Έλεγαν «πουλήστε την Ακρόπολη!». Από τον μύθο του «τεμπέλη» Έλληνα στις fake αναρρωτικές των «εργατικών» Γερμανών.Έγκλημα και τιμωρία.

<img height="140" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/6c35feee3572740c42fd6b15d244868a_XL.jpg?v=3" width="760" /><br /><br /><div>Τι συμβαίνει πραγματικά με την παραγωγικότητα της εργασίας στην Ελλάδα και το παρασιτικό μοντέλο που… δεν ανήκει αποκλειστικά στο Νότο - ΟΟΣΑ: Οι Έλληνες εργάζονται περισσότερο ... 3 μήνες το χρόνο<br /><br />Υπάρχουν πολιτικοί μύθοι που επιβιώνουν περισσότερο από τα ίδια τα γεγονότα που τους γέννησαν αλλά η Ιστορία έχει πάντοτε τον τρόπο της να εκδικείται.<br />Ένας από αυτούς είναι αναμφίβολα ο μύθος του «τεμπέλη Έλληνα» απέναντι στον υποτίθεται «εργατικό προτεσταντικής ηθικής Γερμανό».<br />Πρόκειται για ένα αφήγημα που διαμορφώθηκε στα χρόνια της ελληνικής δημοσιονομικής κρίσης, χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο πολιτικής πίεσης για την λήψη «αιματηρών» μέτρων στα πλαίσιο των 3 μνημονίων (το 2010, το 2012 και το 2015).<br />Η ειρωνεία είναι ότι τα πραγματικά στοιχεία δεν μπορούσαν ποτέ να επιβεβαιώσουν αυτό το αφήγημα και η χλεύη που επιχειρήθηκε να κατευνθεί στη χώρα μας επιστρέφει στους εμπνευστές της.<br />Την περίοδο 2010-2015, όταν η Ελλάδα βρισκόταν στο επίκεντρο της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης στη μεταπολεμική Ευρώπη, μεγάλο μέρος του γερμανικού Τύπου συνέβαλε στη δημιουργία μιας εικόνας σύμφωνα με την οποία οι Έλληνες ζούσαν πέρα από τις δυνατότητές τους επειδή εργάζονταν λίγο, συνταξιοδοτούνταν νωρίς και περίμεναν από τους φορολογούμενους του Βορρά να χρηματοδοτήσουν το υψηλό για τα παραγωγικά δεδομένα τηε χώρας βιοτικό τους επίπεδο.<br />Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η Bild.</div><div><br />Η μεγαλύτερη σε κυκλοφορία γερμανική εφημερίδα δημοσίευσε αλλεπάλληλα πρωτοσέλιδα που παρουσίαζαν τους Έλληνες περίπου ως οικονομικούς απατεώνες της Ευρώπης.<br />Το περίφημο πρωτοσέλιδο «Πουλήστε τα νησιά σας, χρεοκοπημένοι Έλληνες, και πουλήστε και την Ακρόπολη» έγινε σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής.<br />Η εικόνα αυτή αναπαράχθηκε από άλλα μέσα ενημέρωσης, πολιτικούς σχολιαστές αλλά και ευρωπαϊκούς πολιτικούς κύκλους.<br />Η Ελλάδα μετατράπηκε από χώρα που αντιμετώπιζε μια σύνθετη κρίση χρέους σε παράδειγμα προς αποφυγή.</div><div><br />Το πρόβλημα παρουσιάστηκε σχεδόν αποκλειστικά ως αποτέλεσμα εθνικού χαρακτήρα: οι Έλληνες ήταν «τεμπέληδες», οι Γερμανοί «εργατικοί».<br />Το αφήγημα αυτό εξυπηρετούσε πολιτικές σκοπιμότητες.<br />Η κυβέρνηση της Angela Merkel, έχοντας απέναντί της μια κοινή γνώμη που αντιδρούσε στα πακέτα διάσωσης, όφειλε να εξηγήσει γιατί οι Γερμανοί φορολογούμενοι θα συμμετείχαν στη χρηματοδότηση της Ελλάδας.<br />Η επίκληση της «εργατικότητας» του Βορρά απέναντι στην «ανευθυνότητα» του Νότου λειτούργησε ως ένα εύκολο πολιτικό επιχείρημα υπέρτατου λαϊκισμού.<br />Ο τότε υπουργός Οικονομικών Wolfgang Schäuble υπήρξε ο βασικός εκφραστής της αυστηρής δημοσιονομικής γραμμής.<br />Αν και απέφευγε συνήθως τους προσβλητικούς χαρακτηρισμούς, οι δημόσιες παρεμβάσεις του υπογράμμιζαν συνεχώς την ανάγκη πειθαρχίας, μεταρρυθμίσεων και αλλαγής νοοτροπίας στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου.<br />Παράλληλα, πολιτικοί όπως ο Horst Seehofer, αλλά και στελέχη των Χριστιανοκοινωνιστών της Βαυαρίας, χρησιμοποιούσαν ακόμη πιο σκληρή γλώσσα, ενισχύοντας την εντύπωση ότι οι Γερμανοί εργάζονται για να πληρώνουν τις σπατάλες των Ελλήνων.<br /><br />Τι λένε οι αριθμοί...<br /><br />Το εντυπωσιακό είναι ότι εκείνη ακριβώς την περίοδο υπήρχαν ήδη διαθέσιμα τα στοιχεία του ΟΟΣΑ.<br />Και τα στοιχεία αυτά έλεγαν το ακριβώς αντίθετο <br />Οι Έλληνες εργαζόμενοι κατέγραφαν σταθερά περισσότερες ώρες εργασίας από σχεδόν όλους τους Ευρωπαίους.<br />Αντίθετα, οι Γερμανοί βρίσκονταν μεταξύ των χωρών με τις λιγότερες ετήσιες ώρες εργασίας στον ανεπτυγμένο κόσμο.<br />Αυτό δεν είναι μία μορφή… «Greek statistics».<br />Ήταν επίσημα στοιχεία του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ).<br />Η διαφορά ξεπερνούσε ήδη τότε τις 500 ώρες εργασίας ετησίως ανά εργαζόμενο.<br />Με απλά λόγια, ο μέσος Έλληνας εργαζόταν περισσότερο από δύο επιπλέον ώρες κάθε εργάσιμη ημέρα σε σχέση με τον μέσο Γερμανό, αν υπολογιστεί σε ετήσια βάση.<br />Πώς λοιπόν δημιουργήθηκε ο μύθος;<br /><br />Ο χρόνος εργασίας και η παραγωγικότητα.. <br /><br />Η απάντηση βρίσκεται στη σύγχυση δύο εντελώς διαφορετικών εννοιών: του χρόνου εργασίας και της παραγωγικότητας.