Γεωπολιτικό «πόκερ» με άρωμα Ελλάδας. Γιατί η Ινδία ποντάρει στην Ελλάδα απέναντι στο ρίσκο της Σαουδικής Αραβίας.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/India-Ellada.webp"><img height="113" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/India-Ellada-1068x601.webp" width="755" /></a><br /><br />Η αιφνιδιαστική τριμερής συμφωνία που υπεγράφη στις 7 Αυγούστου μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας, του Πακιστάν και της Τουρκίας –το αποκαλούμενο «Σύμφωνο της Μέκκας»– ανατρέπει τα δεδομένα στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Νότιας Ασίας. Η συμφωνία προβλέπει ότι μια ένοπλη επίθεση εναντίον ενός εκ των τριών μελών θα θεωρείται επίθεση και προς τα τρία, εισάγοντας ωστόσο επικίνδυνα επίπεδα στρατηγικής ασάφειας.<br />Καθώς το σύμφωνο δεν ορίζει ποιος καθορίζει τα κριτήρια ενεργοποίησης, ποια πρέπει να είναι η απάντηση κάθε μέλους, ούτε πώς διασταυρώνεται με τις υφιστάμενες συμμαχίες, το Ριάντ φαίνεται να έχει προσθέσει μια σοβαρή γεωπολιτική «υποθήκη». Μεταφέροντας το Πακιστάν στην καρδιά της ασφάλειας του Κόλπου, η Σαουδική Αραβία δένει το άρμα της με μια μόνιμη πηγή τριβών με την<a href="https://economico.gr/tag/india/"> Ινδία</a>.<br /><br />Η απάντηση της Ινδίας<br /><br />Για την Ινδία, η ασάφεια αυτή που προκύπτει από το “Σύμφωνο της Μέκκας” δεν αποτελεί απλώς μια διπλωματική λεπτομέρεια, αλλά έναν σταθερό παράγοντα ρίσκου. Στην επόμενη κρίση, η Σαουδική Αραβία θα κληθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη δέσμευσή της προς το Ισλαμαμπάντ και τις τεράστιες οικονομικές της σχέσεις με την Ινδία.<br />Αντί, ωστόσο, να καταφύγει σε μετωπικές ρήξεις ή κυρώσεις, η ινδική ηγεσία εφαρμόζει μια στρατηγική «τιμολόγησης» (pricing) των σχέσεων. Η πρόσβαση στην ινδική αγορά, στις επενδύσεις, στην τεχνολογία και στα προνομιακά καθεστώτα ρύθμισης δεν θεωρείται πλέον δεδομένο δικαίωμα, αλλά ένα κυριαρχικό περιουσιακό στοιχείο. Ενέργεια, νέες συμβάσεις, διυλιστήρια και στρατηγικά αποθέματα κατευθύνονται πλέον σε εταίρους που μειώνουν την ινδική έκθεση σε κινδύνους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το γεγονός ότι ήδη από τον Μάιο του 2026 τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ξεπέρασαν τη Σαουδική Αραβία, αναδεικνυόμενα ως ο δεύτερος μεγαλύτερος προμηθευτής πετρελαίου της Ινδίας.<br /><br />Το «Τόξο της Εφεδρείας»<br /><br />Η στρατηγική στροφή του Ριάντ επηρεάζει άμεσα και τον Οικονομικό Διάδρομο Ινδίας – Μέσης Ανατολής – Ευρώπης (IMEC). Ο διάδρομος αυτός δεν αποτελεί απλώς μια γραμμή στον χάρτη, αλλά μια μακροπρόθεσμη δέσμευση πολιτικής σταθερότητας. Το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι κατά πόσο τα αγαθά, η χρηματοδότηση και οι υποδομές μπορούν να εξαρτώνται από έναν κεντρικό κόμβο (τη Σαουδική Αραβία) που έχει θεσμικά ενσωματώσει την ασφάλεια του Πακιστάν στις υποχρεώσεις του.<br />Η απάντηση της Ινδίας είναι η δημιουργία ενός «Τόξου της Εφεδρείας» (Redundancy Arc). Προκειμένου να διασφαλίσει ότι κανένα γεωγραφικό σημείο δεν αποκτά μονοπώλιο επί των οδών εφοδιασμού και της ασφάλειάς της, το Νέο Δελχί ενισχύει συστηματικά εναλλακτικούς κόμβους και διαδρομές.<br /><br />Ο κρίσιμος ρόλος της Ελλάδας<br /><br />Σε αυτό το ευρύτερο παζλ γεωπολιτικής πολυφωνίας, η Ελλάδα αναδεικνύεται σε στρατηγικό πυλώνα για την Ινδία. Καθώς η Αθήνα βαθαίνει τη συνεργασία της με το Νέο Δελχί σε ναυτιλιακό, αμυντικό και οικονομικό επίπεδο –μαζί με την Κύπρο, το Ομάν, τα ΗΑΕ και το Ισραήλ– γίνεται η φυσική «πύλη» εισόδου και εναλλακτική διέξοδος προς την Ευρώπη.<br />Η σύμπραξη Ελλάδας-Ινδίας αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, ειδικά όταν η Τουρκία (ο βασικός περιφερειακός ανταγωνιστής της Ελλάδας) επιλέγει να συνδεθεί στενά με το Πακιστάν μέσω του Συμφώνου της Μέκκας. Η Ινδία απαντά στην τουρκική και σαουδαραβική εξίσωση ενισχύοντας τους δεσμούς της με την Αθήνα.<div><br />Άλλωστε, η ισχυρότερη απάντηση όταν ένας εταίρος γίνεται λιγότερο προβλέψιμος δεν είναι η ρήξη, αλλά το να τον καθιστάς λιγότερο απαραίτητο. Δημιουργώντας περισσότερες διαδρομές, περισσότερους συνεργάτες και λιγότερα σημεία συμφόρησης, το Νέο Δελχί αποδεικνύει ότι η στρατηγική αυτονομία δεν σημαίνει απορρόφηση των επιλογών των τρίτων, αλλά την απόλυτη εξουσία να τις τιμολογείς και να χτίζεις τις δικές σου εναλλακτικές.<div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Γεωπολιτικό «πόκερ» με άρωμα Ελλάδας. Γιατί η Ινδία ποντάρει στην Ελλάδα απέναντι στο ρίσκο της Σαουδικής Αραβίας.

Η αιφνιδιαστική τριμερής συμφωνία που υπεγράφη στις 7 Αυγούστου μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας, του Πακιστάν και της Τουρκίας –το αποκαλούμενο...

Διαβάστε την συνέχεια

Νετανιάχου: Αποκάλεσε «Ισλαμική Δημοκρατία» τη Βρετανία.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://cdn.skai.gr/sites/default/files/styles/style_800x600/public/2025-02/netaniaxou_ape.jpg.webp?itok=aAyV3f7G" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="800" height="88" src="https://cdn.skai.gr/sites/default/files/styles/style_800x600/public/2025-02/netaniaxou_ape.jpg.webp?itok=aAyV3f7G" width="755" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα η δήλωση του Ισραηλινού πρωθυπουργού</span></h3><b>Γιάννης Κολεΐδης</b><br />Η χαρακτηρισμός του Ηνωμένου Βασιλείου ως «Ισλαμικής Δημοκρατίας» από τον Μπενιαμίν Νετανιάχου προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων, με τον γνωστό τηλεπαρουσιαστή Πιρς Μόργκαν να τον αποκαλεί «ηλίθιο». Η δήλωση του Ισραηλινού πρωθυπουργού, που συνέδεσε την πολιτική κατάσταση της Βρετανίας με τον κίνδυνο ενός πυρηνικού Ιράν, έρχεται σε μια περίοδο όπου η χώρα βρίσκεται εν μέσω τεκτονικών αποκαλύψεων για την αποτυχία των θεσμών να αντιμετωπίσουν τον οργανωμένο βιασμό χιλιάδων ανήλικων κοριτσιών από συμμορίες πακιστανικής καταγωγής.<br /><br />Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός, μιλώντας σε podcast του ραδιοσταθμού Γαλεΐ Τσαχάλ, σχολίασε με καυστικό τρόπο τις δημογραφικές και πολιτικές εξελίξεις στη Βρετανία, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «θα μπορούσε κανείς να την πει Ισλαμική Δημοκρατία της Βρετανίας» . Προσθέτοντας ότι «κάποιος είπε πως η πρώτη Ισλαμική Δημοκρατία με πυρηνικά όπλα θα είναι η Βρετανία», τόνισε ότι το Ισραήλ καταβάλλει προσπάθειες «να αποτρέψει άλλη μία Ισλαμική Δημοκρατία με πυρηνικά όπλα στην Τεχεράνη» .<br /><br />Αντιδράσεις από φιλομεταναστευτικούς κύκλους<br /><br />Ο Πιρς Μόργκαν, Βρετανός σχολιαστής με περίπου 9 εκατομμύρια ακόλουθους στο X , ανάρτησε το απόσπασμα με μια μοναδική, δηκτική λέξη: «Ηλίθιος» . Το tweet συγκέντρωσε εκατοντάδες χιλιάδες προβολές, ωστόσο η συντριπτική πλειοψηφία των σχολίων, περίπου 80% σύμφωνα με ανάλυση της πλατφόρμας, πήρε το μέρος του Ισραηλινού πρωθυπουργού, με τους χρήστες να επισημαίνουν την αύξηση των τζαμιών και την ισλαμοποίηση της Βρετανίας . Ακόμη και ανταποκριτής του ισραηλινού καναλιού C14 απάντησε στον Μόργκαν με μια ειρωνική νύξη για την κατάσταση στο Μπέρμιγχαμ .<br /><br />Το σκάνδαλο των συμμοριών – «Εκατοντάδες χιλιάδες» θύματα<br /><br />Οι δηλώσεις Νετανιάχου έρχονται σε μια συγκυρία όπου η Βρετανία συγκλονίζεται από ανεξάρτητη έρευνα για τα εγκλήματα των συμμοριών αποπλάνησης. Η έκθεση του βουλευτή Ρούπερτ Λόου αποκαλύπτει ότι τουλάχιστον 250.000 νεαρά κορίτσια, ηλικίας ακόμη και 11 ετών, υπήρξαν θύματα οργανωμένων βιασμών, εμπορίας, εγκυμοσύνης και εξαναγκαστικού εξισλαμισμού από τη δεκαετία του 1950 . Σύμφωνα με τα ευρήματα, η «συντριπτική πλειοψηφία» των δικτύων βιαστών αποτελούνταν αποκλειστικά από άνδρες μουσουλμανικού υπόβαθρου, κυρίως πακιστανικής καταγωγής, με μικρότερες ομάδες από Σομαλία, Ιράν, Συρία και Τουρκία .<div><br />Η θεσμική αποτυχία και ο ρόλος των αρχών<br /><br />Η έκθεση περιγράφει πώς οι συμμορίες εκμεταλλεύονταν τρωτά σημεία σε οικοτροφεία και σχολεία, με τη σιωπηρή ανοχή της αστυνομίας, των κοινωνικών υπηρεσιών, του Εθνικού Συστήματος Υγείας (NHS) και των πολιτικών που φοβούνταν τις κατηγορίες για ρατσισμό . Οι δράστες αποκαλούσαν τα θύματά τους «λευκά σκουπίδια» ή «κουφάρ», ενώ χρησιμοποιούσαν θρησκευτικά επιχειρήματα, όπως η ανωτερότητα των Μουσουλμάνων επί των μη Μουσουλμάνων, για να δικαιολογήσουν την κακοποίηση . Μάρτυρες κατήγγειλαν ότι οι αρχές απέφευγαν να αναγνωρίσουν το εθνοθρησκευτικό προφίλ των δραστών, με υπαλλήλους της αστυνομίας να δηλώνουν σε μητέρες θυμάτων ότι η περιγραφή των δραστών ως «Ασιάτες» είναι ρατσιστική.</div><div><br />Ποιος είναι ο Πιρς Μόργκαν<br /><br />Ο γνωστός παρουσιαστής δεν είναι άγνωστος στις αντιπαραθέσεις με το Ισραήλ. Έχει εκφράσει έντονα φιλομεταναστευτικές θέσεις και έχει ταχθεί επανειλημμένα κατά των ισραηλινών στρατιωτικών επιχειρήσεων, χαρακτηρίζοντας την απάντηση στη Γάζα ως «δυσανάλογη» και «εκδίκηση».<br /><br />Στο παρελθόν, έχει συνδέσει τις ενέργειες του Ισραήλ με κινδύνους εθνοκάθαρσης και έχει κατηγορηθεί για αντισιωνιστικές τοποθετήσεις. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι η στάση του έχει εξελιχθεί μετά την 7η Οκτωβρίου, περνώντας από την αρχική στήριξη στο δικαίωμα αυτοάμυνας του Ισραήλ σε μια πιο επικριτική γραμμή απέναντι στην κυβέρνηση Νετανιάχου.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Νετανιάχου: Αποκάλεσε «Ισλαμική Δημοκρατία» τη Βρετανία.

Δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα η δήλωση του Ισραηλινού πρωθυπουργού Γιάννης Κολεΐδης Η χαρακτηρισμός του Ηνωμένου Βασιλείου ως «...

Διαβάστε την συνέχεια

Λαβρόφ: «Η Τουρκία δεν θα μπει ποτέ στην ΕΕ»

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.news247.gr/wp-content/uploads/2026/08/AP24323521770755-640x426.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="426" data-original-width="640" height="426" src="https://www.news247.gr/wp-content/uploads/2026/08/AP24323521770755-640x426.jpg" width="640" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ο Ρώσος υπουργός συνέδεσε τη συμμαχία με την αποτυχία ένταξης και απέρριψε κάθε σενάριο κατάπαυσης πυρός</span></h3><b>Γιάννης Κολεΐδης</b><br />Η γεωπολιτική θέση της Τουρκίας περιγράφεται από τον Σεργκέι Λαβρόφ ως μια διαρκής προσπάθεια ισορροπίας ανάμεσα σε τρία μέτωπα, με το ΝΑΤΟ να λειτουργεί ως τροχοπέδη στην ευρωπαϊκή της φιλοδοξία. Ο επικεφαλής της ρωσικής διπλωματίας εκτίμησε ότι η Άγκυρα γνωρίζει βαθιά την αδυναμία ένταξής της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, την ίδια στιγμή που οι υποχρεώσεις της απέναντι στη Βορειοατλαντική Συμμαχία δημιουργούν τριβές με τη Μόσχα.<div><br />Η τριπλή ισορροπία της Άγκυρας<br /><br />Μιλώντας στο τηλεοπτικό δίκτυο Vesti, ο Λαβρόφ σκιαγράφησε το περίπλοκο δίλημμα της τουρκικής διπλωματίας. Όπως είπε χαρακτηριστικά, η Τουρκία επιθυμεί ταυτόχρονα τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ, διαύλους επικοινωνίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση (έστω κι αν εσωτερικά παραδέχεται το ματαίωμα της προοπτικής ένταξης) και στενές σχέσεις με τη Ρωσία. Για τον ίδιο, η ένταξη στη Συμμαχία αφήνει «αναπόφευκτες επιπτώσεις» που η τουρκική κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να συνυπολογίζει, ακόμη κι όταν επενδύει στη συνεργασία με τη Μόσχα.</div><div><br />Οικονομία και Μαύρη Θάλασσα<br /><br />Παρά την κριτική του για τον ρόλο του ΝΑΤΟ, ο Ρώσος υπουργός αναγνώρισε την ύπαρξη ισχυρών δεσμών με την Άγκυρα, ειδικά στον οικονομικό τομέα. Ο Λαβρόφ έκανε λόγο για πολλά κοινά κοινωνικοοικονομικά πρότζεκτ, ενώ υποστήριξε ότι η Τουρκία έχει ειλικρινές ενδιαφέρον για τη σταθερότητα στη Μαύρη Θάλασσα. Στο πλαίσιο αυτό, ανέφερε ότι η Άγκυρα έθεσε ξανά στο τραπέζι την ανάγκη σύναψης συμφωνίας με την Ουκρανία για την προστασία της ναυσιπλοΐας στην περιοχή από επιθέσεις.</div><div><br />Καμία ελπίδα για ανακωχή με την Ουκρανία<br /><br />Απορρίπτοντας πάντως κάθε σενάριο ανακωχής με το Κίεβο, ο Λαβρόφ ξεκαθάρισε ότι η Μόσχα θα εξετάσει τον τερματισμό των εχθροπραξιών μόνο στο πλαίσιο μιας μακροπρόθεσμης και βιώσιμης διευθέτησης. Προειδοποίησε επίσης για εντατικοποίηση των επιχειρήσεων κατά όσων, από τη Δύση, υποστηρίζουν την πολεμική προσπάθεια της Ουκρανίας, ενώ επιβεβαίωσε ότι η Μόσχα έχει ζητήσει εξηγήσεις από την Ουάσινγκτον για πλήγματα βαθιά μέσα σε ρωσικό έδαφος.<br /><br />Αφήνοντας ανοιχτό το παράθυρο για νέες επαφές, ο Λαβρόφ γνωστοποίησε την ετοιμότητα του Βλαντίμιρ Πούτιν να συναντήσει ξανά τους Αμερικανούς απεσταλμένους Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ. Πάντως, με μια δόση επιφύλαξης, σχολίασε πως το περιεχόμενο που θα φέρουν μαζί τους οι διαμεσολαβητές παραμένει ανοιχτό ζήτημα.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Λαβρόφ: «Η Τουρκία δεν θα μπει ποτέ στην ΕΕ»

Ο Ρώσος υπουργός συνέδεσε τη συμμαχία με την αποτυχία ένταξης και απέρριψε κάθε σενάριο κατάπαυσης πυρός Γιάννης Κολεΐδης Η γεωπολιτική θέση...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί ο Καραμανλής δεν έστειλε στρατό στην Κύπρο το 1974- Ντοκουμέντα από τον Κώστα Μαρδά

<img height="98" src="https://i.ytimg.com/vi/jqGdPPCFSJg/hqdefault.jpg" width="740" /><br /><br />Γιατί ο Καραμανλής δεν έστειλε στρατιωτικές δυνάμεις στην Κύπρο για να αντιμετωπίσουν τον ΑΤΤΙΛΑ των Τούρκων το 1974; Τι έπαιξε ρόλο στην απόφαση του για να φθάσουμε στο «η Κύπρος κείται μακράν»; Τι συνέβη στο πολεμικό συμβούλιο το ξημέρωμα της 14ης Αυγούστου; Τι ζήτησαν Καραμανλής και Αβέρωφ; Τι απαντήσεις πήραν από τους στρατιωτικούς; Πως φθάσαμε στην απόφαση αποχώρησης από το ΝΑΤΟ και τι επιπτώσεις είχε στη συνέχεια στα ελληνοτουρκικά; Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Κώστας Μαρδάς σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη στην οποία παρουσιάζει και το πρακτικό της συνεδρίασης του πολεμικού συμβουλίου της 14ης Αυγούστου 1974.<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="333" src="https://www.youtube.com/embed/jqGdPPCFSJg" width="730" youtube-src-id="jqGdPPCFSJg"></iframe></div><div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γιατί ο Καραμανλής δεν έστειλε στρατό στην Κύπρο το 1974- Ντοκουμέντα από τον Κώστα Μαρδά

