Θα μπορούσαν οι BrahMos να έρθουν & στην Ελλάδα μέσω Κύπρου;

<img height="113" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/05/Yellow-Modern-Podcast-YouTube-Thumbnail-2026-05-29T162724.769-1068x601.png" width="766" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;"> Iδού γιατί ανησυχούν οι Τούρκοι. Όλο το παρασκήνιο. Τι αναφέρουν τουρκικές & ινδικές πηγές.</span></h3>Αναφορές που υποδηλώνουν βαθύτερη αμυντική συνεργασία μεταξύ Ινδίας και Ελλάδας προσελκύουν ολοένα και περισσότερο την προσοχή εντός της Τουρκίας, όπου τμήματα του στρατηγικού και αμυντικού κατεστημένου φαίνεται να ανησυχούν για την πιθανότητα εισόδου προηγμένων ινδικών πυραυλικών συστημάτων στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.<br /><br />Η αυξανόμενη ανησυχία περιστρέφεται γύρω από εικασίες ότι η Ελλάδα μπορεί να διερευνά την απόκτηση του υπερηχητικού πυραύλου κρουζ BrahMos της Ινδίας και άλλων συστημάτων κρούσης μεγάλου βεληνεκούς, στο πλαίσιο των προσπαθειών ενίσχυσης της στρατιωτικής της αποτροπής κατά της Τουρκίας.<br /><br />Παρόλο που δεν έχει επιβεβαιωθεί επίσημη συμφωνία από την Ινδία, την Ελλάδα ή την Κύπρο, οι συζητήσεις σε τουρκικούς αμυντικούς κύκλους και πλατφόρμες μέσων ενημέρωσης υποδηλώνουν ότι η πιθανότητα παρακολουθείται στενά στην Άγκυρα.<br /><br />Τι έχει προκαλέσει τουρκικές ανησυχίες;<br /><br />Σύμφωνα με την τουρκική αμυντική έκδοση TurDef, αναφορές σχετικά με ένα πιθανό ελληνικό ενδιαφέρον για τον πύραυλο BrahMos έχουν προκαλέσει σημαντική συζήτηση μεταξύ Τούρκων αναλυτών και στρατηγικών σχολιαστών.<br /><br />Τα ελληνικά και τουρκικά μέσα ενημέρωσης έχουν δημοσιεύσει αναφορές που υποδηλώνουν ότι η Αθήνα εξετάζει επιλογές για την ενίσχυση της αμυντικής της θέσης στο Αιγαίο Πέλαγος και την Ανατολική Μεσόγειο, περιοχές όπου οι εντάσεις με την Τουρκία έχουν επανειλημμένα κλιμακωθεί για τα θαλάσσια σύνορα, την εξερεύνηση ενέργειας και τις στρατιωτικές αναπτύξεις.<br /><br />Ορισμένες αναφορές έχουν μάλιστα υπονοήσει ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να επιχειρήσει να αποκτήσει ινδικά πυραυλικά συστήματα έμμεσα μέσω της Κύπρου, προκειμένου να αποφύγει νομικές ή διπλωματικές επιπλοκές που σχετίζονται με την άμεση προμήθεια. Ωστόσο, δεν υπάρχει επίσημη επιβεβαίωση σχετικά με ένα τέτοιο σχέδιο.<br /><br />Ο πύραυλος θεωρείται ένας από τους ταχύτερους λειτουργικούς υπερηχητικούς πυραύλους κρουζ στον κόσμο και είναι ικανός να εκτοξευθεί από χερσαίες, ναυτικές και εναέριες πλατφόρμες. Η ταχύτητα, η εμβέλεια και η ακρίβειά του τον έχουν καταστήσει μία από τις πιο σημαντικές αμυντικές εξαγωγές της Ινδίας, καθώς το Νέο Δελχί επεκτείνει το στρατιωτικοβιομηχανικό του αποτύπωμα διεθνώς.<br /><br />Ο Τούρκος αναλυτής άμυνας Ardan Zentürk φέρεται να προειδοποίησε ότι ο στενότερος στρατηγικός συντονισμός μεταξύ Ινδίας και Ελλάδας θα μπορούσε τελικά να αλλάξει τη στρατιωτική ισορροπία στην Ανατολική Μεσόγειο. Σύμφωνα με τουρκικά και ινδικά μέσα ενημέρωσης για την άμυνα, οι ανησυχίες στο εσωτερικό της Τουρκίας δεν περιορίζονται μόνο στο BrahMos, αλλά αφορούν και το πρόγραμμα πυραύλων κρουζ μεγάλης εμβέλειας για χερσαία επίθεση της Ινδίας.<br /><br />Σύμφωνα με δημοσιεύματα που επικαλούνται τον Zentürk, ο Zentürk ισχυρίστηκε ότι τα ινδικά πυραυλικά συστήματα υψηλής ακρίβειας που βρίσκονται κοντά στην Ανατολική Μεσόγειο θα μπορούσαν ενδεχομένως να προκαλέσουν τη στρατηγική υποδομή της Τουρκίας και ακόμη και να περιπλέξουν την αποτελεσματικότητα των ρωσικής κατασκευής συστημάτων αεράμυνας S-400 της Άγκυρας. Ωστόσο, αυτές οι παρατηρήσεις παραμένουν μέρος των συζητήσεων των μέσων ενημέρωσης και δεν έχουν εγκριθεί επίσημα από την τουρκική κυβέρνηση.<br /><br />Η επέκταση της αμυντικής διπλωματίας της Ινδίας Η συζήτηση στην Τουρκία αντικατοπτρίζει επίσης την αυξανόμενη αμυντική εμβέλεια της Ινδίας στην Ευρώπη και την περιοχή της Μεσογείου. Τα τελευταία χρόνια, το Νέο Δελχί έχει προβληθεί ολοένα και περισσότερο ως σημαντικός εξαγωγέας αμυντικών προϊόντων, ενώ ταυτόχρονα εμβαθύνει τις στρατιωτικές συνεργασίες με χώρες που θεωρούνται στρατηγικά σημαντικές στις περιφερειακές ισορροπίες δυνάμεων.<br /><br />Οι Τούρκοι σχολιαστές φέρονται να έχουν συνδέσει την αυξανόμενη εμπλοκή της Ελλάδας με την Ινδία με τους στενούς δεσμούς της Άγκυρας με το Πακιστάν, ιδίως την επανειλημμένη υποστήριξη της Τουρκίας προς το Ισλαμαμπάντ σε θέματα που σχετίζονται με το Κασμίρ. Για πολλούς Τούρκους αναλυτές, οι επεκτεινόμενες αμυντικές συνεργασίες της Ινδίας φαίνεται να σηματοδοτούν ένα ευρύτερο γεωπολιτικό αντίβαρο που σταδιακά διαμορφώνεται γύρω από την περιφερειακή στάση της Τουρκίας.<br /><br />Ο παράγοντας της Κύπρου προσθέτει ένα ακόμη επίπεδο. Ένα άλλο ζήτημα που τροφοδοτεί την τουρκική ανησυχία είναι οι εικασίες γύρω από την Κύπρο. Αρκετές διαδικτυακές αμυντικές πλατφόρμες και περιφερειακά μέσα ενημέρωσης έχουν ισχυριστεί ότι η Κύπρος έχει δείξει ενδιαφέρον για πυραύλους και συστήματα μη επανδρωμένων αεροσκαφών ινδικής κατασκευής, αφού παρατήρησε τις πρόσφατες στρατιωτικές και τεχνολογικές εξελίξεις της Ινδίας.<br /><br />Η πιθανότητα έχει πρόσθετη ευαισθησία λόγω της μακροχρόνιας διαίρεσης της Κύπρου και της στρατιωτικής παρουσίας της Τουρκίας στη Βόρεια Κύπρο. Οι αναφορές έχουν υποδείξει ότι ορισμένοι Τούρκοι αναλυτές φοβούνται ότι τα πυραυλικά συστήματα ινδικής προέλευσης που αναπτύσσονται στην Κύπρο ή γύρω από αυτήν θα μπορούσαν να αλλάξουν σημαντικά τους περιφερειακούς στρατιωτικούς υπολογισμούς.<br /><br />Και πάλι, ούτε η Ινδία ούτε η Κύπρος έχουν επιβεβαιώσει επίσημα τέτοιες διαπραγματεύσεις. Τούρκοι αναλυτές προειδοποιούν για μελλοντικές προκλήσεις ασφαλείας. Σύμφωνα με δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης, ο Τούρκος εθνικιστής πολιτικός αναλυτής Ραούφ Κιόσε εξέφρασε επίσης ανησυχία για την πιθανότητα η Ελλάδα να αποκτήσει ινδική τεχνολογία πυραύλων.<br /><br />Οι αναφορές υποστηρίζουν ότι προειδοποίησε ότι η Τουρκία θα πρέπει να παραμείνει στρατηγικά προετοιμασμένη για οποιαδήποτε μελλοντική απειλή που αναδύεται στην Ανατολική Μεσόγειο. Ωστόσο, ούτε τα σχόλιά του έχουν επαληθευτεί ανεξάρτητα ή επίσημα. Η ευρύτερη ανησυχία εντός των τουρκικών στρατηγικών κύκλων φαίνεται να πηγάζει από τον φόβο ότι η άνοδος της Ινδίας ως εξαγωγέας άμυνας θα μπορούσε τελικά να αναδιαμορφώσει τις στρατιωτικές εξισώσεις πολύ πέρα ​​από τη Νότια Ασία.<br /><br />Προς το παρόν, μεγάλο μέρος της συζήτησης παραμένει εικασία. Δεν έχει εκδοθεί επίσημη δήλωση από το Νέο Δελχί, την Αθήνα ή τη Λευκωσία που να επιβεβαιώνει τις διαπραγματεύσεις για τους πυραύλους BrahMos ή οποιαδήποτε άλλα ινδικά συστήματα όπλων μεγάλου βεληνεκούς. Ωστόσο, η αυξανόμενη συζήτηση στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης υπογραμμίζει πώς οι επεκτεινόμενες στρατιωτικές συνεργασίες της Ινδίας θεωρούνται ολοένα και περισσότερο όχι απλώς ως συμφωνίες όπλων, αλλά ως γεωπολιτικές εξελίξεις ικανές να επηρεάσουν τις περιφερειακές ισορροπίες πολύ πέρα ​​από την άμεση γειτονιά της Ινδίας.<div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Θα μπορούσαν οι BrahMos να έρθουν & στην Ελλάδα μέσω Κύπρου;

 Iδού γιατί ανησυχούν οι Τούρκοι. Όλο το παρασκήνιο. Τι αναφέρουν τουρκικές & ινδικές πηγές. Αναφορές που υποδηλώνουν βαθύτερη αμυντική ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα ”όπλα” της Αθήνας απέναντι στη ”Γαλάζια Πατρίδα”. Συζητήσεις για επέκταση χωρικών υδάτων νοτίως της Κρήτης στα 12 ν.μ.. Τι ισχύει με τα Θαλάσσια Πάρκα.

<img height="113" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/05/Yellow-Modern-Podcast-YouTube-Thumbnail-2026-05-30T122821.004-1068x601.png" width="760" /><br /><br />Παρά τη συζήτηση που έχει ανοίξει τις τελευταίες εβδομάδες στην Ελλάδα και την Τουρκία, η πραγματικότητα είναι ότι το περιβόητο νομοσχέδιο για τη λεγόμενη «Γαλάζια Πατρίδα» εξακολουθεί να παραμένει άγνωστο. Μέχρι σήμερα δεν έχει δημοσιοποιηθεί επίσημο κείμενο, ενώ οι πληροφορίες που διακινούνται μέσω του τουρκικού Τύπου, αναλυτών και προσώπων που φέρονται να γνωρίζουν το περιεχόμενό του είναι συχνά αντικρουόμενες.<br /><br />Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο η Αθήνα αποφεύγει προς το παρόν δημόσιες κινήσεις υψηλής έντασης. Όπως έχει καταστήσει σαφές η ελληνική πλευρά, δεν είναι δυνατόν να υπάρξει ολοκληρωμένη αντίδραση απέναντι σε ένα νομοθέτημα το οποίο επισήμως δεν έχει ακόμη παρουσιαστεί. Διπλωματικές πηγές σημειώνουν ότι η προσεκτική στάση δεν συνιστά αδράνεια, αλλά στοιχειώδη διπλωματική προφύλαξη απέναντι σε ένα περιβάλλον όπου οι διαρροές μεταβάλλονται σχεδόν σε καθημερινή βάση.<br /><br />Το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας»<br /><br />Από τις 12 Μαΐου μέχρι σήμερα έχουν δει το φως της δημοσιότητας διαφορετικές εκδοχές για το περιεχόμενο του νομοσχεδίου. Αρχικά υπήρξαν πληροφορίες ότι θα περιλαμβάνει τις λεγόμενες «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο. Στη συνέχεια ακολούθησαν δημοσιεύματα που έκαναν λόγο ακόμη και για ρητή αναφορά ελληνικών νησιών ως τουρκικών. Λίγες ημέρες αργότερα εμφανίστηκαν νέες διαρροές σύμφωνα με τις οποίες τα νησιά δεν θα χαρακτηρίζονταν τουρκικά, αλλά περιοχές «απροσδιόριστης κυριαρχίας». Τελευταία εκδοχή ήταν ότι το νομοσχέδιο δεν θα περιλαμβάνει ούτε χάρτες ούτε αναφορές σε νησιά.<br /><br />Η εικόνα αυτή ενισχύει την εκτίμηση αναλυτών ότι η Άγκυρα επιχειρεί να «μετρήσει» αντιδράσεις πριν καταλήξει στην τελική μορφή του εγχειρήματος. Σε αυτό το πλαίσιο, η ελληνική διπλωματία παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις, ενώ παράλληλα ενημερώνει εταίρους και συμμάχους για τις ανησυχίες της.<br /><br />Τα όπλα στη φαρέτρα της Αθήνας<br /><br />Εφόσον οι πληροφορίες που έχουν διαρρεύσει επιβεβαιωθούν και το νομοσχέδιο περιλαμβάνει ζητήματα που αφορούν θαλάσσιες ζώνες, FIR, εναέριο χώρο, έρευνα και διάσωση ή άλλες μονομερείς διεκδικήσεις, η Αθήνα διαθέτει ένα ευρύ φάσμα νομικών και διπλωματικών εργαλείων.<br /><br />Πρώτο βήμα θεωρείται η διεθνοποίηση του ζητήματος. Η Ελλάδα θα μπορούσε να ενημερώσει άμεσα τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, καταγράφοντας επισήμως τις θέσεις της απέναντι σε οποιαδήποτε μονομερή τουρκική διεκδίκηση. Αντίστοιχα, θα μπορούσαν να κινητοποιηθούν διεθνείς οργανισμοί που σχετίζονται με την αεροπλοΐα, τη ναυσιπλοΐα, την έρευνα και διάσωση και τη διαχείριση του εναέριου χώρου, εφόσον το περιεχόμενο του νομοσχεδίου αγγίζει ζητήματα των αρμοδιοτήτων τους.<br /><br />Παράλληλα, ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στην ευρωπαϊκή διάσταση του θέματος. Σύμφωνα με διπλωματικές εκτιμήσεις, η Αθήνα θα μπορούσε να υπογραμμίσει προς τους εταίρους της ότι οι τουρκικές διεκδικήσεις δεν αφορούν αποκλειστικά την Ελλάδα και την Κύπρο, αλλά επηρεάζουν δυνητικές θαλάσσιες ζώνες που συνδέονται με τα κυριαρχικά δικαιώματα της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Η λογική αυτή αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα σε μια περίοδο κατά την οποία η Ευρώπη αναζητά μεγαλύτερη στρατηγική αυτονομία, ενεργειακή ασφάλεια και ανθεκτικότητα απέναντι στις διεθνείς κρίσεις. Υπό αυτή την οπτική, η αμφισβήτηση των ελληνικών θαλάσσιων δικαιωμάτων δεν παρουσιάζεται ως ένα διμερές ζήτημα, αλλά ως ευρωπαϊκό πρόβλημα στρατηγικής σημασίας.<br /><br />Την ίδια στιγμή, αρκετοί αναλυτές θεωρούν ότι η πιο αποτελεσματική απάντηση δεν είναι αποκλειστικά οι διπλωματικές διαμαρτυρίες, αλλά η συνέχιση της άσκησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Στην κατεύθυνση αυτή εντάσσονται συζητήσεις που αφορούν πιθανή επέκταση των χωρικών υδάτων νοτίως της Κρήτης στα 12 ναυτικά μίλια, καθώς και την προώθηση της δεύτερης φάσης των θαλάσσιων πάρκων στο Αιγαίο.<br /><br />Η προσέγγιση αυτή βασίζεται στη λογική ότι η Ελλάδα οφείλει να παράγει διαρκώς νομιμότητα επί του πεδίου, αξιοποιώντας τα δικαιώματα που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται και πρωτοβουλίες των τελευταίων ετών, όπως οι συμφωνίες οριοθέτησης με την Ιταλία και την Αίγυπτο, ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός και οι ενεργειακές έρευνες.<br /><br />Κοινός παρονομαστής όλων των παραπάνω είναι μια στρατηγική που δεν θα περιορίζεται στην αντίδραση απέναντι στις τουρκικές κινήσεις, αλλά θα επιδιώκει να μετατρέψει τη «Γαλάζια Πατρίδα» από εργαλείο πίεσης κατά της Ελλάδας σε διεθνές πρόβλημα για την ίδια την Τουρκία. Ιδίως σε μια περίοδο κατά την οποία η Άγκυρα επιδιώκει στενότερες σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση και διεκδικεί αναβαθμισμένο ρόλο στη δυτική αρχιτεκτονική ασφαλείας, η θεσμοθέτηση αναθεωρητικών διεκδικήσεων θα μπορούσε να δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα από όσα φιλοδοξεί να επιλύσει.<br /><br />Το κρίσιμο στοιχείο, πάντως, παραμένει το ίδιο: μέχρι να παρουσιαστεί επίσημα το νομοσχέδιο, η συζήτηση εξακολουθεί να διεξάγεται στη σκιά διαρροών και σεναρίων. Και όπως παρατηρούν έμπειροι διπλωμάτες, στη διεθνή πολιτική η σωστή απάντηση σε ένα κείμενο που υπάρχει είναι συνήθως αποτελεσματικότερη από την απάντηση σε ένα κείμενο που ακόμη αγνοείται.<div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τα ”όπλα” της Αθήνας απέναντι στη ”Γαλάζια Πατρίδα”. Συζητήσεις για επέκταση χωρικών υδάτων νοτίως της Κρήτης στα 12 ν.μ.. Τι ισχύει με τα Θαλάσσια Πάρκα.

Παρά τη συζήτηση που έχει ανοίξει τις τελευταίες εβδομάδες στην Ελλάδα και την Τουρκία, η πραγματικότητα είναι ότι το περιβόητο νομοσχέδιο γ...

