«Game changer» στο Ορμούζ: Η Τεχεράνη αμφισβητεί ανοιχτά την αμερικανική κυριαρχία.

<img src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/04/aragtsi-1-768x768.jpg" /><br /><br />Η Τεχεράνη προωθεί περιφερειακή αρχιτεκτονική ασφάλειας, ενώ Ουάσινγκτον και σύμμαχοι πιέζουν για ελευθερία ναυσιπλοΐας<br /><br />Η νέα διπλωματική κινητικότητα του Ιράν αποτυπώνει μια σαφή στρατηγική: απομάκρυνση των ΗΠΑ από την αρχιτεκτονική ασφαλείας του Περσικού Κόλπου και ανάδειξη ενός «ενδοπεριφερειακού μοντέλου» ελέγχου του Στενού του Ορμούζ.<br /><br />Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών, Αμπάς Αραγτσί, κατά την επίσκεψή του στο Ομάν, έθεσε ανοιχτά την πρόταση για ένα νέο πλαίσιο ασφαλείας «χωρίς ξένη ανάμειξη», στοχεύοντας ευθέως την αμερικανική στρατιωτική παρουσία.<div><br />Οι δηλώσεις που αλλάζουν το παιχνίδι<br /><br />«Η ασφάλεια στην περιοχή πρέπει να διασφαλίζεται από τις χώρες της περιοχής», φέρεται να τόνισε ο Αραγτσί, επαναλαμβάνοντας τη θέση ότι η παρουσία των ΗΠΑ «ενισχύει την αστάθεια».<br /><br />Παράλληλα, η Τεχεράνη επιδιώκει:νέο κανονιστικό πλαίσιο για τη ναυσιπλοΐα<br />συνεργασία με παράκτια κράτη<br />έλεγχο της διέλευσης με όρους που εξυπηρετούν τα περιφερειακά συμφέροντα<br /><br />Σε πιο σκληρή γραμμή, Ιρανοί αξιωματούχοι κάνουν λόγο ακόμη και για «νέο θαλάσσιο καθεστώς» με πιθανά τέλη διέλευσης πλοίων, σηματοδοτώντας ριζική αλλαγή πολιτικής μετά από δεκαετίες ελεύθερης ναυσιπλοΐας. </div><div><br /> Η αντίδραση των ΗΠΑ και το διπλωματικό αδιέξοδο<br /><br />Η απάντηση της Ουάσινγκτον ήταν άμεση και αποκαλυπτική του χάσματος:<br /><br />«Το Ιράν πρόσφερε πολλά, αλλά όχι αρκετά», δήλωσε ο Ντόναλντ Τραμπ, ακυρώνοντας αποστολή διαπραγματευτών στο Πακιστάν.<br /><br />Η απόφαση αυτή:πάγωσε τις διαπραγματεύσεις<br />ενίσχυσε τη στρατιωτική ένταση<br />επιβεβαίωσε ότι δεν υπάρχει άμεση προοπτική συμφωνίας<br /><br />Την ίδια στιγμή, το Ιράν επιμένει ότι ουσιαστικές συνομιλίες δεν μπορούν να υπάρξουν όσο συνεχίζεται ο αμερικανικός αποκλεισμός.<br />Ο ρόλος Ομάν – Πακιστάν – Ρωσίας<br /><br />Η διπλωματική περιοδεία Αραγτσί (Ομάν – Πακιστάν – Μόσχα) δεν είναι τυχαία:Ομάν: παραδοσιακός διαμεσολαβητής<br />Πακιστάν: κόμβος έμμεσων διαπραγματεύσεων<br />Ρωσία: στρατηγικός εταίρος και αντίβαρο στη Δύση<br /><br />Η επιστροφή του στο Ισλαμαμπάντ εντάσσεται σε προσπάθεια διάσωσης της διαδικασίας αποκλιμάκωσης, παρά το αμερικανικό «μπλόκο».</div><div><br /> Το Στενό του Ορμούζ ως «γεωπολιτικό όπλο»<br /><br />Το Ορμούζ παραμένει το απόλυτο στρατηγικό χαρτί της Τεχεράνης:διακινείται περίπου το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου<br />κάθε περιορισμός επηρεάζει άμεσα τιμές και εφοδιαστικές αλυσίδες<br />λειτουργεί ως μοχλός πίεσης σε ΗΠΑ και Ευρώπη<br /><br />Η ιρανική στρατηγική φαίνεται διττή: Προσφέρει ελεγχόμενη πρόσβαση (π.χ. συντονισμένη διέλευση πλοίων)<br /> Διατηρεί την απειλή πλήρους ελέγχου ή περιορισμού<br /> Περιφερειοποίηση vs παγκόσμια ασφάλεια<br /><br />Η πρόταση Αραγτσί δεν είναι απλώς τεχνική — είναι βαθιά γεωπολιτική:<br />1. Περιφερειακή αυτονομία<br /><br />Το Ιράν επιχειρεί να δημιουργήσει ένα σύστημα ασφάλειας τύπου «Gulf for Gulf states», αποκλείοντας τις ΗΠΑ.<br />2. Αμφισβήτηση της δυτικής ναυτικής κυριαρχίας<br /><br />Η ελευθερία ναυσιπλοΐας, βασικός πυλώνας της παγκόσμιας οικονομίας, τίθεται υπό όρους.<br />3. Ενεργειακός εκβιασμός ή στρατηγική εξισορρόπησης;<br /><br />Η επιβολή κανόνων ή τελών μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο πίεσης στις αγορές ενέργειας.<br />4. Ρίσκο παγκόσμιας αποσταθεροποίησης<br /><br />Η παρατεταμένη κρίση ήδη επηρεάζει:</div><div>κόστος ζωής<br />τιμές ενέργειας<br />διεθνές εμπόριο<br /><br />Η πρόταση του Ιράν για το Ορμούζ δεν είναι μια απλή διπλωματική ιδέα — είναι μια απόπειρα αναδιάταξης της ισορροπίας ισχύος στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Το βασικό ερώτημα πλέον δεν είναι αν θα υπάρξει συμφωνία, αλλά:ποιος θα ελέγχει τον σημαντικότερο ενεργειακό διάδρομο του πλανήτη.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Game changer» στο Ορμούζ: Η Τεχεράνη αμφισβητεί ανοιχτά την αμερικανική κυριαρχία.

Η Τεχεράνη προωθεί περιφερειακή αρχιτεκτονική ασφάλειας, ενώ Ουάσινγκτον και σύμμαχοι πιέζουν για ελευθερία ναυσιπλοΐας Η νέα διπλωματική κι...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι 5 άξονες που καθορίζουν την άμυνα και τον γεωπολιτικό ρόλο της χώρας.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/MAKRON_MHTSOTAKHS-1024x683-1-e1777062250196.avif"><img height="147" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/MAKRON_MHTSOTAKHS-1024x683-1-e1777062250196-696x510.avif" width="744" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η επίσκεψη Μακρόν, η Τουρκία, η Ευρώπη, οι ΗΠΑ και η Ανατολική Μεσόγειος.</span></h3>Η επίσκεψη στην Ελλάδα και οι χθεσινές παρεμβάσεις του Εμμανουέλ Μακρόν αποτελούν τη συμπύκνωση μιας στρατηγικής σχέσης που αφορά ταυτόχρονα την άμυνα της Ελλάδας, τον ρόλο της στην Ευρώπη και τη γεωπολιτική ισορροπία στην Ανατολική Μεσόγειο.<div><br />1. Η ελληνογαλλική σχέση: από εξοπλιστική σε στρατηγική αποτροπή<br /><br />Θυμίζουμε ότι η συμφωνία του 2021 (που ανανεώνεται τώρα) δεν αποτελεί μια «συμβατική» αμυντική συνεργασία. Για πρώτη φορά:<br />εισήγαγε ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής (“άρθρο 5”)<br />συνδέθηκε με συγκεκριμένες επιχειρησιακές δυνατότητες (Rafale, Belharra)<br />δημιούργησε πολιτική δέσμευση αποτροπής<br /><br />Η φράση Μακρόν – «αν η κυριαρχία σας απειλείται, θα είμαστε εδώ» – δεν ειπώθηκε ως ρητορική υπερβολή. Αποτελεί:<br />-πολιτική επαναβεβαίωση της ρήτρας της Ελληνογαλλικής συμφωνίας<br />-μήνυμα αποτροπής προς τρίτους (κυρίως Τουρκία)<br />-ένδειξη ότι η Γαλλία λειτουργεί ως πυρηνικός και στρατηγικός εγγυητής στην ευρωπαϊκή περιφέρεια<br /><br />Με δυό λόγια, το συμπέρασμα για την Ελλάδα είναι πως η χώρα έχει αποκτήσει δεύτερο πυλώνα ασφάλειας πέραν του NATO, με ευρωπαϊκό πρόσημο. Και αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για την άμυνά της, όταν η Ατλαντική Συμμαχία αδρανεί σε περίπτωση αντιδικίας ή επεισοδίου μεταξύ εταίρων.</div><div><br />2. Στρατηγική αυτονομία: από σύνθημα σε επιχειρησιακή ανάγκη<br /><br />Η συζήτηση για «στρατηγική αυτονομία» περνά σε νέα φάση. Ο Μακρόν θέτει τρεις σαφείς άξονες:<br />παραγωγή ευρωπαϊκών οπλικών συστημάτων<br />μείωση εξαρτήσεων (ΗΠΑ)<br />ενίσχυση ευρωπαϊκού πυλώνα εντός NATO<br /><br />Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στο επίπεδο αυτό, προσθέτει το κρίσιμο στοιχείο: «να ξοδέψουμε περισσότερα, αλλά και πιο έξυπνα». Αυτό σημαίνει: κοινού χαρακτήρα προμήθειες<br />διαλειτουργικότητα συστημάτων<br />ευρωπαϊκή χρηματοδότηση άμυνας<br /><br />Η πραγματικότητα πίσω από τη ρητορική των δύο ηγετών είναι σαφής:Οι ΗΠΑ παραμένουν ο βασικός εγγυητής, αλλά όχι πλέον «αυτονόητος»<br />Η Ευρώπη καλείται να καλύψει το κενό ισχύος<br /><br />Συνεπώς: Η στρατηγική αυτονομία δεν είναι ιδεολογική επιλογή, αλλά αναγκαστική προσαρμογή σε έναν πιο αβέβαιο κόσμο.<br /><br />3. Η Ελλάδα ως προμαχώνας της Ευρώπης<br />Η Ελλάδα, με την ευρωπαϊκό θέση της, τις αμυντικές της δυνατότητες, τη βέβαιη και σταθερή συμμαχία της με τη Γαλλία και τις ισχυρές σχέσεις της με τις ΗΠΑ, τοποθετείται πλέον σε τρεις κρίσιμους ρόλους:<br />α) Προκεχωρημένο φυλάκιο ασφάλειαςΣτην Ανατολική Μεσόγειο, όπου αποτελεί ενεργειακό κόμβο και παράγοντα ασφαλείας<br />Στις διασύνδεσεις της με τη Μέση Ανατολή</div><div><br />β) Επιχειρησιακός εταίροςΜε αποστολές αεράμυνας στην Κύπρο στον Κόλπο<br />Με συμμετοχή σε αποστολές εκτός επικράτειας<br />Με την ενίσχυση της διαλειτουργικότητας και του Κοινού επιχειρησιακού σχεδιασμού</div><div><br />γ) Χώρα «γέφυρα» μεταξύ ΕΕ – ΝΑΤΟ – Μέσης ΑνατολήςΜε το παράδειγμα άμεσης προστασίας της Κύπρου (χώρας εκτός NATO) ως τεστ ευρωπαϊκής άμυνας<br />Με τις ισχυρές σχέσεις της με το Ισραήλ (χώρας εκτός NATO)<br />Με το ρόλο της ως κρίσιμου ενδιάμεσου παίκτη<br /><br />Η Ελλάδα δεν είναι πλέον μόνο «καταναλωτής ασφάλειας» γίνεται και παραγωγός ασφάλειας</div><div><br />4. Το νέο γεωπολιτικό πλαίσιο: “Όλοι απέναντι στην Ευρώπη”<br /><br />Η φράση του Μακρόν ότι «ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα βρίσκονται απέναντι στους Ευρωπαίους» μπορεί να εμπεριέχει στοιχεία υπερβολής, ωστόσο αποτυπώνει με σαφήνεια το κλίμα που διαμορφώνεται σήμερα στις ισχυρές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Η διεθνής ισορροπία μεταβάλλεται:Οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν ισχυρός σύμμαχος αλλά όχι δεδομένος (ιδίως υπό την «εμπορική» προσέγγιση Τραμπ, όπου ο τρόπος άσκησης εξωτερικής πολιτικής δεν βασίζεται σε σταθερές συμμαχίες, αξίες ή μακροχρόνιες δεσμεύσεις, αλλά σε άμεσο, μετρήσιμο όφελος ως σαν επιχειρηματική συναλλαγή).<br />Η Κίνα εξελίσσεται σε συστημικό οικονομικό ανταγωνιστή με δυνατότητα να επηρεάζει κρίσιμους τομείς της ευρωπαϊκής βιομηχανίας, ενώ η Ρωσία εξακολουθεί να αποτελεί άμεση στρατιωτική απειλή.<br /><br />Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να βασίζεται σε έναν και μόνο άξονα ασφάλειας. Αντίθετα, καλείται να οικοδομήσει μια πολυεπίπεδη αρχιτεκτονική αποτροπής, η οποία συνδυάζει τον ρόλο του NATO, τις διμερείς στρατηγικές συμφωνίες – με προεξάρχουσες εκείνες με τη Γαλλία και τις ΗΠΑ – και τη σταδιακή ενίσχυση της ευρωπαϊκής άμυνας.</div><div><br />5. Το πραγματικό διακύβευμα<br /><br />Το πραγματικό διακύβευμα, ωστόσο, υπερβαίνει την καθαρά στρατιωτική διάσταση. Η άμυνα συνδέεται πλέον άμεσα με τη βιομηχανική πολιτική, ιδίως σε ό,τι αφορά τα οπλικά συστήματα και τις τεχνολογίες αιχμής, με την ενεργειακή ασφάλεια και την ανθεκτικότητα των εφοδιαστικών αλυσίδων, αλλά και με την οικονομική κυριαρχία της Ευρώπης απέναντι σε ισχυρούς παγκόσμιους παίκτες. Σε αυτό το νέο πλαίσιο, η άμυνα μετατρέπεται ταυτόχρονα σε εργαλείο οικονομικής ισχύος και σε μοχλό γεωπολιτικής επιρροής.<br /><br />Υπό αυτή την οπτική, η ελληνογαλλική σύγκλιση δεν αποτελεί συγκυριακή επιλογή, αλλά εντάσσεται σε μια ευρύτερη μετάβαση: από την αποκλειστική εξάρτηση από την «αμερικανική ομπρέλα» σε μια πιο σύνθετη και πολυεπίπεδη αρχιτεκτονική ασφάλειας.<br /><br />Για την Ελλάδα, αυτό συνεπάγεται ενίσχυση της αποτρεπτικής της ισχύος και σαφή αναβάθμιση του γεωπολιτικού της ρόλου, συνοδευόμενη όμως από αυξημένες ευθύνες ως πυλώνα σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή.<br /><br />Για την Ευρώπη, σηματοδοτεί τη μετάβαση της άμυνας από τη θεωρία στην πράξη. Το κρίσιμο ερώτημα που παραμένει είναι αν η Ένωση μπορεί να κινηθεί με την ταχύτητα που επιβάλλουν οι εξελίξεις. Αυτό είναι, τελικά, το πραγματικό στοίχημα των επόμενων «υπαρξιακών» της χρόνων.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οι 5 άξονες που καθορίζουν την άμυνα και τον γεωπολιτικό ρόλο της χώρας.

Η επίσκεψη Μακρόν, η Τουρκία, η Ευρώπη, οι ΗΠΑ και η Ανατολική Μεσόγειος. Η επίσκεψη στην Ελλάδα και οι χθεσινές παρεμβάσεις του Εμμανουέλ Μ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ιράν: Πρόταση τριών φάσεων προς τις ΗΠΑ για αποκλιμάκωση. Στο επίκεντρο τα Στενά του Ορμούζ και το πυρηνικό πρόγραμμα