Γιατί ο Καραμανλής δεν έστειλε στρατιωτικές δυνάμεις στην Κύπρο για να αντιμετωπίσουν τον ΑΤΤΙΛΑ των Τούρκων το 1974; Τι έπαιξε ρόλο στην απ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ελλάδα αφήνει Τουρκία να διεκδικεί τα πάντα, ενώ αυτή δεν διεκδικεί ΤΙΠΟΤΑ.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.aftodioikisi.gr/wp-content/uploads/2020/11/greek-turkey-aigaio-696x367-696x367.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="367" data-original-width="696" height="105" src="https://www.aftodioikisi.gr/wp-content/uploads/2020/11/greek-turkey-aigaio-696x367-696x367.jpg" width="757" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div>Είναι εντυπωσιακό το πώς η Ελλάδα εδώ και δεκαετίες έχει αφήσει την Τουρκία να διεκδικεί όλο και περισσότερα χωρίς να βάζει και εκείνη θέματα στο τραπέζι. Κλασικό παράδειγμα η Ίμβρος και η Τένεδος. Η συνθήκη της Λωζάννης τούς προσέδωσε ένα ειδικό καθεστώς με ενισχυμένο ρόλο στην τοπική αυτοδιοίκηση.<br /><br />TOY <b>ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ<br /></b><br />Με το πέρασμα του χρόνου, όμως, οι Τούρκοι χρησιμοποίησαν κάθε δυνατό μέσο για να εκδιώξουν όσο το δυνατόν περισσότερους Ελληνες, χωρίς η Αθήνα ποτέ να αντιδράσει έντονα, ούτε ακόμη και όταν οι διεθνείς συνθήκες περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα επέτρεπαν αντίποινα στη Δυτική Θράκη.<br /><br />Το ελληνικό στοιχείο συρρικνώθηκε αλλά επιβίωσε, ειδικά στην Ίμβρο, χάρη στη σκληροτράχηλη φύση και στο πείσμα των Ιμβρίων. Και επίσης, για να είμαστε δίκαιοι, τα πρώτα χρόνια Ερντογάν επαναλειτούργησαν μειονοτικά σχολεία στην Ίμβρο.<br /><br />Σήμερα, όμως, το να πάει κανείς από την Ελλάδα στην Ίμβρο απαιτεί ένα κοπιαστικό ταξίδι πολλών ωρών. Το τουρκικό βαθύ κράτος κωλυσιεργεί εδώ και πολλά χρόνια για το άνοιγμα ενός τελωνείου που θα επέτρεπε την απευθείας ακτοπλοϊκή σύνδεση με τη Λήμνο, από την οποία θα χρειαζόταν λιγότερο από μία ώρα με ένα ταχύπλοο για να φτάσει κάποιος στην Ίμβρο.<br /><br />Εν τω μεταξύ, η Λήμνος έχει απευθείας σύνδεση με την Τουρκία, όπως και πάρα πολλά άλλα νησιά. Η απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να επιτρέψει τις επισκέψεις Τούρκων πολιτών χωρίς βίζα στα νησιά μας έχει αυξήσει κατακόρυφα τον όγκο των επισκεπτών και βοηθάει τόσο την τοπική οικονομία όσο και την εδραίωση διαπροσωπικών σχέσεων Ελλήνων και Τούρκων, πράγμα καθόλου αμελητέο στο τέλος της ημέρας.<br /><br />Όπως η Αθήνα έχει επιτρέψει τις επισκέψεις Τούρκων πολιτών χωρίς βίζα στα νησιά μας, πρέπει να απαιτήσει το ίδιο για την Ίμβρο, να ανοίξει μία απευθείας ακτοπλοϊκή σύνδεση με συνοπτικές διαδικασίες εισόδου για Έλληνες πολίτες.<br /><br />Η Αθήνα μπορεί και πρέπει να απαιτήσει το ίδιο για την Ίμβρο, να ανοίξει μια απευθείας ακτοπλοϊκή σύνδεση και να είναι συνοπτικές οι διαδικασίες εισόδου για Έλληνες πολίτες. Τυχόν τουρκικά επιχειρήματα ότι η ΛΙμβρος είναι «ευαίσθητη» περιοχή δεν ισχύουν, γιατί και η Σάμος είναι και η Σύμη.<br /><br />Επιχειρήματα του τύπου «το τελωνείο δεν είναι έτοιμο» είναι απολύτως παρελκυστικά, διότι η Ελλάδα έδειξε πόσο γρήγορα λύνονται αυτά τα ζητήματα όταν υπάρχει πολιτική βούληση. Επιχειρήματα από την ελληνική γραφειοκρατία που δεν θέλει ποτέ οτιδήποτε έχει ρίσκο, του τύπου «μα θα βγαίνει η γραμμή αν την ανοίξουμε;», είναι ανόητα και εν πάση περιπτώσει και να μη βγαίνει, θα έπρεπε κάπως να βγαίνει…<br /><br />Η Ίμβρος διαθέτει επίσης αεροδρόμιο, που λειτουργούσε μέχρι πριν από μερικά χρόνια. Θα μπορούσε να επαναλειτουργήσει και να τη συνδέει με την Αθήνα, όπως συμβαίνει με τόσα νησιά μας με τις απευθείας πτήσεις από την Κωνσταντινούπολη.<br /><br />Κοιτώντας πίσω, αναρωτιέται κάποιος τι είναι αυτό που μας κάνει να μη διεκδικούμε αυτά, τα μικρά έστω, έναντι της Τουρκίας και να την αφήνουμε να προσθέτει θέματα και διεκδικήσεις στο τραπέζι. Κανείς δεν ονειρεύεται μια ελληνική Ίμβρο, η Ιστορία κύλησε και το ρολόι της δεν γυρίζει πίσω. Είναι όμως ακατανόητο να μην απαιτούμε χειρονομίες από την πλευρά της Τουρκίας την ώρα που εμείς τις κάνουμε γενναιόδωρα. <div><br /><div><a href="https://www.kathimerini.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Ελλάδα αφήνει Τουρκία να διεκδικεί τα πάντα, ενώ αυτή δεν διεκδικεί ΤΙΠΟΤΑ.

Είναι εντυπωσιακό το πώς η Ελλάδα εδώ και δεκαετίες έχει αφήσει την Τουρκία να διεκδικεί όλο και περισσότερα χωρίς να βάζει και εκείνη θέματ...

Διαβάστε την συνέχεια

Μυστικές υπηρεσίες: “Dirty tricks”… ως προεόρτια νέου Ψυχρού Πολέμου

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTbdtt3IEFYEAXljA2hlCxlATZxfWKGApBbyO8qw8f-zkv-XStrnUhwwB0&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="483" data-original-width="635" height="88" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTbdtt3IEFYEAXljA2hlCxlATZxfWKGApBbyO8qw8f-zkv-XStrnUhwwB0&s=10" width="746" /></a></div><div><br /></div><div>Του<b> Ζαχαρία Μίχα</b></div>Ονομάζεται στη βιβλιογραφία ως «κρυφή διάσταση της Ιστορίας» (hidden dimension of history) και «το δεύτερο αρχαιότερο επάγγελμα» (second oldest profession). Ο λόγος φυσικά για την κατασκοπεία και το γενικότερο ρόλο των υπηρεσιών πληροφοριών στη διεθνή πολιτική. Περιγράφεται με τον όρο «Intelligence». Στις μέρες μας όμως, δείχνει να περνά ολοένα και περισσότερο από το παρασκήνιο στο προσκήνιο. Προάγγελος έναρξης του νέου ψυχρού πολέμου που αρκετοί μοιάζουν να επιδιώκουν; Ενδεχομένως…<br /><br />Η αμφιβολία εδράζεται στο ότι η ανθρωπότητα διέρχεται μια μεταβατική περίοδο. Όσο και η ψυχροπολεμική κατάληξη να μοιάζει ολοένα ως η πιο πιθανή εξέλιξη, καλό θα ήταν να διατηρήσουμε κάποιες, έστω ελάχιστες, επιφυλάξεις. Ο λόγος είναι απλός: Για να αποφευχθεί η περαιτέρω τροφοδότηση μιας ξεκάθαρα διακριτής – υφιστάμενης τάσης. Για να μην επιβεβαιωθεί αυτή η εκτίμηση, έχοντας πρόωρα οριστικοποιηθεί μέσω ενός μηχανισμού αυτοεκπληρούμενης προφητείας…<br /><br />Εξίσου λανθασμένη προσέγγιση θα ήταν όμως και η εθελοτυφλία. Τα πράγματα είναι πιθανό να εξελιχθούν σε μια πολύ πιο επικίνδυνη κατάσταση. Την εποχή του… «original» Ψυχρού Πολέμου, μπορεί η σύγκρουση των υπηρεσιών σε τοπικό, περιφερειακό και πλανητικό επίπεδο να ήταν μετωπική. Στην πορεία και ιδίως με τα διδάγματα της κρίσης της Κούβας, όμως, είχαν δημιουργηθεί κάποιοι μηχανισμοί που εξασφάλιζαν επικοινωνία για την αποτροπή μιας μη αναστρέψιμης εκτροπής που θα οδηγούσε σε καταστροφή.<br /><br />Ενώ στο παρελθόν ο τεχνολογικός ανταγωνισμός των υπερδυνάμεων αποτελούσε πεδίο που περιοριζόταν στη βιομηχανική κατασκοπεία, σήμερα, κυρίως στις ΗΠΑ, υψώνονται τείχη στη συνεργασία και συμμετοχή ξένων φοιτητών και εταιριών, κυρίως από την Κίνα, σε πανεπιστήμια. Η Γερμανία φαίνεται έτοιμη να ακολουθήσει την ίδια πορεία απέναντι σε Ρωσία και Κίνα.<br /><br />Οι μυστικές υπηρεσίες βρίσκονται ολοένα και περισσότερο στις ειδήσεις, παρόλο που αυτό αποτελεί μια μεγάλη αντίφαση σε σχέση με τη φύση του ρόλου τους. Ο ρόλος τους στην Ουκρανία και στο μέτωπο του Ιράν, αλλά και η συνεχής παρουσία παντού. Η ειδησεογραφία κατακλύζεται από αναφορές για σαμποτάζ και άλλες επιχειρήσεις που είτε αποδίδονται ευθέως είτε παραπέμπουν έμμεσα στην εμπλοκή τους. «<a href="https://www.encyclopedia.com/politics/encyclopedias-almanacs-transcripts-and-maps/dirty-tricks">Dirty tricks</a>» όπως έχουν επικρατήσει στη βιβλιογραφία…<br /><br />Η δε ηττημένη των δυο παγκοσμίων πολέμων Γερμανία, εγκαταλείπει την «αμυντική λειτουργία» των υπηρεσιών της και επιτρέπει τις «επιθετικές επιχειρήσεις», όπως μας πληροφόρησε η DW. Η είδηση έλαβε ευρεία διεθνή δημοσιότητα (ενδεικτικά το δημοσίευμα της βρετανικής Telegraph), αν και στη συνέχεια, μετά τον μεγάλο αντίκτυπο της είδησης, επιχειρήθηκε μερική αναδίπλωση…<br /><br />Σήμερα ο κόσμος δείχνει να οδηγείται, αργά αλλά σταθερά, σε ένα «restart» γεμάτο ασάφειες. Με αμηχανία για το τι θα γεννήσει η επόμενη ημέρα. Είναι λογικό. Τα χαρακτηριστικά του μεταπολεμικού κόσμου ήταν εντελώς διαφορετικά από τα σημερινά. Οι πόλοι ήταν ξεκάθαροι και ιδεολογικά προσδιορισμένοι. Ο πλανήτης έβγαινε από δυο παγκόσμιους πολέμους στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα.<br />Πυρηνικά παιχνίδια<br /><br />Στο τέλος αυτής της περιόδου εμφανιζόταν η πυρηνική ισχύς και η προοπτική του ολέθρου. Όσο και να διέφεραν οι εκτιμήσεις για την έκβαση ενός γενικευμένου πυρηνικού πολέμου, η σύγκρουση δεν ήταν προτεραιότητα για τις υπερδυνάμεις. Οι εκτιμήσεις διέφεραν στην έκβαση. Η πυκνοκατοικημένη Δύση με τα αστικά κέντρα που φιλοξενούσαν πολλά εκατομμύρια κατοίκων, έναντι της αραιοκατοικημένης και αχανούς σε έκταση Ανατολής, μιλώντας κυρίως για τη Σοβιετική Ένωση.<br /><br />Κατά συνέπεια, στη Δύση πλειοψηφούσε η εκτίμηση της απόλυτης καταστροφής. Αντιθέτως, στην Ανατολή, το φλερτ με την ιδέα της επικράτησης σε μια πυρηνική σύγκρουση αποκαλύφθηκε από το άνοιγμα των αρχείων της ΕΣΣΔ και τις εξαιρετικού ενδιαφέροντος ιστορικές μελέτες που στηρίχθηκαν σε αυτά. Προέκυψε δε, ότι σε μέρος τουλάχιστον του κατεστημένου είχε τροφοδοτηθεί μια αισιοδοξία επικράτησης σε μια πυρηνική σύγκρουση, λόγω της μεγαλύτερης ικανότητας «απορρόφησης» των πυρηνικών πληγμάτων.<br /><br />Ως αποτέλεσμα, οι ένοπλες δυνάμεις ετοιμάζονταν με αυτή τη λογική. Την ίδια ώρα στη Δύση, μεσουρανούσε η συζήτηση των στρατηγιστών, είτε προέρχονταν από τις ένοπλες δυνάμεις είτε από την ακαδημία, που αφορούσε την έννοια της «πυρηνικής αποτροπής» (nuclear deterrence). Κατά περιόδους θεωρούσαμε ότι λειτουργεί λόγω της αμοιβαία εξασφαλισμένης καταστροφής (MAD: Mutually Assured Destruction). Όπως, ίσως προκύπτει, ότι η πιο επιτυχημένη προσέγγιση περιοριζόταν σε αυτό καθαυτό το ακρωνύμιο MAD που χρησιμοποιήθηκε. Σημαίνει «τρελός / παράφρων» στην αγγλική… Εύγλωττο.<br /><br />Σήμερα, αντί παγκοσμίων πολέμων, έχουμε περιφερειακούς με παγκόσμιες συνέπειες. Πολέμους που ξεκινήσαμε και δεν γνωρίζουμε πώς να τερματίσουμε. Η δε μαζική καταστροφή μπορεί να μην απειλεί την ύπαρξη του κόσμου, όμως εξασφαλίζεται από τη μαζική χρήση για παρατεταμένα χρονικά διαστήματα φθηνών μη επανδρωμένων συστημάτων…<br /><br />Με αυτά οι εμπόλεμοι επιχειρούν να συντηρούν μια διαρκή αιμορραγία του αντιπάλου. Αν μη τι άλλο, ο λιγότερο ισχυρός μπορεί να βραχυκυκλώνει τους σχεδιασμούς ακόμα και του πανίσχυρου για επικράτηση επί του πεδίου. Παράλληλα και μεθοδικά, επιχειρείται η καταστροφή της οικονομίας. Άρα και της κοινωνίας της χώρας στόχου.<br /><br />Και οι χρήσιμοι… γνωμηγήτορες<br /><br />Ο διχασμός που παρατηρείται στον πλανήτη ολόκληρο έχει μεταφερθεί και στο εσωτερικό αρκετών κρατών, της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης. Και ως είθισται, σε κάθε τέτοια κατάσταση πετάγονται οι νέοι «γενίτσαροι» προσηλωμένοι στον μεγάλο σκοπό! Και κάπως έτσι, όποιος τολμά να αναζητά λύσεις συνύπαρξης, σε τοπικό, περιφερειακό ή παγκόσμιο επίπεδο, τίθεται αυτομάτως υπό διωγμό.<br /><br />Και η συνισταμένη των δυνάμεων σπρώχνει προς το επιθυμητό αποτέλεσμα. Η φύση του ανθρώπου είναι συγκρουσιακή. Για τους πολλούς φαίνεται πως νοηματοδοτεί την ύπαρξή τους. Για τους λίγους και «εκλεκτούς» αποτελεί ένα πλαίσιο που θα εξασφαλίσει επικερδείς μακροχρόνιες επιχειρηματικές δραστηριότητες.<br /><br />Τελικά μας άρεσε περισσότερο ο Ψυχρός Πόλεμος και φαίνεται πως δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτόν. Στις 13/8 είναι η 65η επέτειος από την ανέγερση του τείχους του Βερολίνου, εκτός από τα γενέθλια του Φιντέλ Κάστρο, ιστορικού ηγέτη της Κούβας! Ας μείνουμε όμως στο τείχος, αυτού του εμβληματικού ψυχροπολεμικού συμβόλου. Έπρεπε κάπως να το γιορτάσουμε…<br /><br />Μένει να αποδειχθεί εάν θα υπάρξει σήμερα καλλιτεχνικό ιστορικό ανάλογο της ταινίας-κωμωδίας «One, Two, Three» που γυριζόταν στο Βερολίνο και με την έναρξη οικοδόμησης του Τείχους μεταφέρθηκε στο Μόναχο. Αν και δεν αναμένεται η έγερση νέου τείχους…<br /><br />Η πραγματικότητα αποτελούσε πάντα πεδίον δόξης λαμπρό για ευρηματικούς σκηνοθέτες. Μακάρι να αποτελέσει έμπνευση και για τους σύγχρονους. Εάν το επιτρέψει βέβαια η επιστροφή «νεομακαρθικών» τάσεων. Θα είναι μια σπαρταριστή κωμωδία… με στοιχεία τραγωδίας, όπως θα διαπιστώσουμε εν καιρώ. Εξάλλου, η Ιστορία, ενίοτε επαναλαμβάνεται ως φάρσα.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μυστικές υπηρεσίες: “Dirty tricks”… ως προεόρτια νέου Ψυχρού Πολέμου

Του Ζαχαρία Μίχα Ονομάζεται στη βιβλιογραφία ως «κρυφή διάσταση της Ιστορίας» (hidden dimension of history) και «το δεύτερο αρχαιότερο επάγ...