<br />Οι οικονομολόγοι γνωρίζουν εδώ και δεκαετίες ότι οι πολλές ώρες εργασίας δεν σημαίνουν απαραίτητα μεγαλύτερη παραγωγή πλούτου.<br />Αντίθετα, οι πιο παραγωγικές οικονομίες του κόσμου συχνά εμφανίζουν μικρότερο χρόνο εργασίας.<br />Η Γερμανία αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα.<br />Ο Γερμανός εργαζόμενος εργάζεται λιγότερες ώρες, αλλά διαθέτει στη διάθεσή του πολύ μεγαλύτερο κεφάλαιο, πιο προηγμένη τεχνολογία, υψηλότερο βαθμό αυτοματοποίησης, καλύτερη οργάνωση της παραγωγής, ισχυρότερη βιομηχανική βάση και μεγαλύτερη πρόσβαση στην καινοτομία.<br />Αυτοί είναι οι πραγματικοί λόγοι που η παραγωγικότητα ανά ώρα εργασίας στη Γερμανία παραμένει υψηλή.</div><div><br />Δεν πρόκειται για κάποιο εθνικό χαρακτηριστικό.<br />Υπάρχει ένα παραγωγικό μοντέλο που χτίστηκε επί δεκαετίες μέσα από επενδύσεις στη βιομηχανία, στην τεχνολογία, στην επαγγελματική εκπαίδευση, στις εξαγωγές και στην καινοτομία.<br />Από την άλλη πλευρά, η ελληνική οικονομία στηρίχθηκε επί δεκαετίες στις μικρές επιχειρήσεις, στις υπηρεσίες, στον τουρισμό και στην κατανάλωση - και σήμερα δεκατίες μερά το πρώτο μνημόνιο έχει εγκλωβιστεί σε έναν φαύλο κύκλο χαμηλής παραγωγικότητας της οικονομίας, έχουμε γίνει η οικονομία των cafes!<br />Η περιορισμένη βιομηχανική βάση, η χαμηλή επενδυτική δραστηριότητα, η γραφειοκρατία, η μικρή χρήση νέων τεχνολογιών και η περιορισμένη ένταση κεφαλαίου εξηγούν γιατί η παραγωγικότητα παραμένει χαμηλότερη, παρά τον μεγαλύτερο χρόνο εργασίας.<br />Με άλλα λόγια, οι Έλληνες δεν εργάζονταν λιγότερο, απλώς εργάζονταν σε μια οικονομία που παρήγαγε μικρότερη προστιθέμενη αξία ανά ώρα εργασίας.<br />Η διάκριση αυτή ήταν γνωστή στους οικονομολόγους.<br />Δεν ήταν όμως ιδιαίτερα χρήσιμη στην πολιτική αντιπαράθεση.<br />Ήταν πολύ πιο εύκολο να εξηγηθεί η ελληνική κρίση μέσω στερεοτύπων παρά μέσω σύνθετων οικονομικών αναλύσεων - ποια είναι η πραγματική σχέση των γερμανικών πλεονασμάτων με τα ελληνικά ελλείμματα καθώς διαμορφώθηκε ένα μοντέλο οικονομικό στηριγμένο στην κατανάλωση χωρίς παραγωγική βάση.<br />Έτσι δημιουργήθηκε ένας από τους πιο ανθεκτικούς μύθους της ευρωπαϊκής κρίσης: ότι η δημοσιονομική κατάρρευση της Ελλάδας ήταν αποτέλεσμα της υποτιθέμενης… τεμπελιάς των πολιτών της.<br /><br />Όταν η πραγματικότητα εκδικείται<br /><br />Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, όμως, η πραγματικότητα φαίνεται να εκδικείται τα στερεότυπα.<br />Γιατί σήμερα δεν είναι κάποιο ελληνικό υπουργείο ή κάποιος Έλληνας οικονομολόγος που υποστηρίζει ότι η Γερμανία χρειάζεται περισσότερη εργασία.<br />Είναι η ίδια η γερμανική κυβέρνηση.<br />Και οι μεταρρυθμίσεις που προωθεί ο καγκελάριος Friedrich Merz ανοίγουν μια συζήτηση η οποία, ίσως άθελά της, αποδομεί οριστικά τον μύθο που κυριάρχησε την προηγούμενη δεκαετία<br />Δεκαπέντε χρόνια μετά την κορύφωση της ελληνικής κρίσης, η δημόσια συζήτηση στη Γερμανία έχει αλλάξει εντυπωσιακά.</div><div><br />Στο επίκεντρο δεν είναι πλέον οι οικονομίες του ευρωπαϊκού Νότου αλλά η ίδια η γερμανική οικονομία, η οποία για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά αντιμετωπίζει σοβαρές προκλήσεις στην ανάπτυξη, τη βιομηχανική παραγωγή και τη διεθνή ανταγωνιστικότητα.<br />Η κυβέρνηση του καγκελάριου Friedrich Merz θεωρεί ότι η χώρα χρειάζεται μια συνολική επανεκκίνηση και ο ίδιος έχει δηλώσει ότι «η Γερμανία ζει πάνω από τις δυνατότητες της».<br />Το πακέτο μεταρρυθμίσεων που παρουσίασε περιλαμβάνει δεκάδες παρεμβάσεις στη φορολογία, στη δημόσια διοίκηση, στις επενδύσεις και στην αγορά εργασίας. Ανάμεσα στα μέτρα που προκάλεσαν τη μεγαλύτερη συζήτηση βρίσκονται εκείνα που αφορούν τις αναρρωτικές άδειες.<br /><br />Οι... αναρρωτικές άδειες και η κατάργησή τους<br /><br />Η κυβέρνηση ανακοίνωσε την κατάργηση της δυνατότητας χορήγησης αναρρωτικής άδειας μέσω τηλεφωνικής επικοινωνίας με γιατρό, ενώ δίνεται στους εργοδότες η δυνατότητα να ζητούν ιατρική βεβαίωση ήδη από την πρώτη ημέρα ασθένειας.<br />Παράλληλα, ο δημόσιος διάλογος στη Γερμανία επικεντρώνεται στη σημαντική αύξηση των ημερών απουσίας λόγω ασθενείας, που σύμφωνα με εργοδοτικές οργανώσεις και οικονομικά ινστιτούτα επιβαρύνει την παραγωγικότητα της οικονομίας.<br />Η συζήτηση αυτή δεν εμφανίστηκε ξαφνικά.<br />Ήδη από το 2023 και το 2024 οι μεγαλύτεροι ασφαλιστικοί οργανισμοί της Γερμανίας, όπως η Techniker Krankenkasse και η DAK-Gesundheit, κατέγραφαν ιστορικά υψηλά επίπεδα αναρρωτικών αδειών.<br />Μετά την πανδημία, οι απουσίες λόγω λοιμώξεων του αναπνευστικού, ψυχικών νοσημάτων και μυοσκελετικών προβλημάτων αυξήθηκαν σημαντικά.