Διαβάστε την συνέχεια

«Όσοι αμφισβητούν τη Γαλάζια Πατρίδα, ας προετοιμαστούν για πόλεμο!», τουρκικό δημοσίευμα.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://img.bbmd.gr/img/640/max/90/2017/08/26/tourkikos-stolos.jpg?t=AzimQY1DLKeHHwS3s3fIpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="384" data-original-width="640" height="120" src="https://img.bbmd.gr/img/640/max/90/2017/08/26/tourkikos-stolos.jpg?t=AzimQY1DLKeHHwS3s3fIpg" width="769" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div>Το «Νομοσχέδιο για τη Γαλάζια Πατρίδα», το οποίο θα επαναπροσδιορίσει την κυριαρχία της Τουρκίας στις θάλασσες, είναι έτοιμο. Το νομοσχέδιο θα αναφέρεται στην απόφαση «Casus Belli», η οποία θεωρείται αιτία πολέμου, γράφει ο Τούρκος αρθρογράφος Εμίν Οζγκονούλ.<br /><br />Το «Νομοσχέδιο για τη Γαλάζια Πατρίδα», το οποίο στοχεύει στον επαναπροσδιορισμό της κυριαρχίας και των νόμιμων δικαιωμάτων της Τουρκίας στις θάλασσες που την περιβάλλουν από τρεις πλευρές, έχει φτάσει στο τελικό του στάδιο.<br /><br />Το νομοσχέδιο των 15 άρθρων αναμένεται να κατατεθεί στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας (TBMM) μετά τις γιορτές.<br /><br />Ο νέος νόμος θα αναφέρεται επίσης στην απόφαση του TBMM του 1995 για το «Casus Belli» (που σημαίνει «αιτία πολέμου» στα λατινικά) και στη Σύμβαση των Στενών του Μοντρέ, σε περίπτωση που η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια.<br /><br />Η Ελλάδα επέκτεινε τα χωρικά της ύδατα από 3 μίλια σε 6 μίλια το 1936, ενώ η Τουρκία το έπραξε το 1964.<br /><br />Η Ελλάδα επιδιώκει εδώ και καιρό να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στο Αιγαίο Πέλαγος στα 12 μίλια.<br /><br />Με αυτόν τον νόμο, η Τουρκία θα διατηρήσει τα σημερινά χωρικά της ύδατα των 6 μιλίων στο Αιγαίο και των 12 μιλίων στη Μαύρη Θάλασσα και τη Μεσόγειο.<br /><br /> Διακήρυξη Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης<br /><br />Σύμφωνα με το σχέδιο του Νόμου για τη Γαλάζια Πατρίδα, δίνεται επίσης στην κυβέρνηση η εξουσία να κηρύσσει θαλάσσιες περιοχές ειδικού καθεστώτος σε περιοχές όπου δεν έχουν κηρυχθεί αποκλειστικές οικονομικές ζώνες, για αλιεία, υδρογονάνθρακες, σεισμικές δραστηριότητες και γεωτρήσεις, καθώς και για οικονομικά και εθνικά συμφέροντα.<br /><br />Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες μπορούν να κηρυχθούν στη Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα, εκτός από το Αιγαίο Πέλαγος.<br /><br />Ο νέος νόμος «Γαλάζια Πατρίδα» θα καταργήσει επίσης τον νόμο αριθ. 476 περί «Χωρικών Ύδατων», που θεσπίστηκε το 1964.<br /><br />Επιπλέον, ο νόμος αριθ. 2674, με ημερομηνία 20 Μαΐου 1982, όριζε ότι «το πλάτος των τουρκικών χωρικών υδάτων είναι 6 ναυτικά μίλια. Ο Πρόεδρος εξουσιοδοτείται να καθορίζει το πλάτος των χωρικών υδάτων πέραν των 6 ναυτικών μιλίων».<br /><br /> Αυτοί οι νόμοι ενημερώνονται σύμφωνα με τα εθνικά συμφέροντα μέσω του νομοσχεδίου «Γαλάζια Πατρίδα».<br /><br />Τι είναι η απόφαση «CASUS BELLI»;<br /><br /> Το «Casus belli» είναι ένας όρος διεθνών σχέσεων που αναφέρεται στη νομική ή πολιτική δικαιολόγηση για την κήρυξη πολέμου σε μια χώρα.<br /><br />Αυτή η έννοια χρησιμοποιείται ως «αιτία πολέμου» στα ψηφίσματα της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης (TBMM). Στο ψήφισμα της TBMM της 8ης Ιουνίου 1995, η επέκταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδας στο Αιγαίο Πέλαγος πέραν των 6 μιλίων (σε 12 μίλια) κηρύχθηκε οριστική αιτία πολέμου (Casus belli) από την Τουρκία.<div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Όσοι αμφισβητούν τη Γαλάζια Πατρίδα, ας προετοιμαστούν για πόλεμο!», τουρκικό δημοσίευμα.

Το «Νομοσχέδιο για τη Γαλάζια Πατρίδα», το οποίο θα επαναπροσδιορίσει την κυριαρχία της Τουρκίας στις θάλασσες, είναι έτοιμο. Το νομοσχέδιο ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Ελλάδα Ρίχνει 500 Εκατ. στις MEKO και Στέλνει Μήνυμα στην Άγκυρα: «Δεν Περιμένουμε τις Νέες Φρεγάτες».

<img height="133" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/2-fregata-768x512.jpg" width="792" /><br /><br />Με επένδυση μισού δισεκατομμυρίου ευρώ, η Αθήνα αναβαθμίζει τον πυρήνα της ναυτικής της ισχύος, μετατρέποντας τις γερασμένες φρεγάτες Ύδρα σε κρίσιμο ενδιάμεσο εργαλείο αποτροπής μέχρι την πλήρη ανάπτυξη της νέας γενιάς του ελληνικού στόλου.<br /><br />Ανάλυση Διεθνούς Πολιτικής και Αμυντικής Διπλωματίας<br /><br />Η απόφαση της Ελλάδας να διαθέσει περίπου 500 εκατ. ευρώ για τον εκσυγχρονισμό των τεσσάρων φρεγατών κλάσης Ύδρα δεν αποτελεί απλώς ένα ακόμη αμυντικό πρόγραμμα. Πρόκειται για μια στρατηγική επιλογή που αντανακλά τις μεταβαλλόμενες ισορροπίες ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο και τη βούληση της Αθήνας να διατηρήσει αξιόπιστη ναυτική αποτροπή σε μια περίοδο γεωπολιτικής αβεβαιότητας.<br /><br />Σε μια εποχή όπου οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες αντιμετωπίζουν δημοσιονομικές πιέσεις και καθυστερήσεις εξοπλιστικών προγραμμάτων, η Ελλάδα επιλέγει να επενδύσει ταυτόχρονα στο μέλλον και στο παρόν. Από τη μία πλευρά αποκτά τις υπερσύγχρονες φρεγάτες FDI HN και τα μαχητικά Rafale, ενώ από την άλλη αρνείται να αφήσει το υφιστάμενο ναυτικό της οπλοστάσιο να απαξιωθεί μέχρι να ολοκληρωθεί η μετάβαση στη νέα γενιά οπλικών συστημάτων.<br /><br />Η κίνηση αυτή έχει σαφή στρατηγική στόχευση: να αποτρέψει τη δημιουργία κενού ισχύος στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο κατά τη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας.<br />Η «γέφυρα» προς τον στόλο του 2035<br /><br />Οι τέσσερις φρεγάτες MEKO 200HN — Ύδρα, Σπέτσαι, Ψαρά και Σαλαμίς — αποτελούν εδώ και σχεδόν τριάντα χρόνια τη ραχοκοκαλιά του Πολεμικού Ναυτικού.<br /><br />Ωστόσο, η τεχνολογική εξέλιξη των απειλών, η διάδοση προηγμένων drones, οι νέοι πύραυλοι μεγάλης ακτίνας και η δικτυοκεντρική μορφή του σύγχρονου πολέμου έχουν μεταβάλει δραματικά το επιχειρησιακό περιβάλλον.<br /><br />Η Αθήνα γνωρίζει ότι οι νέες γαλλικές FDI δεν επαρκούν από μόνες τους για να καλύψουν τις πολλαπλές αποστολές που εκτείνονται από το Βόρειο Αιγαίο μέχρι την Κύπρο και από τις νατοϊκές επιχειρήσεις μέχρι τις αποστολές θαλάσσιας ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Οι αναβαθμισμένες MEKO καλούνται να λειτουργήσουν ως η κρίσιμη «γέφυρα ισχύος» που θα κρατήσει τον στόλο επιχειρησιακά ισχυρό μέχρι την πλήρη ανανέωση των ελληνικών ναυτικών δυνάμεων. <div><br />Γιατί απορρίφθηκε το αμερικανικό σχέδιο των 2,5 δισ.<br /><br />Η πιο ενδιαφέρουσα διάσταση του προγράμματος δεν αφορά τι αγοράζει η Ελλάδα, αλλά τι επέλεξε να μην αγοράσει.<br /><br />Το αμερικανικό πακέτο που είχε παρουσιαστεί μέσω της διαδικασίας Foreign Military Sales έφθανε θεωρητικά τα 2,5 δισ. δολάρια, περιλαμβάνοντας βαθιά ανακατασκευή των πλοίων, νέους αισθητήρες, νέα συστήματα μάχης και εκτεταμένες παρεμβάσεις στην πλατφόρμα.<br /><br />Για την ελληνική πλευρά, ένα τέτοιο κόστος θα ισοδυναμούσε σχεδόν με την απόκτηση νέων μονάδων επιφανείας.<br /><br />Η τελική επιλογή των 500 εκατ. ευρώ αποκαλύπτει μια διαφορετική φιλοσοφία: μέγιστη επιχειρησιακή απόδοση με το μικρότερο δυνατό οικονομικό αποτύπωμα.<br /><br />Αντί να επενδύσει σε μια ακριβή «αναγέννηση» πλοίων τριακονταετίας, η Αθήνα προτίμησε να ενισχύσει τα συστήματα που κρίνουν την επιβίωση και την αποτελεσματικότητα των φρεγατών στο πεδίο της μάχης.</div><div><br />Η ολλανδική σφραγίδα και η νέα αρχιτεκτονική μάχης<br /><br />Στο επίκεντρο του εκσυγχρονισμού βρίσκεται η ολλανδική Thales, η οποία ουσιαστικά αναλαμβάνει να δημιουργήσει τον νέο ψηφιακό εγκέφαλο των ελληνικών φρεγατών.<br /><br />Το σύστημα μάχης TACTICOS θεωρείται σήμερα ένα από τα πλέον δοκιμασμένα παγκοσμίως και χρησιμοποιείται από δεκάδες ναυτικά. Η ενσωμάτωσή του επιτρέπει ταχύτερη επεξεργασία δεδομένων, καλύτερη αξιολόγηση απειλών και αποτελεσματικότερη συνεργασία με άλλες μονάδες του στόλου.<br /><br />Η εγκατάσταση του νέου τρισδιάστατου ραντάρ NS100 ενισχύει δραστικά την επίγνωση τακτικής κατάστασης, ενώ τα συστήματα ελέγχου πυρός STIR 1.2 EO Mk2 αυξάνουν την ακρίβεια εμπλοκής έναντι αεροπορικών και επιφανειακών στόχων.<br /><br />Στην πράξη, οι MEKO δεν μετατρέπονται σε νέες φρεγάτες. Μετατρέπονται όμως σε πολύ πιο επικίνδυνους και δικτυωμένους αντιπάλους από ό,τι ήταν μέχρι σήμερα. </div><div><br />Το μήνυμα προς την Τουρκία<br /><br />Η χρονική συγκυρία μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί.<br /><br />Η Τουρκία προωθεί ταυτόχρονα πολλαπλά ναυτικά προγράμματα, από τις φρεγάτες κλάσης Istanbul μέχρι την ανάπτυξη νέων συστημάτων μη επανδρωμένων ναυτικών πλατφορμών και πυραυλικών δυνατοτήτων.<br /><br />Η ελληνική απάντηση δεν επιχειρεί να μπει σε έναν αγώνα αριθμών. Επιχειρεί να διατηρήσει την ποιοτική ισορροπία.<br /><br />Το μήνυμα της Αθήνας είναι σαφές: η αναμονή για τις νέες φρεγάτες δεν σημαίνει επιχειρησιακή αδράνεια.<br /><br />Αντιθέτως, το Πολεμικό Ναυτικό θα συνεχίσει να διαθέτει έναν στόλο με πολλαπλά επίπεδα ικανότητας, συνδυάζοντας τις νέες FDI με τις εκσυγχρονισμένες MEKO και τις αναβαθμισμένες μονάδες που παραμένουν σε υπηρεσία.</div><div><br />Η ελληνική βιομηχανία στο παιχνίδι<br /><br />Ένα ακόμη κρίσιμο στοιχείο του προγράμματος είναι η συμμετοχή της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας.<br /><br />Η πραγματοποίηση μεγάλου μέρους των εργασιών στην Ελλάδα δεν έχει μόνο οικονομική διάσταση. Δημιουργεί τεχνογνωσία, ενισχύει τις δυνατότητες υποστήριξης του στόλου και μειώνει την εξάρτηση από ξένους παρόχους σε βάθος χρόνου.<br /><br />Σε μια περίοδο όπου η ευρωπαϊκή αμυντική αυτάρκεια αποκτά ολοένα μεγαλύτερη σημασία, η μεταφορά γνώσης θεωρείται σχεδόν εξίσου σημαντική με την αγορά του ίδιου του εξοπλισμού.<br />Το πραγματικό διακύβευμα<br /><br />Ο εκσυγχρονισμός των φρεγατών Ύδρα δεν είναι απλώς ένα τεχνικό πρόγραμμα.<br /><br />Αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής που επιδιώκει να διασφαλίσει ότι η Ελλάδα θα παραμείνει ναυτική δύναμη πρώτης γραμμής στην Ανατολική Μεσόγειο κατά τη διάρκεια της πιο κρίσιμης περιόδου μετάβασης των τελευταίων δεκαετιών.<br /><br />Το μισό δισεκατομμύριο ευρώ που επενδύεται σήμερα δεν αγοράζει απλώς νέα ηλεκτρονικά συστήματα και ραντάρ. Αγοράζει χρόνο, επιχειρησιακή συνέχεια και στρατηγική ευελιξία.<br /><br />Και σε μια περιοχή όπου η ισορροπία ισχύος μεταβάλλεται διαρκώς, αυτά τα τρία στοιχεία συχνά αποδεικνύονται πολύ πιο πολύτιμα από το ίδιο το μέγεθος του στόλου.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Ελλάδα Ρίχνει 500 Εκατ. στις MEKO και Στέλνει Μήνυμα στην Άγκυρα: «Δεν Περιμένουμε τις Νέες Φρεγάτες».

Με επένδυση μισού δισεκατομμυρίου ευρώ, η Αθήνα αναβαθμίζει τον πυρήνα της ναυτικής της ισχύος, μετατρέποντας τις γερασμένες φρεγάτες Ύδρα σ...

Διαβάστε την συνέχεια

Wall Street Journal: Πώς τα ΗΑΕ χτύπησαν δεκάδες στόχους στο Ιράν και γιατί επήλθε ρήξη με τη Σαουδική Αραβία

