Ερντογάν: «Πάρτε το απόφαση, εχθροί και φίλοι, η ιστορία ξαναγράφεται στην περιοχή μας».

<img height="113" src="https://img-s-msn-com.akamaized.net/tenant/amp/entityid/AA28BJiY.img?w=768&h=432&m=6&x=515&y=157&s=82&d=82" width="736" /><br /><br />Μήνυμα με πολλούς αποδέκτες έστειλε την Τετάρτη (26/8) με αφορμή την 955η επέτειο από τη μάχη του Ματζικέρτ ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. <br /><br />«Ας το γνωρίζουν και ας το κατανοήσουν όλοι φίλοι και εχθροί. Η ιστορία ξαναγράφεται στην περιοχή μας» είπε χαρακτηριστικά.<br /><br />Ο ίδιος υπογράμμισε ότι η Τουρκία δεν έχει άλλη επιλογή από το να παραμείνει ισχυρή και ενωμένη, εκφράζοντας την αποφασιστικότητά του να καταστήσει την περιοχή «ξανά τόπο ειρήνης και ευημερίας».<br /><br />«Δεν υποκλινόμαστε ποτέ μπροστά σε κανέναν όταν διακυβεύεται το μέλλον της πατρίδας, του κράτους και του έθνους μας», διαβεβαίωσε ο Τούρκος πρόεδρος.<br /><br />«Όσοι νομίζουν ότι μπορούν να σταματήσουν την ευλογημένη πορεία της Τουρκίας και του τουρκικού έθνους στήνοντας παγίδες και προκλήσεις, είναι καταδικασμένοι να απογοητευτούν», κατέληξε.<div><br /></div><div><a href="http://CNN.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ερντογάν: «Πάρτε το απόφαση, εχθροί και φίλοι, η ιστορία ξαναγράφεται στην περιοχή μας».

Μήνυμα με πολλούς αποδέκτες έστειλε την Τετάρτη (26/8) με αφορμή την 955η επέτειο από τη μάχη του Ματζικέρτ ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. «Ας το ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία: «Ζήτημα κυριαρχίας» η Σουμελά για το think tank της «Γαλάζιας Πατρίδας».

<img height="120" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-08/ezgif-8eedbc86e505e514.jpg?itok=nUO2sKZZ" width="762" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">«Το ζήτημα είναι η ταυτότητα και η κυριαρχία»</span></h3>Μια Θεία Λειτουργία με μόλις 80 προσκεκλημένους και κλειστές πόρτες για τους δημοσιογράφους ήταν αρκετή για να ενεργοποιήσει ξανά τα εθνικιστικά αντανακλαστικά στην Τουρκία γύρω από την Παναγία Σουμελά.<br /><br />Αφορμή αυτήν τη φορά αποτέλεσαν οι αναφορές στον Πόντο και τον ελληνισμό μετά τη Λειτουργία της Κυριακής, για τα Εννιάμερα της Παναγίας – για 3η χρονιά οι τουρκικές Αρχές δεν έδωσαν άδεια για τον Δεκαπενταύγουστο.<br /><br />Το Türk DEGS, κέντρο στρατηγικών μελετών που διευθύνει ο απόστρατος υποναύαρχος Τζιχάτ Γιαϊτζί, υποστήριξε ότι τα ελληνικά και ποντιακά δημοσιεύματα επιβεβαιώνουν τις προειδοποιήσεις του για «πολιτική συμβολισμών» με επίκεντρο το ιστορικό μοναστήρι.<br /><br />Την παρέμβαση ανέδειξε μέσο της Τραπεζούντας με τον τίτλο: «Ο Τζιχάτ Γιαϊτζί είχε προειδοποιήσει – Η Λειτουργία στη Σουμελά μετατράπηκε σε ποντιακό σόου».<br />«Το ζήτημα είναι η ταυτότητα και η κυριαρχία»<br /><br />Στην επίσημη ανάρτησή του, το Türk DEGS βάζει στο στόχαστρο διατυπώσεις όπως «η Παναγία Σουμελά στον Πόντο», «ποντιακός ελληνισμός» και «παρά τους τουρκικούς περιορισμούς».<br /><br />Κατά το κέντρο, οι αναφορές αυτές παρουσιάζουν τη Σουμελά όχι μόνο ως θρησκευτικό και ιστορικό μνημείο, αλλά ως τόπο συνδεδεμένο με την ελληνική ταυτότητα και τη μνήμη του Ποντιακού Ελληνισμού.<br /><br />«Το ζήτημα είναι το σύμβολο. Το ζήτημα είναι η ταυτότητα. Το ζήτημα είναι η κυριαρχία», αναφέρει χαρακτηριστικά.<br /><br />Το Türk DEGS δηλώνει ότι δεν έχει πρόβλημα με την ελευθερία της χριστιανικής λατρείας, αλλά αντιτίθεται σε αυτό που περιγράφει ως «παραγωγή ποντιακής ιστορικής και ελληνικής ταυτοτικής πολιτικής μέσω της Σουμελά».<br /><br />Καταλήγει, μάλιστα, ζητώντας η πόρτα του «Μουσείου της Σουμελά» να παραμένει ανοιχτή στον κόσμο, αλλά κλειστή –όπως υποστηρίζει– στον «ποντισμό, στην πολιτική εξελληνισμού και στην πολιτική συμβολοποίηση».<div><br />Ποιο είναι το think tank που αντέδρασε<br /><br />Το Türk DEGS, πλήρης ονομασία Türk Denizcilik ve Global Stratejiler Merkezi, είναι μη κυβερνητικό κέντρο στρατηγικών μελετών, το οποίο ασχολείται με ζητήματα ναυτικής πολιτικής, διεθνούς δικαίου, ασφάλειας και εξωτερικής πολιτικής.<br /><br />Επικεφαλής του είναι ο απόστρατος υποναύαρχος Τζιχάτ Γιαϊτζί, πρώην επιτελάρχης του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού και ένας από τους βασικούς θεωρητικούς του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας».<br /><br />Ο ίδιος συνδέεται επίσης με τη χάραξη του τουρκολιβυκού μνημονίου για τις θαλάσσιες ζώνες, ενώ το κέντρο του παρεμβαίνει συστηματικά σε ζητήματα ελληνοτουρκικών σχέσεων, Κύπρου, θαλάσσιων διεκδικήσεων και τουρκικής εθνικής ασφάλειας.<br /><br />Η τοποθέτηση του Türk DEGS, επομένως, δεν αποτελεί επίσημη αντίδραση της τουρκικής κυβέρνησης.<br /><br />Έχει, ωστόσο, ιδιαίτερη βαρύτητα στους στρατιωτικούς και εθνικιστικούς κύκλους της Τουρκίας και λειτουργεί ως δημόσια πίεση προς την κυβέρνηση και τις κρατικές Αρχές.<br />Στο στόχαστρο η «Τραπεζούντα του Πόντου»<br /><br />Την αντίδραση των τουρκικών εθνικιστικών κύκλων προκάλεσε ιδιαίτερα η ανάρτηση του δημάρχου Ωραιοκάστρου Παντελή Τσακίρη, ο οποίος βρέθηκε στη Σουμελά για τη Θεία Λειτουργία μαζί με άλλους δημάρχους, εκπροσωπώντας και την Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ).<br /><br />«Η Παναγία Σουμελά είναι σύμβολο πίστης, μνήμης και αντοχής. Είναι ένα κομμάτι της ψυχής του Πόντου και ολόκληρου του Ελληνισμού», έγραψε ο δήμαρχος, κάνοντας λόγο για προσκύνημα «στην Παναγία Σουμελά, στην Τραπεζούντα του Πόντου».<br /><br />Το Haber Trabzon απομόνωσε τις αναφορές στην «Τραπεζούντα του Πόντου», στην «αντοχή» και στον «ελληνισμό», παρουσιάζοντάς τες ως πολιτικές και όχι ως ιστορικές ή θρησκευτικές.<br /><br />Το σχετικό δημοσίευμα είχε τίτλο «Στη Σουμελά έγινε ξανά ποντιακή λειτουργία – Αποκάλεσε την Τραπεζούντα “Πόντο”».<br /><br />Σιωπή για τις απαγορεύσεις<br /><br />Την ίδια ώρα, η τουρκική εφημερίδα Günebakış αναγνώρισε ότι η Θεία Λειτουργία τελέστηκε με τη συμμετοχή μόλις 80 προσκεκλημένων, ενώ δημοσιογράφοι και τηλεοπτικά συνεργεία δεν επετράπη να εισέλθουν στο μοναστήρι.<br /><br />Το ίδιο τουρκικό δημοσίευμα επισημαίνει ότι μέχρι στιγμής δεν έχει δοθεί αναλυτική δημόσια εξήγηση από τις τουρκικές Αρχές ούτε για τον περιορισμό του αριθμού των πιστών ούτε για τον αποκλεισμό του Τύπου.<br /><br />Πριν από τη Λειτουργία είχε προηγηθεί γραπτή παρέμβαση της Türkiye Kamu-Sen Τραπεζούντας. Ο επικεφαλής της, Τζοσκούν Ντιλμπέρ, χαρακτήρισε την τελετή «παράνομη» και «προσπάθεια αποδυνάμωσης των κυριαρχικών δικαιωμάτων» της Τουρκίας, ζητώντας την οριστική απαγόρευσή της.<br /><br />Μέχρι στιγμής, πάντως, δεν έχει δημοσιοποιηθεί αντίδραση από το τουρκικό υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού, τη Νομαρχία Τραπεζούντας ή τον μητροπολιτικό δήμο της πόλης.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκία: «Ζήτημα κυριαρχίας» η Σουμελά για το think tank της «Γαλάζιας Πατρίδας».

«Το ζήτημα είναι η ταυτότητα και η κυριαρχία» Μια Θεία Λειτουργία με μόλις 80 προσκεκλημένους και κλειστές πόρτες για τους δημοσιογράφους ήτ...

Διαβάστε την συνέχεια

Μονόδρομος για την Ελλάδα να ανασχέσει τον τουρκικό ηγεμονισμό στην Ανατολική Μεσόγειο.

<img height="96" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/08/ellada_tourkia_slpress-825x600.jpg" width="762" /><br /><br /><b>ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ</b><br />Η διεθνής πολιτική εισέρχεται σε μια νέα και εξαιρετικά ασταθή περίοδο. Μέχρι πρόσφατα, όταν μιλούσαμε για την ανάδυση ενός πολυπολικού κόσμου, φανταζόμασταν συνήθως ένα σχετικά περιορισμένο και “ολιγαρχικό” σύστημα. Δηλαδή, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Κίνα, τη Ρωσία, την Ινδία και ίσως ορισμένες ακόμη μεγάλες δυνάμεις, οι οποίες θα διαπραγματεύονταν μεταξύ τους τη νέα κατανομή της παγκόσμιας ισχύος. Σήμερα, όμως, γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι το υπό διαμόρφωση σύστημα είναι πολύ πιο κατακερματισμένο, πληθωριστικό και χαοτικό.<br /><br />Η άκρως αποτυχημένη, σε επίπεδο υψηλής στρατηγικής, αμερικανική επίθεση εναντίον του Ιράν λειτούργησε ως καταλύτης αυτής της εξέλιξης, καταδεικνύοντας τη δυσκολία τους να μετατρέψουν την επιχειρησιακή υπεροχή σε μακροχρόνιο πολιτικό αποτέλεσμα. Κυρίως, όμως, αποκάλυψε τα όρια της δυνατότητας της αμερικανικής πολεμικής μηχανής να διεξάγει επί μακρόν έναν πόλεμο υψηλής κατανάλωσης πυρομαχικών υψηλής τεχνολογίας, χωρίς να διακινδυνεύει την απομείωση των αποθεμάτων τους, χωρίς τη δυνατότητα έγκαιρης αναπλήρωσης. Τα μαθήματα για την Ελλάδα είναι πολλά. <br /><br />Η αμερικανική ισχύς ναι μεν παραμένει τεράστια, αλλά αποδεικνύεται λιγότερο απεριόριστη, περισσότερο δαπανηρή και δυσκολότερα αναπληρώσιμη από όσο θεωρούσαν τόσο οι φίλοι όσο και οι αντίπαλοι των ΗΠΑ. Και όταν το κατεστημένο κέντρο του διεθνούς συστήματος αρχίζει να εμφανίζει τέτοιου είδους όρια, δημιουργούνται ευκαιρίες όχι μόνο για τις άλλες μεγάλες δυνάμεις, αλλά και για μια ολόκληρη κατηγορία φιλόδοξων περιφερειακών κρατών.<div><br />Η εξέγερση της “κατώτερης αριστοκρατίας”<br /><br />Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε το σημερινό διεθνές σύστημα με μια ιεραρχική κοινωνία, στην κορυφή της οποίας βρίσκεται μια μικρή “ανώτερη αριστοκρατία” μεγάλων δυνάμεων. Ακριβώς από κάτω της υπάρχει μια “κατώτερη αριστοκρατία” ισχυρών περιφερειακών κρατών, τα οποία δεν αρκούνται πλέον στον ρόλο του τοπικού συμμάχου ή του υπεργολάβου ασφαλείας. Αντιθέτως, υποβλέπουν τις θέσεις των ανώτερων δυνάμεων και επιδιώκουν να μετατραπούν σε αυτόνομους πόλους ισχύος.<br /><br />Όταν όμως η ανώτερη αριστοκρατία βρίσκεται σε κρίση και εξαρτάται ολοένα περισσότερο από την κατώτερη, η σχέση αυτή δεν ενισχύει κατ’ ανάγκην τη συνοχή του συστήματος. Αντιθέτως, μπορεί να επιταχύνει την υπονόμευσή του. Οι περιφερειακές δυνάμεις αξιοποιούν τους δεσμούς τους με τις μεγάλες δυνάμεις, όχι μόνο για να εξυπηρετήσουν τις τελευταίες, αλλά και για να ενισχύσουν τις δικές τους αυτόνομες φιλοδοξίες.<br /><br />Οι δυνάμεις της κατώτερης αριστοκρατίας, εργαλειοποιούν τη γεωγραφική τους θέση και μετατρέπουν τη χρησιμότητά τους σε μέσο διαρκούς εκβιασμού. Παράλληλα, ελίσσονται μεταξύ ανταγωνιστικών κέντρων ισχύος, επιδιώκοντας να αποσπάσουν οφέλη από όλους χωρίς να δεσμεύονται πλήρως έναντι κανενός.<br /><br />Η Τουρκία αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση αυτής της κατηγορίας. Η Άγκυρα δεν αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως απλό σύμμαχο της Δύσης ούτε ως περιφερειακό συμπλήρωμα της αμερικανικής ισχύος. Αξιοποιεί τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ, τη γεωγραφική της θέση, τις σχέσεις της με τη Ρωσία, το άνοιγμά της προς την Κίνα, τον μουσουλμανικό κόσμο και την Κεντρική Ασία, ώστε να οικοδομήσει έναν αυτόνομο τουρκοευρασιατικό πόλο, ο οποίος, αργά ή γρήγορα, θα απειλήσει και τη θέση των Ηνωμένων Πολιτειών.<br /><br />Η Ουάσινγκτον συχνά θεωρεί ότι χρησιμοποιεί την Τουρκία λόγω του μεγέθους, του πληθυσμού, της γεωγραφίας και του μεγάλου στρατεύματός της. Στην πραγματικότητα, όμως, συμβαίνει μάλλον το αντίστροφο. Δηλαδή, η Τουρκία χρησιμοποιεί την αμερικανική ανάγκη, ώστε να ενισχύσει τη δυνατότητά της να λειτουργήσει αύριο ανεξάρτητα από τις ΗΠΑ, πιθανώς δε και εναντίον των μακροπρόθεσμων συμφερόντων τους. Έτσι, η κατεστημένη μεγάλη δύναμη κινδυνεύει να επενδύει στον αυριανό ανταγωνιστή της.<br /><br /></div><div>Από τις “μεσαίες” στις ρυθμιστικές δυνάμεις<br /><br />Ο Ιάπωνας διεθνολόγος Yoshihide Soeya έχει αναπτύξει συστηματικά την έννοια της διπλωματίας των μεσαίων δυνάμεων, χρησιμοποιώντας ως βασικό παράδειγμα την Ιαπωνία. Πρόκειται για κράτη που δεν μπορούν ή δεν επιθυμούν να εξελιχθούν σε πλήρως αυτόνομες μεγάλες δυνάμεις, διαθέτουν όμως επαρκή οικονομική, τεχνολογική, θεσμική και στρατηγική ισχύ ώστε να επηρεάζουν την περιφερειακή τάξη. Συνακόλουθα, μπορούν να λειτουργούν ως σταθεροποιητές, διαμεσολαβητές και συντελεστές εξισορρόπησης μεταξύ μεγαλύτερων ανταγωνιστικών πόλων.<br /><br />Η λογική αυτή μπορεί να επεκταθεί. Δεν χρειάζεται να εξετάζουμε μόνο τι μπορούν να κάνουν οι μεσαίες δυνάμεις για τον εαυτό τους. Πρέπει να εξετάσουμε τι μπορούν να προσφέρουν στις μεγάλες δυνάμεις και συνολικά στη διεθνή αρχιτεκτονική. Σε έναν πληθωριστικό πολυπολικό κόσμο, η βέλτιστη στρατηγική των κατεστημένων μεγάλων δυνάμεων δεν είναι να εξαρτώνται από έναν ισχυρό και φιλόδοξο περιφερειακό υπεργολάβο. Αντιθέτως, πρέπει να επενδύουν σε ένα δίκτυο μικρότερων αλλά κρίσιμα τοποθετημένων κρατών, τα οποία μπορούν να εμποδίζουν την ανάδυση περιφερειακών ηγεμονιών, χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να μετατραπούν τα ίδια σε ανταγωνιστικές μεγάλες δυνάμεις.<br /><br />Θα μπορούσαμε να ονομάσουμε αυτήν τη φιλοσοφία “στρατηγική κατανεμημένων αντιβάρων”. Ακόμη πιο παραστατικά, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για ένα είδος γεωπολιτικού βελονισμού. Συγκεκριμένα, όπως ο βελονισμός επιδρά σε επιλεγμένα σημεία ενός σύνθετου οργανισμού, έτσι και η μεγάλη δύναμη δεν χρειάζεται να ελέγχει το σύνολο μιας γεωγραφικής περιοχής ούτε να επενδύει σε έναν πανίσχυρο τοπικό τοποτηρητή. Μπορεί να ενισχύει συγκεκριμένα κράτη σε κρίσιμα γεωγραφικά σημεία, ώστε αυτά να ανακόπτουν τη συγκέντρωση της περιφερειακής ισχύος.<br /><br />Οι χώρες αυτές δεν χρειάζεται να γίνουν τοπικοί ηγεμόνες. Δεν θα μπορούν άλλωστε. Μπορούν όμως να γίνουν δυνάμεις “άρνησης ηγεμονίας” φιλόδοξων νεοβαρόνων του διεθνούς συστήματος, όπως είναι η Τουρκία. Αυτά τα κράτη “στρατηγικού βέτο” δεν θα μπορούν να επιβάλουν τη βούλησή τους σε ολόκληρη την περιφέρεια, αλλά θα μπορούν να αποτρέψουν κάποιον άλλο από το να το πράξει, προωθώντας τα δικά τους συμφέροντα, αλλά και αυτά της “πολυπολικής ολιγαρχίας”, δηλαδή των μεγάλων δυνάμεων του διεθνούς συστήματος.</div><div><br />Η Ελλάδα ως γεωπολιτικός “κόφτης”<br /><br />Εδώ ακριβώς προκύπτει ένας νέος ρόλος για την Ελλάδα. Η χώρα μας δεν χρειάζεται να υποκαταστήσει την Τουρκία ως περιφερειακή ηγεμονική δύναμη. Ούτε να ανταγωνιστεί το σύνολο των δημογραφικών, οικονομικών και στρατιωτικών της μεγεθών. Χρειάζεται όμως να αποκτήσει την ικανότητα να “κόψει τα φτερά” της τουρκικής ηγεμονικής στρατηγικής.<br /><br />Αυτό σημαίνει να μπορεί η Ελλάδα να αρνηθεί στην Τουρκία τον έλεγχο του Αιγαίου, την ενοποίηση της λεγόμενης “Γαλάζιας Πατρίδας”, τη γεωπολιτική απομόνωση της Κύπρου, τη δημιουργία μιας ενιαίας τουρκικής κυριαρχικής δομής από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι τη Λιβύη και, τελικά, τη μετατροπή της Ανατολικής Μεσογείου σε τουρκικό “γαλάζιο έδαφος”.<br /><br />Μια ισχυρή Ελλάδα μπορεί να εμποδίσει την Τουρκία να καταστεί ο αποκλειστικός διαμεσολαβητής μεταξύ Ευρώπης, Μέσης Ανατολής, Καυκάσου και Κεντρικής Ασίας. Μπορεί η Ελλάδα να ακυρώσει τη δυνατότητά της να μετατραπεί σε μια ανεξέλεγκτη ευρασιατική δύναμη, χωρίς όμως η ίδια η Ελλάδα να μπορεί ή να επιθυμεί να πάρει τη θέση της.<br /><br />Αυτό ακριβώς καθιστά την ελληνική ισχύ ελκυστική για τις κατεστημένες μεγάλες δυνάμεις. Η Ελλάδα διαθέτει σαφή θεσμικά, δημογραφικά και γεωγραφικά όρια. Η συμμετοχή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η θαλάσσια γεωγραφία, το μέγεθός της και η απουσία μιας αυτοκρατορικής–αναθεωρητικής ιδεολογίας επιτρέπουν την ενίσχυσή της χωρίς να δημιουργείται ένας νέος ανεξέλεγκτος περιφερειακός διεκδικητής. Με απλά λόγια, η ελληνική ισχύς μπορεί να είναι επαρκής για να εμποδίσει μια περιφερειακή ηγεμονία, αλλά όχι για να δημιουργήσει μια νέα.</div><div><br />Η στρατηγική που πρέπει να “πουληθεί” και η Ελλάδα <br /><br />Αυτή η πρόταση δεν αφορά μόνο τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ανάσχεση μιας ανεξέλεγκτης τουρκικής περιφερειακής ηγεμονίας εξυπηρετεί, για διαφορετικούς λόγους, τη Γαλλία, το Ισραήλ, την Αίγυπτο, την Ινδία, αλλά, επίσης, την Κίνα και τη Ρωσία. Η Γαλλία δεν επιθυμεί μια τουρκική Μεσόγειο. Το Ισραήλ δεν επιθυμεί να εγκλωβιστεί μέσα σε ένα τουρκικό “γαλάζιο έδαφος”. Η Ινδία δεν επιθυμεί την ενίσχυση του τουρκοπακιστανικού συμπλέγματος.<br /><br />Η Κίνα χρειάζεται πολλαπλούς και ασφαλείς διαδρόμους προς την Ευρώπη και όχι την εξάρτησή της από έναν αποκλειστικό περιφερειακό ρυθμιστή. Η Ρωσία, παρά την τακτική συνεργασία της με την Άγκυρα, δεν επιθυμεί την ανεξέλεγκτη τουρκική επέκταση στον Καύκασο, στη Μαύρη Θάλασσα και στην Κεντρική Ασία.<br /><br />Η στρατηγική αυτή, όμως, δεν πρόκειται να διαμορφωθεί μόνη της στα κέντρα αποφάσεων των άλλων κρατών και κατόπιν να προσφερθεί έτοιμη στην Ελλάδα. Αυτό θα ήταν εξόχως αφελές και δουλοπρεπές. Η ελληνική εξωτερική πολιτική πρέπει να επεξεργαστεί αυτήν την πρόταση, να την ονοματίσει και να την προωθήσει με διαφορετική γλώσσα προς κάθε αποδέκτη.<br /><br />Σε κάθε περίπτωση η Ελλάδα δεν πρέπει να εμφανίζεται ως ένα φοβισμένο κράτος που ζητά προστασία απέναντι στην Τουρκία, αλλά ως αυτόνομος παραγωγός περιφερειακής ισορροπίας. Και φυσικά, σε καμία περίπτωση, δεν μπορεί να εμφανιστεί ότι τίθεται υπό την τουρκική σφαίρα επιρροής, γιατί τότε μετατρέπεται από δυνατότητα σε πρόβλημα προς επίλυση για τις κατεστημένης δυνάμεις του διεθνούς συστήματος… Η Ελλάδα λοιπόν δεν πρέπει να εμφανίζεται ότι ζητάει βοήθεια αλλά ότι προσφέρει μια αντιηγεμονική υπηρεσία στο διεθνές σύστημα, προστατεύοντας ταυτόχρονα τον εαυτό της και τα ζωτικά της συμφέροντα.<br /><br />Αυτή λοιπόν μπορεί να είναι ένα μέρος μιας ελληνικής υψηλής στρατηγικής σε μια νέα εποχή “ασαφούς πολυπολικότητας”. Οι κατεστημένες μεγάλες δυνάμεις δεν έχουν κανέναν λόγο να επενδύουν στους επίδοξους διαδόχους τους, αλλά στα στρατηγικά αντίβαρα που εμποδίζουν την ανάδυσή τους. Και η Ελλάδα μπορεί να γίνει το κρισιμότερο από αυτά τα αντίβαρα στην Ανατολική Μεσόγειο, όχι ως εντολοδόχος, αλλά ως αυθύπαρκτη ρυθμιστική δύναμη με δική της στρατηγική βούληση.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μονόδρομος για την Ελλάδα να ανασχέσει τον τουρκικό ηγεμονισμό στην Ανατολική Μεσόγειο.

ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ Η διεθνής πολιτική εισέρχεται σε μια νέα και εξαιρετικά ασταθή περίοδο. Μέχρι πρόσφατα, όταν μιλούσαμε για την ανάδυση ενός πο...

Διαβάστε την συνέχεια

Διαλύθηκε το κουρδικό YPG.

<img height="118" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2026/08/ypg-930x550.jpg" width="755" /><br /><br />Γράφει ο<b> Σπυρίδων Κίσσας </b><br />Ο Μαζλούμ Αμπντί, ηγέτης των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF/YPG), οι οποίες εδώ και χρόνια θεωρούνται από την Τουρκία ως το παρακλάδι του ΡΚΚ στο συριακό έδαφος, ανακοίνωσε σήμερα το βράδυ (25 Αυγ 26), τη διάλυση της οργάνωσης και την πλήρη ενσωμάτωση της στους θεσμούς του συριακού κράτους.<br /><br />Η δήλωση του Αμπντί έρχεται μετά από μήνες διαπραγματεύσεων και προσπαθειών που καταβλήθηκαν μεταξύ της κυβέρνησης της Δαμασκού και των SDF, σχετικά με το μέλλον της βορειοανατολικής Συρίας. Οι δύο (2) πλευρές κατέληξαν σε συμφωνία για την ενσωμάτωση τον Ιανουάριο τρέχοντος έτους (2026). Στο πλαίσιο της συμφωνίας, οι συριακές δυνάμεις ασφαλείας αναπτύχθηκαν στα εδάφη της οργάνωσης στη βόρεια Συρία.<br /><br />Η εξέλιξη αυτή έρχεται και μετά από πολλά χρόνια εχθροπραξιών μεταξύ της κουρδικής οργάνωσης και της συριακής αντιπολίτευσης, οι οποίες ελάμβαναν την αμέριστη υποστήριξη της τουρκικής πρωτεύουσας τόσο οικονομικά, όσο και στρατιωτικά. Οι τουρκικές Ε.Δ, έχοντας στόχο τον έλεγχο των συνόρων της χώρας με τη βόρεια Συρία και την αποτροπή δημιουργίας αυτόνομων κουρδικών περιοχών, ξεκίνησαν μια σειρά στρατιωτικών επιχειρήσεων εντός του συριακού εδάφους, υποστηριζόμενες από τις δυνάμεις της συριακής αντιπολίτευσης, οι οποίες πολεμούσαν εναντίον των δυνάμεων του Άσαντ, αλλά και εναντίον των Κούρδων της Συρίας.<br /><br />Η τουρκική εισβολή ξεκίνησε στις 24 Αυγ 26, με την επιχείρηση Ασπίδα του Ευφράτη (2016-2017) και συνεχίστηκε με την επιχείρηση Κλάδος Ελαίας (2018), την επιχείρηση Πηγή Ειρήνης (2019) και την επιχειρήση Ασπίδα της Άνοιξης (2020). Με τις επιχειρήσεις αυτές, οι ΤΕΔ κατάφεραν να ελέγχουν μέχρι και σήμερα τις περιοχές που αποτυπώνονται στον παρακάτω χάρτη :<br /><br /><a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2026/08/syria-1.png"><img height="367" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2026/08/syria-1.png" width="640" /></a><br /><i>(Σ.Σ: Ο χάρτης είναι προϊόν της ισραηλινής πρωθυπουργίας και δημοσιεύτηκε πρόσφατα, με αφορμή την ισραηλινή αεροπορική επίθεση σε στρατιωτικό Α/Δ της Β.Δ Συρίας που σημειώθηκε στις 18 Αυγ 26).</i><br /><br />Η διάλυση των SDF και η ενσωμάτωση τους στις δομές του συριακού κράτους, δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ως αιτία για την αποχώρηση των ΤΕΔ από τη συριακή επικράτεια. Η Τουρκία έχει συνδράμει τα μέγιστα στην πτώση του καθεστώτος Άσαντ και στον ερχομό στην εξουσία της κυβέρνησης Τζολάνι, γεγονός που της παρέχει δικαιώματα και πρωτεύοντα ρόλο σε ότι συμβαίνει στην υπόψη χώρα.<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Διαλύθηκε το κουρδικό YPG.

Γράφει ο Σπυρίδων Κίσσας Ο Μαζλούμ Αμπντί, ηγέτης των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF/YPG), οι οποίες εδώ και χρόνια θεωρούνται από την...

Διαβάστε την συνέχεια

Φρεγάτες FREMM: Στις 8 Σεπτεμβρίου υπογράφεται στη Ρώμη η συμφωνία Ελλάδας – Ιταλίας.

<img height="113" src="https://www.anatropinews.gr/wp-content/uploads/2026/08/w26-95332Bergamini.webp" width="758" /><br /><br />Στις 8 Σεπτεμβρίου 2026 μπαίνει στην τελική ευθεία η απόκτηση από το Πολεμικό Ναυτικό δύο ιταλικών φρεγατών τύπου FREMM, με την υπογραφή στη Ρώμη της Εφαρμοστικής Ρύθμισης μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας. Τα πλοία Carlo Bergamini και Virginio Fasan προβλέπεται να περάσουν στην ελληνική υπηρεσία το 2028 και το 2029 αντίστοιχα, ενισχύοντας σημαντικά τον επιχειρησιακό κορμό του ελληνικού Στόλου.<br /><br />Στις 8 Σεπτεμβρίου η υπογραφή στη Ρώμη<br /><br />Η συμφωνία για τις δύο φρεγάτες FREMM περνά πλέον από το στάδιο του σχεδιασμού στην υλοποίηση. Η Εφαρμοστική Ρύθμιση (Implementing Arrangement) θα υπογραφεί την Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου στη Ρώμη, παρουσία του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια και του Ιταλού υπουργού Άμυνας Γκουίντο Κροσέτο, καθώς και των Αρχηγών Ναυτικού Ελλάδας και Ιταλίας.<br /><br />Την υπογραφή θα πραγματοποιήσουν η Γενική Διεύθυνση Αμυντικών Εξοπλισμών και Επενδύσεων του ελληνικού υπουργείου Εθνικής Άμυνας και η αντίστοιχη ιταλική Διεύθυνση Εξοπλισμών.<br /><br />Πρόκειται για το επόμενο βήμα μιας διαδικασίας που ξεκίνησε στις 29 Σεπτεμβρίου 2025 στη Λα Σπέτσια, όταν οι δύο πλευρές υπέγραψαν Μνημόνιο Συνεργασίας και Δήλωση Προθέσεων για την απόκτηση των ιταλικών FREMM.<div><br />Πότε έρχονται οι δύο FREMM στην Ελλάδα<br /><br />Η Εφαρμοστική Ρύθμιση θα οριστικοποιήσει τους νομικούς, οικονομικούς και τεχνικούς όρους της συμφωνίας, αλλά και το χρονοδιάγραμμα μεταβίβασης των πλοίων.<br /><br />Το πρώτο πλοίο, η φρεγάτα Carlo Bergamini (F-590), προβλέπεται να μεταβιβαστεί στην Ελλάδα εντός του πρώτου εξαμήνου του 2028. Θα ακολουθήσει η Virginio Fasan (F-591), η οποία προβλέπεται να περάσει στο Πολεμικό Ναυτικό εντός του πρώτου εξαμήνου του 2029.<br /><br />Στη συμφωνία θα καθοριστεί επίσης η αξία των δύο πλοίων στην υφιστάμενη κατάστασή τους, καθώς και οι όροι της αρχικής και της εν συνεχεία υποστήριξής τους, με στόχο να διασφαλιστεί η επιχειρησιακή τους διαθεσιμότητα.<br /><br />Το ζήτημα της υποστήριξης έχει ιδιαίτερη σημασία για το Πολεμικό Ναυτικό, καθώς η ένταξη νέων πλοίων δεν αφορά μόνο την απόκτηση των ίδιων των μονάδων, αλλά και τη δημιουργία των προϋποθέσεων ώστε αυτές να μπορούν να επιχειρούν με υψηλή διαθεσιμότητα σε βάθος χρόνου.<br />Το ελληνικό αποτύπωμα στην υποστήριξη<br /><br />Ένα από τα βασικά σημεία της συμφωνίας είναι η συμμετοχή της ελληνικής αμυντικής και ναυπηγικής βιομηχανίας.<br /><br />Σύμφωνα με τον σχεδιασμό του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, ελληνικά ναυπηγεία θα εμπλακούν στις εργασίες συντήρησης των φρεγατών, αλλά και στις απαραίτητες προσαρμογές για την ενσωμάτωση νέων συστημάτων στα πλοία.<br /><br />Η επιλογή αυτή συνδέει την απόκτηση των FREMM με τη σταδιακή ενίσχυση της εγχώριας δυνατότητας υποστήριξης του Στόλου. Παράλληλα, περιορίζει την εξάρτηση από αποκλειστικά ξένες υποδομές για εργασίες που θα απαιτούνται καθ’ όλη τη διάρκεια ζωής των πλοίων.<br />Η νέα εικόνα του Πολεμικού Ναυτικού<br /><br />Η ένταξη των δύο FREMM δεν αποτελεί μεμονωμένη κίνηση. Εντάσσεται στον ευρύτερο σχεδιασμό ανανέωσης και ενίσχυσης του Πολεμικού Ναυτικού, ο οποίος περιλαμβάνει τις τέσσερις γαλλικές φρεγάτες τύπου FDI, αλλά και τον εκσυγχρονισμό των φρεγατών τύπου MEKO.<br /><br />Η συνύπαρξη των τριών κατηγοριών πλοίων δημιουργεί έναν νέο επιχειρησιακό συνδυασμό για τον ελληνικό Στόλο, με μονάδες διαφορετικών δυνατοτήτων και ρόλων.<br /><br />Ιδιαίτερη σημασία έχει και η πρόβλεψη για δυνατότητα απόκτησης επιπλέον FREMM στο μέλλον. Εφόσον αυτή η δυνατότητα αξιοποιηθεί, η συμφωνία με την Ιταλία μπορεί να αποτελέσει την αρχή μιας ευρύτερης ενίσχυσης της συγκεκριμένης κατηγορίας πλοίων στο Πολεμικό Ναυτικό.<br />Από το Αιγαίο στην Ανατολική Μεσόγειο<br /><br />Η επιλογή των FREMM εντάσσεται στον σχεδιασμό για έναν Στόλο με αυξημένες δυνατότητες παρουσίας και επιχειρήσεων τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Η απόκτηση των δύο ιταλικών φρεγατών, σε συνδυασμό με τις FDI και τον εκσυγχρονισμό των MEKO, μεταβάλλει σταδιακά τη σύνθεση των κύριων μονάδων επιφανείας του Πολεμικού Ναυτικού.<br /><br />Το επόμενο κρίσιμο στάδιο θα είναι η ίδια η ένταξη των πλοίων στον ελληνικό Στόλο, η προσαρμογή τους στις επιχειρησιακές απαιτήσεις του Πολεμικού Ναυτικού και η εξασφάλιση της υποστήριξής τους σε βάθος χρόνου.<br /><br />Η 8η Σεπτεμβρίου, επομένως, δεν είναι απλώς η ημερομηνία μιας ακόμη αμυντικής συμφωνίας. Είναι το σημείο στο οποίο η ελληνοϊταλική συμφωνία για τις FREMM αποκτά συγκεκριμένο νομικό, οικονομικό και τεχνικό πλαίσιο και ανοίγει ο δρόμος για την απόκτηση των δύο πλοίων από την Ελλάδα.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.anatropinews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Φρεγάτες FREMM: Στις 8 Σεπτεμβρίου υπογράφεται στη Ρώμη η συμφωνία Ελλάδας – Ιταλίας.

Στις 8 Σεπτεμβρίου 2026 μπαίνει στην τελική ευθεία η απόκτηση από το Πολεμικό Ναυτικό δύο ιταλικών φρεγατών τύπου FREMM, με την υπογραφή στη...