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQRiNrfSe7dDkAg4iQC1fLd6NUICnF0FuI1SQ&s" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="168" data-original-width="300" height="112" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQRiNrfSe7dDkAg4iQC1fLd6NUICnF0FuI1SQ&s" width="745" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Σε μια αιφνιδιαστική διπλωματική κίνηση, το Ιράν φέρεται να κατέθεσε νέα πρόταση προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, επιχειρώντας να επανεκκινήσει τον διάλογο για την αποκλιμάκωση της έντασης στη Μέση Ανατολή. Στο επίκεντρο της πρότασης βρίσκεται η επανέναρξη της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ και η σταδιακή αποκατάσταση της σταθερότητας στην περιοχή, ενώ το ζήτημα του πυρηνικού προγράμματος μετατίθεται για μεταγενέστερο στάδιο.</div><br />Σύμφωνα με δημοσίευμα του <a href="https://www.axios.com/">Axios</a>, το οποίο επικαλείται Αμερικανό αξιωματούχο, η Τεχεράνη προτείνει να προηγηθεί η αποκλιμάκωση της σύγκρουσης και η αποκατάσταση βασικών γεωπολιτικών ισορροπιών, αφήνοντας τις πιο δύσκολες διαπραγματεύσεις για τα πυρηνικά σε δεύτερο χρόνο.<div><br />Αναβολή των πυρηνικών συνομιλιών λόγω εσωτερικών διαφωνιών<br /><br />Η πρόταση φαίνεται να αντανακλά τις εσωτερικές πολιτικές ισορροπίες στο Ιράν, όπου εξακολουθούν να υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις σχετικά με το εύρος των πιθανών παραχωρήσεων απέναντι στις αμερικανικές απαιτήσεις.<br /><br />Πηγές αναφέρουν ότι ο Υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Αμπάς Αραγτσί, παρουσίασε το πλαίσιο της πρότασης κατά τη διάρκεια επαφών του στο Πακιστάν, στο πλαίσιο περιφερειακής διπλωματικής κινητικότητας.<br /><br />Η στρατηγική της Τεχεράνης φαίνεται να βασίζεται στην αποσύνδεση των γεωπολιτικών ζητημάτων ασφαλείας από το πυρηνικό πρόγραμμα, ώστε να διευκολυνθεί η επίτευξη μιας αρχικής συμφωνίας.<br /><br />Η τριφασική φόρμουλα που προτείνει η Τεχεράνη<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες που μετέδωσε το λιβανέζικο δίκτυο Al Mayadeen, το Ιράν παρουσίασε στους διαμεσολαβητές μια φόρμουλα τριών σταδίων, η οποία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως βάση για επανέναρξη των συνομιλιών με τις ΗΠΑ.<br /><br />Η πρόταση διαρθρώνεται σε διαδοχικές φάσεις, με κάθε στάδιο να αποτελεί προϋπόθεση για την έναρξη του επόμενου.<br />Πρώτη φάση: Τερματισμός της σύγκρουσης και εγγυήσεις ασφάλειας<br /><br />Η πρώτη και σημαντικότερη φάση αφορά την παύση των εχθροπραξιών και την εξασφάλιση εγγυήσεων ότι η στρατιωτική ένταση δεν θα επανέλθει.<br /><br />Σύμφωνα με το ιρανικό πλαίσιο, η Τεχεράνη ζητά δεσμεύσεις ότι δεν θα υπάρξει νέα στρατιωτική κλιμάκωση ούτε κατά του Ιράν ούτε κατά του Λίβανος.<br /><br />Ιρανικές πηγές υποστηρίζουν ότι χωρίς προηγούμενη συμφωνία για την ασφάλεια και τη σταθερότητα, δεν πρόκειται να ξεκινήσει οποιαδήποτε συζήτηση για άλλα κρίσιμα ζητήματα.<br />Δεύτερη φάση: Επανεκκίνηση της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ<br /><br />Εφόσον υπάρξει συμφωνία για την αποκλιμάκωση, η διαδικασία θα περάσει στη δεύτερη φάση, η οποία αφορά τη διαχείριση των Στενών του Ορμούζ — μιας από τις σημαντικότερες θαλάσσιες οδούς παγκοσμίως για τη μεταφορά πετρελαίου.<br /><br />Το Ιράν προτείνει τη δημιουργία νέου πλαισίου λειτουργίας για τη θαλάσσια διέλευση, σε συνεργασία με το Ομάν, το οποίο διατηρεί παραδοσιακά ρόλο διαμεσολαβητή στις περιφερειακές κρίσεις.<br /><br />Ο Αμπάς Αραγτσί πραγματοποίησε πρόσφατα επαφές στη Μουσκάτ με Ομανούς αξιωματούχους, έχοντας ως βασικό θέμα την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στην περιοχή.<br /><br />Διπλωματικός μαραθώνιος σε Πακιστάν και Ρωσία<br /><br />Μετά τις συνομιλίες στο Ομάν, ο Ιρανός ΥΠΕΞ μετέβη στο Ισλαμαμπάντ για νέο κύκλο επαφών, ενώ σήμερα βρίσκεται στη Μόσχα.<br /><br />Κατά την επίσκεψή του αναμένεται να συναντηθεί με τον Ρώσο πρόεδρο, Βλαντίμιρ Πούτιν, σε μια περίοδο κατά την οποία η Ρωσία επιχειρεί να διατηρήσει ρόλο ισορροπίας στις περιφερειακές κρίσεις.<br />Η σημασία του Ορμούζ για την παγκόσμια αγορά ενέργειας<br /><br />Η επανέναρξη της ελεύθερης ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ θεωρείται κρίσιμη για τη διεθνή αγορά ενέργειας, καθώς από το συγκεκριμένο πέρασμα διέρχεται σημαντικό ποσοστό των παγκόσμιων εξαγωγών πετρελαίου.<br /><br />Η άρση του ναυτικού αποκλεισμού θα μπορούσε να μειώσει την οικονομική πίεση που δέχεται το Ιράν, περιορίζοντας παράλληλα ένα από τα βασικά εργαλεία πίεσης που διαθέτει η Ουάσιγκτον.<br /><br />Ο αποκλεισμός έχει επηρεάσει σοβαρά τις ιρανικές εξαγωγές πετρελαίου, με αποτέλεσμα να αποτελεί βασικό μοχλό πίεσης για την επίτευξη αμερικανικών στρατηγικών στόχων.<br />Τρίτη φάση: Το πυρηνικό πρόγραμμα στο τραπέζι των συνομιλιών<br /><br />Η τρίτη φάση της πρότασης αφορά το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, το οποίο παραμένει το πιο δύσκολο και αμφιλεγόμενο ζήτημα στις σχέσεις με τις ΗΠΑ.<br /><br />Η Τεχεράνη ξεκαθαρίζει ότι δεν προτίθεται να συζητήσει για τον εμπλουτισμό ουρανίου πριν ολοκληρωθούν οι δύο προηγούμενες φάσεις.<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν την αναστολή του εμπλουτισμού για μεγάλο χρονικό διάστημα, καθώς και τη μεταφορά των αποθεμάτων εμπλουτισμένου ουρανίου εκτός χώρας — απαιτήσεις που προκαλούν έντονες αντιδράσεις στο εσωτερικό του ιρανικού πολιτικού συστήματος.<br /><br />Επιφυλακτικότητα από τον Λευκό Οίκο<br /><br />Από την πλευρά της Ουάσιγκτον, η αντίδραση παραμένει συγκρατημένη.<br /><br />Εκπρόσωπος του Λευκός Οίκος χαρακτήρισε τις συνομιλίες «ευαίσθητες», αποφεύγοντας να επιβεβαιώσει εάν εξετάζεται επίσημα η ιρανική πρόταση.<br /><br />Παράλληλα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι δεν πρόκειται να αποδεχθεί συμφωνία που θα επιτρέψει στο Ιράν να αποκτήσει πυρηνική δυνατότητα.<br />Στρατηγική πίεσης από την Ουάσιγκτον<br /><br />Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο Fox News, ο Αμερικανός πρόεδρος εμφανίστηκε να στηρίζει τη συνέχιση της πίεσης προς την Τεχεράνη.<br /><br />Σύμφωνα με τις δηλώσεις του, η οικονομική ασφυξία που προκαλείται από τον περιορισμό των εξαγωγών πετρελαίου ενδέχεται να δημιουργήσει εσωτερικές πολιτικές πιέσεις στο Ιράν, επιταχύνοντας πιθανές υποχωρήσεις.<br /><br />Την ίδια στιγμή, Αμερικανοί αξιωματούχοι φέρονται να προετοιμάζουν νέα σύσκεψη για την αξιολόγηση του αδιεξόδου στις συνομιλίες και την επόμενη στρατηγική των ΗΠΑ.<br />Σιωπή από το Πακιστάν για τον ρόλο του στις διαβουλεύσεις<br /><br />Παρά τις πληροφορίες περί διαμεσολαβητικής εμπλοκής, οι αρχές του Πακιστάν αποφεύγουν να τοποθετηθούν δημόσια.<br /><br />Εκπρόσωποι του πακιστανικού στρατού και του υπουργείου Εξωτερικών δεν σχολίασαν τις εξελίξεις, διατηρώντας χαμηλό προφίλ γύρω από τις παρασκηνιακές επαφές που φαίνεται να βρίσκονται σε εξέλιξη.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ιράν: Πρόταση τριών φάσεων προς τις ΗΠΑ για αποκλιμάκωση. Στο επίκεντρο τα Στενά του Ορμούζ και το πυρηνικό πρόγραμμα

Σε μια αιφνιδιαστική διπλωματική κίνηση, το Ιράν φέρεται να κατέθεσε νέα πρόταση προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, επιχειρώντας να επανεκκινήσει ...

Διαβάστε την συνέχεια

Αλ. Τσίπρας: Το «μεγάλο κόλπο» του Μητσοτάκη με τη ΔΕΗ σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/04/95a8bc9758a6ab7242ca244d525a7bfb_XL-630x400.jpg" width="753" /><br /> <br />Σφοδρή επίθεση στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη εξαπολύει ο Αλέξης Τσίπρας, με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις στη ΔΕΗ, κάνοντας λόγο για «κολοσσιαίο οικονομικό σκάνδαλο» και στρατηγικές επιλογές που, όπως υποστηρίζει, πλήττουν το δημόσιο συμφέρον.<br /><br />Σε ανάρτηση του στο facebook υπό τον τίτλο Το μεγάλο κόλπο αναφέρει:<br /><br />Τις τελευταίες μέρες έχει επικεντρωθεί το ενδιαφέρον μας στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, που η Ευρωπαία εισαγγελέας χαρακτήρισε ως αυτό που είναι: Έγκλημα διαφθοράς, νεποτισμού, εμπορίας επιρροής και κατάχρησης εξουσίας.<br /><br />Αλλά ο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι το μόνο, ούτε και το μεγαλύτερο, οικονομικό έγκλημα που συντελείται στη χώρα μας, με ευθύνη της κυβέρνησης Μητσοτάκη.<br /><br />Ανακοινώθηκε προχθές ότι η διοίκηση της ΔΕΗ σε συνεννόηση με την ελληνική κυβέρνηση, αποφάσισαν μια νέα κολοσσιαία αύξηση μετοχικού κεφαλαίου (ΑΜΚ), μεγάλο μέρος της οποίας θα χρησιμοποιηθεί για επενδύσεις σε άλλες χώρες. Με το Δημόσιο να καταβάλει ως συμμετοχή 1,3 δις ευρώ, που εντούτοις δε θα διατηρήσουν στο ίδιο ποσοστό τις μετοχές του στην εταιρεία.<br /><br />Θυμίζω ότι στην προηγούμενη ΑΜΚ το δημόσιο δεν είχε καν συμμετάσχει με την αιτιολογία ότι θα αποτελούσε μεγάλη σπατάλη η απώλεια 650 εκατομμυρίων €.<br /><br />Έτσι χάθηκε βέβαια η πλειοψηφία του στη ΔΕΗ, ώστε να μπορεί πλέον η επιχείρησή να λειτουργεί με αποκλειστικό κριτήριο της την αύξηση της κερδοφορίας της και την τιμή της μετοχής της.<br /><br />Τότε τα 650 εκατομμύρια ήταν σπατάλη, σήμερα το 1,3 δις είναι επένδυση στο μέλλον. Δεν μας χρειάζονται άλλα νοσοκομεία και σχολεία, ή δημόσιες επενδύσεις για να αντιμετωπιστεί η στεγαστική κρίση στην πατρίδα μας. Προτεραιότητά μας είναι οι επενδύσεις Στάση-Μητσοτάκη στη Ρουμανία και την Ουγγαρία. Ένα επενδυτικό ρίσκο χωρίς κανένα εχέγγυο ανταπόδοσης για τους έλληνες καταναλωτές.<br /><br />Με έκπληξη επίσης διαβάσαμε, την κυνική δήλωση της διοίκησης της ΔΕΗ προς τη διεθνή επενδυτική κοινότητα ότι είναι καλή ευκαιρία να επενδύσουν τα χρήματα τους στην εταιρεία γιατί η χονδρική τιμή του ρεύματος στην Ελλάδα είναι υψηλή!<br /><br />Αλλά αυτή η δήλωση εντάσσεται στο πολιτικό σχέδιο του κ. Μητσοτάκη για μια ΔΕΗ που την θέλει να συμπεριφέρεται ως ιδιώτης πάροχος ενέργειας στη χώρα, δηλαδή να κερδίζει χωρίς να ενδιαφέρεται για το κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας που πληρώνουν τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις.<br /><br />Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο αυτό.<br /><br />Δεν είναι μόνο το 1,3 δισ.€ που ετοιμάζεται να καταβάλει το ελληνικό δημόσιο για να μπορεί να κάνει μπίζνες η ιδιωτική ΔΕΗ του κου Μητσοτάκη.<br /><br />Η ΔΕΗ, οι θυγατρικές της, οι συνδεδεμένες εταιρείες του ομίλου και ο ΔΕΔΔΗΕ εμφανίζονται τα τελευταία χρόνια μεταξύ των μεγαλύτερων εταιρικών αποδεκτών χρηματοδοτήσεων του ΤΑΑ, με πόρους που προσεγγίζουν τα 2 δισ.€.<br /><br />Τα δε κέρδη του ελληνικού δημοσίου από την απλόχερη αυτή στήριξη, ήταν περίπου 50 εκατ.€ από μερίσματα για το 2025.<br /><br />Όσο δηλαδή το ένα δέκατο από την τελευταία στη σειρά έκτακτη επιδοματική στήριξη από πλευράς της κυβέρνησης για την καταπολέμηση της ακρίβειας, που ένας από τους βασικούς παράγοντες που την προκαλεί είναι η ίδια η ΔΕΗ, που καθοδηγεί τις εναρμονισμένες πρακτικές του καρτέλ της ενέργειας στην ελληνική αγορά.<br /><br />Το κρίσιμο πολιτικό και οικονομικό ερώτημα λοιπόν, είναι αν το δημόσιο όφελος, το όφελος για τους πολίτες, τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις από αυτήν τη στρατηγική απόφαση της κυβέρνησης και της διοίκησης της ΔΕΗ, θα είναι ανάλογο με την υπεραξία που δημιουργείται για τους μετόχους.<br /><br />Ποιοι τελικά θα αποκομίσουν κέρδη από τη διάθεση δημοσίων πόρων που αθροιστικά αγγίζουν τα 3,5 δις;<br /><br />Η απάντηση είναι ξεκάθαρη και αδιαμφισβήτητη.<br /><br />Ο βασικός ιδιώτης μέτοχος, η CVC, για τον οποίον έχουν αποδείξει ότι δουλεύουν τα τελευταία χρόνια τόσο η κυβέρνηση όσο και η διοίκηση της ΔΕΗ, θα είναι ο βέβαιος κερδισμένος. Αφού θα επιδιώκει υψηλές αποδόσεις αξιοποιώντας τεράστια κεφάλαια από τις τσέπες του έλληνα φορολογούμενου.<br /><br />Ενώ ο πολίτης, ο οικογενειάρχης, ο επιχειρηματίας, που προσδοκά χαμηλότερους λογαριασμούς, καλύτερες υποδομές και ενεργειακή ασφάλεια θα αντιμετωπίσει τους ίδιους, ή ακριβότερους λογαριασμούς. Και την ίδια, ή μεγαλύτερη ανασφάλεια.<br /><br />Για αυτή την απλή αλήθεια ενδεχομένως δε θα ακούσετε ούτε θα διαβάσετε πολλά, καθώς η διαφημιστική επιρροή της ΔΕΗ στα ελληνικά ΜΜΕ, είναι γιγαντιαία. Θα διαβάσετε ίσως αρκετούς διθυράμβους για το μεγαλείο της ΔΕΗ, που επεκτείνεται έξω από τα ελληνικά σύνορα.<br /><br />Φοβάμαι όμως ότι δεν θα είναι αρκετοί για να κρύψουν το μεγάλο κόλπο σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος. Ένα κόλπο που θα κοστίσει στον έλληνα φορολογούμενο και καταναλωτή ενέργειας όσο πολλοί ΟΠΕΚΕΠΕ μαζί.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αλ. Τσίπρας: Το «μεγάλο κόλπο» του Μητσοτάκη με τη ΔΕΗ σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος.

Σφοδρή επίθεση στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη εξαπολύει ο Αλέξης Τσίπρας, με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις στη ΔΕΗ, κάνοντας λόγο ...

Διαβάστε την συνέχεια

Νετανιάχου: Το Ισραήλ έχει χριστιανούς στρατιώτες και μάχεται για τα δικαιώματα των Χριστιανών σε όλη τη Μέση Ανατολή.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/04/NETANYAHOU-6-630x400.jpg" width="735" /><br /> <br />Ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός συνομίλησε με χριστιανούς στρατιώτες και αξιωματικούς που υπηρετούν στις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF) • Η συνάντηση ακολουθεί τη διεθνή κατακραυγή για το περιστατικό με το άγαλμα του Εσταυρωμένου • «Το Ισραήλ μάχεται για τα δικαιώματα των Χριστιανών σε όλη τη Μέση Ανατολή»<br /><br />Ο Πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου συναντήθηκε την Κυριακή 26/04 με χριστιανούς στρατιώτες και αξιωματικούς που υπηρετούν στις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF), σε μια κίνηση που φαίνεται να αποτελεί μια υπολογισμένη προσπάθεια αποκατάστασης της διπλωματικής ζημιάς, μετά το διεθνές σκάνδαλο που ξέσπασε την περασμένη εβδομάδα λόγω οπτικού υλικού από το νότιο Λίβανο.<br /><br />Η συνάντηση στο Γραφείο του Πρωθυπουργού πραγματοποιείται περίπου μία εβδομάδα μετά την εμφάνιση βίντεο που δείχνει στρατιώτη των IDF να χτυπά με σφυρί ένα άγαλμα του Ιησού στο μαρωνίτικο/καθολικό χριστιανικό χωριό Ντέιρ Σιριάν του νοτίου Λιβάνου.<br /><br />Ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός με χριστιανούς στρατιώτες πολίτες του Ισραήλ. Οι στρατιώτες αυτοί, ρωμαιοκαθολικοί και Ελληνορθόδοξοι, είναι αραβόφωνοι ελληνικής καταγωγής. Είναι δηλαδή αραβόφωνοι Έλληνες.<br /><br />Το υλικό της 19ης Απριλίου, το οποίο απεικόνιζε έναν στρατιώτη να κρατά μια βαριοπούλα πέντε κιλών και να πλήττει το κεφάλι του αγάλματος, προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων από χριστιανικές κοινότητες παγκοσμίως και δημιούργησε αυτό που αξιωματούχοι περιέγραψαν ως σημαντική κρίση δημοσίων σχέσεων για το Ισραήλ.<br /><br /><img src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/04/JESUS-STATUE-1.jpg" /><br /><br />Το περιστατικό συνέβη κατά τη διάρκεια των συνεχιζόμενων επιχειρήσεων των IDF για την εξάρθρωση τρομοκρατικών υποδομών στο νότιο Λίβανο.<br /><br />Σε αντίθεση με άλλα χωριά της περιοχής, ο στρατός δεν είχε εκκενώσει τις χριστιανικές κοινότητες, γεγονός που κατέστησε τις ενέργειες του στρατιώτη ιδιαίτερα επιζήμιες για τις σχέσεις με τον τοπικό άμαχο πληθυσμό.<br /><br />Μετά από έρευνα που επιβεβαίωσε τη γνησιότητα του βίντεο, οι IDF απομάκρυναν τον στρατιώτη από τα μάχιμα καθήκοντα και τον καταδίκασαν σε 30ήμερη στρατιωτική φυλάκιση.<br /><br />Έκτοτε, το άγαλμα αντικαταστάθηκε με μέριμνα του στρατού.<br /><br />Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης της Κυριακής 26/04, ο Νετανιάχου υπογράμμισε τη συνεισφορά των χριστιανών στρατιωτών στο αμυντικό οικοδόμημα του Ισραήλ και επιχείρησε να αναπλαισιώσει το αφήγημα γύρω από τις σχέσεις της χώρας με τις χριστιανικές κοινότητες της περιοχής.<br /><br />«Βρίσκομαι εδώ, στο Γραφείο του Πρωθυπουργού, με μια εξαιρετική ομάδα νέων ανδρών και γυναικών», δήλωσε ο Νετανιάχου.<br /><br />«Πρόκειται για χριστιανούς στρατιώτες, άνδρες και γυναίκες, στις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις.<br /><br />»Κατέχουν όλους τους κρίσιμους ρόλους στον εκπληκτικό στρατό μας και επιτελούν σπουδαίο έργο».<br /><br />Ο Πρωθυπουργός αντέτεινε το περιστατικό με αυτό που χαρακτήρισε ως τον ευρύτερο ρόλο του Ισραήλ στην προστασία των χριστιανικών κοινοτήτων σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.<br /><br />«Αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με όσα παρουσιάζονται προς τα έξω», υποστήριξε.<br /><br />«Όχι μόνο το Ισραήλ μάχεται για τα δικαιώματα των Χριστιανών σε όλη τη Μέση Ανατολή, αλλά έχει και χριστιανούς στρατιώτες που πολεμούν για να υπερασπιστούν το Ισραήλ και τους χριστιανούς αδελφούς μας σε ολόκληρη την περιοχή και πέραν αυτής».<br /><br />Ο Νετανιάχου τόνισε την εντύπωση που του προκάλεσαν οι προσωπικές ιστορίες και η αφοσίωση των στρατιωτών.<br /><br />«Οφείλω να ομολογήσω ότι εντυπωσιάστηκα από τις προσωπικές τους διαδρομές, τη δέσμευση, την αυτοθυσία και τα επιτεύγματά τους», σημείωσε.<br /><br />«Το Ισραήλ είναι η μόνη χώρα στη Μέση Ανατολή όπου η χριστιανική κοινότητα ευημερεί, αναπτύσσεται και επεκτείνεται.<br /><br />»Και σημειώνει μεγάλη επιτυχία, με εκπληκτικούς άνδρες και γυναίκες».<br /><br />Ο Πρωθυπουργός ολοκλήρωσε τη συνάντηση εκφράζοντας την εκτίμησή του προς τους παρευρισκόμενους στρατιώτες:<br /><br />«Θέλω να σας χαιρετίσω όλους. Σας ευχαριστώ που ήρθατε εδώ».<br /><br />Η συνάντηση αυτή αποτελεί μια σημαντική διπλωματική προσπάθεια περιορισμού των επιπτώσεων από ένα περιστατικό που απείλησε να υπονομεύσει τη θέση του Ισραήλ μεταξύ των χριστιανικών κοινοτήτων παγκοσμίως.<br /><br />Το αρχικό υλικό είχε προκαλέσει άμεση διεθνή αντίδραση, με τις IDF να προβαίνουν σε μια, όπως τη χαρακτήρισαν, «σφοδρή καταδίκη» και να περιγράφουν τις ενέργειες του στρατιώτη ως «απόλυτη παρέκκλιση από τις προσδοκώμενες αξίες».<br /><br />Η Βόρεια Διοίκηση είχε ανακοινώσει τη δέσμευσή της να βοηθήσει στην αποκατάσταση του κατεστραμμένου αγάλματος του Εσταυρωμένου, αναγνωρίζοντας την πιθανότητα το περιστατικό να προκαλέσει αδικαιολόγητες εντάσεις με τους χριστιανικούς πληθυσμούς στο νότιο Λίβανο, οι οποίοι δεν είχαν συμπεριληφθεί στις εντολές εκκένωσης κατά τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην περιοχή.<br /><br />Ο χρόνος της συνάντησης του Νετανιάχου με το χριστιανικό προσωπικό των IDF αναδεικνύει την ανησυχία της κυβέρνησης για τις διπλωματικές προεκτάσεις του συμβάντος με το άγαλμα, ιδιαίτερα καθώς το Ισραήλ συνεχίζει να διαχειρίζεται περίπλοκες σχέσεις με διάφορες θρησκευτικές και εθνοτικές κοινότητες, τόσο στο εσωτερικό όσο και στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Νετανιάχου: Το Ισραήλ έχει χριστιανούς στρατιώτες και μάχεται για τα δικαιώματα των Χριστιανών σε όλη τη Μέση Ανατολή.

Ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός συνομίλησε με χριστιανούς στρατιώτες και αξιωματικούς που υπηρετούν στις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF) • Η ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πώς το Ιράν θα παίρνει μέρος από τα πετρελαϊκά έσοδα των κρατών στον Περσικό Κόλπο .

<img height="122" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/8e07ee6dcad8c0858584530567d5ebb8_XL.jpg?v=3" width="744" /><br /><h3 style="text-align: left;"> <span style="font-weight: normal;">Ποιος θα πληρώνει το 1 δολ. ανά βαρέλι.</span></h3><div>Tο τέλος διέλευσης δεν προκαλει σοβαρές αναταράξεις στην αγορά , απλώς αναδιανέμει τα έσοδα: οι χώρες του Κόλπου πληρώνουν το τίμημα για τη γεωπολιτική τους θέση και τις συμμαχίες τους - Σε αυτό έγκειται η νίκη του Ιράν <br /><br />Μετά την εκεχειρία της 8ης Απριλίου και την υποχώρηση κατά κράτος του Donald Trump απέναντι στο Ιράν, φαίνεται ότι οι Ιρανοί θα κατορθώσουν να επιβάλλουν μόνιμα ένα «τέλος διέλευσης» σε όλο το πετρέλαιο που διέρχεται από το Στενό του Hormuz.<br />Οι λεπτομέρειες παραμένουν ασαφείς, με τους Financial Times και το Bloomberg να μεταδίδουν η Ισλαμική Δημοκρατία σκοπεύει να επιβάλλει χρέωση 1 δολαρίου ανά βαρέλι, πληρωτέα σε bitcoin, για κάθε φορτίο που εξέρχεται από τον Περσικό Κόλπο.<br />Η ιρανική κυβέρνηση προφανώς ωφελείται, αλλά το βασικό ερώτημα είναι: ποιος τελικά πληρώνει αυτό το κόστος;<br />Το ζήτημα αυτό —γνωστό για οικονομικά ως «επίπτωση φόρου» (tax incidence)— αποτελεί σημαντική διαφορά μεταξύ της Αυστριακής οικονομικής σχολής και της mainstream οικονομικής θεωρίας.<br /><br />Τα οικονομικά των «τελών διέλευσης»<br /><br />Αρχικά, το τέλος καταβάλλεται άμεσα από τους ιδιοκτήτες των πλοίων και των φορτίων πετρελαίου.<br />Την περίοδο της εκεχειρίας, περίπου 2.000 πλοία ήταν εγκλωβισμένα στον Περσικό Κόλπο, αν και δεν ήταν όλα πετρελαιοφόρα.<br />Για αυτά τα φορτία, το κόστος είναι άμεση ζημία.<br />Από τη στιγμή όμως που το τέλος καθιερώνεται, μετατρέπεται σε υπολογίσιμο κόστος.<br />Μπορούν άραγε οι εταιρείες να το μετακυλήσουν αλλού;<br />Σύμφωνα με τον Murray Rothbard της αυστριακής σχολής, «κανένας φόρος δεν μπορεί να μετακυλιστεί προς τα εμπρός».<br />Δηλαδή, ο πωλητής δεν μπορεί απλώς να αυξήσει την τιμή ώστε να το πληρώσει ο καταναλωτής, γιατί οι τιμές καθορίζονται από προσφορά και ζήτηση.<br />Βραχυπρόθεσμα, οι εταιρείες που πληρώνουν το τέλος το επωμίζονται πλήρως, καθώς δεν έχουν πολλές εναλλακτικές χρήσεις για το πετρέλαιο που βρίσκεται ήδη φορτωμένο σε δεξαμενόπλοια.<br /><br />Μακροπρόθεσμα: ποιος επιβαρύνεται<br /><br />Σε βάθος χρόνου όμως, το κόστος μετακυλίεται προς τα πίσω — στους παραγωγούς πετρελαίου.<br />Η τιμή του πετρελαίου στην πηγή (στο κοίτασμα) θα είναι χαμηλότερη κατά το ποσό του τέλος σε σχέση με την παγκόσμια τιμή.<br />Έτσι, μειώνεται και η αξία των πετρελαιοπηγών.<br />Το κόστος τελικά πέφτει στους ιδιοκτήτες τους — κυρίως κρατικές εταιρείες όπως:<br />• Saudi Aramco (Σαουδική Αραβία)<br />• Kuwait Oil Company (Κουβέιτ)<br />• Abu Dhabi National Oil Company (Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα)<br />Με άλλα λόγια, οι χώρες του Περσικού Κόλπου ουσιαστικά θα μοιράζονται τα έσοδα από το πετρέλαιο με το Ιράν.<br /><br />Ένα «ανεκτό» τέλος – Το κόστος παραγωγής και η τιμή<br /><br />Παράδοξα, το τέλος από μόνο του δεν αναμένεται να διαταράξει την παγκόσμια αγορά πετρελαίου.<br />Για να αυξηθούν οι τιμές, πρέπει να μειωθεί η προσφορά.<br />Αυτό θα συμβεί μόνο αν το τέλος καταστήσει μη βιώσιμη την παραγωγή.<br />Ωστόσο, το πετρέλαιο του Κόλπου έχει χαμηλό κόστος παραγωγής:<br />• Περίπου 9,9 δολάρια/βαρέλι στη Σαουδική Αραβία<br />• 12,3 δολάρια στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα<br />• 8,5 δολάρια στο Κουβέιτ<br />Άρα, ακόμη και με χαμηλές τιμές, η παραγωγή παραμένει κερδοφόρα.<br />Μόνο λίγα οριακά κοιτάσματα ίσως επηρεαστούν.<br />Επομένως, το τέλος δεν αναμένεται να μειώσει την παγκόσμια προσφορά ούτε να αυξήσει τις τιμές — εκτός αν οι χώρες του Περσικού Κόλπου αποφασίσουν να περιορίσουν την παραγωγή για πολιτικούς λόγους.<br /><br />Πολιτικές και νομισματικές επιπτώσεις<br /><br />Το Ιράν πέτυχε και μια μεγάλη στρατηγική νίκη:<br />• Δεν πλήττει άμεσα συμμάχους όπως η Κινά<br />• Δεν διαταράσσει έντονα την παγκόσμια οικονομία<br />• Αναγκάζει τους αντιπάλους του στον Κόλπο να του καταβάλλουν μέρος των εσόδων τους<br />Αν το τέλος πληρώνεται σε νομίσματα όπως το ριάλ, το γιουάν ή bitcoin, ενισχύεται η ζήτηση για αυτά και αποδυναμώνεται το πετροδολάριο — κάτι που πλήττει έμμεσα τις ΗΠΑ.<br /><br />Η ευφυής οικονομική τακτική<br /><br />Το ίδιο το τέλος δεν είναι η αιτία διαταραχών στην αγορά πετρελαίου.<br />Η πραγματική ζημιά προέρχεται από την καταστροφή υποδομών και παραγωγικής ικανότητας λόγω πολέμου.<br />Το τέλος απλώς αναδιανέμει τα έσοδα: οι χώρες του Κόλπου πληρώνουν το τίμημα για τη γεωπολιτική τους θέση και τις συμμαχίες τους.<br />Εάν το Στενό του Hormuz παραμείνει ανοιχτό και το διόδιο συνεχιστεί, το Ιράν θα αποκτήσει σημαντικά έσοδα για την ανοικοδόμησή του — χωρίς να διαταράξει δραστικά την παγκόσμια αγορά πετρελαίου.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πώς το Ιράν θα παίρνει μέρος από τα πετρελαϊκά έσοδα των κρατών στον Περσικό Κόλπο .

  Ποιος θα πληρώνει το 1 δολ. ανά βαρέλι. Tο τέλος διέλευσης δεν προκαλει σοβαρές αναταράξεις στην αγορά , απλώς αναδιανέμει τα έσοδα: οι χώ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πολιτική βόμβα... εμπλοκή νέου Υπουργού και 6 νέων βουλευτών στο σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ, οι πολίτες υπέρ της Kovesi.

<img src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/d01f70344a897651a29bcb9e04b8ba60_XL.jpg?v=3" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Μάχη για 2η θέση από ΠΑΣΟΚ - Τσίπρα</span></h3><div><b>Σωτήρης Πίκουλας</b></div>Η εικόνα που διαμορφώνεται στο πολιτικό σκηνικό, με βάση τις νέες δημοσκοπήσεις και τις διαθέσιμες πληροφορίες, δείχνει μια σαφή φθορά για τη Νέα Δημοκρατία, η οποία φαίνεται να εντείνεται αντί να ανακόπτεται.<br />Παρά τις επικοινωνιακές προσπάθειες του Μέγαρο Μαξίμου να αλλάξει την ατζέντα και να φέρει μπροστά το πακέτο μέτρων, τα δεδομένα υποδηλώνουν ότι η κυβερνητική δυναμική υποχωρεί περαιτέρω.<br /><br />Ενόχλησαν οι επιθέσεις σε Kovesi - Έρχεται νέα δικογραφία<br /><br />Καθοριστικό ρόλο σε αυτή την πτώση διαδραματίζουν τα σκάνδαλα που έχουν έρθει στο φως, με χαρακτηριστική την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά και η στάση της κυβέρνησης απέναντι στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία που έχει ενοχλήσει κόσμο που θεωρεί ότι η Kovesi της Ευρωπαικής Εισαγγελίας προσπαθεί να σπάσει το απόστημα του παλαιού συστήματος διαφθοράς.<br />Για ένα σημαντικό τμήμα της κοινής γνώμης, η διαχείριση αυτών των ζητημάτων πληγώνει την αξιοπιστία της κυβέρνησης και το γεγονός ότι τελικά οι βουλευτές της ΝΔ που εμπλέκονται στις δικογραφίες θα είναι ξανά στις λίστες των εκλογών, έχει ενοχλήσει.<br />Μάλιστα, η νέα δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ που έρχεται στην Βουλή από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία που εμπλέκει πρώην υπουργό της κυβέρνησης (που δεν έχει σχέση με το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης) καθώς και 5-6 βουλευτές της ΝΔ, θα δημιουργήσει νέες εστίες φθοράς στο κυβερνών κόμμα, με πολλούς να θεωρούν σίγουρη την περαιτέρω πτώση της ΝΔ κάτω από το 25%.<br /><br />Aκρίβεια και συμπεριφορά κυβερνητικών<br /><br />Παράλληλα, η επίμονη ακρίβεια σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες συνεχίζει να πιέζει τα νοικοκυριά, ενισχύοντας τη δυσαρέσκεια.<br />Η καθημερινή οικονομική επιβάρυνση λειτουργεί σωρευτικά με τα πολιτικά ζητήματα, διαμορφώνοντας ένα αρνητικό κλίμα που αποτυπώνεται και στις μετρήσεις της κοινής γνώμης.<br />Σε αυτό προστίθεται και η συμπεριφορά ορισμένων κυβερνητικών βουλευτών, που συχνά εκλαμβάνεται ως αλαζονική ή αποκομμένη από την κοινωνία, ενισχύοντας την απομάκρυνση ψηφοφόρων.<br /><br />Μάχη για τη 2η θέση<br /><br />Την ίδια στιγμή, η αντιπολίτευση δεν φαίνεται να κεφαλαιοποιεί πλήρως αυτή τη φθορά.<br />Το ΠΑΣΟΚ καταγράφει περιορισμένα κέρδη, συνήθως έως περίπου μιάμιση μονάδα, παραμένοντας μακριά από τον στόχο της πρωτιάς.<br />Ο Αλέξης Τσίπρας, με την προοπτική δημιουργίας νέου πολιτικού φορέα, αναμένεται να επηρεάσει σημαντικά τους συσχετισμούς, ιδιαίτερα στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Κάποιοι θεωρούν ότι ΠΑΣΟΚ-Τσίπρας θα κονταροχτυπηθούν για την 2η θέση, όμως, υπάρχει και η Καρυστιανού στο πάζλ.<br /><br />Το κλειδί είναι το ρεκόρ αποχής και ποιος θα συγκινήσει αυτούς τους ψηφοφόρους<br /><br />Η Μαρία Καρυστιανού, αν και δεν έχει κάνει κόμμα, εμφανίζει δυναμική αλλά ακόμα δεν έχει κάνει μπάσιμο οργανωμένο στην ελληνική κοινωνία και δεν έχει διατυπώσει θέσεις και πρόγραμμα.<br />Γι’ αυτό και κάποιες δημοσκοπήσεις θα την βρουν σε πτωτική τάση.<br />Βελόπουλος και Κωνσταντοπούλου κινούνται σε χαμηλότερα επίπεδα.<br />Η προοπτική ρεκόρ αποχής στις επόμενες εκλογές καθίσταται ιδιαίτερα πιθανή, εφόσον δεν αναδειχθούν νέες πολιτικές δυνάμεις που να εμπνέουν εμπιστοσύνη και ελπίδα.<br />Και εδώ κρύβεται το κλειδί για κάποια κόμματα που μπορούν να παρακινήσουν αυτούς τους ψηφοφόρους να πάνε να ψηφίσουν.<br />Οι νέες δημοσκοπήσεις, μετά την Interview, δείχνουν ότι η ΝΔ κινείται πολύ χαμηλά στην περιοχή του 25%.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.

Πολιτική βόμβα... εμπλοκή νέου Υπουργού και 6 νέων βουλευτών στο σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ, οι πολίτες υπέρ της Kovesi.

Μάχη για 2η θέση από ΠΑΣΟΚ - Τσίπρα Σωτήρης Πίκουλας Η εικόνα που διαμορφώνεται στο πολιτικό σκηνικό, με βάση τις νέες δημοσκοπήσεις και τις...

Διαβάστε την συνέχεια

Το «τελεσίγραφο» της Πρωτομαγιάς που πιέζει τον Τραμπ.