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/uae_f16.jpeg"><img height="133" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/uae_f16-696x464.jpeg" width="799" /></a><br /><br />Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα πραγματοποίησαν δεκάδες αεροπορικές επιδρομές εναντίον του Ιράν ξεκινώντας από τις πρώτες ημέρες του πολέμου και συνεχίζοντας μέχρι την επόμενη μέρα της ανακοίνωσης της κατάπαυσης του πυρός, ανέφεραν στη Wall Street Journal άτομα που γνωρίζουν το θέμα, αποκαλύπτοντας μια βαθύτερη εμπλοκή από ό,τι ήταν γνωστό στην αεροπορική εκστρατεία υπό την ηγεσία των ΗΠΑ και του Ισραήλ.<br /><br />Η έκταση των επιθέσεων αποτελεί περαιτέρω απόδειξη της αυξανόμενης προθυμίας της χώρας να προστατεύσει αυτά που θεωρεί στρατηγικά της συμφέροντα, διαφοροποιώντας την από ορισμένους από τους γείτονές της στην περιοχή του Κόλπου, οι οποίοι έχουν υιοθετήσει μια πολύ πιο προσεκτική προσέγγιση απέναντι στην απειλή από το Ιράν. Οι επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν σε συντονισμό με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, οι οποίοι παρείχαν πληροφορίες, σύμφωνα με το δημοσίευμα. Περιλάμβαναν στόχους στα νησιά Κεσμ και Αμπού Μούσα στο Στενό του Ορμούζ, στο Μπαντάρ Αμπάς, στο διυλιστήριο πετρελαίου στο νησί Λαβάν στον Περσικό Κόλπο και στο πετροχημικό συγκρότημα Ασαλούγιεχ.<div><br />Τα παράπονα του Ριάντ<br /><br />Μερικές από αυτές τις επιθέσεις στόχευαν ιρανικές ενεργειακές εγκαταστάσεις σε απάντηση στις επιθέσεις της Τεχεράνης στις υποδομές πετρελαίου και φυσικού αερίου των ΗΑΕ, ανέφεραν ορισμένα από τα άτομα. Η επιδρομή στην Ασαλούγιεχ, που πραγματοποιήθηκε με το Ισραήλ, προκάλεσε σημαντική διεθνή αντίδραση και οδήγησε τις ΗΠΑ να ζητήσουν από το Ισραήλ να σταματήσει να χτυπά ενεργειακές εγκαταστάσεις.<br /><br />Οι χώρες του Κόλπου δήλωσαν πριν από τον πόλεμο ότι δεν θα επέτρεπαν τη χρήση του εναέριου χώρου ή των βάσεων τους για επιθέσεις. Ωστόσο, ορισμένες άλλαξαν πορεία μετά την έναρξη του πολέμου και το Ιράν απάντησε εξαπολύοντας επιθέσεις με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη εναντίον ενεργειακών υποδομών και αεροδρομίων στον Κόλπο, σε μια προσπάθεια να αυξήσει το οικονομικό και πολιτικό κόστος της σύγκρουσης.<br /><br />Τα ΗΑΕ υπέστησαν το κύριο βάρος αυτών των επιθέσεων, καθώς το Ιράν τα στόχευσε με περισσότερους από 2.800 πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη, πολύ περισσότερους από ό,τι εκτόξευσε σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, συμπεριλαμβανομένου του Ισραήλ. Η κλίμακα της μαχητικής αντίδρασης των ΗΑΕ επιδείνωσε τις διαιρέσεις εντός του Κόλπου.<br /><br />Στις αρχές Απριλίου, η Σαουδική Αραβία παραπονέθηκε στις ΗΠΑ ότι οι επιθέσεις των ΗΑΕ αύξαναν τον κίνδυνο οι περιφερειακές ενεργειακές εγκαταστάσεις να δεχθούν πυρά από το Ιράν, κάτι που θα μπορούσε να εκτοξεύσει τις τιμές του πετρελαίου και να ταράξει τις παγκόσμιες αγορές, ανέφεραν ορισμένοι από τους ανθρώπους. Οι Σαουδάραβες ήθελαν οι ΗΠΑ να πιέσουν τα ΗΑΕ να σταματήσουν τις επιθέσεις αντιποίνων και να ενταχθούν στις διπλωματικές προσπάθειες των χωρών της περιοχής, ανέφεραν.</div><div><br />Απογοήτευση με τον MBS<br /><br />«Τα ΗΑΕ θεωρούν το Ιράν πλήρως υπεύθυνο για αυτές τις τρομοκρατικές επιθέσεις και τις επιπτώσεις τους», δήλωσε το Υπουργείο Εξωτερικών του κράτους του Κόλπου. Η Σαουδική Αραβία, η οποία έχει αντιμετωπίσει λιγότερα και λιγότερο καταστροφικά πλήγματα από το Ιράν, έχει καταδικάσει δημόσια τις επιθέσεις στον Κόλπο, αλλά έχει υιοθετήσει μια λιγότερο αντιπαραθετική προσέγγιση και έχει εργαστεί για την επίλυση της σύγκρουσης μέσω της διπλωματίας.<br /><br />Ο πρόεδρος των ΗΑΕ, Σεΐχης Μοχάμεντ μπιν Ζαγέντ, απογοητεύτηκε με τον πρίγκιπα διάδοχο της Σαουδικής Αραβίας, Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, νωρίτερα στον πόλεμο, αφού αρνήθηκε να συμμετάσχει σε συντονισμένες στρατιωτικές ενέργειες κατά του Ιράν, δήλωσαν αξιωματούχοι του Κόλπου.<br /><br />Αυτές οι απογοητεύσεις επιδείνωσαν το αυξανόμενο χάσμα μεταξύ των δύο δυνάμεων του Κόλπου, οι οποίες ήδη ανταγωνίζονταν για επιρροή στην Ερυθρά Θάλασσα σε αντίθετες πλευρές συγκρούσεων στο Σουδάν και την Υεμένη. Τα ΗΑΕ αποχώρησαν από τον ΟΠΕΚ τον Απρίλιο, αφήνοντας την ομάδα υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας και δεσμευόμενη να εντείνει τους δεσμούς ασφαλείας με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.<br /><br />Πιέσεις για το Ορμούζ<br /><br />Εκτός από τα πλήγματα, τα ΗΑΕ υποστήριξαν σχέδια ψηφίσματος στα Ηνωμένα Έθνη που ενέκρινε τη χρήση βίας, εάν ήταν απαραίτητο, για να σπάσει τον ασφυκτικό κλοιό του Ιράν στη στρατηγικής σημασίας πλωτή οδό του Στενού του Ορμούζ. Τα ΗΑΕ ενήργησαν επίσης κατά των οικονομικών συμφερόντων του Ιράν, κλείνοντας σχολεία και κλαμπ στο Ντουμπάι που συνδέονταν με την Τεχεράνη και αρνούμενα βίζες και δικαιώματα διέλευσης σε Ιρανούς πολίτες. Οι κινήσεις αυτές περιόρισαν την οικονομική ζωτική γραμμή που τα Εμιράτα παρείχαν εδώ και καιρό στο Ιράν εν μέσω αυστηρών κυρώσεων από τη Δύση.<br /><br />Το Ιράν έχει απαντήσει κατηγορώντας επανειλημμένα τα ΗΑΕ ότι συμμετείχαν στην εκστρατεία των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Τα Εμιράτα έχουν από καιρό έντονη επιθυμία για ρίσκο στην εξωτερική πολιτική και προθυμία να χρησιμοποιήσουν στρατιωτική ισχύ για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους στην περιοχή. Τα τελευταία χρόνια έχουν στείλει όπλα σε πολιτοφυλακές στο Σουδάν και τη Λιβύη και μισθοφόρους στην Υεμένη σε μια σειρά επιχειρήσεων που αποσκοπούν στην υπερκέραση των περιφερειακών αντιπάλων.</div><div><br />Συμβολικές επιθέσεις<br /><br />Δεν είναι ακόμη σαφές εάν η χώρα έχει την ικανότητα να αποτρέψει έναν πολύ μεγαλύτερο εχθρό όπως το Ιράν. Οι επιθέσεις της ήταν σε μεγάλο βαθμό συμβολικές σε σύγκριση με τις περισσότερες από 20.000 επιθέσεις που πραγματοποίησαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ. Η επιθετική στάση των ΗΑΕ κινδυνεύει να τα καταστήσει μεγαλύτερο στόχο σε αυτό που θα μπορούσε να είναι μια παρατεταμένη περίοδος αμφιλεγόμενων σχέσεων με το Ιράν. Νωρίτερα τον Μάιο, το Ιράν επιτέθηκε σε ένα σημαντικό λιμάνι πετρελαίου των ΗΑΕ στο εμιράτο της Φουτζάιρα, αφού το Ναυτικό των ΗΠΑ ξεκίνησε μια επιχείρηση για να σπάσει τον έλεγχο του Ιράν στο Στενό του Ορμούζ.<br /><br />Πιο πρόσφατα, ένα drone που εκτοξεύτηκε από το Ιράκ, έδρα ισχυρών φιλοϊρανικών πολιτοφυλακών που έχουν δραστηριοποιηθεί στον πόλεμο, χτύπησε κοντά στο πυρηνικό εργοστάσιο των ΗΑΕ. Τα ΗΑΕ έχουν υιοθετήσει πρόσφατα μια πιο ευνοϊκή στάση, πιέζοντας για διπλωματικές λύσεις σε μια σύγκρουση που έχει θέσει σε κίνδυνο τις τεράστιες ενεργειακές εγκαταστάσεις της, ανέφεραν ορισμένοι από τους ανθρώπους. Ο πρόεδρος των Εμιράτων ήταν μεταξύ των περιφερειακών ηγετών που ενθάρρυναν τον Πρόεδρο Τραμπ να συνάψει ειρηνευτική συμφωνία με το Ιράν σε τηλεφωνική κλήση νωρίτερα τον Μάιο.</div><div><br />Πιο κοντά με το Ισραήλ<br /><br />Ο πόλεμος έχει εμβαθύνει τη συμμαχία μεταξύ των ΗΑΕ και του Ισραήλ. Ισραηλινοί αξιωματούχοι ενθαρρύνθηκαν από τη συμπεριφορά των ΗΑΕ κατά τη διάρκεια του πολέμου και βλέπουν τη σχέση μεταξύ των δύο χωρών ως μια μακροπρόθεσμη στρατηγική συνεργασία. Το Ισραήλ έστειλε πυροβολαρχίες Iron Dome και ισραηλινά στρατεύματα για να υπερασπιστούν τα ΗΑΕ κατά τη διάρκεια του πολέμου, με πολλές δεκάδες στρατιώτες να εξακολουθούν να σταθμεύουν σε ένα στρατιωτικό συγκρότημα στο έθνος του Κόλπου, ανέφερε ένα από τα άτομα που γνωρίζουν το θέμα.<br /><br />Μια σειρά από κορυφαίους Ισραηλινούς αξιωματούχους -συμπεριλαμβανομένου του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου, του επικεφαλής της υπηρεσίας κατασκοπείας Μοσάντ, του επικεφαλής της Shin Bet και του αρχηγού του Ισραηλινού επιτελείου- επισκέφθηκαν κρυφά τα ΗΑΕ κατά τη διάρκεια του πολέμου για να συντονιστούν για το Ιράν.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Wall Street Journal: Πώς τα ΗΑΕ χτύπησαν δεκάδες στόχους στο Ιράν και γιατί επήλθε ρήξη με τη Σαουδική Αραβία

Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα πραγματοποίησαν δεκάδες αεροπορικές επιδρομές εναντίον του Ιράν ξεκινώντας από τις πρώτες ημέρες του πολέμου και ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία: Πως ο Ερντογάν επιβάλλει «ελεγχόμενη αντιπολίτευση»- Δικαστική… διάσπαση στο κόμμα του Κεμάλ.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/CHP-OZEL-Kilicdaroglu-parti.jpg"><img height="127" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/CHP-OZEL-Kilicdaroglu-parti-696x442.jpg" width="790" /></a><br /><br />Αυτό που συμβαίνει τώρα στην Τουρκία είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια εσωκομματική κρίση στο Κεμαλικό CHP. Στην πραγματικότητα εξελίσσεται μια σύγκρουση για τον έλεγχο της μοναδικής πολιτικής δύναμης που κατάφερε τα τελευταία δύο χρόνια να απειλήσει σοβαρά τον Ταγίπ Ερντογάν.<br /><br />Η εικόνα των δεκάδων χιλιάδων πολιτών που ακολούθησαν τον Οζγκιούρ Οζέλ από το Γκιουβένπαρκ μέχρι το Μαυσωλείο του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ είχε σαφή πολιτικό συμβολισμό: ο Οζέλ επιχειρεί να εμφανιστεί όχι απλώς ως αρχηγός ενός κόμματος αλλά ως θεματοφύλακας της κεμαλικής νομιμοποίησης απέναντι σε μια κρατική παρέμβαση που, κατά την αντιπολίτευση, επιχειρεί να αναδιαμορφώσει το CHP μέσω της Δικαιοσύνης.<div><br />Τι προηγήθηκε<br /><br />Η κρίση ξεκίνησε όταν δικαστήριο της Άγκυρας ακύρωσε το συνέδριο του CHP του 2023, στο οποίο ο Οζέλ είχε νικήσει τον Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου και είχε αναλάβει την ηγεσία του κόμματος. Το δικαστήριο επικαλέστηκε παρατυπίες στη διαδικασία και επανέφερε τον Κιλιτσντάρογλου στην ηγεσία.<br /><br />Η απόφαση θεωρήθηκε από μεγάλο μέρος της αντιπολίτευσης ως «δικαστικό πραξικόπημα». Ακολούθησαν καταλήψεις στα κεντρικά γραφεία του CHP, επέμβαση της αστυνομίας με δακρυγόνα και τελικά βίαιη απομάκρυνση των στελεχών που παρέμεναν πιστά στον Οζέλ.<br />Γιατί έχει τόσο μεγάλη σημασία<br /><br />Ο Οζέλ δεν είναι ένας τυχαίος κομματικός παράγοντας. Είναι ο άνθρωπος που οδήγησε το CHP στις ιστορικές δημοτικές εκλογές του 2024, όταν η αντιπολίτευση κέρδισε την Κωνσταντινούπολη, την Άγκυρα και μια σειρά μεγάλων πόλεων, προκαλώντας την πρώτη πραγματική πολιτική φθορά του Ερντογάν μετά από δύο δεκαετίες κυριαρχίας.<br /><br />Για αυτό και αρκετοί αναλυτές στη Δύση δεν αντιμετωπίζουν την υπόθεση ως εσωτερική διαμάχη αλλά ως μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής αποδυνάμωσης της αντιπολίτευσης. Ήδη έχουν προηγηθεί οι διώξεις και η φυλάκιση του δημάρχου Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου, οι συλλήψεις δημάρχων του CHP και οι έρευνες σε στελέχη της αντιπολίτευσης.</div><div><br />Ο ρόλος του Κιλιτσντάρογλου<br /><br />Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι η κρίση δεν είναι μόνο αντιπαράθεση Ερντογάν–CHP.<br /><br />Ένα τμήμα του παλιού μηχανισμού του κόμματος παραμένει κοντά στον Κιλιτσντάρογλου. Ωστόσο, η κοινωνική βάση του CHP φαίνεται να στηρίζει μαζικά τον Οζέλ. Οι εικόνες από την Άγκυρα έδειξαν ότι η πραγματική πολιτική νομιμοποίηση βρίσκεται σήμερα περισσότερο στον δρόμο παρά στα δικαστικά έγγραφα.<br /><br />Για αυτό και ο Οζέλ επιμένει στη διεξαγωγή νέου συνεδρίου και νέας ψηφοφορίας για την ηγεσία, πιστεύοντας ότι θα επικρατήσει εύκολα απέναντι στον προκάτοχό του.<br /><br />Τι φοβούνται τα διεθνή μέσα<br /><br />Η βασική ανησυχία που καταγράφεται από Reuters, AP, Guardian και οργανώσεις όπως η Human Rights Watch είναι ότι η Τουρκία περνά σε μια νέα φάση όπου η αντιπολίτευση δεν αντιμετωπίζεται μόνο εκλογικά αλλά και θεσμικά, μέσω της Δικαιοσύνης και των κρατικών μηχανισμών.<br /><br />Γι’ αυτό αρκετοί αναλυτές μιλούν πλέον για προσπάθεια μετατροπής του CHP σε μια «ελεγχόμενη αντιπολίτευση» (controlled opposition) ή ακόμη και για «controlled fragmentation», δηλαδή ελεγχόμενο κατακερματισμό της αντιπολίτευσης ώστε να μην μπορέσει να συγκροτήσει ενιαίο προεδρικό μέτωπο απέναντι στον Ερντογάν στις επόμενες εκλογές.</div><div><br />Τι καταλάβαμε από τη χθεσινή συγκέντρωση<br /><br />Το βασικό πολιτικό μήνυμα δεν ήταν το πλήθος.<br /><br />Ήταν ότι ο Οζέλ κατάφερε να δείξει πως, παρά τη δικαστική απόφαση, εξακολουθεί να ελέγχει τον δρόμο, τη βάση του CHP και ένα μεγάλο μέρος της κεμαλικής κοινωνικής νομιμοποίησης.<br /><br />Με άλλα λόγια, η Τουρκία δεν βρίσκεται πλέον μόνο μπροστά σε μια μάχη για την ηγεσία του CHP. Βρίσκεται μπροστά σε μια σύγκρουση μεταξύ θεσμικής ισχύος και κοινωνικής νομιμοποίησης – και αυτή η σύγκρουση μπορεί να καθορίσει αν η χώρα θα οδηγηθεί σε πρόωρες εκλογές, βαθύτερο αυταρχισμό ή σε μια νέα φάση μαζικής αντιπολιτευτικής κινητοποίησης.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκία: Πως ο Ερντογάν επιβάλλει «ελεγχόμενη αντιπολίτευση»- Δικαστική… διάσπαση στο κόμμα του Κεμάλ.

Αυτό που συμβαίνει τώρα στην Τουρκία είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια εσωκομματική κρίση στο Κεμαλικό CHP. Στην πραγματικότητα εξελίσσεται...

Διαβάστε την συνέχεια

Σκόπια: Νέα προκλητική αναβίωση αλυτρωτισμού. Η περίεργη «σιωπή» της Αθήνας.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/05/skopia_proklisi.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1679" data-original-width="1920" height="175" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/05/skopia_proklisi.jpg" width="754" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">«Η Μακεδονία, η ιστορία της και τα σύμβολά της δεν αποτελούν αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης ή παραχάραξης».</span></h3><b>Αλέξης Τερζής</b><br />Νέα ένταση στις ελληνοσκοπιανές σχέσεις προκαλεί η ανακοίνωση της Παμμακεδονικής Ένωσης Ελλάδος (ΠΟΠΣΜ), η οποία καταγγέλλει ευθεία αναβίωση αλυτρωτικών πρακτικών και συμβολισμών από την πολιτική ηγεσία των Σκοπίων, κάνοντας λόγο για παραβίαση τόσο της Συμφωνίας των Πρεσπών όσο και της Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995.<br /><br />Στο επίκεντρο των αντιδράσεων βρίσκεται η πρόσφατη παρουσία του πρωθυπουργού των Σκοπίων, Χρίστιαν Μίτσκοσκι, σε εκδήλωση χωριού με έντονο αλβανικό στοιχείο, όπου, σύμφωνα με την ανακοίνωση, προβλήθηκε δημόσια το δεκαεξάκτινο Άστρο της Βεργίνας. Η Παμμακεδονική Ένωση Ελλάδος υποστηρίζει ότι η συγκεκριμένη εικόνα συνιστά κατάφωρη παραβίαση διεθνών δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η γειτονική χώρα, καθώς το συγκεκριμένο σύμβολο αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ελληνικής ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της Μακεδονίας.<br /><br />Η Ομοσπονδία εκφράζει παράλληλα έντονο προβληματισμό για δημόσιες τοποθετήσεις του κ. Μίτσκοσκι σχετικά με «Μακεδόνες» εκτός συνόρων και περί «μακεδονικού εθνικού ιστού», υποστηρίζοντας ότι τέτοιες αναφορές επαναφέρουν επικίνδυνα αφηγήματα που συνδέονται με αλυτρωτικές λογικές του παρελθόντος και υπονομεύουν το κλίμα καλής γειτονίας που υποτίθεται ότι διασφαλίζουν οι διεθνείς συμφωνίες.<br /><br />Την ίδια στιγμή, η Παμμακεδονική Ένωση Ελλάδος κάνει λόγο για αυξανόμενη εμφάνιση αλυτρωτικών τραγουδιών, συνθημάτων και συμβόλων σε εκδηλώσεις περιοχών της Βόρειας Ελλάδας, όπου επανέρχονται αναφορές περί «ενιαίας Μακεδονίας». Όπως τονίζεται, τα φαινόμενα αυτά δεν μπορούν να θεωρούνται μεμονωμένα ή ασήμαντα, ιδιαίτερα όταν συμπίπτουν με αντίστοιχες δημόσιες τοποθετήσεις από την επίσημη πολιτική ηγεσία των Σκοπίων.<br /><br />Ιδιαίτερα αιχμηρή είναι η κριτική της Ομοσπονδίας προς την ελληνική κυβέρνηση και το Υπουργείο Εξωτερικών. Σύμφωνα με την ανακοίνωση, η απουσία άμεσης και ξεκάθαρης δημόσιας αντίδρασης απέναντι στην επανεμφάνιση του Ήλιου της Βεργίνας και στις αλυτρωτικές δηλώσεις προκαλεί εύλογα ερωτήματα και δημιουργεί την αίσθηση πολιτικής ανοχής απέναντι σε ζητήματα που αφορούν την ιστορική αλήθεια, την εθνική ταυτότητα και την πολιτιστική κληρονομιά της Μακεδονίας.<br /><br />Η Παμμακεδονική Ένωση Ελλάδος καλεί την Αθήνα να εγκαταλείψει τη στάση που χαρακτηρίζει ως παθητική και να προχωρήσει σε σαφείς διπλωματικές ενέργειες, απαιτώντας τον πλήρη σεβασμό των διεθνών υποχρεώσεων της γειτονικής χώρας.<br /><br />«Η Μακεδονία, η ιστορία της και τα σύμβολά της δεν αποτελούν αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης ή παραχάραξης», επισημαίνεται χαρακτηριστικά στην ανακοίνωση, με την Ομοσπονδία να υπογραμμίζει ότι η ιστορική αλήθεια και η εθνική αξιοπρέπεια «δεν σιωπούν και δεν διαπραγματεύονται».<div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Σκόπια: Νέα προκλητική αναβίωση αλυτρωτισμού. Η περίεργη «σιωπή» της Αθήνας.

«Η Μακεδονία, η ιστορία της και τα σύμβολά της δεν αποτελούν αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης ή παραχάραξης». Αλέξης Τερζής Νέα ένταση στ...

Διαβάστε την συνέχεια

Στρατιώτες των IDF ύψωσαν τις σημαίες του Ισραήλ και της Ταξιαρχίας Γκολάνι στο Κάστρο του Μποφόρ στον νότιο Λίβανο.