Διαβάστε την συνέχεια

Προετοιμασίες πολέμου στην Τουρκία λόγω της συνεργασίας Ελλάδας-Ισραήλ

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://edromos.gr/wp-content/uploads/2022/10/turkey6061.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="767" data-original-width="1024" height="86" src="https://edromos.gr/wp-content/uploads/2022/10/turkey6061.jpg" width="758" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η παραδοχή του τουρκικού υπουργείου Άμυνας.  Αποκάλυψη βόμβα του Nordic Monitor</span></h3><b> Ιωάννα Γκορόγια</b><br />Όπως αποκαλύπτει το <a href="https://nordicmonitor.com/2026/08/turkey-plans-for-war-scenarios-amid-expanding-israel-greece-defense-ties-official-letter-reveals/"><b>Nordic Monitor</b></a>, η Τουρκία σχεδιάζει εκτεταμένα σενάρια πολέμου στην Ανατολική Μεσόγειο, λόγω της ολοένα και στενότερης αμυντικής συνεργασίας της Ελλάδας (και της Κύπρου) με το Ισραήλ. Σύμφωνα με το αποκαλυπτικό δημοσίευμα, η ετοιμότητα της Τουρκίας δεν περιορίζεται στις ένοπλες δυνάμεις, αλλά περιλαμβάνει και ένα ευρύτερο φάσμα εθνικών πόρων που αναπτύσσονται σε όλη τη χώρα, με συντονισμό μεταξύ κρατικών θεσμών και υπηρεσιών.<br /><br />Συγκεκριμένα, ο Τούρκος υπουργός Άμυνας, Γιασάρ Γκιουλέρ, σε επιστολή του προς το κοινοβούλιο στις 10 Αυγούστου δηλώνει επισήμως ότι η Άγκυρα προετοιμάζεται για πιθανές κρίσεις, εντάσεις και σενάρια πολέμου, ενώ παράλληλα παρακολουθεί στενά την επέκταση της στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ.<div><br />Η επιστολή Γκιουλέρ:</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.efsyn.gr/wp-content/uploads/2026/08/tourkia-1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="828" data-original-width="738" height="640" src="https://www.efsyn.gr/wp-content/uploads/2026/08/tourkia-1.jpg" width="570" /></a></div><div>Η αποκάλυψη του Nordic Monitor για τις προετοιμασίες στην Τουρκία</div><div><br />Το υπουργείο Άμυνας της Τουρκίας αποκάλυψε ότι κάνει προετοιμασίες για σενάρια που κυμαίνονται από κρίσεις και αυξημένη ένταση, έως άμεσο πόλεμο, καθώς η Άγκυρα παρακολουθεί στενά την ταχέως αναπτυσσόμενη στρατιωτική συνεργασία μεταξύ Ισραήλ και Ελλάδας, σύμφωνα με επίσημο κυβερνητικό έγγραφο.<br /><br />Σε επιστολή που απεστάλη σε νομοθέτη στο τουρκικό κοινοβούλιο στις 10 Αυγούστου και υπογράφηκε από τον υπουργό Άμυνας Γιασάρ Γκιουλέρ, το υπουργείο ανέφερε ότι οι εργασίες σχετικά με την «πιθανή κρίση, ένταση και πόλεμο» στην περιοχή γύρω από την Τουρκία συνεχίζονται, σε στενό συντονισμό μεταξύ όλων των αρμόδιων κρατικών θεσμών.<br /><br />Η ασυνήθιστα σαφής αναφορά στον πόλεμο ήρθε σε μια απάντηση που επικεντρώθηκε ειδικά στη στρατιωτική θέση της Ελλάδας στο Αιγαίο και στην αυξανόμενη αμυντική της σχέση με το Ισραήλ.<br /><br />Σε μια άνευ προηγουμένου θεμελιώδη αλλαγή στα πολεμικά σχέδια της Τουρκίας, ο Γκιουλέρ συνδύασε τον σχεδιασμό έκτακτης ανάγκης της Άγκυρας για πόλεμο, με την αναγνώριση ότι η Τουρκία παρακολουθεί στενά την ισραηλινο-ελληνική στρατιωτική συνεργασία και τις εξελίξεις που επηρεάζουν την ασφάλεια και τα συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />«Οι μελέτες σχετικά με κάθε είδους εξελίξεις, συμπεριλαμβανομένων πιθανών κρίσεων, εντάσεων και πολέμων, που μπορεί να προκύψουν στην περιοχή μας… συνεχίζονται σχολαστικά σε πλήρη συντονισμό με όλες τις μονάδες του κράτους μας», ανέφερε το υπουργείο στο έγγραφό του.<br /><br />Η επιστολή αναφέρεται ρητά στον συντονισμό μεταξύ κρατικών θεσμών και υπηρεσιών, υποδηλώνοντας ότι ο σχεδιασμός δεν περιορίζεται στον στρατό, αλλά περιλαμβάνει και ένα ευρύτερο φάσμα εθνικών πόρων που αναπτύσσονται σε όλη την Τουρκία. Η διατύπωση υποδεικνύει προετοιμασίες για μια δυνητικά ευρεία κινητοποίηση σε απάντηση σε αυτό που η Άγκυρα φαίνεται να θεωρεί ως έναν αναδυόμενο εχθρικό άξονα στη γειτονιά της.<br /><br />Η επιστολή ήταν απάντηση σε ερώτημα που υπέβαλε ο βουλευτής του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP), Χασάν Οζτουρκμέν, σχετικά με τη στρατιωτική συγκέντρωση σε ελληνικά νησιά κοντά στις τουρκικές ακτές και τις επιπτώσεις της ολοένα και πιο εκτεταμένης αμυντικής συνεργασίας της Ελλάδας με το Ισραήλ.<br /><br />Ο Τούρκος βουλευτής επικαλέστηκε αναφορές που ισχυρίζονται ότι η Ελλάδα ετοιμάζεται να ενισχύσει τα νησιά κοντά στην Τουρκία με ισραηλινά συστήματα αεράμυνας, να κατασκευάσει υπόγειες στρατιωτικές εγκαταστάσεις και να ενισχύσει τα κέντρα διοίκησης και τις αποθήκες πυρομαχικών.<br /><br />Επίσης, ρώτησε αν η Ελλάδα κατασκευάζει ή αναβαθμίζει διαδρόμους για μαχητικά αεροσκάφη σε νησιά κοντά στην Τουρκία και αν αναπτύσσονται εκεί συστοιχίες Patriot ή συστήματα ισραηλινής προέλευσης. Ένα από τα κεντρικά του ερωτήματα αφορούσε την κλίμακα της ισραηλινο-ελληνικής στρατιωτικής συνεργασίας και αν η κυβέρνηση τη θεωρούσε απειλή για την εθνική ασφάλεια της Τουρκίας.<br /><br />Ο Οζτουρκμέν ρώτησε επίσης ποια αντίμετρα αναπτύσσει η Άγκυρα κατά της σχεδιαζόμενης «Ασπίδα του Αχιλλέα», της πολυεπίπεδης αρχιτεκτονικής αεράμυνας και πυραυλικής άμυνας της Ελλάδας.<br /><br />Ο Γκιουλέρ δεν παρείχε επιχειρησιακές λεπτομέρειες σχετικά με τα τουρκικά αντίμετρα, τις αναπτύξεις δυνάμεων ή τα σχέδια έκτακτης ανάγκης. Αντίθετα, προσέφερε μια ευρεία αλλά σαφή αξιολόγηση.<br /><br />Το υπουργείο δήλωσε ότι παρακολουθεί συνεχώς αυτό που η Άγκυρα θεωρεί «ελληνικές δραστηριότητες στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο» που «παραβιάζουν τα δικαιώματα, τα συμφέροντα και τις ανησυχίες» της Τουρκίας και το διεθνές δίκαιο, προσθέτοντας ότι λαμβάνονται ταχέως τα απαραίτητα μέτρα.<br /><br />Η επιστολή αναφέρει όχι μόνο απειλές και κινδύνους αλλά και ευκαιρίες, υποδηλώνοντας ότι οι αναδυόμενες αλλαγές στη γειτονιά της Τουρκίας θα μπορούσαν επίσης να δημιουργήσουν ανοίγματα για την προώθηση των εθνικών συμφερόντων της χώρας, αν και δεν διευκρινίζει ποιες θα μπορούσαν να είναι αυτές οι ευκαιρίες.<br /><br />Ενάντια σε αυτό που το τουρκικό υπουργείο περιγράφει ως ένα «μεταβαλλόμενο, πολυπολικό περιβάλλον ασφαλείας» που χαρακτηρίζεται από «παγκόσμια και περιφερειακή αβεβαιότητα» και ένα «διευρυνόμενο φάσμα κινδύνων και απειλών για την Τουρκία», δήλωσε ότι η στρατιωτική συνεργασία του Ισραήλ με την Ελλάδα «παρακολουθείται στενά».<br /><br />Η Άγκυρα υποστήριξε επίσης ότι η ασφάλεια της Τουρκίας και τα δικαιώματα και τα συμφέροντά της στο Αιγαίο θα προστατεύονται «υπό οποιεσδήποτε συνθήκες». Αυτό που καθιστά ιδιαίτερα αξιοσημείωτη την επιστολή του Γκιουλέρ, είναι η γλώσσα που χρησιμοποίησε η Άγκυρα για να περιγράψει τις δικές της προετοιμασίες.<br /><br />Αντί να περιορίσει την απάντηση σε διπλωματικές διαμαρτυρίες ή σε τακτική στρατιωτική παρακολούθηση, το υπουργείο Άμυνας επιβεβαίωσε ότι οι κυβερνητικοί θεσμοί συντονίζουν τις προετοιμασίες που καλύπτουν όλο το φάσμα της κλιμάκωσης, συμπεριλαμβανομένου του πολέμου.<br /><br />Το τουρκικό έγγραφο της 10ης Αυγούστου δεν ισοδυναμεί με ανακοίνωση ότι ο πόλεμος με την Ελλάδα ή το Ισραήλ είναι σίγουρα αναμενόμενος, αλλά παρέχει μια σπάνια επίσημη αναγνώριση ότι η Άγκυρα ενσωματώνει την πιθανότητα πολέμου στον συντονισμένο κρατικό σχεδιασμό, ενώ παράλληλα, εξετάζει συγκεκριμένα τη στρατιωτική σχέση που χτίζεται μεταξύ του Ισραήλ και της Ελλάδας.<br /><br />Για την Άγκυρα, αυτό που κάποτε ήταν σε μεγάλο βαθμό μια διμερής ελληνοτουρκική διαμάχη για το Αιγαίο, τέμνεται ολοένα και περισσότερο με μια πολύ ευρύτερη περιφερειακή αναδιάταξη ασφάλειας, στην οποία τα ισραηλινά όπλα, η τεχνολογία, η εκπαίδευση και η στρατηγική συνεργασία, ενσωματώνονται στην στρατιωτική αρχιτεκτονική της Ελλάδας την ίδια στιγμή που η τουρκο-ισραηλινή αντιπαλότητα εντείνεται από την ανατολική Μεσόγειο έως τη Συρία.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Προετοιμασίες πολέμου στην Τουρκία λόγω της συνεργασίας Ελλάδας-Ισραήλ

Η παραδοχή του τουρκικού υπουργείου Άμυνας.  Αποκάλυψη βόμβα του Nordic Monitor  Ιωάννα Γκορόγια Όπως αποκαλύπτει το Nordic Monitor , η Τουρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Τόμας Μπάρακ στην Ουάσιγκτον. Τον αποκαλούν «ατζέντη της Τουρκίας» και «τζιχαντιστή λαθρέμπορο».

<img height="75" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2025/09/BARAK-2-630x400.jpg" width="758" /><br /><br />Στην Ουάσιγκτον για «εξηγήσεις» (άλλοι λένε για καρατόμηση) βρίσκεται σύμφωνα με συγκλίνουσες πληροφορίες ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Άγκυρα, Τομ Μπάρακ, με το κλίμα εναντίον του να είναι πολύ βαρύ. Πάντως, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ δεν επιβεβαιώνει κάτι για το θέμα.<br /><br />Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Μπάρακ, ο οποίος είναι επίσης ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ σε Συρία και Ιράκ, αλλά και επιχειρηματίας, χαρακτηρίζεται στην Ουάσιγκτον ως «ατζέντης της Τουρκίας» και όχι ως πρέσβης, τόνισε ο απεσταλμένος του ΣΚΑΪ στην Ουάσιγκτον Μιχάλης Ιγνατίου.<br /><br />Η συντριπτική πλειονότητα των φίλων του προέδρου είναι εναντίον του Μπάρακ, όπως η δημοσιογράφος και επιδράστρια Λόρα Λούμερ, και πιέζουν ασφυκτικά για να φύγει.<br /><br />Φαίνεται μάλιστα ότι και ο προϊστάμενός του, ο Μάρκο Ρούμπιο, ο οποίος διατηρεί στενές σχέσεις με το Ισραήλ και το φιλοϊσραηλινό λόμπι, είναι με την πλευρά αυτών που θέλουν την άμεση καρατόμηση του Μπάρακ.<br /><br />Η δήλωση του διπλωμάτη με την οποία δεν αναγνώριζε τον ισραηλινό έλεγχο στα Υψίπεδα του Γκολάν, μιλώντας για «κατοχή», και αμφισβητώντας ουσιαστικά την πολιτική του ίδιου του προέδρου των ΗΠΑ, αποτελεί «βαρύ αμάρτημα» για την «αυλή» του Τραμπ.<br /><br />Είναι «τζιχαντιστής λαθρέμπορος» είναι μια άλλη βαριά κουβέντα που ακούγεται στους διαδρόμους της εξουσίας της αμερικανικής πρωτεύουσας, δηλώσεις πρωτοφανείς για Αμερικανό διπλωμάτη.<br /><br />Είναι ενδεικτικό ωστόσο του κλίματος, ότι το αμερικανικό ΥΠΕΞ έστειλε στον Λευκό Οίκο ένα φάκελο για τον Μπάρακ, με τα μεγαλύτερα λάθη του τα τελευταία δύο χρόνια.<br /><br />Το «ποινικό μητρώο» έχει βέβαια παραλήπτη τον Αμερικανό πρόεδρο.<br /><br />Προσώρας ο Τραμπ ίσως τηρήσει στάση αναμονής, εντούτοις ο Τομ Μπάρακ έχει κάνει μόνιμους εχθρούς, και όχι μόνο αντιπάλους, στην Ουάσιγκτον.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Τόμας Μπάρακ στην Ουάσιγκτον. Τον αποκαλούν «ατζέντη της Τουρκίας» και «τζιχαντιστή λαθρέμπορο».