<br />Ορισμένες μελέτες ανέφεραν ότι ο μέσος εργαζόμενος απουσίαζε σχεδόν 20 ημέρες ετησίως λόγω ασθένειας, επίδοση από τις υψηλότερες στην Ευρώπη.<br />Η κυβέρνηση Merz θεωρεί ότι η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να συνεχιστεί.<br />Το επιχείρημα είναι πως η Γερμανία, σε μια περίοδο έντονου διεθνούς ανταγωνισμού από τις Ηνωμένες Πολιτείες και κυρίως από την Κίνα, δεν έχει την πολυτέλεια να χάνει εκατομμύρια εργατοώρες κάθε χρόνο.</div><div><br />Παράλληλα, η χώρα αντιμετωπίζει ένα ακόμη σοβαρό πρόβλημα: τη γήρανση του πληθυσμού.<br />Οι γενιές που στήριξαν τη μεταπολεμική οικονομική άνθηση αποχωρούν σταδιακά από την αγορά εργασίας, ενώ οι νεότερες ηλικιακές ομάδες είναι αριθμητικά μικρότερες.<br />Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των γερμανικών οικονομικών ινστιτούτων, μέσα στην επόμενη δεκαετία θα λείψουν ίσως και 3 με 4 εκατομμύρια εργαζόμενοι από την αγορά εργασίας.<br />Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η αύξηση της πραγματικής συμμετοχής στην εργασία αντιμετωπίζεται ως οικονομική αναγκαιότητα.<br />Εδώ όμως εμφανίζεται η μεγάλη αντίφαση.<br />Την ώρα που η γερμανική κυβέρνηση ζητά περισσότερη εργασία, τα στοιχεία του ΟΟΣΑ εξακολουθούν να δείχνουν ότι οι Γερμανοί εργάζονται αισθητά λιγότερες ώρες από τους Έλληνες.<br />Σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του ΟΟΣΑ, ο μέσος εργαζόμενος στη Γερμανία εργάζεται περίπου 1.340 ώρες ετησίως.<br />Πρόκειται για μία από τις χαμηλότερες επιδόσεις μεταξύ των ανεπτυγμένων οικονομιών.<br />Εργαζόμαστε 3 μήνες περισσότερο το χρόνο…<br /><br />Η Ελλάδα, αντίθετα, εξακολουθεί να βρίσκεται στις πρώτες θέσεις της Ευρώπης, με περίπου 1.900 ώρες εργασίας τον χρόνο ανά εργαζόμενο.<br />Η διαφορά υπερβαίνει τις 500 ώρες ετησίως, δηλαδή αντιστοιχεί σε περισσότερους από τρεις μήνες πλήρους απασχόλησης.<br />Ακόμη και τα στοιχεία της Eurostat για το πραγματικό εβδομαδιαίο ωράριο επιβεβαιώνουν την ίδια εικόνα.<br />Οι Έλληνες εργάζονται περισσότερες ώρες κατά μέσο όρο από όλους σχεδόν τους εργαζομένους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ οι Γερμανοί παραμένουν κοντά στον ευρωπαϊκό μέσο όρο ή και χαμηλότερα, λόγω της μεγάλης διάδοσης της μερικής απασχόλησης και των ευέλικτων μορφών εργασίας.<br />Αυτό σημαίνει ότι οι Γερμανοί είναι λιγότερο εργατικοί;<br />Η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι.<br />Η παραγωγικότητα μιας οικονομίας εξαρτάται από παράγοντες πολύ πιο σύνθετους από τον αριθμό των ωρών που εργάζεται ένας άνθρωπος – πρόκειται για το σύνολο των συντελεστών παραγωγής και το κεφάλαιο όπως λένε οι οικονομολόγοι.</div><div><br />Πιο απλά: Η ποιότητα του εξοπλισμού, οι επενδύσεις, η αυτοματοποίηση, η χρήση τεχνητής νοημοσύνης, η ψηφιοποίηση, η οργάνωση της παραγωγής, η ποιότητα της εκπαίδευσης, οι υποδομές και η πρόσβαση σε κεφάλαια καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό το παραγόμενο αποτέλεσμα.<br />Ένας εργαζόμενος που χρησιμοποιεί σύγχρονα ρομποτικά συστήματα σε μια αυτοματοποιημένη γραμμή παραγωγής μπορεί να παράγει πολλαπλάσια αξία μέσα σε μία ώρα σε σχέση με έναν εργαζόμενο που εκτελεί χειρωνακτικές εργασίες για διπλάσιο χρονικό διάστημα.<br />Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της παραγωγικότητας.<br />Η Γερμανία οικοδόμησε την οικονομική της ισχύ πάνω στη βιομηχανία υψηλής τεχνολογίας, στη μηχανολογία, στη χημική βιομηχανία, στην αυτοκινητοβιομηχανία και στις εξαγωγές προϊόντων υψηλής προστιθέμενης αξίας.<br />Η Ελλάδα, αντίθετα, βασίστηκε - και δυστυχώς εξακολουθεί! - κυρίως στον τουρισμό, στις υπηρεσίες, στις μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις και σε περιορισμένη βιομηχανική παραγωγή – κλάδους με χαμηλή παραγωγικότητα της εργασίας, με ποιο οικονομικούς όρους βρίσκονται χαμηλά στην αλυσίδα παραγωγής αξίας.<br />Οι δύο οικονομίες δεν μπορούν να συγκριθούν αποκλειστικά με βάση τις ώρες εργασίας.<br /><br />Η κατάρρευση του παραγωγικού μοντέλου<br /><br />Ωστόσο, η συζήτηση που διεξάγεται σήμερα στη Γερμανία αποκαλύπτει κάτι ιδιαίτερα σημαντικό.<br />Το πρόβλημα είναι ότι η οικονομία τους αντιμετωπίζει νέες δομικές προκλήσεις: υψηλό ενεργειακό κόστος μετά τη ρήξη με τη Ρωσία, αυξανόμενο ανταγωνισμό από την Κίνα, δημογραφική γήρανση, επιβράδυνση της αυτοκινητοβιομηχανίας και ανάγκη μετάβασης σε νέες τεχνολογίες.<br />Με άλλα λόγια, η πραγματικότητα αποδεικνύεται πολύ πιο σύνθετη από τα στερεότυπα.<br />Ίσως γι' αυτό αξίζει να θυμόμαστε όσα συνέβησαν την περίοδο της ελληνικής κρίσης.