<img height="126" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/05/KASTRO-LIVANOS-630x396.jpg" width="777" /><br /><br />Η ισραηλινή σημαία και η σημαία της Ταξιαρχίας Γκολάνι υψώθηκαν από ισραηλινά στρατεύματα στο Κάστρο του Μποφόρ στον νότιο Λίβανο, μετά την κατάληψη της τοποθεσίας από τον στρατό τις τελευταίες ημέρες.<br /><br />Τα ισραηλινά στρατεύματα είχαν καταλάβει το κάστρο σε μία από τις πρώτες μάχες του Πρώτου Πολέμου του Λιβάνου το 1982.<br /><br />Στρατιώτες της Γκολάνι, οι οποίοι πραγματοποίησαν και την πρόσφατη επιδρομή, είχαν πολεμήσει εναντίον τρομοκρατών της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης στην τοποθεσία αυτή, εξοντώνοντας δεκάδες από αυτούς.<br /><br />Έξι Ισραηλινοί στρατιώτες είχαν χάσει τη ζωή τους στη μάχη του 1982.<br /><br />Στη συνέχεια, οι IDF κατείχαν την περιοχή του κάστρου κατά τη διάρκεια της 18ετούς κατοχής του νοτίου Λιβάνου την περίοδο 1982-2000, προτού αποσύρουν τα στρατεύματά τους.<br /><br />«Σαράντα τέσσερα χρόνια μετά την ηρωική μάχη του Μποφόρ, και κατά την ημέρα μνήμης του Πολέμου για την Ειρήνη στη Γαλιλαία, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτών της Γκολάνι που έπεσαν στη μάχη του Μποφόρ, οι στρατιώτες των IDF, με επικεφαλής την Ταξιαρχία Γκολάνι, επέστρεψαν στην κορυφή του Μποφόρ και ύψωσαν για άλλη μια φορά εκεί την ισραηλινή σημαία και τη σημαία της Γκολάνι», δήλωσε σε ανακοίνωσή του ο Υπουργός Άμυνας, Ισραέλ Κατζ.<br /><br />Το Κάστρο του Μποφόρ ή Μπελφόρ, γνωστό στην περιοχή ως Καλ’άτ αλ-Σακίφ ή Σακίφ Αρνούν, αποτελεί ένα οχυρό της εποχής των Σταυροφόρων στο Κυβερνείο της Ναμπατιέ, στον νότιο Λίβανο, περίπου ένα χιλιόμετρο νοτιοανατολικά του χωριού Αρνούν.<br /><br />Στην τοποθεσία προϋπήρχε οχύρωση πριν από την κατάληψή της από τον Φούλκωνα, Βασιλιά της Ιερουσαλήμ, το 1139, ενώ η κατασκευή του σταυροφορικού κάστρου ξεκίνησε πιθανότατα λίγο αργότερα.<br /><br />Ο Σαλαντίν κατέλαβε το Μποφόρ το 1190, αλλά εξήντα χρόνια αργότερα οι Σταυροφόροι το ανακατέλαβαν.<br /><br />Το 1268, ο Σουλτάνος Μπαϊμπάρς κατέλαβε οριστικά το κάστρο για λογαριασμό των ισλαμικών δυνάμεων.<br /><br />Το Μποφόρ αποτελεί μία από τις ελάχιστες περιπτώσεις όπου ένα μεσαιωνικό κάστρο αποδείχθηκε στρατιωτικής αξίας και χρησιμότητας και στον σύγχρονο πόλεμο, όπως κατέδειξε η ιστορία του στα τέλη του 20ού αιώνα, ιδιαίτερα κατά τον Πόλεμο του Λιβάνου το 1982.<br /><br />Το κάστρο ονομάστηκε «Μπελ Φορ» ή «Μπο Φορ» (από τα παλαιά γαλλικά, που σημαίνει «όμορφο οχυρό») από τους Σταυροφόρους που το κατείχαν κατά τον 12ο αιώνα.<br /><br />Η αραβική του ονομασία, Καλ’άτ αλ-Σακίφ, μεταφράζεται ως «Κάστρο του Υψηλού Βράχου», με τη λέξη «σακίφ» να αποτελεί δάνειο από την αραμαϊκή γλώσσα.<br />Μεσαιωνική περίοδος<br /><br />Το έξαρμα του βράχου που καταλαμβάνει το Μποφόρ δεσπόζει πάνω από τον ποταμό Λιτάνι. Ο ποταμός ρέει κατά μήκος της ανατολικής πλευράς του κάστρου, το οποίο είναι χτισμένο στην κορυφή ενός γκρεμού ύψους 300 μέτρων, ο οποίος καταλήγει απότομα στην κοίτη του ποταμού.<br /><br />Ελάχιστα στοιχεία είναι γνωστά για την τοποθεσία πριν από την κατάληψή της από τις δυνάμεις των Σταυροφόρων το 1139, καθώς κανένα σύγχρονο έγγραφο της εποχής δεν αναφέρεται σε αυτήν.<br /><br />Ωστόσο, οι ιστορικοί εικάζουν ότι η δεσπόζουσα θέση της κορυφής του λόφου την καθιστούσε στρατηγικό σημείο που είχε οχυρωθεί πριν από την έλευση των Σταυροφόρων.<br /><br />Ο Φούλκων, Βασιλιάς της Ιερουσαλήμ, κατέλαβε την οχύρωση του Καλ’άτ αλ-Σακίφ το 1139 και την παραχώρησε στους ηγεμόνες της Σιδώνας.<br /><br />Ο μεσαιωνικός ιστορικός Χιου Κένεντι εκτιμά ότι η κατασκευή του σταυροφορικού κάστρου ξεκίνησε αμέσως μετά την παραχώρηση αυτή.<br /><br />Μετά την ήττα των Σταυροφόρων από τον Σαλαντίν στη Μάχη του Χαττίν το 1187, πολλά κάστρα και πόλεις περιήλθαν στον έλεγχο των δυνάμεών του, με αποτέλεσμα ελάχιστα αστικά κέντρα να παραμείνουν στα χέρια των Χριστιανών.<br /><br />Το Μποφόρ ήταν ένα από τα τελευταία κάστρα που προέβαλαν αντίσταση.<br /><br />Τον Απρίλιο του 1189, ο Σαλαντίν προετοιμαζόταν να πολιορκήσει το κάστρο, με τις αραβικές πηγές να περιγράφουν το γεγονός λεπτομερώς.<br /><br />Εκείνη την περίοδο, το Μποφόρ βρισκόταν υπό τον έλεγχο του Ρεϊνάλδου της Σιδώνας, ο οποίος είχε επιζήσει από τη Μάχη του Χαττίν.<br /><br />Ενώ ο Σαλαντίν είχε στρατοπεδεύσει στο γειτονικό Μαρτζαγιούν προετοιμάζοντας την πολιορκία, ο Ρεϊνάλδος τον συνάντησε, δηλώνοντας φιλικά προσκείμενος προς τους μουσουλμάνους.<br /><br />Ισχυρίστηκε ότι, αν και επιθυμούσε να παραδώσει το Μποφόρ, η οικογένειά του βρισκόταν στη χριστιανική πόλη της Τύρου και δεν μπορούσε να συνθηκολογήσει προτού εκείνοι απομακρυνθούν με ασφάλεια.<br /><br />Με την ελπίδα μιας αναίμακτης κατάληψης, δόθηκε στον Ρεϊνάλδο διορία τριών μηνών για να απομακρύνει την οικογένειά του· εκείνος, ωστόσο, αξιοποίησε αυτό το διάστημα για να επισκευάσει το κάστρο και να το εφοδιάσει με προμήθειες.<br /><br />Μετά την πάροδο των τριών μηνών, ο Ρεϊνάλδος συνάντησε ξανά τον Σαλαντίν, ζητώντας περισσότερο χρόνο.<br /><br />Ο Σαλαντίν απαίτησε την άμεση παράδοση του κάστρου, με αποτέλεσμα ο Ρεϊνάλδος να διατάξει τη φρουρά να παραδοθεί.<br /><br />Όταν εκείνοι αρνήθηκαν, ο Ρεϊνάλδος αιχμαλωτίστηκε και η πολιορκία ξεκίνησε.<br /><br />Οι εχθροπραξίες διήρκεσαν μέχρι τον Αύγουστο του ίδιου έτους, όταν ο Σαλαντίν αναγκάστηκε να λύσει την πολιορκία για να υπερασπιστεί την Άκρα.<br /><br />Τον Απρίλιο του 1190 επετεύχθη συμφωνία, βάσει της οποίας η φρουρά παρέδωσε το κάστρο στον Σαλαντίν με αντάλλαγμα την απελευθέρωση του Ρεϊνάλδου.<br /><br />Το οχυρό επέστρεψε σε σταυροφορικό έλεγχο το 1240, στο πλαίσιο συνθήκης που διαπραγματεύτηκε ο Θεοβάλδος Α’ της Ναβάρας, και πωλήθηκε στους Ιππότες του Ναού (Ναΐτες) το 1260 από τον εγγονό του Ρεϊνάλδου, Ιουλιανό της Σιδώνας.<br /><br />Το 1268, ο Μαμελούκος Σουλτάνος Μπαϊμπάρς κατέλαβε το κάστρο, οδηγώντας σε μια περίοδο σχετικής ηρεμίας κατά τον 14ο, 15ο και 16ο αιώνα.<br />Νεότερη και Σύγχρονη εποχή<br /><br />Μετά την οθωμανική κατάκτηση της Συρίας το 1516, οι Οθωμανοί επιχείρησαν να αναζωογονήσουν την περιοχή παραχωρώντας στρατιωτικά τιμάρια (timar) σε Οθωμανούς ιππείς γύρω από το κάστρο Σακίφ Αρνούν.<br /><br />Η σιιτική οικογένεια Σαμπ είχε υπό τον έλεγχό της τα κάστρα για λογαριασμό των Οθωμανών ήδη από το 1571.<br /><br />Στις αρχές του 17ου αιώνα, ο Φαχρ αλ-Ντιν Β’ ενέταξε το κάστρο στο δίκτυο των οχυρώσεών του.<br /><br />Μετά την ήττα του από τους Οθωμανούς, τα ανώτερα τμήματα του κάστρου καταστράφηκαν, ενώ στη συνέχεια επανήλθε στην κατοχή των Σαμπ.<br /><br />Η περιοχή κυβερνήθηκε από σιιτικές φεουδαρχικές οικογένειες μέχρι το 1769.<br /><br />Το 1782, ο Κυβερνήτης της Άκρας, Τζαζάρ Πασάς, πολιόρκησε και κατέλαβε το κάστρο, καταστρέφοντας πολλές από τις εναπομείνασες οχυρώσεις του.<br /><br />Ο σεισμός της Γαλιλαίας το 1837 προκάλεσε περαιτέρω ζημιές στο οικοδόμημα, και έκτοτε τα ερείπια χρησιμοποιούνταν ως λατομείο και καταφύγιο για πρόβατα.<br /><br />Στα τέλη του 19ου αιώνα ξεκίνησε η συστηματική μελέτη του Μποφόρ, με τις αποτυπώσεις του Βικτόρ Γκερέν το 1880 και των Κλοντ Ρενιέ Κόντερ και Χέρμπερτ Κίτσενερ το 1881.<br /><br />Ο Τ. Ε. Λόρενς (Λόρενς της Αραβίας) επισκέφθηκε το κάστρο το 1909 κατά τη διάρκεια της πεζοπορίας του στον σημερινό Λίβανο και τη Συρία, στο πλαίσιο της έρευνας για τη διατριβή του, εντυπωσιασμένος ιδιαίτερα από τη θέα προς την ακτή και τον ποταμό Λιτάνι.<br /><br />Το 1921 εγκαθιδρύθηκε η Γαλλική Εντολή, και Γάλλοι ιστορικοί και αρχαιολόγοι εξέτασαν την ιστορία και τις δομές της περιοχής.<br /><br />Ο μεσαιωνικός ιστορικός Πολ Ντεσάν ξεκίνησε τη μελέτη των σταυροφορικών κάστρων το 1927.<br /><br />Το 1936, ο Ντεσάν και ο αρχιτέκτονας Πιέρ Κουπέλ οργάνωσαν δύναμη 65 στρατιωτών για τον καθαρισμό του εσωτερικού περιβόλου και του κεντρικού πύργου (keep) του Μποφόρ.<br /><br />Το έργο του Ντεσάν, La Défense du Royaume de Jérusalem (1939), αποτελεί εξαιρετικά σημαντική πηγή, καθώς οι περιγραφές και τα σχέδιά του κατέγραψαν ένα κτίριο που μεταγενέστερα υπέστη ανεπανόρθωτες παραμορφώσεις λόγω της σύγχρονης στρατιωτικής δραστηριότητας.<br /><br />Η Γαλλική Εντολή τερματίστηκε το 1943 με την ανεξαρτησία του Λιβάνου.<br /><br />Η στρατηγική θέση του κάστρου, που προσφέρει θέα σε μεγάλο μέρος του νοτίου Λιβάνου και του βορείου Ισραήλ, το κατέστησε επίκεντρο πρόσφατων συγκρούσεων.<br /><br />Η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO) κατείχε το κάστρο από το 1976 και μετά, κατά τη διάρκεια του Λιβανέζικου Εμφυλίου Πολέμου, με αποτέλεσμα να δεχθεί δεκάδες επιθέσεις από τις ισραηλινές δυνάμεις σε διάστημα πέντε ετών.<br /><br />Στις 6 Ιουνίου 1982, κατά την έναρξη της Επιχείρησης «Ειρήνη για τη Γαλιλαία» (Πρώτος Πόλεμος του Λιβάνου), οι θέσεις της PLO στο κάστρο βομβαρδίστηκαν σφοδρά από τους Ισραηλινούς, προτού το οχυρό καταληφθεί δύο ημέρες αργότερα στη Μάχη του Μποφόρ.<br /><br />Οι μάχες προκάλεσαν ζημιές στο μνημείο, και στη συνέχεια ο ισραηλινός στρατός προσάρμοσε τον χώρο για δική του χρήση, κατασκευάζοντας μια μεγάλη προκεχωρημένη βάση επιχειρήσεων δίπλα στο δυτικό τείχος.<br /><br />Λόγω της προηγούμενης παρουσίας της PLO και του φόβου για αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς (IED), στους Ισραηλινούς στρατιώτες επιτρεπόταν η πρόσβαση στους επάνω ορόφους του οχυρού, αλλά τους απαγορευόταν η είσοδος στα κατώτερα τμήματα.<br /><br />Κατά τη διάρκεια της 18ετούς κατοχής, το κάστρο και οι ισραηλινές δυνάμεις δέχονταν συνεχείς βομβαρδισμούς από την PLO και τη Χεζμπολάχ, ενώ σημειώθηκαν πολυάριθμες προσπάθειες ανακατάληψης, κυρίως με επιθέσεις αυτοκτονίας και όλμους.<br /><br />Το 2000, ο ισραηλινός στρατός αποχώρησε από το Μποφόρ, κατεδαφίζοντας πλήρως τη βάση.<br /><br />Η περίοδος της κατοχής του Μποφόρ από τις IDF αποτέλεσε τη βάση για την ισραηλινή κινηματογραφική ταινία Beaufort, αν και τα γυρίσματα έγιναν στα Υψίπεδα του Γκολάν.<br /><br />Μετά την ισραηλινή αποχώρηση, ξεκίνησαν προσπάθειες από τοπικούς τουριστικούς φορείς για την αποκατάσταση του οχυρού, με πολύ αργούς ρυθμούς λόγω έλλειψης χρηματοδότησης.<br /><br />Κατά τον Πόλεμο του Λιβάνου το 2024, η UNESCO έθεσε υπό καθεστώς ενισχυμένης προστασίας 34 πολιτιστικά μνημεία στον Λίβανο, συμπεριλαμβανομένου του Κάστρου του Μποφόρ, προκειμένου να τα διαφυλάξει από καταστροφές.<br /><br />Κατά τον Πόλεμο του Λιβάνου το 2026, το Ισραήλ έπληξε με βόμβες τα ερείπια του κάστρου, προκαλώντας τους άμεσες ζημιές.<br /><br />Στη συνέχεια, οι IDF κατέλαβαν το κάστρο και ύψωσαν σε αυτό τη σημαία του Ισραήλ.<br />Αρχιτεκτονική δομή<br /><br />Πολλά από τα μεγάλα κάστρα των Σταυροφόρων χτίστηκαν σε ορεινές απολήξεις, αξιοποιώντας τις φυσικές άμυνες και οχυρώνοντας το μοναδικό σημείο πρόσβασης.<br /><br />Το περιβάλλον του Μποφόρ διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην άμυνα της τοποθεσίας, καθώς το έδαφος είναι απροσπέλαστο μόνο στη βόρεια πλευρά.<br /><br />Οι Κούρδοι επέκτειναν μεταγενέστερα το κάστρο για να συμπεριλάβουν ένα ελαφρώς χαμηλότερο επίπεδο βράχου στα ανατολικά, εξαλείφοντας έτσι μία από τις κατευθύνσεις επίθεσης.<br /><br />Χωρισμένο σε δύο πτέρυγες (περιβόλους), με τη μία να καταλαμβάνει το χαμηλότερο έδαφος στα ανατολικά, το κάστρο έχει περίπου τριγωνικό σχήμα και διαστάσεις 150 επί 100 μέτρα.<br /><br />Ένας κεντρικός πύργος (keep) χτίστηκε σε επαφή με το δυτικό τείχος του άνω περιβόλου· ο πύργος έχει τετράγωνη κάτοψη με διαστάσεις περίπου 12 επί 12 μέτρα.<br /><br />Ενώ στην Ευρώπη η είσοδος σε τέτοιους πύργους γινόταν συνήθως από τον πρώτο όροφο, στη Συρία η πρακτική επέβαλλε την είσοδο από το ισόγειο, όπως ακριβώς φαίνεται και στο Μποφόρ.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Στρατιώτες των IDF ύψωσαν τις σημαίες του Ισραήλ και της Ταξιαρχίας Γκολάνι στο Κάστρο του Μποφόρ στον νότιο Λίβανο.

Η ισραηλινή σημαία και η σημαία της Ταξιαρχίας Γκολάνι υψώθηκαν από ισραηλινά στρατεύματα στο Κάστρο του Μποφόρ στον νότιο Λίβανο, μετά την ...

Διαβάστε την συνέχεια

Θα καταλάβουμε ότι η Τουρκία υπολογίζει μονάχα την ΙΣΧΥ;