Στην Ουάσιγκτον για «εξηγήσεις» (άλλοι λένε για καρατόμηση) βρίσκεται σύμφωνα με συγκλίνουσες πληροφορίες ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Άγκυρα, Τομ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί ο αρχηγός της CIA πήγε αιφνιδιαστικά στη Μόσχα;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://dlnxvs3gtrw3c.cloudfront.net/s3fs-public/2026-08/cia%20kremlin.jpeg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="911" data-original-width="1600" height="114" src="https://dlnxvs3gtrw3c.cloudfront.net/s3fs-public/2026-08/cia%20kremlin.jpeg" width="749" /></a></div><br /><div>Η αιφνιδιαστική παρουσία του διευθυντή της CIA Τζον Ράτκλιφ στη ρωσική πρωτεύουσα, με φόντο τις νέες κυρώσεις κατά του Ιράν και το αδιέξοδο στoν πόλεμο στην Ουκρανία, έχει πυροδοτήσει σειρά σεναρίων για το πραγματικό αντικείμενο της αποστολής του.</div><br />Ούτε η Ουάσινγκτον ούτε το Κρεμλίνο δίνουν εξηγήσεις, ενώ τα διεθνή μέσα εξετάζουν από ένα αυστηρό μήνυμα προς τον Βλαντίμιρ Πούτιν έως μια νέα ανταλλαγή κρατουμένων και τη διατήρηση ενός κρίσιμου διαύλου μεταξύ των δύο υπηρεσιών πληροφοριών -αμερικανικής και ρωσικής, αναφέρει το Hellas Journal.<br /><br />Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: χθες, Τρίτη, ένα αμερικανικό στρατιωτικό μεταγωγικό C-17 απογειώθηκε από την αεροπορική βάση Άντριους, έκανε στάση στη Ρίγα της Λετονίας και στη συνέχεια προσγειώθηκε στη Μόσχα. Λίγο αργότερα, αυτοκινητοπομπή με αμερικανικές διπλωματικές πινακίδες εμφανίστηκε στους δρόμους της ρωσικής πρωτεύουσας.<br /><br />Ο μυστηριώδης επιβάτης του αεροσκάφους και, εν συνεχεία, της αυτοκινητοπομπής, ήταν ο διευθυντής της CIA, Τζον Ράτκλιφ, σε μια επίσκεψη που ούτε η Ουάσινγκτον ούτε το Κρεμλίνο θέλουν να εξηγήσουν και, τουλάχιστον δημοσίως, εμφανίζονται σχεδόν σαν να την… αγνοούν.<br /><br />Η παρουσία του Ράτκλιφ στη Μόσχα επιβεβαιώθηκε από Αμερικανούς αξιωματούχους σε CBS News, CNN και Axios. Κανένα από τα αμερικανικά μέσα, ωστόσο, δεν μπόρεσε να εξακριβώσει με ποιους συναντήθηκε ή ποια ήταν η ακριβής ατζέντα των επαφών του. Η CIA και ο Λευκός Οίκος απέφυγαν να σχολιάσουν, ενώ το Κρεμλίνο υποστήριξε ότι δεν είχε προγραμματιστεί συνάντηση με Αμερικανό αξιωματούχο.<br /><br />Η χρονική συγκυρία δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί τυχαία. Ο επικεφαλής της CIA έφθασε στη Ρωσία σε μια περίοδο κατά την οποία οι διαπραγματεύσεις για την Ουκρανία παραμένουν σε αδιέξοδο και μόλις μία ημέρα μετά την ανακοίνωση της νέας αμερικανικής εκστρατείας κυρώσεων κατά του Ιράν. Μέσα σε αυτό το σκηνικό, τα διεθνή μέσα επιχειρούν να αποκωδικοποιήσουν τη μυστική αποστολή, εξετάζοντας διάφορα σενάρια. Αυτά είναι:<br /><br />Το Ιράν και η προειδοποίηση προς τη Μόσχα<br /><br />Το πρώτο και, λόγω χρονικής συγκυρίας, ισχυρότερο σενάριο είναι ότι ο Ράτκλιφ ταξίδεψε στη Μόσχα για να μεταφέρει ένα αυστηρό μήνυμα σχετικά με τη ρωσική στήριξη προς το Ιράν.<br /><br />Το Reuters συνδέει χρονικά την επίσκεψη με τις νέες αμερικανικές κυρώσεις κατά της Τεχεράνης και υπενθυμίζει ότι Ρωσία και Ιράν διατηρούν στενές στρατιωτικές και οικονομικές σχέσεις. Η Τεχεράνη έχει προμηθεύσει τη Μόσχα με drones που χρησιμοποιούνται στον πόλεμο στην Ουκρανία, ενώ το Κίεβο κατηγορεί τη Ρωσία ότι, από την πλευρά της, παρέχει στο Ιράν τεχνολογία μη επανδρωμένων αεροσκαφών και δορυφορικά δεδομένα.<br /><br />Η Μόσχα απορρίπτει τις κατηγορίες ότι βοηθά την Τεχεράνη να πλήττει αμερικανικούς στόχους και δηλώνει έτοιμη να συμβάλει στην αποκλιμάκωση της κρίσης. Το κρίσιμο ερώτημα, όμως, είναι κατά πόσο η Ουάσινγκτον θεωρεί αξιόπιστες αυτές τις διαβεβαιώσεις.<br /><br />Ο ίδιος ο Ράτκλιφ είχε δηλώσει τον Μάρτιο ότι το Ιράν είχε ζητήσει βοήθεια από τη Ρωσία, την Κίνα και άλλους αντιπάλους των ΗΠΑ. Σε δημόσια ακρόαση είχε αποφύγει να διευκρινίσει εάν αυτή η βοήθεια τελικά παρασχέθηκε, λέγοντας ότι το θέμα μπορούσε να συζητηθεί μόνο σε απόρρητη συνεδρίαση.<br /><br />Η Wall Street Journal εκτιμά ότι στις συνομιλίες μπορεί να τέθηκαν τόσο η έκταση της ρωσικής υποστήριξης προς την Τεχεράνη όσο και το κατά πόσο η Μόσχα θα μπορούσε να συμβάλει σε μια συμφωνία αποκλιμάκωσης.<br /><br />Υπό αυτήν την εκδοχή, ο Ράτκλιφ ενδέχεται να προσπάθησε να διαπιστώσει μέχρι πού είναι διατεθειμένος να φτάσει ο Βλαντίμιρ Πούτιν για να στηρίξει το Ιράν, αλλά και να τον προειδοποίησε για τις συνέπειες μιας βαθύτερης εμπλοκής.<div><br />Μήνυμα για τις στρατιωτικές προθέσεις της Ρωσίας<br /><br />Μια δεύτερη εκδοχή, την οποία επίσης εξετάζει η Wall Street Journal, είναι ότι ο επικεφαλής της CIA μετέφερε στη ρωσική ηγεσία προειδοποίηση βασισμένη σε ιδιαίτερα ευαίσθητες αμερικανικές πληροφορίες.<br /><br />Το γεγονός ότι η Ουάσινγκτον επέλεξε τον διευθυντή της CIA και όχι έναν πολιτικό ή διπλωματικό απεσταλμένο, όπως τον Στιβ Γουίτκοφ ή τον Τζάρεντ Κούσνερ, ενισχύει το ενδεχόμενο οι συνομιλίες να αφορούσαν στρατιωτικές προθέσεις, επιχειρησιακά δεδομένα ή αμερικανικές «κόκκινες γραμμές».<br /><br />Το αντικείμενο θα μπορούσε να είναι μια νέα ρωσική κλιμάκωση στην Ουκρανία, υβριδικές επιχειρήσεις εναντίον χωρών του ΝΑΤΟ ή κινήσεις της Μόσχας προς ενίσχυση του Ιράν.<br /><br />Υπάρχει, άλλωστε, σαφές προηγούμενο. Τον Νοέμβριο του 2021, ο τότε διευθυντής της CIA Ουίλιαμ Μπερνς είχε ταξιδέψει στη Μόσχα και είχε προειδοποιήσει τη ρωσική ηγεσία για τις συνέπειες μιας εισβολής στην Ουκρανία. Η προειδοποίηση, εκ των πραγμάτων, αποδείχθηκε μάταιη. Ο Μπερνς είχε συναντηθεί τότε με υψηλόβαθμους Ρώσους αξιωματούχους και είχε συνομιλήσει τηλεφωνικά με τον Πούτιν.<br /><br />Η σύγκριση που κάνουν το CBS News και άλλα αμερικανικά μέσα δεν σημαίνει ότι ο Ράτκλιφ μετέφερε ένα αντίστοιχο τελεσίγραφο. Δείχνει, όμως, ότι η Ουάσινγκτον έχει χρησιμοποιήσει και στο παρελθόν τον επικεφαλής της CIA όταν θέλει να παραδώσει απευθείας στο Κρεμλίνο ένα εξαιρετικά ευαίσθητο μήνυμα.<br /><br />Μέχρι στιγμής δεν έχει επιβεβαιωθεί ότι ο Ράτκλιφ συναντήθηκε με τον Ρώσο πρόεδρο. Ούτε έχει τεκμηριωθεί ο ισχυρισμός ορισμένων βρετανικών δημοσιευμάτων ότι ο Πούτιν είχε «αδειάσει» το πρόγραμμά του ειδικά για να τον δεχθεί.</div><div><br />Το αδιέξοδο στην Ουκρανία<br /><br />Το τρίτο σενάριο θέλει την επίσκεψη να εντάσσεται σε μια παρασκηνιακή προσπάθεια επανεκκίνησης των διαπραγματεύσεων για την Ουκρανία. Το CBS News επισημαίνει ότι ο Ράτκλιφ βρέθηκε στη Μόσχα σε μια στιγμή κατά την οποία η αμερικανική μεσολάβηση έχει ουσιαστικά βαλτώσει και Μόσχα και Κίεβο εξακολουθούν να απέχουν σημαντικά στα βασικά ζητήματα. Στην ίδια συγκυρία εστιάζουν το Axios και ο Guardian.<br /><br />Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί η πληροφορία ότι η κυβέρνηση Τραμπ είχε ζητήσει από την Ουκρανία να αναστείλει προσωρινά επιθέσεις στη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη, επειδή ανώτερος Αμερικανός αξιωματούχος επρόκειτο να ταξιδέψει στη Ρωσία.<br /><br />Σύμφωνα με την Kyiv Post, το αίτημα αφορούσε ειδικά την αποφυγή επιθέσεων όσο ο Ράτκλιφ βρισκόταν στη χώρα. Το Reuters μεταδίδει ευρύτερα ότι η κυβέρνηση Τραμπ ζήτησε να μην πραγματοποιηθούν πλήγματα στη βόρεια Ρωσία. Η λεπτομέρεια αυτή αποτελεί ένδειξη ότι η επίσκεψη είχε σχεδιαστεί εκ των προτέρων και ότι θεωρούνταν αρκετά σημαντική ώστε η Ουάσινγκτον να ζητήσει ειδικές εγγυήσεις ασφαλείας από το Κίεβο.<br /><br />Υπάρχει, πάντως, και ένα στοιχείο που αποδυναμώνει το σενάριο μιας αμιγώς ειρηνευτικής αποστολής. Τις πολιτικές διαπραγματεύσεις με το Κρεμλίνο χειρίζονται κυρίως ο ειδικός απεσταλμένος Στιβ Γουίτκοφ και άλλοι συνεργάτες του Ντόναλντ Τραμπ. Η παρουσία του Ράτκλιφ υποδηλώνει ότι, ακόμη και αν η Ουκρανία βρέθηκε στο τραπέζι, οι συνομιλίες πιθανότατα είχαν περισσότερο επιχειρησιακό και πληροφοριακό χαρακτήρα παρά αμιγώς διπλωματικό.</div><div><br />Το σενάριο ανταλλαγής κρατουμένων<br /><br />Ο Guardian και αμερικανικά μέσα αφήνουν ανοιχτό και ένα τέταρτο ενδεχόμενο: η επίσκεψη να σχετίζεται με νέα ανταλλαγή κρατουμένων ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Ρωσία. Η CIA έχει παίξει σημαντικό ρόλο σε προηγούμενες συμφωνίες αυτού του είδους.<br /><br />Συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις για την ανταλλαγή του 2024, κατά την οποία απελευθερώθηκαν, μεταξύ άλλων, ο δημοσιογράφος της Wall Street Journal Έβαν Γκέρσκοβιτς και ο πρώην πεζοναύτης Πολ Γουίλαν.<br /><br />Ο ίδιος ο Ράτκλιφ είχε προσωπική συμμετοχή στις συνομιλίες που οδήγησαν, τον Απρίλιο του 2025, στην απελευθέρωση της Ρωσοαμερικανίδας Κσένια Καρέλινα. Η νέα επίσκεψη πραγματοποιείται επίσης λίγο μετά την αποφυλάκιση από τη Ρωσία ενός Αμερικανού πρώην πεζοναύτη, ο οποίος κρατούνταν από το 2022.<br /><br />Από την πρώτη στιγμή, η προσγείωση του C-17 πυροδότησε φήμες περί πιθανής ανταλλαγής, καθώς το αεροδρόμιο Βνούκοβο έχει χρησιμοποιηθεί και στο παρελθόν για ευαίσθητες διπλωματικές αποστολές. Το σενάριο, συνεπώς, έχει πραγματική βάση. Δύσκολα, όμως, μπορεί από μόνο του να εξηγήσει το πολιτικό βάρος της αποστολής και κυρίως την προσωπική μετάβαση του διευθυντή της CIA στη Μόσχα.</div><div><br />Ο δίαυλος ανάμεσα στις δύο υπηρεσίες πληροφοριών<br /><br />Υπάρχει και μια λιγότερο… θεαματική, αλλά ίσως εξίσου σημαντική εξήγηση: η διατήρηση ενός απευθείας διαύλου επικοινωνίας ανάμεσα στη CIA και τη ρωσική Υπηρεσία Εξωτερικών Πληροφοριών, την SVR. Ο Ράτκλιφ είχε ήδη συνομιλήσει τηλεφωνικά με τον επικεφαλής της SVR Σεργκέι Ναρίσκιν. Όπως είχε μεταδώσει το Reuters, οι δύο άνδρες είχαν συμφωνήσει να διατηρήσουν την επικοινωνία τους για θέματα συνεργασίας μεταξύ των υπηρεσιών και διαχείρισης κρίσεων.<br /><br />Τέτοιοι δίαυλοι παραμένουν ενεργοί ακόμη και στις περιόδους μέγιστης έντασης ανάμεσα στις δύο χώρες. Δεν απαιτούν πολιτική προσέγγιση ούτε σχέση εμπιστοσύνης.Χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά προειδοποιήσεων, την αποφυγή επικίνδυνων λανθασμένων υπολογισμών και τη διαχείριση ζητημάτων που δεν μπορούν εύκολα να περάσουν μέσα από τις συνήθεις διπλωματικές οδούς.<br /><br />Η σημασία τους είναι ακόμη μεγαλύτερη αυτήν την περίοδο, καθώς οι ΗΠΑ δεν διαθέτουν πρεσβευτή στη Ρωσία και ταυτόχρονα καλούνται να διαχειριστούν δύο μεγάλες κρίσεις στις οποίες η Μόσχα έχει άμεση εμπλοκή: τον πόλεμο στην Ουκρανία και τη σύγκρουση με το Ιράν.<br />Μια αποστολή με περισσότερα από ένα μηνύματα<br /><br />Καμία από τις μέχρι τώρα διαθέσιμες πληροφορίες δεν αποδεικνύει ότι ο Ράτκλιφ ταξίδεψε στη Μόσχα αποκλειστικά για ένα από τα παραπάνω ζητήματα. Αντίθετα, το πιθανότερο είναι ότι η αποστολή του είχε σύνθετη ατζέντα.<br /><br />Η Ουκρανία αποτελεί το σταθερό υπόβαθρο των αμερικανορωσικών επαφών. Οι κρατούμενοι παραμένουν ένα από τα λίγα πεδία στα οποία εξακολουθεί να είναι δυνατή κάποια συνεννόηση. Η χρονική σύμπτωση με τις νέες αμερικανικές κυρώσεις, όμως, φέρνει αναπόφευκτα το Ιράν στο επίκεντρο.<br /><br />Η Ουάσινγκτον θέλει να γνωρίζει αν η Μόσχα είναι διατεθειμένη να περιορίσει τη βοήθεια προς την Τεχεράνη ή, αντίθετα, να τη διευρύνει. Θέλει επίσης να διαπιστώσει αν η Ρωσία μπορεί να λειτουργήσει ως μεσολαβητής στην κρίση ή αν θα μετατραπεί σε έναν ακόμη μηχανισμό παράκαμψης της αμερικανικής πίεσης.<br /><br />Το σύντομο πέρασμα του Ράτκλιφ από τη Μόσχα μοιάζει, επομένως, περισσότερο με αποστολή μεταφοράς μηνυμάτων και ανταλλαγής εξαιρετικά ευαίσθητων πληροφοριών, παρά με μια συμβατική διπλωματική επίσκεψη. Και η σιωπή που εξακολουθεί να την περιβάλλει, απλά εντείνει το μυστήριο…</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γιατί ο αρχηγός της CIA πήγε αιφνιδιαστικά στη Μόσχα;

Η αιφνιδιαστική παρουσία του διευθυντή της CIA Τζον Ράτκλιφ στη ρωσική πρωτεύουσα, με φόντο τις νέες κυρώσεις κατά του Ιράν και το αδιέξοδο ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η επόμενη σύγκρουση με Τουρκία θα είναι για το Καλώδιο

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.in.gr/wp-content/uploads/2025/04/tourkia-kalodio.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="479" data-original-width="852" height="75" src="https://www.in.gr/wp-content/uploads/2025/04/tourkia-kalodio.jpg" width="744" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Tο έργο της ηλεκτρικής σύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου έρχεται επιτακτικά στο προσκήνιο, υπό το πρίσμα της αναβαθμισμένης τουρκικής προκλητικότητας σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.</span></h3>ΤΗΣ <b>ΔΩΡΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ</b><br />Η είσοδος με πλειοψηφικό πακέτο μετοχών του γαλλικού ομίλου Meridiam έχει προβληθεί ως κίνηση που επαναφέρει το έργο σε τροχιά επανέναρξης, ενώ σε όλους του τόνους έχει διαμηνυθεί ότι οι εργασίες θα επανεκκινήσουν το επόμενο διάστημα.<br /><br />Το πρώτο κρίσιμο τεστ, αμέσως μετά την έναρξη των εργασιών, θα είναι οι βυθομετρικές έρευνες που είχαν διακοπεί τον Ιούλιο του 2024, όταν η Άγκυρα παρενέβη για τις έρευνες στη θαλάσσια περιοχή στα ανοιχτά της Κάσου, με το έργο να «παγώνει» έκτοτε.<br /><br />Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, δήλωσε χθες στον ΣΚΑΪ ότι «κάθε τι που έχει εξαγγελθεί, συμπεριλαμβανομένης της πόντισης του καλωδίου θα προχωρήσει με βάση τον σχεδιασμό και, μάλιστα, πλέον με τη συνδρομή ενός γαλλικού κολοσσού».<br /><br />Μάλιστα, απαντώντας σε ερωτήσεις για την αντίδραση της Αθήνας εφόσον προκύψει τουρκική πρόκληση στο πεδίο, επισήμανε ότι «Η Ελλάδα θα δώσει κάθε απάντηση που πρέπει να δώσει ένα Κράτος ισχυρό, το οποίο δεν δέχεται ούτε υποδείξεις ούτε πρόκειται να ανεχτεί την οποιαδήποτε παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου».<br /><br />Τα εθνικά θέματα, στον απόηχο των τελευταίων κινήσεων της Τουρκίας και της εδραιωμένης πλέον πεποίθησης ότι η Άγκυρα εγκαταλείπει την πολιτική των «ήρεμων» νερών» και επανέρχεται σε λογική επαναφοράς όλων των αξιώσεών της στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, διεκδικούν κυρίαρχη θέση στην κεντρική πολιτική σκηνή, που βρίσκεται σε παρατεταμένη προεκλογική περίοδο.<br /><br />Η κυβέρνηση αποκρούει τις αιτιάσεις για υποχωρητικότητα, ενώ καλείται να απαντήσει στην πίεση που υφίσταται στα δεξιά της από μικρότερα κόμματα αλλά και από την κριτική που ασκεί ο Αντώνης Σαμαράς για την ασκούμενη εξωτερική πολιτική. Κεντρική θέση στο κυβερνητικό αφήγημα έχει η τοποθέτηση ότι τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει πολλά στο πεδίο, τα οποία δεν έγιναν από καμιά προηγούμενη κυβέρνηση επί δεκαετίες.<br /><br />Ως τέτοια αναφέρονται οι συμφωνίες για ΑΟΖ με την Ιταλία και την Αίγυπτο, τα θαλάσσια πάρκα ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός, τα εξοπλιστικά προγράμματα που τρέχουν και ενισχύουν τη θωράκιση της χώρας. Η επιχειρηματολογία της κυβέρνησης είναι ότι μέσα από αυτές τις κινήσεις έχει ενισχυθεί το γεωπολιτικό αποτύπωμα και έχει ισχυροποιηθεί η χώρα μας απέναντι και στις προκλήσεις της Τουρκίας.<br /><br />«Έχω «βαρεθεί» να μετράω πρωτοσέλιδα εφημερίδων, όλα αυτά τα χρόνια, τρία χρόνια έχω την τιμή να εκπροσωπώ την Κυβέρνηση και έχουμε καθήκον απέναντι στους πολίτες, που προεξοφλούν εθνικές ήττες και στη συνέχεια μετράνε «κουβάδες».<br /><br />“Για μια ακόμη φορά, λοιπόν, αυτοί οι πατριδοκάπηλοι, οι ψευτοπατριώτες είτε κάποιων ΜΜΕ, είτε από το πολιτικό σύστημα, θα πάρουν τις απαντήσεις τους στην πράξη. Και το ξαναλέω: Η Ελλάδα είναι μια χώρα η οποία επενδύει στην ειρήνη, πιστεύει στην τήρηση ενός και μόνου δόγματος που είναι το Διεθνές Δίκαιο, αλλά ούτε αφελής είναι ούτε υποχωρεί» υπογράμμισε ο Παύλος Μαρινάκης χθες, δίνοντας το στίγμα, αλλά και την αντίδραση απέναντι στην κριτική που ακούγεται.<br /><br />Είναι σαφές, πάντως, ότι οι τόνοι της αντίδρασης απέναντι στις αιτιάσεις της Άγκυρας επηρεάζονται και από το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό και από τα δεδομένα της προεκλογικής περιόδου.<div><br /></div><div><a href="https://www.skai.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η επόμενη σύγκρουση με Τουρκία θα είναι για το Καλώδιο

Tο έργο της ηλεκτρικής σύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου έρχεται επιτακτικά στο προσκήνιο, υπό το πρίσμα της αναβαθμισμένης τουρκικής προκλητικότητα...