<img height="118" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2026/04/trump-2-930x550.png" width="736" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκρατικοί βουλευτές δίνουν χρόνο στον Τραμπ μέχρι την Πρωτομαγιά</span></h3><b>Νίκος Μιχαλόπουλος</b><br />Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ξεκίνησαν το Πόλεμο με το Ιράν μονομερώς στις 28 Φεβρουαρίου. Ο πόλεμος αυτός είναι παράνομος σύμφωνα με τις Συνθήκες που διέπουν το Διεθνές Δίκαιο.<br /><br />Μετά την 1η Μαΐου, κινδυνεύει να κριθεί και ως παράνομος στις ίδιες τις ΗΠΑ.<br /><br /><a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2026/04/cogresso_Screenshot-2026-04-26-at-13.02.42.png"><img height="309" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2026/04/cogresso_Screenshot-2026-04-26-at-13.02.42.png" width="640" /></a><br /><br />Σύμφωνα με το Ψήφισμα Πολεμικών Εξουσιών, που αποκαλείται επίσης Νόμος Πολεμικών Εξουσιών, ένας Πρόεδρος που έχει εμπλέξει τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας σε στρατιωτική επιχείρηση, χωρίς έγκριση του Κογκρέσου, έχει 60 ημέρες για να την ολοκληρώσει ή να αποσυρθεί από αυτήν.<br /><br />Επιτρέπεται μια παράταση 30 ημερών, αλλά μόνο αν ο Πρόεδρος προσφέρει στο Κογκρέσο γραπτή εγγύηση ότι ο επιπλέον χρόνος είναι για να εξασφαλιστεί η ασφαλής απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων και μόνο, όχι για να συνεχιστούν οι μάχες.<br /><br />Ημερολογιακά η προθεσμία των 60 ημερών λήγει στις 28 Απριλίου, αλλά ο Τραμπ ενημέρωσε επίσημα το Κογκρέσο για τα πλήγματα στο Ιράν στις 2 Μαρτίου, άρα ο χρόνος άρχισε να μετρά από εκείνη την ημερομηνία.<br /><br />Η προθεσμία για τον Πρόεδρο Τραμπ είναι η 1η Μαΐου.<br /><br />Αν ο Trump δεν εξασφαλίσει έγκριση του Κογκρέσου πριν την 1η Μαΐου και αρνηθεί παράλληλα να αποσύρει τα αμερικανικά στρατεύματα, χρειάζεται να λάβει την λεγόμενη εξουσιοδότηση AUMF (Authorization for Use of Military Force – Εξουσιοδότηση για Χρήση Στρατιωτικής Δύναμης).<br /><br />Μετά τις επιθέσεις της 11η Σεπτεμβρίου 2001, το Κογκρέσο ενέκρινε AUMF για να χτυπηθεί η Αλ Κάιντα, ενώ το 2002 υπήρξε AUMF για τον πόλεμο στο Ιράκ.<br /><br />Χωρίς κάποιο από αυτά τα δυο, ο Πρόεδρος Τραμπ έχει δυο δύσκολες επιλογές.<br /><br />Μπορεί να διεξάγει έναν ανοιχτά παράνομο πόλεμο, σε μια τέτοια περίπτωση όμως κανείς δεν θα μπορέσει να τον προστατεύσει νομικά. Είναι σίγουρο ότι θα χαθούν για τους Ρεπουμπλικάνους οι ενδιάμεσες εκλογές και ο Τραμπ θα κινδυνέψει την επόμενη κιόλας ημέρα με αποπομπή λόγω ενός παράνομου πολέμου, καθώς, όπως γράφτηκε στην αρχή, οι μάχες στο Ιράν κρίνονται ως παραβίαση του διεθνούς δικαίου, στην προκειμένη περίπτωση και του ομοσπονδιακού δικαίου.<br /><br />Η άλλη επιλογή που θα έχει είναι ότι μπορεί να ανακαλέσει τις αμερικανικές δυνάμεις από τον Κόλπο, δηλώνοντας ότι νίκησε ή να δηλώσει και αυτός το φαιδρό «Mission Accomplished” του Μπους για το Ιράκ. Αυτό θα χαρακτηριστεί άλλο ένα TACO, όπως έχει χαρακτηριστεί η θρασυδειλία του Πρόεδρου Τραμπ από τα αμερικάνικα ΜΜΕ <div><br />Τι δηλώνουν οι βουλευτές.<br /><br />Οι Δημοκρατικοί βουλευτές ζήτησαν πέντε φορές από το Κογκρέσο να σταματήσουν οι μάχες, οι Ρεπουμπλικάνοι απέρριψαν και τις τέσσερις.<br /><br />Όμως Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκρατικοί βουλευτές μαζί, αποκαλούν την 1η Μαΐου ως «σημείο καμπής».<br /><br />Ο Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής Rand Paul, ο οποίος ψήφισε στο Κογκρέσο να σταματήσουν οι μάχες, δήλωσε στο BBC: «Νομίζω ότι μετά τις 60 ημέρες, μπορεί να υπάρξουν μερικοί ακόμη Ρεπουμπλικάνοι που θα ενωθούν μαζί μου».<br /><br />Η δήλωση αυτή δεν έγινε χάριν εντυπώσεων, αρκετοί Ρεπουμπλικάνοι βουλευτές έχουν δηλώσει ότι σκέφτονται να ψηφίσουν διαφορετικά, αν ο πόλεμος συνεχιστεί πέρα από τον Απρίλιο.<br /><br />Με τις τελευταίες ψηφοφορίες να είναι 52-47 και 51-46 υπέρ των Ρεπουμπλικάνων, οι Δημοκρατικοί θα χρειαστούν 5 με 6 βουλευτές.<br /><br />Επίσης υπάρχει και η περίπτωση του Δημοκρατικού John Fetterman, ο οποίος και τις πέντε φορές συντάχθηκε με τους Ρεπουμπλικάνους και ψήφισε επίσης κατά του κοινοβουλευτικού μέτρου που θα σταματούσε τον πόλεμο.<br /><br />Γενικότερα η στάση της ηγεσίας του Δημοκρατικού Κόμματος έχει καταγγελθεί από προβληματική έως υποστηρικτική στον πόλεμο. Δεν ξεχνάμε τις δηλώσεις του Ουεσλι Κλαρκ υπέρ του πολέμου, ούτε του ηγέτη των Δημοκρατικών στη Γερουσία, του Τσακ Σούμερ που παρότρυνε πέρσι τον Τραμπ να είναι πιο επιθετικός με το Ιράν.<br /><br />Σε συνέχεια των δηλώσεων, ο Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής Josh Hawley δήλωσε ότι πιστεύει πως θα ήταν προς το καλύτερο συμφέρον των ΗΠΑ να τελειώσει γρήγορα η σύγκρουση και ότι «θα ήταν ιδανικό» οι συνομιλίες να πετύχουν μέσα στις επόμενες λίγες ημέρες.<br /><br />Ο Gregory Meeks, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, δήλωσε επίσης: «Αν αυτός (ο Πρόεδρος) πιστεύει ότι ο πόλεμος είναι προς το εθνικό μας συμφέρον, πρέπει να έρθει στο Κογκρέσο και να παρουσιάσει την υπόθεση»<br /><br />Ο Πρόεδρος Τραμπ έχει αρχίσει να καταλαβαίνει ότι ο χρόνος τρέχει.<br /><br />Δημοσιογράφοι αναφέρουν ότι ενώ ένα μήνα πριν η λέξη «πόλεμος» ήταν στα χείλη του ανά πάσα στιγμή, πλέον έχει υπάρξει αξιοσημείωτα προσεκτικός στην επιλογή των λέξεών του.<br /><br />Στα τέλη Μαρτίου δήλωσε χαρακτηριστικά: «Δεν θα χρησιμοποιήσω τη λέξη “πόλεμος” γιατί λένε ότι αν τη χρησιμοποιήσεις… αυτό ίσως δεν είναι καλό πράγμα…»<br /><br />«Δεν τους αρέσει (στο Κογκρέσο) η λέξη “πόλεμος”… γιατί υποτίθεται ότι πρέπει να πάρεις έγκριση (για πόλεμο), οπότε θα χρησιμοποιήσω τη λέξη “στρατιωτική επιχείρηση”, που είναι πραγματικά αυτό που είναι», δήλωσε σε άλλη μια TACO στιγμή του.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το «τελεσίγραφο» της Πρωτομαγιάς που πιέζει τον Τραμπ.

Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκρατικοί βουλευτές δίνουν χρόνο στον Τραμπ μέχρι την Πρωτομαγιά Νίκος Μιχαλόπουλος Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ξεκίνησαν το ...

Διαβάστε την συνέχεια

Στενό του Ορμούζ: Πόση δύναμη έχει τελικά η Κίνα στη Μέση Ανατολή;

<img height="113" src="https://files.forbesgreece.gr/Content/ImagesDatabase/p/1455x819/crop/both/42/42d84950ade44098b376f5920ed1fa45.jpg?quality=80&404=default&v=4" width="749" /><a href="https://www.forbesgreece.gr/diethni/3987030/steno-tou-ormouz-posi-dunami-exei-telika-i-kina-sti-mesi-anatoli#0"></a><br />Της <b>Natasha Lindstaedt</b><br />Τη Δευτέρα, ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ τοποθετήθηκε για την κρίση στο Στενό του Ορμούζ, επισημαίνοντας ότι πρέπει να διατηρηθεί η ομαλή διέλευση μέσω της θαλάσσιας οδού – ακριβώς τη στιγμή που οι αναφορές για κατάσχεση πλοίων από το Ιράν εντείνουν το κλίμα αβεβαιότητας.<br /><br />Αυτή ήταν η πρώτη φορά που το Πεκίνο σχολίασε το θέμα από τότε που οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ξεκίνησαν τον πόλεμο τους με το Ιράν και τον Λίβανο στα τέλη Φεβρουαρίου. Εκτός από το αίτημα για άνοιγμα του Στενού, ο Σι τόνισε επίσης τη σημασία μιας άμεσης και πλήρους κατάπαυσης του πυρός για τον τερματισμό των εχθροπραξιών στον Κόλπο.<br /><br />Ο Σι στοχεύει να ασκήσει μεγαλύτερη επιρροή στην περιοχή και να επαναφέρει το status quo. Για το Πεκίνο, οποιαδήποτε διαταραχή στο παγκόσμιο εμπόριο ή μια παγκόσμια οικονομική ύφεση θα έβλαπτε την εξαγωγική του οικονομία. Οι καθαρές εξαγωγές συνέβαλαν στο ένα τρίτο του ΑΕΠ της Κίνας το 2025, με την αβεβαιότητα για τις εξελίξεις αναφορικά με το Στενό του Ορμούζ να αποτελεί τεράστια πρόκληση για την Κίνα. Αλλά τι είδους επιρροή έχει η Κίνα για να επιβάλει την επιστροφή στην κανονικότητα και γιατί η Μέση Ανατολή έχει γίνει τόσο σημαντική για αυτήν;<br />Η αυξανόμενη αλληλεξάρτηση της Κίνας με τη Μέση Ανατολή<br /><br />Αναμφίβολα το ενδιαφέρον της Κίνας για τη Μέση Ανατολή έχει ενισχυθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια. Μετά τον εμπορικό πόλεμο μεταξύ Κίνας και ΗΠΑ που ξεκίνησε ο Τραμπ, το Πεκίνο έδρασε γρήγορα για να διαφοροποιήσει τις εμπορικές του σχέσεις, με τη Μέση Ανατολή να αναδεικνύεται σε βασικό εταίρο. Η ανάπτυξη αυτών των σχέσεων βρισκόταν σε εξέλιξη εδώ και αρκετά χρόνια, καθώς η Κίνα επεδίωκε να βελτιώσει τις σχέσεις της με τα κράτη του Κόλπου. Η εμπορική δραστηριότητα μεταξύ Κίνας και χωρών της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής (MENA) αυξήθηκε στα 480,7 δισ. δολάρια το 2024, με το αργό πετρέλαιο να αποτελεί το κύριο εισαγωγικό προϊόν της Κίνας από την περιοχή.<br /><br />Ακόμη και πριν λάβει μέτρα για τη μείωση της οικονομικής αλληλεξάρτησής της με τις ΗΠΑ, η Κίνα είχε ως στόχο την προστασία της παραγωγής ενέργειας στη Μέση Ανατολή και την ασφαλή μεταφορά της από την περιοχή προς την Κίνα. Το 18% του πετρελαίου που εισάγει η Κίνα προέρχεται από τη Ρωσία και το 53% από τη Μέση Ανατολή. Η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος καταναλωτής πετρελαίου της Μέσης Ανατολής και περίπου το 45% του πετρελαίου που φτάνει στη χώρα περνά από το Στενό του Ορμούζ.<div><br />Ο διαμεσολαβητικός ρόλος της Κίνας<br /><br />Δεδομένου ότι το ενδιαφέρον του Πεκίνου για την περιοχή εντείνεται, δεν ήταν έκπληξη το γεγονός ότι το Πακιστάν απευθύνθηκε στην Κίνα για να βοηθήσει στη διαμεσολάβηση της πρώτης εκεχειρίας μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν. Ωστόσο, η Κίνα δεν είχε δραστηριοποιηθεί ιδιαίτερα στον τομέα της ειρηνευτικής διαδικασίας ή της άμεσης διαμεσολάβησης στο παρελθόν, προτιμώντας να διαδραματίζει ρόλο ουδέτερου μεσολαβητή και να αποφεύγει δεσμεύσεις. Παρ' όλα αυτά, ο ρόλος της ως μεσολαβήτριας και ειρηνευτικής δύναμης έχει ενισχυθεί με την πάροδο των ετών (μέχρι το 2020, η Κίνα είχε αποστείλει 2.249 ειρηνευτές σε 25 αποστολές, σε σύγκριση με μόλις 20 το 1989), καθώς η Κίνα έχει καταβάλει προσπάθειες για ενίσχυση της παγκόσμιας εικόνας της.<br /><br />Το μοντέλο διαμεσολάβησης που ακολουθεί η Κίνα διαφέρει πολύ από αυτό της Δύσης. Οι διπλωματικές και διαμεσολαβητικές προσπάθειες της Κίνας βασίζονται στην ουδετερότητα, στον πραγματισμό και στη μη παρέμβαση, χρησιμοποιώντας σπάνια οικονομικές κυρώσεις και επιλέγοντας να βασίζονται σε άλλους παράγοντες οικονομικής επιρροής. Στην πράξη, η προσέγγιση του Πεκίνου στερείται διαφάνειας και διαμορφώνεται από τα δικά του οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα εις βάρος άλλων. Ωστόσο, για ορισμένες χώρες, αυτό το μοντέλο μπορεί να είναι πιο ελκυστικό από το αμερικανικό μοντέλο της καταναγκαστικής διπλωματίας και της επιλεκτικής προώθησης δημοκρατικών κανόνων, καθώς και από το μοντέλο του ΟΗΕ, το οποίο δίνει έμφαση στον πολυμερισμό και το διεθνές δίκαιο, αλλά κινείται αργά λόγω γραφειοκρατίας.<br /><br />Για την Κίνα, η συμμετοχή στη διαμεσολάβηση αποτελεί μέρος της ευρύτερης στρατηγικής της για την οικοδόμηση της εικόνας μιας σταθερής και ρεαλιστικής δύναμης σε αντίθεση με τις ΗΠΑ. Καθώς η Κίνα θεωρεί τις ΗΠΑ ως τον μεγαλύτερο ανταγωνιστή της στη Μέση Ανατολή, οι διαμεσολαβητικές της προσπάθειες καθοδηγούνται από την επιθυμία να ενισχύσει τη διπλωματική της επιρροή και τη διαπραγματευτική της δύναμη, καθώς και να περιθωριοποιήσει τις ΗΠΑ και τους περιφερειακούς μηχανισμούς ασφάλειας υπό την ηγεσία τους. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η Κίνα αρνείται επανειλημμένα να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε συμμαχία ασφάλειας που συγκροτείται από τις ΗΠΑ ή το Ηνωμένο Βασίλειο.<br /><br />Η Κίνα ενίσχυσε το κύρος της ως μεσολαβήτριας στην περιοχή, χρησιμοποιώντας τους οικονομικούς δεσμούς της με τη Σαουδική Αραβία και το Ιράν για να υποστηρίξει την ομαλοποίηση των σχέσεων των δύο κρατών το 2023, μετά από επτά χρόνια "έμμεσου πολέμου'. Καθώς και οι δύο χώρες εξαρτώνταν από τις ενεργειακές απαιτήσεις και επενδύσεις της Κίνας, το Πεκίνο τόνισε τη σημασία της περιφερειακής σταθερότητας για τη μακροπρόθεσμη οικονομική συνεργασία. Για την Κίνα, ο διάλογος μεταξύ Ριάντ και Τεχεράνης ήταν κρίσιμος για τα παγκόσμια έργα ενεργειακής ασφάλειας και μεταφορών της.</div><div><br />Η επιρροή της Κίνας στο Ιράν<br /><br />Η Κίνα επιθυμεί να διατηρήσει σχέσεις τόσο με το Ιράν όσο και με τη Σαουδική Αραβία. Ενώ η σχέση της Κίνας με το Ριάντ είχε γενικά λιγότερες τριβές, ήταν πιο προβλέψιμη και βασιζόταν στην οικονομική αλληλεξάρτηση, η σχέση της με την Τεχεράνη δεν είναι... ομαλή.<br /><br />Αυτό οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι η σχέση αυτή καθοδηγείται από την επιθυμία του Πεκίνου να ενισχύσει το Ιράν, κυρίως για να λειτουργήσει ως αντίβαρο στην επιρροή των ΗΠΑ στην περιοχή. Για τον λόγο αυτό, επιδίωξε την ανάπτυξη οικονομικών δεσμών με το Ιράν, βοηθώντας το να παρακάμψει τις δυτικές κυρώσεις. Το 2021, οι δύο χώρες υπέγραψαν ένα μνημόνιο στρατηγικής συνεργασίας διάρκειας 25 ετών με στόχο την ενίσχυση των δεσμών τους σε οικονομικό και τεχνολογικό επίπεδο.<br /><br />Αν και η Κίνα δεν έχει συνάψει επισήμως αμυντικές συμφωνίες με το Ιράν, πρόσφατα το Πεκίνο παρέδωσε στο Ιράν δορυφόρους αναγνώρισης, για να εντοπιστούν οι ακριβείς θέσεις των αμερικανικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων. Η Κίνα ίσως να ετοιμάζει αποστολή όπλων προς το Ιράν.<br /><br />Ωστόσο, η Τεχεράνη δεν διατηρεί στενές διπλωματικές σχέσεις με το Πεκίνο. Αν και η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος του Ιράν, με το 80-90% του αργού πετρελαίου του να κατευθύνεται προς την Κίνα, τα δύο κράτη έχουν ελάχιστα κοινά στοιχεία από πολιτιστική ή ιδεολογική άποψη.<br /><br />Και δεν είναι σαφές πόσο "μετράει" η Κίνα για το Ιράν. Μπορεί να το πιέσει για να προσφέρει κάποιες παραχωρήσεις, αλλά περιορισμένες - όχι σημαντικές. Η Κίνα είχε διαβουλεύσεις με το Ιράν για να εμποδίσει επιθέσεις των Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα τον Ιανουάριο του 2024, αλλά στην τρέχουσα σύγκρουση, μένει να δούμε ποια επιρροή έχει η Κίνα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: το Ιράν εμπόδισε τα κινεζικά πλοία να περάσουν από το Στενό του Ορμούζ, χωρίς να κάνει χάρη στο Πεκίνο.<br /><br />Στην καλύτερη περίπτωση, η Κίνα μπορεί να καταφέρει να εξασφαλίσει μερική επαναλειτουργία των ναυτιλιακών διαδρομών για πλοία από κράτη που η Τεχεράνη θεωρεί ουδέτερα ή φιλικά. Ωστόσο, ακόμη και με τη σημαντική οικονομική επιρροή που ασκεί στο Ιράν, το Πεκίνο δεν φαίνεται πιθανό να επιβάλει την πλήρη επαναλειτουργία του Στενού, που το Ιράν το αντιμετωπίζει ως το πιο στρατηγικό διαπραγματευτικό του όπλο. Επιπλέον, οποιαδήποτε πίεση από το Πεκίνο μετριάζεται από την πεποίθηση της Τεχεράνης ότι η Κίνα δεν θα εμπλακεί υπερβολικά ούτε θα επιτρέψει στον εαυτό της να αποτύχει. </div><div><br /></div><div><a href="https://www.forbesgreece.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Στενό του Ορμούζ: Πόση δύναμη έχει τελικά η Κίνα στη Μέση Ανατολή;

Της Natasha Lindstaedt Τη Δευτέρα, ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ τοποθετήθηκε για την κρίση στο Στενό του Ορμούζ, επισημαίνοντας ότι πρέπε...

Διαβάστε την συνέχεια

Τεκτονικές αλλαγές στο διεθνές σύστημα ισχύος φέρνει ο πόλεμος στο Ιράν.

