβιετικούς ηγέτες. Αν και οι εκθέσεις της CIA τον θέλουν «υπερβολικά υγιή», η ιστορική μνήμη του Στάλιν και του Γκορμπατσόφ στοιχειώνει το Κρεμλίνο.<br /><br />Ο Πούτιν απολαμβάνει ιατρική περίθαλψη παγκόσμιας κλάσης και σπάνια πίνει αλκοόλ. Παρά τις συνεχείς φήμες ότι μπορεί να πάσχει από κάποια θανατηφόρα ασθένεια, δεν υπάρχουν απτές αποδείξεις ότι βρίσκεται σε κακή κατάσταση υγείας.<br /><br />Σύμφωνα με το ρωσικό Σύνταγμα, το όριο της θητείας του Πούτιν λήγει το 2036, ενώ οι προεδρικές ορκωμοσίες πραγματοποιούνται παραδοσιακά στις 7 Μαΐου.<br /><br />Ο Πούτιν έχει χρησιμοποιήσει τεχνάσματα και στο παρελθόν για να παρακάμψει τα όρια θητείας. Το 2008, αφού ολοκλήρωσε τη δεύτερη θητεία του, μετακινήθηκε στη θέση του πρωθυπουργού ενώ ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ, ο πιστός συνεργάτης του, κράτησε «ζεστή» τη θέση του στο Κρεμλίνο μέχρι να επιστρέψει ο Πούτιν στην προεδρία το 2012.<br /><br />Το 2020 το Κρεμλίνο «μηδένισε» τα όρια θητείας του Πούτιν μέσω ενός προσεκτικά ελεγχόμενου δημοψηφίσματος, που του επέτρεψε να παραμείνει στην εξουσία για ακόμη 16 χρόνια.<br /><br />Εξασφάλισε πέμπτη θητεία το 2024 και βρίσκεται σε πορεία να ξεπεράσει τον Ιωσήφ Στάλιν ως ο μακροβιότερος ηγέτης της Ρωσίας μετά τον Ιβάν τον Τρομερό. Γι’ αυτό λοιπόν και οι φόβοι του είναι μάλλον δικαιολογημένοι.<br /><br />Με μια θητεία που μπορεί να φτάσει έως το 2036, ο Ρώσος ηγέτης καλείται να αποφασίσει αν θα παραδώσει το δαχτυλίδι της εξουσίας ή αν θα συνεχίσει να κυβερνά από το σκοτάδι του καταφυγίου του, ξεπερνώντας σε διάρκεια ακόμα και τον Στάλιν.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γιατί ο Πούτιν φοβάται πραξικόπημα από τους δικούς του ανθρώπους;

Οι φόβοι του Πούτιν είναι απλώς παράνοια της ηλικίας ή μήπως οι ψίθυροι για πραξικόπημα στους διαδρόμους του Κρεμλίνου έχουν αρχίσει να γίνο...

Διαβάστε την συνέχεια

Η μεγάλη μπλόφα του Έντι Ράμα για την ΑΟΖ και το αινιγματικό ελληνικό ΥΠΕΞ.