<br />Τα πολιτικά αφηγήματα μπορεί να είναι χρήσιμα προς κατανάλωση στο εσωτερικό μιας χώρας, όμως σπάνια εξηγούν τις πραγματικές αιτίες των οικονομικών εξελίξεων.<br /><br />Οι Έλληνες δεν ευθύνονταν για την κρίση επειδή εργάζονταν λιγότερο.<br />Όπως και οι Γερμανοί δεν αντιμετωπίζουν σήμερα προβλήματα ανταγωνιστικότητας επειδή έγιναν ξαφνικά τεμπέληδες.<br />Η ιστορία της τελευταίας δεκαπενταετίας προσφέρει ένα πολύτιμο μάθημα. Η παραγωγικότητα δεν είναι θέμα εθνικού χαρακτήρα αλλά οργάνωσης της παραγωγικής βάσης.<br />Οι ώρες εργασίας δεν ταυτίζονται με την οικονομική επίδοση και μάλιστα στο ψηφιακό περιβάλλον.<br />Αυτό που χρειάζονται και οι δύο χώρες είναι παραγωγικά μοντέλα που θα δημιουργούν μεγαλύτερη αξία, καλύτερες θέσεις εργασίας και υψηλότερο επίπεδο ευημερίας αλλιώς θα καταρρεύσουν από το σοκ της Κίνας και των τεράστιων δυνάμεων που θα απελευθερώσει η δεύτερη τη τάξει οικονομία στον κόσμο.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Έλεγαν «πουλήστε την Ακρόπολη!». Από τον μύθο του «τεμπέλη» Έλληνα στις fake αναρρωτικές των «εργατικών» Γερμανών.Έγκλημα και τιμωρία.

Τι συμβαίνει πραγματικά με την παραγωγικότητα της εργασίας στην Ελλάδα και το παρασιτικό μοντέλο που… δεν ανήκει αποκλειστικά στο Νότο - ΟΟΣ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ισραηλινή Έκθεση: ”Ο Φιντάν θα μπορούσε να οδηγήσει την Τουρκία σε σύγκρουση με το Ισραήλ.

<img height="113" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/07/Black-and-Red-Modern-Interview-Podcast-Youtube-Thumbnail-57-1-1068x601.png" width="763" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Βοήθησε στην αποκάλυψη Ισραηλινών κατασκόπων-Επικίνδυνη η άνοδός του στην κορυφή της εξουσίας”.<br />Ο άνθρωπος που κανείς δεν περίμενε να φτάσει στην κορυφή</span></h3>Ήταν ο άνθρωπος που κανείς δεν περίμενε να βρεθεί εκεί που βρίσκεται σήμερα. Ο Χακάν Φιντάν, γιος μιας οικογένειας της μεσαίας τάξης, δεν έμοιαζε προορισμένος για μια σπουδαία πορεία στην Τουρκία της δεκαετίας του 1980. Ο πατέρας του, γεννημένος στο κουρδικό χωριό Βάρτο και αργότερα εγκατεστημένος στην Άγκυρα, ήταν απλώς ένας χαμηλόβαθμος δημόσιος υπάλληλος.<br /><br />Αυτά τα απλά στοιχεία έμοιαζαν αρκετά για να καθορίσουν το μέλλον του. Όμως οι δεκαετίες πέρασαν, η Τουρκία άλλαξε ριζικά, οι δρόμοι προς την εξουσία αναδιαμορφώθηκαν και οι παλιές ελίτ αντικαταστάθηκαν από νέες.<br /><br />Έτσι, ο άλλοτε «γκρίζος» και διακριτικός αξιωματούχος των μυστικών υπηρεσιών παρουσιάζεται πλέον ως ο πιθανότερος διάδοχος του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ενδέχεται να είναι ο άνθρωπος που θα οδηγήσει την Άγκυρα σε μια νέα εποχή ως περιφερειακή δύναμη, ενώ στο πιο ακραίο σενάριο θα μπορούσε να τη φέρει ακόμη και σε μια ιστορική αντιπαράθεση με το Ισραήλ.<div><br />«Ο Φιντάν είναι από τους ισχυρότερους ανθρώπους της Τουρκίας, αλλά όχι ακόμη ο διάδοχος του Ερντογάν»<br /><br />«Από τον Ιούλιο του 2026, ο Χακάν Φιντάν αποτελεί μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και του μηχανισμού εθνικής ασφάλειας», δήλωσε στην Israel Hayom ο Τούρκος αναλυτής εξωτερικής πολιτικής και Μέσης Ανατολής Μπουράκ Τσελίκ.<br /><br />Ωστόσο, όπως επισημαίνει, η άποψη ότι θα διαδεχθεί οπωσδήποτε τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν παραμένει εικασία και όχι πολιτικό δεδομένο.<br /><br />Ο ίδιος εξηγεί ότι ο Φιντάν διαθέτει σημαντικό πολιτικό βάρος, αλλά δεν κατέχει την εξουσία που συγκεντρώνει ο Ερντογάν.<br /><br />Ο Τούρκος πρόεδρος εξακολουθεί να διαθέτει:ισχυρή εκλογική βάση,<br />απόλυτο έλεγχο του κυβερνώντος κόμματος,<br />συμβολική ηγετική θέση,<br />διαχρονική επιρροή στους κρατικούς μηχανισμούς.<br /><br />Αντίθετα, η δύναμη του Φιντάν προέρχεται κυρίως από τον μηχανισμό ασφαλείας, τη μακρόχρονη θητεία του στην ηγεσία της ΜΙΤ, την εμπειρία του στην εξωτερική πολιτική και, κυρίως, τη σχέση απόλυτης εμπιστοσύνης που έχει αναπτύξει με τον Ερντογάν.<br /><br />Ο Τσελίκ υπογραμμίζει ακόμη ότι:<br /><br />«Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει πως ο Ερντογάν τον έχει ορίσει επισήμως διάδοχό του. Αντιθέτως, ο Τούρκος πρόεδρος αποφεύγει συστηματικά να δημιουργήσει ένα εναλλακτικό κέντρο εξουσίας.»</div><div><br />Οι δημοσκοπήσεις τον δείχνουν φαβορί, αλλά όχι “εκλεκτό” του Ερντογάν<br /><br />Από την Κωνσταντινούπολη, ο Μπουράκ Τσελίκ τονίζει ότι ο Φιντάν αποτελεί έναν από τους ισχυρότερους παράγοντες του συστήματος, χωρίς όμως να έχει δημιουργήσει ακόμη δικό του αυτόνομο πολιτικό μηχανισμό.