Διαβάστε την συνέχεια

Κλαίμε για τον ΑΤΤΙΛΑ που εμείς προκαλέσαμε; Η αυτοκριτική απούσα

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSa_4BCgCjmYkCiLoUf4dQWoS36rPU8-s9V05cvIvGNZFWXiZwIGBYvQB4&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="435" data-original-width="704" height="80" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSa_4BCgCjmYkCiLoUf4dQWoS36rPU8-s9V05cvIvGNZFWXiZwIGBYvQB4&s=10" width="753" /></a></div><div><br /></div>Αυτή η χώρα έχει πήξει στους “εθνάρχες” αλλά κινδυνεύει να μείνει χωρίς Έθνος. Η σημερινή μαύρη επέτειος του ΑΤΤΙΛΑ ΙΙ -αλήθεια πόσες τέτοιες μαύρες επετείους έχουμε συσσωρεύσει- δεν χωρά “στρογγυλέματα”. Κι όμως μόνο αυτό γίνεται κατά το δοκούν, προς ικανοποίηση πολιτικών σκοπιμοτήτων, καθαγιασμό προσώπων ή απόδοσης σε άλλων… έως και του προπατορικού αμαρτήματος.<br /><br />Κι όμως η πραγματικότητα για την Κύπρο νομίζω πως είναι πολύ διαφορετική. Θυμάμαι καλά ότι πρώτος ο Παπάγος ανακίνησε το ζήτημα της Ένωσης της Κύπρου; Αυτός ενίσχυσε την ΕΟΚΑ. Το πρόβλημα όμως δεν ήταν οι ξένοι, ήταν οι ημέτεροι. Να σημειώσουμε ότι ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα είχαν προτείνει οι Βρετανοί το 1915 αλλά την απέρριψε ο βασιλιάς Κωνσταντίνος. Άλλος ένας “εθνάρχης”, ο Βενιζέλος, με τη σειρά του τη δεκαετία του 1930, πέταξε στα σκουπίδια το άτυπο δημοψήφισμα των Κυπρίων που ζητούσαν ΕΝΩΣΗ. Το 1941 ο εξόριστος βασιλιάς Γεώργιος ζήτησε από τους Βρετανούς την Κύπρο αλλά δεν…<br /><br />Μετά τον θάνατο του Παπάγου, περιέργως, πρωθυπουργός έγινε ο μετέπειτα “εθνάρχης” Καραμανλής για τον οποίον ακουγόταν ότι είχε εμπλοκή με το μνημόνιο Πιπινέλη περί μη ανάμιξης της Ελλάδας στην Κύπρο. Ακολούθησαν οι συνθήκες Ζυρίχης-Λονδίνου, το σχέδιο Άτσεσον των ΗΠΑ, που παραχωρούσε – πλην μιας βάσης στην Καρπασσία – την Κύπρο στην Ελλάδα. Το απέρριψαν τόσο ο Μακάριος όσο και ο Γεώργιος Παπανδέου.<br /><br />Ακολούθησε η αποστολή ελληνικής μεραρχίας στην Κύπρο (ντε φάκτο Ένωση), η απομάκρυνσή της από τον “άμεμπτο” για ορισμένους δικτάτορα Παπαδόπουλο, η κόντρα Αθήνας-Μακαρίου, η με υπογραφή Μακαρίου διάλυση σχεδόν της Εθνικής Φρουράς και φυσικά το ανόητο πραξικόπημα του Ιωαννίδη. Το πραξικόπημα όμως ήταν μόνο η αφορμή, όχι η αιτία. Η αιτία ήταν ότι η Τουρκία θα ήταν με τη σειρά της ανόητη να αφήσει ανεκμετάλλευτη μια τέτοια ευκαιρία που έψαχνε πολύ καιρό και της την πρόσφερε η ελληνική διχόνοια.<br /><br />Μας κάνει εντύπωση που δεν την άφησε; Πολλοί εστιάζουν στον ρόλο του Κίσινγκερ, του ΝΑΤΟ κ,λπ. Προφανώς κι έχουν ευθύνες. Ξεχνούμε όμως βολικά, ότι στη διεθνή πολιτική κάθε πλευρά έχει τα δικά της συμφέροντα να προωθήσει. Όχι τα δικά μας. Μπορεί όντως να έχει ευθύνες ο όποιος Κίσινγκερ, η ευθύνη όμως για τη συμπεριφορά πολλών στην Αθήνα που υποτίθεται πως είχαν αποστολή να προστατεύσουν τα εθνικά συμφέροντα, όπως ο Κίσιντζερ τα αμερικανικά, προφανώς δεν μπορεί να μετακυληθεί σε αυτόν. Τουλάχιστον κατά προτεραιότητα! <a href="https://www.defence-point.gr/klaime-gia-ton-attila-poy-emeis-prokalesame-aytokritiki-apoysa"><b>ΔΙΑΒΑΣΖΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Κλαίμε για τον ΑΤΤΙΛΑ που εμείς προκαλέσαμε; Η αυτοκριτική απούσα

Αυτή η χώρα έχει πήξει στους “εθνάρχες” αλλά κινδυνεύει να μείνει χωρίς Έθνος. Η σημερινή μαύρη επέτειος του ΑΤΤΙΛΑ ΙΙ -αλήθεια πόσες τέτοιε...

Διαβάστε την συνέχεια

Κ. Τασούλας: ένας εικονικός πρόεδρος.

<img height="96" src="https://omegapress.gr/images/TASOUL.jpeg" width="750" /><div><br /></div><div>Του <b>Στράτου Βαλτινού</b><br />Είναι θεωρητικός του ραγιαδισμού ή απλά ένας κενός πολιτικός; είναι ένας υποτελής στον Κυριάκο Μητσοτάκη ή απλά ένας άνευ σημασίας πολιτικός που “διέπρεψε” χωρίς να κάνει τίποτα στην ζωή του; Κάποιοι μιλούν για πολιτικό λάθος του πρωθυπουργού που ήθελε έναν εικονικό Πρόεδρο και επέλεξε τον Κωνσταντίνο Τασούλα. Άλλοι τον θεωρούν έναν συνηθισμένο αερολόγο που δεν αξίζει την προσοχή κανενός. Άλλοι όμως του καταλογίζουν ακροδεξιές τάσεις και ουσιαστικά, είναι ίσως ο μόνος Πρόεδρος της Δημοκρατίας που στην πράξη δεν αναγνωρίζεται από πολιτικά κόμματα και ταυτόχρονα απασχολεί τα ΜΜΕ και την κοινή γνώμη με τις γκάφες του.<br /><br />Πέραν όλων αυτών που έχουν βάση, γεγονός είναι ότι ο Κωνσταντίνος Τασούλας επιβεβαιώνει και συμπυκνώνει την επταετία του Κυριάκου Μητσοτάκη, ότι θέλει γύρω του πειθήνιους, κενούς, ανθρώπους -δεκανίκια στα σχέδιά του, πρόθυμους συνεργάτες. Τους οποίους, δεν αξιολογεί με βάση τις ικανότητές τους, αλλά με βάση τα δικά του ιδιοτελή πολιτικά, κομματικά και οικογενειακά συμφέροντα.<br /><br />Είναι επιλογή του Μητσοτάκη<br /><br />Ο πρωθυπουργός είχε τους λόγους του για να κάνει Πρόεδρο τον Κωνσταντίνο Τασούλα. Ένα πολιτικά άβουλο στέλεχος της ΝΔ, απωθητικός, χωρίς ειδικό πολιτικό βάρος, αλλόκοτος και δεδομένος . Αλλά, ήταν ό,τι πρέπει για τον ανασφαλή Μητσοτάκη, ώστε να έχει ήσυχο το κεφάλι του από το ενδεχόμενο , ένας άλλος, σοβαρός πρόεδρος, να κάνει δημόσιες παρεμβάσεις με κοινωνικές ή και πολιτικές ευαισθησίες. Έτσι, υποβάθμισε συνειδητά τον κορυφαίο πολιτειακό θεσμό της ελληνικής δημοκρατίας, προκαλώντας την οργή της αντιπολίτευσης για την επιλογή του Τασούλα, αλλά ο Μητσοτάκης έχει αποδείξει την αναισθησία του στην κριτική. Αλλά ο Τασούλας, είτε μας αρέσει , είτε όχι , είναι ο ανώτατος πολιτειακός άρχοντας, άρα έχει και ευθύνες έναντι του Συντάγματος και της κοινωνίας.<br /><br /> Η άρνηση πολιτικών αρχηγών , Τσίπρας, Δούρου, Βαρουφάκης, Κωνσταντοπούλου, Σακελλαρίδης, να παραστούν στην δεξίωση και τα ευτράπελα του προεδρικού μεγάρου κατά την επέτειο για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, προκάλεσαν κύμα έντονης αμφισβήτησης του Κ. Τασούλα. Αλλά αυτό ήταν ένα από τα ζητήματα, όπως θα δούμε στην συνέχεια. <br /> Στη δήλωση που έκανε στην πλατεία Συντάγματος , αμέσως μετά την καθιερωμένη παρέλαση ο Τασούλας μπερδεύει την επανάσταση του 1821 με το 1981 που παραπέμπει στην ιστορική νίκη του ΠΑΣΟΚ. Εκτίθεται, αλλά … η ζωή συνεχίζεται.<br />Στις 17 Ιουλίου στα Γιάννενα αφήνει εμβρόντητο τον ελληνικό λαό με την προκλητικά ντροπιαστική δήλωσή του ότι η πρωτεύουσα της Ηπείρου, “πέρασε αναίμακτα το φθινόπωρο του 1430 στα χέρια των Οθωμανών, γιατί διδαχθήκαμε από την άλωση της Θεσσαλονίκης, που είχε σφαγές και εξανδραποδισμούς και οι Γιαννιώτες φρόντισαν, αυτά, να τα αποφύγουν και τα απέφυγαν και πήραν προνόμια…”<br /><br />Αν και στην συνέχεια παραδέχθηκε ότι τα προνόμια καταργήθηκαν, το νόημα της δήλωσης στερείται πατριωτισμού από τον ανώτατο πολιτειακό άρχοντα της χώρας. Η μη αντίσταση στον κατακτητή , σε κάθε κατακτητή, είναι η νοοτροπία των δουλόφρονων και φυσικά ιστορικά έχει αποδεχθεί καταστροφική για τους υποστηρικτές της όπως ήταν η κυβέρνηση των δωσίλογων στην Αθήνα υπό τους ναζί ή η Γαλλία του Βισύ . Αν πάμε πιο πίσω στην ιστορία , ο πρόεδρος όφειλε να γνωρίζει , μιας και εμφανίζεται συχνά ως αρχαιολάτρης την άρνηση των Αθηναίων και των Σπαρτιατών να προσφέρουν “γην και ύδωρ” στους Πέρσες με την γνωστή εποποιία να έχει κυρίαρχη θέση στην ιστορία μας. Αλλά να λέγονται τα ακριβώς αντίθετα από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, σε έναν λαό που έχει υποφέρει από σφαγές , κατοχές και εγκλήματα κατακτητών, είναι δουλοπρέπεια. .<br /><br />Ο Κωνσταντίνος Τασούλας είναι όμως απτόητος. Στην ομιλία του για την επέτειο αποκατάστασης της Δημοκρατίας προκάλεσε και πάλι αλγεινή εντύπωση τοποθετούμενος με την πλευρά της παράταξης που οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία. Είπε μεταξύ άλλων ότι «ο οξύτατος διχασμός που χαρακτήρισε την εποχή της κρίσης προκάλεσε συνέπειες, από τις οποίες δεν έχουμε ακόμη οριστικά και εντελώς ανακάμψει», ανέφερε ο κ. Τασούλας και πρόσθεσε: «Η προηγούμενη δεκαετία πρέπει να γίνει μάθημα για την πολιτική τάξη, αλλά και για τον λαό: Και το κυριότερο μάθημα είναι ότι η αντιπαράθεση πρέπει να υποχωρεί εκεί που αρχίζει ο σκληρός πυρήνας του εθνικού συμφέροντος» .<br /><br />Ποια ήταν η παράταξη που προκάλεσε διχασμό και ποιος θέτει τα όρια της αντιπαράθεσης; για την ιστορική αλήθεια να σημειωθεί ότι το εθνικό συμφέρον δηλαδή η κοινωνική ηρεμία, η συνοχή και η δημοκρατία υπονομεύτηκαν δραματικά από τη ΝΔ και οδήγησαν στην χρεοκοπία και όχι από τα άλλα κόμματα. Επομένως που απευθύνεται; στην Αριστερά προφανώς με λογική Άδωνη Γεωργιάδη. Είπε και άλλα εξίσου εκτός ορίων και μάλιστα από τη θέση του προέδρου που οφείλει να ενώνει και όχι να προκαλεί . Και ο Τασούλας ως γνήσιος ακροδεξιός, προφανώς είναι κατώτερος των όποιων περιστάσεων . Υπό αυτή την οπτική, ήταν σωστή η επιλογή των κομμάτων της Αριστεράς να μην παραστούν στην δεξίωση της 24ης Ιουλίου, με παρόντες τους υπουργούς -υμνητές της Χούντας….</div><div><br />Πρόεδρος σε ρόλο επιτετραμμένου<br /><br /></div><div>Η χώρα διανύει δύσκολη περίοδο. Στην ευρύτερη περιοχή μας επικρατεί αταξία. Το διεθνές δίκαιο καταρρακώνεται. Οι πόλεμοι, οι απειλές για πόλεμο, η υποβάθμιση της διπλωματίας και η φρενίτιδα των εξοπλισμών, οδηγεί σε αποσταθεροποίηση, νέους κύκλους εντάσεων και προκαλεί φόβους για το μέλλον. Οι ανισότητες τσακίζουν κοινωνίες. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας οφείλει να αφήσει στο συρτάρι του σπιτιού του την κομματική του ταυτότητα και να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Ο ρόλος του είναι να ενώνει, να υπερβαίνει τις κομματικές διαχωριστικές γραμμές και να συμβάλλει στην ομαλότητα. Οφείλει επίσης να κινείται με βάση τους κανόνες της κοινωνικής δικαιοσύνης, με σεβασμό στην διαφορετικότητα και κυρίως να είναι στο πλευρό των αδύναμων και αδικημένων από το πολιτικό και οικονομικό σύστημα. Αυτός είναι ο ενωτικός ρόλος του. <br /><br />Με απλά λόγια, να κατανοήσει ότι ο ρόλος του είναι εθνικός και όχι κομματικός. Το ταλέντο του δεν βοηθά ιδιαίτερα, δεν έχει ικανότητες διανοητή, ούτε διαθέτει πολιτικό κύρος. Όλα αυτά είναι παραπάνω λόγοι να είναι προσεκτικός και να κάνει τα στοιχειώδη σύμφωνα με το σύνταγμα και τους νόμους. Και κυρίως τους άγραφους, ηθικούς νόμους που απαγορεύουν στον εκάστοτε πρόεδρο να συμπεριφέρεται ως επιτετραμμένος του πρωθυπουργού... </div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Κ. Τασούλας: ένας εικονικός πρόεδρος.

Του Στράτου Βαλτινού Είναι θεωρητικός του ραγιαδισμού ή απλά ένας κενός πολιτικός; είναι ένας υποτελής στον Κυριάκο Μητσοτάκη ή απλά ένας άν...

Διαβάστε την συνέχεια

Καυτό φθινόπωρο στα ελληνοτουρκικά: Καλώδιο, «Γαλάζια Πατρίδα» και Κυπριακό ξαναγράφουν την ατζέντα.

<img height="88" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/875_835abbd0-92ee-42c3-a2d1-8f33dfc1c1b5-1-1-768x518.jpg" width="754" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Η Αθήνα μπαίνει σε μια περίοδο δύσκολων αποφάσεων με τρία ανοιχτά μέτωπα απέναντι στην Άγκυρα – Το Great Sea Interconnector, το τουρκικό νομοσχέδιο για τις θαλάσσιες ζώνες και η νέα κινητικότητα υπό τον ΟΗΕ στο Κυπριακό διαμορφώνουν ένα φθινόπωρο υψηλού διπλωματικού ρίσκου<br /><br />Ένα από τα πιο απαιτητικά φθινόπωρα των τελευταίων ετών στην εξωτερική πολιτική προετοιμάζεται να αντιμετωπίσει η Αθήνα, καθώς τρία διαφορετικά μέτωπα αρχίζουν να συγκλίνουν πάνω στην ίδια γεωπολιτική γραμμή: Αιγαίο – Ανατολική Μεσόγειος – Κύπρος.<br /><br />Στο επίκεντρο βρίσκονται το μέλλον του Great Sea Interconnector, η προσπάθεια της Τουρκίας να ενισχύσει θεσμικά τη θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας» και η νέα κινητικότητα στο Κυπριακό μετά την παρέμβαση του Αντόνιο Γκουτέρες.<br /><br />Κανένα από τα τρία ζητήματα δεν είναι καινούργιο.<br /><br />Το καινούργιο είναι ότι πλέον αλληλοτροφοδοτούνται.<br /><br />Η τύχη του ηλεκτρικού καλωδίου συνδέεται με το ποιος ασκεί δικαιώματα στην Ανατολική Μεσόγειο. Η «Γαλάζια Πατρίδα» επιχειρεί να μεταφέρει τις τουρκικές διεκδικήσεις από τη στρατηγική ρητορική σε πιο θεσμοποιημένο επίπεδο. Και η επανεκκίνηση του Κυπριακού επαναφέρει την Τουρκία, την Ελλάδα και την Κύπρο στο ίδιο διπλωματικό τραπέζι.<br /><br />Το φθινόπωρο, επομένως, δεν θα κριθεί σε μία μόνο συνάντηση Μητσοτάκη–Ερντογάν.<br /><br />Θα κριθεί στο εάν η αποκλιμάκωση των τελευταίων ετών μπορεί να αντέξει όταν η συζήτηση επιστρέψει στα πραγματικά προβλήματα. <a href="https://www.pagenews.gr/2026/08/13/politiki/kauto-fthinoporo-sta-ellinotourkika-kalodio-galazia-patrida-kai-kypriako-ksanagrafoun-tin-atzenta/"><b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a><div><br /></div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Καυτό φθινόπωρο στα ελληνοτουρκικά: Καλώδιο, «Γαλάζια Πατρίδα» και Κυπριακό ξαναγράφουν την ατζέντα.