<img height="134" src="https://omegapress.gr/images/RAMHTSO.jpg" width="786" /><div><div><br /></div><div>Του <b>Σωτήρη Σιδέρη</b><br />Η Γερμανία κατά κύριο λόγο, αλλά και άλλες χώρες , θέλουν να δώσουν ώθηση στην διεύρυνση της ΕΕ προωθώντας επί ελληνικής προεδρίας το δεύτερο εξάμηνο του 2027, την ενταξιακή πορεία των Δυτικών Βαλκανίων, την επίλυση της διένεξης Σερβίας -Κοσόβου και την αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου από την Αθήνα. Ταυτόχρονα όμως , αν και βρίσκεται σε προνομιακή θέση σε σχέση με τις άλλες υποψήφιες προς ένταξη χώρες, η Αλβανία είναι ανήσυχη, γιατί μπορεί μια άλλη ελληνική κυβέρνηση ή η διαμόρφωση αρνητικού κλίματος να επηρεάσει τις αποφάσεις για την ένταξή της, που υπολογίζεται τα επόμενα 3-5 χρόνια.<br /><br />Γι αυτό, ο Έντι Ράμα και Αλβανοί αξιωματούχοι με δηλώσεις τους κάνουν λόγο για έναρξη συνομιλιών με την Ελλάδα, με στόχο την υπογραφή συνυποσχετικού και την παραπομπή στο Δικαστήριο της Χάγης, για την οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ των δύο χωρών και μάλιστα μέχρι το τέλος του έτους. ...<br />Είναι όμως ειλικρινής ο Αλβανός πρωθυπουργός; η απάντηση είναι όχι. Ο Ράμα, κάνει έναν ελιγμό και μάλιστα επικίνδυνο , γιατί θέλει απλά να παραπλανήσει την Αθήνα και άλλες ευρωπαικές χώρες και να πετύχει τον στόχο της ένταξης και ενώ οι δύο χώρες θα συζητούν στο διηνεκές, αν συζητούν, το συνυποσχετικό. Αλλά ταυτόχρονα, πλήθος ερωτηματικών προκαλεί και το ελληνικό ΥΠΕΞ.</div><div><br />Τακτικισμοί Ράμα. Η Αθήνα χωρίς οδικό χάρτη<br /><br />Η σχετική συζήτηση αναζωπυρώθηκε, κατά την πρόσφατη συνάντηση του Ράμα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο Μέγαρο Μαξίμου. Ήδη έχουμε επισημάνει την αρνητική αντίδραση του ελληνικού ΥΠΕΞ στα περί Χάγης, το οποίο απάντησε ότι δεν υφίσταται τέτοια εξέλιξη αυτή την στιγμή και το κυριότερο: διοχέτευσε τον ισχυρισμό, ότι η Ελλάδα δεν είναι επισπεύδουσα για την οριοθέτηση της ΑΟΖ ή για τη Χάγη, καθώς έχει επεκτείνει τα χωρικά ύδατα στο Ιόνιο , οπότε και δεν επείγεται. Πρόκειται για μια αντίδραση που καμία σοβαρή χώρα στον κόσμο δεν θα την έκανε. Πέραν αυτού, πότε και πού ελήφθη τέτοια απόφαση; από πότε η Ελλάδα έχει παραιτηθεί από την πάγια θέση της, τουλάχιστον ως προς την Αλβανία; περίεργα , αλλά εξηγήσιμα ζητήματα εγείρονται..<br /><br />Η συζήτηση όμως άνοιξε και ο Έντι Ράμα έχει σχέδιο, η Αθήνα αναζητείται... Επειδή η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη ακύρωσε όλους τους όρους και τις προυποθέσεις που είχαν τεθεί, επί ΣΥΡΙΖΑ και αρχικά και από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο Ράμα φοβάται ότι μια νέα προοδευτική ίσως κυβέρνηση, ακόμη και μια κυβέρνηση συνεργασίας χωρίς τον Μητσοτάκη πρωθυπουργό, θα επαναφέρει τους όρους. Και θα ζητήσει οριοθέτηση ή παραπομπή στη Χάγη, πριν η Αθήνα επικυρώσει την ένταξη της Αλβανίας στην ΕΕ. Φοβάται δηλαδή ότι η Αθήνα μπορεί να θέσει ως όρο την οριοθέτηση της ΑΟΖ πριν την ένταξη της Αλβανίας υπό την απειλή βέτο. Να υπενθυμίσουμε, ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είχε θέσει ως όρο και πέτυχε την αλλαγή του συντάγματος της Βόρειας Μακεδονίας και μετά να ενταχθεί στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Μια αντίστοιχη εξέλιξη φοβάται ο Ράμα και μετά από πολύχρονη αδράνεια , αδιαφορία και περιφρόνηση προς την Ελλάδα, αναλαμβάνει να θολώσει τα νερά μέσω συνομιλιών. Είναι μήπως “εταίρος” σε αυτή τη μπλόφα και το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών;…<br /><br />Το “ανυποψίαστο” ΥΠΕΞ<br /><br />Σήμερα η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν θέτει κανέναν όρο, δεν έχει κανέναν οδικό χάρτη δεν έχει καν στοιχειώδες πολιτικό σχέδιο. Χαρακτηριστική της απόλυτης ακινησίας είναι η (μη) απάντηση της εκπροσώπου του ΥΠΕΞ Λένας Ζωχιού στον Σπύρο Σουρμελίδη στις 7 Μαίου. <br /><br />Σ. ΣΟΥΡΜΕΛΙΔΗΣ: Επειδή η αλβανική ηγεσία με δύο διαφορετικούς τρόπους, χρονικά τουλάχιστον, αναφέρεται στο θέμα ΑΟΖ και προσφυγή στη Χάγη, πού βρισκόμαστε στο ζήτημα αυτό;<br />Λ. ΖΩΧΙΟΥ: Η συζήτηση με την αλβανική κυβέρνηση σχετικά με την παραπομπή του ζητήματος της οριοθέτησης έχει εκκινήσει προ ετών. Διακόπηκε μετά από την αρνητική απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Αλβανίας. Εφόσον λοιπόν ξεπεραστούν συγκεκριμένα προσκόμματα, παραμένει ως επιλογή. Όμως, για την ώρα, δεν προκύπτει ότι είμαστε κοντά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.