<div><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSU1dRriZ1290RxyH45lhCVu9d1kl_hKerS9A&s" imageanchor="1" style="clear: left; display: inline !important; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="173" data-original-width="292" height="118" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSU1dRriZ1290RxyH45lhCVu9d1kl_hKerS9A&s" width="788" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ο «νόμος» για τη «Γαλάζια Πατρίδα» στήνει σκηνικό νέου casus belli και θερμού επεισοδίου: Αθήνα και Λευκωσία οφείλουν να κατανοήσουν ότι ο Αττίλας μία γλώσσα καταλαβαίνει, την ισχύ</span>!</h3><div>ΤΟΥ <b>ΣΑΒΒΑ ΙΑΚΩΒΙΔΗ</b></div><div>Θα έχουμε θερμό καλοκαίρι; Δεν αποκλείεται και μάλλον αυτό τροχοδρομεί η νέα πρόκληση της Τουρκίας. Πριν από αρκετές μέρες (13/5/2026), σύμφωνα με διαρροές από το κόμμα ΑΚΡ του Τούρκου Προέδρου, αποκαλύφθηκε πως η Άγκυρα ετοιμάζεται να καταθέσει νόμο στην τουρκική Βουλή για τη «Γαλάζια Πατρίδα».<br /><br />Ανώτατοι αξιωματούχοι του ΑΚΡ, που επικαλείται η συνάδελφος Μαρία Ζαχαράκη, ανέφεραν ότι οι εργασίες για το νομοσχέδιο «Νόμος περί Τουρκικών Θαλάσσιων Ζωνών» έχουν ολοκληρωθεί και αυτό ενδέχεται να υποβληθεί στη Βουλή μέσα στον Ιούνιο. Στο νομοσχέδιο για τη «Γαλάζια Πατρίδα» υπάρχει ξεκάθαρα το casus belli. Το επιβεβαίωσε ο Γιουτζέλ Ατζέρ, μέλος του Δ.Σ. του Dehukam, του κέντρου που κατήρτισε τον θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό της Τουρκίας. Ιδού τι φαίνεται να περιλαμβάνει:<br /><br />«Ο νόμος αυτός παρέχει στον Πρόεδρό μας την εξουσία να κηρύξει ευρύτερα χωρικά ύδατα σε περιοχές όπου απαιτείται η εφαρμογή χωρικών υδάτων ευρύτερων των 6 μιλίων, ιδίως βάσει των αρχών της ευθυδικίας και της ανάγκης προστασίας των δικαιωμάτων και των συμφερόντων της Τουρκίας.<br /><br />»Ωστόσο, δεν πρόκειται να γίνει ποτέ αποδεκτή η ύπαρξη χωρικών υδάτων πέραν των 6 μιλίων στο Αιγαίο, ενώ εξακολουθεί να ισχύει πλήρως η απόφαση (σ.σ. casus belli) που έλαβε το 1995 το Κοινοβούλιό μας, με την οποία παραχωρήθηκαν στην κυβέρνηση όλες οι απαραίτητες εξουσίες για την αποτροπή τέτοιων τετελεσμένων». Η απειλή εναντίον της Ελλάδος είναι ευδιάκριτη.<br /><br />Πώς η Αθήνα αντέδρασε; Ο Κυβ. Εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, σε δηλώσεις του σε αθηναϊκό ραδιοσταθμό, είπε: «Περιμένουμε να δούμε. Δεν θα έχει καμία ισχύ, δεν παράγει κανένα έννομο αποτέλεσμα. Είναι μία ενέργεια από ένα Κοινοβούλιο εσωτερικά, τέλος πάντων, από μία χώρα. Δεν παράγει κανένα αποτέλεσμα ως προς το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας».<br /><br />Από την πλευρά του, ο ΥπΕξ της Ελλάδος, Γεραπετρίτης, απαντώντας (25/5/2026) σε σχετική ερώτηση Έλληνα βουλευτή, διευκρίνισε: «Οποιαδήποτε μονομερής ενέργεια δεν αποτελεί απολύτως κανένα δεσμευτικό κείμενο στο πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου. Το Διεθνές Δίκαιο επιβάλλει για την οριοθέτηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, την ύπαρξη μιας συμφωνίας μεταξύ των χωρών με παρακείμενες ή αντικείμενες ακτές».<br /><br />Και πρόσθεσε: Με όλη την ενίσχυση, την οποία παρέχουμε στην Κύπρο, στις χώρες του Κόλπου, με μια ισχυρή παρουσία παντού, δεν ανεχόμαστε να υπάρχει κανένα απολύτως τετελεσμένο. Η Ελλάδα μεριμνά, η Ελλάδα είναι ισχυρή και, βεβαίως, δεν πρόκειται ποτέ να επιτρέψουμε οτιδήποτε, το οποίο θα υποβαθμίσει την διεθνή θέση της χώρας».<br /><br />Η Τουρκία είναι πρωταγωνίστρια στα τετελεσμένα. Η Κυπριακή Δημοκρατία γνωρίζει πόσα μη αναστρέψιμα τετελεσμένα έχει προκαλέσει ο Αττίλας στην Κύπρο. Εκδίδονται ψηφίσματα, γίνονται δηλώσεις και εκκλήσεις προς τον κατακτητή να απαγκιστρωθεί. Δεν έχει μετακινηθεί ούτε κατά ένα εκατοστό. Άλλο παράδειγμα: Το τουρκολιβυκό μνημόνιο.<br /><br />Παράνομο, μεν, εκτός Διεθνούς Δικαίου και του Δικαίου της Θάλασσας, δε, αλλά, είναι εκεί. Διερωτάται κάθε Έλληνας: Γιατί το ηλεκτρικό καλώδιο Κύπρου-Ελλάδος δεν εγκαθίσταται; Διότι θα περάσει από ύδατα που η Τουρκία θεωρεί ότι είναι δικά της.<br /><br />Μια πικρή περιγραφή περί του τετελεσμένου παραθέτει ο Βασίλης Κάππης, Δρ Διεθνών Σχέσεων και Ασφάλειας, επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, ως απάντηση στον Γεραπετρίτη: «Με το σκεπτικό αυτό, το να έρχεται ο κουμπάρος μία φορά κάθε εβδομάδα στο κρεββάτι της γυναίκας σου, δεν αποτελεί τετελεσμένο, διότι στο τέλος φεύγει και μπορείς να πας για ύπνο. Δεν αποτελεί τετελεσμένο, το να μοιράζει φωτογραφίες της συζύγου δεξιά-αριστερά και να λέει πως είναι δική του γυναίκα, διότι κρατάς το πιστοποιητικό γάμου από την Αρχιεπισκοπή.<br /><br />»Δεν είναι τετελεσμένο το να μην παρκάρεις το αυτοκίνητο στην πυλωτή, διότι ο κουμπάρος με κάποιο περίεργο τρόπο (ήταν δικό του το οικόπεδο, λέει, πριν από 200 χρόνια, όταν κτίστηκε η πολυκατοικία) ισχυρίζεται πως πρέπει να συζητήσετε για το ποιος θα παρκάρει και πότε, ιδίως όταν επισκέπτεται τη γυναίκα σου.<br /><br />»Τόσο χώρο έχεις, άλλωστε, γύρω από την πολυκατοικία, μοναχοφαγά. Και δεν είναι τετελεσμένο, όταν ο κουμπάρος έχει απαγάγει την αδελφή σου (Κύπρο) από το ’74, διότι την αφήνει πότε-πότε να βγαίνει βόλτα, αλλά πάντα με συνοδεία. Να ξανασκεφτούμε λίγο τον ορισμό του “τετελεσμένου”;», ρωτά ο Δρ Κάππης.<br /><br />Γιατί η Τουρκία ανακινεί ξανά θέμα της λεγόμενης «Γαλάζιας Πατρίδας» και προετοιμάζει νέα ένταση με την Ελλάδα και την Κύπρο;<br /><br />>Πρώτον, διαπιστώνει ότι στην περιοχή μας διαμορφώνεται μια νέα γεωπολιτική ισορροπία, από την οποία έχει αποκλειστεί.<br /><br />>Δεύτερον, η όποια επιρροή της στη Μ. Ανατολή έχει εκμηδενιστεί μετά την αποδυνάμωση ή εξουθένωση χωρών και τρομοκρατικών δρώντων (Χαμάς, Χεζμπολάχ) εξαιτίας του πολέμου στη Γάζα, στη Συρία και στο Ιράν.<br /><br />>Τρίτον, Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία έχουν συμπήξει σημαντικές συμμαχίες και συνεργασίες με όλες τις χώρες της περιοχής και του Κόλπου, στις οποίες η Τουρκία είναι απούσα.<br /><br />>Τέταρτον, η στρατηγική συμμαχία Ελλάδος και Κύπρου με τις ΗΠΑ και τη Γαλλία έχουν αναβαθμίσει την αμυντική και διπλωματική ισχύ τους έναντι της επιθετικότητας της Τουρκίας.<br /><br />>Πέμπτον, οι τριμερείς και τετραμερείς συμμαχίες Ελλάδος, Κύπρου, Ισραήλ, Αιγύπτου ή και Ιορδανίας συν οι ΗΠΑ, έχουν δημιουργήσει νέα γεωπολιτικά δεδομένα επειδή εμπεδώνουν σταθερότητα, αξιοπιστία και δημοκρατικούς θεσμούς σε αντίθεση με την ισλαμιστική θεοκρατική ιδιοσυστασία της Τουρκίας.<br /><br />>Έκτον, με αφορμή τον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν, η Τουρκία ανέμενε, ως συνήθως, να καρπωθεί οφέλη και να διαδραματίσει μεσολαβητικό ρόλο. Παραμερίστηκε, εξαιτίας κυρίως της αντίθεσης του Ισραήλ, που την θεωρεί εχθρικό κράτος και τη διαμεσολάβηση ανέλαβε το Πακιστάν.<br /><br />>Έβδομον, οι συνέργειες και οι συνεργασίες που η Λευκωσία όπως και η Αθήνα έχουν κτίσει τα τελευταία χρόνια με τα κράτη της Μ. Ανατολής και του Κόλπου φαίνεται να έφεραν ξανά στην επιφάνεια το διαχρονικό τουρκικό «σύνδρομο της (δήθεν) περικύκλωσης».<br /><br />>Όγδοον, η ανατολική Μεσόγειος είναι πλούσια σε υδρογονάνθρακες. Αυτοί ανήκουν στην Κύπρο, στο Ισραήλ, κατά κύριο λόγο και ήδη αξιοποιούνται ή θα αξιοποιηθούν. Ο τουρκικός γκρίζος λύκος υλακτεί και διαμαρτύρεται και απαιτεί να τους μοιραστεί, αν δεν τους αρπάξει.<br /><br />Ο εμπνευστής και αρχιτέκτονας της «Γαλάζιας Πατρίδας», απόστρατος αντιναύαρχος Τζεμ Γκιούρντενιζ, σε οργίλη και εμπρηστική παρέμβασή του (12/5/2026), επιτέθηκε εναντίον της Ελλάδος και της Κύπρου, επέκρινε τις συμμαχίες τους με τη Γαλλία και το Ισραήλ και παρομοίασε την τρέχουσα κατάσταση στη θάλασσα με μια νέα «Συνθήκη των Σεβρών».<br /><br />Είπε, ακόμα, ότι δεν πρόκειται για μιαν απλή διπλωματική διαφορά, αλλά για ζήτημα «γεωπολιτικής επιβίωσης» της Τουρκίας. Η παρέμβασή του επιβεβαιώνει ότι η λεγόμενη «Γαλάζια Πατρίδα» δεν είναι απλώς μια θεωρία, αλλά ένας διαχρονικός ισχυρός μοχλός πίεσης, που η Άγκυρα χρησιμοποιεί για να αμφισβητήσει το Διεθνές Δίκαιο, το Δίκαιο της Θάλασσας και τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο και στην Κύπρο.<br /><br />Η Αθήνα των δήθεν «ήρεμων νερών» και η Λευκωσία καλούνται να εγκαταλείψουν τους ευσεβείς πόθους, τον γελοιώδη κατευνασμό και τις δουλικές εκκλήσεις προς τον Τούρκο για συναίνεση και δημοκρατικές λύσεις. Να κατανοήσουν, επιτέλους, ότι ο Αττίλας μία γλώσσα καταλαβαίνει και σέβεται: Την ισχύ! Εξ αυτού, να πράξουν τα δέοντα. Χωρίς τουρκοφοβία, χωρίς κατευναστικές πρακτικές και με νέα στρατηγική αντιμετώπισης του τουρκικού θηρίου.<div><br /></div><div><a href="https://hellasjournal.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Θα καταλάβουμε ότι η Τουρκία υπολογίζει μονάχα την ΙΣΧΥ;

Ο «νόμος» για τη «Γαλάζια Πατρίδα» στήνει σκηνικό νέου casus belli και θερμού επεισοδίου: Αθήνα και Λευκωσία οφείλουν να κατανοήσουν ότι ο Α...

Διαβάστε την συνέχεια

Άλωση Πόλης: Ισραηλινό δημοσίευμα “σκίζει” αγρίως τον Ερντογάν.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQhveQFJM0u9Cg8pI6cXuZCdMohNXmWRhLRLA&s" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="168" data-original-width="300" height="112" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQhveQFJM0u9Cg8pI6cXuZCdMohNXmWRhLRLA&s" width="751" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div>Ο Ερντογάν γιορτάζει την πτώση της Κωνσταντινούπολης ως θρίαμβο του φωτός και της ανοχής. Στην πραγματικότητα, πίσω από τους εορτασμούς κρύβεται ένα αιματηρό ιμπεριαλιστικό γεγονός, το οποίο έχει γίνει εργαλείο σύγχρονης πολιτικής προπαγάνδας.<br /><br />Δεν είναι τυχαίο ότι τα κανάλια προπαγάνδας του εχθρού αναπαράγουν τώρα τα αποφθέγματα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σχετικά με την «κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης», σύμφωνα με ανάλυση της σελίδας «The Way of Thinking» στο Telegram.<br /><br />Στις 29 Μαΐου, το 1453, η Κωνσταντινούπολη έπεσε! Ο Ερντογάν την γιορτάζει κάθε χρόνο για να αναδείξει την εθνικιστική του βάση, αλλά η προσπάθειά του να παρουσιάσει ένα αιματηρό ιμπεριαλιστικό γεγονός ως κάποιο είδος ανθρωπιστικής επιχείρησης «διάδοσης φωτός και ανοχής» είναι μια πλήρης αναδιατύπωση της ιστορίας.<br /><br />Όταν ξεφλουδίζεις την πολιτική χειραγώγηση και μένεις με τα ψυχρά γεγονότα, η εικόνα φαίνεται εντελώς διαφορετική. Καταρχάς, η φράση του: «μετατρέποντας το σκοτάδι σε φως» είναι «πνευματική» ορολογία που έχει σχεδιαστεί για να αποτυπώσει την πραγματικότητα σε μαύρο και άσπρο. Η Κωνσταντινούπολη δεν ήταν σκοτεινή – ήταν το κέντρο του ανατολικού χριστιανικού πολιτισμού για χίλια χρόνια.<br /><br />Για τους κατοίκους της, αυτή η ημέρα ήταν το απόλυτο σκοτάδι, το τέλος του κόσμου τους. Επιπλέον, η τουρκική προπαγάνδα προσπαθεί να δημιουργήσει μια ψευδή αναπαράσταση μιας ηρωικής μάχης εναντίον μιας υπερδύναμης, προκειμένου να μεγεθύνει τη νίκη. Στην πραγματικότητα, οι Οθωμανοί δεν κατέκτησαν μια αυτοκρατορία στο απόγειό της, αλλά έναν φτωχό σκελετό.<br /><br />Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία βρισκόταν σε καταστροφική παρακμή για δύο αιώνες, απομονωμένη και περικυκλωμένη από όλες τις πλευρές. Ο οθωμανικός στρατός, στο απόγειο της ισχύος και της πολιορκητικής του τεχνολογίας, βάδισε με περίπου 80.000 πολεμιστές σε μια εξαντλημένη πόλη που την υπερασπίζονταν μόλις 7.000 άνδρες. Δεν ήταν ηρωικός πόλεμος – ήταν ένα τελειωτικό χτύπημα σε μια ήδη ετοιμοθάνατη πολιτική οντότητα.<br /><br />Όσο για την «ειρήνη και την ασφάλεια» για την οποία μιλάει ο Ερντογάν – θα άξιζε να ρωτήσουμε τα θύματα, αν μπορούσαν να μιλήσουν. Σύμφωνα με τους νόμους του πολέμου της εποχής, μια πόλη που αρνούνταν να παραδοθεί και κατακτούνταν με τη βία, υποβαλλόταν σε ολοκληρωτική λεηλασία.<br /><br />Μόλις τα τείχη παραβιάζονταν, ξεκινούσε μια σφαγή αμάχων στους δρόμους και στα σπίτια. Η κορύφωση ήταν στην Αγία Σοφία, το πνευματικό κέντρο της πόλης, όπου χιλιάδες γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι κλειδώθηκαν με την ελπίδα ενός θαύματος.<br /><br />Οι Οθωμανοί έσπασαν τις πόρτες, ξεκίνησε αμέσως η πρακτική του χωρισμού των οικογενειών και οι περίπου 30.000 κάτοικοι που επέζησαν από τις μάχες σύρθηκαν αλυσοδεμένοι και πουλήθηκαν ως σκλάβοι στις αγορές. Και τι γίνεται με την «άνευ προηγουμένου ανοχή»; Εδώ βρίσκεται ο πιο χειραγωγημένος πυρήνας της αλήθειας.<br /><br />Είναι αλήθεια ότι ο Σουλτάνος ​​Μεχμέτ Β’ σταμάτησε τις λεηλασίες από την πρώτη κιόλας μέρα και αργότερα εισήγαγε μια ορισμένη θρησκευτική αυτονομία για τους Εβραίους και τους Χριστιανούς. Αλλά δεν το έκανε αυτό επειδή ήταν ο Δίκαιος των Εθνών, αλλά από ψυχρό και υπολογισμένο αυτοκρατορικό συμφέρον.<br /><br />Χρειαζόταν μια λειτουργική πόλη, χρειαζόταν εμπόρους, τεχνίτες και αγρότες για να πληρώνουν φόρους και να στηρίζουν την οικονομία. Αυτές οι μειονότητες ζούσαν υπό το καθεστώς των «ζίμι» – προστατευόμενων υπηκόων αλλά εντελώς κατώτερων από τους Μουσουλμάνους. Πλήρωναν ειδικό κεφαλικό φόρο, υπόκεινταν σε περιορισμούς στην ένδυση και την κυκλοφορία και απαγορευόταν η οπλοκατοχή.<br /><br />Το να παρουσιάζεται η ψυχρή αυτοκρατορική διαχείριση ενός κατεχόμενου πληθυσμού σαν να επρόκειτο για σύμβαση του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι δημαγωγία. Η κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης ήταν ένα βίαιο, δυναμικό και ιμπεριαλιστικό γεγονός, όπως κάθε άλλη κατάκτηση στην ιστορία.<br /><br />Η προσπάθεια να το ντύσουν σήμερα με σύγχρονες αξίες φωτός και δικαιοσύνης δεν είναι τίποτα περισσότερο από φτηνή πολιτική προπαγάνδα, η οποία επιχειρεί να ξαναγράψει το παρελθόν για να εξυπηρετήσει τις φιλοδοξίες του παρόντος. Ορίστε, λοιπόν, φίλοι μου, η κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης ήταν μια βάναυση ιμπεριαλιστική νίκη ενός αναπτυσσόμενου πολιτισμού επί ενός βυθιζόμενου πολιτισμού.<br /><br />Άλλαξε την ιστορία, αλλά δεν «έφερε φως» – έφερε αίμα, δουλεία και δημογραφικές και περιφερειακές αλλαγές με τη βία. Όσοι σήμερα προσπαθούν να την μετατρέψουν σε μια «χαρούμενη μέρα ανοχής» βοηθούν στο να ξαναγραφεί η ιστορία ώστε να εξυπηρετήσει τις σύγχρονες πολιτικές ανάγκες. Και ήδη μαθαίνουμε από την εμπειρία – πόσο εύκολο είναι να «επαναπροσδιορίσουμε» την ιστορία<div><br /></div><div><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/05/%CE%BE%CE%B9%CE%BF%CE%B1%CF%81%CE%BC%CE%BF%CF%80%CE%B5%CF%811.jpg?w=421&ssl=1" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="503" data-original-width="421" height="640" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/05/%CE%BE%CE%B9%CE%BF%CE%B1%CF%81%CE%BC%CE%BF%CF%80%CE%B5%CF%811.jpg?w=421&ssl=1" width="536" /></a></div><br /><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a></div><div><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Άλωση Πόλης: Ισραηλινό δημοσίευμα “σκίζει” αγρίως τον Ερντογάν.