Βασιλης Διαμαντακος  Η Αθήνα μπαίνει σε μια περίοδο δύσκολων αποφάσεων με τρία ανοιχτά μέτωπα απέναντι στην Άγκυρα – Το Great Sea Interconne...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Φιντάν στο Κάιρο: Τι κρύβεται πίσω από την απουσία της Αιγύπτου από το νέο αμυντικό μπλοκ

<img height="90" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/fidan-3-768x432.jpg" width="749" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Μόλις λίγες ημέρες μετά τη δημιουργία του νέου αμυντικού άξονα Σαουδικής Αραβίας–Τουρκίας–Πακιστάν, η απουσία της Αιγύπτου εξελίσσεται στην πρώτη μεγάλη δοκιμασία του. Ο Hakan Fidan μεταβαίνει στο Κάιρο ενώ αντικρουόμενες πληροφορίες θέλουν την Άγκυρα να επιθυμούσε την ένταξη της Αιγύπτου και το Ριάντ να την απέκλεισε. Εάν αυτό επιβεβαιωθεί, το σημαντικότερο ερώτημα δεν είναι γιατί έμεινε έξω ο Sisi — αλλά ποιος τελικά θα καθορίζει ποιος μπαίνει στη νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας του μουσουλμανικού κόσμου.<br /><br />Η πρώτη ρωγμή στο «Μουσουλμανικό ΝΑΤΟ»; Γιατί η Σαουδική Αραβία φέρεται να άφησε την Αίγυπτο έξω από τη Μέκκα<br /><br /> «Στην Αίγυπτο ο Φιντάν – Ερωτήματα και παρασκήνιο για το αμυντικό σύμφωνο Σαουδικής Αραβίας–Τουρκίας–Πακιστάν» <br /><br />Μία εβδομάδα χρειάστηκε.<br /><br />Τόσο περίπου πέρασε από την υπογραφή της Mecca Joint Defense Agreement μέχρι να εμφανιστεί το πρώτο σοβαρό ερώτημα για τη συνοχή της.<br /><br />Και δεν αφορά το Ιράν.<br /><br />Δεν αφορά το Ισραήλ.<br /><br />Δεν αφορά ούτε τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Αφορά την Αίγυπτο.<br /><br />Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Hakan Fidan μεταβαίνει στο Κάιρο για συνομιλίες με την αιγυπτιακή ηγεσία, επισήμως στο πλαίσιο του Turkey-Egypt Joint Planning Group. Στην ατζέντα βρίσκονται οι διμερείς πολιτικές, οικονομικές και αμυντικές σχέσεις, καθώς και Γάζα, Συρία, Σουδάν και Λιβύη.<br /><br />Όμως υπάρχει ένας ελέφαντας στο δωμάτιο:<br /><br />γιατί η Αίγυπτος δεν ήταν στη Μέκκα;<div><br />Άγκυρα: «Τη θέλαμε μέσα» – Ριάντ: «Όχι»<br /><br />Εδώ η ιστορία γίνεται πολύ πιο ενδιαφέρουσα.<br /><br />Το Middle East Eye, επικαλούμενο καλά πληροφορημένες σαουδαραβικές πηγές, μετέδωσε ότι ήταν το Ριάντ που αντιτάχθηκε στην ένταξη της Αιγύπτου, παρά την επιθυμία της Τουρκίας να συμπεριληφθεί το Κάιρο.<br /><br />Το Al-Monitor καταγράφει την ίδια αντιπαράθεση, σημειώνοντας ότι οι διαφορετικές εκδοχές για την απουσία της Αιγύπτου έχουν φέρει στην επιφάνεια τις τριβές πίσω από τη νέα περιφερειακή αρχιτεκτονική.<br /><br />Προσοχή όμως:<br /><br />η Αίγυπτος δεν έχει επιβεβαιώσει δημοσίως αυτή την εκδοχή.<br /><br />Άρα το «σαουδαραβικό βέτο» πρέπει προς το παρόν να αντιμετωπίζεται ως ισχυρή δημοσιογραφική πληροφορία και όχι ως επίσημα επιβεβαιωμένο γεγονός.<br /><br />Αλλά αν ισχύει, αλλάζει σημαντικά την ανάγνωση της συμφωνίας.<br /><br />Γιατί μέχρι σήμερα η Μέκκα παρουσιαζόταν ως η πιθανή αρχή ενός διευρυνόμενου συστήματος συλλογικής ασφάλειας.<br /><br />Τώρα εμφανίζεται ένα διαφορετικό ερώτημα:<br /><br />ποιος ελέγχει την πόρτα;<br />Γιατί η Αίγυπτος θα άλλαζε τα πάντα<br /><br />Η Αίγυπτος δεν θα ήταν απλώς ένα τέταρτο όνομα κάτω από μία συμφωνία.<br /><br />Θα άλλαζε το μέγεθος και τον χαρακτήρα της.<br /><br />Το Κάιρο διαθέτει μία από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές δυνάμεις του αραβικού κόσμου.<br /><br />Ελέγχει το Σουέζ, έναν από τους σημαντικότερους θαλάσσιους διαδρόμους του πλανήτη.<br /><br />Βρίσκεται γεωγραφικά ανάμεσα στη Μεσόγειο, την Ερυθρά Θάλασσα, τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή.<br /><br />Διαθέτει απευθείας σύνορα με τη Γάζα.<br /><br />Και, κυρίως, έχει το πολιτικό βάρος που συνοδεύει την ιστορική του θέση στον αραβικό κόσμο.<br /><br />Με την Αίγυπτο μέσα, η συμφωνία της Μέκκας θα έπαυε πολύ γρηγορότερα να μοιάζει με τριμερή στρατηγική συνεννόηση και θα άρχιζε να αποκτά χαρακτηριστικά πραγματικού περιφερειακού μπλοκ.<br /><br />Αυτό ακριβώς μπορεί να είναι και το πρόβλημα. <br />Η Σαουδική Αραβία θέλει συμμαχία — αλλά ποιος θα ηγείται;<br /><br />Η νέα συμφωνία βασίζεται σε μία εντυπωσιακή ανταλλαγή δυνατοτήτων.<br /><br />Η Σαουδική Αραβία φέρνει το χρήμα και το πολιτικό βάρος του Κόλπου.<br /><br />Η Τουρκία φέρνει στρατιωτική ισχύ, NATO experience και μια ταχύτατα αναπτυσσόμενη αμυντική βιομηχανία.<br /><br />Το Πακιστάν φέρνει μεγάλο στρατό, στρατηγικό βάθος και —πάνω απ’ όλα— πυρηνικά όπλα.<br /><br />Η είσοδος της Αιγύπτου θα πρόσθετε όμως ακόμη ένα κράτος που θεωρεί τον εαυτό του φυσικό ηγέτη του αραβικού κόσμου.<br /><br />Και εκεί αρχίζει η πολιτική.<br /><br />Το Ριάντ και το Κάιρο μπορούν να είναι εταίροι.<br /><br />Μπορούν να συνεργάζονται.<br /><br />Μπορούν να έχουν κοινά συμφέροντα.<br /><br />Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν πάντοτε την ίδια αντίληψη για το ποιος πρέπει να καθορίζει την περιφερειακή ατζέντα.<br /><br />Ένα τετραμερές σχήμα θα δημιουργούσε αμέσως ένα λεπτό ερώτημα ισορροπίας:<br /><br />θα ήταν η Μέκκα μια σαουδαραβικής έμπνευσης αρχιτεκτονική ασφαλείας ή ένα σύστημα στο οποίο Κάιρο και Άγκυρα θα αποκτούσαν ισοδύναμη πολιτική επιρροή;<br />Και η Τουρκία θέλει την Αίγυπτο για δικούς της λόγους<br /><br />Η Άγκυρα έχει διαφορετικό υπολογισμό.<br /><br />Οι σχέσεις Τουρκίας–Αιγύπτου πέρασαν σχεδόν μία δεκαετία βαθιάς κρίσης μετά την ανατροπή του Mohamed Morsi το 2013.<br /><br />Erdogan και Sisi βρέθηκαν σε αντίπαλα στρατόπεδα.<br /><br />Στη Λιβύη.<br /><br />Στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Στο ζήτημα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.<br /><br />Στις περιφερειακές συμμαχίες.<br /><br />Αυτή η περίοδος έχει πλέον σε μεγάλο βαθμό ανατραπεί.<br /><br />Άγκυρα και Κάιρο οικοδομούν ξανά πολιτικές, εμπορικές και αμυντικές σχέσεις.<br /><br />Για την Τουρκία, η συμμετοχή της Αιγύπτου στη Μέκκα θα ήταν επομένως κάτι περισσότερο από στρατιωτική ενίσχυση.<br /><br />Θα αποτελούσε στρατηγική επικύρωση της τουρκοαιγυπτιακής επαναπροσέγγισης.<br /><br />Και θα έδινε στην Άγκυρα έναν ισχυρό αραβικό εταίρο μέσα στη νέα δομή, μειώνοντας αναπόφευκτα τη δυνατότητα του Ριάντ να αποτελεί τον μοναδικό αραβικό πόλο της.<br />Η Μέκκα είναι ανοιχτή — θεωρητικά<br /><br />Εδώ βρίσκεται και η αντίφαση.<br /><br />Πακιστανικές και τουρκικές δηλώσεις μετά την υπογραφή υπογράμμισαν ότι η συμφωνία είναι αμυντική, δεν στρέφεται εναντίον συγκεκριμένης χώρας και παραμένει ανοιχτή σε άλλα κράτη που συμμερίζονται τις αρχές της.<br /><br />Ωραία.<br /><br />Αλλά εάν η Αίγυπτος —μία από τις προφανέστερες υποψήφιες χώρες— πράγματι δεν έγινε δεκτή λόγω αντίρρησης ενός ιδρυτικού μέλους, τότε μαθαίνουμε κάτι πολύ σημαντικό:<br /><br />η διεύρυνση δεν θα είναι τεχνική διαδικασία. Θα είναι μάχη ισχύος.<br /><br />Και αυτό μας επιστρέφει στη σύγκριση με το «Μουσουλμανικό ΝΑΤΟ».<br /><br />Το δύσκολο κομμάτι δεν είναι να γράψεις μία ρήτρα συλλογικής άμυνας.<br /><br />Το δύσκολο είναι να συμφωνήσεις:<br /><br />ποιος μπαίνει,<br /><br />ποιος μένει έξω,<br /><br />ποιος διοικεί,<br /><br />ποιος πληρώνει,<br /><br />ποιος καθορίζει την απειλή,<br /><br />και ποιος αποφασίζει πότε μία κρίση αφορά όλους.<br />Η Αίγυπτος έχει επίσης λόγους να διστάζει<br /><br />Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά.<br /><br />Δεν πρέπει να θεωρούμε δεδομένο ότι το Κάιρο είναι απελπισμένο να ενταχθεί.<br /><br />Η Αίγυπτος έχει επί δεκαετίες μία πολύπλοκη αλλά βαθιά στρατηγική σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Λαμβάνει σημαντική αμερικανική στρατιωτική βοήθεια.<br /><br />Διαθέτει τη Συνθήκη Ειρήνης του 1979 με το Ισραήλ.<br /><br />Έχει δικές της ισορροπίες με τα κράτη του Κόλπου.<br /><br />Και παραδοσιακά προτιμά να διατηρεί ελευθερία κινήσεων αντί να δεσμεύεται σε σχήματα όπου άλλες πρωτεύουσες θα μπορούσαν να την παρασύρουν σε κρίσεις που δεν έχει επιλέξει.<br /><br />Αυτό κάνει την αιγυπτιακή σιωπή ακόμη πιο ενδιαφέρουσα.<br /><br />Το Κάιρο μπορεί να αισθάνεται προσβεβλημένο αν πράγματι αποκλείστηκε.<br /><br />Αλλά αυτό δεν σημαίνει αυτομάτως ότι θέλει να μπει με οποιοδήποτε τίμημα.<br />Ο Fidan πάει στο Κάιρο — και η ατζέντα είναι μεγαλύτερη από τη Μέκκα<br /><br />Επισήμως, η επίσκεψη αφορά πολύ περισσότερα.<br /><br />Γάζα.<br /><br />Συρία.<br /><br />Σουδάν.<br /><br />Λιβύη.<br /><br />Διμερείς οικονομικές σχέσεις.<br /><br />Άμυνα.<br /><br />Περιφερειακή συνεργασία.<br /><br />Όλα αυτά είναι πραγματικά και σημαντικά.<br /><br />Αλλά η χρονική στιγμή δύσκολα αγνοείται.<br /><br />Ο Fidan φτάνει στο Κάιρο ακριβώς τη στιγμή που η απουσία της Αιγύπτου από τη συμφωνία έχει μετατραπεί σε δημόσιο ζήτημα.<br /><br />Και εάν η Τουρκία πράγματι υποστήριξε την αιγυπτιακή συμμετοχή, ο Fidan βρίσκεται σε μοναδική θέση:<br /><br />μπορεί να μιλήσει στο Κάιρο όχι ως εκείνος που έκλεισε την πόρτα, αλλά ως εκείνος που υποστηρίζει ότι προσπάθησε να την ανοίξει.<br /><br />Αυτό είναι πολύτιμο διπλωματικό κεφάλαιο για την Άγκυρα. </div><div><br />Ποιος φοβάται μια τετράδα;<br /><br />Υπάρχει και μία ευρύτερη διάσταση.<br /><br />Σαουδική Αραβία, Τουρκία, Πακιστάν και Αίγυπτος μαζί θα δημιουργούσαν έναν εντυπωσιακό συνδυασμό.<br /><br />Σαουδαραβικό κεφάλαιο.<br /><br />Τουρκική αμυντική τεχνολογία.<br /><br />Πακιστανική πυρηνική αποτροπή.<br /><br />Αιγυπτιακή στρατιωτική μάζα και γεωγραφία.<br /><br />Αυτό δεν θα ήταν ΝΑΤΟ.<br /><br />Δεν θα είχε κοινή διοίκηση, ενιαία στρατιωτική δομή ή δεκαετίες interoperability.<br /><br />Θα ήταν όμως αρκετά μεγάλο ώστε όλες οι περιφερειακές δυνάμεις —από το Ιράν και το Ισραήλ μέχρι τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα— να πρέπει να αρχίσουν να το υπολογίζουν σοβαρά.<br /><br />Και ίσως ακριβώς γι’ αυτό η τέταρτη καρέκλα είναι τόσο δύσκολη να γεμίσει.<br />Η πρώτη πραγματική δοκιμασία δεν είναι πόλεμος<br /><br />Στο προηγούμενο άρθρο το βασικό ερώτημα ήταν πότε θα δοκιμαστεί στρατιωτικά η συμφωνία της Μέκκας.<br /><br />Ίσως η πρώτη δοκιμασία της να έρθει πολύ νωρίτερα.<br /><br />Και να μην περιλαμβάνει ούτε έναν πυροβολισμό.<br /><br />Η πρώτη δοκιμασία είναι η διεύρυνση.<br /><br />Εάν Τουρκία και Σαουδική Αραβία έχουν ήδη διαφορετικές αντιλήψεις για την Αίγυπτο, τότε βλέπουμε από την πρώτη εβδομάδα το βασικό πρόβλημα κάθε συμμαχίας που αποτελείται από ισχυρά κράτη:<br /><br />όλοι θέλουν συνεργασία,<br /><br />αλλά κανείς δεν θέλει να παραδώσει την ηγεσία.<br />Το πραγματικό ταξίδι του Fidan<br /><br />Γι’ αυτό η επίσκεψη Fidan δεν είναι απλώς άλλη μία στάση της τουρκικής διπλωματίας.<br /><br />Είναι ένα πρώτο τεστ για το εάν η Άγκυρα μπορεί να λειτουργήσει ως γέφυρα μεταξύ Ριάντ και Καΐρου — ή αν η νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας θα αρχίσει να δημιουργεί νέες αντιπαλότητες πριν προλάβει να επιλύσει τις παλιές.<br /><br />Η συμφωνία της Μέκκας γεννήθηκε με μία εντυπωσιακή υπόσχεση:<br /><br />επίθεση στον έναν, επίθεση σε όλους.<br /><br />Αλλά ίσως η δυσκολότερη ερώτηση να μην είναι ακόμη ποιος θα πολεμήσει για ποιον.<br /><br />Είναι πολύ πιο απλή:<br /><br />ποιος αποφασίζει ποιος ανήκει στο “όλοι”;<br /><br />Και αυτή τη στιγμή, η άδεια αιγυπτιακή καρέκλα στη Μέκκα λέει περισσότερα για το μέλλον της νέας συμμαχίας από οποιαδήποτε πανηγυρική ανακοίνωση.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Φιντάν στο Κάιρο: Τι κρύβεται πίσω από την απουσία της Αιγύπτου από το νέο αμυντικό μπλοκ