<br />Σ. ΣΟΥΡΜΕΛΙΔΗΣ: Επειδή η Αλβανία και το Μαυροβούνιο εμφανίζονται να είναι και λίγο πιο ώριμες από τις υπόλοιπες χώρες σε ό,τι αφορά την ευρωπαϊκή τους πορεία, δεν είναι αυτό ένα επείγον θέμα, καθώς και το θέμα της ελληνικής μειονότητας;<br /><br />Λ. ΖΩΧΙΟΥ: Υπάρχουν συγκεκριμένες προϋποθέσεις για την ένταξη κάθε εταίρου των Δυτικών Βαλκανίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Για την Αλβανία, οι προϋποθέσεις είναι ο σεβασμός της γηγενούς Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας και θέματα που άπτονται του Κράτους Δικαίου και των σχέσεων καλής γειτονίας.</div><div><br />Γιατί μόνο αυτά; που πήγε η οριοθέτηση της ΑΟΖ; πέραν αυτού.<br /><br />Πρώτον. Δεν διακόπηκαν οι συνομιλίες μετά την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Αλβανίας. Οι συνομιλίες είχαν ολοκληρωθεί και το 2009 υπογράφηκε συμφωνία οριοθέτησης μεταξύ των δύο χωρών, αλλά η τότε αντιπολίτευση του Ράμα , υπό την πίεση της Τουρκίας με κραυγές περί προδοσίας κατά του Μπερίσα, ηγήθηκε του αγώνα κατά της συμφωνίας η οποία ακυρώθηκε τελικά από το Συνταγματικό Δικαστήριο. Η τότε κυβέρνηση Καραμανλή με την Ντόρα Μπακογιάννη στο ΥΠΕΞ, υποκύπτοντας στις πιέσεις των ΗΠΑ, δεν έφερε στη βουλή τη συμφωνία και την ψηφίσει , ώστε η Αθήνα να έχει ένα εργαλείο στα χέρια της.<br /><br />Η εκπρόσωπος του ΥΠΕΞ λέει παραδοξότητες, πέραν του ότι η απάντησή της προδίδει την ανυπαρξία πολιτικού σχεδιασμού. Εφόσον, όπως λέει, τα προσκόμματα για την προσφυγή στη Χάγη είναι συγκεκριμένα γιατί δεν τα απαριθμεί; <br />Αυτή είναι η μία πλευρά. Γιατί το χειρότερο είναι ότι η εκπρόσωπος του ΥΠΕΞ δέχεται ερώτηση για τη Χάγη “που παραμένει ως επιλογή”, “Όμως, για την ώρα, δεν προκύπτει ότι είμαστε κοντά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο”. Γιατί τι έχει συμβεί; συζητήσεις δεν υπάρχουν. Για διαπραγμάτευση ούτε λόγος. Αν παραμένει επιλογή και ο Ράμα μιλάει για Χάγη, γιατί το υπουργείο Εξωτεριών δεν ζητάει επίσημη έναρξη διαπραγματεύσεων; Άρα τι συμβαίνει;<br /><br />Το περίπλοκο συνυποσχετικό, ο οδικός χάρτης και η ελληνική προεδρία<br /><br />Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές η Γερμανία, η Ιταλία , η Αυστρία και άλλες χώρες θέλουν να δώσουν μια πνοή στην ΕΕ που βρίσκεται υπό πολιτικές, οικονομικές και γεωπολιτικές πιέσεις και θέλουν να το πετύχουν μέσω μιας νέας πολιτικής διεύρυνσης, καθώς το πείραμα μιας γρήγορης ένταξης της Ουκρανίας δεν περπατά. Το Βερολίνο που έχει υποχωρήσει δραματικά στο διεθνές σκηνικό, επενδύει στη διεύρυνση με την ένταξη ή μια αναβαθμισμένη σχέση με τα δυτικά βαλκάνια. Δεν είναι όμως εύκολο θέμα γιατί καμία από τις χώρες της περιοχής δεν έχει εκπληρώσει τα βασικά κριτήρια για ένταξη, ενώ η Αλβανία ουσιαστικά στηρίζεται με πολιτικούς όρους και όχι με οικονομικά κριτήρια. Και αυτό είναι επίτευγμα του Έντι Ράμα που αγνόησε την Ελλάδα και έχει αποσπάσει την στήριξη της Ιταλίας, της Αυστρίας και της Γερμανίας , αλλά και άλλων χωρών. <br /><br />Θεωρείται λοιπόν πολύ πιθανό, το δεύτερο εξάμηνο του επομένου έτους να δοθεί ώθηση με μια νέα διακήρυξη που θα ανανεώνει την διακήρυξη του 2003 που υπογράφηκε επί ελληνικής προεδρίας με τον Σημίτη πρωθυπουργό και θεωρείται ακόμη η σημαντικότερη εξέλιξη στις σχέσεις ΕΕ -δυτικών βαλκανίων<br />Ως προς το συνυποσχετικό, πρέπει να τονιστεί ότι μέχρι στιγμής δεν υφίσταται κανένας διάλογος μεταξύ Ελλάδας -Αλβανίας, ενώ οι όροι που είχαν τεθεί στα Τίρανα έχουν αποσυρθεί από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος ακολουθεί προσωπική πολιτική έναντι της Αλβανίας, κάτι που έγινε εμφανές και στην υπόθεση Μπελέρη.<br /><br />Το συνυποσχετικό είναι μια εξαιρετική δύσκολη και περίπλοκη διαδικασία που απαιτεί πολύ υψηλού επιπέδου επιστήμονες. Στην Ελλάδα μόνο οι καθηγητές Πέτρος Λιάκουρας και Χρήστος Ροζάκης μπορούν να στηρίξουν μια τέτοια διαπραγμάτευση. Αλλά για να υπάρξει αποτέλεσμα, απαιτείται μια στιβαρή κυβέρνηση που θα ξέρει τι στόχους θέτει, που θα συμβιβαστεί, που θα είναι άκαμπτη και που θα υποχωρήσει. Όλα αυτά τα στοιχεία δεν υφίστανται καν, γιατί δεν υπάρχει πολιτικός σχεδιασμός. Δεν πρέπει να διαφύγει επίσης το γεγονός η σημαντική επιρροή που ασκεί η Τουρκία στην Αλβανία και τον Έντι Ράμα προσωπικά. Είναι δεδομένο ότι η Άγκυρα δεν θέλει να υπάρξει προηγούμενο παραπομπής στη Χάγη.<br /><br />Η κυβέρνηση ακολουθεί μια πολιτική χωρίς αρχές, χωρίς συζήτηση, χωρίς σχέδιο και η οποία θα αποβεί εις βάρος των εθνικών συμφερόντων, όσο ο πρωθυπουργός αρνείται να δει τις εξελίξεις και να δράσει αποφασιστικά προς την κατεύθυνση της οριοθέτησης ΑΟΖ με την Αλβανία. Ακολουθεί προσωπική πολιτική με τον Έντι Ράμα που κανείς δεν γνωρίζει, ίσως κάποιοι επιχειρηματίες. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, επί 7 χρόνια δεν κάνει απολύτως τίποτα και τώρα που φαίνεται ότι διαμορφώνεται νέο σκηνικό, δεν είναι έτοιμος για τίποτα.</div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Η μεγάλη μπλόφα του Έντι Ράμα για την ΑΟΖ και το αινιγματικό ελληνικό ΥΠΕΞ.