<br /><br />Όπως αναφέρει, αρκετές αναλύσεις δείχνουν ότι οι ψηφοφόροι του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) τον θεωρούν έναν από τους ισχυρότερους υποψηφίους για τη μετά-Ερντογάν εποχή.<br /><br />Χαρακτηριστικά, το πολωνικό ερευνητικό ινστιτούτο OSW ανέφερε τον Μάρτιο του 2026 ότι, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, πολλοί ψηφοφόροι του κυβερνώντος κόμματος θα προτιμούσαν τον Φιντάν ως διάδοχο του Ερντογάν.<br /><br />Οι αναλυτές του τον περιγράφουν ως:ιδιαίτερα δημοφιλή προσωπικότητα,<br />πολιτικό που ενισχύει τη θέση του κάθε φορά που ξεσπά διεθνής κρίση.<br /><br />Παρ’ όλα αυτά, ο Τσελίκ ξεκαθαρίζει:<br /><br />«Η δημοφιλία μεταξύ των ψηφοφόρων του AKP δεν ισοδυναμεί ούτε με επίσημη επιλογή από τον Ερντογάν ούτε με καθολική αποδοχή από όλες τις ελίτ του κυβερνώντος κόμματος.»<br />Οι τέσσερις πιθανοί διάδοχοι του Ερντογάν<br /><br />Ο ειδικός σε θέματα Τουρκίας του Πανεπιστημίου Ariel, Δρ Άσα Οφίρ, εκτιμά ότι υπάρχουν τέσσερις βασικοί υποψήφιοι για την επόμενη ημέρα στην Τουρκία.<br /><br />Οι δύο προέρχονται από την οικογένεια του Ερντογάν:ο γιος του, Μπιλάλ Ερντογάν<br />και ο γαμπρός του, Σελτσούκ Μπαϊρακτάρ, σύζυγος της μικρότερης κόρης του, Σουμεϊγιέ.<br /><br />Τα τελευταία δύο χρόνια ο Μπιλάλ εμφανίζεται ολοένα και περισσότερο στο προσκήνιο, χωρίς όμως να διαφαίνεται κάποιο οργανωμένο σχέδιο διαδοχής.<br /><br />Ο Οφίρ είναι ιδιαίτερα επικριτικός:<br /><br />«Ο Μπιλάλ δεν είναι και ο πιο χαρισματικός άνθρωπος. Κατά την άποψή μου, δεν είναι ιδιαίτερα αγαπητός στην τουρκική κοινωνία.»<br /><br />Αντίθετα, ο Σελτσούκ Μπαϊρακτάρ απολαμβάνει μεγάλη δημοτικότητα, καθώς θεωρείται ο άνθρωπος που ανέδειξε διεθνώς την τουρκική βιομηχανία drones, κάτι που έχει εξελιχθεί σε πηγή εθνικής υπερηφάνειας για την Τουρκία.<br />Φιντάν και Καλίν: Οι δύο ισχυρότεροι άνθρωποι του πολιτικού συστήματος<br /><br />Στην κορυφή της πολιτικής ιεραρχίας βρίσκονται δύο στενοί συνεργάτες του Ερντογάν:ο Χακάν Φιντάν<br />και ο Ιμπραήμ Καλίν, ο οποίος σήμερα ηγείται της ΜΙΤ.<br /><br />Ο Οφίρ περιγράφει τον Καλίν ως:ακαδημαϊκό και διανοούμενο,<br />γνώστη της Δύσης, αφού σπούδασε στις Ηνωμένες Πολιτείες,<br />ιδιαίτερα έξυπνο και δημοφιλή, αλλά χωρίς το προσωπικό χάρισμα του Ερντογάν.,</div><div><br />Τα μεγάλα πλεονεκτήματα του Χακάν Φιντάν<br /><br />Σύμφωνα με τον Οφίρ, ο Φιντάν διαθέτει σημαντικά συγκριτικά πλεονεκτήματα.<br /><br />Ο Ερντογάν τον εμπιστεύεται απόλυτα, σε τέτοιο βαθμό ώστε πριν από περίπου δέκα χρόνια τον είχε επιλέξει ακόμη και ως μάρτυρα στον γάμο του γιου του.<br /><br />Επιπλέον:βρίσκεται στην ιδανική ηλικία των 57 ετών,<br />διαθέτει τεράστια διοικητική εμπειρία,<br />γνωρίζει σε βάθος τον κρατικό μηχανισμό.<br /><br />Πάνω απ’ όλα όμως, θεωρείται ο άνθρωπος που μεταμόρφωσε τη ΜΙΤ.<br /><br />Κατά τη διάρκεια της θητείας του, άλλαξαν οι ισορροπίες ισχύος στην Τουρκία.<br /><br />Παραδοσιακά, παρότι η ΜΙΤ υπαγόταν τυπικά στο γραφείο του πρωθυπουργού, ο πραγματικός έλεγχός της βρισκόταν στα χέρια της στρατιωτικής ηγεσίας.<br /><br />Πολλοί πολιτικοί προσπάθησαν να περιορίσουν την επιρροή των στρατιωτικών, αλλά μόνο επί Φιντάν η υπηρεσία υπήχθη ουσιαστικά στον πολιτικό έλεγχο.<br /><br />Έτσι αναδείχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους πυλώνες του καθεστώτος Ερντογάν.<br />Το βασικό μειονέκτημα: «Παραμένει ένας γκρίζος άνθρωπος»<br /><br />Παρά τα ισχυρά του πλεονεκτήματα, ο Οφίρ επισημαίνει και μια σοβαρή αδυναμία.<br /><br />Όπως αναφέρει:<br /><br />«Ο Φιντάν παραμένει μια αρκετά γκρίζα προσωπικότητα και μέχρι να γίνει υπουργός Εξωτερικών ελάχιστοι γνώριζαν οτιδήποτε γι’ αυτόν.»<br /><br />Μάλιστα, συγκρίνει το προσωπικό του στυλ με εκείνο του Βλαντίμιρ Πούτιν.<br /><br />«Δεν γνώριζα καν πώς έμοιαζε η σύζυγός του πριν γίνει υπουργός Εξωτερικών. Μόλις πρόσφατα κυκλοφόρησαν φωτογραφίες της στο διαδίκτυο, όπου φαίνεται να φορά μαντίλα, γεγονός που δείχνει έναν παραδοσιακό και θρησκευόμενο τρόπο ζωής.»<br /><br />Καταλήγοντας, σημειώνει:<br /><br />«Αν υπάρχει κάτι που μπορεί να λειτουργήσει εις βάρος του, είναι ότι δεν διαθέτει το χαρισματικό προφίλ του Ερντογάν, ο οποίος μπορεί να ξεσηκώνει τα πλήθη.»<br />Ο Νταβούτογλου άνοιξε τον δρόμο προς την κορυφή της εξουσίας<br /><br />Η γνωριμία του Χακάν Φιντάν με τον Αχμέτ Νταβούτογλου αποδείχθηκε καθοριστική για την καριέρα του.<br /><br />Κάθε άλλο παρά ασήμαντο ήταν αυτό το γεγονός. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως υπουργός και κορυφαίος σύμβουλος του Ερντογάν, ο Νταβούτογλου διαμόρφωσε μια ιδιαίτερα επιθετική εξωτερική πολιτική με στόχο την ενίσχυση της τουρκικής επιρροής σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.