Ο Ερντογάν γιορτάζει την πτώση της Κωνσταντινούπολης ως θρίαμβο του φωτός και της ανοχής. Στην πραγματικότητα, πίσω από τους εορτασμούς κρύβ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο ΑΘΕΑΤΟΣ παράγων που υπονομεύει τη λήξη του πολέμου στο Ιράν.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcST_dt-Wf74_WmQAOD8DVcl9EDKYIlxIyfFUg&s" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="160" data-original-width="316" height="101" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcST_dt-Wf74_WmQAOD8DVcl9EDKYIlxIyfFUg&s" width="746" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div>Του <b>Ζαχαρία Μίχα</b><br />Όπως ορθά προέβλεψε το DP, η πολυπόθητη για τους πολλούς πρώτη συμφωνία για αποκλιμάκωση και κατάπαυση του πυρός στο μέτωπο του Ιράν, δεν ήρθε. Ορθή ήταν και η εκτίμηση των αιτιών που οδήγησαν σε αυτό το αποτέλεσμα. Το ζήτημα του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν και αυτό της ολικής επαναφοράς στο status quo ante στο καθεστώς διέλευσης των Στενών του Ορμούζ. Υπάρχει όμως κι ένας τρίτος λόγος που δεν βοηθά…<br /><br />Όσο κι αν αμφισβητείται από πολλές πλευρές, όσο κι αν θεωρείται από πολλούς ως πρόσχημα, η στάση του Ισραήλ στο ζήτημα του πυρηνικού οπλοστασίου της Τεχεράνης είναι γνωστή και δεν έχει αλλάξει. Αντιθέτως, η συνεχής προσέγγιση στο πυρηνικό κατώφλι (nuclear threshold) ήταν καθοριστική στο να επιδιώξει η Ιερουσαλήμ να διαμορφώσει τις ιδανικές συνθήκες, επιχειρησιακές και πολιτικές, για να εκδηλώσει επίθεση με στόχο την πυρηνική υποδομή της Τεχεράνης. Σε αυτή την προσπάθεια, είναι προφανές ότι οι Ισραηλινοί παρουσίασαν στην κυβέρνηση Τραμπ και στον ίδιο τον Αμερικανό πρόεδρο, από τον φίλο του Ισραηλινό πρωθυπουργό Νετανιάχου, μια εικόνα της κατάστασης πολύ πιο αισιόδοξη από την πραγματική. Διότι αυτό που προείχε ήταν να εκδηλωθεί η επίθεση με τις ΗΠΑ δίπλα στο Ισραήλ.<br /><br />Στο χειρότερο γι΄ αυτούς σενάριο, αν μη τι άλλο θα είχαν κερδίσει κρίσιμο χρόνο για να συνεχίσουν την προσπάθεια σε όλα τα επίπεδα για την επίτευξη του κορυφαίου αντικειμενικού τους σκοπού: Να μην βρεθούν να αντιμετωπίζουν Ιράν εξοπλισμένο με πυρηνικά όπλα, που θα είχε αυτομάτως το πλεονέκτημα. Λόγω της αχανούς διαφοράς εδαφικής έκτασης, δηλαδή της απείρως μεγαλύτερης δυνατότητας απορρόφησης των συνεπειών κάποιου πυρηνικού πλήγματος. Στην περίπτωση του Ισραήλ θα απειλούνταν, δυνητικά, αυτή καθαυτή η ύπαρξή του.<br /><br />Η αμερικανική συμμετοχή στην επίθεση ήταν κρίσιμη για έναν ακόμα λόγο: Ήταν προαπαιτούμενο για την όσο το δυνατόν αποτελεσματικότερη απόκρουση των αντεκδικητικών πληγμάτων των Ιρανών με βαλλιστικούς πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροχήματα αυτοκτονίας. Μπορεί να αληθεύει ότι αμυντικά, η επιτυχία ξεπέρασε το 80%, στην πράξη όμως αποδεικνύεται ότι όσα πέρασαν επαρκούσαν και ζημιές σοβαρές να προκαλέσουν και να εξαντλούν με ταχείς ρυθμούς τα αποθέματα των βλημάτων αναχαίτισης, δημιουργώντας μια δυσεπίλυτη στρατιωτικά εξίσωση, εν μέσω επιχειρήσεων.<br /><br />Δεν πρέπει επίσης να παραληφθεί η παρατήρηση, ότι όσο αυτή η κατάσταση επεκτείνεται χρονικά, τόσο το πρόβλημα γίνεται χειρότερο και για τις ΗΠΑ και για το Ισραήλ. Θεωρητικά μάλιστα, θα μπορούσε ακόμα και να ανοίξει την όρεξη σε αντιπάλους σε άλλα μέτωπα, καθώς τα στρατιωτικά τους επιτελεία ίσως διέκριναν κάποιο «παράθυρο ευκαιρίας». Αυτό δυνητικά θα περιέπλεκε επικίνδυνα την κατάσταση, με άμεση αντανάκλαση στο ευρύτερο επίπεδο της διεθνούς ασφάλειας.<br /><br />Ακόμα κι αν η εκτίμηση είναι ότι στο τέλος θα επέλθει αναπόφευκτα ήττα, ο ίδιος ο πόλεμος του Ιράν προσφέρεται για να τεκμηριώσει το συμπέρασμα, ότι ένα καθεστώς, εάν επιβιώσει στο τέλος μπορεί να βγει ενισχυμένο. Σε κάθε μέτωπο τα δεδομένα είναι διαφορετικά, όπως και οι υπολογισμοί, ενώ δεν μπορεί να αποκλειστεί και το ενδεχόμενο λανθασμένης εκτίμησης κατάστασης (miscalculation), κάτι το οποίο βέβαια κρίνεται εκ του συνολικότερου στρατιωτικού και πολιτικού αποτελέσματος.<br /><br />Λήψη της απόφασης<br /><br />Ο τρόπος υπέρ-αισιόδοξης παρουσίασης των δεδομένων στην Ουάσινγκτον από τους Ισραηλινούς, βοήθησε στη διαμόρφωση του σινοκεντρικού αφηγήματος με το οποίο -είτε κάποιος συντάσσεται είτε διαφωνεί- υποστηρίζεται μια ορθολογική διαδικασία λήψης απόφασης (decision-making process), συμβατή με το αμερικανικό εθνικό συμφέρον. Αυτό είναι κρίσιμο στην απόπειρα απόκρουσης του -απλουστευτικού- ισχυρισμού πολλών, ότι «ο Τραμπ έκανε το χατίρι του Νετανιάχου».<br /><br />Τα ανωτέρω αφορούν το «πυρηνικό σκέλος» της ερμηνείας για ποιον λόγο δεν επήλθε συμφωνία, το οποίο ο υπογράφων το θεωρεί κεντρικό. Όσον αφορά το καθεστώς των Στενών του Ορμούζ την επόμενη ημέρα, είναι ταυτόχρονα και θέμα ουσίας και θέμα πρεστίζ. Ο Τραμπ έφτασε μάλιστα μέχρι του σημείου να απειλήσει με… ανατίναξη μια από τις μετριοπαθείς μοναρχίες του Κόλπου και σύμμαχο των Αμερικανών, αυτή του Ομάν!<br /><br />Είναι η δεύτερη «χώρα-κλειδοκράτορας» των Στενών από τη νότια πλευρά. Την απείλησε ωμά, επειδή φέρεται να μην ενίσταται στην επιθυμία του Ιράν να επιβάλει τέλη διέλευσης. Προφανώς θα ήταν κερδισμένο το Ομάν! Μια τέτοια εξέλιξη θα ήταν οικονομικά επικερδής, άρα συμβατή και επωφελής με τα δικά του εθνικά συμφέροντα. Ποιος ο λόγος, πέραν της γνωστής ιδιοσυγκρασίας του Τραμπ να απειλήσει δημόσια, ενώ μπορούσε θεωρητικά να το πράξει πίσω από κλειστές πόρτες; Ή απλά, την αποστολή να την αναλάμβανε ο διπλωματικά… ορθός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο;<div><br />Χρόνος…<br /><br />Αυτή η αναφορά μας οδηγεί στην τρίτη-αθέατη αιτία που υπονομεύει την προοπτική συμφωνίας. Κι επειδή ενστάσεις έχουν εκφράσει και οι Ισραηλινοί, παρουσιάζεται η παρανοϊκή τακτική συγκυρία σύμπλευσης των συμφερόντων της Τεχεράνης με την Ιερουσαλήμ!<br /><br />Γιατί όμως το Ιράν έχει λόγους να μην καίγεται κιόλας για την επίτευξη άμεσης συμφωνίας; Προφανώς αυτό ισχύει υπό την προϋπόθεση ότι το θεοκρατικό καθεστώς δεν απειλείται με κατάρρευση και είναι αρκούντως σταθερό. Αυτό συγκεντρώνει και τις μεγαλύτερες πιθανότητες, πάντα κατά τη γνώμη του υπογράφοντος. Ο λόγος είναι, ότι οι Ιρανοί έχουν αρκετούς λόγους να πιστεύουν ότι ο χρόνος κυλάει σε βάρος των Αμερικανών και υπέρ των δικών τους συμφερόντων. Πιστεύουν δε, ότι προσεχώς θα μπορέσουν να διαπραγματευθούν από ακόμα ευνοϊκότερη θέση.<br /><br />Οι λόγοι αυτοί έχουν αναλυθεί και αναφερθεί στο DP σε προηγούμενες αναλύσεις. Η παγκόσμια απορρύθμιση που έχει προκύψει συνεπεία του πολέμου, επηρεάζει σημαντικά το εσωτερικό των ΗΠΑ. Ο Αμερικανός πολίτης πληρώνει πανάκριβα -για τα δεδομένα που είχε συνηθίσει- τα καύσιμα, ενώ η χώρα του έχει εξελιχθεί στον κορυφαίο προμηθευτή παγκοσμίως.<br /><br />Παράλληλα, το κίνημα MAGA (Make America Great Again) του προέδρου Τραμπ είναι βαθύτατα διχασμένο, με την αντίθεση στον πόλεμο να μεγεθύνεται διαρκώς. Αυτό είναι πρωτοφανές για τους Ρεπουμπλικάνους, όπως και η αντίθεση στην υποστήριξη των ΗΠΑ στο Ισραήλ. Πρόκειται για «game changing» εξέλιξη πολλαπλώς…<br /><br />Από τη στιγμή που το πρόβλημα αυτό μεγαλώνει για τον Τραμπ κάθε μέρα που περνάει, με τις ενδιάμεσες εκλογές που θα κρίνουν τα περιθώρια άσκησης εξουσίας όσο το δυνατόν πιο ελεύθερα (βλ. ανεξέλεγκτα) να βρίσκονται προ των πυλών, με ποια λογική αυτό δεν προκαλεί ικανοποίηση στην Τεχεράνη; Με ποια λογική αυτό το ιρανικό καθεστώς να μην επιθυμεί… να δώσει χρόνο στο φαινόμενο να εξελιχθεί;<br /><br />Την ίδια στιγμή, ο κόσμος βλέπει ένα Ιράν που δεν ασχολείται καν με το Ισραήλ και περνά την εικόνα ότι διαπραγματεύεται σκληρά, ως ίσος προς ίσον με τις ΗΠΑ. Κι όταν μάλιστα η Ουάσινγκτον επιλέγει να προβεί σε κάποιο στρατιωτικό πλήγμα, η Τεχεράνη προχωρά άμεσα σε ανταπόδοση. Αδιάφορο το ότι η μια πλευρά ρίχνει στην άλλη την ευθύνη.<br /><br />Κατά συνέπεια, υπάρχει και τρίτος λόγος πέραν του πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης και του καθεστώτος των Στενών του Ορμούζ την επαύριον του πολέμου, ο οποίος υπονομεύει αυτή την προοπτική, συνιστώντας επί της ουσίας αντικίνητρο για την Τεχεράνη. Ο παράγων χρόνος που κάποιον ευνοεί και κάποιον ζημιώνει… Πάντα υπό την προϋπόθεση ότι το θεοκρατικό καθεστώς είναι σταθερό.<br />Ποιος θα περίμενε να οδηγηθεί σε τέτοιο αδιέξοδο, σχεδόν, η Ουάσινγκτον; Ρητορικό είναι το ερώτημα. Πολλοί είχαν προειδοποιήσει.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο ΑΘΕΑΤΟΣ παράγων που υπονομεύει τη λήξη του πολέμου στο Ιράν.

Του Ζαχαρία Μίχα Όπως ορθά προέβλεψε το DP, η πολυπόθητη για τους πολλούς πρώτη συμφωνία για αποκλιμάκωση και κατάπαυση του πυρός στο μέτωπο...

Διαβάστε την συνέχεια

α 5 φονικά οπλικά συστήματα που αναμένει η Ελλάδα εντός 2026.

<img height="120" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-05/%CE%A4%CE%B1%205%20%CF%86%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AC%20%CE%BF%CF%80%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AC%20%CF%83%CF%85%CF%83%CF%84%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1%20%CF%80%CE%BF%CF%85%20%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CE%B9%20%CE%B7%20%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1%20%CE%B5%CE%BD%CF%84%CF%8C%CF%82%202026.jpg?itok=cIksmcNF" width="766" /><br /><br /><b>ΤΓιώργος Μαυρίδης</b><br />Από τα πολυχρηστικά ελικόπτερα Black Hawk μέχρι τα drones S-100, οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις θα ενισχυθούν ποικιλοτρόπως μέχρι την νέα χρονιά<br /><br />Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα προχωρά ίσως στο μεγαλύτερο εξοπλιστικό πρόγραμμα των τελευταίων δεκαετιών. Μετά τις φρεγάτες Belharra, τα Rafale και τον εκσυγχρονισμό των F-16 σε επίπεδο Viper, η προσοχή πλέον στρέφεται στα νέα οπλικά συστήματα που αναμένεται να ενταχθούν μέσα στο 2026 και να αλλάξουν σημαντικά τις δυνατότητες των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.<br /><br />Και το ενδιαφέρον είναι πως δεν μιλάμε μόνο για κλασικά όπλα ή μαχητικά αεροσκάφη. Μιλάμε για drones νέας γενιάς, περιφερόμενα πυρομαχικά, υπερσύγχρονα επιθετικά ελικόπτερα και όπλα ακριβείας που μπορούν να πλήξουν στόχους σε τεράστιες αποστάσεις με τρομακτική ακρίβεια.<br /><br />Το 2026 θεωρείται κομβική χρονιά, καθώς αρκετά από αυτά τα προγράμματα περνούν πλέον από τη θεωρία στην πράξη. Κάποια έχουν ήδη παρουσιαστεί δημόσια, κάποια βρίσκονται στη φάση υλοποίησης συμβολαίων, ενώ άλλα αναμένεται να μπουν για πρώτη φορά επιχειρησιακά στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.<br /><br />Ένα από τα πιο σημαντικά προγράμματα που αναμένεται να δούμε να υλοποιούνται μέσα στο 2026 είναι χωρίς αμφιβολία η απόκτηση των αμερικανικών UH-60M Black Hawk για την Αεροπορία Στρατού και τις ελληνικές Ειδικές Δυνάμεις.<br /><br />Η Ελλάδα έχει συμφωνήσει για την αγορά 35 ελικοπτέρων UH-60M Black Hawk μέσω του αμερικανικού προγράμματος Foreign Military Sales, σε ένα πακέτο που θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για την αναβάθμιση των αεροκίνητων δυνατοτήτων της χώρας.<br /><br />Μέχρι σήμερα, δηλαδή τον Μάιο του 2026, δεν έχουν παραληφθεί ακόμη επιχειρησιακά ελικόπτερα από την Ελλάδα, ωστόσο οι πρώτες παραδόσεις αναμένονται μέσα στους επόμενους μήνες. Τα νέα Black Hawk θα αντικαταστήσουν σταδιακά παλαιότερα UH-1 Huey που υπηρετούν εδώ και δεκαετίες.<br /><br />Και εδώ μιλάμε για τεράστια διαφορά δυνατοτήτων. Το UH-60M θεωρείται ένα από τα κορυφαία στρατιωτικά ελικόπτερα μεταφοράς παγκοσμίως. Διαθέτει σύγχρονα ηλεκτρονικά, ισχυρούς κινητήρες, υψηλή επιβιωσιμότητα και δυνατότητα μεταφοράς ειδικών δυνάμεων σε πολύ δύσκολα περιβάλλοντα.<br /><br />Για την Ελλάδα, τα Black Hawk θα είναι κρίσιμα κυρίως στο Αιγαίο. Θα μπορούν να μεταφέρουν γρήγορα προσωπικό, να εκτελούν αεραποβάσεις, αποστολές ειδικών επιχειρήσεων, νυχτερινές αποστολές αλλά και αποστολές έρευνας και διάσωσης.<br /><br />Επιπλέον, τα συγκεκριμένα ελικόπτερα έχουν τεράστια επιχειρησιακή εμπειρία σε πραγματικούς πολέμους, κάτι που προσφέρει αξιοπιστία και δοκιμασμένες δυνατότητες. Δεν είναι τυχαίο πως χρησιμοποιούνται από δεκάδες χώρες και αποτελούν βασικό εργαλείο του αμερικανικού στρατού.<div><br />2. CAMCOPTER S-100 UAV<br /><br />Το επόμενο σύστημα που αναμένεται να δούμε να εντάσσεται πιο ενεργά μέσα στο 2026 είναι το Camcopter S-100 UAV για το Πολεμικό Ναυτικό.<br /><br />Το συγκεκριμένο drone αυστριακής κατασκευής είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον γιατί διαφέρει από τα περισσότερα UAV που γνωρίζουμε. Πρόκειται για μη επανδρωμένο ελικόπτερο, κάτι που σημαίνει πως μπορεί να απογειώνεται και να προσγειώνεται κάθετα ακόμη και από πολεμικά πλοία.<br /><br />Η πρώτη δημόσια παρουσίασή του στην Ελλάδα έγινε ουσιαστικά στην παρέλαση του 2025, ωστόσο μέχρι σήμερα δεν μιλάμε ακόμη για πλήρη επιχειρησιακή ένταξη. Οι πρώτες ουσιαστικές παραλαβές και η ανάπτυξη του συστήματος στο Πολεμικό Ναυτικό αναμένονται μέσα στο 2026.<br /><br />Το Camcopter S-100 δίνει τεράστιες δυνατότητες επιτήρησης στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Μπορεί να επιχειρεί για αρκετές ώρες, να μεταφέρει ηλεκτροπτικά συστήματα και αισθητήρες, να εντοπίζει στόχους και να δίνει εικόνα σε πραγματικό χρόνο στα ελληνικά πλοία.<br /><br />Αυτό πρακτικά σημαίνει πως μία ελληνική φρεγάτα ή ένα πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού θα μπορεί να “βλέπει” πολύ πιο μακριά από τον ορίζοντα χωρίς να χρειάζεται άμεσα επανδρωμένο ελικόπτερο.<br /><br />Το συγκεκριμένο σύστημα είναι εξαιρετικά σημαντικό ειδικά για αποστολές επιτήρησης, αναγνώρισης και εντοπισμού ύποπτων κινήσεων γύρω από νησιά και θαλάσσιες περιοχές ελληνικού ενδιαφέροντος.<br /><br />Και το σημαντικότερο; Πρόκειται για ένα σχετικά οικονομικό σύστημα σε σχέση με επανδρωμένα μέσα, αλλά με τεράστια επιχειρησιακή αξία.</div><div><br />3. Περιπλανωμένα Πυρομαχικά Switchblade<br /><br />Από τα πιο τρομακτικά σύγχρονα οπλικά συστήματα που αναμένεται να αποκτήσει η Ελλάδα είναι τα Switchblade loitering munitions, δηλαδή τα λεγόμενα περιφερόμενα πυρομαχικά ή αλλιώς drones-καμικάζι.<br /><br />Το πρόγραμμα έχει ανακοινωθεί επίσημα, ωστόσο μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένες επιχειρησιακές παραλαβές από τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Οι πρώτες αφίξεις αναμένονται μέσα στο 2026.<br /><br />Τα Switchblade έγιναν παγκοσμίως γνωστά κυρίως μέσα από τον πόλεμο στην Ουκρανία, όπου απέδειξαν πόσο αποτελεσματικά μπορούν να είναι απέναντι ακόμη και σε βαριά τεθωρακισμένα ή στρατιωτικούς σχηματισμούς.<br /><br />Το μεγάλο πλεονέκτημα αυτών των συστημάτων είναι πως συνδυάζουν δυνατότητες drone και πυραύλου ταυτόχρονα. Ο χειριστής μπορεί να τα εκτοξεύσει, να τα κατευθύνει προς την περιοχή στόχου, να περιμένει πάνω από το πεδίο μάχης και να επιλέξει πότε ακριβώς θα χτυπήσει.<br /><br />Αυτό δίνει τεράστια ακρίβεια και μειώνει σημαντικά το ενδεχόμενο απωλειών ή σπατάλης πυρομαχικών.<br /><br />Για την Ελλάδα, τα συγκεκριμένα όπλα μπορούν να αποδειχθούν καθοριστικά σε νησιωτικό περιβάλλον. Μικρές ομάδες στρατιωτών θα μπορούν να πλήττουν στόχους σε μεγάλες αποστάσεις χωρίς να εκθέτουν άμεσα προσωπικό σε κίνδυνο.<br /><br />Παράλληλα, τα Switchblade μπορούν να λειτουργήσουν αποτρεπτικά απέναντι σε αποβατικές κινήσεις ή συγκεντρώσεις εχθρικών δυνάμεων σε κρίσιμες περιοχές.<br /><br />Και εδώ φαίνεται ξεκάθαρα η αλλαγή φιλοσοφίας των σύγχρονων πολέμων. Τα drones και τα περιφερόμενα πυρομαχικά πλέον δεν θεωρούνται συμπληρωματικά όπλα. Θεωρούνται βασικό κομμάτι του σύγχρονου πεδίου μάχης.</div><div><br />4. Drones V-BAT<br /><br />Ένα ακόμη ιδιαίτερα ενδιαφέρον drone που αναμένεται να δούμε πιο ενεργά μέσα στο 2026 είναι το αμερικανικό V-BAT UAV.<br /><br />Το σύστημα είχε ήδη εμφανιστεί στην Ελλάδα το 2025 μέσω δωρεών και δοκιμαστικών παρουσιών, όμως η πλήρης επιχειρησιακή ανάπτυξη και ένταξη αναμένεται ουσιαστικά μέσα στο 2026.<br /><br />Το V-BAT ξεχωρίζει γιατί χρησιμοποιεί κάθετη απογείωση και προσγείωση, ενώ παράλληλα μπορεί να επιχειρεί σαν κανονικό αεροσκάφος σε μεγάλες αποστάσεις.<br /><br />Αυτό του δίνει τεράστια ευελιξία. Δεν χρειάζεται αεροδιάδρομο, μπορεί να επιχειρεί από πλοία, απομακρυσμένες περιοχές ή μικρές βάσεις, και να προσφέρει συνεχόμενη επιτήρηση για πολλές ώρες.<br /><br />Για την Ελλάδα, το V-BAT είναι εξαιρετικά χρήσιμο κυρίως για επιτήρηση στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Μπορεί να εντοπίζει κινήσεις πλοίων, να παρακολουθεί θαλάσσιες περιοχές και να λειτουργεί ως “μάτι” των ελληνικών δυνάμεων.<br /><br />Το μεγάλο πλεονέκτημα αυτών των drones είναι πως μειώνουν σημαντικά την ανάγκη χρήσης ακριβών επανδρωμένων μέσων για αποστολές επιτήρησης ρουτίνας.<br /><br />Ταυτόχρονα, προσφέρουν πολύτιμες πληροφορίες σε πραγματικό χρόνο, κάτι που στον σύγχρονο πόλεμο θεωρείται ίσως το σημαντικότερο πλεονέκτημα.<br /><br />Όποιος έχει καλύτερη εικόνα του πεδίου μάχης, συνήθως έχει και το μεγαλύτερο πλεονέκτημα.<br /><br />5. RAMPAGE και SPICE για τα F-16<br /><br />Και περνάμε τώρα ίσως στο πιο επικίνδυνο κομμάτι αυτής της λίστας. Τα νέα όπλα ακριβείας Rampage και SPICE που αναμένονται για τα ελληνικά F-16.<br /><br />Μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένες επιχειρησιακές παραδόσεις αυτών των όπλων στην Πολεμική Αεροπορία, ωστόσο οι πρώτες πραγματικές παραλαβές αναμένονται μέσα στο 2026.<br /><br />Τα συγκεκριμένα όπλα μπορούν να αλλάξουν δραστικά τις δυνατότητες κρούσης της Ελλάδας.<br /><br />Το Rampage είναι ουσιαστικά ένας υπερηχητικός πύραυλος αέρος-εδάφους μεγάλου βεληνεκούς, σχεδιασμένος για πλήγματα υψηλής ακρίβειας απέναντι σε καλά προστατευμένους στόχους.<br /><br />Μπορεί να πλήξει στρατηγικές εγκαταστάσεις, αεροδρόμια, κέντρα διοίκησης και αντιαεροπορικά συστήματα από πολύ μεγάλες αποστάσεις.<br /><br />Από την άλλη, τα SPICE είναι κιτ καθοδήγησης που μετατρέπουν συμβατικές βόμβες σε πανίσχυρα όπλα ακριβείας με προηγμένα συστήματα καθοδήγησης.<br /><br />Στην πράξη, αυτό σημαίνει πως τα ελληνικά F-16 Viper θα αποκτήσουν τη δυνατότητα να πραγματοποιούν εξαιρετικά ακριβή πλήγματα με πολύ μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα.<br /><br />Και αυτό έχει τεράστια σημασία σε περίπτωση κρίσης στο Αιγαίο ή στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Η δυνατότητα να πλήττεις κρίσιμους στόχους από μεγάλες αποστάσεις λειτουργεί αποτρεπτικά και αυξάνει σημαντικά τη στρατηγική ισχύ μιας χώρας.<br /><br />Ειδικά σε συνδυασμό με τα Rafale, τους πυραύλους SCALP και τις νέες Belharra, η Ελλάδα φαίνεται να δημιουργεί σταδιακά ένα πολύ πιο σύγχρονο και δικτυοκεντρικό μοντέλο άμυνας.<br /><br />Συμπέρασμα<br /><br />Το 2026 λοιπόν φαίνεται πως θα είναι μία εξαιρετικά σημαντική χρονιά για τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Από Black Hawk και drones μέχρι πυραύλους ακριβείας και περιφερόμενα πυρομαχικά, η Ελλάδα προχωρά σε μια συνολική αναβάθμιση που αλλάζει τα δεδομένα στην περιοχή.<br /><br />Και ίσως το πιο σημαντικό είναι πως πλέον δεν μιλάμε μόνο για αριθμούς ή παλιάς λογικής εξοπλισμούς. Μιλάμε για τεχνολογία, δικτυοκεντρικό πόλεμο, πληροφορία σε πραγματικό χρόνο και όπλα που μπορούν να λειτουργήσουν αποφασιστικά σε ελάχιστο χρόνο.<br /><br />Τα επόμενα χρόνια θα δείξουν πόσο γρήγορα θα ολοκληρωθούν όλα αυτά τα προγράμματα και πώς θα αξιοποιηθούν επιχειρησιακά από την Ελλάδα.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