<a href="https://www.economist.com/cdn-cgi/image/width=1424,quality=80,format=auto/content-assets/images/20250301_LDD001.jpg"><img border="0" src="https://www.economist.com/cdn-cgi/image/width=1424,quality=80,format=auto/content-assets/images/20250301_LDD001.jpg" /></a><br /><br />Διεύρυνση σύγκρουσης πέραν από το στρατιωτικό επίπεδο: Ο πόλεμος στο Ιράν αποκτά χαρακτηριστικά συστημικής κρίσης. Η ενεργειακή αστάθεια και οι διαταραχές στο εμπόριο επηρεάζουν ταυτόχρονα Ευρώπη, Ασία και αναδυόμενες οικονομίες.<br /><br />Εμφάνιση πολυπολικών τάσεων: Μεσαίες και περιφερειακές δυνάμεις επιχειρούν να κινηθούν αυτόνομα, επιδιώκοντας στρατηγική αυτονομία σε ένα περιβάλλον που γίνεται πιο κατακερματισμένο. Η σύγκρουση λειτουργεί ως επιταχυντής των υφιστάμενων τάσεων αποδυνάμωσης της μονοπολικής ισορροπίας.<br /><br />Το παγκόσμιο σύστημα μεταβαίνει σε μια «πολυπολική τάξη» όπου η ισχύς κατανέμεται σε πολλαπλά κέντρα, όχι μέσω ισορροπίας αλλά μέσω κατακερματισμού.<br /><br />Παγκόσμιος Νότος και αναζήτηση αυτονομίας<br /><br />Αποστασιοποίηση από τη Δύση: Χώρες της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής αποφεύγουν να ευθυγραμμιστούν πλήρως με τις ΗΠΑ. Επιλέγεται μια πιο ουδέτερη ή πολυδιάστατη στάση. <br /><br />Ενίσχυση εναλλακτικών δικτύων: Εμπορικές και ενεργειακές σχέσεις μετατοπίζονται προς μη δυτικά σχήματα, με αυξημένη εμπλοκή Κίνας και Ρωσίας. Η Κίνα εκμεταλλεύεται την κρίση για να εδραιωθεί.<br /><br />Διαμεσολαβητικός ρόλος τρίτων: Χώρες όπως το Πακιστάν και το Ομάν επιδιώκουν ρόλο διαμεσολαβητή, δείχνοντας ότι η διαχείριση κρίσεων δεν ελέγχεται πλέον αποκλειστικά από τη Δύση. Ακόμη και η Κίνα μεσολάβησε για την κατάπαυση του πυρός.<br /><br />Ο Παγκόσμιος Νότος δεν λειτουργεί ως ενιαίο μπλοκ, αλλά ως σύνολο κρατών που επιδιώκουν μεγαλύτερη ευελιξία και διαπραγματευτική ισχύ. <br /><br />Ενέργεια ως όπλο και όριο ισχύος<br /><br />Δομική ενεργειακή κρίση: Η σύγκρουση ανέδειξε την εξάρτηση από υδρογονάνθρακες, με διαταραχές στην προσφορά και κίνδυνο ελλείψεων, όχι μόνο υψηλών τιμών. Το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου/LNG διέρχεται από το Στενό του Ορμούζ, το οποίο βρίσκεται υπό de facto έλεγχο του Ιράν.<br /><br />Μόνιμη μεταβολή του ενεργειακού μοντέλου: Η κρίση θεωρείται ότι έχει ήδη αλλάξει το ενεργειακό σύστημα εις βάθος, επιταχύνοντας παράλληλα και αντικρουόμενες τάσεις, τόσο επιστροφής στα ορυκτά καύσιμα όσο και στροφής σε εναλλακτικές μορφές. <br /><br />Περιορισμοί αμερικανικής ισχύος: Η απουσία σαφούς στρατηγικής εξόδου των ΗΠΑ από τον πόλεμο και το υψηλό του κόστος εντείνουν αμφιβολίες για τη δυνατότητα διατήρησης μακροχρόνιων επιχειρήσεων. Οι ΗΠΑ έχουν εξαντλήσει αποθέματα σημαντικών όπλων χωρίς να φαίνεται να έχουν επιτύχει απτά αποτελέσματα επί του πεδίου.<br /><br />Η ενέργεια λειτουργεί ταυτόχρονα ως εργαλείο προβολής ισχύος και ως περιορισμός της. Η Κίνα όμως φαίνεται να κυριαρχεί στις αλυσίδες εφοδιασμού κρίσιμων ορυκτών απαραίτητων για την αναπλήρωση των δυτικών οπλοστασίων.<br /><br /><div>Τι αλλάζει αν οι ΗΠΑ δεν επικρατήσουν<br /><br />Τέλος μονοπολικής φάσης: Μια μη καθαρή επικράτηση των ΗΠΑ θα επιβεβαίωνε ότι η περίοδος της αδιαμφισβήτητης αμερικανικής υπεροχής έχει ουσιαστικά λήξει. Ο Πρόεδρος Τραμπ θα μείνει στην ιστορία ως ο ηγέτης που έβαλε την ταφόπλακα στην αμερικανική ηγεμονία και επιτάχυνε την παρακμή των ΗΠΑ.<br /><br />Ενίσχυση πολυπολικότητας: Κίνα, Ρωσία και περιφερειακές δυνάμεις θα ενισχύσουν τη θέση τους ως εναλλακτικοί πόλοι ισχύος. Ήδη παρατηρείται μετατόπιση εμπορίου και ενέργειας εκτός δυτικών δικτύων. Η Κίνα ήδη εργαλειοποιεί τον πόλεμο ως «σχολείο» εκμάθησης επιχειρησιακών τακτικών των ΗΠΑ. Η Ρωσία έχει ήδη αποκτήσει την απαραίτητη γνώση στην Ουκρανία.<br /><br />Αναβάθμιση Παγκόσμιου Νότου: Οι χώρες του Παγκόσμιου Νότου θα αποκτήσουν μεγαλύτερη ελευθερία επιλογών. Δεν θα απαιτείται πλήρης ευθυγράμμιση με μία συγκεκριμένη δύναμη, αλλά θα επιδιώξουν ισορροπία μεταξύ πολλών. Κάποιο μάλιστα διαβλέπουν την ανάδυση ενός νέου «τετράγωνου» δυνάμεων (Τουρκία, Πακιστάν, Σαουδική Αραβία, Αίγυπτος) με δυνατότητα θεσμοποίησης νέας περιφερειακής ισορροπίας και με σημαντικές επιπτώσεις για τον Ελληνισμό.<br /><br />Αναδιάταξη εμπορίου και νομισμάτων: Πιθανή επέκταση χρήσης εναλλακτικών νομισμάτων και διμερών συμφωνιών. Η παγκοσμιοποίηση δεν παύει να υφίσταται, αλλά αλλάζει τη σημερινή της μορφή. <br /><br />Δομική πίεση σε τρόφιμα και λιπάσματα: Η Μέση Ανατολή καλύπτει περίπου το ένα τρίτο της παγκόσμιας παραγωγής λιπασμάτων. Παρατεταμένη σύγκρουση μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε κρίση επισιτιστικής ασφάλειας, με 45 εκατομμύρια επιπλέον ανθρώπους να κινδυνεύουν από οξεία πείνα.<br /><br />Αλυσιδωτές επιπτώσεις στη βιομηχανία: Αυξήσεις σε θείο, αλουμίνιο και πρώτες ύλες ήδη μεταφέρονται σε γεωργία και μεταποίηση, επηρεάζοντας το συνολικό κόστος τροφίμων. Η έλλειψη ηλίου (κυρίως από το Κατάρ) διαταράσσει την παγκόσμια παραγωγή ημιαγωγών.<br /><br />Το κρίσιμο στοιχείο δεν είναι μόνο ποιος θα επικρατήσει στρατιωτικά στο πόλεμο του Ιράν αλλά και το αν επιβεβαιωθεί ότι η προβολή ισχύος από μία δύναμη πλέον δεν επαρκεί για τον έλεγχο του διεθνούς συστήματος. Οι επιλογές των ΗΠΑ την απομόνωσαν από συμμάχους την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Η Pax Americana πνέει τα λοίσθια εδώ και καιρό και ο πόλεμος στο Ιράν έρχεται ως επιβεβαίωση. <br /><br /></div><div>Θα είναι ο τελευταίος πόλεμος αυτού του τύπου;<br /><br /></div><div>Όχι απαραίτητα ο τελευταίος, αλλά... <br /><br />Είναι δύσκολο να θεωρηθεί ότι πρόκειται για τον τελευταίο πόλεμο αυτού του είδους. Ωστόσο, μπορεί να αποτελεί σημείο καμπής. Ο πόλεμος στο Ιράν χαρακτηρίζεται από αναλυτές ως «ιμπεριαλιστική στρατηγική» που αναχαιτίζεται -επί του παρόντος- από την Τεχεράνη.<br /><br />Οι μεγάλης κλίμακας επεμβάσεις υψηλού κόστους φαίνεται να γίνονται λιγότερο βιώσιμες για τις ΗΠΑ, τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά και στρατιωτικά. Η στρατηγική «shock and awe» απέτυχε να επιφέρει κατάρρευση, αντίθετα ενίσχυσε την ιρανική συνεκτικότητα και αντίδραση.<br /><br />Μετάβαση σε έμμεσες μορφές σύγκρουσης: Αντί των απευθείας επεμβάσεων, ενδέχεται να ενισχυθούν έμμεσες μορφές σύγκρουσης. Αν και οι κυρώσεις, ενεργειακή πίεση, τεχνολογικός ανταγωνισμός και περιφερειακές συγκρούσεις μέσω τρίτων (proxies) δεν έδειξαν να πετυχαίνουν τον στόχο τους έναντι του Ιράν. <br /><br />Δεν πρόκειται απαραίτητα για τον τελευταίο πόλεμο του είδους, αλλά μπορεί να είναι από τους τελευταίους όπου επιχειρείται ευθέως η επιβολή μονοπολικής τάξης. Το παγκόσμιο σύστημα φαίνεται να μεταβαίνει σε μια πιο σύνθετη και λιγότερο ελέγξιμη μορφή -ίσως χαοτική-. Η εποχή που οι εγγυήσεις ασφαλείας των ΗΠΑ μπορούσαν να επιφέρουν ισορροπίες έχει τελειώσει. Οι αυτοκρατορίες συχνά πέφτουν εκ των έσω...<br /><br /><a href="http://i-epikaira.blogspot.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τεκτονικές αλλαγές στο διεθνές σύστημα ισχύος φέρνει ο πόλεμος στο Ιράν.

Διεύρυνση σύγκρουσης πέραν από το στρατιωτικό επίπεδο: Ο πόλεμος στο Ιράν αποκτά χαρακτηριστικά συστημικής κρίσης. Η ενεργειακή αστάθεια και...

Διαβάστε την συνέχεια

Αμέλεια ή ηθικός θάνατος του Αρείου Πάγου;

<img height="113" src="https://omegapress.gr/images/AREIOS.jpg" width="734" /><div><br /></div><div>Λεπτομερής, όσο και συγκλονιστική, είναι η ανακοίνωση του γραμματέα του Τομέα Δικαιοσύνης του ΠΑΣΟΚ Χρήστου Κακλαμάνη, σχετικά με την πορεία της υπόθεσης Predator στον Άρειο Πάγο. Όπως είναι γνωστό ο ισραηλινός Τελ Ντίλιαν με δηλώσεις του εκβιάζει, κατά την εκτίμηση όλης της αντιπολίτευσης, τον πρωθυπουργό, ότι θα έχει την τύχη του Ρίτσαρντ Νίξον, απαιτώντας ουσιαστικά την αθώωσή του ιδίου και της συζύγου του.<br /><br />Η δικογραφία έχει σταλεί στον Άρειο Πάγο από τις 7 Απριλίου, αλλά στις 20 αυτές ημέρες, δεν την έχει χρεώσει ακόμη σε Αντιεισαγγελέα, ώστε να προβεί στις αναγκαίες ενέργειες. Και το χειρότερο: παραγράφηκαν ήδη 31 πράξεις, που περιελάμβαναν επιθέσεις με μηνύματα Predator που είχαν σταλεί σε υπουργούς, αξιωματικούς και δημοσιογράφους. Τι συμβαίνει λοιπόν στον Άρειο Πάγο; προς τι αυτή η αδράνεια που είναι κραυγαλέα προς όφελος του Ντίλιαν και άλλων; Πως να μην έχει εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη ο Μητσοτάκης; Αλλά τι ακολουθεί;</div><div><br />Ολόκληρη η ανάρτηση<br /><br />Πάμε να δούμε τα νεότερα από το μέτωπο της παραγραφής της υπόθεσης του Predator, σε συνέχεια προηγούμενης ανάρτησης μου:<br /><br /> 1. Από τις 7.4.2026 η δικογραφία έχει αποσταλεί στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ο οποίος στις 20 μέρες που μεσολάβησαν δεν την έχει χρεώσει ακόμα σε Αντεισαγγελέα ώστε να την επεξεργαστεί για τις απαραίτητες και επείγουσες ενέργειες.</div><div><br /> 2. Σε αυτές τις 20 ημέρες και έως την προσεχή Δευτέρα παραγράφηκαν/παραγράφονται τριάντα ένα (31) συνολικά μερικότερες πράξεις, δηλαδή 31 επιθέσεις με μηνύματα Predator που εστάλησαν μεταξύ άλλων σε 3 κορυφαίους υπουργούς, αλλά και ένστολους, δημοσιογράφους κ.α.</div><div><br /> 3. Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με το διατακτικό της απόφασης του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου που ορίζει τους χρόνους τέλεσης, κάθε ημέρα που μέχρι τώρα η δικογραφία μένει αδρανής παραγράφηκαν στα χέρια του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου μερικότερες πράξεις ως εξής:</div><div><br /> • Στις 7/4 παραγράφηκαν 4 πράξεις <br /> • Στις 8/4 άλλες 4 πράξεις <br /> • Στις 9/4 3 πράξεις<br /> • Στις 12/4 επίσης 3 πράξεις<br /> • Στις 13/4 δύο πράξεις <br /> • Στις 16/4 μια πράξη <br /> • Στις 19/4 μια πράξη<br /> • Στις 20/4 5 πράξεις <br /> • Στις 21/4 δύο πράξεις <br /> • Στις 22/4 επίσης δύο πράξεις<br /> • Σήμερα 25/4 συμπληρώθηκε η πενταετία για ακόμα 4 πράξεις.</div><div><br />4. Τις επόμενες 2-3 εβδομάδες παραγράφονται πολύ περισσότερα από τα επιμέρους εγκλήματα, ενώ από τις 24 Μαρτίου που η δικογραφία βρισκόταν στην Εισαγγελία Πρωτοδικών μέχρι τις 7/4 που απεστάλη χωρίς καμία άλλη ενέργεια στον Άρειο Πάγο είχαν επίσης παραγραφεί σωρεία επιμέρους πράξεων (μηνυμάτων).</div><div><br />Ειλικρινά όσο και να προσπαθώ δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο η δικογραφία δεν έχει ακόμα υποστεί καμία επεξεργασία και γιατί παραμένει στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ο οποίος υποθέτω δεν σκοπεύει να διενεργήσει αυτοπροσώπως προκαταρκτική εξέταση (κάτι τέτοιο θα ήταν πρωτοφανές δικονομικά). </div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αμέλεια ή ηθικός θάνατος του Αρείου Πάγου;

Λεπτομερής, όσο και συγκλονιστική, είναι η ανακοίνωση του γραμματέα του Τομέα Δικαιοσύνης του ΠΑΣΟΚ Χρήστου Κακλαμάνη, σχετικά με την πορεία...

Διαβάστε την συνέχεια

Le Parisien: «Θα είμαστε εκεί». Ο Μακρόν εγγυάται στρατιωτική ασπίδα της ΕΕ.

<img src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/04/makron-1-1-768x432.jpg" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">«C’est du béton»: η ρήτρα αμοιβαίας άμυνας της Ευρώπης αποκτά γεωπολιτικό βάρος</span></h3>Ευρώπη σε mode άμυνας<br /><br />Η Ευρωπαϊκή Ένωση επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει τη στρατηγική της ασφάλειας, καθώς οι γεωπολιτικές εντάσεις αυξάνονται. Σύμφωνα με το Le Parisien, ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν έστειλε σαφές μήνυμα από την Αθήνα:«Θα είμαστε εκεί» – διαβεβαίωσε, αναφερόμενος στην υποχρέωση αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών-μελών.<br /><br />«Σαν το ΝΑΤΟ – αλλά ευρωπαϊκό»<br /><br />Στο επίκεντρο βρίσκεται η περίφημη ρήτρα αμοιβαίας άμυνας της ΕΕ (άρθρο 42.7), η οποία προβλέπει ότι σε περίπτωση επίθεσης σε ένα κράτος-μέλος, οι υπόλοιπες χώρες οφείλουν να προσφέρουν βοήθεια.<br /><br />Ο Μακρόν ήταν κατηγορηματικός:«C’est du béton» («είναι από μπετόν»)<br /><br />Δηλαδή, μια δέσμευση χωρίς αμφισβήτηση.Η ρήτρα συχνά συγκρίνεται με το Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ, αλλά με πιο ευέλικτο μηχανισμό ενεργοποίησης, καθώς βασίζεται στη βούληση των κρατών και όχι σε αυστηρή ομοφωνία.<br />Γιατί τώρα;<br /><br />Η ενεργοποίηση της συζήτησης δεν είναι τυχαία. Πίσω από αυτήν βρίσκονται:Ο πόλεμος στην Ουκρανία<br />Η αυξανόμενη αστάθεια στη Μέση Ανατολή<br />Οι αμφιβολίες για τη μελλοντική στάση των ΗΠΑ στο NATO<br /><br />Οι Ευρωπαίοι ηγέτες εξετάζουν πλέον σοβαρά το ενδεχόμενο η ΕΕ να λειτουργήσει ως αυτόνομος πυλώνας ασφάλειας. <div><br />Από θεωρία σε πράξη<br /><br />Η ρήτρα δεν είναι απλώς θεωρητική. Έχει ενεργοποιηθεί μία φορά – μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις του 2015 στη Γαλλία – δείχνοντας ότι μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο πραγματικής στρατιωτικής συνεργασίας.<br /><br />Σήμερα, όμως, η φιλοδοξία είναι μεγαλύτερη:να μετατραπεί σε πλήρη ευρωπαϊκή αποτρεπτική δύναμη.<br />Η στρατηγική αυτονομία της Ευρώπης<br /><br />Οι δηλώσεις Μακρόν αποκαλύπτουν κάτι βαθύτερο: Η Ευρώπη δεν θέλει να εξαρτάται πλήρως από τις ΗΠΑ<br />Αναζητά δική της στρατιωτική ταυτότητα<br />Επενδύει σε κοινή άμυνα και αποτροπή<br /><br />Η έννοια της «στρατηγικής αυτονομίας» περνά πλέον από τη θεωρία στην πράξη. <br /><br />Το μήνυμα από την Αθήνα είναι ξεκάθαρο:η Ευρώπη θέλει να αποδείξει ότι μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της.<br /><br />Αν η ρήτρα αμοιβαίας άμυνας αποδειχθεί πράγματι «από μπετόν», τότε η ΕΕ ίσως μετατραπεί – για πρώτη φορά – σε πραγματική γεωπολιτική δύναμη.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Le Parisien: «Θα είμαστε εκεί». Ο Μακρόν εγγυάται στρατιωτική ασπίδα της ΕΕ.