Του Σωτήρη Σιδέρη Η Γερμανία κατά κύριο λόγο, αλλά και άλλες χώρες , θέλουν να δώσουν ώθηση στην διεύρυνση της ΕΕ προωθώντας επί ελληνικής π...

Διαβάστε την συνέχεια

Μέση Ανατολή: Γιατί “σπάει” ο «άξονας του Αβραάμ». Πως διαβρώθηκε η αμερικανική αρχιτεκτονική ασφαλείας στην περιοχή.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/250527095256_trump-netaniaxou.jpg"><img height="172" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/250527095256_trump-netaniaxou-696x375.jpg" width="762" /></a><br /><br />Ο πόλεμος Ισραήλ–ΗΠΑ με το Ιράν φαίνεται πως παράγει κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια ακόμη περιφερειακή κρίση: επιταχύνει την κατάρρευση της στρατηγικής πάνω στην οποία οικοδομήθηκαν οι Συμφωνίες του Αβραάμ και η αμερικανική αρχιτεκτονική ασφαλείας στη Μέση Ανατολή. Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, τα κράτη του Αραβικού Κόλπου αρχίζουν να αντιμετωπίζουν το Ισραήλ όχι ως πιθανό εγγυητή σταθερότητας απέναντι στο Ιράν, αλλά ως παράγοντα αποσταθεροποίησης που απειλεί άμεσα τα δικά τους συμφέροντα.<br /><br />Η βασική υπόθεση της Ουάσιγκτον τα τελευταία χρόνια ήταν ότι Ισραήλ και αραβικές μοναρχίες είχαν συγκλίνουσα στρατηγική: κοινό φόβο απέναντι στο Ιράν, κοινή ανάγκη ανάσχεσης των ιρανικών δικτύων σε Λίβανο, Υεμένη και Ιράκ και κοινό συμφέρον για μια νέα περιφερειακή τάξη υπό αμερικανική ομπρέλα. Οι Συμφωνίες του Αβραάμ, η προσέγγιση των ΗΑΕ με το Ισραήλ και οι συζητήσεις με τη Σαουδική Αραβία εντάσσονταν ακριβώς σε αυτή τη λογική.<br />Tο κεντρικό πρόβλημα της στρατηγικής των ΗΠΑ<br /><br />Όμως ο πόλεμος του 2026 αποκάλυψε το κεντρικό πρόβλημα αυτής της στρατηγικής: όταν το Ισραήλ συγκρούεται με το Ιράν, το κόστος δεν το πληρώνει μόνο το ίδιο, αλλά ολόκληρος ο Κόλπος.<br /><br />Οι ιρανικές επιθέσεις σε αεροδρόμια, λιμάνια, πετρελαϊκές εγκαταστάσεις και μονάδες αφαλάτωσης σε κράτη του Κόλπου λειτούργησαν ως σοκ για τις αραβικές ηγεσίες. Ακόμη πιο κρίσιμο ήταν το de facto κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, που έπληξε τον πυρήνα του οικονομικού μοντέλου των μοναρχιών του Κόλπου: την εικόνα ασφαλούς ενεργειακού και επενδυτικού κόμβου. Για χώρες που επένδυσαν δισεκατομμύρια στην αφήγηση της σταθερότητας -από το Vision 2030 της Σαουδικής Αραβίας έως το χρηματοοικονομικό μοντέλο των ΗΑΕ- το πλήγμα ήταν στρατηγικό.<br /><br />Αυτό που προκύπτει πλέον είναι μια βαθύτερη γεωπολιτική διαφοροποίηση ανάμεσα στον Κόλπο και το Ισραήλ. Οι ηγεσίες του Κόλπου δεν συμμερίζονται το όραμα του Μπενιαμίν Νετανιάχου για μια Μέση Ανατολή όπου το Ισραήλ θα λειτουργεί ως αδιαμφισβήτητη στρατιωτική υπερδύναμη με δικαίωμα προληπτικών επιχειρήσεων σε όλη την περιοχή. Αντίθετα, πολλές αραβικές πρωτεύουσες θεωρούν πλέον ότι αυτή ακριβώς η λογική είναι που αυξάνει τον κίνδυνο γενικευμένης αποσταθεροποίησης.<div><br />Η διάβρωση της εικόνας του Ισραήλ<br /><br />Η αλλαγή είναι εντυπωσιακή. Μέχρι πριν λίγα χρόνια, η απειλή του Ιράν λειτουργούσε ως καταλύτης προσέγγισης με το Ισραήλ. Σήμερα, σε σημαντικό τμήμα του αραβικού κόσμου, το Ισραήλ αντιμετωπίζεται ως εξίσου επικίνδυνος παράγοντας. Η καταστροφή στη Γάζα, οι επιχειρήσεις σε Λίβανο και Συρία, η προσάρτηση τμημάτων της Δυτικής Όχθης και οι επιθέσεις ακόμη και στο Κατάρ έχουν διαβρώσει βαθιά την εικόνα του Ισραήλ στον αραβικό χώρο.<br /><br />Το αποτέλεσμα είναι ότι ο Κόλπος αρχίζει να αναζητά ένα νέο μοντέλο ασφάλειας: περισσότερο αυτόνομο, πολυκεντρικό και λιγότερο εξαρτημένο από έναν αποκλειστικό άξονα Ουάσιγκτον–Τελ Αβίβ.<br /><br />Αυτό δεν σημαίνει ρήξη με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι χώρες του Κόλπου εξακολουθούν να εξαρτώνται απόλυτα από την αμερικανική στρατιωτική τεχνολογία, τις βάσεις, την αεράμυνα και τις εγγυήσεις ασφαλείας. Όμως επιχειρούν πλέον να διαφοροποιήσουν τις σχέσεις τους: συνεργασίες με την Τουρκία στα drones, άνοιγμα προς τη Νότια Κορέα και την Ευρώπη για συστήματα αεράμυνας, στενότεροι δεσμοί με την Κίνα σε τεχνολογία και υποδομές, ακόμη και νέες περιφερειακές συμφωνίες αμοιβαίας άμυνας.</div><div><br />Η ιδέα της αραβικής αρχιτεκτονικής ασφαλείας <br /><br />Παράλληλα, επανέρχεται στο προσκήνιο η ιδέα μιας αυτόνομης αραβικής αρχιτεκτονικής ασφαλείας μέσω του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου. Η κοινή αεράμυνα, η ανταλλαγή πληροφοριών και η δημιουργία εγχώριων αμυντικών βιομηχανιών αντιμετωπίζονται πλέον όχι ως θεωρητικές επιδιώξεις αλλά ως στρατηγική αναγκαιότητα.