<br /><br />Ένας από τους ανθρώπους που συμμερίστηκαν από την πρώτη στιγμή αυτό το όραμα ήταν φυσικά ο Χακάν Φιντάν.<br /><br />Δεν ήταν λοιπόν τυχαίο ότι το 2003 διορίστηκε πρόεδρος της TIKA (Τουρκική Υπηρεσία Συνεργασίας και Συντονισμού), του οργανισμού που συντονίζει τις δραστηριότητες των τουρκικών μη κυβερνητικών οργανώσεων στην Ιερουσαλήμ και τη Γάζα.<br />Η TIKA: Το «μακρύ χέρι» της Τουρκίας πίσω από την ανθρωπιστική βοήθεια<br /><br />Ο Δρ Άσα Οφίρ εξηγεί ότι η TIKA δεν είναι απλώς ένας οργανισμός παροχής βοήθειας.<br /><br />Όπως αναφέρει:<br /><br />«Η υπηρεσία αυτή λειτουργεί στο μεταίχμιο μεταξύ διπλωματίας, ανθρωπιστικής βοήθειας και συλλογής πληροφοριών. Όλα συντονίζονται από την κορυφή της εξουσίας και πιθανότατα αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους μηχανισμούς άσκησης της ήπιας ισχύος της Τουρκίας και του Ερντογάν.»<br /><br />Σύμφωνα με τον ίδιο:η TIKA δρα σε εμπόλεμες ζώνες σε ολόκληρο τον κόσμο,<br />λειτουργεί ως το «μακρύ χέρι» της Άγκυρας, καλυπτόμενη πίσω από ανθρωπιστικές αποστολές,<br />ενώ μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης ιδρύθηκε για να επηρεάσει τις νεοσύστατες τουρκόφωνες δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας και να τις απομακρύνει από τη ρωσική και την ιρανική επιρροή.<br /><br />Σήμερα, δεκαετίες αργότερα, η TIKA δραστηριοποιείται σχεδόν σε κάθε γωνιά του πλανήτη.<br />Η σταδιακή άνοδος δίπλα στον Ερντογάν<br /><br />Βήμα-βήμα, ο Φιντάν πλησίαζε ολοένα περισσότερο τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αξιοποιώντας τόσο τη σχέση του με τον Νταβούτογλου όσο και τη θέση του στην TIKA.<br /><br />Στη συνέχεια ανέλαβε υφυπουργός στο γραφείο του τότε πρωθυπουργού Ερντογάν, εξελισσόμενος γρήγορα σε έναν από τους πιο στενούς συνεργάτες του.<br /><br />Η πορεία αυτή άνοιξε τον δρόμο για τον διορισμό του ως υποδιοικητή της ΜΙΤ, της σημαντικότερης υπηρεσίας πληροφοριών της Τουρκίας, η οποία συχνά συγκρίνεται με τη Μοσάντ του Ισραήλ.<br />Η ανάληψη της ΜΙΤ και η πλήρης μεταμόρφωση της υπηρεσίας<br /><br />Τον Μάιο του 2010, σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα, ο Χακάν Φιντάν τοποθετήθηκε επικεφαλής της ΜΙΤ, εγκαινιάζοντας μια μακρά και ιδιαίτερα ταραχώδη θητεία.<br /><br />Όπως επισημαίνεται, η υπηρεσία, που μέχρι τότε αποτελούσε έναν από τους βασικούς πυλώνες του στρατιωτικού «βαθέος κράτους», πέρασε σταδιακά υπό τον πλήρη έλεγχο του Ερντογάν και των στενών συνεργατών του.<br /><br />Η πραγματική εξουσία μεταφέρθηκε από τους στρατιωτικούς στην πολιτική ηγεσία.<br /><br />Παράλληλα όμως, η Τουρκία άρχισε να αναπτύσσει σχέσεις με δυνάμεις που θεωρούνταν εχθρικές προς το Ισραήλ και τη Δύση.<br />Οι σχέσεις με τον Σουλεϊμανί και οι καταγγελίες για διαρροή πληροφοριών στο Ιράν<br /><br />Την περίοδο εκείνη, το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel αποκάλυψε τις σχέσεις του Χακάν Φιντάν με τον Κασέμ Σουλεϊμανί, διοικητή της Δύναμης Κουντς και έναν από τους σημαντικότερους στρατιωτικούς παράγοντες του ιρανικού καθεστώτος.<br /><br />Από τη μία πλευρά, η Άγκυρα ανησυχούσε για την εξάπλωση των φιλοϊρανικών πολιτοφυλακών στο Ιράκ και τη Συρία, ιδιαίτερα κατά την περίοδο της ανόδου του Ισλαμικού Κράτους.<br /><br />Από την άλλη όμως, η Τουρκία διατηρούσε μυστικές σχέσεις με την Τεχεράνη, οι οποίες φέρεται ότι βοήθησαν το Ιράν να παρακάμψει σημαντικό μέρος των αμερικανικών κυρώσεων.<br /><br />Σύμφωνα με δημοσιεύματα, το 2012 οι τουρκικές υπηρεσίες παρέδωσαν στο Ιράν πληροφορίες για ισραηλινό δίκτυο κατασκοπείας.<br /><br />Η Washington Post είχε κατονομάσει τότε τον Χακάν Φιντάν ως τον βασικό ύποπτο για τη διαρροή.<br />Η παραίτηση, η πολιτική και το περίφημο «κουτί με τα μυστικά μου»<br /><br />Αυτή δεν ήταν η μοναδική κρίση που συνδέθηκε με το όνομά του.<br /><br />Το 2015, έπειτα από χρόνια έντασης με το στρατιωτικό κατεστημένο, ο Φιντάν αποφάσισε να παραιτηθεί από τη ΜΙΤ και να εισέλθει στην πολιτική, θέτοντας υποψηφιότητα για το Κοινοβούλιο.<br /><br />Ο Δρ Οφίρ αναφέρει ότι τότε ξεκίνησε οργανωμένη εκστρατεία εναντίον του, επειδή θεωρούνταν «ο άνθρωπος του Ερντογάν».<br /><br />Διέρρευσαν πληροφορίες για μυστικές συνομιλίες που είχε πραγματοποιήσει με το PKK, την κουρδική οργάνωση που η Τουρκία χαρακτηρίζει τρομοκρατική.<br /><br />Ως αποτέλεσμα, κλήθηκε να καταθέσει στο πλαίσιο έρευνας που, σύμφωνα με τους υποστηρικτές του, στόχευε στην πολιτική του εξόντωση.