Βασιλης Διαμαντακος  Μόλις λίγες ημέρες μετά τη δημιουργία του νέου αμυντικού άξονα Σαουδικής Αραβίας–Τουρκίας–Πακιστάν, η απουσία της Αιγύπ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πως βλέπουν οι ΗΠΑ το ρόλο της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο: Τι μας λένε Αμερικανικά think tanks.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/Greece-USA.jpg"><img height="83" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/Greece-USA-1068x712.jpg" width="752" /></a><br /><br />Η χθεσινή επικοινωνία Γεραπετρίτη – Ρούμπιο, σύμφωνα με αρμόδιες πηγές, αφορούσε την προετοιμασία για έναν Στρατηγικό Διάλογο στον οποίο η Ουάσιγκτον θα ζητήσει από την Ελλάδα να αναλάβει μεγαλύτερο και πιο συγκεκριμένο ρόλο σε ένα ενιαίο μέτωπο που αρχίζει στην Ουκρανία, περνά από την Ανατολική Μεσόγειο και καταλήγει στον Περσικό Κόλπο.<br /><br />Πως αντιλαμβάνονται οι ΗΠΑ αυτόν το ρόλο;<br /><br />Το economico αναζήτησε πρόσφατες αναλύσεις Αμερικανικών think tanks (με σημαντικές προσβάσεις στα κέντα αποφάσεων της Ουάσιγκτον) που αποκαλύπτουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο η Ουάσιγκτον βλέπει πλέον την Ελλάδα ως σταθερό σύμμαχο και κρίσιμο κόμβο ανάμεσα σε τρία μέτωπα:Μέση Ανατολή, Μαύρη Θάλασσα και ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης.<br /><br />Οι σημαντικότερες είναι οι εξής:<div><br />1. Atlantic Council: Η Ελλάδα ως σύνδεσμος Ευρώπης – Κόλπου<br /><br />Η πιο άμεσα συνδεδεμένη με τον Στρατηγικό διάλογο ΗΠΑ-Ελλάδας είναι η ανάλυση του Atlantic Council, <a href="https://www.atlanticcouncil.org/dispatches/dispatch-from-greece-geopolitical-crises-are-accelerating-collaboration-between-europe-and-the-gulf/">«Dispatch from Greece: Geopolitical crises are accelerating collaboration between Europe and the Gulf»</a>, της 21ης Μαΐου 2026.<br /><br />Το Atlantic Council υποστηρίζει ότι ο πόλεμος με το Ιράν μεταβάλλει ταυτόχρονα: </div><div>την ασφάλεια στον Κόλπο,<br />τις ενεργειακές ροές,<br />τις εφοδιαστικές αλυσίδες,<br />τη σχέση της Ευρώπης με τις αραβικές χώρες.<br /><br />Η Ελλάδα παρουσιάζεται ως φυσικός χώρος συνάντησης αυτών των δύο γεωπολιτικών περιοχών. Η θέση της, η συμμετοχή της στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, η ναυτιλία και οι ενεργειακές υποδομές της επιτρέπουν να λειτουργήσει ως πολιτική και οικονομική γέφυρα ανάμεσα στην Ευρώπη και τον Κόλπο.<br /><br />Η ίδια συλλογιστική επανέρχεται σε νεότερη ανάλυση του Ιουλίου:<a href="https://www.atlanticcouncil.org/dispatches/europe-and-the-gulf-have-untapped-strengths-to-counter-great-power-chaos/?utm_source=chatgpt.com">Atlantic Council – Europe and the Gulf</a> . Η πρόταση είναι να αποκτήσουν Ευρώπη και χώρες του Κόλπου μεγαλύτερη «στρατηγική αυτονομία», μέσω κοινών υποδομών, εμπορικών συμφωνιών και αμυντικών συνεργασιών. Η Ελλάδα βρίσκεται γεωγραφικά στο σημείο όπου μπορούν να συναντηθούν αυτά τα δίκτυα.<br /><br />2. Brookings: Η νέα περιφερειακή τάξη και το ελληνικό «αντίβαρο»<br /><br />Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η μελέτη του Brookings <a href="https://www.brookings.edu/articles/turkeys-search-for-a-middle-east-order/">«Turkey’s search for a Middle East order»</a>, της 16ης Ιουνίου 2026.<br /><br />Η ανάλυση εξετάζει την προσπάθεια της Άγκυρας να κατοχυρώσει μεγαλύτερο ρόλο στη μεταπολεμική αρχιτεκτονική της Μέσης Ανατολής. Το Ινστιτούτο, στο πλαίσιο αυτό, εντάσσει και τη συγκρότηση, τον Ιούνιο, του αμερικανικού – ελληνικού – κυπριακού-ισραηλινού Κέντρου Ενέργειας Ανατολικής Μεσογείου.<br /><br />Κατά το Brookings, η θεσμοποίηση του άξονα ΗΠΑ-Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ δεν είναι μια απλή ενεργειακή συνεργασία. Διαμορφώνει περιφερειακούς κανόνες, περιορίζει τα περιθώρια μονομερών κινήσεων και επηρεάζει ευθέως τις επιδιώξεις της Τουρκίας στην Κύπρο και στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Σε δεύτερη ανάλυσή του, το Brookings (<a href="https://www.brookings.edu/articles/turkeys-post-american-hesitation/?utm_source=chatgpt.com">Brookings – Turkey’s post-American hesitation</a>) σημειώνει ότι η αμερικανοϊσραηλινή επέμβαση στο Ιράν διέψευσε τις προσδοκίες της Άγκυρας για σταδιακή αμερικανική αποχώρηση από τη Μέση Ανατολή. Η Ουάσιγκτον, με άλλα λόγια, επιστρέφει ενεργά στην περιοχή – και χρειάζεται αξιόπιστες βάσεις, υποδομές και εταίρους, με στρατηγικό σύμμαχο την Ελλάδα.</div><div><br />3. Atlantic Council: Ιράν και Ουκρανία αποτελούν πλέον ένα ενιαίο στρατηγικό πεδίο<br /><br />Η έκθεση <a href="https://www.atlanticcouncil.org/in-depth-research-reports/report/us-turkish-relations-impact-on-nato-and-the-middle-east/">«US-Turkish relations: Impact on NATO and the Middle East»</a>, της 1ης Ιουλίου 2026, συνδέει ευθέως τους πολέμους στο Ιράν και στην Ουκρανία.<br /><br />Το βασικό της συμπέρασμα είναι ότι ούτε η Ρωσία ούτε το Ιράν έχουν υποχρεωθεί σε στρατηγική συνθηκολόγηση. Η αντοχή των δύο χωρών περιορίζει τη δυνατότητα των μεγάλων δυνάμεων να επιβάλλουν γρήγορες λύσεις. Ταυτόχρονα, αυξάνει την αξία των περιφερειακών συμμάχων που μπορούν να προσφέρουν βάσεις, εφοδιασμό, αεράμυνα και ασφαλείς διαδρομές μεταφοράς δυνάμεων.<br /><br />Εδώ βρίσκεται ίσως το ουσιαστικότερο υπόβαθρο της επικοινωνίας Ρούμπιο–Γεραπετρίτη: για την αμερικανική στρατηγική, Ιράν και Ουκρανία δεν είναι πλέον δύο ασύνδετες κρίσεις. Συνδέονται μέσω της ρωσοϊρανικής στρατιωτικής συνεργασίας, των drones, της ενέργειας και της ανάγκης προστασίας των θαλάσσιων και χερσαίων διαδρόμων.</div><div><br />4. Atlantic Council: Οι ελληνικές υποδομές αποκτούν στρατιωτική αξία<br /><br />Σε άλλη μελέτη του για τη στρατιωτική κινητικότητα στην Ευρώπη ( <a href="https://www.atlanticcouncil.org/in-depth-research-reports/report/enhancing-land-military-mobility-in-europe-advocating-a-pragmatic-approach/?utm_source=chatgpt.com">Atlantic Council – Military mobility in Europe</a>), το Atlantic Council επισημαίνει ότι η υποστήριξη της Ουκρανίας αποκάλυψε σοβαρές ανεπάρκειες στη δυνατότητα του ΝΑΤΟ να μετακινεί γρήγορα στρατεύματα και βαρύ εξοπλισμό προς την ανατολική πτέρυγα.<br /><br /><br />Η ανάλυση δεν αφορά αποκλειστικά την Ελλάδα, οδηγεί όμως σε ένα σαφές συμπέρασμα: λιμάνια, σιδηρόδρομοι, οδικοί άξονες και ενεργειακά δίκτυα στη νοτιοανατολική Ευρώπη δεν θεωρούνται πλέον απλές οικονομικές υποδομές, αλλά τμήματα της αποτρεπτικής ικανότητας του ΝΑΤΟ.<br /><br />Η Αλεξανδρούπολη, η Σούδα και οι διάδρομοι προς Βουλγαρία και Ρουμανία αποκτούν έτσι διπλή λειτουργία: υποστηρίζουν τόσο την ανατολική πτέρυγα όσο και τις αμερικανικές επιχειρησιακές ανάγκες στην Ανατολική Μεσόγειο.</div><div><br />5. Heritage Foundation: Το Ιράν παραμένει η κεντρική απειλή<br /><br />Η εκτενής έκθεση του Heritage Foundation <a href="https://www.heritage.org/defense/report/the-security-environment-the-middle-east">«The Security Environment in the Middle East»</a>, του Απριλίου 2026, εκφράζει την περισσότερο «σκληρή» σχολή σκέψης της Ουάσιγκτον.<br /><br />Το Heritage θεωρεί ότι, παρά τα πλήγματα που έχει δεχθεί, το Ιράν εξακολουθεί να αποτελεί την κυριότερη απειλή για τους αμερικανικούς συμμάχους, τις ενεργειακές ροές και την ελευθερία της ναυσιπλοΐας. Δίνει ιδιαίτερη έμφαση:</div><div>στους βαλλιστικούς πυραύλους,<br />στα ιρανικά drones,<br />στις κυβερνοεπιθέσεις,<br />στη συνεργασία Τεχεράνης-Μόσχας,<br />στην ασφάλεια των εμπορικών θαλάσσιων οδών.<br /><br />Η ελληνική σημασία προκύπτει σχεδόν αυτονόητα: χώρα με μεγάλο εμπορικό στόλο, βάσεις που εξυπηρετούν τις ΗΠΑ και θέση δίπλα στους διαδρόμους Σουέζ-Ανατολικής Μεσογείου-Μαύρης Θάλασσας.</div><div><br />6. Washington Institute: Η ελληνική ναυτιλία ως εκτεθειμένο στρατηγικό μέγεθος<br /><br />Το Washington Institute έχει εξετάσει ειδικά τις επιθέσεις των Χούθι σε πλοία ελληνικών συμφερόντων (<a href="https://www.washingtoninstitute.org/policy-analysis/behind-houthi-attacks-ships-operated-greece-based-companies?utm_source=chatgpt.com">Washington Institute – Houthi attacks on Greek-operated ships</a>). Η ανάλυσή του δείχνει ότι οι ενέργειες των ιρανικά υποστηριζόμενων οργανώσεων δεν επηρεάζουν μόνο τη Μέση Ανατολή. Αγγίζουν άμεσα την ελληνική οικονομία και τη διεθνή ναυτιλία.<br /><br />Η προστασία της ελεύθερης ναυσιπλοΐας, συνεπώς, δεν είναι για την Αθήνα αφηρημένη συμμαχική υποχρέωση. Είναι πρωτεύον εθνικό και οικονομικό συμφέρον.</div><div><br />Η εικόνα που προκύπτει από τις αναλύσεις<br /><br />Οι αμερικανικές αναλύσεις συγκλίνουν σε μια μάλλον καθαρή εκτίμηση: η αξία της Ελλάδας για τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν βρίσκεται πλέον μόνο στη “σταθερότητα των διμερών σχέσεων”. Αφορούν κυρίως στη θέση και το ρόλο της χώρας στη γεωπολιτική στρατηγική των ΗΠΑ. Kαι αυτό με τη σειρά του εντάσσεται στους ελληνικούς γεωπολιτικούς σχεδιασμούς.<br /><br />Οι ΗΠΑ επιθυμούν η Ελλάδα να εξυπηρετεί ταυτόχρονα τέσσερις αμερικανικές προτεραιότητες: </div><div>την υποστήριξη της Ουκρανίας και της ανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ,<br />την παρουσία των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή,<br />την ενεργειακή διαφοροποίηση της Ευρώπης,<br />την ασφάλεια της διεθνούς ναυσιπλοΐας απέναντι στο Ιράν και στους περιφερειακούς συμμάχους του.<br /><br />Ο επικείμενος Στρατηγικός Διάλογος ΗΠΑ-Ελλάδας θα δείξει, επομένως, αν αυτή η αναβαθμισμένη θέση που επιδιώκει η Ουάσιγκτον για την Ελλάδα μπορεί να μετατραπεί σε συγκεκριμένο πολιτικό και οικονομικό όφελος για τη χώρα. Η Αθήνα καλείται να αξιοποιήσει τη συμμετοχή της στους αμερικανικούς σχεδιασμούς για να ενισχύσει την ασφάλειά της, να προσελκύσει επενδύσεις σε κρίσιμες υποδομές και να αποκτήσει μεγαλύτερο λόγο στις αποφάσεις για την Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Αυτό είναι, τελικά, το ελληνικό ενδιαφέρον της στρατηγικής σχέσης: τι αποδίδει στην πράξη και αν υπηρετεί, με σαφήνεια και διάρκεια, τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πως βλέπουν οι ΗΠΑ το ρόλο της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο: Τι μας λένε Αμερικανικά think tanks.

Η χθεσινή επικοινωνία Γεραπετρίτη – Ρούμπιο, σύμφωνα με αρμόδιες πηγές, αφορούσε την προετοιμασία για έναν Στρατηγικό Διάλογο στον οποίο η Ο...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκικό δημοσίευμα δείχνει τα ελληνικά «ευάλωτα σημεία». Στο στόχαστρο ελληνικές υποδομές και νησιά.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://cdn.skai.gr/sites/default/files/styles/style_800x600/public/aigaio_2.jpg.webp?itok=KxEcfAU-" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="800" height="74" src="https://cdn.skai.gr/sites/default/files/styles/style_800x600/public/aigaio_2.jpg.webp?itok=KxEcfAU-" width="754" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Προκλητικό δημοσίευμα από Τούρκο αρθρογράφο στην Cumhuriyet</span></h3><b>Γιάννης Κολεΐδης</b><br />Νέο δείγμα εχθρικής ρητορικής κατά της Ελλάδας καταγράφεται σε άρθρο γνώμης του Νετζάτ Εσλέν, το οποίο δημοσιεύθηκε στην τουρκική εφημερίδα <a href="https://www.cumhuriyet.com.tr/yazarlar/olaylar-ve-gorusler/komsuluk-ve-stratejik-hassasiyetler-nejat-eslen-2528378">Cumhuriyet</a> στις 12 Αυγούστου. Με τίτλο «Γειτονία και στρατηγικές ευαισθησίες», ο αρθρογράφος περιγράφει τη χώρα μας ως «καιροσκόπο» και «κακό γείτονα», προχωρώντας μέχρι και σε χαρτογράφηση όσων αποκαλεί «στρατηγικά ευάλωτα σημεία» της ελληνικής επικράτειας, τα οποία, όπως υποστηρίζει, θα μπορούσε η Άγκυρα να συνυπολογίσει στον σχεδιασμό της.<div><br />Επίκληση ανισορροπίας ισχύος<br /><br />Στο κείμενό του, ο Εσλέν επιχειρεί να αναδείξει μια, κατά τον ίδιο, χαοτική ανισορροπία ισχύος ανάμεσα στις δύο χώρες, επικαλούμενος τη διαφορά πληθυσμού και οικονομικού μεγέθους. Ισχυρίζεται παράλληλα πως η Αθήνα εξαναγκάζεται να διοχετεύει τεράστια ποσά σε εξοπλιστικά προγράμματα λόγω του ανταγωνισμού της με την Τουρκία, ενώ χαρακτηρίζει τη δημογραφική δομή της Ελλάδας «εύθραυστη», αναφερόμενος ειδικά στο δημογραφικό πρόβλημα, τις μειονότητες και τους μετανάστες.<br /><br />Η ελληνική εξωτερική πολιτική, σημειώνει, έχει διαχρονικά ως βασικό άξονα την αντιπαράθεση με την Τουρκία, επιδιώκοντας να αξιοποιήσει τις σχέσεις της με ΗΠΑ, Γαλλία και Ισραήλ, καθώς και τη συμμετοχή της σε ΕΕ και ΝΑΤΟ.</div><div><br />Η επιχειρηματολογία περί «Μεγάλης Ιδέας»<br /><br />Στο πλαίσιο αυτό, ο αρθρογράφος επαναφέρει τη γνωστή τουρκική επιχειρηματολογία περί «Μεγάλης Ιδέας», την οποία θεωρεί πως εξακολουθεί να κατευθύνει την ελληνική κρατική αντίληψη, χαρακτηρίζοντας «μαξιμαλιστικές» τις ελληνικές θέσεις για το Αιγαίο, την υφαλοκρηπίδα, τις θαλάσσιες ζώνες και την Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Το δημοσίευμα ανασύρει το σύνολο των πάγιων τουρκικών αιτιάσεων για τα 12 ναυτικά μίλια, την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών και τις βραχονησίδες, ενώ στο Κυπριακό επιτίθεται στην ελληνική πλευρά επειδή ζητά την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων και την κατάργηση των εγγυήσεων.</div><div><br />Οι «στρατηγικές ευαισθησίες» της Ελλάδας<br /><br />Το πιο προβληματικό τμήμα του άρθρου αφορά τις υποτιθέμενες «στρατηγικές ευαισθησίες» της ελληνικής επικράτειας. Ο Εσλέν υποστηρίζει πως τα απομακρυσμένα νησιά του Αιγαίου είναι ευάλωτα λόγω των μεγάλων αποστάσεων ανεφοδιασμού, στρέφοντας παράλληλα την προσοχή στις ενεργειακές διασυνδέσεις και τα υποθαλάσσια καλώδια επικοινωνιών, τα οποία, όπως σημειώνει, είναι εκτεθειμένα σε «ασύμμετρες παρεμβάσεις».</div><div><br />Στοχοποίηση λιμανιών και μειονοτήτων<br /><br />Στην ίδια λογική στοχοποίησης εντάσσει τα κρίσιμα ελληνικά λιμάνια και τις ενεργειακές υποδομές, κάνοντας λόγο για κινδύνους από κυβερνοεπιθέσεις και ψηφιακά σαμποτάζ. Συνδέει επίσης τις μειονότητες και τους μετανάστες με ενδεχόμενες κοινωνικές εντάσεις, οι οποίες, κατά την άποψή του, θα μπορούσαν να δημιουργήσουν προβλήματα στο εσωτερικό μέτωπο της Ελλάδας.<br /><br />Ο χρόνος, καταλήγει ο αρθρογράφος, λειτουργεί υπέρ της Τουρκίας, ενώ τα τουρκικά συμφέροντα σε Αιγαίο, Ανατολική Μεσόγειο και Κύπρο παραμένουν ζωτικής σημασίας, με την τουρκική στρατηγική σκέψη να οφείλει να περιλαμβάνει την ικανότητα ασύμμετρης απάντησης ως μέσο αποτροπής</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκικό δημοσίευμα δείχνει τα ελληνικά «ευάλωτα σημεία». Στο στόχαστρο ελληνικές υποδομές και νησιά.

Προκλητικό δημοσίευμα από Τούρκο αρθρογράφο στην Cumhuriyet Γιάννης Κολεΐδης Νέο δείγμα εχθρικής ρητορικής κατά της Ελλάδας καταγράφεται σε ...

Διαβάστε την συνέχεια

ΗΠΑ-Ιράν: Μπάχαλο για τα Στενά του Ορμούζ

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.fortunegreece.com/wp-content/uploads/2026/04/stena-hormuz-1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1366" data-original-width="2048" height="99" src="https://www.fortunegreece.com/wp-content/uploads/2026/04/stena-hormuz-1.jpg" width="745" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ολόκληρος ο πλανήτης παρακολουθεί χωρίς να μπορεί να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει και κυρίως πότε θα υπάρξει μια θετική εξέλιξη</span></h3><b>Ανδρέας Δερμιτζάκης</b><br />Το απόλυτο μπάχαλο μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν όσον αφορά στα Στενά του Ορμούζ συνεχίζεται κανονικά, με ολόκληρο τον πλανήτη να μην μπορεί να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει και κυρίως πότε θα υπάρξει μια θετική εξέλιξη.Ανταπόκριση από τις ΗΠΑ για το Newsbreak<br /><br />Απο την μια ο Ντόναλντ Τραμπ δηλώνει οτι οι ΗΠΑ έχουν τον απόλυτο έλεγχο των Στενών του Ορμούζ, και από την άλλη το Ιράν λέει ότι δεν έχει σημειωθεί καμία πρόοδος στην αναβίωση της ενδιάμεσης ειρηνευτικής συμφωνίας με τις ΗΠΑ, με μια ανώτερη ιρανική πηγή να λέει ότι οι δύο πλευρές εξακολουθούν να έχουν κολλήσει.<br /><br />Η συμφωνία του Ιουνίου που υποτίθεται ότι θα τερματίζε οριστικά τον πόλεμο, κατέρρευσε μέσα σε λίγες εβδομάδες.<br /><br />Την ίδια στιγμή η Ουάσινγκτον κατηγορεί το Ιράν ότι δεν άνοιξε ποτέ ξανά τα Στενά του Ορμούζ, ενώω η Τεχεράνη λέει ότι οι ΗΠΑ υπαναχώρησαν πρώτα διατηρώντας τα λιμάνια τους αποκλεισμένα και τα περιουσιακά τους στοιχεία παγωμένα.<br /><br />Ο Τραμπ ισχυρίστηκε χθες ότι οι ΗΠΑ έχουν «πλήρη έλεγχο» στο Στενό: «Το Ιράν είναι μόνο λόγια και καμία δράση, ο νταής της Μέσης Ανατολής δεν υπάρχει πια».<br /><br />Ωστόσο ο οργανισμός που ίδρυσε το Ιράν για τη λειτουργία της πλωτής οδού λέει ότι εξακολουθεί να είναι κλειστός μέχρι να πληρούνται οι όροι του Ιράν.<br /><br />Ταυτόχρονα το Ιράν απέφυγε επίσης να μιλήσει για παράταση 60 ημερών, λέγοντας ότι δεν υπάρχει τίποτα για παράταση, αφού οι ΗΠΑ έσπασαν τη συμφωνία 48 ώρες αργότερα.<br /><br />Με άλλα λόγια και οι δύο πλευρές συμφωνούν ότι η συμφωνία έχει παραβιαστεί και εκεί περίπου τελειώνει η συμφωνία.<div><br />Προειδοποίηση Αραγτσί προς τις ΗΠΑ<br /><br />Ο Ιρανός Υπουργός Εξωτερικών, Αμπάς Αραγτσί, προειδοποιεί τις ΗΠΑ ότι κάνουν ένα ακόμη μεγαλύτερο λάθος στα Στενά του Ορμούζ από ό,τι όταν πήγαν σε πόλεμο με το Ιράν.<br /><br />«Οι ΗΠΑ έχουν κάνει εδώ και καιρό λάθος υπολογισμούς λόγω αποτυχιών στις υπηρεσίες πληροφοριών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Ο πόλεμος κατά του Ιράν. Τώρα, ένας ακόμη μεγαλύτερος λάθος υπολογισμός στα Στενά του Ορμούζ. Χειρότερα από τις ψευδείς ειδήσεις είναι οι ψευδείς πληροφορίες. Να είστε προσεκτικοί» είπε.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ΗΠΑ-Ιράν: Μπάχαλο για τα Στενά του Ορμούζ

Ολόκληρος ο πλανήτης παρακολουθεί χωρίς να μπορεί να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει και κυρίως πότε θα υπάρξει μια θετική εξέλιξη Ανδρέας Δε...

Διαβάστε την συνέχεια

Το Ισραήλ καταγγέλλει την Τουρκία ότι κατέχει παράνομα το 36% της Κύπρου, το 5% της Συρίας και 2.000 τ.χλμ. στο Ιράκ.