<br /><br />Στην πραγματικότητα, ο πόλεμος του 2026 αποκάλυψε κάτι που για χρόνια υποτιμούσε η Δύση: οι αραβικές μοναρχίες δεν επιθυμούν να γίνουν δορυφόροι ούτε του Ιράν ούτε του Ισραήλ. Θέλουν μια περιφερειακή ισορροπία που να προστατεύει πρωτίστως τη δική τους οικονομική σταθερότητα, τις επενδύσεις και την εσωτερική τους ασφάλεια.<br /><br />Ο «άξονας του Αβραάμ» δεν καταρρέει απαραίτητα θεσμικά. Οι συμφωνίες με το Ισραήλ δύσκολα θα ακυρωθούν άμεσα. Όμως η πολιτική και στρατηγική λογική που τις γέννησε έχει αρχίσει να φθείρεται. Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο γεωπολιτικό αποτέλεσμα του πολέμου στη Μέση Ανατολή: η συνειδητοποίηση από τον Κόλπο ότι η ασφάλειά του δεν μπορεί να οικοδομηθεί πάνω στις φιλοδοξίες περιφερειακής κυριαρχίας κανενός τρίτου – και κυρίως του Ισραήλ.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μέση Ανατολή: Γιατί “σπάει” ο «άξονας του Αβραάμ». Πως διαβρώθηκε η αμερικανική αρχιτεκτονική ασφαλείας στην περιοχή.

Ο πόλεμος Ισραήλ–ΗΠΑ με το Ιράν φαίνεται πως παράγει κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια ακόμη περιφερειακή κρίση: επιταχύνει την κατάρρευση της στ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ουκρανία: Ο Πούτιν ανοίγει ένα «παράθυρο διαπραγμάτευσης», αλλά όχι ακόμη ένα παράθυρο ειρήνης.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2022/11/%CE%A0%CE%9F%CE%A5%CE%A4%CE%99%CE%9D.jpeg"><img height="200" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2022/11/%CE%A0%CE%9F%CE%A5%CE%A4%CE%99%CE%9D-696x435.jpeg" width="769" /></a><div><br /></div><div>Τα σχόλια του Ντμίτρι Πεσκόφ αμφισβητούν τον προηγούμενο ισχυρισμό του Τραμπ ότι ο Πούτιν ήταν ανοιχτός σε μια ειρηνευτική αποστολή υπό ευρωπαϊκή ηγεσία.<br /><br />Ενώ ο Βλαντιμίρ Πούτιν δήλωσε ότι “νομίζει” πως η σύγκρουση με την Ουκρανία φτάνει στο τέλος της”, τα διεθνή μέσα τον αντιμετωπίζουν με έντονη επιφυλακτικότητα. Και εντάσσουν τη δήλωσή του αυτή περισσότερο σε ένα πλαίσιο πολιτικο-διπλωματικής πίεσης παρά ως ένδειξη άμεσου τέλους του πολέμου. Η βασική εικόνα που μεταδίδεται είναι ότι βρισκόμαστε ίσως σε μια φάση «διερευνητικής αποκλιμάκωσης», αλλά όχι ακόμη σε πραγματική ειρηνευτική συμφωνία.<br /><br />Το <a href="https://www.reuters.com/world/europe/putin-says-he-thinks-ukraine-conflict-is-coming-an-end-2026-05-09/?utm_source=chatgpt.com">Reuters</a> σημειώνει ότι ο Πούτιν εμφανίστηκε για πρώτη φορά να μιλά τόσο ανοιχτά για «τέλος της σύγκρουσης», συνδέοντας τις δηλώσεις του με την προσωρινή τριήμερη εκεχειρία και την ανταλλαγή αιχμαλώτων που προωθεί η αμερικανική πλευρά. Ωστόσο, το ίδιο το Κρεμλίνο δηλώνει παράλληλα ότι «η ειρήνη παραμένει πολύ μακριά», αναγνωρίζοντας ότι τα βασικά ζητήματα παραμένουν άλυτα.<br /><br />Οι Financial Times εστιάζουν κυρίως στο γεγονός ότι στις Βρυξέλλες και σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες εξετάζεται πλέον σοβαρά το ενδεχόμενο επανέναρξης επαφών με τη Μόσχα, καθώς υπάρχει αυξανόμενη ανησυχία ότι ο πόλεμος έχει εισέλθει σε φάση στρατηγικής κόπωσης χωρίς καθαρό νικητή.<br /><br />Σκληρές «κόκκινες γραμμές»<br /><br />Την ίδια ώρα, διεθνείς αναλυτές επισημαίνουν ότι οι ρωσικές δηλώσεις συνοδεύονται από πολύ σκληρές «κόκκινες γραμμές»: η Μόσχα εξακολουθεί να ζητά ουσιαστικά εδαφικές παραχωρήσεις στο Ντονμπάς, αναγνώριση των τετελεσμένων και αποκλεισμό δυτικών στρατιωτικών εγγυήσεων για την Ουκρανία. Αυτό εξηγεί γιατί το Κίεβο αντιμετωπίζει με καχυποψία τις ρωσικές αναφορές περί ειρήνης.<br /><br />Το Bloomberg και άλλα διεθνή μέσα συνδέουν επίσης τη ρητορική Πούτιν με τρεις παράγοντες:την αυξανόμενη οικονομική πίεση στη ρωσική οικονομία,<br />τη φθορά του πολέμου στο εσωτερικό της Ρωσίας,<br />και την επιθυμία της Ουάσιγκτον να εμφανίσει μια διπλωματική επιτυχία πριν από τις αμερικανικές πολιτικές εξελίξεις.<br /><br />Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί και η αναφορά του Πούτιν στον Γκερχαρντ Σρόντερ ως συνομιλητή που εμπιστεύεται, κάτι που γερμανικά μέσα ερμηνεύουν ως προσπάθεια επαναφοράς ενός διαύλου με τμήματα της παλιάς ευρωπαϊκής πολιτικής ελίτ που διατηρούσαν στενές σχέσεις με τη Μόσχα.<br /><br />Η συνολική εικόνα που μεταδίδεται διεθνώς είναι ότι ίσως ανοίγει ένα «παράθυρο διαπραγμάτευσης», αλλά όχι ακόμη ένα αξιόπιστο παράθυρο ειρήνης.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ουκρανία: Ο Πούτιν ανοίγει ένα «παράθυρο διαπραγμάτευσης», αλλά όχι ακόμη ένα παράθυρο ειρήνης.