Διαβάστε την συνέχεια

Shay Gal: Ελλάδα- Ισραήλ και Τουρκία, θα ανοίξει ο “Ασκός του Αιόλου”;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRfOtUfUsVrp2Ik-gswjzu-YtwA35XET5XpAK1O3qlrHjgPU8ou48SCKrg&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="667" height="82" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRfOtUfUsVrp2Ik-gswjzu-YtwA35XET5XpAK1O3qlrHjgPU8ou48SCKrg&s=10" width="768" /></a></div><br /><div>Σαφή προειδοποίηση για τις συνέπειες που θα μπορούσε να έχει μια στρατιωτική κλιμάκωση μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας απευθύνει ο Ισραηλινός αναλυτής Σάι Γκαλ, μιλώντας στην <a href="https://geopolitico.gr/2026/08/sai-gkal-i-tourkia-borei-na-prokalesei-tin-orgi-tou-poseidona-i-ellada-tha-borouse-na-eblakei/">Political</a>, βάζοντας στην εξίσωση τόσο την Ελλάδα όσο και την Κυπριακή Δημοκρατία.</div><br />Ο Γκαλ δεν εκτιμά ότι επίκειται πόλεμος μεταξύ Άγκυρας και Τελ Αβίβ. Διαπιστώνει, ωστόσο, ότι η κατάσταση είναι αισθητά πιο τεταμένη σε σύγκριση με έναν χρόνο πριν και, κυρίως, ότι έχει αυξηθεί ο κίνδυνος ένα σοβαρό στρατιωτικό επεισόδιο να αποκτήσει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.<br /><br />Στο επίκεντρο της ανάλυσής του βρίσκεται η Κύπρος και η ισχυρή τουρκική στρατιωτική παρουσία στα Κατεχόμενα, την οποία εντάσσει σε ένα ευρύτερο σενάριο περιφερειακής αντιπαράθεσης. Γεωγραφική αναφορά<div><br />«Η Ελλάδα θα μπορούσε να εμπλακεί ακόμη και χωρίς το Ισραήλ»<br /><br />Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει η εκτίμηση του Γκαλ ότι η Αθήνα δεν μπορεί να αντιμετωπίζει μια ενδεχόμενη σύγκρουση ως μια υπόθεση που αφορά αποκλειστικά το Ισραήλ και την Τουρκία. «Η Ελλάδα θα μπορούσε να εμπλακεί σε σύγκρουση με την Τουρκία ακόμη και χωρίς προηγούμενη ισραηλινή εμπλοκή», επισημαίνει στην Political, αναφέροντας ως πιθανά πεδία μιας τέτοιας κρίσης τόσο το Αιγαίο όσο και την Κύπρο.<br /><br />Η παρατήρηση αποκτά ιδιαίτερη σημασία υπό το πρίσμα της ελληνικής στρατιωτικής παρουσίας και των αμυντικών δεσμών Αθήνας–Λευκωσίας.Ο Ισραηλινός αναλυτής αναφέρεται ειδικότερα στην ανάπτυξη ελληνικών F-16 και φρεγάτας στην Κύπρο, αλλά και στην ενισχυμένη ελληνική επιχειρησιακή παρουσία στη Μεγαλόνησο στο πλαίσιο των διμερών αμυντικών συμφωνιών.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Shay Gal: Ελλάδα- Ισραήλ και Τουρκία, θα ανοίξει ο “Ασκός του Αιόλου”;

Σαφή προειδοποίηση για τις συνέπειες που θα μπορούσε να έχει μια στρατιωτική κλιμάκωση μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας απευθύνει ο Ισραηλινός ανα...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι Patriot που ταράζουν τα ήρεμα νερά… ακόμα περιμένουν

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTpRQ2Ig3EhJh48ppF2RAAF0vcOyOOdixWKT1T24MTObzCsJkemA7KEPtCJ&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="441" data-original-width="696" height="127" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTpRQ2Ig3EhJh48ppF2RAAF0vcOyOOdixWKT1T24MTObzCsJkemA7KEPtCJ&s=10" width="745" /></a></div><br /><div><b>Μιχαήλ Βασιλείου</b></div>Η υπόθεση της απομάκρυνσης του συστήματος αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής άμυνας Patriot από την Κάρπαθο, δεν έμεινε για πολύ στην ελληνική ειδησεογραφία. Για τους γνωρίζοντες το κυβερνητικό modus operandi και μόνο αυτό αρκεί για να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι ως είδηση περιέχει στοιχεία που δεν κάνουν το Μέγαρο Μαξίμου να αισθάνεται και πολύ άσχημα. Συνήθως, όταν υπάρχει αφήγημα που πρέπει να «χωνέψει» η κοινή γνώμη, ισχύει το «η επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως». Εδώ μοιάζει κάτι να μην συμπεριλαμβάνει τους Patriot…<br /><br />Το DP κατέγραψε τις εξελίξεις από την πρώτη στιγμή. Θα αντισταθεί στον, μεγάλο είναι αλήθεια, πειρασμό να καταγράψει όσα ειπώθηκαν δημοσίως από τα μέσα ενημέρωσης. Ακούστηκαν πολλά και διαφορετικά σενάρια. Κι όπως έχουμε αναφέρει με διάφορες αφορμές, οι δημοσιογράφοι δεν τα… σκαρφίζονται μόνοι τους. Άρα, εάν υπάρχει ζήτημα παραπληροφόρησης, αυτή είναι σκόπιμη και έχει κέντρο προέλευσης.<br /><br />Όπως φαίνεται, αυτό που έπρεπε ως κοινωνία να «μάθουμε», είναι πως όποια απόφαση υλοποιείται, ενισχύει τη χώρα! Και μένουμε εκεί! Τα περί «κατευνασμού της Τουρκίας» δεν υπάρχουν. Κινούνται στη σφαίρα της φαντασίας όσων τα πιστεύουν. Η ενόχληση της πολιτικής ηγεσίας είναι έκδηλη. Πίσω από κλειστές πόρτες επιμένουν ότι πολλές συνεννοήσεις κινούνται στη σφαίρα του εθνικού απορρήτου! Όταν κάποιος υπενθυμίσει με νόημα, ότι τα «απόρρητα» έχουν πολλαπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια, δεν γίνεται ευχάριστος στον συνομιλητή του. Κι αυτό έχει κόστος. Πάλι τα τελευταία χρόνια…<br /><br />Το DP υποστήριξε πως όλες οι ενδείξεις συντείνουν στο ότι η μεταφορά στη Σούδα πρόκειται για μια αμιγώς πολιτική, όχι στρατιωτική απόφαση. Αυτές οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται πλέον ούτε στο επίπεδο του ΑΤΑ (Αρχηγείο Τακτικής Αεροπορίας) ούτε καν σε αυτό του ΓΕΕΘΑ. Κατέγραψε τον προβληματισμό της Πολεμικής Αεροπορίας διότι η ανάπτυξη δεύτερης πυροβολαρχίας δεν είναι εύκολη και μπορεί να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα. Οι πηγές μας σταματούσαν λίγο πριν χαρακτηρίσουν ευθέως τη μεταφορά των Patriot στην Κρήτη ως «επιχειρησιακά αναιτιολόγητη». Η στρατιωτική ηγεσία δεν έχει άλλη επιλογή από το να εκτελέσει.<br /><br />Πολύ δύσκολα θα δοθεί κάποια απάντηση σε όλες αυτές τις αιτιάσεις. Δεν συνηθίζεται στις ημέρες μας και η εξαφάνιση του θέματος από τη δημοσιότητα σε αυτό παραπέμπει. Πηγές εκτιμούν, ότι για τους λόγους που εξηγήθηκαν οι Patriot θα μείνουν για ένα διάστημα και εν συνέχεια θα επιστρέψουν για να καλύψουν κρίσιμους στόχους, όπως η 114 Πτέρυγα Μάχης, φωλιά των κρίσιμων για την ελληνική άμυνα μαχητικών αεροσκαφών Rafale.<br /><br />Προς το παρόν πάντως αναμένεται η εντολή ανάπτυξης της πυροβολαρχίας. Εικάζεται ότι η ομάδα RSOP (Reconnaissance, Selection, and Occupation of Position: Αναγνώρισης, Επιλογής και Προετοιμασίας Τοποθεσίας) δεν έχει επιλύσει ακόμη την εξίσωση εύρεσης τοποθεσίας – χωροταξίας (βλ. «Έχει χρησιμότητα η δεύτερη πυροβολαρχία Patriot στη Σούδα;») σύμφωνα με τις προβλεπόμενες απαιτήσεις.<br /><br />Το «μοτίβο» δεν αλλάζει…<br /><br />Οι Patriot μπορεί να απομακρύνθηκαν από την Κάρπαθο, όμως το περιεχόμενο της απειλής δεν έχει αλλάξει! Προέρχεται από το ίδιο μέτωπο, τον πόλεμο στο Ιράν! Τις απειλές της Τεχεράνης να στοχεύσει με μη επανδρωμένα αεροχήματα αυτοκτονίας ή/και βαλλιστικούς πυραύλους τη Σούδα. Το DP είχε εξ αρχής εξηγήσει με κάθε δυνατή επιχειρησιακή λεπτομέρεια, ότι το σημείο ανάπτυξης των Patriot στην Κάρπαθο δεν εξυπηρετούσε την άμυνα της Σούδας.<br /><br />Σε αυτό επέμεναν τότε οι κυβερνητικές διαρροές, οι οποίες πρόθυμα αναπαράγονταν από τη μεγάλη πλειοψηφία των μέσα ενημέρωσης! Όπως άλλωστε εξακολουθεί να συμβαίνει και σήμερα. Εν συνεχεία πληροφορήθηκε τα περί προστασίας του χώρου εναέριου ανεφοδιασμού. Αυτό τουλάχιστον έβγαζε κάποιο επιχειρησιακό νόημα.<br /><br />Δεν ανακοινώθηκε όμως ποτέ, για να αποφύγουν τα πυρά της αντιπολίτευσης, ότι ενώ το λεκανοπέδιο είχε παραμείνει χωρίς προστασία, οι Patriot αμύνονταν είτε για λογαριασμό της Βουλγαρίας (σ.σ. στην Αλεξανδρούπολη) είτε εξυπηρετώντας την αμερικανική Αεροπορία. Παρόμοια αμηχανία που οδήγησε ξανά σε επικοινωνιακή διαχείριση, μας προέκυψε και με την πυροβολαρχία που έχει αναπτυχθεί στη Σαουδική Αραβία, μετά τη «Συμφωνία της Μέκκας».<br /><br />Με την ευκαιρία, υπενθυμίζεται λόγω της σημερινής πολιτικής συγκυρίας, ότι η αποπομπή-διαγραφή του Αντώνη Σαμαρά από τη Νέα Δημοκρατία, είχε ως αφορμή τις κατηγορίες περί υποχωρητικότητας στη διαμόρφωση των προϋποθέσεων διατήρησης των «ήρεμων υδάτων». Άρα, στην εικόνα εξ ορισμού προστίθενται και οι προεκλογικές σκοπιμότητες, που θα βλέπουμε ολοένα και πιο έντονα να καθορίζουν αποφάσεις…<br /><br />Η ελληνική πλευρά είχε επίσης επιλέξει να μην αντιπαρατεθεί στην υπόθεση της πόντισης του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης στην Κάσο. Όταν η Τουρκία έστειλε πέντε πολεμικά πλοία στην περιοχή μεταξύ Κάσου και Καρπάθου ως αντίδραση στις έρευνες στον βυθό, εκτός των ελληνικών χωρικών υδάτων που παραμένουν στα 6 ναυτικά μίλια, καθώς η Τουρκία υποστήριξε ότι παραβιάζεται η δική της υφαλοκρηπίδα.<br /><br />Στη συνέντευξή του στο «ΒΗΜΑ», ο υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, έκανε λόγο για αγορά χρόνου από την ελληνική πλευρά, με στόχο να ολοκληρωθεί το πρόγραμμα επανεξοπλισμού των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Παρότι τάχθηκε ευθέως υπέρ της συνέχισης των επαφών με την τουρκική πλευρά, κάτι που έκαναν όλες οι κυβερνήσεις της χώρας, όπως υποστήριξε.<div><br />Ποια Σούδα…<br /><br />Στην περίπτωση της ανάπτυξης των Patriot στην Κάρπαθο, όπως προαναφέρθηκε, το DP είχε αποκαλύψει, ότι πραγματική αποστολή τους ήταν η προστασία περιοχής εναέριου ανεφοδιασμού που χρησιμοποιούνταν από αμερικανικά αεροσκάφη που συμμετείχαν στις επιχειρήσεις στο Ιράν. Ειρήσθω εν παρόδω ότι τα αεροσκάφη εναέριου ανεφοδιασμού επιχειρούσαν από τη Σόφια (εξ ου και οι ιρανικές απειλές κατά Βουλγαρίας). Με αυτό ως δεδομένο, προκύπτει ότι η κυβερνητική επικοινωνιακή ρητορική εξακολουθεί να υποτιμά τη νοημοσύνη της ελληνικής κοινωνίας, θεωρώντας ότι δεν θα αντιληφθούν ποια είναι η πραγματικότητα.<br /><br />Κι ας υπονομεύεται η αξιοπιστία της, έχοντας γίνει περίγελος σε ιδιαίτερα έμπειρους στρατιωτικούς κύκλους, οι οποίοι βέβαια επιμερίζουν την ευθύνη πρωτίστως στην αφωνία της στρατιωτικής ηγεσίας. Πρόκειται όμως για ένα κυβερνητικό ρίσκο που μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ. Διότι όπως αποδεικνύει η εμπειρία, «δι’ ασήμαντον αφορμήν», μπορεί κάτι που δεν απασχολεί μια… «ρυθμισμένη» δημοσιότητα, να αποκτήσει ανεξάρτητη επικοινωνιακή δυναμική. Και τότε το σύνολο των επικοινωνιακών ψεμάτων που θα αθροιστούν θα σοκάρει, επιφέροντας σοβαρότατο πολιτικό κόστος.<br /><br />«Ανυποχώρητη εθνική στάση»<br /><br />Παρεμπιπτόντως, όπως αναφέρθηκε, η Αθήνα χρησιμοποίησε την ευκαιρία επικοινωνιακά, για να προβάλει το επιχείρημα ότι η ανάπτυξη αποδεικνύει πως η κυβέρνηση δεν υποχωρεί ενώπιον των τουρκικών αιτιάσεων περί «αποστρατιωτικοποίησης» των νήσων του ανατολικού Αιγαίου.<br /><br />Κάτι παρόμοιο είχε γίνει με την «επίδειξη αντανακλαστικών» και την άμεση αποστολή στην Κύπρο της φρεγάτας FDI HN «ΚΙΜΩΝ» (F601), μαζί με τη φρεγάτα MEKO 200HN «ΨΑΡΑ» (F454). Υπενθυμίζεται, ότι η «ΚΙΜΩΝ» δεν είχε κηρυχθεί επιχειρησιακή όταν υπήρξε η πολιτική απόφαση αποστολής της. Μαζί είχαν σταλεί και δυο ζεύγη μαχητικών αεροσκαφών F-16V.<br /><br />Η υπόθεση της απομάκρυνσης των Patriot από την Κάρπαθο χρονολογείται περίπου από τον Μάιο και έκτοτε, σε κάθε «επεισόδιο» αποκαλύπτεται η έκδηλη αμηχανία στην επικοινωνιακή διαχείριση της υπόθεσης! Αμέσως μετά το ΚΥΣΕΑ, πηγές του υπ. Εθνικής Άμυνας είχαν διαρρεύσει ότι οι Patriot θα αντικατασταθούν από μαχητικά αεροσκάφη Mirage 2000-5 που θα μετασταθμεύσουν στην Κάρπαθο!<br /><br />Η διαρροή αυτή ήταν εμφανώς επιπόλαια, όπως αποδείχθηκε και από τις εξελίξεις! Επίσης, το περιεχόμενό της αποδείκνυε την πολιτική της προέλευση, καθώς στρατιωτικός ηγέτης δύσκολα θα μπορούσε να χωρέσει τόσες -επιχειρησιακού περιεχομένου- ανακρίβειες σε μια φράση! Και διαψεύστηκε από τα πιο επίσημα χείλη, τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας (Α/ΓΕΑ) αντιπτέραρχο (Ι) Δημοσθένη Γρηγοριάδη που παραχώρησε συνέντευξη στον «κατάλληλο τόπο και χρόνο».<br /><br />Η μεταστάθμευση έχει προϋποθέσεις που δεν πληροί το αεροδρόμιο της νήσου. Επιπρόσθετα, τα μαχητικά αεροσκάφη δεν θα μπορούσαν ως εκ της φύσεως της αποστολής τους, να αντικαταστήσουν τους Patriot! Και το πιο «καραμπινάτο» σφάλμα, κάποιος θα έπρεπε να εξηγήσει με ποια λογική -ούτε καν στρατιωτική…- προκρινόταν η επιλογή των Mirage 2000-5 που έχουν βάση στην 114 Πτέρυγα Μάχης στην Τανάγρα της Βοιωτίας και όχι τα F-16V της 115 Πτέρυγας Μάχης με έδρα την Κρήτη!<br /><br />Δεν είναι όμως πολιτικώς ορθό στις μέρες μας να θέτεις ερωτήματα στην πολιτική και τη στρατιωτική ηγεσία. Η δε φύση της εθνικής άμυνας δίνει την ευκαιρία γι’ αυτό το αέναο κρυφτό υπό το σύνηθες πρόσχημα περί «απορρήτου». Μάλλον χρήζει μικρής τροποποίησης το γνωστό «τὸ πεπρωμένον φυγείν ἀδύνατον». Πάλι από «π» αρχίζει η αντικαταστάτρια λέξη. Πραγματικότητα…</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οι Patriot που ταράζουν τα ήρεμα νερά… ακόμα περιμένουν

Μιχαήλ Βασιλείου Η υπόθεση της απομάκρυνσης του συστήματος αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής άμυνας Patriot από την Κάρπαθο, δεν έμεινε για...

Διαβάστε την συνέχεια

Το μυστήριο λύνεται: Γιατί προσγειώθηκε το Αμερικανικό Μεταγωγικό στη Μόσχα. Πρωτοφανές βήμα, η σημαντική λεπτομέρεια.