<img height="82" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/08/ISRAEL-FM-630x382.jpg" width="737" /><br /><br />Ευθεία επίθεση κατά του τουρκικού αναθεωρητισμού και της επεκτατικής πολιτικής της Άγκυρας εξαπέλυσε το Υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ, καταγγέλλοντας την υποκρισία της τουρκικής ηγεσίας να εγκαλεί την Ιερουσαλήμ, την ώρα που η ίδια διατηρεί παράνομη στρατιωτική κατοχή σε τρία διαφορετικά κράτη της περιοχής.<br /><br />Τα κύρια σημεία της παρέμβασης του ισραηλινού Υπουργείου Εξωτερικών:<br /><br />Η κριτική στην τουρκική υποκρισία: Επισημαίνεται ότι η Άγκυρα επιχειρεί να παραποιήσει την πραγματικότητα επί του πεδίου, έχοντας το θράσος να ασκεί κριτική στο Ισραήλ τη στιγμή που η ίδια συνιστά τη βασική πηγή αποσταθεροποίησης στην περιοχή.<br /><br />Η στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας: Υπογραμμίζεται η ανάπτυξη χιλιάδων Τούρκων στρατιωτών, καθώς και η λειτουργία δεκάδων στρατιωτικών βάσεων και φυλακίων εκτός των τουρκικών συνόρων, στις επικράτειες της Συρίας, του Ιράκ και της Κύπρου.<br /><br />Το εύρος της τουρκικής εισβολής και κατοχής: Στηλιτεύεται η επιθετικότητα του καθεστώτος Ερντογάν, το οποίο καταπατά τη διεθνή νομιμότητα κατέχοντας παράνομα το 36% της Κυπριακής Δημοκρατίας, το 5% της Συρίας και 2.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα στο Ιράκ.<br /><br />Η σύγκριση με τις ισραηλινές ενέργειες: Το ισραηλινό Υπουργείο Εξωτερικών αντιπαραβάλλει την τουρκική επεκτατικότητα με τον προσωρινό έλεγχο μόλις του 0,1% του συριακού εδάφους από το Ισραήλ, διευκρινίζοντας ότι πρόκειται αμιγώς για μια αμυντική νεκρή ζώνη, απαραίτητη για την προστασία των Ισραηλινών πολιτών από αποδεδειγμένες απειλές ασφαλείας.<br />Η ανάρτηση του ισραηλινού ΥΠΕΞ:<br /><br />«Η Τουρκία έχει το θράσος να ασκεί κριτική στο Ισραήλ. Ποια είναι όμως η πραγματικότητα επί του πεδίου;<br /><br />»Χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες. Δεκάδες στρατιωτικές βάσεις και φυλάκια διασπαρμένα στη Συρία, το Ιράκ και την Κύπρο.<br /><br />»Την ώρα που η επιθετικότητα του στρατού του Ερντογάν δεν γνωρίζει σύνορα, η Τουρκία κατέχει το 36% της Κύπρου, το 5% της Συρίας και 2.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα στο Ιράκ.<br /><br />»Αντίθετα, το Ισραήλ ελέγχει προσωρινά μόλις το 0,1% της Συρίας – μια νεκρή ζώνη που δημιουργήθηκε αποκλειστικά για την προστασία των πολιτών του από αποδεδειγμένες απειλές ασφαλείας».<br />Δείτε την ανάρτηση του ισραηλινού ΥΠΕΞ στο  Facebook:<p style="background-color: white; border: 0px; color: #333333; font-family: "Open Sans", sans-serif; font-feature-settings: normal; font-kerning: auto; font-language-override: normal; font-optical-sizing: auto; font-size-adjust: none; font-size: 16px; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-variation-settings: normal; line-height: 24px; margin: 10px 0px; outline: 0px; padding-inline-start: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="478" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FIsraelMFA%2Fposts%2Fpfbid02g2DK4pXo2FZ4oHs8iQYeYmyrrKFFCxCFftVuRJHv81n3YLc5heaco46Vt9QPemMgl&show_text=true&width=640" style="border-style: none; border-width: medium; font-family: inherit; font-style: inherit; margin: 0px; outline: 0px; overflow: hidden; padding-inline-start: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;" width="640"></iframe></p><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το Ισραήλ καταγγέλλει την Τουρκία ότι κατέχει παράνομα το 36% της Κύπρου, το 5% της Συρίας και 2.000 τ.χλμ. στο Ιράκ.

Ευθεία επίθεση κατά του τουρκικού αναθεωρητισμού και της επεκτατικής πολιτικής της Άγκυρας εξαπέλυσε το Υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ, κατ...

Διαβάστε την συνέχεια

“Η Νορβηγία είναι συνένοχη στην κατοχή της Κύπρου”!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSa6NCwcu0YIxGi-31gxN8VAb741X4NSs-qAmrQID__qkjZH_usIsWrmrk&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="381" data-original-width="804" height="95" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSa6NCwcu0YIxGi-31gxN8VAb741X4NSs-qAmrQID__qkjZH_usIsWrmrk&s=10" width="762" /></a></div><div><br /></div>Τη στάση της Νορβηγίας απέναντι στα ισραηλινά προϊόντα από τη Δυτική Όχθη αντιπαραβάλλει με την περίπτωση των κατεχομένων της Κύπρου το Jerusalem Jurist – Israel Legal Dispatch, το επίσημο νομικό παρατηρητήριο του ισραηλινού Kohelet Policy Forum, κατηγορώντας το Όσλο για ασυνέπεια στην εφαρμογή του διεθνούς δικαίου.<br /><br />Αφορμή για την παρέμβασή του αποτέλεσε, σύμφωνα με την ανάρτηση, πρόταση της νορβηγικής κυβέρνησης για απαγόρευση όλων των ισραηλινών εισαγωγών που προέρχονται από την Ιουδαία και τη Σαμάρεια με το Όσλο να υποστηρίζει, κατά το Jerusalem Jurist, ότι ένα τέτοιο μέτρο «απαιτείται από το διεθνές δίκαιο», γράφει το κυπριακό <a href="https://www.sigmalive.com/news/kypriako/1325394/sinenokhi-i-norvighia-stin-katokhi-kyproy-giati-karfwnei-ipokrisia-to-israil?shem=dsdf,sharefoc,agadiscoversdl,,sh/x/discover/m1/4">Sigmalive</a>.<br /><br />Το ισραηλινό νομικό παρατηρητήριο στρέφει στη συνέχεια τη συζήτηση στην Κύπρο, υποστηρίζοντας ότι η Νορβηγία δεν εφαρμόζει αντίστοιχη προσέγγιση στις οικονομικές δραστηριότητες που αφορούν τις κατεχόμενες περιοχές της Κυπριακής Δημοκρατίας. «Η Νορβηγία είναι βαθιά συνένοχη στην κατοχή της βόρειας Κύπρου και ουδέποτε πρότεινε ότι η επιχειρηματική δραστηριότητα με τα κατεχόμενα εδάφη είναι παράνομη», αναφέρει χαρακτηριστικά.<div><br />Οι νορβηγικές οδηγίες για ακίνητα στα κατεχόμενα<br /><br />Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στις επίσημες ταξιδιωτικές οδηγίες της νορβηγικής κυβέρνησης για την Κύπρο. Το Jerusalem Jurist επισημαίνει ότι το Όσλο συμβουλεύει τους πολίτες του να βεβαιώνονται ότι ακίνητα τα οποία αγοράζουν ή ενοικιάζουν στα κατεχόμενα δεν ανήκουν σε εκτοπισμένους Ελληνοκύπριους.<br /><br />Κατά την ερμηνεία του ισραηλινού παρατηρητηρίου, αυτό σημαίνει ότι η νορβηγική κυβέρνηση δεν θεωρεί αυτομάτως παράνομες όλες τις συναλλαγές ακινήτων στις κατεχόμενες περιοχές, γεγονός που αντιπαραβάλλει με την προσέγγιση που ακολουθεί έναντι των ισραηλινών προϊόντων από τη Δυτική Όχθη. Παράλληλα, στην ανάρτηση παρουσιάζονται παραδείγματα οικιστικών αναπτύξεων στα κατεχόμενα, οι οποίες, σύμφωνα με το Jerusalem Jurist, διαφημίζονται σε Νορβηγούς αγοραστές.<br />«Η Κύπρος είναι κράτος-μέλος της ΕΕ – Έχει κάτι να πει η Νορβηγία;»<br /><br />Το Jerusalem Jurist επικαλείται επίσης τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σε σχέση με τη μη αναγνώριση της αποσχιστικής οντότητας στα κατεχόμενα. «Η Κύπρος είναι κράτος-μέλος της ΕΕ. Έχει κάτι να πει η Νορβηγία;», καταλήγει, απευθύνοντας την ερώτηση τόσο στο νορβηγικό Υπουργείο Εξωτερικών όσο και στην Πρεσβεία της Νορβηγίας στο Ισραήλ.<br /><br />Αξίζει να σημειωθεί ότι το Jerusalem Jurist παρουσιάζεται ως η επίσημη νομική πλατφόρμα του Kohelet Policy Forum και επικεντρώνεται, σύμφωνα με την περιγραφή του, στην προάσπιση των ισραηλινών και εβραϊκών δικαιωμάτων μέσω νομικής ανάλυσης ζητημάτων που αφορούν, μεταξύ άλλων, την κυριαρχία, το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο (IHL) και τη χρήση νομικών διαδικασιών ως μέσου πολιτικής ή στρατηγικής πίεσης («lawfare»).</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

“Η Νορβηγία είναι συνένοχη στην κατοχή της Κύπρου”!

Τη στάση της Νορβηγίας απέναντι στα ισραηλινά προϊόντα από τη Δυτική Όχθη αντιπαραβάλλει με την περίπτωση των κατεχομένων της Κύπρου το Jeru...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία: Σε νέο αντιπολιτευόμενο κόμμα ο φυλακισμένος δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης.

<img height="113" src="https://www.amna.gr/photos/202608/w13-95202w13141113w20142747w1915140030034540.jpg" width="740" /><br /><br />Ο φυλακισμένος δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου ανακοίνωσε χθες, Τετάρτη, ότι εντάσσεται στο Νέο Κόμμα, που ιδρύθηκε πρόσφατα, αφού με δικαστική εντολή καθαιρέθηκε η ηγεσία του προηγούμενου κόμματός του, του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP), έπειτα από μια άνευ προηγουμένου νομική καταστολή της αντιπολίτευσης. Τον περασμένο μήνα, ο αντιπολιτευόμενος τούρκος ηγέτης Οζγκούρ Οζέλ και 90 άλλοι αποσχισθέντες βουλευτές ίδρυσαν ένα νέο πολιτικό κόμμα, επιδιώκοντας να ανασυνταχθούν για να αμφισβητήσουν τον πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν αφού δικαστήριο έπαυσε τον Οζέλ από τη θέση του προέδρου του CHP και επανέφερε τον διχαστικό πρώην ηγέτη του κόμματος Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου.<br /><br />«Παραιτούμαι, έπειτα από 17 χρόνια, από μέλος του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος. Αυτή η απόφαση είναι αποτέλεσμα των αξιών στις οποίες πιστεύω σχετικά με το μέλλον της χώρας μας και της ευθύνης που φέρω έναντι του λαού μας», έγραψε ο Ιμάμογλου σε δήλωση στο X.<br /><br />«Σήμερα ανοίγουμε ένα ΝΕΟ δρόμο για να οικοδομήσουμε ένα ισχυρότερο, πιο δημοκρατικό και πιο ελπιδοφόρο μέλλον για την Τουρκία», πρόσθεσε αναφερόμενος στο Νέο Κόμμα. Ο Ιμάμογλου, κύριος πολιτικός αντίπαλος του Ερντογάν, βρίσκεται στη φυλακή εδώ και περισσότερο από ένα χρόνο καθώς εκκρεμεί η δίκη του με κατηγορίες για διαφθορά, τις οποίες αρνείται.<br /><br />Είχε εκλεγεί ως προεδρικός υποψήφιος του CHP με εσωκομματική ψηφοφορία μερικές ημέρες μετά τη σύλληψή του το Μάρτιο 2025. Το πανεπιστημιακό πτυχίο του, απαραίτητη προϋπόθεση για να είναι υποψήφιος για την προεδρία, ακυρώθηκε από το Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης μία ημέρα πριν συλληφθεί. Το Νέο Κόμμα, το οποίο είναι ήδη το δεύτερο μεγαλύτερο στο κοινοβούλιο, αναμένεται να προσελκύσει τους περισσότερους ψηφοφόρους του CHP, ωστόσο ο ευρύτερος κατατεμαχισμός της αντιπολίτευσης μπορεί να αυξησει τις πιθανότητες του προέδρου να παρατείνει την 23ετή κυριαρχία του στην Τουρκία.<br /><br />Οι επόμενες εκλογές είναι προγραμματισμένες για το 2028, αλλά θα μπορούσαν να διεξαχθούν νωρίτερα.<br /><br />Η αντιπολίτευση και μερικές οργανώσεις για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων λένε πως η καταστολή, στο πλαίσιο της οποίας έχουν φυλακισθεί από το 2024 εκατοντάδες εκλεγμένοι αξιωματούχοι καθώς και μέλη του CHP, έχει πολιτικά κίνητρα και είναι αντιδημοκρατική. Η κυβέρνηση το αρνείται και ισχυρίζεται πως η δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη.<div><br /></div><div><a href="https://www.amna.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκία: Σε νέο αντιπολιτευόμενο κόμμα ο φυλακισμένος δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης.

Ο φυλακισμένος δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου ανακοίνωσε χθες, Τετάρτη, ότι εντάσσεται στο Νέο Κόμμα, που ιδρύθηκε πρόσφατα,...

Διαβάστε την συνέχεια

Άγκυρα: “Η Συμμαχία της Μέκκα θα δημιουργήσει στρατιωτικούς μηχανισμούς…”

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSu_NRwcss4VbFNZ50wew9sAFP53j4hRSQZ5lcW_v0Zs-e5U_7WOI9QTbZA&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="561" data-original-width="547" height="109" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSu_NRwcss4VbFNZ50wew9sAFP53j4hRSQZ5lcW_v0Zs-e5U_7WOI9QTbZA&s=10" width="763" /></a></div><div><br /></div>Η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν θα δημιουργήσουν πολιτικούς και στρατιωτικούς μηχανισμούς στο πλαίσιο της αμυντικής συμφωνίας της Μέκκας που υπέγραψαν την περασμένη εβδομάδα, ανακοίνωσε το υπουργείο Άμυνας της Τουρκίας προσθέτοντας ότι η συμμαχία θα ενισχύσει και την συνεργασία της αμυντικής βιομηχανίας.<br /><br />Κατά την διάρκεια εβδομαδιαίας συνέντευξης Τύπου για την ενημέρωση των δημοσιογράφων στην Άγκυρα, το τουρκικό υπουργείο Άμυνας διευκρίνισε ότι στους κοινούς μηχανισμούς θα συμμετέχουν οι υπουργοί Άμυνας, Εξωτερικών και η στρατιωτική ηγεσία των τριών χωρών, αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ.<br /><br />Κοινές στρατιωτικές ασκήσεις σχεδιάζονται στο πλαίσιο της συμφωνίας, ενώ η συνεργασία μπορεί να περιλαμβάνει κοινή παραγωγή και ανταλλαγή τεχνογνωσίας στην αμυντική βιομηχανία. Οι τρεις σουνιτικές μουσουλμανικές χώρες, σύμμαχοι των ΗΠΑ, υπέγραψαν την Κοινή Αμυντική Συμφωνία της Μέκκας στις 7 Αυγούστου εν μέσω της κρίσης στην Μέση Ανατολή που έφερε τις χώρες του Κόλπου αντιμέτωπες με τις ιρανικές πυραυλικές επιθέσεις.<br /><br />Η συμφωνία ορίζει ότι μία στρατιωτική επίθεση κατά οποιασδήποτε από τις τρεις χώρες θα θεωρείται επίθεση εναντίον όλων, μία ρήτρα που παραπέμπει στο άρθρο 5 περί συλλογικής άμυνας της συνθήκης της Ατλαντικής Συμμαχίας.<br /><br />Σημειώνεται ότι το Πακιστάν και η Σαουδική Αραβία συνδέονται από τον περασμένο Σεπτέμβριο με αμυντική συμφωνία η οποία προβλέπει ότι μία επίθεση κατά της μίας χώρας θεωρείται επίθεση κατά και των δύο και προβλέπει την χρήση «όλων των στρατιωτικών μέσων».<br /><br />Η ρήτρα πάντως δεν ενεργοποιήθηκε όταν η Σαουδική Αραβία έγινε επανειλημμένως στόχος ιρανικών επιθέσεων κατά την διάρκεια του πολέμου που ξεκίνησε με την αμερικανοϊσραηλινή επίθεση της 28ης Φεβρουαρίου κατά της Τεχεράνης.<div><br /></div><div><a href="https://www.amna.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Άγκυρα: “Η Συμμαχία της Μέκκα θα δημιουργήσει στρατιωτικούς μηχανισμούς…”

Η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν θα δημιουργήσουν πολιτικούς και στρατιωτικούς μηχανισμούς στο πλαίσιο της αμυντικής συμφωνίας τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Τουρκία παίζει σε δύο ταμπλό στη Λιβύη: Ο Φιντάν σε Τρίπολη και Βεγγάζη για την «επόμενη ημέρα».