α 5 φονικά οπλικά συστήματα που αναμένει η Ελλάδα εντός 2026.

ΤΓιώργος Μαυρίδης Από τα πολυχρηστικά ελικόπτερα Black Hawk μέχρι τα drones S-100, οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις θα ενισχυθούν ποικιλοτρόπως...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία: Εμφύλιος στους Κεμαλιστές. Οζέλ και Ιμάμογλου ιδρύουν νέο κόμμα.

<img height="120" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-05/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1_2026-05-30_173012204.png?itok=78RYLebX" width="787" /><br /><br />Οζέλ και Ιμάμογλου ιδρύουν άμεσα νέο πολιτικό κόμμα, εγκαταλείποντας τον Κιλιτσντάρογλου, εντείνοντας το απόλυτο χάος στην τουρκική αξιωματική αντιπολίτευση<br /><br />Το ρήγμα στο εσωτερικό της τουρκικής αντιπολίτευσης παίρνει πλέον μορφή οριστικού διαζυγίου, μετατρέποντας το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP) σε πεδίο μάχης.<br /><br />Σύμφωνα με αποκαλύψεις κορυφαίων Τούρκων δημοσιογράφων (Σινάν Μπουρχάν και Μπαρίς Γιαρκαντάς), τις οποίες ήδη αναπαράγουν φιλοκυβερνητικά μεγαθήρια όπως η Yeni Safak, ο Οζγκιούρ Οζέλ και ο Εκρέμ Ιμάμογλου ετοιμάζουν βαλίτσες για να ιδρύσουν τον δικό τους πολιτικό φορέα.<div><br /><a href="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/2026-05/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1_2026-05-30_173059272.png"><img height="360" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/default/public/2026-05/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1_2026-05-30_173059272.png?itok=2DW0KPYI" width="640" /></a><br /><br />Οι δύο κορυφαίοι πολιτικοί βρίσκονται σε μετωπική, ανεπίστρεπτη σύγκρουση με τη φράξια του Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου. Έχοντας αντιληφθεί ότι το εσωκομματικό παιχνίδι είναι χαμένο, σχεδιάζουν να έχουν τελειώσει με τα γραφειοκρατικά και νομικά εμπόδια, ώστε να ανακοινώσουν την ίδρυση του νέου τους κόμματος το αργότερο μέχρι τον ερχόμενο Αύγουστο.<br /><br />Το φιάσκο με την «Τουρκική Συμμαχία»<br /><br />Στην προσπάθειά τους να βρουν έτοιμο πολιτικό όχημα, οι Οζέλ και Ιμάμογλου επιχείρησαν ένα άτυπο πολιτικό «πλιάτσικο». Στόχος τους ήταν να εμφανιστούν ως η φυσική συνέχεια του ήδη υπάρχοντος κόμματος «Συμμαχία της Τουρκίας» (Türkiye İttifakı Partisi), χρησιμοποιώντας το όνομα και την υποδομή του για να απεξαρτηθούν πλήρως από τον Κιλιτσντάρογλου.<br /><br />Ωστόσο, υπολόγιζαν χωρίς τον ξενοδόχο. Η κίνηση αυτή προσέκρουσε σε τοίχο, καθώς ο επικεφαλής του εν λόγω κόμματος, Φερχάτ Γιλμάζ, τους έκοψε τον αέρα δημοσίως, ξεκαθαρίζοντας ορθά κοφτά πως δεν προτίθεται να χαρίσει το κόμμα του σε κανέναν.</div><div><br />Ο Ερντογάν τρίβει τα χέρια του<br /><br />Στο παρασκήνιο αυτού του πολιτικού τσίρκου, η πλευρά Ιμάμογλου-Οζέλ διαρρέει ότι ο Κιλιτσντάρογλου είναι ένα πολιτικό «πτώμα» που απέτυχε οικτρά να κάνει στοιχειώδη αντιπολίτευση στο καθεστώς. Εκμεταλλευόμενοι την κοινωνική οργή και τη δυσαρέσκεια της βάσης, η οποία πρόσφατα κατέβηκε στους δρόμους διαμαρτυρόμενη για την αδράνεια του CHP, ετοιμάζουν την έξοδό τους.<br /><br />Η αλήθεια είναι, ωστόσο, πως όσο οι Κεμαλιστές σφάζονται και διασπώνται ψάχνοντας ποιος θα κάτσει στην καρέκλα της αντιπολίτευσης, ο απόλυτος κερδισμένος αυτής της ιλαροτραγωδίας παραμένει ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος βλέπει τους αντιπάλους του να αλληλοεξοντώνονται χωρίς να χρειαστεί να κουνήσει ούτε το μικρό του δαχτυλάκι.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκία: Εμφύλιος στους Κεμαλιστές. Οζέλ και Ιμάμογλου ιδρύουν νέο κόμμα.

Οζέλ και Ιμάμογλου ιδρύουν άμεσα νέο πολιτικό κόμμα, εγκαταλείποντας τον Κιλιτσντάρογλου, εντείνοντας το απόλυτο χάος στην τουρκική αξιωματι...

Διαβάστε την συνέχεια

Ζητείται κυβέρνηση. Ανεξήγητα φαινόμενα στις σχέσεις Ελλάδας-Ουκρανίας…

<a href="https://www.skai.gr/sites/default/files/styles/style_800x600/public/2025-11/xeirapsia_zelensky_mitsotakis_eurokinisi.jpg.webp?itok=5foVAJMZ"><img border="0" height="150" src="https://www.skai.gr/sites/default/files/styles/style_800x600/public/2025-11/xeirapsia_zelensky_mitsotakis_eurokinisi.jpg.webp?itok=5foVAJMZ" width="758" /></a><br /><br />Του <b>Σωτήρη Σιδέρη</b><br />Διάβημα, μετά από 23 ημέρες (!) προφανώς για εσωτερική κατανάλωση, θα κάνει το ελληνικό ΥΠΕΞ στο Κίεβο, μετά από μια άκρως περιφρονητική συμπεριφορά της Ουκρανίας στο αίτημα της ελληνικής κυβέρνησης να παρασχεθούν εξηγήσεις για το περίφημο drone που βρέθηκε στις 7 Μαίου στην Λευκάδα. Η εξευτελιστική αυτή εξέλιξη γνωστοποιήθηκε μέσω διαρροών του υπουργείου Εξωτερικών, μετά από μια μάλλον αδιανόητη για τα διεθνή διπλωματικά δεδομένα συμπεριφορά που επιφύλαξε ο Ουκρανός ΥΠΕΞ στον Γιώργο Γεραπετρίτη στην Λεμεσό, αλλά και η ανεκδιήγητη Κάγια Κάλας, ύπατη εκπρόσωπος της ΕΕ για την εξωτερική πολιτική. Η οποία ωρύεται για κάθε τι που αφορά την Ρωσία, αλλά σιωπά επιδεικτικά σε άλλα μείζονα ζητήματα, προκαλώντας συχνά την οργή πολλών χωρών. <br /><br />Πέρασαν πάνω από τρεις εβδομάδες και το Κίεβο αδιαφορεί πλήρως και συμπεριφέρεται σαν να μην υπάρχει ελληνικό κράτος. Και γιατί να ανησυχήσει; ο πρωθυπουργός έχει δεσμευθεί ότι δεν αλλάζει η πολιτική έναντι της Ουκρανίας. Ότι θα δώσει τα 650 εκατομμύρια της βοήθειας για το 2026. Ότι θα ψηφίσει υπέρ της ειδικής σχέσης -ένταξης του Κιέβου στην ΕΕ. Ότι θα συνεχίσει τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Τα γεγονότα της Λεμεσού, είναι ανησυχητικά για το κύρος της Ελλάδας.<br /><br /> Να σημειωθεί ότι ούτε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ούτε ο ΥΠΕΞ Γιώργος Γεραπετρίτης, ούτε ο υπουργός Άμυνας Νίκος Δένδιας κατάφεραν να αποσπάσουν μια δήλωση από την Ουκρανία. Ο πρωθυπουργός δεν επικοινώνησε καν με τον Ουκρανό πρόεδρο για εθνικής σημασίας ζήτημα, αλλά επικοινωνεί πολλές φορές για ζητήματα που αφορούν άλλα θέματα και άλλες χώρες. Από το Κίεβο, συγνώμη ούτε κατά διάνοια. Ούτε καν κάποια εξήγηση, ούτε δέσμευση ότι δεν θα ξανασυμβεί. Μια κυβέρνηση στα όρια του ξεπεσμού. Αυτό επιβεβαιώθηκε στις συναντήσεις που είχε στην Λεμεσό, τόσο με την ανεκδιήγητη, ούτε <br /><br />Ο Έλληνας ΥΠΕΞ Γιώργος Γεραπετρίτης, ενημέρωσε την ύπατη εκπρόσωπο της Ευρωπαϊκής Ενωσης για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας και αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Κάγια Κάλας, σχετικά με το περιεχόμενο του πορίσματος του ΓΕΕΘΑ που αφορά το drone της Λευκάδας.<br /><br />Όπως μεταδόθηκε, η ενημέρωση πραγματοποιήθηκε στο περιθώριο του άτυπου συμβουλίου των υπουργών Εξωτερικών που πραγματοποιήθηκε στη Λεμεσό την Πέμπτη 28 Μαίου. Εκεί είχε, επίσης, συνομιλία επί του θέματος με τον Ουκρανό ομόλογό του, Αντρίι Σιμπίχα, ο οποίος είχε προσκληθεί στη Λεμεσό από την κυπριακή προεδρία.<br />Δηλώσεις δεν έγιναν. Το υπουργείο Εξωτερικών δεν έκανε καμία αναφορά περί αποδοχής της ευθύνης από το Κίεβο. Ούτε η Κάλας είπε το παραμικρό, αν και όταν της τέθηκε το ζήτημα στο προηγούμενο συμβούλιο υπουργών Άμυνας είπε ότι το ζήτημα δεν είναι το drone, αλλά η Ρωσία….<br /><br />Οπότε το ΥΠΕΞ , αντιλαμβανόμενο την τεράστια υποτίμηση του κύρους της Ελλάδας , έκανε την διαρροή ότι θα γίνει επίσημο διάβημα στην ουκρανική κυβέρνηση.<br />Ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης επιβεβαιώνει την ανυπαρξία του ως πολιτικός ηγέτης της διπλωματικής υπηρεσίας της χώρας. Ανύπαρκτος και ο υπουργός Άμυνας Νίκος Δένδιας. Όσο για τον πρωθυπουργό, χειρίζεται τα εθνικής σημασίας ζητήματα ως ιδιωτική ή έστω ως εσωτερική υπόθεση. Και λογικά το “ζητείται κυβέρνηση”, αντανακλά την κατάρρευση του κύρους της χώρας…<div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ζητείται κυβέρνηση. Ανεξήγητα φαινόμενα στις σχέσεις Ελλάδας-Ουκρανίας…

Του Σωτήρη Σιδέρη Διάβημα, μετά από 23 ημέρες (!) προφανώς για εσωτερική κατανάλωση, θα κάνει το ελληνικό ΥΠΕΞ στο Κίεβο, μετά από μια άκ...

Διαβάστε την συνέχεια

«Μέτωπο για την ψηφιακή δημοκρατία»: Σκληρή απάντηση της ΕΛΑΣ στον Πιερρακάκη για την “ψηφιακή κυριαρχία”.

<img height="114" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/tsipras-c1-768x436.jpg" width="765" /><br /><br />Σύγκρουση για το μοντέλο ψηφιακού κράτους – Κατηγορίες για “τεχνοκρατικό έλεγχο”, αναφορές σε υποκλοπές και πολιτική αντιπαράθεση για το μέλλον της δημόσιας διοίκησης<br /><br />Σε νέα πολιτική αντιπαράθεση γύρω από τον ψηφιακό μετασχηματισμό του κράτους εξελίχθηκε η συζήτηση μετά τις δηλώσεις του υπουργού Ψηφιακής Διακυβέρνησης και στελέχους της κυβέρνησης, Κυριάκου Πιερρακάκη, ο οποίος σχολίασε με αιχμηρό τρόπο θέσεις της αντιπολίτευσης για την «ψηφιακή δημοκρατία και κυριαρχία».<br /><br />Η απάντηση ήρθε άμεσα από την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛΑΣ), η οποία κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι υποβαθμίζει κρίσιμες πολιτικές ανησυχίες γύρω από την ψηφιακή μετάβαση και την προστασία των δημοκρατικών θεσμών.<br />«Δεν είναι ρητορική του χθες – είναι το αύριο της δημοκρατίας»<br /><br />Η ΕΛ.Α.Σ. σε δημόσια τοποθέτησή της θέτει ευθέως το ερώτημα αν η έννοια της «ψηφιακής κυριαρχίας» αποτελεί αναχρονιστικό πολιτικό λόγο, όπως υπονόησε ο υπουργός, ή μια αναγκαία απάντηση στις νέες τεχνολογικές και γεωπολιτικές συνθήκες.<br /><br />Στην ανακοίνωση σημειώνεται χαρακτηριστικά:<div>«Είναι η δέσμευση για ψηφιακή κυριαρχία ρητορική του προχθές ή το πραγματικό διακύβευμα του αύριο;»<br />Η παράταξη υποστηρίζει ότι η τεχνολογική εξάρτηση από ιδιωτικά δίκτυα και διεθνείς πλατφόρμες δημιουργεί σοβαρά ζητήματα εθνικής και θεσμικής αυτονομίας. <br /><br />Κατηγορίες για «τεχνοκρατικό συγκεντρωτισμό»<br /><br />Η ΕΛΑΣ ασκεί κριτική στον τρόπο με τον οποίο έχει σχεδιαστεί ο ψηφιακός μετασχηματισμός του κράτους, κάνοντας λόγο για υπερσυγκέντρωση δεδομένων και εξουσίας σε κεντρικά ψηφιακά συστήματα.<br /><br />Παράλληλα, θέτει ζήτημα διαφάνειας, συνδέοντας τη δημόσια συζήτηση με τις υποθέσεις παρακολουθήσεων μέσω λογισμικών τύπου Predator, οι οποίες είχαν προκαλέσει πολιτική θύελλα τα προηγούμενα χρόνια.</div><div><br />Το δίπολο «ευκολία vs έλεγχος»<br /><br />Στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης βρίσκεται πλέον το βασικό ερώτημα:Ο ψηφιακός μετασχηματισμός αποτελεί εργαλείο εκσυγχρονισμού και εξυπηρέτησης του πολίτη;<br />Ή δημιουργεί ένα νέο μοντέλο ελέγχου δεδομένων και κρατικής επιτήρησης;<br /><br />Η  ΕΛΑΣ υποστηρίζει ότι χωρίς ισχυρούς θεσμικούς μηχανισμούς και εθνικές ψηφιακές υποδομές, η χώρα κινδυνεύει να χάσει τον έλεγχο κρίσιμων πληροφοριών και λειτουργιών.</div><div><br />Η θέση Πιερρακάκη και η κυβερνητική γραμμή<br /><br />Ο Κυριάκος Πιερρακάκης, σύμφωνα με την αρχική του τοποθέτηση, είχε απορρίψει τέτοιες προσεγγίσεις ως ξεπερασμένες, υποστηρίζοντας ότι η ψηφιακή πολιτική πρέπει να βασίζεται σε διεθνή συνεργασία, τεχνολογική καινοτομία και αποτελεσματικότητα στη δημόσια διοίκηση.<br /><br />Κυβερνητικές πηγές επισημαίνουν ότι η Ελλάδα έχει ήδη κάνει άλματα ψηφιοποίησης, μειώνοντας τη γραφειοκρατία και ενισχύοντας τη διαφάνεια μέσω ηλεκτρονικών υπηρεσιών.<br /><br />Πολιτικό αποτύπωμα μιας νέας σύγκρουσης<br /><br />Η αντιπαράθεση γύρω από την «ψηφιακή δημοκρατία» φαίνεται να ανοίγει ένα νέο μέτωπο πολιτικής σύγκρουσης, όπου τεχνολογία, κυριαρχία και θεσμική εμπιστοσύνη μπλέκονται σε ένα σύνθετο πεδίο.<br /><br />Από τη μία πλευρά, η κυβέρνηση προβάλλει το αφήγημα του εκσυγχρονισμού και της αποτελεσματικότητας.<br /><br />Από την άλλη, η αντιπολίτευση προειδοποιεί για κινδύνους συγκέντρωσης εξουσίας και απώλειας ψηφιακής αυτονομίας.<br /><br />Το μόνο βέβαιο είναι ότι η συζήτηση για το «ψηφιακό κράτος» μόλις ξεκίνησε — και αναμένεται να ενταθεί όσο η τεχνολογία αποκτά ολοένα και πιο κεντρικό ρόλο στη λειτουργία της δημοκρατίας.</div><div><br /></div><div>πηγή <br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Μέτωπο για την ψηφιακή δημοκρατία»: Σκληρή απάντηση της ΕΛΑΣ στον Πιερρακάκη για την “ψηφιακή κυριαρχία”.