<img height="92" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/3e36364a61b8ab8a51f2df47d8d07dfe_XL.jpg?v=3" width="736" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η Andrews δεν είναι μια τυχαία αμερικανική στρατιωτική βάση - Βρίσκεται δίπλα στη Washington και αποτελεί βασικό κόμβο για κυβερνητικές και στρατιωτικές αερομεταφορές.</span></h3>Το αμερικανικό C-17 Globemaster III που προσγειώθηκε το πρωί της 25ης Αυγούστου στη Μόσχα δεν ήταν μια καθόλου συνηθισμένη στρατιωτική μεταγωγική πτήση.<br />Ο απόστρατος και στρατιωτικός πιλότος Vladimir Popov εκτίμησε μιλώντας στη Gazeta.Ru ότι το αεροσκάφος ενδέχεται να μετέφερε εκπροσώπους των ΗΠΑ οι οποίοι έφτασαν στη ρωσική πρωτεύουσα για να προετοιμάσουν επαφές μεταξύ των δύο πλευρών — ακόμη και μια μελλοντική συνάντηση μεταξύ Donald Trump και Vladimir Putin.<br />Ο ίδιος συνέδεσε την πτήση με «συνεννοήσεις» γύρω από την Ουκρανία και υποστήριξε ότι ορισμένα ζητήματα δεν μπορούν να λυθούν τηλεφωνικά, αλλά απαιτούν προσωπικές επαφές.<br />Αν η εκτίμησή του είναι σωστή, τότε η παρουσία του αμερικανικού στρατιωτικού αεροσκάφους στη Μόσχα αποκτά εντελώς διαφορετική διάσταση.<br />Δεν θα πρόκειται απλώς για μια μεταφορική αποστολή.<br />Θα μπορούσε να αποτελεί το ορατό ίχνος μιας πολύ πιο αθόρυβης διπλωματικής κινητικότητας.<br /><br />H λεπτομέρεια που τραβά την προσοχή: Andrews – Ρίγα – Μόσχα<br /><br />Η διαδρομή είναι αυτή που τροφοδότησε εξαρχής τα ερωτήματα.<br />Το C-17, με callsign RCH4555, απογειώθηκε από τη Ρίγα περίπου στις 08:50 ώρα Μόσχας και προσγειώθηκε στο Vnukovo γύρω στις 10:04, σύμφωνα με δεδομένα του Flightradar24 που επικαλέστηκαν ρωσικά μέσα.<br />Όμως η πτήση δεν άρχισε στη Λετονία.<br />Το αεροσκάφος είχε φτάσει στη Ρίγα στις 23 Αυγούστου, έχοντας προηγουμένως περάσει από το Camp Springs, Maryland, όπου βρίσκεται η βάση Andrews.<br />Και αυτή είναι η λεπτομέρεια που δίνει στην υπόθεση πολιτικό βάρος.<br />Η Andrews δεν είναι μια τυχαία αμερικανική στρατιωτική βάση. Βρίσκεται δίπλα στην Washington και αποτελεί βασικό κόμβο για κυβερνητικές και στρατιωτικές αερομεταφορές. Εκεί εδρεύουν επίσης αεροσκάφη που χρησιμοποιούνται για τις προεδρικές μετακινήσεις.<br />Αυτό δεν αποδεικνύει ότι το C-17 μετέφερε ανθρώπους του Donald Trump ή αντιπροσωπεία για διαπραγματεύσεις.<br />Αλλά κάνει τη διαδρομή σαφώς πιο ενδιαφέρουσα από μια απλή πτήση ανεφοδιασμού.<br /><img height="210" src="https://www.bankingnews.gr/image/2026-08-25_06-45-40.png" width="640" /><br /><br /><div>Popov: μπορεί να προετοιμάζεται συνάντηση Putin - Trump<br /><br />Ο Vladimir Popov πήγε ένα βήμα παραπέρα.<br />Σύμφωνα με την εκτίμησή του, το αεροσκάφος μπορεί να αποτελεί μέρος της προετοιμασίας μιας «πιθανής μελλοντικής συνάντησης» ανάμεσα στον Donald Trump και τον Vladimir Putin ή εναλλακτικά μιας συνάντησης υψηλόβαθμων στελεχών των μηχανισμών ασφαλείας των δύο χωρών.<br />Ο Popov μίλησε για «συμφωνίες» και «συνεννοήσεις» που βρίσκονται σε εξέλιξη γύρω από την Ουκρανίας.<br />Αν πράγματι υπάρχει τέτοια διαδικασία, ένα C-17 θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για μεταφορά προσωπικού, εξοπλισμού ασφαλείας, επικοινωνιών ή άλλης υλικοτεχνικής υποστήριξης που απαιτείται πριν από μια επίσκεψη υψηλού επιπέδου.<br />Αυτό είναι άλλωστε μέρος της ιδιαίτερης χρησιμότητας του συγκεκριμένου αεροσκάφους.<br />Το C-17 Globemaster III δεν είναι VIP jet.<br />Είναι βαρύ στρατηγικό μεταγωγικό, ικανό να μεταφέρει προσωπικό, οχήματα και δεκάδες τόνους υλικού. Η μεταφορική του ικανότητα φτάνει περίπου τους 77,5 τόνους.<br />Άρα, εάν μια μεγάλη αμερικανική αποστολή χρειάζεται να μεταφέρει γρήγορα στη Μόσχα όχι μόνο ανθρώπους αλλά και εξοπλισμό υποστήριξης, ένα C-17 αποτελεί απολύτως λογική πλατφόρμα.<br /><br />Η στάση στη Ρίγα και η εκδοχή του ανεφοδιασμού<br /><br />Ο Vladimir Popov έδωσε επίσης τη δική του εξήγηση για την παραμονή του αεροσκάφους στη Ρίγα.<br />Υποστήριξε ότι το C-17 πιθανότατα ανεφοδιάστηκε εκεί, ώστε να διαθέτει επαρκές καύσιμο και επιχειρησιακή ευελιξία για την επιστροφή του σε ενδιάμεσο αεροδρόμιο του NATO μετά την αποστολή στη Ρωσία.<br />Και αυτή η εκδοχή, ωστόσο, αποτελεί εκτίμηση του Popov και όχι επίσημη ανακοίνωση της Αεροπορίας των ΗΠΑ.<br />Η επιλογή της Λετονίας παρουσιάζει πάντως ενδιαφέρον.<br />Η Ρίγα βρίσκεται εντός NATO και προσφέρει ασφαλή δυτικό κόμβο πριν από την είσοδο ενός αμερικανικού στρατιωτικού αεροσκάφους στον ρωσικό εναέριο χώρο.<br /><br />Το πιο παράξενο στοιχείο: επίσημα κανείς δεν εξηγεί την πτήση<br /><br />Εδώ ακριβώς βρίσκεται το πραγματικό μυστήριο.<br />Παρά την προσγείωση ενός αμερικανικού στρατιωτικού αεροσκάφους στην πρωτεύουσα της Ρωσίας, μέχρι στιγμής δεν έχει ανακοινωθεί δημόσια ο σκοπός της αποστολής.<br />Ακόμη πιο χαρακτηριστική ήταν η αντίδραση του Κρεμλίνου.<br />Ο εκπρόσωπος του Ρώσου προέδρου Dmitry Peskov δήλωσε ότι δεν διαθέτει πληροφορίες για το αμερικανικό αεροσκάφος που έφτασε στη Μόσχα.<br />Αυτό αφήνει δύο ενδεχόμενα.<br />Είτε πρόκειται για μια περισσότερο τεχνική ή υπηρεσιακή πτήση που δεν απαιτεί πολιτική δημοσιότητα.<br />Είτε οι πραγματικές επαφές βρίσκονται σε τόσο ευαίσθητο στάδιο ώστε Μόσχα και Washington δεν επιθυμούν ακόμη να αποκαλύψουν λεπτομέρειες.</div><div><br />Το δεύτερο σενάριο είναι αυτό που δίνει ιδιαίτερο βάρος στην εκτίμηση του Popov.<br /><br />Το Mash ανέφερε ακόμη ότι τα αεροσκάφη C-17 Globemaster III χρησιμοποιούνται, μεταξύ άλλων, για κυβερνητικές και διπλωματικές μεταφορές και ότι αυτή ήταν η πρώτη φορά που ένα τέτοιο αεροσκάφος έφτασε στη Μόσχα από το 2017.<br /><br />Η Kommersant υπενθύμισε επίσης ότι ένα άλλο αεροσκάφος της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ είχε προσγειωθεί στο αεροδρόμιο Βνούκοβο τον περασμένο Φεβρουάριο. Ως σημείο αναχώρησής του είχε αναφερθεί επίσης η αεροπορική βάση Andrews. Το αεροσκάφος μετέφερε τον Ρώσο πολίτη Alexander Vinnik, ο οποίος είχε αποφυλακιστεί στις Ηνωμένες Πολιτείες στο πλαίσιο ανταλλαγής με τον Αμερικανό πολίτη Marc Fogel.<br /><br />Άλλα σενάρια για τον σκοπό της άφιξης του αεροσκάφους<br /><br />Η δημοσιογράφος Ksenia Sobchak, από την πλευρά της, άφησε να εννοηθεί ότι το αεροσκάφος ενδέχεται να έφτασε στη Μόσχα προκειμένου να παραλάβει τον Αμερικανό Charles Wayne Zimmerman, ο οποίος καταδικάστηκε τον Ιανουάριο του 2026 σε πενταετή φυλάκιση για κατοχή και φύλαξη όπλων και πυρομαχικών στο γιοτ του.<br />Η Sobchak υπενθύμισε ότι ο Zimmerman απέπλευσε από τις Ηνωμένες Πολιτείες με προορισμό το Σότσι στις 19 Ιουνίου 2025, προκειμένου να συναντήσει μια γυναίκα από το Καζάν, την οποία είχε γνωρίσει μέσω διαδικτύου. Δεν είχε ενημερώσει τις συνοριακές αρχές ότι στο σκάφος του υπήρχαν όπλα, τα οποία, σύμφωνα με τον ίδιο, είχε αγοράσει και διατηρούσε στο γιοτ για λόγους αυτοάμυνας.<br />Κατά τη διάρκεια της δίκης, ο Zimmerman παραδέχθηκε πλήρως την ενοχή του και εξήγησε ότι είχε γνωρίσει μια Ρωσίδα μέσω διαδικτύου και αποφάσισε να ταξιδέψει με το γιοτ του για να τη συναντήσει. Ωστόσο, όπως υποστήριξε, δεν γνώριζε τη ρωσική νομοθεσία και θεωρούσε ότι το όπλο αυτοάμυνας που βρισκόταν στο σκάφος μπορούσε να παραμείνει εκεί.<br />Σύμφωνα με πηγή της Ostorozhno Media, στον Zimmerman δόθηκε το φετινό καλοκαίρι, ενώ βρισκόταν στη φυλακή, αίτηση χάριτος προς υπογραφή. Εκείνος την υπέγραψε και στη συνέχεια το σχετικό έγγραφο εστάλη στη Μόσχα.<br /><br />Η Κρατική Δούμα σχολίασε την προσγείωση του C-17 στη Μόσχα<br /><br />Ο Andrey Kolesnik, μέλος της Επιτροπής Άμυνας της Κρατικής Δούμας, χαρακτήρισε την άφιξη του αεροσκάφους της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ «καλό σημάδι». Όπως εξήγησε, εάν το αεροσκάφος αντιμετώπιζε κάποια τεχνική βλάβη, ένα αεροδρόμιο της Μόσχας δύσκολα θα αποτελούσε το πλησιέστερο κατάλληλο σημείο προσγείωσης στη διαδρομή του.<br />«Συνήθως, η στρατιωτική ηγεσία μετακινείται με στρατιωτικά μεταγωγικά αεροσκάφη. Είναι απολύτως πιθανό να υπάρχει κάποιο θέμα προς διαπραγμάτευση. Πρόκειται, βέβαια, απλώς για μια εικασία», δήλωσε ο Kolesnik.<br />Ο Ρώσος βουλευτής πρόσθεσε ότι, εάν το αεροσκάφος της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ είχε εισέλθει παράνομα στον ρωσικό εναέριο χώρο, δεν θα ήταν δυνατό να προσγειωθεί κανονικά σε ένα από τα κύρια αεροδρόμια της Μόσχας.<br /><br />«Από τη στιγμή που όλα εξελίχθηκαν ομαλά, θεωρώ ότι ενδέχεται να σχετίζεται με κάποιο στρατιωτικό ζήτημα ή με προκαταρκτικές διαπραγματεύσεις», κατέληξε ο Kolesnik.</div><div><br />Γιατί η παρουσία ενός c-17 έχει διαφορετικό βάρος<br /><br />Ένα πολιτικό Gulfstream ή ένα κυβερνητικό αεροσκάφος θα μπορούσε να μεταφέρει απλώς μια μικρή αντιπροσωπεία.<br />Το C-17 παραπέμπει σε διαφορετική κλίμακα αποστολής.<br />Το αεροσκάφος έχει σχεδιαστεί για να μεταφέρει βαριά φορτία, προσωπικό και μεγάλης κλίμακας υποστήριξη.<br />Γι' αυτό και η παρουσία του στο Vnukovo μπορεί να προκαλεί περισσότερα ερωτήματα από την άφιξη ενός συμβατικού κυβερνητικού jet.<br />Εάν πρόκειται πράγματι για προετοιμασία μιας μεγάλης επίσκεψης, η αποστολή θα μπορούσε να αφορά την εγκατάσταση υποδομών επικοινωνίας, ασφαλείας ή άλλου εξοπλισμού που προηγείται μιας υψηλού επιπέδου αμερικανικής παρουσίας.<br />Δεν υπάρχει προς το παρόν επιβεβαίωση ότι αυτό συνέβη.<br />Αλλά η κατηγορία του αεροσκάφους είναι από μόνη της μια λεπτομέρεια που αξίζει προσοχής.<br /><br />Το «πρωτοφανές» βήμα μέσα στο σημερινό κλίμα<br /><br />Η προσγείωση είναι ακόμη πιο εντυπωσιακή λόγω της χρονικής συγκυρίας.<br />ΗΠΑ και Ρωσία παραμένουν οι δύο μεγαλύτερες πυρηνικές δυνάμεις του κόσμου, ενώ ο πόλεμος στην Ουκρανία εξακολουθεί να αποτελεί το κεντρικό σημείο σύγκρουσης ανάμεσα στη Μόσχα και στη Δύση.<br />Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η είσοδος ενός βαρέος στρατιωτικού αεροσκάφους της αμερικανικής Αεροπορίας στη Μόσχα δεν είναι καθημερινό γεγονός.<br />Ρωσικά δημοσιεύματα υποστηρίζουν μάλιστα ότι πρόκειται για την πρώτη αντίστοιχη άφιξη αμερικανικού C-17 στη Ρωσία εδώ και χρόνια, αν και αυτή η λεπτομέρεια δεν έχει επιβεβαιωθεί από επίσημη αμερικανική πηγή.<br />Είτε λοιπόν η αποστολή είναι τεχνική είτε διπλωματική, το γεγονός ότι το αεροσκάφος έλαβε τις απαιτούμενες άδειες και προσγειώθηκε στο Vnukovo δείχνει τουλάχιστον ότι υπήρξε προηγούμενος συντονισμός μεταξύ των δύο πλευρών.<br />Τέτοιες πτήσεις δεν πραγματοποιούνται τυχαία.<br /><br />Το μυστήριο δεν λύθηκε πλήρως – αλλά η εικόνα γίνεται πιο καθαρή<br /><br />Η εκτίμηση του Vladimir Popov προσφέρει για πρώτη φορά μια συγκεκριμένη πολιτική εξήγηση στην ασυνήθιστη πτήση:<br />πιθανή αμερικανική προπαρασκευαστική αποστολή για επαφές με τη Μόσχα και, ενδεχομένως, για μια νέα συνάντηση Donald Trump–Vladimir Putin.<br />Δεν αποτελεί ακόμη επίσημη αποκάλυψη.<br />Δεν έχει επιβεβαιωθεί ούτε από τον Λευκό Οίκο ούτε από το Κρεμλίνο.<br />Όμως η διαδρομή Andrews – Ρίγα – Μόσχα, η χρήση ενός βαρέος στρατιωτικού μεταγωγικού και η αναφορά Popov σε συνεχιζόμενες συνεννοήσεις για την Ουκρανία δημιουργούν ένα παζλ που δύσκολα περνά απαρατήρητο.<br />Και η σημαντικότερη λεπτομέρεια μπορεί τελικά να είναι ακριβώς αυτή:<br />ενώ δημόσια δεν έχει ανακοινωθεί καμία μεγάλη αμερικανική επίσκεψη, ένα αεροσκάφος της Πολεμικής Αεροπορίας που ξεκίνησε από τον κυβερνητικό και στρατιωτικό κόμβο της Washington βρίσκεται ήδη στη Μόσχα.<br />Αν πίσω από την πτήση βρίσκεται πράγματι η προετοιμασία νέου γύρου επαφών, τότε το C-17 μπορεί να είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα μεταγωγικό που προσγειώθηκε στο Vnukovo.<br />μπορεί να είναι το πρώτο ορατό σημάδι ότι κάτι πολύ μεγαλύτερο προετοιμάζεται πίσω από κλειστές πόρτες.<br /><br /></div><div><a href=" www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το μυστήριο λύνεται: Γιατί προσγειώθηκε το Αμερικανικό Μεταγωγικό στη Μόσχα. Πρωτοφανές βήμα, η σημαντική λεπτομέρεια.

Η Andrews δεν είναι μια τυχαία αμερικανική στρατιωτική βάση - Βρίσκεται δίπλα στη Washington και αποτελεί βασικό κόμβο για κυβερνητικές και ...

Διαβάστε την συνέχεια

Κρίσιμη απόφαση στο ΚΥΣΕΑ: Eπιστρέφουν οι Patriot από τη Σαουδική Αραβία; Η Αθήνα αναδιατάσσει την «ομπρέλα» της.

<img height="104" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/08/ChatGPT-Image-8-%CE%91%CF%85%CE%B3-2026-02_45_51-%CE%BC.%CE%BC-1-1068x712.png" width="733" /><br /><br />Η Αθήνα αναδιατάσσει την αντιαεροπορική της «ασπίδα» υπό το βάρος της κλιμάκωσης στη Μέση Ανατολή – Η Σούδα περνά στο επίκεντρο του σχεδιασμού, ενώ το επόμενο ΚΥΣΕΑ καλείται να αποφασίσει για την ελληνική πυροβολαρχία Patriot που επιχειρεί από το 2021 στη Σαουδική Αραβία.<br /><br />Σε μια κίνηση που αποτυπώνει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο ότι η Αθήνα επανεξετάζει από μηδενική βάση τη διάταξη κρίσιμων μονάδων αεράμυνας, η Ελλάδα προχωρά σε αναδιάταξη των Patriot, με τη Σούδα να μετατρέπεται σε έναν από τους βασικότερους προστατευόμενους στρατηγικούς κόμβους στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Την ίδια στιγμή, ανοίγει πλέον επισήμως η συζήτηση για την επιστροφή στην Ελλάδα της ελληνικής πυροβολαρχίας Patriot που βρίσκεται στη Σαουδική Αραβία, με το ζήτημα να οδηγείται προς εξέταση σε επίπεδο ΚΥΣΕΑ.<br /><br />Σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής πληροφορίες, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας εξετάζει δύο βασικά σενάρια: μια περιορισμένη χρονικά παράταση της ελληνικής αποστολής ή την επιστροφή της συστοιχίας στην Ελλάδα, με την τελική απόφαση να εξαρτάται από τα νέα επιχειρησιακά δεδομένα και τις ανάγκες αεράμυνας της χώρας.<br /><br />Το μήνυμα είναι σαφές: η ελληνική αεράμυνα προσαρμόζεται πλέον σε ένα περιβάλλον στο οποίο οι απειλές δεν περιορίζονται στο παραδοσιακό ελληνοτουρκικό μέτωπο, αλλά εκτείνονται από το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο μέχρι τη Μέση Ανατολή.<div><br />Από την Κάρπαθο στη Σούδα – Η Κρήτη μπαίνει στην πρώτη γραμμή<br /><br />Η πρώτη μεγάλη κίνηση έχει ήδη ξεκινήσει.<br /><br />Η πυροβολαρχία Patriot που είχε αναπτυχθεί στην Κάρπαθο μεταφέρεται στη Σούδα της Κρήτης, με τη διαδικασία να έχει αρχίσει από τις πρώτες ώρες της Κυριακής 23 Αυγούστου.<br /><br />Η μετακίνηση, σύμφωνα με τις σχετικές πληροφορίες, εντάσσεται στην αναδιάταξη της ελληνικής αεράμυνας και αποσκοπεί στην ενίσχυση της προστασίας των κρίσιμων στρατιωτικών και συμμαχικών υποδομών της Σούδας, καθώς οι εξελίξεις γύρω από το Ιράν έχουν αυξήσει το επίπεδο επιφυλακής στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Και εδώ βρίσκεται η ουσία της ελληνικής κίνησης.<br /><br />Η Σούδα δεν είναι μία ακόμη στρατιωτική εγκατάσταση.<br /><br />Αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους επιχειρησιακούς κόμβους ολόκληρης της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ, χρησιμοποιείται από τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και τις Ηνωμένες Πολιτείες και διαθέτει κομβικό ρόλο για επιχειρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.<br /><br />Σε περίπτωση γενικευμένης περιφερειακής κρίσης, συνεπώς, η Κρήτη αποκτά πολλαπλάσια στρατηγική βαρύτητα – και μαζί αυξάνεται η απαίτηση για ισχυρή αντιαεροπορική και αντιβαλλιστική κάλυψη.</div><div><a href="https://directus.gr/krisimi-apofasi-sto-kysea-epistrefoun-oi-patriot-apo-ti-saoudiki-aravia-i-athina-anadiatassei-tin-obrela-tis/"><b>Διαβάστε την συνέχεια στην πηγη</b></a></div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Κρίσιμη απόφαση στο ΚΥΣΕΑ: Eπιστρέφουν οι Patriot από τη Σαουδική Αραβία; Η Αθήνα αναδιατάσσει την «ομπρέλα» της.