<br /><br />Τότε όμως ο Ερντογάν παρενέβη προσωπικά.<br /><br />«Αν θέλετε να τον βάλετε στη φυλακή, τότε θα πάω κι εγώ μαζί του», φέρεται να δήλωσε.<br /><br />Τελικά, αρνήθηκε να αποδεχθεί την παραίτηση του Φιντάν, ενώ σε μία από τις πιο γνωστές δηλώσεις του τον χαρακτήρισε:<br /><br />«Το κουτί με τα μυστικά μου.»<br />Το πραξικόπημα του 2016 και τα ερωτήματα που παραμένουν<br /><br />Η σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο ανδρών δοκιμάστηκε ξανά το 2016, όταν εκδηλώθηκε η απόπειρα πραξικοπήματος εναντίον του Ερντογάν.<br /><br />Το βράδυ της 15ης Ιουλίου, μονάδες του τουρκικού στρατού επιχείρησαν να καταλάβουν στρατηγικά σημεία στην Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη.<br /><br />Εκατοντάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν, ενώ στη συνέχεια ακολούθησαν μαζικές συλλήψεις δεκάδων χιλιάδων στρατιωτικών, δικαστών και πολιτών.<br /><br />Οι αντίπαλοι του Ερντογάν υποστήριξαν ότι επρόκειτο για μια «επιχείρηση ψευδούς σημαίας», η οποία χρησιμοποιήθηκε για να ενισχυθεί περαιτέρω το αυταρχικό καθεστώς.<br /><br />Ο Οφίρ επισημαίνει:<br /><br />«Υπάρχουν ισχυρισμοί ότι μία ημέρα πριν από το πραξικόπημα ο Χακάν Φιντάν είχε συνάντηση με τον αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων και ότι είχαν λάβει προειδοποίηση από τις μυστικές υπηρεσίες. Με άλλα λόγια, γνώριζαν πως ερχόταν πραξικόπημα και το άφησαν να εξελιχθεί. Το συγκεκριμένο γεγονός εξακολουθεί να περιβάλλεται από πολλά αναπάντητα ερωτήματα.»</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ισραηλινή Έκθεση: ”Ο Φιντάν θα μπορούσε να οδηγήσει την Τουρκία σε σύγκρουση με το Ισραήλ.

Βοήθησε στην αποκάλυψη Ισραηλινών κατασκόπων-Επικίνδυνη η άνοδός του στην κορυφή της εξουσίας”. Ο άνθρωπος που κανείς δεν περίμενε να φτάσει...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Κυριάκος ο… τουρκοκτόνος… τάπωσε τον Ταγίπ στην Άγκυρα!

<img height="145" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/07/nato_free_image-825x600.jpg" width="778" /><br /><br />Ρε παιδιά τι παλληκάρι αυτός ο Κυριάκος! Πήγε στο στόμα του γκρίζου λύκου και τόλμησε να κάνει δήλωση για το casus belli!<br /><br />Και να τα εγχώρια παπαγαλάκια να ψέλνουν σ’ όλους τους τόνους τον ύμνο στο νέο… στρατηλάτη, στον… “Κυριάκο τον τουρκοκτόνο”, που αν τον αφήσεις μέχρι και την… Πόλη θα πάει να ελευθερώσει!<br /><br />Τώρα θα μου πείτε εσείς οι πονηροί, ότι εκλογές έρχονται, ο Σαμαράς τον στριμώχνει, είπε λοιπόν και η πρωθυπουργάρα μας να το παίξει εκ του ασφαλούς εθνίκι στην Άγκυρα!<br /><br />Είπαμε εκ του ασφαλούς! Ο τύπος έριξε την παρόλα του σ’ ένα τουρκικό κανάλι, αλλά τσιμουδιά περί του θέματος μέσα στη σύνοδο κορυφής!<br /><br />Σιγά που θα χαλούσε την… ωραία ατμόσφαιρα που με τόση φροντίδα είχε φτιάξει ο Ταγίπ, με τον Τραμπίκο να τον σιγοντάρει…<br /><br />Εκλογές έρχονται, λίγες κορώνες για εσωτερική κατανάλωση ποτέ δεν βλάφτουν! Έλα, όμως, που βλάφτουν!<br /><br />Όχι γιατί στενοχώρησε τον Ερντογάν, αλλά γιατί όταν χειρίζεσαι τόσο περιστασιακά ένα πολύ σοβαρό ζήτημα, το χαντακώνεις…<br /><br />Εάν θέλεις να σ’ ακούσουν στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τότε έπρεπε να έχεις προετοιμάσει το έδαφος εδώ και καιρό…<br /><br />Έπρεπε να έχεις ενημερώσει τους συμμάχους για την πρόθεσή σου να θέσεις το ζήτημα και μάλιστα να το συνδέσεις με τα περί ενότητας του ΝΑΤΟ…<br /><br />Και επειδή Αμερικάνοι και Ευρωπαίοι κάνουν πως δεν σ’ ακούνε, θα έπρεπε να έχεις συνδέσει το πράσινο φως για την ίδρυση των δύο νέων νατοϊκών στρατηγείων στην Τουρκία με την άρση του casus belli…<br /><br />Όταν σε θεωρούν γιεσμέν δεν έχουν αυτιά να σ’ ακούσουν. Όταν, όμως, έχει διασυνδέσει το ΟΚ σου με την ικανοποίηση ενός λογικού όρου, τότε δεν έχουν άλλη επιλογή από το να ψάξουν για λύση…<br /><br />Αμέ! Έτσι γίνονται οι δουλειές! Έπρεπε να έρθει μια Κόμπρα από την Ινδία για να σου μάθει ρε Κυριάκο την αλφαβήτα;<br /><br />Θα μου πείτε, αν περιμένω από την πρωθυπουργάρα μας, που τα τουρκικά σόσιαλ μίντια τον πήραν στο ψιλό για το περπάτημά του, σοβαρή διπλωματία, είναι σαν να περιμένω… καλλιγραφίες από τον κώλο της μυλωνούς!<br /><br />Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να αποφύγει την ένταση με την Τουρκία, ώστε να συνεχίσει να κάνει αυτό που ξέρει να κάνει πολύ καλά!<br /><br />Ρε τι είστε σεις, αμέσως το μυαλό σας πήγε στα μπικικίνια! Μη με πιέζετε, δεν πρόκειται να πω λέξη παραπάνω!<div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Κυριάκος ο… τουρκοκτόνος… τάπωσε τον Ταγίπ στην Άγκυρα!