<img height="113" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/turk-1-1-768x432.jpg" width="760" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Η Άγκυρα επιχειρεί να κατοχυρώσει στρατιωτικά, ενεργειακά και θαλάσσια συμφέροντα και στις δύο πλευρές της διαιρεμένης χώρας, την ώρα που οι ΗΠΑ πιέζουν για συμφωνία ενοποίησης – Στο βάθος Ανατολική Μεσόγειος, πετρέλαιο και τουρκολιβυκό μνημόνιο<br /><br /> Σε μια κίνηση που αποτυπώνει τη νέα στρατηγική της Τουρκίας στη Βόρεια Αφρική, ο υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν πραγματοποιεί επαφές τόσο στην Τρίπολη όσο και στη Βεγγάζη, επιχειρώντας να διασφαλίσει ότι η Άγκυρα θα παραμείνει βασικός παίκτης στη Λιβύη ανεξάρτητα από την έκβαση της αμερικανικής προσπάθειας για πολιτική ενοποίηση της χώρας.<br /><br />Η επίσκεψη πραγματοποιείται σε μια κρίσιμη συγκυρία. Η κυβέρνηση Τραμπ έχει εντείνει τις προσπάθειες προσέγγισης των δύο αντίπαλων κέντρων εξουσίας, με στόχο μια συμφωνία κατανομής ισχύος που θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για ενοποίηση των θεσμών και, τελικά, εθνικές εκλογές.<br /><br />Η Ουάσιγκτον υποστηρίζει ότι η πρωτοβουλία της λειτουργεί συμπληρωματικά προς τη διαδικασία του ΟΗΕ και ότι οι τελικοί όροι οποιασδήποτε συμφωνίας πρέπει να αποφασιστούν από τους ίδιους τους Λίβυους.<br /><br />Για την Τουρκία, όμως, το διακύβευμα είναι πολύ μεγαλύτερο.<div><br />Από την Τρίπολη στη Βεγγάζη<br /><br />Ο Φιντάν συναντήθηκε στην Τρίπολη με τον πρωθυπουργό Αμπντούλ Χαμίντ Ντμπεϊμπά, ενώ το πρόγραμμα της αποστολής περιλαμβάνει επαφές και με την ανατολική πλευρά της χώρας.<br /><br />Η κίνηση είναι ιδιαίτερα συμβολική.<br /><br />Η Τουρκία υπήρξε ο σημαντικότερος ξένος στρατιωτικός υποστηρικτής της κυβέρνησης της Τρίπολης και η παρέμβασή της το 2019-2020 συνέβαλε αποφασιστικά στην ανατροπή της επίθεσης των δυνάμεων του Χαλίφα Χάφταρ εναντίον της λιβυκής πρωτεύουσας.<br /><br />Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, η Άγκυρα έχει αλλάξει τακτική.<br /><br />Χωρίς να εγκαταλείπει τη σχέση της με την Τρίπολη, άνοιξε διαύλους επικοινωνίας με τη Βεγγάζη και το στρατόπεδο Χάφταρ. Η ίδια η επίσκεψη Φιντάν και στις δύο πλευρές επιβεβαιώνει ότι η Τουρκία δεν θέλει πλέον να εξαρτά τα συμφέροντά της από μία μόνο λιβυκή παράταξη.<br />Η Ουάσιγκτον πιέζει για ενοποίηση<br /><br />Στο παρασκήνιο βρίσκεται η νέα αμερικανική πρωτοβουλία.<br /><br />Ο ανώτερος σύμβουλος του Τραμπ για αραβικές και αφρικανικές υποθέσεις, Μασάντ Μπούλος, έχει αναλάβει κεντρικό ρόλο στις επαφές με τις δύο πλευρές, επιχειρώντας να μετατρέψει τα οικονομικά και ενεργειακά συμφέροντα της Λιβύης σε κίνητρο πολιτικού συμβιβασμού.<br /><br />Η Ουάσιγκτον επιδιώκει σταδιακά την ενοποίηση πολιτικών, οικονομικών και στρατιωτικών θεσμών. Ήδη έχει υπάρξει συμφωνία για ενιαίο εθνικό προϋπολογισμό, ενώ δυνάμεις από την ανατολική και τη δυτική Λιβύη συμμετείχαν από κοινού σε στρατιωτικές ασκήσεις υπό την AFRICOM.<br /><br />Παράλληλα, οι ΗΠΑ επιχειρούν να συνδέσουν τη σταθεροποίηση της χώρας με νέες επενδύσεις στον τεράστιο πετρελαϊκό της τομέα. </div><div><br />Τι φοβάται η Άγκυρα<br /><br />Για την Τουρκία, μια συμφωνία μεταξύ Τρίπολης και Βεγγάζης δημιουργεί ταυτόχρονα ευκαιρίες και κινδύνους.<br /><br />Η Άγκυρα έχει οικοδομήσει στη δυτική Λιβύη ένα πλέγμα στρατιωτικών, οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων. Διαθέτει στρατιωτική παρουσία, συμβάσεις για τουρκικές επιχειρήσεις και ενεργειακές φιλοδοξίες.<br /><br />Πάνω απ’ όλα, όμως, υπάρχει το ζήτημα των θαλάσσιων ζωνών.<br /><br />Το τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019 αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους πυλώνες της τουρκικής στρατηγικής στην Ανατολική Μεσόγειο. Για την Άγκυρα, η διατήρησή του δεν αφορά μόνο τη Λιβύη αλλά τον συνολικό συσχετισμό ισχύος απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο.<br /><br />Μια νέα ενιαία λιβυκή κυβέρνηση θα μπορούσε θεωρητικά να επανεξετάσει συμφωνίες της προηγούμενης περιόδου.<br /><br />Γι’ αυτό η Τουρκία επιχειρεί πλέον κάτι πολύ πιο φιλόδοξο: να δημιουργήσει σχέσεις και με την ανατολική Λιβύη, ώστε τα συμφέροντά της να μην εξαρτώνται αποκλειστικά από την πολιτική επιβίωση της κυβέρνησης της Τρίπολης.<br />Η προσέγγιση με τον Χάφταρ αλλάζει το παιχνίδι<br /><br />Η εξέλιξη αυτή είναι ίσως το σημαντικότερο στοιχείο της νέας τουρκικής στρατηγικής.<br /><br />Πριν από λίγα χρόνια, Τουρκία και Χάφταρ βρίσκονταν ουσιαστικά σε αντίπαλα στρατόπεδα ενός πολέμου διά αντιπροσώπων.<br /><br />Σήμερα η Άγκυρα συνομιλεί με την ανατολική πλευρά και επιχειρεί να μετατρέψει έναν πρώην αντίπαλο σε συνομιλητή.<br /><br />Η λογική είναι καθαρά γεωπολιτική.<br /><br />Εάν η Λιβύη οδηγηθεί σε συμφωνία ενοποίησης, η Τουρκία θέλει να βρίσκεται μέσα στη νέα ισορροπία ισχύος και όχι να θεωρείται προστάτιδα μόνο μιας παράταξης.<br />Πετρέλαιο, στρατός και Μεσόγειος<br /><br />Η σημασία της Λιβύης ξεπερνά κατά πολύ τα εσωτερικά της σύνορα.<br /><br />Η χώρα διαθέτει τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα πετρελαϊκά αποθέματα της Αφρικής και βρίσκεται σε εξαιρετικά στρατηγική θέση απέναντι από τη νότια Ευρώπη.<br /><br />Μια σταθερότερη και ενδεχομένως ενιαία Λιβύη θα μπορούσε να προσελκύσει δισεκατομμύρια σε ενεργειακές και κατασκευαστικές επενδύσεις.<br /><br />Η Τουρκία θέλει μερίδιο σε αυτή την αγορά.<br /><br />Παράλληλα, επιδιώκει να διατηρήσει τη στρατιωτική της παρουσία και να προστατεύσει τις συμφωνίες που έχει συνάψει με την Τρίπολη.<br /><br />Η Ουάσιγκτον, από την πλευρά της, βλέπει την οικονομική συνεργασία και το πετρέλαιο ως μοχλούς για να φέρει τα δύο στρατόπεδα πιο κοντά.<br />Η Λιβύη ξανά στο κέντρο της γεωπολιτικής<br /><br />Το παράδοξο είναι ότι η νέα αμερικανική πρωτοβουλία μπορεί τελικά να ενισχύσει, αντί να περιορίσει, τον περιφερειακό ρόλο της Τουρκίας.<br /><br />Η Άγκυρα συμμετέχει ήδη στις διεθνείς διαβουλεύσεις για το μέλλον της χώρας. Τον Ιούνιο, ο Φιντάν συζήτησε το λιβυκό ζήτημα στο Κάιρο μαζί με τους υπουργούς Εξωτερικών της Αιγύπτου και της Σαουδικής Αραβίας και τον Μασάντ Μπούλος.<br /><br />Η αμερικανική πλευρά αναγνωρίζει επίσης δημοσίως την Τουρκία, μαζί με την Αίγυπτο, την Ιταλία, τη Γαλλία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και άλλες χώρες, ως έναν από τους διεθνείς παράγοντες που μπορούν να συμβάλουν στη διαδικασία.<br /><br />Ο Φιντάν επομένως δεν πηγαίνει απλώς στη Λιβύη για μια διπλωματική περιοδεία.<br /><br />Πηγαίνει για να διασφαλίσει ότι, αν ξαναμοιραστεί η τράπουλα στη χώρα, η Τουρκία θα βρίσκεται στο τραπέζι όταν καθοριστούν οι νέοι όροι του παιχνιδιού.<br /><br />Και για την Ελλάδα, αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο στοιχείο της υπόθεσης.<br /><br />Διότι η μάχη για την πολιτική ενοποίηση της Λιβύης συνδέεται πλέον άμεσα με μια δεύτερη, μεγαλύτερη γεωπολιτική μάχη: ποιος θα καθορίσει τις ενεργειακές και θαλάσσιες ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Η ουσία της κίνησης Φιντάν δεν είναι ότι η Τουρκία «άλλαξε στρατόπεδο», αλλά ότι επιχειρεί να ασφαλίσει τα συμφέροντά της απέναντι σε οποιαδήποτε μελλοντική λιβυκή κυβέρνηση. Αν αποκτήσει ουσιαστική πρόσβαση και στην ανατολική Λιβύη, η Αθήνα θα έχει απέναντί της μια πολύ διαφορετική κατάσταση από εκείνη του 2019, όταν το τουρκολιβυκό μνημόνιο ήταν πρωτίστως συμφωνία Άγκυρας–Τρίπολης. Αυτό είναι το σημείο που αξίζει να παρακολουθήσουμε στενά γεωπολιτικά προσεχως.<br /><br />Παρατήρηση εκτός άρθρου: Η ουσία της κίνησης Φιντάν δεν είναι ότι η Τουρκία «άλλαξε στρατόπεδο», αλλά ότι επιχειρεί να ασφαλίσει τα συμφέροντά της απέναντι σε οποιαδήποτε μελλοντική λιβυκή κυβέρνηση. Αν αποκτήσει ουσιαστική πρόσβαση και στην ανατολική Λιβύη, η Αθήνα θα έχει απέναντί της μια πολύ διαφορετική κατάσταση από εκείνη του 2019, όταν το τουρκολιβυκό μνημόνιο ήταν πρωτίστως συμφωνία Άγκυρας–Τρίπολης. Αυτό είναι το σημείο που αξίζει να παρακολουθήσουμε στενά γεωπολιτικά προσεχως.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Τουρκία παίζει σε δύο ταμπλό στη Λιβύη: Ο Φιντάν σε Τρίπολη και Βεγγάζη για την «επόμενη ημέρα».

Βασιλης Διαμαντακος Η Άγκυρα επιχειρεί να κατοχυρώσει στρατιωτικά, ενεργειακά και θαλάσσια συμφέροντα και στις δύο πλευρές της διαιρεμένης χ...

Διαβάστε την συνέχεια

Middle East Eye: Η Σαουδική Αραβία αντιτάχθηκε στην ένταξη της Αιγύπτου στη συμφωνία της Μέκκας.

<h3 style="text-align: left;"><img height="108" src="https://www.onalert.gr/app/uploads/2026/08/MECCA-AGREEMENT-REUTERS-1-1440x960.jpg" width="747" /><span style="font-weight: normal;">Η Σαουδική Αραβία καταλογίζει στην Αίγυπτο ταύτιση με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα</span></h3>Η Σαουδική Αραβία προέβαλε αντίσταση στην ένταξη της Αιγύπτου στο σύμφωνο ασφαλείας που υπεγράφη την προηγούμενη εβδομάδα με την Τουρκία και το Πακιστάν, παρά τις πιέσεις της Άγκυρας για τη συμπερίληψη του Καΐρου, σύμφωνα με τρεις σαουδαραβικές πηγές που είναι ενήμερες για τις διαβουλεύσεις.<br /><br />Όπως ανέφερε πρώην ανώτερος σύμβουλος της σαουδαραβικής μοναρχίας, το Ριάντ δεν επιθυμούσε τη συμμετοχή της Αιγύπτου στη συμφωνία «τουλάχιστον προς το παρόν».<br /><br />Οι πηγές, που διατηρούν την ανωνυμία τους λόγω της ευαισθησίας του ζητήματος, αποδίδουν τη στάση αυτή στην αυξανόμενη απογοήτευση από την κυβέρνηση του προέδρου Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σίσι και στην εκτίμηση ότι η Αίγυπτος δεν διαθέτει πλέον τη στρατηγική ή στρατιωτική αξία του παρελθόντος.<br />Η Κοινή Αμυντική Συμφωνία<br /><br />Η Κοινή Αμυντική Συμφωνία της Μέκκας, η οποία υπογράφηκε την Παρασκευή, προβλέπει ότι μια ένοπλη επίθεση εναντίον οποιουδήποτε από τα τρία συμβαλλόμενα μέρη θα θεωρείται επίθεση και κατά των τριών. Παρά τις περιγραφές των Σαουδαράβων αξιωματούχων περί ενίσχυσης των αμυντικών δυνατοτήτων, η συμφωνία παραμένει ασαφής ως προς τους επιχειρησιακούς μηχανισμούς και τον τρόπο παροχής στρατιωτικής βοήθειας σε κατάσταση κρίσης.<br /><br />Οι πηγές υπογραμμίζουν ότι η απόφαση του Ριάντ πηγάζει από τις υποβόσκουσες εντάσεις με το Κάιρο. Αν και η Σαουδική Αραβία υπήρξε ο κυριότερος οικονομικός υποστηρικτής της κυβέρνησης Σίσι μετά το 2013, επενδύοντας αρχικά περίπου 25 δισεκατομμύρια δολάρια, το Ριάντ θεωρεί ότι δεν υπήρξε ανάλογη αμοιβαία στήριξη σε ζητήματα ασφάλειας. Ενδεικτικά, αναφέρθηκε ο «ελάχιστος και αναξιόπιστος» ρόλος της Αιγύπτου στον πόλεμο με τους Χούθι στην Υεμένη, καθώς και η δυσαρέσκεια για την «υποταγή» του Καΐρου στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.<br /><br />Σύμφωνα με τις πηγές, το Ριάντ ανησυχεί για την ευθυγράμμιση του Σίσι με το Άμπου Ντάμπι, ειδικά μετά την αποστολή αιγυπτιακών συστημάτων αεράμυνας και μαχητικών αεροσκαφών στα Εμιράτα κατά τη διάρκεια των ιρανικών επιθέσεων, κίνηση που δεν επαναλήφθηκε προς τη Σαουδική Αραβία.<div><br />Η τουρκική προσπάθεια και η αμφισβήτηση του Καΐρου<br /><br />Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν είχε υποστηρίξει το Σάββατο ότι το Κάιρο αποτελεί «φυσικό εταίρο» για την Άγκυρα, ενώ τουρκικές πηγές επιβεβαίωσαν ότι είχαν καταβληθεί προσπάθειες για τη συμπερίληψη της Αιγύπτου. Ωστόσο, οι σαουδαραβικές πηγές αμφισβήτησαν την εκδοχή ότι το Κάιρο απέρριψε τη συμφωνία, χαρακτηρίζοντας το ενδεχόμενο αυτό «γελοίο».<br /><br />«Το γεγονός είναι ότι ο Σίσι θα ήταν πρόθυμος να συμμετοχή, ώστε να μπορέσει να αποκομίσει τα οικονομικά οφέλη αυτής της συμφωνίας, όπως κάνει συνήθως», δήλωσε ο σύμβουλος. Παράλληλα, τονίστηκε ότι η Τουρκία και το Πακιστάν προσφέρουν ανώτερες αμυντικές δυνατότητες σε σύγκριση με την Αίγυπτο, της οποίας η στρατιωτική παραγωγή επικεντρώνεται σε πολιτικές δραστηριότητες.<br /><br />«Η Αίγυπτος ήταν πάντα εξαρτημένη από εμάς, από τις ΗΠΑ, και δεν ανταποδίδει, απλώς παίρνει και παίρνει χωρίς επιστροφή», επεσήμανε ο σύμβουλος, προσθέτοντας ότι η ηγεσία του βασιλείου έχει σοβαρές αμφιβολίες για την πίστη του Σίσι. Παρά το κλίμα αυτό, οι πηγές διευκρίνισαν ότι η συμφωνία δεν αποκλείει μόνιμα την ένταξη της Αιγύπτου στο μέλλον, υπό την προϋπόθεση ότι θα υπάρξει αλλαγή ή βελτίωση στη στάση της.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.onalert.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Middle East Eye: Η Σαουδική Αραβία αντιτάχθηκε στην ένταξη της Αιγύπτου στη συμφωνία της Μέκκας.