«C’est du béton»: η ρήτρα αμοιβαίας άμυνας της Ευρώπης αποκτά γεωπολιτικό βάρος Ευρώπη σε mode άμυνας Η Ευρωπαϊκή Ένωση επιχειρεί να επαναπρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ελλάδα – Γαλλία ζητούν επιμήκυνση του χρέους για να πέσει χρήμα σε άμυνα, τεχνητή νοημοσύνη, ενεργειακές υποδομές.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/xreos-1.jpg"><img src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/xreos-1-696x312.jpg" /></a><br /><br />Η παρέμβαση του Eμμανουέλ Μακρόν και του Kυριάκου Μητσοτάκη στο ελληνογαλλικό Οικονομικό Φόρουμ, σε συνδυασμό με την πρότασή τους για επιμήκυνση της αποπληρωμής του Ταμείου Ανάκαμψης και νέα έκδοση ευρωομολόγων, ξεπερνάει την οικονομική πολιτική. Εντάσσεται σε μια ευρύτερη στρατηγική επανατοποθέτησης της Ευρώπης σε ένα περιβάλλον όπου η γεωπολιτική ένταση, η ενεργειακή αστάθεια και ο διεθνής ανταγωνισμός καθορίζουν όλο και περισσότερο τις οικονομικές επιλογές.<br /><br />Η συγκυρία δεν είναι τυχαία: η κρίση στη Μέση Ανατολή και η αβεβαιότητα γύρω από τα Στενά του Ορμούζ επαναφέρουν με ένταση το ζήτημα της ενεργειακής ασφάλειας, ενώ ταυτόχρονα η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα σαφές επενδυτικό έλλειμμα έναντι των ΗΠΑ και της Κίνας.<br />Το μέλλον του Ταμείου Ανάκαμψης<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο, η συζήτηση για το μέλλον του Ταμείου Ανάκαμψης αποκτά δομικό χαρακτήρα. Από το 2028 η Ευρωπαϊκή Ένωση καλείται να αποπληρώνει περίπου 25 δισ. ευρώ ετησίως από το κοινό χρέος που δημιουργήθηκε την περίοδο της πανδημίας. Αν αυτή η υποχρέωση παραμείνει αμετάβλητη, θα περιορίσει σημαντικά τον διαθέσιμο δημοσιονομικό χώρο, ακριβώς τη στιγμή που οι ανάγκες για επενδύσεις αυξάνονται.<br /><br />Η πρόταση Μακρόν και Μητσοτάκη ουσιαστικά ανατρέπει αυτή τη λογική: αντί για πρόωρη αποπληρωμή, εισηγείται είτε την επιμήκυνση του χρέους είτε την έκδοση νέων κοινών ομολόγων, ώστε να χρηματοδοτηθούν στρατηγικοί τομείς όπως η άμυνα, η τεχνητή νοημοσύνη, οι ενεργειακές υποδομές και η βιομηχανική πολιτική. Με άλλα λόγια, επιχειρεί να μετατρέψει ένα έκτακτο εργαλείο κρίσης σε μόνιμο μηχανισμό χρηματοδότησης της ευρωπαϊκής ισχύος.<br /><br />Η «άμεση γεωπολιτική αναγκαιότητα»<br /><br />Η πρόταση αυτή συνδέεται άμεσα με τη γενικότερη γεωπολιτική κατεύθυνση που περιέγραψαν οι δύο ηγέτες. Η αναφορά του Έλληνα πρωθυπουργού στην ευρωπαϊκή άμυνα ως «άμεση γεωπολιτική αναγκαιότητα» και η επιμονή του Γάλλου προέδρου για περισσότερες επενδύσεις και έναν πιο φιλόδοξο ευρωπαϊκό προϋπολογισμό δείχνουν ότι η Ευρώπη επιχειρεί να περάσει από μια φάση κανονιστικής ισχύος σε μια φάση ενεργητικής στρατηγικής παρουσίας. Σε αυτή τη μετάβαση, η οικονομική πολιτική, η άμυνα και η ενεργειακή στρατηγική ενοποιούνται. Δεν πρόκειται πλέον για ξεχωριστές ατζέντες, αλλά για διαφορετικές όψεις του ίδιου προβλήματος: πώς θα διατηρήσει η Ευρώπη τη θέση της σε έναν κόσμο αυξημένου ανταγωνισμού και αβεβαιότητας.<br /><br />Η ένταξη της Ελλάδας σε αυτό το πλαίσιο είναι καθοριστική. Η χώρα δεν προβάλλεται μόνο ως οικονομία που ανακάμπτει, αλλά ως κόμβος που συνδέει τη Μεσόγειο με τις νέες παγκόσμιες διαδρομές εμπορίου και ενέργειας. Η ανάδειξη του σχεδίου India-Middle East-Europe Economic Corridor από τον Μακρόν υπογραμμίζει ακριβώς αυτόν τον ρόλο. Ο διάδρομος που συνδέει την Ινδία με τη Μεσόγειο και την Ευρώπη αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε μια περίοδο όπου οι παραδοσιακές διαδρομές επηρεάζονται από γεωπολιτικούς κινδύνους, και η Ελλάδα τοποθετείται στον μεσογειακό τερματικό αυτού του άξονα. Αυτό μεταφράζεται σε αυξημένη σημασία για τις υποδομές, την ενέργεια, τα logistics και συνολικά για την επενδυτική στρατηγική της χώρας.<div><br />Η ελληνογαλλική σύγκλιση και οι άλλοι<br /><br />Παράλληλα, η ελληνογαλλική σύγκλιση λειτουργεί ως επιταχυντής αυτής της μετάβασης. Η Γαλλία προωθεί ένα μοντέλο ευρωπαϊκής στρατηγικής αυτονομίας που στηρίζεται σε κοινές επενδύσεις και ενίσχυση της αμυντικής ικανότητας, ενώ η Ελλάδα επιδιώκει να ενταχθεί στον πυρήνα αυτής της προσέγγισης, αξιοποιώντας τη γεωγραφική της θέση και την πρόοδο που έχει επιτύχει στον ενεργειακό τομέα. Η κοινή γραμμή για περισσότερες επενδύσεις, απλούστευση διαδικασιών και ενίσχυση της ενιαίας αγοράς δείχνει ότι η ανταγωνιστικότητα της Ευρώπης αντιμετωπίζεται πλέον ως ζήτημα ισχύος και όχι μόνο ως οικονομικός δείκτης.<br /><br />Ωστόσο, η στρατηγική αυτή δεν εξελίσσεται χωρίς αντιδράσεις. Οι λεγόμενες «φειδωλές» χώρες και η Γερμανία, υπό τον Φρίντριχ Μερτς εκφράζουν επιφυλάξεις απέναντι στην ιδέα νέου κοινού δανεισμού, επαναφέροντας τη γνωστή γραμμή της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Η αντιπαράθεση αυτή δεν είναι απλώς τεχνική, αλλά αντανακλά δύο διαφορετικές αντιλήψεις για το μέλλον της Ευρώπης: από τη μία, ένα μοντέλο που δίνει προτεραιότητα στη σταθερότητα και τον περιορισμό του χρέους και, από την άλλη, μια προσέγγιση που θεωρεί ότι χωρίς κοινές επενδύσεις και δημοσιονομικά εργαλεία η Ευρώπη δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τις μεγάλες δυνάμεις.<br /><br />Το αποτέλεσμα είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται μπροστά σε μια κρίσιμη καμπή. Η επιλογή μεταξύ περιορισμού του χρέους και ενίσχυσης των επενδύσεων δεν είναι ουδέτερη, αλλά θα καθορίσει τον ρόλο της στο διεθνές σύστημα τα επόμενα χρόνια. Για την Ελλάδα, η συζήτηση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς η δυνατότητα συμμετοχής σε ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό επενδυτικό πρόγραμμα συνδέεται άμεσα με τη γεωπολιτική της αναβάθμιση. Την ίδια στιγμή, η ενίσχυση του ρόλου της ως ενεργειακού και διαμετακομιστικού κόμβου αυξάνει και την έκθεσή της σε εξωτερικούς κινδύνους, μετατρέποντας τη γεωπολιτική αστάθεια σε παράγοντα που επηρεάζει άμεσα την οικονομική της πορεία.<br /><br />Συνολικά, αυτό που διαμορφώνεται είναι μια νέα ευρωπαϊκή πραγματικότητα, όπου το χρέος, οι επενδύσεις και η γεωπολιτική συνδέονται στενά. Η πρόταση για επιμήκυνση του Ταμείου Ανάκαμψης και για νέα ευρωομόλογα αποτελεί μέρος αυτής της μετάβασης, καθώς επιχειρεί να δημιουργήσει τα χρηματοδοτικά εργαλεία που θα στηρίξουν μια πιο αυτόνομη και ισχυρή Ευρώπη. Σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα δεν βρίσκεται πλέον στην περιφέρεια των εξελίξεων, αλλά στο επίκεντρο ενός νέου πλέγματος ισχύος, όπου οι οικονομικές επιλογές και οι γεωπολιτικές εξελίξεις αλληλοτροφοδοτούνται και καθορίζουν τη νέα ισορροπία.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ελλάδα – Γαλλία ζητούν επιμήκυνση του χρέους για να πέσει χρήμα σε άμυνα, τεχνητή νοημοσύνη, ενεργειακές υποδομές.

Η παρέμβαση του Eμμανουέλ Μακρόν και του Kυριάκου Μητσοτάκη στο ελληνογαλλικό Οικονομικό Φόρουμ, σε συνδυασμό με την πρότασή τους για επιμήκ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η μεγάλη έξοδος: Κράτη εκδίδουν κατεπείγουσες εντολές αποχώρησης από το Ιράν.

<img src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/04/IRAN-11-630x400.jpg" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Από την Κίνα έως τη Γερμανία, οι παγκόσμιες δυνάμεις δίνουν εντολή για άμεση εκκένωση των πολιτών τους από το Ιράν.</span></h3>Με τον εναέριο χώρο να κλείνει και τις εντάσεις με τις ΗΠΑ να κορυφώνονται, το παράθυρο διαφυγής από την κρίση του Χορμούζ το 2026 κλείνει οριστικά.<br /><br />Αρκετά έθνη έχουν εκδώσει επείγουσες ταξιδιωτικές οδηγίες και εκκλήσεις εκκένωσης προς τους πολίτες τους στο Ιράν, επικαλούμενα αυξημένους κινδύνους ασφαλείας, πιθανές αναταραχές και περιφερειακή αστάθεια που συνδέεται με την αντιπαράθεση ΗΠΑ-Ιράν.<br /><br />Χώρες όπως η Κίνα, η Ινδία, η Νότια Κορέα, η Γερμανία, η Ιταλία, ο Καναδάς, η Πολωνία και άλλες, συμβούλευσαν τους υπηκόους τους να αναχωρήσουν «το συντομότερο δυνατό» ή αμέσως, μέσω των διαθέσιμων εμπορικών οδών ή των χερσαίων συνόρων, όσο οι επιλογές παραμένουν ανοιχτές.<br /><br />Η Ινδία απηύθυνε ισχυρή έκκληση σε όλους τους πολίτες της, συμπεριλαμβανομένων φοιτητών και επιχειρηματιών, να εγκαταλείψουν τη χώρα με κάθε μέσο.<br /><br />Η Κίνα κάλεσε τους πολίτες της να εκκενώσουν άμεσα την περιοχή και να αποφύγουν κάθε μη απαραίτητη μετακίνηση.<br /><br />Η Νότια Κορέα και αρκετά ευρωπαϊκά κράτη εξέδωσαν ανάλογες προειδοποιήσεις, με ορισμένα εξ αυτών να επισημαίνουν τον κίνδυνο αιφνίδιου κλεισίματος του εναέριου χώρου.<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν την ταξιδιωτική οδηγία στο υψηλότερο επίπεδο («Μην Ταξιδεύετε») για το Ιράν.<br /><br />Οι Αμερικανοί πολίτες καλούνται να αποχωρήσουν αμέσως, ενώ πρόσφατες ενημερώσεις (έως τις 21 Απριλίου) σημειώνουν τη μερική επαναλειτουργία του ιρανικού εναέριου χώρου, συνεχίζοντας ωστόσο να συνιστούν την αποχώρηση μέσω εμπορικών πτήσεων ή χερσαίων διαδρομών προς γειτονικές χώρες, όπως η Τουρκία, η Αρμενία ή το Τουρκμενιστάν.<br /><br />Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ των ΗΠΑ συμβούλευσε επίσης τους Αμερικανούς να αναχωρήσουν από περισσότερες από δώδεκα άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής, λόγω των ευρύτερων κινδύνων που ελλοχεύουν.<br /><br />Αν και οι περισσότερες κυβερνήσεις δεν έχουν επιβάλει επίσημα αυστηρές προθεσμίες 24 ωρών, οι οδηγίες υπογραμμίζουν την ανάγκη αποχώρησης «άμεσα» ή «το συντομότερο δυνατό», ενόσω οι εμπορικές επιλογές και τα χερσαία σύνορα παραμένουν βιώσιμα.<br /><br />Οι εκκλήσεις αυτές γίνονται με φόντο την κρίση στα Στενά του Ορμούζ το 2026 και τις σχετικές κλιμακώσεις, οι οποίες έχουν προκαλέσει διακοπές πτήσεων και έντονες ανησυχίες για ραγδαία επιδείνωση της κατάστασης στην περιοχή.<br /><br />Συνιστάται στους πολίτες να παρακολουθούν τα επίσημα κανάλια των πρεσβειών, να εγγράφονται στις προξενικές υπηρεσίες των κυβερνήσεών τους και να προετοιμάζουν σχέδια έκτακτης ανάγκης.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η μεγάλη έξοδος: Κράτη εκδίδουν κατεπείγουσες εντολές αποχώρησης από το Ιράν.

Από την Κίνα έως τη Γερμανία, οι παγκόσμιες δυνάμεις δίνουν εντολή για άμεση εκκένωση των πολιτών τους από το Ιράν. Με τον εναέριο χώρο να κ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ήταν “Γενοκτονία των Αρμενίων”… Μαχαιριά στην Τουρκία από μουσουλμάνο!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQjYfOXVasTJsXpGJwd1Kl2xwY02e3BHxxSzg&s" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="225" data-original-width="225" height="200" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQjYfOXVasTJsXpGJwd1Kl2xwY02e3BHxxSzg&s" width="725" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης το παράκανε, λένε οι Τούρκοι</div><div><br /></div>Ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης, Ζοχράν Μαμντάνι, σε δήλωσή του στις 24 Απριλίου, χαρακτήρισε τα γεγονότα του 1915 ως «Γενοκτονία των Αρμενίων», κατηγορώντας την Οθωμανική Αυτοκρατορία, γράφουν σήμερα τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης.<div><br /><a href="https://www.businessdaily.gr/sites/default/files/styles/main_full/public/feedelio/zohran-mamdani-1.jpg?itok=xgV9C2kr" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="585" data-original-width="1045" height="224" src="https://www.businessdaily.gr/sites/default/files/styles/main_full/public/feedelio/zohran-mamdani-1.jpg?itok=xgV9C2kr" width="400" /></a><br /><br /></div><div>Στην ανάρτησή του, η οποία στοχοποίησε επίσης την Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν, ο Μαμντάνι περιέγραψε τους Αρμένιους που εγκατέλειψαν την περιοχή το 2020 και το 2023 ως «μέρος μιας εκστρατείας γενοκτονίας που συνεχίζεται εδώ και πάνω από 100 χρόνια».<br /><br />Ο Ζόχραν Μαμντάνι, ο οποίος έγραψε ιστορία ως ο πρώτος μουσουλμάνος δήμαρχος της Νέας Υόρκης, χρησιμοποίησε προσβλητική γλώσσα κατά της Τουρκίας και του Αζερμπαϊτζάν σε μια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στις 24 Απριλίου, Ημέρα Μνήμης των Αρμενίων.<br /><br />Αναφερόμενος στην 111η επέτειο των γεγονότων του 1915, ο Μαμντάνι ισχυρίστηκε ότι 1,5 εκατομμύριο Αρμένιοι σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.<br /><br />«Δεν πρέπει να αφήσουμε την ιστορία να επαναληφθεί»<br /><br />Στην ανάρτησή του, ο Μαμντάνι δήλωσε:<br /><br />«Σήμερα είναι η 111η επέτειος της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Καθώς θυμόμαστε το 1,5 εκατομμύριο Αρμένιους που σκοτώθηκαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στα εδάφη της σύγχρονης Τουρκίας, της Συρίας και της Αρμενίας, δεν πρέπει να επιτρέψουμε στην ιστορία να επαναληφθεί».<br /><br />Στην ανάρτησή του, ο Μαμντάνι αναφέρθηκε επίσης στον πόλεμο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ το 2020, ισχυριζόμενος ότι οι στρατιωτικές δυνάμεις του Αζερμπαϊτζάν και της Τουρκίας επιτέθηκαν στον αρμενικό πληθυσμό στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ. <br /><br />Ο Μαμντάνι υποστήριξε επίσης ότι το 2023, το Αζερμπαϊτζάν απέλασε περισσότερους από 100.000 Αρμένιους από το Ναγκόρνο-Καραμπάχ, περιγράφοντας αυτή τη διαδικασία ως «συνέχεια της εκστρατείας γενοκτονίας που ξεκίνησε πριν από 100 χρόνια».<br /><br />Ο Μαμντάνι ολοκλήρωσε τη δήλωσή της επιβεβαιώνοντας τη δέσμευσή του στο δικαίωμα του αρμενικού λαού στην ελευθερία, την ασφάλεια και την αυτοδιάθεση.<br /><br />«Σε αυτήν την ημέρα μνήμης, επιβεβαιώνουμε εκ νέου το δικαίωμα του αρμενικού λαού και όλων των λαών στην ελευθερία, την ασφάλεια και την αυτοδιάθεση», δήλωσε.<br /><br />Το Αζερμπαϊτζάν αντέδρασε έντονα στη δήλωση του δημάρχου της Νέας Υόρκης, Ζοχράν Μαμντάνι, σχετικά με τα γεγονότα του 1915, χαρακτηρίζοντας τα σχόλιά του ως «προκλητικά και αναληθή».<br /><br /> Η κυβέρνηση του Μπακού υποστήριξε ότι οι κατηγορίες σχετικά με το Καραμπάχ ήταν διαστρεβλωμένες και απαίτησε την άμεση ανάκληση των δηλώσεων, γράφει η Hürriyet.<div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.<br /><br /></div><br /><br /></div>

Ήταν “Γενοκτονία των Αρμενίων”… Μαχαιριά στην Τουρκία από μουσουλμάνο!

Ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης το παράκανε, λένε οι Τούρκοι Ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης, Ζοχράν Μαμντάνι, σε δήλωσή του στις 24 Απριλίου, χαρακτή...

Διαβάστε την συνέχεια

Στέλνουν Rafale με πυρηνικά στην Ελλάδα.