Η Αθήνα αναδιατάσσει την αντιαεροπορική της «ασπίδα» υπό το βάρος της κλιμάκωσης στη Μέση Ανατολή – Η Σούδα περνά στο επίκεντρο του σχεδιασμ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα μαχητικά που δεν είδε η Τουρκία. Το Ισραήλ ξεγύμνωσε τον Ερντογάν.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="336" src="https://www.youtube.com/embed/Q1ICcP_oonI" width="649" youtube-src-id="Q1ICcP_oonI"></iframe></div><br /><div>Το επικίνδυνο παρασκήνιο της σύγκρουσης Ισραήλ–Τουρκίας στη Συρία, ο φιλοτουρκικός ρόλος του Τόμας Μπάρακ, η οργισμένη απάντηση του Ίσραελ Κατς και η νέα ισραηλινή αντίληψη για την τουρκική απειλή.</div><br />Το ισραηλινό πλήγμα στην αεροπορική βάση Αμπού αλ-Ντουχούρ ξεγύμνωσε τις πραγματικές δυνατότητες και τα όρια της Τουρκίας. Η Άγκυρα απείλησε με απογείωση F-16, αλλά δεν είχε εντοπίσει εγκαίρως τα ισραηλινά μαχητικά που έφτασαν κοντά στα σύνορά της.<br /><br />Ο διευθυντής σύνταξης του Geopolitico.gr Χρήστος Κωνσταντινίδης αναλύει το επικίνδυνο παρασκήνιο της σύγκρουσης Ισραήλ–Τουρκίας στη Συρία, τον φιλοτουρκικό ρόλο του Τόμας Μπάρακ, την οργισμένη απάντηση του Ίσραελ Κατς και τη νέα ισραηλινή αντίληψη για την τουρκική απειλή.<br /><br />Πώς συνδέεται η Συρία με την Κύπρο, τη «Γαλάζια Πατρίδα», τα τουρκικά θαλάσσια πάρκα και την παράνομη αλιεία στο Αιγαίο; Γιατί η Τουρκία υποχωρεί απέναντι στο Ισραήλ, αλλά κλιμακώνει απέναντι στην Ελλάδα; Ποιο παράθυρο στρατηγικής ανοίγεται για Αθήνα και Λευκωσία;<br /><br />Στην εκπομπή παρουσιάζονται επίσης η νέα μεταφορά μεταναστών στη Σάμο, η υπόθεση της Δαδιάς, η κινεζική επιχείρηση φίμωσης των Ουιγούρων μέσα στην Τουρκία, η στρατηγική του Πεκίνου για την Ταϊβάν και οι τουρκικοί περιορισμοί στη σημερινή λειτουργία της Παναγίας Σουμελά.<br /><br />Το κεντρικό συμπέρασμα είναι σαφές: η Τουρκία υποχωρεί μόνο όταν γνωρίζει ότι θα πληρώσει κόστος.<div><br /></div><div><a href="https://geopolitico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τα μαχητικά που δεν είδε η Τουρκία. Το Ισραήλ ξεγύμνωσε τον Ερντογάν.

Το επικίνδυνο παρασκήνιο της σύγκρουσης Ισραήλ–Τουρκίας στη Συρία, ο φιλοτουρκικός ρόλος του Τόμας Μπάρακ, η οργισμένη απάντηση του Ίσραελ Κ...

Διαβάστε την συνέχεια

ΔΕΘ: η τελευταία επιχείρηση διάσωσης του Κυριάκου Μητσοτάκη.

<img height="94" src="https://omegapress.gr/images/LABADA.jpg" width="739" /><div><br /></div><div>Του <b>Σωτήρη Σιδέρη</b><br />Η καταιγιστική προπαγάνδα σχετικά με τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού από τη ΔΕΘ έχει ξεκινήσει από τον Μάϊο και συντηρείται συνεχώς μέχρι σήμερα, προσδίδοντας μεσσιανικά χαρακτηριστικά σε μια κλασσική πελατειακή συμπεριφορά.<br /><br />Αντιμέτωπος με την απειλή της εκλογικής ήττας και τα σενάρια αντικατάστασής του σε περίπτωση επαναληπτικών εκλογών, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, έχει κινητοποιήσει το σύνολο του προπαγανδιστικού μηχανισμού; ΜΜΕ, δημοσκοπήσεις, διαδίκτυο και πελατειακό σύστημα, με στόχο να κάνει την τελευταία και μεγαλύτερη προσπάθεια αναχαίτισης της πορείας προς την πτώση.<br />Στο πλαίσιο αυτό, ένα σκέλος της επιχείρησης -διάσωσης αφορά τις προεκλογικές παροχές από τη ΔΕΘ. Το δεύτερο σκέλος είναι η ανόρθωση της εικόνας του στην εξωτερική πολιτική και το τρίτο σκέλος είναι η αντιμετώπιση των Σαμαρά και Τσίπρα.<br /><br />Στο σύνολό τους τα θέματα αυτά, έχουν πλήξει τον ίδιο τον πρωθυπουργό και τη ΝΔ , που σε συνδυασμό με την εικόνα διαφθοράς, νεποτισμού και εξυπηρέτησης συμφερόντων επηρεάζουν καταλυτικά την προεκλογική εκστρατεία. Πολλοί υποστηρίζουν ότι, η συνεχής ακροβασία ως προς τον χρόνο διεξαγωγής των εκλογών, δεν αφορά κάποια συγκεκριμένη στρατηγική. Αλλά οφείλεται, πρώτον, στο πως θα υποδεχθεί η κοινωνία την παροχολογία της ΔΕΘ και δεύτερον, τον τρόπο εξόδου του Μητσοτάκη…</div><div><br />Πελατειακό σύστημα και ΔΕΘ<br /><br /> Σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης οι πρωθυπουργοί, ιδιαίτερα όσοι ήταν αντιμέτωποι με το φάσμα της ήττας, επιδίδονταν σε μια ακατάσχετη παροχολογία, με στόχο την αναχαίτιση της πτωτικής τους πορείας. Δεν τα κατάφερναν, κυρίως απέτυχαν όλοι όσοι βρίσκονταν στη δεύτερη τετραετία. Η κοινωνία είναι υποψιασμένη και απορρίπτει το φιλολαικό προφίλ που καλλιεργούν οι επικοινωνιακοί σύμβουλοι του Μητσοτάκη. Δεν είναι δυνατόν ο αρχιερέας των ανισοτήτων και του νεοφιλευθερισμού να κυβερνά ως μνημονιακός πρωθυπουργός και το έβδομο έτος να γίνεται φιλολαικός.<br /><br />Ειδικότερα ο συγκεκριμένος πρωθυπουργός που σπάνια νοιώθει την ανάγκη να συζητήσει ή να κατανοήσει τις κοινωνικές ανάγκες. Ακόμη χειρότερες είναι οι επιδόσεις του ως προς το κοινωνικό κράτος, το οποίο απορρίπτει και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ουδέποτε έχει μιλήσει για δημόσια αγαθά. Τώρα θα τα θυμηθεί όλα, αλλά προφανώς δεν είναι πειστικός…<br />Για όλους αυτούς τους λόγους εκτιμάται ότι οι εξαγγελίες της ΔΕΘ θα χαθούν στη δίνη της πραγματικότητας που βιώνει το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού. Ο ίδιος όμως προσδοκά ότι ΄αν οι εξαγγελίες του γνωρίσουν ευρεία αποδοχή και θα αποτυπωθεί και στις δημοσκοπήσεις τότε μπορεί να προσφύγει στις εκλογές το συντομότερο.<br /><br />Η εξωτερική πολιτική<br /><br />Εδώ επικρατεί μια άλλη πραγματικότητα. Από το 2019 και μετά ο πρωθυπουργός προσπάθησε να εμφανιστεί ως κινητήριος δύναμη του ελληνοτουρκικού διαλόγου. Δεν ήταν λίγοι όμως εκείνοι που υποψιάζονταν ότι το κάνει για εσωτερικούς λόγους και πράγματι επιβεβαιώθηκαν.<br /><br />Αρχικά διακήρυξε ότι είναι υπέρ της προσφυγής στη Χάγη με την Τουρκία και μάλιστα συνόδευε την διακήρυξη αυτή με την προειδοποίηση ότι μπορεί να υποχωρήσει η Ελλάδα από πάγιες θέσεις της. Σταδιακά όμως φάνηκε ότι όλο αυτό το σόου υπέκρυπτε τακτικισμούς που επιβεβαιώθηκαν στην πορεία. Σταδιακά αποσύρθηκε από το τραπέζι η Χάγη και αντικαταστάθηκε από τα ήρεμα νερά και την Διακήρυξη των Αθηνών. Ως προς τον διάλογο ο Μητσοτάκης δημιούργησε ένα νέο πλαίσιο. Κατάργησε τις διερευνητικές συνομιλίες και τις αντικατέστησε με ένα τρίπτυχο, υπό τον τίτλο του Πολιτικού Διαλόγου υπό την έμπιστή του αλλά ανεπαρκή υφυπουργό Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, που περιελάμβανε:<br /><br />1. Συνομιλίες για τα διμερή προβλήματα υπό τους υφυπουργούς εξωτερικών . <br />2. Θετική ατζέντα που φυσικά προυπήρχε και είχε συμβάλλει στην διατήρηση κλίματος παραγωγικών σχέσεων και συνεργασίας σε διάφορα επίπεδα. <br />3. Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, που επίσης προυπήρχαν και δεν εξελίχθηκαν ποτέ επί Μητσοτάκη.<br /><br />Να σημειωθεί ότι επί πρωθυπουργίας Μητσοτάκη υπήρξε το σοβαρότατο επεισόδιο στην Κάσο με την ακύρωση των ερευνών από το τουρκικό πολεμικό ναυτικό, η ταπεινωτική για την Ελλάδα πορεία του Ουρούτς Ρέις, η μόνιμη εισβολή τουρκικών αλιευτικών στα ελληνικά χωρικά ύδατα και τώρα τα θαλάσσια πάρκα. Στο σύνολό τους τα ζητήματα αυτά δεν έχουν αντιμετωπιστεί από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Στα μάτια του ελληνικού λαού ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ένας υποχωρητικός πρωθυπουργός που δεν έχει σχέδιο, ούτε κύρος για να αναλάβει πρωτοβουλίες, ενώ σωστά επικρίνεται για την άνευ όρων ταύτιση με τα συμφέροντα των ΗΠΑ και του Ισραήλ.<br /><br />Τώρα ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του, αν και αμήχανοι και έντονα προβληματισμένοι, προσπαθούν να αλλάξουν το σκηνικό , χωρίς όμως να προβάλλουν κάποιο σχέδιο αντίδρασης, κάποια πρωτοβουλία ή κάποια απάντηση σε διεθνές επίπεδο. Γι αυτό και προκαλεί εύλογο προβληματισμό το τι θα συμβεί στις ελληνοτουρκικές σχέσεις το επόμενο διάστημα. Ο ίδιος πιστεύει ότι με επικοινωνιακούς ελιγμούς μπορεί να αποφύγει κρίση ή να κερδίσει χρόνο.</div><div>  <br />Προφανώς έχουν τη σημασία τους επίσης σημαντικά γεγονότα που η κυβέρνηση υποβαθμίζει συνειδητά.<br />1. Η απουσία της Ελλάδας από τη διαμόρφωση της ευρωπαικής πολιτικής έναντι της Τουρκίας.<br />2. Η απουσία της Ελλάδας από τα βαλκάνια<br />3. Η πλήρης απουσία της Ελλάδας από τις ειρηνευτικές διαδικασίες και τις διεργασίες για μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας στην περιοχή.<br />4. Η υποτίμηση της Ελλάδας και η περιθωριοποίηση του πρωθυπουργού από τον Ντόναλντ Τραμπ<br /><br />Η κλεψύδρα αδειάζει<br /><br />Το τρίτο κεφάλαιο είναι οι διεργασίες που συντελούνται σε όλο το πολιτικό φάσμα, από την Αριστερά μέχρι την ακροδεξιά. Ο κατακερματισμός δεν είναι πλέον πρόβλημα μόνο για την Αριστερά, αλλά και για τη ΝΔ, καθώς ο ακροδεξιός λαικισμός ενισχύεται, ενώ η πρόθεση του Σαμαρά να ιδρύσει δικό του κόμμα θα είναι η χαριστική βολή στην φιλοδοξία του Μητσοτάκη να κερδίσει τρίτη τετραετία.<br /><br />Είναι επομένως λογικό, ο πρωθυπουργός μέσω των εξαγγελιών στη ΔΕΘ να δοκιμάσει να ανακτήσει μέρος της εκλογικής του επιρροής και να πάει σε εκλογές. Είναι όμως προφανές ότι αυτή είναι τελευταία ΔΕΘ του Κυριάκου Μητσοτάκη , επομένως αν και τώρα δεν καταφέρει να ανακάμψει , δεν θα τα καταφέρει ποτέ. Για τους λόγους αυτούς έχει ενεργοποιήσει όλες τις δυνάμεις και τους μηχανισμούς που διαθέτει , προκειμένου να βελτιώσει την εικόνα του, την προσωπική και την δημοσκοπική.<br /><br />Ακόμη και έρθει πρώτο κόμμα στις εκλογές, κανένας δεν θέλει πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη, επομένως οι διεργασίες για την αντικατάστασή του, παραίτηση ή ανατροπή θα είναι έντονες. <br />Από την άλλη, η μόνη βοήθεια που έχει ο Μητσοτάκης είναι από την αδυναμία των κομμάτων της Κεντροαριστεράς να συμπήξουν ένα αντιμητσοτακικό μέτωπο .<br /><br />Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία λένε και όντως ισχύει. Αλλά η ελπίδα για τον Μητσοτάκη πιθανόν να χαθεί αν είναι αρνητικές οι πρώτες δημοσκοπήσεις που θα δούμε μετά τη ΔΕΘ. Αν όπως αναμένεται δεν ανατρέψουν την πορεία προς την πτώση, τότε είναι προφανώς ότι η προσφυγή στις κάλπες θα είναι μονόδρομος, πέρα από την εικόνα κρίσης που θα εκπέμπει η ΝΔ.<br />Εκτός και αν η εξουσιομανία και τα συμφέροντα που με πάθος υπηρετεί, τον κρατήσουν λίγο καιρό ακόμη. Πόσο ακόμη; άγνωστο, αλλά η κλεψύδρα αδειάζει..</div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ΔΕΘ: η τελευταία επιχείρηση διάσωσης του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Του Σωτήρη Σιδέρη Η καταιγιστική προπαγάνδα σχετικά με τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού από τη ΔΕΘ έχει ξεκινήσει από τον Μάϊο και συντηρείτα...

Διαβάστε την συνέχεια

«Ασπίδα» πάνω από τη Σούδα: Γιατί η Κρήτη γίνεται το νέο κέντρο της ελληνικής αεράμυνας.