Η Σαουδική Αραβία καταλογίζει στην Αίγυπτο ταύτιση με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα Η Σαουδική Αραβία προέβαλε αντίσταση στην ένταξη της Αιγύπτ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το «σύμφωνο της Μέκκας» φέρνει κοντά Ισραήλ και Ιράν; Το απίθανο σενάριο που συζητά η Μέση Ανατολή.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/Iran-Israel.jpg"><img height="93" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/Iran-Israel-1068x801.jpg" width="743" /></a><br /><br />Τον Ιανουάριο του 1979, ενώ η Ισλαμική Επανάσταση στο Ιράν βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη, ο μεταβατικός πρωθυπουργός της χώρας, Σαπούρ Μπαχτιάρ, είχε απευθύνει ένα δραματικό αίτημα στον Ελιέζερ Τσαφρίρ, επικεφαλής της Μοσάντ στην Τεχεράνη.<div><br />Καθώς οι επαναστάτες κέρδιζαν έδαφος, η κυβέρνηση του Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί ζήτησε από τη Μοσάντ να δολοφονήσει τον Ρουχολάχ Χομεϊνί στον τόπο εξορίας του στο Παρίσι. Μετά από προσεκτικές διαβουλεύσεις, η Μοσάντ αποφάσισε να μην προχωρήσει στο σχέδιο, εκτιμώντας μεταξύ άλλων ότι δεν ήταν βέβαιη για τις προθέσεις του Χομεϊνί και ελπίζοντας ότι το νέο ιρανικό καθεστώς θα μπορούσε να αποδειχθεί πιο φιλικό προς το Ισραήλ.</div><div><br />Αυτό το ιστορικό περιστατικό υπογραμμίζει μια ασυνήθιστα στενή σχέση ασφάλειας και πληροφοριών που υπήρχε τότε ανάμεσα στο Ιράν και το Ισραήλ. Σήμερα, με το Πακιστάν, τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία να υπογράφουν τη Συμφωνία Κοινής Άμυνας της Μέκκας —ένα σύμφωνο αμοιβαίας ασφάλειας που ορίζει ότι μια ένοπλη επίθεση εναντίον οποιουδήποτε από τους τρεις θα θεωρείται επίθεση εναντίον όλων— δύο περιφερειακές δυνάμεις ανησυχούν βαθιά: το Ισραήλ και το Ιράν. Και οι δύο έχουν βάσιμους λόγους να πιστεύουν ότι η νέα συμμαχία στρέφεται εναντίον τους.<br /><br />Το «Σύμφωνο της Μέκκας»<br /><br />Στις 7 Αυγούστου, η Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν και η Τουρκία υπέγραψαν το Σύμφωνο Κοινής Άμυνας της Μέκκας, το οποίο έρχεται σε συνέχεια της Στρατηγικής Συμφωνίας Αμοιβαίας Άμυνας που είχαν συνάψει Ριάντ και Ισλαμαμπάντ τον Σεπτέμβριο του 2025. Η νέα συμμαχία συνδυάζει τα συμπληρωματικά πλεονεκτήματα των μελών της: το πυρηνικό οπλοστάσιο και τον τεράστιο στρατό του Πακιστάν, τα πετροδολάρια, την ενεργειακή ασφάλεια και την ισλαμική νομιμότητα της Σαουδικής Αραβίας, καθώς και την εμπειρία του ΝΑΤΟ και την αμυντική βιομηχανία της Τουρκίας.<br />Η συμφωνία υπογράφηκε σε μια περίοδο που τα κράτη του Κόλπου βρίσκονται αντιμέτωπα με συνεχιζόμενες επιθέσεις από το Ιράν, την ώρα που οι αμερικανικές εγγυήσεις ασφαλείας θεωρούνται πλέον ανεπαρκείς. Καθώς το αποτύπωμα των ΗΠΑ στην περιοχή εξασθενεί, η Τεχεράνη και η Ιερουσαλήμ παρακολουθούν κάθε κίνηση.</div><div><br />Το Ιράν εκτιμά δικαίως ότι αυτή η συμμαχία στοχεύει στον περιορισμό της αυξανόμενης σιιτικής επιρροής, φοβούμενο παράλληλα την αναβίωση «νεο-οθωμανικών φαντασιώσεων» στην Άγκυρα και μια γεωγραφική περικύκλωση, δεδομένου ότι συνορεύει με το Πακιστάν στα ανατολικά, την Τουρκία στα βόρεια και τη Σαουδική Αραβία στα δυτικά. Από την πλευρά του, το Ισραήλ βλέπει την Τουρκία ως τον βασικό του περιφερειακό ανταγωνιστή, κατηγορώντας την Άγκυρα για υποστήριξη της Χαμάς, ενώ τα συμφέροντά τους συγκρούονται όλο και περισσότερο στη Συρία.<br /><br />Το ιστορικό προηγούμενο<br /><br />Μπορούν οι αμοιβαίες ανασφάλειες που πυροδοτεί το νέο τρίγωνο να φέρουν κοντά το Ισραήλ και το Ιράν; Ιστορικά, το Ιράν υπήρξε η δεύτερη μουσουλμανική χώρα που αναγνώρισε το Ισραήλ. Παρά τις αρχικές αρνητικές ψήφους της Τεχεράνης στον ΟΗΕ τη δεκαετία του 1940, η ιρανική κυβέρνηση παραχώρησε de facto αναγνώριση στο Ισραήλ το 1950, με ανταλλαγή διπλωματικών αποστολών και απευθείας πτήσεις.<br />Ακολουθώντας το δόγμα του Νταβίντ Μπεν-Γκουριόν για τη «Συμμαχία της Περιφέρειας», το Ισραήλ καλλιέργησε σχέσεις με μη αραβικά κράτη όπως το Ιράν, την Τουρκία και την Αιθιοπία για να σπάσει την απομόνωσή του. Το Ιράν εξελίχθηκε σε ζωτικό προμηθευτή πετρελαίου για το Ισραήλ, ιδιαίτερα μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών το 1967, ενώ οι δύο χώρες κατασκεύασαν από κοινού τον πετρελαιαγωγό Ειλάτ-Ασκελόν. Σημαντικό ορόσημο αποτέλεσε και το «Project Flower» (1977-1979), μια συμφωνία ανταλλαγής πετρελαίου με όπλα για την από κοινού ανάπτυξη πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς.<br />Η ισχυρή συνεργασία επεκτάθηκε στις υπηρεσίες πληροφοριών, με τη Μοσάντ και τη CIA να συμβάλλουν στην ίδρυση της SAVAK, της μυστικής αστυνομίας του Σάχη το 1957. Εκείνη την εποχή, οι υπηρεσίες ασφαλείας των δύο χωρών μοιράζονταν την ίδια αντίληψη απειλής: τον παναραβικό εθνικισμό, το κόμμα Μπάαθ σε Συρία και Ιράκ, και την αυξανόμενη σοβιετική επιρροή.<br /><br />Μια νέα γεωπολιτική πραγματικότητα<br /><br />Όλα άλλαξαν ριζικά μετά την επανάσταση του 1979, όταν το νέο καθεστώς όρισε την εχθρότητα προς το Ισραήλ ως βασική του ιδεολογία. Ωστόσο, η ιστορία είναι γεμάτη απρόβλεπτες ανατροπές: μόλις έναν μήνα μετά την πτώση του Σάχη, το Ισραήλ υπέγραψε ιστορική συμφωνία ασφαλείας με την Αίγυπτο, το 2020 υπογράφηκαν οι Συμφωνίες του Αβραάμ, ενώ το 2023 η Σαουδική Αραβία και το Ιράν προχώρησαν σε μια απροσδόκητη προσέγγιση. Παράλληλα, η εξόντωση του Αλί Χαμενεΐ το 2026 σε αεροπορική επιδρομή σηματοδοτεί τις τεράστιες αλλαγές στο πεδίο.</div><div><br />Για να υπάρξει οποιαδήποτε προσέγγιση μεταξύ Ισραήλ και Ιράν σήμερα, πρέπει να εκπληρωθούν βασικές προϋποθέσεις: Αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη: Καμία συμφωνία δεν είναι εφικτή υπό το σημερινό καθεστώς, το οποίο στηρίζει την ταυτότητά του στην εχθρότητα προς το Ισραήλ και χρηματοδοτεί περιφερειακούς «proxies» όπως η Χαμάς και η Χεζμπολάχ. Ωστόσο, σε μια μετα-IRGC εποχή, μια εθνικιστική κυβέρνηση με έμφαση στην περσική και όχι στη θρησκευτική ταυτότητα θα μπορούσε να επιδιώξει συμμαχία με το Ισραήλ για να εξισορροπήσει τη σαουδαραβική και τουρκική επιρροή.<br />Κοινή απειλή από το «Σύμφωνο της Μέκκας»: Εάν η νέα τριμερής συμμαχία αρχίσει να περιορίζει ενεργά την ιρανική και την ισραηλινή περιφερειακή ισχύ, Τεχεράνη και Ιερουσαλήμ ενδέχεται να καταλήξουν στην ανάγκη δημιουργίας αντι-συμμαχιών. Σε ένα τέτοιο σενάριο, το Ισραήλ θα μπορούσε να προσφέρει τεχνολογία αιχμής, αντιαεροπορικά συστήματα και δίκτυα πληροφοριών, ενώ το Ιράν ενεργειακή ασφάλεια, γεωγραφία και αμυντική βιομηχανία.<br /><br />Η παλιά αρχιτεκτονική ασφάλειας στη Μέση Ανατολή έχει καταρρεύσει και η εποχή των σταθερών μπλοκ έχει δώσει τη θέση της σε ρευστές και προσαρμοστικές συμμαχίες. Σε ένα πραγματικά πολυπολικό περιβάλλον, το ενδεχόμενο δύο ορκισμένοι εχθροί να ευθυγραμμιστούν βάσει των καθαρών, συναλλακτικών εθνικών τους συμφερόντων δεν θεωρείται πλέον αδύνατο.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το «σύμφωνο της Μέκκας» φέρνει κοντά Ισραήλ και Ιράν; Το απίθανο σενάριο που συζητά η Μέση Ανατολή.

Τον Ιανουάριο του 1979, ενώ η Ισλαμική Επανάσταση στο Ιράν βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη, ο μεταβατικός πρωθυπουργός της χώρας, Σαπούρ Μπαχτιάρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η ρήξη Τραμπ-Νετανιάχου μεγαλώνει.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://i1.prth.gr/images/1168x656/jpg/files/2026-06-13/trump_netanyahu_xrm.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="656" data-original-width="1168" height="97" src="https://i1.prth.gr/images/1168x656/jpg/files/2026-06-13/trump_netanyahu_xrm.jpg" width="752" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η πίεση των εκλογών τους οδηγεί σε αντίθετες κατευθύνσεις</span></h3><b>Ανδρέας Δερμιτζάκης</b><br />Την ώρα που ο Μπένζαμιν Νετανιάχου δείχνει τις προθέσεις του να αψηφήσει τον Ντόναλντ Τραμπ στο θέμα της Γάζας, ο Αμερικανός πρόεδρος πρέπει να δείξει στο εσωτερικό των ΗΠΑ και στο κόμμα του ότι δεν τον επηρεάζουν οι εμπλοκές ξένων χωρών, κάτι που επηρεάζει αρνητικά τη δημοτικότητά του.Ανταπόκριση από τις ΗΠΑ για το Newsbreak<br /><br />Όπως αναφέρει η εφημερίδα Washington Post, ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Μπενιαμίν Νετανιάχου ωθούνται σε αντίθετες κατευθύνσεις από τις εσωτερικές πολιτικές τους επιταγές.<br />Η επίπληξη του Νετανιάχου στην Ουάσινγκτον<br /><br />Ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε ότι τόσο η Χαμάς όσο και το Ισραήλ είχαν συμφωνήσει στο σχέδιο για μια σταδιακή, αμοιβαία διαδικασία στην οποία η μαχητική ομάδα θα παραδώσει σταδιακά τα όπλα της σε αντάλλαγμα για τη σταδιακή αποχώρηση των ισραηλινών στρατευμάτων από το περισσότερο από 60% της Γάζας που κατέχουν.<br /><br />Ωστόσο, απ’ ό,τι φάνηκε, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ είχε άλλη άποψη για το θέμα, καθώς μιλώντας σε κυβερνητική συνεδρίαση παρουσίασε τον εαυτό του ως κάποιον ικανό να πει όχι στον πρόεδρο των ΗΠΑ. Είπε ότι η διαδικασία ήταν απαράδεκτη και ότι δεν θα υπάρξει αποχώρηση του Ισραήλ μέχρι να παραδοθούν πρώτα όλα τα όπλα της Χαμάς και να αποσυναρμολογηθούν όλες οι σήραγγες.<br /><br />«Μπορούμε και ξέρουμε πώς να υπερασπιστούμε τη θέση μας, ακόμη και απέναντι στους καλύτερους φίλους μας όταν είναι απαραίτητο», δήλωσε ο Νετανιάχου.<br /><br />Σύμφωνα με την εφημερίδα, αυτό ήταν μια ασυνήθιστα δημόσια και ωμή επίπληξη στον Λευκό Οίκο από την πλευρά του Νετανιάχου, που απέρριψε ένα σχέδιο το οποίο είχε εγκριθεί από τις ΗΠΑ για την εφαρμογή του επόμενου σταδίου της ειρηνευτικής πρότασης του Τραμπ για τη Γάζα.<div><br />Αντιμέτωπος με την πολιτική πίεση ο Τραμπ<br /><br />Όπως αναφέρει η Washington Post, παρά το γεγονός ότι ο Αμερικανός πρόεδρος είχε χαιρετίσει το πλαίσιο αποστρατιωτικοποίησης ως «ιστορική» πρόοδο, αντιμετωπίζει αυξανόμενη πολιτική πίεση για να επιδείξει πρόοδο, καθώς αυξάνεται η δημόσια δυσαρέσκεια με τον χειρισμό των διεθνών υποθέσεων, συμπεριλαμβανομένου του ολοένα και πιο αντιδημοφιλούς πολέμου με το Ιράν.<br /><br />«Ο Τραμπ πρέπει να επιδείξει επιτεύγματα ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών, ιδίως δεδομένης της έλλειψης προόδου με το Ιράν και την Ουκρανία», δήλωσε ο Μάικλ Μίλστεϊν, ανώτερος αναλυτής στο Κέντρο Μοσέ Νταγιάν στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ.<br /><br />Την ίδια στιγμή, αναλυτές σημειώνουν πως «η διαφωνία σηματοδότησε μια ασυνήθιστα εμφανή επίδειξη εντάσεων που σιγοβράζουν εδώ και καιρό μεταξύ Ισραήλ και ΗΠΑ σχετικά με το μέλλον της Γάζας και, πιο πρόσφατα, τον πόλεμο στο Ιράν».<br /><br />Ο Άαρον Ντέιβιντ Μίλερ, ο οποίος εργάστηκε ως διαπραγματευτής για τη Μέση Ανατολή σε διάφορες Δημοκρατικές και Ρεπουμπλικανικές κυβερνήσεις και επί του παρόντος εργάζεται στο Carnegie Endowment for International Peace, δήλωσε ότι δεν έχει ξαναδεί τη σχέση ΗΠΑ-Ισραήλ «υπό μεγαλύτερη πίεση», καθώς και οι δύο εκμεταλλεύονται τα εγχώρια εκλογικά τους σώματα.<br />Τραμπ και Νετανιάχου, έμπειροι στην τέχνη της απάτης<br /><br />Αλλά ο Τραμπ και ο Νετανιάχου είναι «δύο πολιτικοί πολύ έμπειροι στην τέχνη της απάτης και εξακολουθούν να χρειάζονται ο ένας τον άλλον, τον Μπίμπι περισσότερο από τον Τραμπ, σίγουρα», είπε ο Μίλερ.<br /><br />Την ίδια στιγμή, και άλλοι ειδικοί με εμπειρία στην περιοχή, όπως ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στο Ισραήλ Τομ Νάιντς, αποκάλεσε τη σχέση των δύο ανδρών ως «τέχνη της περφόρμανς», η οποία δεν έχει ακόμη επηρεάσει τα θεμελιώδη στοιχεία της σχέσης ΗΠΑ-Ισραήλ. Αλλά αυτό θα μπορούσε να αλλάξει, είπε.<br /><br />Ο Μπράιαν Κατούλις, ο οποίος υπηρέτησε σε διάφορες κυβερνητικές θέσεις άμυνας και εξωτερικής πολιτικής και τώρα εργάζεται στο Ινστιτούτο Μέσης Ανατολής, δήλωσε ότι και οι δύο ηγέτες είναι «τόσο διψασμένοι για εξουσία, χαμαιλέοντες που θέλουν να παραμείνουν στην εξουσία, που νομίζω ότι απλώς θα προσαρμοστούν ανάλογα με τις περιστάσεις».</div><div><br />Σιγή ιχθύος από τον Λευκό Οίκο<br /><br />Την ίδια ώρα, εντύπωση έχει προκαλέσει η σιγή ιχθύος από την πλευρά της Ουάσινγκτον στις δηλώσεις του Μπέντζαμιν Νετανιάχου.<br /><br />Αμερικανός αξιωματούχος, μιλώντας υπό τον όρο της ανωνυμίας για να περιγράψει ευαίσθητα ζητήματα, δήλωσε ότι ο Τραμπ «έχει μια ισχυρή σχέση» με τον Νετανιάχου και ότι το Ισραήλ «ήταν πάντα ένας σπουδαίος σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών».<br /><br />Παρόλα αυτά, οι εντάσεις στη σχέση ανάμεσα σε Ουάσινγκτον και Τελ Αβίβ είναι εμφανείς, λόγω της Γάζας και του πολέμου στο Ιράν.<br /><br />Ο Νετανιάχου έχει πιέσει τον Τραμπ να επεκτείνει τις επιθέσεις στο Ιράν, αλλά «ο Τραμπ του είπε ότι δεν είναι πλέον δικός σου πόλεμος», είπε ο Μίλερ. «Νομίζω ότι ο Τραμπ έχει πλέον αθετήσει μια οικονομική στρατηγική, η οποία, αν διαρκούσε έξι ή οκτώ μήνες, ίσως θα μπορούσε να καταστρέψει την ιρανική οικονομία».</div><div><br />Η μείωση της αποδοχής του Τραμπ και οι επιφυλάξεις για την ικανότητα της εξωτερικής πολιτικής του<br /><br />«Πολλοί ψηφοφόροι του Τραμπ θέλουν να τον δουν να επιδιώκει μια ατζέντα “Πρώτα η Αμερική” στο εξωτερικό και είναι απογοητευμένοι που ξεκίνησε μια σύγκρουση στο Ιράν, αφού είχε δώσει υποσχέσεις να κρατήσει τις ΗΠΑ μακριά από ξένους πολέμους. Σχεδόν κανείς στην Αμερική δεν θέλει να αφιερώσουμε ενέργεια σε εξωτερικά ζητήματα αυτή τη στιγμή», είπε ο πρόεδρος και ιδρυτής της ρεπουμπλικανικής εταιρείας δημοσκοπήσεων Cygnal, Μπρετ Μπιουκάναν.<br /><br />Σύμφωνα με την Washington Post, ο Ντόναλντ Τραμπ βλέπει καθημερινά το επίπεδο αποδοχής του στο εσωτερικό να μειώνεται και το αμερικανικό κοινό να απογοητεύεται όλο και περισσότερο από το Ισραήλ, με τους συμμάχους του Κόλπου να έχουν γίνει πιο επιφυλακτικοί απέναντι στην ικανότητα της εξωτερικής πολιτικής του.<br /><br />«Αυτός ο πόλεμος επιλογής (στο Ιράν) τον έχει εμπλέξει σε μια σχέση με τα κράτη του Περσικού Κόλπου που πιστεύω ότι δεν δημιουργεί μεγάλη εμπιστοσύνη στην ικανότητα του Τραμπ να χαράσσει στρατηγική… Έχει ανοίξει αυτό το κουτί χωρίς κανέναν τρόπο να προσπαθήσει να το κλείσει», είπε ο Μίλερ.<br /><br />«Σε όλη τη Μέση Ανατολή, η αντίληψη είναι ότι ο Τραμπ στην πραγματικότητα δεν μπορεί να κάνει πράγματα… εν μέρει λόγω του χαρακτηριστικού για το οποίο υπερηφανεύεται, της απρόβλεπτης φύσης του… Η ικανότητά του να επιτυγχάνει μειώνεται», πρόσθεσε ο Κατούλις.<br /><br />Εν τω μεταξύ, αναφέρει η εφημερίδα, ο Νετανιάχου αντιμετωπίζει έντονη πίεση από τα ακροδεξιά μέλη του συνασπισμού του. Αμέσως μετά την ανακοίνωση του Τραμπ για το νέο σχέδιο για τη Γάζα, αρκετοί υπουργοί στην κυβέρνηση Νετανιάχου το επιτέθηκαν. Σε επιστολή που απηύθυνε στον πρωθυπουργό, ο υπουργός Οικονομικών Μπεζαλέλ Σμότριτς το χαρακτήρισε «επικίνδυνο για το Ισραήλ», λέγοντας ότι ο πλήρης αφοπλισμός της Χαμάς πρέπει να προηγηθεί οποιασδήποτε ισραηλινής αποχώρησης από τον θύλακα.<br /><br />«Το άτομο που καθορίζει στην πραγματικότητα την πολιτική του Νετανιάχου είναι ο Σμότριτς και οι ακροδεξιοί νομοθέτες των εποίκων», δήλωσε ο πολιτικός επιστήμονας του Εβραϊκού Πανεπιστημίου Γκαγίλ Ταλσίρ. «Ο Νετανιάχου είναι διχασμένος ανάμεσα στις υποσχέσεις που έδωσε στον Τραμπ και στην πολιτική της ακροδεξιάς, η οποία αρνείται να υποχωρήσει ακόμη και μέχρι την κίτρινη γραμμή», η οποία χωρίζει τις περιοχές υπό ισραηλινό στρατιωτικό έλεγχο στη Γάζα και την περιοχή της Χαμάς.<br /><br />«Υπάρχει λιγότερη υπομονή από την πλευρά του Τραμπ για όσα συνέβησαν τον τελευταίο χρόνο… όπου το Ισραήλ κρατά την κίτρινη γραμμή, συνεχίζει να χτυπά και δεν προχωρά» στην επόμενη φάση της ειρηνευτικής συμφωνίας, είπε. «Ο Νετανιάχου θα προσπαθήσει να πείσει τον Τραμπ να συζητήσει μια απόσυρση μόνο μετά τις εκλογές. Το βασικό ερώτημα είναι αν ο Τραμπ θα συμφωνήσει σε αυτό».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η ρήξη Τραμπ-Νετανιάχου μεγαλώνει.

Η πίεση των εκλογών τους οδηγεί σε αντίθετες κατευθύνσεις Ανδρέας Δερμιτζάκης Την ώρα που ο Μπένζαμιν Νετανιάχου δείχνει τις προθέσεις του ν...

Διαβάστε την συνέχεια