Τα σχόλια του Ντμίτρι Πεσκόφ αμφισβητούν τον προηγούμενο ισχυρισμό του Τραμπ ότι ο Πούτιν ήταν ανοιχτός σε μια ειρηνευτική αποστολή υπό ευρω...

Διαβάστε την συνέχεια

Μέση Ανατολή: Τι σημαίνει ο γεωπολιτικός άξονας Αιγύπτου, Πακιστάν, Σαουδικής Αραβίας και Τουρκίας.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/pakistan-tourkia-aigyptos-asoudikh-arabia-polemos-iran.jpg"><img height="213" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/pakistan-tourkia-aigyptos-asoudikh-arabia-polemos-iran-696x464.jpg" width="793" /></a><br /><br /><div>Η διαμόρφωση ενός νέου άτυπου γεωπολιτικού άξονα μεταξύ της Αιγύπτου, του Πακιστάν, της Σαουδικής Αραβίας και της Τουρκίας αποτελεί ίσως τη σημαντικότερη νέα εξέλιξη στο μεταπολεμικό τοπίο της Μέσης Ανατολής μετά τη σύγκρουση ΗΠΑ–Ισραήλ με το Ιράν, αναφέρει το International Institute for Strategic Studies (IISS) . Αν και δεν πρόκειται για επίσημη στρατιωτική συμμαχία, η σταδιακή θεσμοποίηση αυτής της «τετραμερούς» δείχνει ότι τέσσερις από τις μεγαλύτερες περιφερειακές δυνάμεις επιχειρούν να δημιουργήσουν έναν νέο μηχανισμό συντονισμού απέναντι σε μια περιοχή που αλλάζει βίαια ισορροπίες.<br /><br />Οι τρεις διαδοχικές συναντήσεις υπουργών Εξωτερικών σε Ριάντ, Ισλαμαμπάντ και Αττάλεια μέσα σε λιγότερο από έναν μήνα αντανακλούν τη βαθιά ανησυχία ότι η σύγκρουση με το Ιράν δεν αποτελεί μια προσωρινή κρίση, αλλά την αρχή μιας νέας εποχής αστάθειας, όπου η ισραηλινή στρατηγική επιδιώκει να επανασχεδιάσει τους γεωπολιτικούς συσχετισμούς της περιοχής. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, αραβικές και μη αραβικές δυνάμεις αντιλαμβάνονται ότι βρίσκονται μπροστά σε κοινές απειλές ασφαλείας.<br /><br />Τα δύο επίπεδα σύγκλισης<br /><br />Το πρώτο επίπεδο σύγκλισης είναι ενεργειακό και οικονομικό. Η αποσταθεροποίηση στα Στενά του Ορμούζ, οι διαταραχές στις θαλάσσιες μεταφορές και οι εκτινάξεις σε ενέργεια και λιπάσματα πλήττουν ιδιαίτερα χώρες με μεγάλες εισαγωγικές ανάγκες όπως η Αίγυπτος, το Πακιστάν και η Τουρκία. Η νέα αυτή τετραμερής δεν συγκροτείται μόνο απέναντι σε στρατιωτικούς κινδύνους, αλλά και απέναντι στον φόβο ενός παρατεταμένου ενεργειακού σοκ που θα μπορούσε να οδηγήσει σε κοινωνικές πιέσεις, πληθωρισμό και πολιτική αποσταθεροποίηση.<br /><br />Το δεύτερο επίπεδο είναι καθαρά γεωπολιτικό. Η στρατιωτική επιθετικότητα του Ισραήλ μετά τον πόλεμο στη Γάζα και κυρίως η επέκταση των επιχειρήσεών του σε Λίβανο, Συρία και Ιράν δημιούργησαν την αίσθηση ότι το Τελ Αβίβ επιχειρεί να λειτουργήσει ως ανεξάρτητη περιφερειακή υπερδύναμη. Η αεροπορική επιδρομή στη Ντόχα το 2025, η πίεση στη Ράφα και στον Διάδρομο της Φιλαδέλφειας, αλλά και οι συζητήσεις περί ενδεχόμενου κατακερματισμού του Ιράν ενεργοποίησαν βαθιές ανησυχίες σε Κάιρο, Άγκυρα και Ριάντ.<br /><br />Για την Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, το ενδεχόμενο ενίσχυσης κουρδικών οργανώσεων μέσα στο Ιράν αποτελεί άμεση απειλή εθνικής ασφαλείας. Για το Πακιστάν, οποιαδήποτε αποσταθεροποίηση του ιρανοπακιστανικού Μπαλουχιστάν μπορεί να πυροδοτήσει νέο κύκλο αποσχιστικών κινημάτων. Για τη Σαουδική Αραβία, η πυραυλική έκθεση του Κόλπου και η αίσθηση ότι οι ΗΠΑ δεν προσφέρουν πλέον πλήρη ομπρέλα ασφαλείας οδηγούν στην αναζήτηση νέων περιφερειακών ισορροπιών.</div><div><br />Μηχανισμός αποτροπής<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο αποκτά ιδιαίτερη σημασία το αμυντικό σύμφωνο Ριάντ–Ισλαμαμπάντ, το οποίο αναβαθμίστηκε μετά τις ισραηλινές επιχειρήσεις του 2025. Το γεγονός ότι η Σαουδική Αραβία επιδιώκει στενότερη στρατηγική σχέση με μια πυρηνική δύναμη όπως το Πακιστάν ερμηνεύεται από πολλούς ως έμμεση προσπάθεια δημιουργίας μηχανισμού αποτροπής απέναντι στο Ισραήλ. Η Τουρκία, με ισχυρή αμυντική βιομηχανία και στενούς δεσμούς με το Πακιστάν, επιχειρεί να ενταχθεί σε αυτόν τον άξονα στρατηγικής συνεργασίας.<br /><br />Παράλληλα, η τετραμερής λειτουργεί και ως απάντηση στο κενό ισχύος που αφήνει η πολιτική “America First” του Ντόναλντ Τραμπ. Οι περιφερειακές δυνάμεις αντιλαμβάνονται πλέον ότι η Ουάσιγκτον δεν λειτουργεί ως σταθερός εγγυητής ασφαλείας, αλλά ως επιλεκτικός και συναλλακτικός παίκτης. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, χώρες που ιστορικά είχαν ανταγωνισμούς μεταξύ τους αναζητούν ευέλικτους μηχανισμούς συνεννόησης χωρίς την άμεση αμερικανική διαμεσολάβηση.<br /><br />Μεγάλες αντιφάσεις<br /><br />Ωστόσο, οι αντιφάσεις παραμένουν τεράστιες. Η Τουρκία και η Αίγυπτος βρέθηκαν σε αντίπαλα στρατόπεδα μετά την Αραβική Άνοιξη και στη Λιβύη. Οι σχέσεις Άγκυρας–Ριάντ πέρασαν πολυετή κρίση μετά τη δολοφονία Κασόγκι. Το Πακιστάν έχει επανειλημμένα αποφύγει να εμπλακεί στρατιωτικά στις αντιπαραθέσεις Σαουδικής Αραβίας–Ιράν. Επιπλέον, τα συμφέροντα των τεσσάρων χωρών δεν ταυτίζονται σε περιοχές όπως η Ανατολική Μεσόγειος, το Σουδάν ή η Ερυθρά Θάλασσα.<br /><br />Η νέα τετραμερής, επομένως, δύσκολα θα εξελιχθεί σε ένα «ΝΑΤΟ της Μέσης Ανατολής». Πιθανότερο είναι να λειτουργήσει ως ένας άτυπος μηχανισμός διαχείρισης κρίσεων, ένα είδος περιφερειακής «διευθυντικής επιτροπής» που θα συντονίζει αντιδράσεις σε ενεργειακές, στρατιωτικές και γεωπολιτικές αναταράξεις. Παρ’ όλα αυτά, ακόμη και ως χαλαρός άξονας, αποτυπώνει μια ιστορική μεταβολή: τη μετάβαση της Μέσης Ανατολής από την εποχή των αμερικανικών εγγυήσεων σε μια εποχή πολυκεντρικών, ρευστών και ανταγωνιστικών περιφερειακών συνασπισμών.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μέση Ανατολή: Τι σημαίνει ο γεωπολιτικός άξονας Αιγύπτου, Πακιστάν, Σαουδικής Αραβίας και Τουρκίας.