<img height="107" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/ChatGPT-Image-19-%CE%91%CF%85%CE%B3-2026-07_26_38-%CE%BC.%CE%BC-1068x712-1.jpg" width="758" /><br /><br /><b>Αφροδιτη Πανου </b><br />Η μετακίνηση των Patriot από την Κάρπαθο δεν είναι απλή αλλαγή θέσης – Η Αθήνα προσαρμόζει την άμυνά της στη νέα απειλή της Ανατολικής Μεσογείου<br /><br />Η μεταφορά της ελληνικής πυροβολαρχίας Patriot από την Κάρπαθο προς την Κρήτη έχει ήδη γίνει είδηση. Η ουσία, όμως, βρίσκεται ένα επίπεδο βαθύτερα: γιατί η Αθήνα επέλεξε τώρα να συγκεντρώσει ένα τόσο πολύτιμο αντιβαλλιστικό σύστημα γύρω από τη Σούδα και τι δείχνει αυτή η επιλογή για τον νέο αμυντικό χάρτη της χώρας.<br /><br />Η πυροβολαρχία, μαζί με προσωπικό και εξοπλισμό, άρχισε να μετακινείται στις 23 Αυγούστου, έπειτα από επανεκτίμηση του περιφερειακού κινδύνου. Η Σούδα δεν αποτελεί απλώς ακόμη μία ελληνική στρατιωτική εγκατάσταση: είναι κόμβος ελληνικών, αμερικανικών και ΝΑΤΟϊκών επιχειρήσεων στην Ανατολική Μεσόγειο, με κρίσιμες ναυτικές και αεροπορικές υποδομές.<br /><br />Και ακριβώς αυτή η στρατηγική αξία εξηγεί γιατί η Κρήτη ανεβαίνει πλέον στην πρώτη γραμμή της ελληνικής αεράμυνας.<br />Από την Κάρπαθο στη Σούδα: Άλλαξε η απειλή, αλλάζει και η διάταξη<br /><br />Η Patriot είχε μεταφερθεί στην Κάρπαθο τον Μάρτιο, όταν η μεγάλη ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή ανάγκασε το ελληνικό επιτελείο να αναδιατάξει την αντιβαλλιστική προστασία της χώρας.<br /><br />Έξι μήνες αργότερα, το σύστημα μετακινείται ξανά.<br /><br />Δεν πρόκειται για εγκατάλειψη της νοτιοανατολικής πτέρυγας του Αιγαίου. Πρόκειται για μεταφορά της βαρύτητας προς έναν στόχο πολύ μεγαλύτερης στρατηγικής αξίας: τη Σούδα.<br /><br />Οι τελευταίες εκτιμήσεις που φθάνουν στην Αθήνα αφορούν, μεταξύ άλλων, το ενδεχόμενο απειλής εναντίον αμερικανικών εγκαταστάσεων στη νοτιοανατολική Ευρώπη. Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, στον ελληνικό σχεδιασμό λαμβάνονται υπόψη οι ιρανικές δυνατότητες βαλλιστικών πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς.<br /><br />Αυτό αλλάζει τη λογική της άμυνας.<br /><br />Η προτεραιότητα δεν είναι πλέον μόνο η γεωγραφική κάλυψη. Είναι η προστασία υποδομών των οποίων η απώλεια ή προσωρινή αδρανοποίηση θα είχε πολύ μεγαλύτερες στρατιωτικές και γεωπολιτικές συνέπειες. <br />Γιατί η Σούδα είναι διαφορετική<br /><br />Η γεωγραφία εξηγεί σχεδόν τα πάντα.<br /><br />Η Κρήτη βρίσκεται ανάμεσα στην ηπειρωτική Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. Η Σούδα αποτελεί κρίσιμο κόμβο για ναυτικές και αεροπορικές επιχειρήσεις των ελληνικών και συμμαχικών δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή.<br /><br />Σε μια περίοδο κατά την οποία οι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή διεξάγονται πλέον με βαλλιστικούς πυραύλους, cruise missiles και drones μεγάλου βεληνεκούς, η αξία μιας τέτοιας εγκατάστασης συνοδεύεται αναπόφευκτα και από αυξημένη ανάγκη προστασίας.<br /><br />Γι’ αυτό η εγκατάσταση Patriot κοντά στη Σούδα μπορεί να διαβαστεί ως κάτι περισσότερο από έκτακτο μέτρο.<br /><br />Η Ελλάδα αρχίζει να αντιμετωπίζει την Κρήτη ως κρίσιμο αμυντικό κόμβο της Ανατολικής Μεσογείου.<br />Το ελληνικό «τόξο» δεν σταματά στην Κρήτη<br /><br />Υπάρχει όμως και μία δεύτερη διάσταση που κάνει την εικόνα πολύ πιο ενδιαφέρουσα.<br /><br />Η Αθήνα παρακολουθεί παράλληλα την κατάσταση στην Κύπρο. Ελληνικά F-16 εξακολουθούν να βρίσκονται εκεί, ενώ παραμένει και η φρεγάτα «Νικηφόρος Φωκάς», η οποία διαθέτει το σύστημα αντιμετώπισης drones «Κένταυρος».<br /><br />Ταυτόχρονα εξετάζεται η δυνατότητα συνδρομής προς τη Βουλγαρία στην αεράμυνα, εφόσον υπάρξει επίσημο αίτημα από τη Σόφια.<br /><br />Έτσι διαμορφώνεται μια πολύ ευρύτερη εικόνα:<br /><br />Κρήτη – Κύπρος – νοτιοανατολική Ευρώπη.<br /><br />Δεν πρόκειται ακόμη για ένα νέο επίσημο «δόγμα». Οι κινήσεις όμως δείχνουν ότι η ελληνική αεράμυνα καλείται πλέον να υπολογίζει απειλές που δεν περιορίζονται στο παραδοσιακό ελληνοτουρκικό επιχειρησιακό περιβάλλον.<br />Το μεγάλο ερώτημα: Επιστρέφει και η Patriot από τη Σαουδική Αραβία;<br /><br />Εδώ βρίσκεται ίσως η σημαντικότερη επόμενη εξέλιξη.<br /><br />Η Αθήνα εξετάζει παράλληλα το μέλλον της ελληνικής Patriot που βρίσκεται στη Σαουδική Αραβία από το 2021.<br /><br />Το υπουργείο Εθνικής Άμυνας έχει επισήμως επιβεβαιώσει ότι η συγκεκριμένη αποστολή εντάσσεται στη διμερή αμυντική συνεργασία Ελλάδας–Σαουδικής Αραβίας και έχει ως αποκλειστικό σκοπό την αντιαεροπορική και αντιβαλλιστική προστασία κρίσιμων υποδομών. Στην ίδια επίσημη απάντηση τονίζεται ότι η διάθεση του συστήματος γίνεται με γνώμονα και τη διατήρηση της ελληνικής επιχειρησιακής επάρκειας.<br /><br />Πλέον εξετάζεται είτε μία βραχεία παράταση είτε η επιστροφή της πυροβολαρχίας, χωρίς μέχρι στιγμής να υπάρχει ανακοινωμένη τελική απόφαση.<br /><br />Και εδώ η συζήτηση αποκτά άλλη βαρύτητα.<br /><br />Εάν η πυροβολαρχία επιστρέψει, η Ελλάδα θα ανακτήσει ένα ακόμη πολύτιμο σύστημα σε μια περίοδο κατά την οποία η ζήτηση για αντιβαλλιστική άμυνα έχει εκτοξευθεί.<br />Από «εξαγωγή ασφάλειας» στην προστασία της ελληνικής επικράτειας<br /><br />Η αποστολή στη Σαουδική Αραβία υπήρξε σημαντική διπλωματικά και επιχειρησιακά για την Ελλάδα.<br /><br />Η ίδια η περιφερειακή πραγματικότητα, όμως, έχει αλλάξει.<br /><br />Όταν οι Patriot αναπτύχθηκαν στο Βασίλειο το 2021, η Αθήνα μπορούσε να χρησιμοποιήσει την αποστολή ως εργαλείο αμυντικής διπλωματίας και ενίσχυσης μιας στρατηγικής σχέσης.<br /><br />Το 2026 το ερώτημα είναι διαφορετικό:<br /><br />πόσα από τα υψηλής αξίας συστήματα αεράμυνας μπορεί να διαθέτει η Ελλάδα εκτός συνόρων όταν η ίδια η Ανατολική Μεσόγειος βρίσκεται μέσα στην ακτίνα μιας πολύ ευρύτερης πυραυλικής αντιπαράθεσης;<br /><br />Δεν είναι τυχαίο ότι η ελληνική παρουσία στη Σαουδική Αραβία επανεξετάζεται πλέον σε πολύ μικρότερα χρονικά διαστήματα, αντί να θεωρείται δεδομένη για μεγάλο χρονικό ορίζοντα.<br />Και μία ακόμη παράμετρος: Τα ελληνικά Patriot πρέπει να εκσυγχρονιστούν<br /><br />Υπάρχει και ένα λιγότερο εμφανές κομμάτι του παζλ.<br /><br />Πριν από την τελευταία πολεμική κλιμάκωση, Ελλάδα και Σαουδική Αραβία βρίσκονταν σε προχωρημένες συνομιλίες για πρόγραμμα αναβάθμισης των έξι ελληνικών πυροβολαρχιών Patriot, με το Ριάντ να αναλαμβάνει σύμφωνα με τις σχετικές πληροφορίες κόστος περίπου 350 εκατ. δολαρίων.<br /><br />Οι συνομιλίες πάγωσαν καθώς η πολεμική ζήτηση για συστήματα και κυρίως για πυραύλους αναχαίτισης αυξήθηκε απότομα.<br /><br />Αυτό δημιουργεί ένα δύσκολο τρίγωνο για την Αθήνα:<br /><br />να διατηρήσει επαρκή αριθμό συστημάτων στην Ελλάδα, να εξασφαλίσει επάρκεια πυραύλων και ταυτόχρονα να προχωρήσει στον εκσυγχρονισμό τους.<br />Η Κρήτη γίνεται κάτι περισσότερο από βάση<br /><br />Η μετακίνηση από την Κάρπαθο στη Σούδα, επομένως, δεν πρέπει να διαβαστεί απομονωμένα.<br /><br />Συνδέεται με την παρουσία ελληνικών μέσων στην Κύπρο, την επανεξέταση της αποστολής στη Σαουδική Αραβία, την πιθανότητα υποστήριξης συμμάχων στα Βαλκάνια και –κυρίως– με την ανάγκη προστασίας κρίσιμων ελληνικών και συμμαχικών εγκαταστάσεων.<br /><br />Η Ελλάδα βρίσκεται πλέον μπροστά σε μια διαφορετική εξίσωση ασφαλείας.<br /><br />Για δεκαετίες, μεγάλο μέρος του σχεδιασμού της ελληνικής αεράμυνας ήταν προσανατολισμένο πρωτίστως προς το Αιγαίο.<br /><br />Η νέα πραγματικότητα απαιτεί ταυτόχρονα βλέμμα προς νότο και ανατολή.<br /><br />Και μέσα σε αυτόν τον νέο χάρτη, η Κρήτη αποκτά διαφορετικό βάρος: όχι απλώς ως το μεγάλο ελληνικό νησί της Ανατολικής Μεσογείου, αλλά ως κόμβος πάνω στον οποίο συναντώνται η ελληνική άμυνα, η αμερικανική στρατιωτική παρουσία και η νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ.<br /><br />Η Patriot στη Σούδα είναι, τελικά, μόνο το πιο ορατό κομμάτι αυτής της αλλαγής.<div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Ασπίδα» πάνω από τη Σούδα: Γιατί η Κρήτη γίνεται το νέο κέντρο της ελληνικής αεράμυνας.

Αφροδιτη Πανου  Η μετακίνηση των Patriot από την Κάρπαθο δεν είναι απλή αλλαγή θέσης – Η Αθήνα προσαρμόζει την άμυνά της στη νέα απειλή της ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Ελλάδα στη νέα γραμμή άμυνας της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2022/12/patriot.webp"><img height="96" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2022/12/patriot-1068x653.webp" width="765" /></a><br /><b><br /></b><div><b>Θοδωρής Καλούδης</b><br />Οι απειλές του Ιράν κατά αμερικανικών εγκαταστάσεων στην Κύπρο και τη Βουλγαρία επαναφέρουν ένα ζήτημα που έως τώρα έμενε στη δεύτερη γραμμή της ευρωπαϊκής συζήτησης: ποιος μπορεί να αναλάβει την προστασία της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ, όταν η θεωρούμενη από τη Συμμαχία διαρκής ρωσική απειλή συνυπάρχει πλέον με την άμεση απειλή του Ιράν – και μάλιστα σήμερα που η Τεχεράνη απειλεί ανοιχτά χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.<br /><br />Η Ελλάδα βρίσκεται σχεδόν αναπόφευκτα στο κέντρο αυτής της συζήτησης.<br /><br />Η χώρα μας δεν διαθέτει απεριόριστα μέσα. Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις καλούνται να καλύψουν ταυτόχρονα το Αιγαίο, την Κρήτη, τις Αμερικανικές εγκαταστάσεις της Σούδας, την Κύπρο και, ενδεχομένως, να συνδράμουν τη Βουλγαρία, ενώ μία πυροβολαρχία Patriot παραμένει στη Σαουδική Αραβία. Η σημασία της Ελλάδας προκύπτει από τον συνδυασμό γεωγραφίας, υποδομών και πραγματικής επιχειρησιακής εμπειρίας.<br /><br />Η ιρανική προειδοποίηση φωτίζει ακριβώς αυτή τη μεταβολή. Η Νοτιοανατολική Ευρώπη δεν αποτελεί πλέον ασφαλές μετόπισθεν. Η βρετανική παρουσία στο Ακρωτήρι, η χρήση της βουλγαρικής βάσης Μπεζμέρ από αμερικανικά αεροσκάφη και η Σούδα συνδέουν την περιοχή με τις επιχειρήσεις των δυτικών δυνάμεων στη Μέση Ανατολή. Η απόσταση από το Ιράν εξακολουθεί να παρέχει ένα σημαντικό περιθώριο ασφαλείας. Δεν εξασφαλίζει, όμως, το απρόσβλητο.<br />Από τη Σούδα έως τη Βουλγαρία<br /><br />Η αμερικανική στρατηγική κοινότητα έχει εδώ και χρόνια καταγράψει τη γεωπολιτική αξία της Ελλάδας, χωρίς να έχει δημοσιευθεί μέχρι στιγμής κάποια ολοκληρωμένη ανάλυση που να συνδέει ευθέως τη χώρα με τις τελευταίες ιρανικές απειλές κατά ευρωπαϊκών στόχων.<br /><br />Η εικόνα, πάντως, που προκύπτει από τις επιμέρους μελέτες είναι αρκετά καθαρή.<br /><br />Το <a href="https://www.atlanticcouncil.org/blogs/new-atlanticist/us-greece-relations-in-the-biden-era-why-the-road-to-rebuilding-the-transatlantic-alliance-runs-through-athens/?utm_source=chatgpt.com">Atlantic Council</a> έχει περιγράψει, σε ανύποπτο χρόνο, την Ελλάδα ως κρίσιμο κρίκο της αμερικανικής στρατηγικής στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, ενώ παλαιότερη ανάλυσή του σημείωνε ότι η σταθερότητα της περιοχής επιτρέπει στις Ηνωμένες Πολιτείες να διαθέτουν δυνάμεις σε άλλα μέτωπα. Η Ελλάδα αντιμετωπίζεται έτσι ως χώρα που συνδέει επιχειρησιακά τα Βαλκάνια με την Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.<br /><br />Το <a href="https://cepa.org/transcripts/state-of-the-alliance-greece/?utm_source=chatgpt.com">CEPA</a> (Κέντρο Ανάλυσης Ευρωπαϊκής Πολιτικής – Center for European Policy Analysis, Αμερικανικό μη κερδοσκοπικό ίδρυμα δημόσιας πολιτικής με έμφαση στη διατλαντική συνεργασία)έχει δώσει ιδιαίτερη έμφαση σε μια άλλη ελληνική λειτουργία: τη μεταφορά στρατιωτικών δυνάμεων και υλικού από τα ελληνικά λιμάνια προς τη βαλκανική και την ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Η Αλεξανδρούπολη, οι οδικές και σιδηροδρομικές συνδέσεις προς τη Βουλγαρία και η δυνατότητα πρόσβασης στη Μαύρη Θάλασσα έχουν μετατρέψει τη χώρα σε νότιο διάδρομο ενίσχυσης της Συμμαχίας. <br /><br />Κατά το <a href="https://www.heritage.org/defense/report/keeping-america-safe-why-us-bases-europe-remain-vital?utm_source=chatgpt.com">Heritage Foundation</a>, η Σούδα προσθέτει την επιχειρησιακή διάσταση. Δεν είναι απλώς μια διμερής αμερικανοελληνική εγκατάσταση. Παρέχει ανεφοδιασμό, συντήρηση, ελλιμενισμό και υποστήριξη επιχειρήσεων σε μια μεγάλη ακτίνα, από την Ανατολική Μεσόγειο έως την Ερυθρά Θάλασσα. Το Heritage Foundation έχει εντάξει τη Σούδα στις σημαντικότερες αμερικανικές ναυτικές εγκαταστάσεις της Ευρώπης, μαζί με τη Ρότα της Ισπανίας και τη Σιγκονέλα της Ιταλίας.<br /><br />Η δύσκολη αριθμητική των Patriot<br /><br />Η νέα παράμετρος είναι η αεράμυνα. Ο πόλεμος με το Ιράν αποκάλυψε μια γνωστή, αλλά συχνά παραμελημένη, ευρωπαϊκή αδυναμία: η Ευρώπη διαθέτει σύγχρονα συστήματα αναχαίτισης, όχι όμως σε αριθμούς ικανούς να καλύψουν ταυτόχρονα στρατιωτικές βάσεις, πόλεις, λιμάνια και ενεργειακές υποδομές.<br /><br />Το <a href="https://cepa.org/article/europes-porous-air-defenses-unmasked-by-iran-war/?utm_source=chatgpt.com">CEPA</a> επισημαίνει ότι η χρήση πανάκριβων πυραύλων ή μαχητικών εναντίον φθηνών ιρανικών drones δημιουργεί μια οικονομικά μη βιώσιμη σχέση. Οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν τεχνολογική ποιότητα, αλλά περιορισμένη ποσότητα πυρομαχικών. Αντίπαλοι όπως το Ιράν μπορούν να επιχειρήσουν να εξαντλήσουν την άμυνα με διαδοχικά κύματα φθηνών μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Η απάντηση, σύμφωνα με την ίδια ανάλυση, βρίσκεται σε μια πολυεπίπεδη άμυνα που θα συνδυάζει Patriot και μαχητικά με ηλεκτρονικές παρεμβολές, αντι-drone συστήματα και φθηνότερα μέσα αναχαίτισης.<br /><br />Για την Αθήνα, αυτή η διαπίστωση έχει άμεση πρακτική σημασία. Κάθε Patriot που παραμένει στη Σαουδική Αραβία δεν βρίσκεται διαθέσιμος για την κάλυψη της ελληνικής επικράτειας ή της νοτιοανατολικής πτέρυγας. Από την άλλη πλευρά, η παρουσία στην Γιανμπού έδωσε στην Πολεμική Αεροπορία κάτι που ελάχιστες ευρωπαϊκές χώρες διαθέτουν: εμπειρία πραγματικής αναχαίτισης βαλλιστικών πυραύλων και drones.<br /><br />Αυτή είναι η ουσιαστική ελληνική υπεραξία. Η Ελλάδα δεν προσφέρει μόνο βάσεις. Προσφέρει προσωπικό που έχει ήδη δοκιμαστεί στο συγκεκριμένο είδος πολέμου.<br />Ο ρόλος έχει και κόστος<br /><br />Η πιθανή συνδρομή προς τη Βουλγαρία θα ενίσχυε την εικόνα της Ελλάδας ως παρόχου ασφάλειας στα Βαλκάνια. Θα επιβεβαίωνε επίσης ότι η νοτιοανατολική πτέρυγα αρχίζει να οργανώνεται γύρω από ελληνικούς κόμβους, αισθητήρες και αντιαεροπορικές δυνατότητες.<br /><br />Χρειάζεται, ωστόσο, κάποια προσοχή. Η διεύρυνση του περιφερειακού ρόλου αυξάνει τις υποχρεώσεις και καθιστά τις ελληνικές εγκαταστάσεις περισσότερο ορατές στον σχεδιασμό του αντιπάλου. Η Σούδα αποτελεί στρατηγικό πλεονέκτημα, αλλά και πιθανό στόχο. Το ίδιο ισχύει για τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, τις ενεργειακές διασυνδέσεις και τα κέντρα διοίκησης.<br /><br />Γι’ αυτό η συζήτηση για την επιστροφή των Patriot από τη Σαουδική Αραβία δεν αφορά μόνο τις σχέσεις με το Ριάντ ή την εμφάνιση της Τουρκίας στη «Συμφωνία της Μέκκας». Αφορά και την κατανομή ενός περιορισμένου εθνικού αποθέματος σε μια περίοδο κατά την οποία οι ανάγκες πολλαπλασιάζονται.<br /><br />Η Ελλάδα έχει περάσει από τον ρόλο του γεωγραφικού στηρίγματος στον ρόλο του επιχειρησιακού παρόχου. Αυτό αναγνωρίζεται ήδη στην Ουάσιγκτον, έστω και αν οι αμερικανικές αναλύσεις δεν έχουν ακόμη εντάξει τις τελευταίες ιρανικές απειλές σε ένα ενιαίο «ελληνικό» σενάριο.<br /><br />Το επόμενο βήμα δεν θα κριθεί από μία μετακίνηση Patriot. Θα κριθεί από το αν η Αθήνα μπορεί να μετατρέψει τις διάσπαρτες υποδομές και συνεργασίες της σε ένα συνεκτικό σύστημα αεράμυνας, επιτήρησης και προστασίας κρίσιμων υποδομών. Εκεί βρίσκεται πλέον η πραγματική συζήτηση για τον ελληνικό ρόλο στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Ελλάδα στη νέα γραμμή άμυνας της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.

Θοδωρής Καλούδης Οι απειλές του Ιράν κατά αμερικανικών εγκαταστάσεων στην Κύπρο και τη Βουλγαρία επαναφέρουν ένα ζήτημα που έως τώρα έμενε σ...

Διαβάστε την συνέχεια