<a href="https://www.dimokratia.gr/wp-content/uploads/2026/04/Armee-de-l-air.jpg"><img height="113" src="https://www.dimokratia.gr/wp-content/uploads/2026/04/Armee-de-l-air-1068x601.jpg" width="736" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Το ρίσκο είναι μεγάλο, όχι τόσο για τις ελίτ, αλλά για τους λαούς, που θα βρεθούν στην πρώτη γραμμή σε περίπτωση που η κατάσταση «ξεφύγει»</span></h3>Της <b>Μαρίας Δεναξά</b><br />Οι διεργασίες γύρω από τη δομή της πυρηνικής αποτροπής πανευρωπαϊκά, που προωθεί ο Εμανουέλ Μακρόν, συνεχίζουν να προκαλούν ένταση στον δημόσιο διάλογο σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και πολλοί αναρωτιούνται μέχρι πού είναι έτοιμοι να φτάσουν οι Ευρωπαίοι.<br /><br />Παράλληλα με τις επαφές με τη Γερμανία και τη Βρετανία για την ενίσχυση μιας συνεργασίας σε αυτό το επίπεδο, ο Μακρόν εξετάζει τη δυνατότητα διασποράς του γαλλικού πυρηνικού οπλοστασίου σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ των οποίων είναι και η Ελλάδα. Το ζήτημα θα τεθεί στις σημερινές συνομιλίες του Γάλλου προέδρου με τον Ελληνα πρωθυπουργό. Ωστόσο, γαλλικές πηγές διευκρινίζουν πως δεν θα αποκαλυφθούν λεπτομέρειες για την πιθανή επέκταση του γαλλικού πυρηνικού οπλοστασίου ανά την Ευρώπη, όπως επίσης δεν θα αποκαλυφθεί και ο αριθμός των πυρηνικών κεφαλών που αφορά αυτό το στρατηγικό σχέδιο.<br /><br />Παράλληλα, η Γαλλία σκοπεύει να επιταχύνει την παραγωγή των πυρηνικών κεφαλών απέναντι στη λεγόμενη «ρωσική απειλή». Για τους διορατικούς, η πυρηνική αποτροπή παρουσιάζεται σαν η τελευταία λύση μιας πολιτικής ελίτ που βρίσκεται σε κρίση και βασίζεται όλο και περισσότερο στον φόβο, χωρίς να βλέπει καθαρά τους κινδύνους που αυτό συνεπάγεται. Η αυτοσυγκράτηση απέναντι στα πυρηνικά όπλα, που υπήρχε όλα τα προηγούμενα χρόνια, δείχνει να υποχωρεί.<br /><br />Οι περισσότεροι πρωταγωνιστές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπως και οι μάρτυρες του πυρηνικού ολοκαυτώματος στην Ιαπωνία, που πραγματοποιήθηκε χωρίς καμία στρατιωτική ανάγκη, έχουν φύγει πια από τη ζωή και μαζί τους φαίνεται πως χάθηκε και η μνήμη. Μπροστά μας, λοιπόν, ανοίγεται μια νέα εποχή, αυτή του τέλους των ισορροπιών. Μια νέα εποχή χωρίς ιστορική μνήμη, χωρίς ενόραση, επικεντρωμένη αποκλειστικά στη γεωπολιτική επιβίωση μιας διεφθαρμένης ηγετικής κάστας παγκοσμίως, της οποίας τα ιδεολογικά θεμέλια αμφισβητούνται και βλέπει τη δύναμή της να κλυδωνίζεται.<br /><br />Σε αυτό το επικίνδυνο άλμα προς τα εμπρός συμμετέχουν, λοιπόν, πολλές ευρωπαϊκές χώρες, με πρωτοστάτη τον Γάλλο πρόεδρο. Υπό το πρόσχημα μιας «προληπτικής» προστασίας, σε αρκετά κράτη-μέλη έχει ανέβει ο «πυρηνικός» πυρετός.<br /><br />Χώρες όπως η Γερμανία, η Ελλάδα, η Ολλανδία, το Βέλγιο, η Δανία και η Σουηδία φέρεται ότι έχουν δεχτεί πιέσεις και στο τέλος έχουν δεσμευτεί με διάφορους τρόπους να υποδεχτούν μέρος του γαλλικού πυρηνικού οπλοστασίου. Η Πολωνία, για παράδειγμα, όπου ο Μακρόν πραγματοποίησε πριν από πέντε ημέρες επίσημη επίσκεψη, έκανε γνωστό πως δεν μπορεί να μείνει αμέτοχη και δηλώνει έτοιμη να ενταχθεί στο κίνημα, ιδίως να συμμετάσχει σε ασκήσεις πυρηνικής αποτροπής και να φιλοξενήσει γαλλικά Rafale.<br /><br />Ο μηχανισμός έχει τεθεί σε φάση ενεργοποίησης. Τα Rafale, που είναι εξοπλισμένα με πυραύλους που φέρουν πυρηνικές κεφαλές, θα μπορούν να σταθμεύουν σε αυτές τις χώρες, όπως και στην Ελλάδα, με την έγκριση του Κυριάκου, χωρίς όμως πρώτα να έχει ερωτηθεί το ελληνικό Κοινοβούλιο, παρόλο που το ζήτημα αφορά άμεσα τους Ελληνες πολίτες.<br /><br />Η είδηση προκαλεί δυσφορία σε όλες τις πλευρές, καθώς δεν θέλουν να πάρει έκταση στον δημόσιο διάλογο, μια και εγείρει ανησυχίες τόσο για κλιμάκωση της εμπόλεμης έντασης όσο και για την αλλαγή των ισορροπιών στην Ευρώπη. Την ίδια στιγμή, Γάλλοι αξιωματούχοι επιχειρούν να υποβαθμίσουν τη σημασία της, υποστηρίζοντας ότι η ενίσχυση της γαλλικής πυρηνικής αποτροπής στην ευρωπαϊκή ήπειρο δεν συνιστά ούτε εκχώρηση ούτε επέκταση.<br /><br />Ουσιαστικά πρόκειται για ένα παιχνίδι με τις λέξεις. Στην πράξη, αυτό που διαμορφώνεται είναι μια σταδιακή μετατόπιση της πυρηνικής αποτροπής της Γαλλίας προς ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό πεδίο, που αλλάζει τα μέχρι τώρα δεδομένα. Επιπροσθέτως, οι χώρες που θα δεχτούν στο έδαφός τους πυρηνικά όπλα γίνονται νόμιμοι στρατιωτικοί στόχοι. Αυτό ακριβώς υπενθύμισε ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Αλεξάντερ Γκρούσκο τον Νοέμβριο: «Είναι σαφές ότι οι ένοπλες δυνάμεις μας θα αναγκαστούν να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή στον στρατιωτικό τους σχεδιασμό πάνω σε αυτό το ζήτημα για τον καθορισμό πιθανών στόχων σε περίπτωση σύγκρουσης».<br /><br />Σε πιο απλοϊκή μετάφραση: είναι ξεκάθαρο ότι οι χώρες στις οποίες θα σταθμεύσουν τα γαλλικά Rafale, εξοπλισμένα με πυραύλους που φέρουν πυρηνικές κεφαλές -μεταξύ αυτών βρίσκεται και η Ελλάδα-, θα γίνουν στρατιωτικοί στόχοι κατά προτεραιότητα για τη Ρωσία, σε περίπτωση κλιμάκωσης της σύγκρουσης στην Ουκρανία. Αλλωστε, ο πόλεμος στο ουκρανικό μέτωπο δεν διεξάγεται μόνο μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας, αλλά έμμεσα και μεταξύ των δυτικών και της Ρωσίας.<br /><br />Κι αυτή ακριβώς είναι η ανησυχητική διάσταση με την ενίσχυση του μιλιταρισμού της Ευρώπης υπό τις εντολές των Βρυξελλών, αλλά και του ΝΑΤΟ. Η στάση τους δεν θα μπορεί να αγνοείται για πολύ καιρό ακόμη από τη Μόσχα. Για όσους παρακολουθούν την κατάσταση από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία, ένα από τα χαρακτηριστικά της Ρωσίας είναι η υπομονή της, αλλά έχει όρια κι αυτά φαίνεται πως οι Ευρωπαίοι τα πλησιάζουν με γιγάντια βήματα, σύμφωνα με τις δηλώσεις του Γκρούσκο.<br /><br />Και, φυσικά, δεν ενδιαφέρονται για την κοινή γνώμη, ούτε για το εθνικό συμφέρον των χωρών τους και, κατά συνέπεια, της Ελλάδας. Σε αυτή την περίπτωση ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποδεικνύει με την απόφασή του να συμμετέχει η χώρα μας στην ομπρέλα της πυρηνικής αποτροπής, που προωθεί ενεργά ο Μακρόν, ότι άλλη μια φορά εργαλειοποιεί το εθνικό συμφέρον για προσωπικό ή πολιτικό όφελος, το οποίο θεωρεί πιο σημαντικό από την αντίδραση της Ρωσίας ή της Τουρκίας.<br /><br />Το ρίσκο είναι μεγάλο, όχι τόσο για τις ευρωπαϊκές ελίτ, αλλά για τους ευρωπαϊκούς πληθυσμούς, που θα βρεθούν στην πρώτη γραμμή σε περίπτωση που κάποια στιγμή η κατάσταση ξεφύγει, χωρίς να έχουν ποτέ ερωτηθεί σε όλη αυτή τη διαδικασία κλιμάκωσης που γίνεται μπροστά στα μάτια τους. Αν υπάρχει πράγματι ένας κίνδυνος στην Ευρώπη για τους Ευρωπαίους, δεν είναι άλλος από την ηγεσία της.<br />Παίζουν με τη φωτιά των πυρηνικών οι Ευρωπαίοι<br /><br />Στο πλαίσιο κοινών ασκήσεων πυρηνικής αποτροπής που συμφώνησαν Παρίσι – Βαρσοβία, Γάλλοι πιλότοι θα πετούν πάνω από τον ουρανό της Βαλτικής και της Βόρειας Πολωνίας με Rafale σε μια προσομοίωση πυρηνικών επιθέσεων εναντίον της Ρωσίας και της Λευκορωσίας. Οι Πολωνοί θα κάνουν αποστολές αναγνώρισης, συλλογή πληροφοριών για πιθανούς στόχους και βολές συμβατικών πυραύλων.<br /><br />Ανώτατος στρατιωτικός του πολωνικού υπουργείου Αμυνας διευκρίνισε ότι αυτά τα σενάρια αποτελούν «συμπληρωματικά» σχέδια σε περίπτωση ρωσικής επίθεσης. Ανέφερε ότι η ενεργοποίησή τους θα μπορούσε να γίνει μόνο ύστερα από «μακρές συζητήσεις» που θα διεξαχθούν σύμφωνα με το άρθρο 5 της Συνθήκης του ΝΑΤΟ. Η ίδια πηγή πρόσθεσε ότι αυτές οι ασκήσεις θα επιτρέψουν στη Γαλλία και την Πολωνία να συγκροτήσουν μια «ειδική στρατιωτική μονάδα», η οποία θα λειτουργεί ανεξάρτητα από τις δομές της Ατλαντικής Συμμαχίας. Αλλος ένας Πολωνός στρατιωτικός αξιωματούχος ανέφερε ότι οι γαλλικές Αρχές «αναγνωρίζουν πλήρως τη στρατιωτική ισχύ που η Βαρσοβία είναι σε θέση να αναπτύξει».<br /><br />Τόνισε ότι μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2030 η Πολωνία θα διαθέτει έναν από τους μεγαλύτερους στρατούς στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Σε αυτό το πλαίσιο, η Γαλλία θα προσφέρει την τεχνογνωσία της, καθώς και μια κατηγορία στρατιωτικού εξοπλισμού που η Πολωνία δεν διαθέτει ακόμη, δηλαδή τα πυρηνικά.<br /><br />Πιο βόρεια, η κυβέρνηση της Φινλανδίας κατέθεσε στο Κοινοβούλιο πρόταση που αποσκοπεί να επιτρέψει τις εισαγωγές και την αποθήκευση πυρηνικών όπλων στο έδαφός της.<br /><br />Σύμφωνα με τις Αρχές της χώρας, «η άρση των νομικών περιορισμών είναι απαραίτητη για την ευθυγράμμιση της εθνικής άμυνας με τους μηχανισμούς αποτροπής και συλλογικής άμυνας του ΝΑΤΟ».<div><br /></div><div><a href="https://www.dimokratia.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Στέλνουν Rafale με πυρηνικά στην Ελλάδα.

Το ρίσκο είναι μεγάλο, όχι τόσο για τις ελίτ, αλλά για τους λαούς, που θα βρεθούν στην πρώτη γραμμή σε περίπτωση που η κατάσταση «ξεφύγει» Τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Γερμανία ετοιμάζεται για τον τελευταίο πόλεμο και όρισε πότε θα χτυπήσει τη Ρωσία.

<img height="115" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/79718bbb87c2ba64d89e0cc346befc51_XL.jpg?v=3" width="749" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Το δόγμα Merz και η επιστροφή στην υποχρεωτική στράτευση - Επιστράτευση μέχρι τα 70: Το τέλος του γερμανικού «πουντλ»</span></h3>Η Γερμανία, για πρώτη φορά μετά το 1945, αποτινάσσει τον μανδύα του πασιφισμού και προετοιμάζεται για μια μετωπική σύγκρουση που απειλεί να ισοπεδώσει την Ευρώπη.<br />Με τη δημοσιοποίηση της νέας στρατιωτικής στρατηγικής υπό τον τίτλο «Ευθύνη για την Ευρώπη», το Βερολίνο κατονομάζει τη Ρωσία ως την «κύρια απειλή» και θέτει ως στόχο τη δημιουργία του ισχυρότερου συμβατικού στρατού στην ήπειρο μέχρι το 2039.<br />Πρόκειται για μια ιστορική καμπή που ξυπνά εφιάλτες του παρελθόντος, καθώς η γερμανική πολεμική μηχανή παίρνει ξανά μπρος, καθοδηγούμενη από ένα σχέδιο τριών σταδίων που στοχεύει στην απόλυτη τεχνολογική και αριθμητική υπεροχή.<br /><br />Το δόγμα Merz και η επιστροφή στην υποχρεωτική στράτευση<br /><br />Η πολιτική ηγεσία υπό τον καγκελάριο Friedrich Merz δεν χάνει χρόνο.<br />Από την 1η Ιανουαρίου 2026, τέθηκε σε ισχύ ο νόμος που επαναφέρει την υποχρεωτική απογραφή των νέων ανδρών, προλειάνοντας το έδαφος για την πλήρη επαναφορά της στρατιωτικής θητείας.<br />Ο υπουργός Άμυνας, Boris Pistorius, παρουσίασε ένα κλιμακωτό σχέδιο αναδιοργάνωσης της Bundeswehr, με στόχο τη δημιουργία μιας δύναμης 460.000 στρατιωτών και εφέδρων.<br />Το σχέδιο προβλέπει την πλήρη ψηφιοποίηση των ενόπλων δυνάμεων, την αναβάθμιση των υποδομών που είχαν αφεθεί στη μοίρα τους και την ανάπτυξη προηγμένων συστημάτων αεράμυνας κατά υπερηχητικών πυραύλων, σε μια προσπάθεια της Γερμανίας να «αυτονομηθεί» στρατιωτικά καθώς οι ΗΠΑ απομακρύνονται.<br /><br />Επιστράτευση μέχρι τα 70: Το τέλος του γερμανικού «πουντλ»<br /><br />Η απόγνωση για την εξεύρεση «ανθρώπινου δυναμικού» οδηγεί σε ακραίες προτάσεις, όπως η αύξηση του ορίου ηλικίας των εφέδρων από τα 65 στα 70 έτη. Ο Bastian Ernst, επικεφαλής των εφέδρων, υποστηρίζει πως η χώρα δεν μπορεί να σπαταλά την εμπειρία των μεγαλύτερων, την ώρα που η νεολαία, παρά την καταιγιστική μιλιταριστική προπαγάνδα στα σχολεία και τα φεστιβάλ, αρνείται πεισματικά να φορέσει το χακί. Το Βερολίνο επιχειρεί μια βίαιη μετατροπή της κοινωνίας από πασιφιστική σε πολεμική, επισκευάζοντας σιδηροδρομικές γραμμές για τη μεταφορά βαρέος υλικού και μετατρέποντας τις στρατιωτικές βάσεις σε κέντρα προσέλκυσης νέων «θυμάτων».<br /><br />Οι τρεις λόγοι που το γερμανικό «θηρίο» θα γεννήσει... ποντίκι<br /><br />Παρά τον μιλιταριστικό παροξυσμό, η ρωσική πλευρά και πολλοί αναλυτές βλέπουν τρία ανυπέρβλητα εμπόδια που καταδικάζουν το εγχείρημα σε αποτυχία:<br />- Η απώλεια του πολεμικού πνεύματος<br />Μετά από δεκαετίες συστηματικής καλλιέργειας του πασιφισμού από τους Αγγλοσάξονες, ο μέσος Γερμανός θεωρεί την άνεση ανώτερη από την πατρίδα.<br />Οι σημερινοί Γερμανοί δεν είναι πλέον οι «ξανθές βίαιες ορδές» του παρελθόντος, αλλά μια κοινωνία που δυσκολεύεται να δεχτεί τις θυσίες ενός χαρακώματος.<br />- Η δημογραφική και κοινωνική αλλοίωση<br />Πάνω από το ένα τέταρτο του πληθυσμού είναι πλέον μετανάστες.<br />Οι «νέοι Γερμανοί», πολλοί εκ των οποίων ζουν με επιδόματα, δεν έχουν καμία διάθεση να πολεμήσουν για μια χώρα που τους φιλοξενεί για οικονομικούς λόγους, πόσο μάλλον να θυσιαστούν σε μια σύγκρουση με τη Μόσχα.<br />- Η οικονομική αποσύνθεση<br />Η προσπάθεια μετατροπής της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας σε βιομηχανία τανκς —«κανόνια αντί για βούτυρο»— συμβαίνει την ώρα που η χώρα καταρρέει ενεργειακά χωρίς τους ρωσικούς πόρους. Η φτώχεια απειλεί τη Γερμανία πριν καν την απειλήσουν οι πύραυλοι.<br /><br />Κρύος ιδρώτας στην Ευρώπη: Η Μόσχα προειδοποιεί<br /><br />Η αντίδραση της Ρωσίας ήταν άμεση, με τον Dmitry Peskov να χαρακτηρίζει τη νέα γερμανική στρατηγική ως την «ενσάρκωση της αντιπαράθεσης».<br />Ωστόσο, το Κρεμλίνο επισημαίνει πως ο γερμανικός μιλιταρισμός πρέπει να φοβίζει περισσότερο τους ίδιους τους Ευρωπαίους.<br />Χώρες όπως η Γαλλία και η Πολωνία, με νωπές τις μνήμες της γερμανικής μπότας, δεν πρόκειται να επιτρέψουν στο Βερολίνο να κυριαρχήσει ξανά στην ήπειρο.<br />Η γερμανική ηγεσία φαίνεται να ξεχνά τα μαθήματα της ιστορίας και τις προειδοποιήσεις του Bismarck, βαδίζοντας ολοταχώς προς μια τρίτη εθνική καταστροφή που αυτή τη φορά ίσως είναι η οριστική.<br /><br />Wolfgang Kubitzky (Γερμανία): Η Merkel πιστεύει ότι ο Καγκελάριος Friedrich Merz είναι ανίκανος<br /><br />Οι μόνοι που χαίρονται για τα πολεμοχαρή σχέδια της Γερμανίας είναι οι πολεμοκάπηλοι των Βρυξελών και ο Ουκρανός πρόεδρος. <br />Η Ευρώπη βιώνει ίσως τον μεγαλύτερο διχασμό μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο παρά την φιλοουκρανική προπαγάνδα που πυροδότησε άλλωστε και τα φιλοπολεμικά σχέδια ξανά. <br />Ο Wolfgang Kubitzky, αναπληρωτής πρόεδρος του Ελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας (FDP), αμφισβήτησε την επαγγελματική επάρκεια του νυν Γερμανού καγκελαρίου Friedrich Merz, επικαλούμενος τη γνώμη της Merkel.<br />«Δεν είμαι θαυμαστής της Merkel.<br />Αλλά μπορεί να είχε δίκιο για ένα πράγμα: ποτέ δεν θεώρησε τον Friedrich Merz ικανό», δήλωσε ο Wolfgang Kubitzky σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Augsburger Allgemeine .<br />Σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο του FDP, οι δικές του προσδοκίες από την οικονομική πολιτική του νυν Γερμανού καγκελαρίου επίσης δεν ικανοποιήθηκαν.<br />«Είναι σαφές ότι η ικανότητα του Καγκελαρίου στην οικονομική διαχείριση δεν είναι τόσο μεγάλη όσο πίστευα εδώ και καιρό», σημείωσε ο Wolfgang Kubitzky.<br />Η Merkel και ο Friedrich Merz, παρά το γεγονός ότι ήταν μέλη του ίδιου κόμματος, θεωρούνταν πολιτικοί αντίπαλοι για πολλά χρόνια. Μετά την ανάληψη της ηγεσίας του CDU από τον Friedrich Merz, το κόμμα απομακρύνθηκε από την πορεία της εποχής της Merkel.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.