Η διαμόρφωση ενός νέου άτυπου γεωπολιτικού άξονα μεταξύ της Αιγύπτου, του Πακιστάν, της Σαουδικής Αραβίας και της Τουρκίας αποτελεί ίσως τη ...

Διαβάστε την συνέχεια

Jerusalem Post: Πώς η ίδρυση του Ισραήλ αντικατοπτρίζει την Ελληνική Ανεξαρτησία. Και γιατί αυτό αγνοείται.

<img src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2019/08/greece-israel-flags-630x400.jpg" /><br /><br />Και τα δύο έθνη γεννήθηκαν μέσα από τον εθνικισμό της διασποράς και πολέμους που προκάλεσαν μετακινήσεις πληθυσμών, ωστόσο μόνο το Ισραήλ αμφισβητείται αδιάλειπτα.<br /><br />Μεγάλο μέρος της κριτικής που στρέφεται κατά του Ισραήλ υπερβαίνει κατά πολύ την πολιτική, αγγίζοντας το ζήτημα της νομιμότητας και αμφισβητώντας την ιδέα ότι ένας λαός σε μακρά διασπορά μπορεί να ανασυγκροτήσει ένα κυρίαρχο κράτος στην πατρογονική του εστία.<br /><br />Αυτό επισκιάζει το Ισραήλ με τρόπους που διαμορφώνουν ολόκληρο τον διάλογο, θέτοντάς το σε μια ξεχωριστή κατηγορία.<br /><br />Ωστόσο, αν και ο Σιωνισμός θεωρείται ασυνήθιστος, δεν στερείται παραλλήλων· ένας τέτοιος μπορεί να βρεθεί, σε κοινή θέα, στη γειτονική Ελλάδα.<br /><br />Η σύγχρονη Ελλάδα μοιράζεται με το Ισραήλ κάτι περισσότερο από μια γαλανόλευκη σημαία: και τα δύο κράτη σφυρηλατήθηκαν μέσα από μια ευρωπαϊκή πνευματική αφύπνιση, συντηρήθηκαν από ισχυρές κοινότητες της διασποράς και κερδήθηκαν μέσα από αιματηρούς εδαφικούς πολέμους που χαρακτηρίστηκαν από μαζικές εκτοπίσεις πληθυσμών.<br /><br />Επιπλέον, οι ρίζες και των δύο λαών προϋπήρχαν των περισσότερων γειτόνων τους σε απροσδόκητες τοποθεσίες της περιοχής.<br /><br />Ελληνικές και εβραϊκές κοινότητες είχαν εγκατασταθεί στην Οδησσό πριν από τους Σλάβους, στην Κωνσταντινούπολη πριν από τους Τούρκους και στην Αλεξάνδρεια πριν από τους Άραβες.<br /><br />Ήταν, σε ορισμένες περιπτώσεις, οι αυτόχθονες κάτοικοι, ωστόσο αιώνες εκτοπισμών τους κατέστησαν μειονότητες.<br /><br />Όταν το σύγχρονο Βασίλειο της Ελλάδος ιδρύθηκε επίσημα το 1830, μετά την επιτυχία της Ελληνικής Επανάστασης ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αριθμούσε μόλις 750.000 ανθρώπους, ενώ οι περισσότεροι Έλληνες το γένος ζούσαν ακόμα εκτός αυτού, συγκεντρωμένοι στην Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη και σε όλο τον Εύξεινο Πόντο.<br /><br />Πολλοί μουσουλμάνοι -κυρίως Τούρκοι αλλά και Αλβανοί μουσουλμάνοι- σκοτώθηκαν, εκδιώχθηκαν ή διέφυγαν από περιοχές που έγιναν ελληνικές.<br /><br />Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1830, η μουσουλμανική παρουσία στα κεντρικά εδάφη του νέου κράτους είχε σε μεγάλο βαθμό εξαφανιστεί.<br /><br />Σήμερα, κανένας φοιτητής δεν διαμαρτύρεται με κραυγές οργής γι’ αυτό.<br />Η ίδρυση του Ισραήλ στα πρότυπα της Ελλάδας<br /><br />Η ίδρυση του Ισραήλ το 1948 ακολούθησε ένα παρόμοιο δημογραφικό πρότυπο: ένα κράτος με μικρό πληθυσμιακό πυρήνα, περιτριγυρισμένο από μια ευρύτερη διασπορά και διαμορφωμένο από τον πόλεμο και τις μετακινήσεις πληθυσμών.<br /><br />Κατά την ανεξαρτησία του, το Ισραήλ είχε περίπου 800.000 κατοίκους, συμπεριλαμβανομένων περίπου 650.000 Εβραίων και 150.000 Αράβων που παρέμειναν εντός των συνόρων του μετά τον πόλεμο.<br /><br />Οι Άραβες εκείνη την εποχή, παρεμπιπτόντως, δεν αυτοαποκαλούνταν Παλαιστίνιοι.<br /><br />Ως γνωστόν, ο πόλεμος του 1948-49 προκάλεσε μια μείζονα προσφυγική κρίση.<br /><br />Περίπου 700.000 Παλαιστίνιοι Άραβες εγκατέλειψαν ή εκδιώχθηκαν από τα εδάφη που έγιναν Ισραήλ, ενώ ταυτόχρονα και τα επόμενα χρόνια, σχεδόν ένα εκατομμύριο Εβραίοι εγκατέλειψαν ή εκδιώχθηκαν από αραβικές χώρες στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, με τους περισσότερους να εγκαθίστανται στο Ισραήλ.<br /><br />Όπως και στην Ελλάδα του 1830, το νέο κράτος αντιπροσώπευε μόνο ένα μέρος του ευρύτερου εθνικού πληθυσμού.<br /><br />Ακόμη και μετά την εξόντωση του ευρωπαϊκού εβραϊσμού από τους Ναζί, οι περισσότεροι Εβραίοι εξακολουθούσαν να ζουν εκτός Ισραήλ -κυρίως στην Ευρώπη και την Αμερική- ακριβώς όπως πολλοί Έλληνες παρέμειναν εκτός του πρώιμου ελληνικού βασιλείου.<br /><br />Είναι αξιοσημείωτο ότι, κατά την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης, η Αθήνα είχε περίπου 5.000 κατοίκους, μέγεθος συγκρίσιμο με τον εβραϊκό πληθυσμό της Ιερουσαλήμ την ίδια περίοδο.<br /><br />Η ελληνική πολιτιστική ζωή επικεντρωνόταν στην Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη.<br /><br />Η Αθήνα έγινε πρωτεύουσα για συμβολικούς λόγους και όχι λόγω δημογραφικού βάρους, ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται στην προσκόλληση του Ισραήλ στην Ιερουσαλήμ.<br /><br />Στην αρχή της Ελληνικής Επανάστασης, ένα οθωμανικό τζαμί στεκόταν μέσα στα ερείπια του Παρθενώνα. Μετά την ανεξαρτησία, οι μουσουλμάνοι εγκατέλειψαν την Αθήνα και το τζαμί κατεδαφίστηκε.<br /><br />Το 1948, ένα τζαμί και ένα τέμενος δέσποζαν στο Όρος του Ναού. Οι Εβραίοι κάτοικοι εκδιώχθηκαν από την Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ, δεκάδες συναγωγές καταστράφηκαν, αλλά τα ισλαμικά οικοδομήματα παρέμειναν – και αποτελούν σημείο ανάφλεξης μέχρι σήμερα.<br /><br />Και στις δύο περιπτώσεις, το κράτος συγκεντρώθηκε σταδιακά δημογραφικά γύρω από την κεντρική εθνική του ομάδα, επηρεασμένο από τον πόλεμο, τον εκτοπισμό και την απορρόφηση μεγάλων προσφυγικών πληθυσμών που συνδέονταν με την ίδια σύγκρουση.<br /><br />Μεταγενέστερα γεγονότα ενίσχυσαν αυτές τις πορείες.<br /><br />Η Γενοκτονία των Ποντίων μεταξύ 1914 και 1923 κόστισε τη ζωή σε περίπου 300.000 Έλληνες και ανάγκασε τους επιζώντες να καταφύγουν στην Ελλάδα, διογκώνοντας τον προσφυγικό πληθυσμό που είχαν δημιουργήσει προηγούμενες συγκρούσεις.