Σύγκρουση για το μοντέλο ψηφιακού κράτους – Κατηγορίες για “τεχνοκρατικό έλεγχο”, αναφορές σε υποκλοπές και πολιτική αντιπαράθεση για το μέλ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τραμπ: «Μισό βήμα πριν τη συμφωνία με το Ιράν». αλλά η Τεχεράνη μιλά για αδιέξοδο.

<img height="144" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/trump-15-768x553.jpg" width="774" /><br /><br />Μνημόνιο κατανόησης, πυρηνικό στοίχημα και Ορμούζ στο τραπέζι – Η πιο εύθραυστη ισορροπία ΗΠΑ–Ιράν των τελευταίων ετών<br /><br />Σε ένα ακόμη επεισόδιο διπλωματικού “σπριντ χωρίς γραμμή τερματισμού”, ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε ότι Ηνωμένες Πολιτείες και Ιράν βρίσκονται «μισό βήμα πιο κοντά» σε μια συμφωνία που θα μπορούσε να αλλάξει τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Όμως στην Τεχεράνη, η απάντηση ήρθε σχεδόν αμέσως — ψυχρή, προσεκτική και καθόλου ενθουσιώδης:<br /><br />«Καμία συμφωνία δεν έχει οριστικοποιηθεί».<br /><br />Το αποτέλεσμα; Μια γεωπολιτική εξίσωση όπου όλοι δηλώνουν ότι πλησιάζουν τη συμφωνία, αλλά κανείς δεν παραδέχεται ότι την έχει φτάσει.<br />«Τελική διαμόρφωση» από τον Τραμπ – με όρους υψηλής πίεσης<br /><br />Σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα Truth Social, ο Αμερικανός πρόεδρος περιέγραψε ένα πλαίσιο συμφωνίας με σκληρούς και εκτεταμένους όρους.<br /><br />Το βασικό σημείο:Το Ιράν «δεν θα αποκτήσει ποτέ πυρηνικό όπλο».<br /><br />Αλλά η λίστα δεν σταματά εκεί.<br /><br />Ο Τραμπ ζήτησε επίσης:Άμεσο άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ χωρίς τέλη ή περιορισμούς<br />Απομάκρυνση ναρκών από τη θαλάσσια οδό<br />Επαναφορά απρόσκοπτης ναυσιπλοΐας για το 1/5 της παγκόσμιας αγοράς πετρελαίου<br />Στενό έλεγχο και καταστροφή ιρανικών αποθεμάτων υψηλού εμπλουτισμένου ουρανίου<br />Σταδιακή άρση κυρώσεων μόνο υπό όρους<br />Μηδενικές χρηματικές ανταλλαγές «μέχρι νεωτέρας»<br /><br />Πρόκειται για ένα πλαίσιο που περισσότερο μοιάζει με μηχανισμό πλήρους ελέγχου παρά με κλασική συμφωνία αποκλιμάκωσης. <div><br />Η αγορά αντέδρασε πριν από τους διπλωμάτες<br /><br />Οι διεθνείς αγορές πετρελαίου κινήθηκαν άμεσα.<br /><br />Το Brent υποχώρησε κατά 1,8%, φτάνοντας τα 92,05 δολάρια το βαρέλι — το χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων έξι εβδομάδων — καθώς οι traders «διάβασαν» τα μηνύματα Τραμπ ως ένδειξη πιθανής αποκλιμάκωσης.<br /><br />Αλλά η αντίδραση αυτή βασίστηκε σε μία κρίσιμη παραδοχή:<br /><br />Ότι η συμφωνία είναι κοντά.<br /><br />Κάτι που η Τεχεράνη δεν επιβεβαιώνει.<br />Τεχεράνη: «Υπάρχουν μηνύματα, όχι συμφωνία»<br /><br />Το ιρανικό Υπουργείο Εξωτερικών ξεκαθάρισε ότι οι συνομιλίες συνεχίζονται μέσω ανταλλαγής μηνυμάτων, αλλά δεν υπάρχει καμία τελική υπογραφή.<br /><br />Ο υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί ζήτησε από την Ουάσινγκτον να εγκαταλείψει τις «υπερβολικές απαιτήσεις» και τις «αντιφατικές θέσεις».<br /><br />Την ίδια στιγμή, το πρακτορείο Fars, που συνδέεται με τους Φρουρούς της Επανάστασης, χαρακτήρισε τις δηλώσεις Τραμπ:«Μείγμα αληθειών και ψεμάτων» και «σκηνοθετημένη επίδειξη νίκης».<br /><br />Η Τεχεράνη δείχνει έτσι ότι δεν αποδέχεται το αμερικανικό αφήγημα περί επικείμενης συμφωνίας — και επιχειρεί να επαναφέρει το διαπραγματευτικό πλαίσιο σε πιο σκληρή βάση.<br />Το πυρηνικό απόθεμα και το πιο ευαίσθητο σημείο<br /><br />Ένα από τα πιο εκρηκτικά σημεία της πρότασης αφορά το ιρανικό απόθεμα ουρανίου υψηλού εμπλουτισμού.<br /><br />Σύμφωνα με τα αμερικανικά σενάρια, το Ιράν θα πρέπει είτε να το παραδώσει είτε να το αδρανοποιήσει υπό διεθνή έλεγχο, με τη συμμετοχή του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας.<br /><br />Όμως Ιρανοί αναλυτές προειδοποιούν ότι κάτι τέτοιο θα θεωρηθεί πολιτικά και στρατηγικά μη αποδεκτό από το καθεστώς, καθώς θα ισοδυναμούσε με:«έμμεση παράδοση στρατηγικής αποτροπής». </div><div><br />Ορμούζ: το σημείο-κλειδί του παγκόσμιου εμπορίου<br /><br />Το άλλο μεγάλο πεδίο αντιπαράθεσης είναι τα Στενά του Ορμούζ.<br />Η πρόταση περιλαμβάνει:Άνοιγμα της ναυσιπλοΐας χωρίς τέλη<br />Απομάκρυνση ναρκών<br />Σταδιακή άρση περιορισμών εντός 60 ημερών<br />Χαλάρωση του ναυτικού αποκλεισμού των ιρανικών λιμανιών<br /><br />Πρόκειται για μια από τις πιο κρίσιμες θαλάσσιες οδούς στον κόσμο, από την οποία διέρχεται περίπου το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου.<br /><br />Κάθε αλλαγή στο καθεστώς του Ορμούζ έχει άμεσο αντίκτυπο στις αγορές ενέργειας — και στη γεωπολιτική σταθερότητα της περιοχής.<br />«Μισό βήμα μπροστά, μισό πίσω»<br /><br />Η ίδια η διατύπωση της κατάστασης συνοψίζει την πραγματικότητα:<br /><br />Η Ουάσινγκτον μιλά για «τελική διαμόρφωση».<br /><br />Η Τεχεράνη μιλά για «εκκρεμότητες».<br /><br />Οι αγορές μιλούν για «προσδοκία».<br /><br />Και οι αναλυτές για «εύθραυστη ψευδαίσθηση προόδου».<br />Πολιτική ταχύτητας και διαπραγμάτευσης πίεσης<br /><br />Πίσω από τις ανακοινώσεις διαμορφώνεται ένα τριπλό παιχνίδι:<br /><br />1. Εσωτερική πολιτική εικόνα στις ΗΠΑ Ο Τραμπ εμφανίζεται ως ο ηγέτης που «φέρνει συμφωνίες».<br /><br />2. Διαπραγματευτική πίεση προς το Ιράν Η δημόσια αποκάλυψη όρων λειτουργεί ως εργαλείο πίεσης.<br /><br />3. Έλεγχος των αγορών πετρελαίου Η αποκλιμάκωση των τιμών λειτουργεί ως παράπλευρη πολιτική επιτυχία.<br />Η πραγματική εικόνα πίσω από τις δηλώσεις<br /><br />Παρά τον θόρυβο, τίποτα ουσιαστικό δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί.<br /><br />Η εικόνα παραμένει αυτή ενός συστήματος όπου:η διπλωματία κινείται αργά<br />η ρητορική κινείται γρήγορα<br />και οι αγορές αντιδρούν ακόμα πιο γρήγορα<br />Μια συμφωνία που υπάρχει… πριν υπάρξει<br /><br />Η υπόθεση ΗΠΑ–Ιράν βρίσκεται σε ένα παράδοξο στάδιο:Όλοι μιλούν σαν να υπάρχει συμφωνία.Κανείς δεν τη θεωρεί πραγματική.<br /><br />Και όσο το χάσμα αυτό παραμένει, κάθε νέα δήλωση — είτε από τον Λευκό Οίκο είτε από την Τεχεράνη — λειτουργεί όχι ως ενημέρωση, αλλά ως διαπραγματευτικό όπλο.Το «μισό βήμα» του Τραμπ ίσως αποδειχθεί είτε το προοίμιο μιας ιστορικής συμφωνίας, είτε απλώς ακόμη μια κίνηση σε ένα παιχνίδι που παραμένει επικίνδυνα ανοιχτό.<br /><br /><br /><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τραμπ: «Μισό βήμα πριν τη συμφωνία με το Ιράν». αλλά η Τεχεράνη μιλά για αδιέξοδο.

Μνημόνιο κατανόησης, πυρηνικό στοίχημα και Ορμούζ στο τραπέζι – Η πιο εύθραυστη ισορροπία ΗΠΑ–Ιράν των τελευταίων ετών Σε ένα ακόμη επεισόδι...

Διαβάστε την συνέχεια

«Μιλήστε με τη Μόσχα τώρα!» – Ο Ράντεφ τινάζει στον αέρα την ευρωπαϊκή γραμμή για την Ουκρανία.

<img height="133" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/radev-1-768x512.jpg" width="796" /><br /><br />Ο Βούλγαρος πρόεδρος σπάει το μεγαλύτερο πολιτικό ταμπού της ΕΕ, ζητά απευθείας διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία και πυροδοτεί φόβους για τη δημιουργία νέου ευρωπαϊκού μπλοκ που αμφισβητεί τη στρατηγική των Βρυξελλών.<br /><br />Δεν ήταν μια συνηθισμένη δήλωση.Δεν ήταν καν μια ακόμη διαφωνία μέσα στο πολύπλοκο ευρωπαϊκό μωσαϊκό.Ήταν μια πολιτική βολή στο κέντρο της σημερινής στρατηγικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τον πόλεμο στην Ουκρανία.<br /><br />Από το Παρίσι, λίγες ώρες πριν από τη συνάντησή του με τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν, ο Βούλγαρος πρόεδρος Ρούμεν Ράντεφ άναψε φωτιές ζητώντας ανοιχτά αυτό που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν σχεδόν απαγορευμένη συζήτηση στις Βρυξέλλες:<br /><br />Άμεσες διαπραγματεύσεις Ευρώπης – Ρωσίας.<br /><br />«Η Ευρώπη πρέπει επιτέλους να συμφωνήσει να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία», δήλωσε, επιμένοντας ότι η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να αναλάβει ηγετικό ρόλο χωρίς εξαρτήσεις και χωρίς εξωτερικούς διαμεσολαβητές.<br /><br />Η φράση έπεσε σαν κεραυνός.<br /><br />Για πολλούς Ευρωπαίους αξιωματούχους δεν επρόκειτο απλώς για μια έκκληση υπέρ της ειρήνης.<br /><br />Ήταν μια ευθεία αμφισβήτηση της πολιτικής που ακολουθεί η ΕΕ από την πρώτη ημέρα της ρωσικής εισβολής.<br />Η στιγμή που αλλάζει η συζήτηση<br /><br />Στις αρχές του πολέμου, η Ευρώπη εμφανιζόταν σχεδόν απόλυτα ενωμένη.Οι κυρώσεις διαδέχονταν η μία την άλλη.Η στρατιωτική βοήθεια προς το Κίεβο αυξανόταν.Οι κυβερνήσεις μιλούσαν με μία φωνή.Σήμερα όμως το τοπίο μοιάζει διαφορετικό.Ο πόλεμος έχει μετατραπεί σε μακροχρόνια σύγκρουση φθοράς.Οι ευρωπαϊκές οικονομίες συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν πιέσεις.Η κοινωνική κόπωση αυξάνεται.Και το ερώτημα που μέχρι πρόσφατα ψιθυριζόταν μόνο πίσω από κλειστές πόρτες αρχίζει να ακούγεται όλο και πιο δυνατά:<br /><br />Υπάρχει στρατιωτική λύση;<br /><br />Ο Ράντεφ έδωσε τη δική του απάντηση.Και αυτή δεν άρεσε καθόλου σε πολλούς ευρωπαϊκούς κύκλους.<br />Το μπλοκ των «σκεπτικιστών» μεγαλώνει<br /><br />Το πραγματικό πρόβλημα για τις Βρυξέλλες δεν είναι ο ίδιος ο Βούλγαρος πρόεδρος.<br /><br />Είναι ότι δεν φαίνεται πλέον μόνος.<br /><br />Στη Σλοβακία, ο Ρόμπερτ Φίτσο επιμένει ότι η Ευρώπη πρέπει να δώσει μεγαλύτερο βάρος στη διπλωματία και μικρότερο στη στρατιωτική κλιμάκωση.<br /><br />Στην Ουγγαρία, παρά τις πολιτικές ανακατατάξεις, παραμένει ισχυρή η θέση ότι η σύγκρουση δεν μπορεί να συνεχιστεί χωρίς σαφή πολιτική στρατηγική εξόδου.<br /><br />Σε αρκετές χώρες της Κεντρικής Ευρώπης και των Βαλκανίων, η συζήτηση έχει ήδη μετατοπιστεί.<br /><br />Όχι στο πόσα ακόμη όπλα θα σταλούν.<br /><br />Αλλά στο πώς και πότε θα ξεκινήσει μια διαδικασία διαπραγμάτευσης.<br /><br />Και ακριβώς εκεί βρίσκεται η μεγάλη ανησυχία των ευρωπαϊκών θεσμών.<br /><br />Η δημιουργία ενός άτυπου πολιτικού μπλοκ που δεν απορρίπτει τη στήριξη προς την Ουκρανία, αλλά αμφισβητεί ανοιχτά τη σημερινή στρατηγική. <div><br />Οι διάλογοι που δεν γίνονται δημόσια<br /><br />Στους διαδρόμους των ευρωπαϊκών θεσμών, η συζήτηση έχει γίνει πιο έντονη από ποτέ.<br /><br />«Δεν μπορούμε να πορευόμαστε χωρίς ορατό πολιτικό τέλος», παραδέχονται διπλωματικές πηγές.<br /><br />Απέναντι σε αυτή τη λογική, άλλοι αξιωματούχοι απαντούν:<br /><br />«Η πρόωρη διαπραγμάτευση θα δώσει στη Ρωσία αυτό που δεν κατάφερε να κερδίσει στο πεδίο.»<br /><br />Η αντιπαράθεση είναι πλέον στρατηγική.<br /><br />Και αφορά το μέλλον της ίδιας της Ευρώπης.<br /><br />Από τη μία πλευρά βρίσκονται όσοι θεωρούν ότι η πίεση προς τη Μόσχα πρέπει να συνεχιστεί μέχρι να υπάρξει ουσιαστική μεταβολή των δεδομένων.<br /><br />Από την άλλη, όσοι πιστεύουν ότι η ήπειρος πρέπει να προετοιμάσει από τώρα την επόμενη ημέρα.<br />Η σκιά της Ουάσιγκτον<br /><br />Η συζήτηση γίνεται ακόμη πιο περίπλοκη λόγω της αβεβαιότητας για τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών τα επόμενα χρόνια.<br /><br />Σε πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες υπάρχει έντονος προβληματισμός για το ενδεχόμενο περιορισμού της αμερικανικής εμπλοκής στην ευρωπαϊκή ασφάλεια.<br /><br />Το ερώτημα είναι απλό αλλά κρίσιμο:<br /><br />Αν η Ουάσιγκτον μειώσει το βάρος που σηκώνει σήμερα, είναι έτοιμη η Ευρώπη να αναλάβει μόνη της το πολιτικό, στρατιωτικό και οικονομικό κόστος;<br /><br />Για αρκετούς αναλυτές, οι δηλώσεις Ράντεφ αποτελούν την πρώτη δημόσια έκφραση αυτής ακριβώς της αγωνίας. </div><div><br />Το τέλος μιας εποχής;<br /><br />Ο Ρούμεν Ράντεφ μπορεί να μην εκφράζει ακόμη την πλειοψηφία των κυβερνήσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.<br /><br />Εκφράζει όμως κάτι που γίνεται ολοένα πιο εμφανές:<br /><br />Την κόπωση.<br /><br />Την αμφιβολία.<br /><br />Τον φόβο ότι η σημερινή στρατηγική ίσως δεν οδηγεί τόσο κοντά στο τέλος του πολέμου όσο πίστευαν πολλοί πριν από λίγα χρόνια.<br /><br />Και γι’ αυτό η παρέμβασή του προκάλεσε τόσο ισχυρό πολιτικό αντίκτυπο.<br /><br />Διότι η πραγματική είδηση δεν είναι ότι ένας Ευρωπαίος ηγέτης ζήτησε διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία.<br /><br />Η πραγματική είδηση είναι ότι ολοένα περισσότεροι στην Ευρώπη αρχίζουν να συζητούν το ίδιο πράγμα.<br /><br />Και όταν οι αμφιβολίες παύουν να ψιθυρίζονται και μετατρέπονται σε δημόσιο πολιτικό λόγο, τότε συνήθως έχει ήδη ξεκινήσει μια νέα φάση της ευρωπαϊκής ιστορίας.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Μιλήστε με τη Μόσχα τώρα!» – Ο Ράντεφ τινάζει στον αέρα την ευρωπαϊκή γραμμή για την Ουκρανία.

Ο Βούλγαρος πρόεδρος σπάει το μεγαλύτερο πολιτικό ταμπού της ΕΕ, ζητά απευθείας διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία και πυροδοτεί φόβους για τη δημ...

Διαβάστε την συνέχεια