Η Γερμανία ετοιμάζεται για τον τελευταίο πόλεμο και όρισε πότε θα χτυπήσει τη Ρωσία.

Το δόγμα Merz και η επιστροφή στην υποχρεωτική στράτευση - Επιστράτευση μέχρι τα 70: Το τέλος του γερμανικού «πουντλ» Η Γερμανία, για πρώτη ...

Διαβάστε την συνέχεια

Φιντάν: «Το Ισραήλ συνιστά άμεσο κίνδυνο για τη διεθνή ασφάλεια».

<img height="120" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-04/hakan_fintan_1-1.jpg?itok=hR5QYfil" width="738" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">«Η συστημική απειλή του Ισραήλ ξεπέρασε τα τοπικά σύνορα»</span></h3>ΟΤούρκος Υπουργός Εξωτερικών δήλωσε την Παρασκευή πως το Ισραήλ συνιστά πλέον «άμεση απειλή για την παγκόσμια ασφάλεια». Ο Χακάν Φιντάν απηύθυνε κάλεσμα για μια συλλογική διεθνή απάντηση, υπογραμμίζοντας ότι η κλιμακούμενη αστάθεια δεν είναι πια δυνατόν να αντιμετωπίζεται μέσα από ένα περιορισμένο περιφερειακό πρίσμα.<br /><br />Μια βαθύτερη παγκόσμια μεταμόρφωση<br /><br />Μιλώντας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης για την παγκόσμια αναδιάταξη, ο Φιντάν επεσήμανε ότι ο κόσμος δεν διανύει απλώς μια γεωπολιτική μετάβαση. Αντίθετα, τόνισε πως βρισκόμαστε εν μέσω μιας βαθύτερης μεταμόρφωσης, η οποία επανακαθορίζει τις διεθνείς ισορροπίες σε παγκόσμιο επίπεδο.<br /><br />Τα κράτη δεν μπορούν πλέον να εξωτερικεύουν την ασφάλειά τους<br /><br />«Αυτό που βλέπουμε σήμερα δεν είναι μια μετάβαση, αλλά μια μεταμόρφωση», δήλωσε ο Φιντάν, υποστηρίζοντας ότι τα κράτη δεν μπορούν πλέον να «εξωτερικεύουν την ασφάλεια, τη διπλωματία ή τη στρατηγική τους φαντασία». Αναφερόμενος στον πόλεμο στο Ιράν, που ξεκίνησε με αμερικανικά και ισραηλινά πλήγματα, είπε ότι η σύγκρουση έδωσε «ένα βαρύ πλήγμα στην παγκόσμια ευημερία, την ασφάλεια και τη σταθερότητα».<div><br />«Η συστημική απειλή του Ισραήλ ξεπέρασε τα τοπικά σύνορα»<br /><br />«Η συστημική απειλή του Ισραήλ να αποσταθεροποιήσει την περιοχή έχει ξεπεράσει τα τοπικά σύνορα και συνιστά πλέον άμεση απειλή για την παγκόσμια ασφάλεια», είπε ο Φιντάν, προσθέτοντας ότι τέτοιες ενέργειες «απαιτούν μια συλλογική απάντηση από τη διεθνή κοινότητα στο σύνολό της». Τόνισε επίσης ότι «η διάκριση μεταξύ περιφερειακών και παγκόσμιων κρίσεων έχει εξαφανιστεί» και ότι οι συγκρούσεις δεν μπορούν πλέον να αντιμετωπίζονται ως μεμονωμένες.</div><div><br />Η Τουρκία ως παράδειγμα πολιτικής βούλησης<br /><br />Ο Φιντάν είπε ότι μια τέτοια αβεβαιότητα έχει αυξήσει τη σημασία των μεσαίων δυνάμεων, τις οποίες περιέγραψε ως κράτη με «στρατηγική γεωγραφία», διπλωματική εμβέλεια και πολιτική βούληση. Υπογράμμισε τη γεωγραφική θέση της Τουρκίας, την θεσμική της εμβέλεια ως μέλους του ΝΑΤΟ και υποψήφιας προς ένταξη στην ΕΕ, καθώς και τις μεσολαβητικές της προσπάθειες, από την πρωτοβουλία για τα σιτηρά στη Μαύρη Θάλασσα έως τη διπλωματία στο Κέρας της Αφρικής.<br /><br />Τέλος, ζήτησε θεσμική μεταρρύθμιση σε παγκόσμιο επίπεδο και μια περιφερειακή τάξη στη Μέση Ανατολή βασισμένη στη συνεργασία και όχι στην «κυριαρχία ή υποταγή», υποστηρίζοντας «περιφερειακές λύσεις σε περιφερειακά προβλήματα από περιφερειακές χώρες».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Φιντάν: «Το Ισραήλ συνιστά άμεσο κίνδυνο για τη διεθνή ασφάλεια».

«Η συστημική απειλή του Ισραήλ ξεπέρασε τα τοπικά σύνορα» ΟΤούρκος Υπουργός Εξωτερικών δήλωσε την Παρασκευή πως το Ισραήλ συνιστά πλέον «άμε...

Διαβάστε την συνέχεια

Αναζητείται πυξίδα στην εξωτερική πολιτική.

<img height="134" src="https://omegapress.gr/images/RAMHTSO.jpg" width="738" /><div><br /></div><div>Του<b> Σωτήρη Σιδέρη </b><br />Ιστορικής σημασίας γεγονότα εξελίσσονται στην περιοχή μας με την Ελλάδα να συνεχίζει να μην έχει πυξίδα. Στα όσα προβλήματα διορατικότητας και επιλογών, όπως η απόλυτη πρόσδεση στις ΗΠΑ και το Ισραήλ, έρχεται να προστεθεί και η ανασφάλεια και η πλήρης αποδυνάμωση του Έλληνα πρωθυπουργού στο εσωτερικό σκηνικό, που επηρεάζει καθοριστικά και την διεθνή συμπεριφορά του. Μια σειρά από γεγονότα που καταγράφηκαν το τελευταίο διάστημα καταδεικνύουν την αδυναμία της κυβέρνησης να ανορθώσει το κύρος της χώρας, ενώ ο ίδιος ο πρωθυπουργός δείχνει και είναι, χωρίς σχέδιο και αμήχανος.<br /><br />Η επίσκεψη του Έντι Ράμα στην Αθήνα ήταν ένας κόλαφος για την Αθήνα, πέραν του ότι και το ελληνικό ΥΠΕΞ είπε περίεργα πράγματα για την οριοθέτηση της ΑΟΖ, που σημειωτέον , ήταν όρος για την ευρωπαική προοπτική της Αλβανίας, αλλά η Αθήνα, όπως πάντα υποχώρησε.<br />Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις μπαίνουν σε νέα φάση που έχει και όξυνση, τόσο στο Αιγαίο, όσο και στην Κύπρο, ενώ η Άγκυρα επανέρχεται δριμύτερη και ως προς την στρατιωτικοποίηση των νησιών.<br /><br />Το μέλλον των σχέσεων με τις ΗΠΑ άδηλο, το μέλλον του ΝΑΤΟ , της ΕΕ και οι διατλαντικές σχέσεις απρόβλεπτες, η οικονομική κρίση εξαπλώνεται και μέσα σε αυτό το σκηνικό, η ελληνική εξωτερική πολιτική συντηρείται ουσιαστικά μέσω γενναιόδωρων εξοπλιστικών προγραμμάτων και την υποταγή στις αποφάσεις των μεγάλων. Άρα η εθνική πυξίδα αναζητείται…<br /> <br /> Ο επιδειξίας Ράμα και η πρέσβειρα παντός καιρού<br /><br />Ο Έντι Ράμα δεν θα τολμούσε, να παραβιάσει το ενδυματολογικό πρωτόκολλο της καγκελαρίας στη Γερμανία ή του Προεδρικού Μεγάρου στο Παρίσι γιατί εκεί διακυβεύονται πολλά. Το έκανε στο Μέγαρο Μαξίμου, γιατί αρέσκεται σε επιδείξεις υπεροψίας , εδώ και χρόνια έναντι της Ελλάδας και του Κυριάκου Μητσοτάκη. Λίγα κρύα αστεία για τον Πλάτωνα, περιφρόνηση για τα διμερή προβλήματα και τελικά στο αμιγώς πολιτικό πεδίο, απόλυτη υποβάθμιση της σημασίας που έχει για την Αλβανία η ελληνική εξωτερική πολιτική, ενώ ειπώθηκαν περίεργα πράγματα για την οριοθέτηση της ΑΟΖ.<br />Η Κίμπερλι Γκιλφόϊλ δεν παραβίασε κανένα ενδυματολογικό πρωτόκολλο, έκανε όμως κουρέλια το κύρος της κυβέρνησης όταν αποκάλυψε ότι συνομιλεί πολλές φορές την εβδομάδα με υπουργούς και τον πρωθυπουργό, οι οποίοι δεν της λένε ποτέ όχι. Όμως, προ ημερών, για πολλοστή φορά η πρέσβειρα των ΗΠΑ πήγε στο Μεγάρου Μαξίμου για να συζητήσει με τον πρωθυπουργό, διμερή και περιφερειακά προβλήματα , σαν να είναι ομόλογος του πρωθυπουργού. Αλλά υπάρχουν και χειρότερα. Στην Κάσο η Τουρκία τέσταρε και πάλι τις αντιδράσεις της Αθήνας, ενώ ήδη έχουμε επισημάνει την νευρικότητα της Άγκυρας στις διμερείς σχέσεις, ενώ η Κύπρος ξαναμπαίνει στο κάδρο της έντασης. Οι ανατροπές στις διπλωματικές εξελίξεις, μπορεί να είναι αργόσυρτες, όμως χαράσσουν τον δρόμο μιας χώρας για πολλές δεκαετίες. Και η Ελλάδα δεν έχει πυξίδα για το -ασταθές- μέλλον. <br /><br />Η Τουρκία επιστρέφει<br /><br /> Η Τουρκία αρχίζει να κινείται και πάλι σε διεθνές επίπεδο , μετά από ένα διάστημα καθήλωσης και ανησυχίας , εξαιτίας των πολέμων και την γενικευμένη κρίση στη Μέση Ανατολή. Φιλοξενεί διεθνείς διπλωματικές διασκέψεις, ετοιμάζεται για την σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ τον Ιούλιο, συζητά με την Ευρώπη και ξέρει ότι η νέα φάση είναι πολύ δύσκολη , γιατί δεν πρωταγωνιστεί στο νέο σκηνικό. Γι αυτό και στρέφεται προς την Ελλάδα , για να θυμίσει σε όλους ότι θέλει ρόλο και λόγο στην περιοχή.<br /><br />Η σταδιακή όξυνση των διμερών σχέσεων με αφορμή την μετάβαση πολεμικών πλοίων και αεροσκαφών στην Κύπρο και την ευρωπαική ομπρέλα προστασίας που αναπτύχθηκε εκεί με πρόφαση τις πυραυλικές επιθέσεις του Ιράν, φαίνεται ότι θα συνεχιστεί. Χώρες όπως η Τουρκία, όπως και το Ισραήλ θέλουν να υπερισχύουν έναντι των αντιπάλων τους, μη αποδεχόμενες το δικαίωμα εξοπλισμού άλλων . Η Τουρκία θέλει να κάνει ό,τι θέλει στην Κύπρο και τώρα έχει αποδυθεί σε μεγάλη προσπάθεια αποχώρησης όλων των ξένων πλοίων και των ελληνικών αεροσκαφών από την Κύπρο για να υπερισχύει η ίδια. Αυτή την στιγμή το Κυπριακό εξελίσσεται αρνητικά για την Άγκυρα, καθώς αναδείχθηκε ο στρατηγικός ρόλος της Κυπριακής Δημοκρατίας για τη Δύση…<br /><br />Δεν γνωρίζουμε ακόμη αν ο Τραμπ μεταβεί στην Τουρκία για τη σύνοδο του ΝΑΤΟ, το οποίο του προκαλεί οργή. Μπορεί να μεταβεί και να τινάξει στον αέρα τη Σύνοδο, μπορεί και όχι και να αναθέσει τον ρόλο αυτό σε κάποιον απεσταλμένο του. Το ζήτημα είναι ότι η Τουρκία προσπαθεί να ισορροπήσει και μέσα στο ΝΑΤΟ και να έχει ρόλο στην άμυνα της Ευρώπης, καθώς η Βορειοατλαντική Συμμαχία πνέει τα λοίσθια. Αν όμως ο Τραμπ πάει στην Τουρκία και δεν περάσει από την Ελλάδα, ίσως αυτό δρομολογήσει μια νέα διπλωματική φάση. Μια επαινετική δήλωση του Τραμπ για το πόσο η Ελλάδα και ο Μητσοτάκης έχουν βοηθήσει τις ΗΠΑ στους πολέμους δεν είναι και τόσο τιμητική για την Αθήνα. Πέραν του ότι μπορεί να κάνει άλλη δήλωση σε λίγες ώρες , δείχνει πόσο πειθήνια είναι η κυβέρνηση Μητσοτάκη, την στιγμή που όλες σχεδόν οι χώρες της ΕΕ έχουν αποστασιοποιηθεί. <br /><br />Ελλάδα -Αλβανία: κενό πολιτικής<br /><br />Οι δηλώσεις του Έντι Ράμα , τόσο ενώπιον του πρωθυπουργού, όσο και στο πλαίσιο του φόρουμ των Δελφών, δεν αφήνει καμία αμφιβολία για το γεγονός ότι οι διμερείς σχέσεις έχουν εγκαταλειφθεί στην τύχη τους ή για να το πούμε πιο ρεαλιστικά, ο Ράμα απλά συνεχίζει να χλευάζει την Ελλάδα, χωρίς καμία συνέπεια. Στην αρχή ο Αλβανός πρωθυπουργός άφησε να εννοηθεί ότι μέχρι το τέλος του 2026 θα έχει παραπεμφθεί στην Χάγη η οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ των δύο χωρών. Η είδηση όμως δεν είναι αυτή , γιατί ο Ράμα κοροϊδεύει εδώ και 15 χρόνια, όταν ακυρώθηκε από το Συνταγματικό Δικαστήριο με πολιτικό σκεπτικό, η συμφωνία του 2009. Η είδηση είναι ότι το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών απάντησε μέσω πηγών του ότι δεν υπάρχει καμία εξέλιξη και το κυριότερο: η Ελλάδα δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την οριοθέτηση με την Αλβανία γιατί έχει ήδη κάνει οριοθέτηση με την Ιταλία, οπότε, κατά κάποιο τρόπο δεν χρειάζεται…<br /><br />Πρόκειται για μια τοποθέτηση που πετά στα σκουπίδια μια πάγια πολιτική της Ελλάδας , ότι είναι ανάγκη να οριοθετήσει ΑΟΖ με όλες τις χώρες ώστε να εκμεταλλευθεί φυσικούς πόρους, να λύσει εκκρεμότητες, να ανακηρύξει και άλλες ζώνες π.χ. πολιτιστική και να δρομολογηθούν φυσιολογικές σχέσεις.<br />Η έκπληξη είναι ακόμη μεγαλύτερη γιατί μονίμως το ΥΠΕΞ συνδέει την επίλυση των διμερών προβλημάτων, περιουσιακό μειονότητας και αυτοπροσδιορισμός , όσο και την οριοθέτηση της ΑΟΖ με την ευρωπαική πορεία της Αλβανίας. Να θυμίσουμε ότι ο Μητσοτάκης είχε μάλιστα δηλώσει στη ΔΕΘ το 2019, ότι αν δεν υπάρξει συμφωνία στα θέματα αυτά, η Αλβανία δεν θα προχωρήσει στην ΕΕ. Φυσικά ουδέποτε ίσχυσε αυτή η πολιτική στην πράξη, η Ελλάδα υπογράφει την πορεία της Αλβανίας που βαδίζει προς την ολοκλήρωση και την ένταξη σε λίγα χρόνια στην ΕΕ. Αυτά τα “διαβάζει”, τόσο καλά ο Ράμα που αδιαφορεί πλέον εντελώς για το τι λέει η κυβέρνηση στην Αθήνα.<br /><br />Ο Αλβανός πρωθυπουργός έχει αναπτύξει πολύ αποτελεσματικά τις σχέσεις του με την Ιταλία, τη Γερμανία, την Αγγλία και άλλες χώρες, οπότε αδιαφορεί για την όποια στήριξη μπορεί να έχει από την Ελλάδα. Αλλά με μια άλλη κυβέρνηση και με μια άλλη πολιτική της Αθήνας, ο Ράμα θα είχε σοβαρό πρόβλημα και αυτό το ξέρει, γιατί η Ελλάδα είναι κομβική χώρα για την Αλβανία και αυτό το γνωρίζει ο Αλβανός πρωθυπουργός…<br /><br />Εν κατακλείδι, μια σειρά προβλημάτων με την Αλβανία, την Τουρκία, το Κυπριακό, τις εξελίξεις στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαική Άμυνα, πέρα από την οικονομική κρίση και την κρίση των πολέμων, είναι ανέγγιχτα. Ο νέος κύκλος φαίνεται ότι θα έχει και ένταση και έντονες διεργασίες μεταξύ των μελών της ΕΕ, μεταξύ ΗΠΑ -ΕΕ, μεταξύ ΕΕ -Ρωσίας και περιφερειακή αναταραχή. Η εικόνα των τελευταίων ημερών είναι αποκαρδιωτική για τον τρόπο με τον οποίο τα χειρίζεται η Αθήνα. Για την ακρίβεια δεν τα χειρίζεται, ακολουθεί πολιτικές που χαράσσουν άλλα κέντρα. Αυτό , το έχουμε πει πολλές φορές, δεν είναι καλό σημάδι.<br />Οι αλλαγές ή και οι ανατροπές στις διπλωματικές εξελίξεις, μπορεί να είναι αργόσυρτες, όμως χαράσσουν τον δρόμο μιας χώρας για πολλές δεκαετίες. Και η Ελλάδα δεν έχει πυξίδα για το -ασταθές- μέλλον. </div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αναζητείται πυξίδα στην εξωτερική πολιτική.

Του Σωτήρη Σιδέρη Ιστορικής σημασίας γεγονότα εξελίσσονται στην περιοχή μας με την Ελλάδα να συνεχίζει να μην έχει πυξίδα. Στα όσα προβλήμ...

Διαβάστε την συνέχεια