<br /><br />Το Ολοκαύτωμα ακολούθησε μια παρόμοια τροχιά στην εβραϊκή ιστορία. Ο Σιωνισμός είχε αναπτυχθεί δεκαετίες νωρίτερα, με τον Τέοντορ Χερτζλ να δημοσιεύει το «Το Κράτος των Εβραίων» (Der Judenstaat) το 1896 και τον πρώτο εποικισμό να βρίσκεται σε εξέλιξη πριν από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.<br /><br />Η εξόντωση έξι εκατομμυρίων Εβραίων μετέτρεψε την υποστήριξη για την ίδρυση κράτους σε καθοριστικό πολιτικό αποτέλεσμα, που κορυφώθηκε με την ψηφοφορία του ΟΗΕ για τη διχοτόμηση.<br />Διασπορά και ιδεολογία<br /><br />Οι παραλληλισμοί επεκτείνονται και στις ιδέες που κατέστησαν δυνατά τα δύο εγχειρήματα, συχνά καθοδηγούμενα από δίκτυα της διασποράς που αποδείχθηκαν καθοριστικά.<br /><br />Η ελληνική επαναστατική οργάνωση, η Φιλική Εταιρεία, που ιδρύθηκε στην Οδησσό το 1814, άντλησε ηγεσία και χρηματοδότηση από κοινότητες σε όλη την Ευρώπη και τη Μεσόγειο.<br /><br />Η οργάνωση Χοβεβέι Σιών (Λάτρεις της Σιών), που ιδρύθηκε στην Οδησσό το 1881, έπαιξε παρόμοιο ρόλο στην οργάνωση του πρώιμου εβραϊκού εποικισμού στην Παλαιστίνη.<br /><br />Ο Φιλελληνισμός και ο Σιωνισμός βασίστηκαν στην αρχαία ταυτότητα: οι Έλληνες επαναστάτες και οι υποστηρικτές τους επικαλούνταν τον Θεμιστοκλή και τον Λεωνίδα – οι Σιωνιστές τον Ιούδα Μακκαβαίο και τον Μπαρ Κοχμπά.<br /><br />Οι θηριωδίες έπαιξαν επίσης κεντρικό ρόλο στην κινητοποίηση υποστήριξης.<br /><br />Η σφαγή δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων στη Χίο το 1822 συγκλόνισε την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη και έφερε βοήθεια.<br /><br />Τα ρωσικά πογκρόμ στο Κισινιόφ και την Οδησσό το 1903 και το 1905 είχαν παρόμοιο αποτέλεσμα για τον Σιωνισμό.<br /><br />Η κρατική υπόσταση και στις δύο περιπτώσεις συνοδευόταν από εδαφικές φιλοδοξίες.<br /><br />Η έννοια της Μεγάλης Ιδέας εμφανίστηκε μετά το 1830 και καθοδήγησε την επέκταση μέσα από διαδοχικούς πολέμους.<br /><br />Η Ελλάδα εδραίωσε την επικράτειά της κατά τον 19ο και 20ό αιώνα, συμπεριλαμβανομένης της ενσωμάτωσης των Δωδεκανήσων το 1948.<br /><br />Η νομιμότητά της ως κράτος παρέμεινε σταθερή στους διεθνείς θεσμούς.<br /><br />Προφανώς, και το Ισραήλ προσπάθησε να επεκτείνει τα σύνορά του -αν και σε μια πολύ μικρότερη περιοχή.<br /><br />Και, φυσικά, η θρησκεία λειτούργησε ως κεντρικός φορέας ταυτότητας και στις δύο περιπτώσεις.<br /><br />Υπό το οθωμανικό σύστημα των «μιλλέτ», η ελληνική ταυτότητα ταυτιζόταν με την Ορθοδοξία και η εβραϊκή ταυτότητα παρέμενε συνδεδεμένη με τη θρησκευτική ταξινόμηση.<br /><br />Αυτή η δομή μεταφέρθηκε στις πολιτικές ιθαγένειας.<br /><br />Η Ελλάδα θέσπισε διαδικασίες για τους ομογενείς ώστε να διεκδικήσουν την ιθαγένεια, και το Ισραήλ θέσπισε τον Νόμο της Επιστροφής το 1950, δίνοντας στους Εβραίους το δικαίωμα της μετανάστευσης.<br />Η απόκλιση στην παγκόσμια σκηνή<br /><br />Παρά τους παραλληλισμούς, η θέση των δύο κινημάτων στο διεθνές σύστημα απέκλινε.<br /><br />Αυτό ξεκινά από τον τρόπο με τον οποίο διεξήχθη και κρίθηκε ο κάθε πόλεμος.<br /><br />Η υποστήριξη προς την Ελλάδα επεκτάθηκε πέρα από τη διπλωματία.<br /><br />Στη Ναυμαχία του Ναυαρίνου το 1827, ο βρετανικός, ο γαλλικός και ο ρωσικός στόλος κατέστρεψαν τον οθωμανικό και τον αιγυπτιακό στόλο, διασφαλίζοντας την ελληνική θέση.<br /><br />Το 1948, το Ισραήλ αντιμετώπισε εισβολή από γειτονικούς στρατούς υπό διεθνές εμπάργκο όπλων και βασίστηκε σε αυτοσχέδιες προμήθειες, συμπεριλαμβανομένων αποστολών από την Τσεχοσλοβακία.<br /><br />Η νομιμότητα της Ελλάδας είναι ενσωματωμένη στη διεθνή ζωή, ενώ ο Σιωνισμός παραμένει υπό αμφισβήτηση.<br /><br />Τραγικά και εξοργιστικά, αυτό φαίνεται να κερδίζει έδαφος στη Δύση μετά τις επιθέσεις της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου, που οδήγησαν στη σφαγή πάνω από 1.200 ανθρώπων στο Ισραήλ.<br /><br />Εγείρεται λοιπόν το ερώτημα: Πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό; Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι: Πρόκειται πραγματικά μόνο για τη σκληρή απάντηση του Ισραήλ και τίποτα άλλο;<br /><br />Η απάντηση, πιστεύω, βρίσκεται στην πιο εντυπωσιακή απόκλιση από όλες: στον τρόπο με τον οποίο ο μουσουλμανικός κόσμος αντιμετώπισε την ανάδυση της Ελλάδας.<br /><br />Κυρίως, η Τουρκία απορρόφησε τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς που εκτοπίστηκαν από τα ελληνικά εδάφη, ενώ η Ελλάδα απορρόφησε τους Έλληνες πρόσφυγες.<br /><br />Το 1948, το Ισραήλ απορρόφησε πλήρως τους Εβραίους πρόσφυγες από όλη την περιοχή – αλλά τα αραβικά κράτη έκαναν ό,τι ήταν δυνατόν για να κρατήσουν τους πρόσφυγες από την Παλαιστίνη σε απομόνωση, αρνούμενα συχνά βασικά δικαιώματα και ιθαγένεια, μέχρι σήμερα.<br /><br />Αυτό το κεντρικό γεγονός -ένας διαρκώς αυξανόμενος πληθυσμός «προσφύγων» τέταρτης και πέμπτης γενιάς, που συχνά ζουν πράγματι σε άθλιες συνθήκες- έχει τροφοδοτήσει την προπαγανδιστική επίθεση κατά του Ισραήλ.<br /><br />Ο αραβικός κόσμος είχε τους δικούς του δόλιους λόγους για αυτή την κακομεταχείριση των Αράβων της Παλαιστίνης – και επί του παρόντος βρίσκεται σε κατάσταση μετάβασης.<br /><br />Αλλά γιατί πολλοί στον κόσμο, τόσο στην άκρα Αριστερά όσο και στην άκρα Δεξιά, έχουν συμβαδίσει με αυτό, αντιμετωπίζοντας το Ισραήλ σαν να γεννήθηκε μέσα από κάποιο εξαιρετικό προπατορικό αμάρτημα; Απαιτείται επειγόντως αναστοχασμός.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Jerusalem Post: Πώς η ίδρυση του Ισραήλ αντικατοπτρίζει την Ελληνική Ανεξαρτησία. Και γιατί αυτό αγνοείται.

Και τα δύο έθνη γεννήθηκαν μέσα από τον εθνικισμό της διασποράς και πολέμους που προκάλεσαν μετακινήσεις πληθυσμών, ωστόσο μόνο το Ισραήλ αμ...

Διαβάστε την συνέχεια