Ρε παιδιά τι παλληκάρι αυτός ο Κυριάκος! Πήγε στο στόμα του γκρίζου λύκου και τόλμησε να κάνει δήλωση για το casus belli! Και να τα εγχώρια ...

Διαβάστε την συνέχεια

Δεν υπάρχει εκεχειρία στον κυβερνοχώρο: Ο αόρατος πόλεμος Ιράν – Ισραήλ κλιμακώνεται.

<img height="113" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/iran-5-768x432.jpg" width="771" /><br /><br /><b>Κωστας Καλλιαντερης</b><br />Παρά τις διπλωματικές προσπάθειες αποκλιμάκωσης στη Μέση Ανατολή, ο κυβερνοπόλεμος όχι μόνο συνεχίζεται αλλά εντείνεται, με τις κυβερνοεπιθέσεις να εξελίσσονται σε βασικό όπλο της νέας γεωπολιτικής αντιπαράθεσης.<br /><br />Ενώ οι στρατιωτικές επιχειρήσεις μεταξύ Ιράν, Ισραήλ και Ηνωμένων Πολιτειών περνούν κατά διαστήματα σε φάσεις προσωρινής αποκλιμάκωσης, ένας άλλος πόλεμος εξελίσσεται αδιάκοπα — και μάλιστα με ολοένα μεγαλύτερη ένταση.<br /><br />Πρόκειται για τον κυβερνοπόλεμο, ο οποίος έχει μετατραπεί σε ένα από τα σημαντικότερα μέτωπα της σύγχρονης γεωπολιτικής σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο επικεφαλής της Εθνικής Διεύθυνσης Κυβερνοασφάλειας του Ισραήλ, Γιόσι Καραντί:<br /><br />«Σε αντίθεση με τον συμβατικό πόλεμο, στον κυβερνοχώρο δεν υπάρχει ποτέ εκεχειρία.»<div><br />Τριπλασιάστηκαν οι κυβερνοεπιθέσεις<br /><br />Τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν από τις ισραηλινές αρχές είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικά.<br /><br />Τον Ιούνιο του 2026 καταγράφηκαν περίπου 4.800 εχθρικά κυβερνοπεριστατικά, έναντι περίπου 1.600 τον Ιούνιο του 2025, γεγονός που αποτυπώνει μια σχεδόν τριπλάσια αύξηση μέσα σε έναν χρόνο.<br /><br />Οι περισσότερες επιθέσεις αποδίδονται σε ομάδες που συνδέονται με το Ιράν ή ενεργούν υπέρ των στρατηγικών του συμφερόντων.</div><div><br />Στόχος οι κρίσιμες υποδομές<br /><br />Οι κυβερνοεπιθέσεις δεν περιορίζονται πλέον σε κυβερνητικούς στόχους.<br /><br />Σύμφωνα με τις ισραηλινές υπηρεσίες ασφαλείας, στο στόχαστρο βρέθηκαν:</div><div>ενεργειακά δίκτυα,<br />συστήματα μεταφορών,<br />τηλεπικοινωνίες,<br />δημόσιες υπηρεσίες,<br />χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί,<br />νοσοκομεία,<br />μικρομεσαίες επιχειρήσεις,<br />λογιστικά και δικηγορικά γραφεία,<br />αλλά και απλοί πολίτες.<br /><br />Οι επιθέσεις έχουν πλέον αποκτήσει χαρακτήρα ολικού ψηφιακού πολέμου, όπου κάθε σημείο ενός κράτους μπορεί να αποτελέσει πιθανό στόχο. </div><div><br />Οι κρίσιμες υποδομές αντέχουν – προς το παρόν<br /><br />Παρά την πρωτοφανή αύξηση των επιθέσεων, οι ισραηλινές αρχές υποστηρίζουν ότι μέχρι στιγμής έχουν αποτρέψει επιτυχώς σοβαρές επιθέσεις εναντίον κρίσιμων εθνικών υποδομών.<br /><br />Ο Γιόσι Καραντί εμφανίστηκε συγκρατημένα αισιόδοξος.<br /><br />«Μέχρι στιγμής – και ελπίζουμε να συνεχίσει έτσι – έχουμε καταφέρει να προστατεύσουμε τις κρίσιμες υποδομές.»<br /><br />Ωστόσο, αρκετές μικρότερες επιχειρήσεις που δεν διέθεταν προηγμένα συστήματα κυβερνοασφάλειας υπέστησαν σοβαρές ζημιές, με ορισμένες να χάνουν ολοκληρωτικά τα πληροφοριακά τους συστήματα.<br />Ο νέος πόλεμος διεξάγεται με πληκτρολόγια<br /><br />Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι ο κυβερνοχώρος έχει μετατραπεί σε πέμπτο πεδίο πολέμου, δίπλα στη στεριά, τη θάλασσα, τον αέρα και το διάστημα.<br /><br />Σε αντίθεση με τις συμβατικές στρατιωτικές επιχειρήσεις, οι κυβερνοεπιθέσεις:δεν απαιτούν φυσική παρουσία,<br />είναι δύσκολο να αποδοθούν με βεβαιότητα,<br />μπορούν να πραγματοποιούνται καθημερινά,<br />δεν σταματούν ακόμη και όταν συμφωνούνται εκεχειρίες.<br /><br />Η δυνατότητα πρόκλησης ζημιών σε ενεργειακά δίκτυα, τραπεζικά συστήματα ή τηλεπικοινωνίες καθιστά τον κυβερνοπόλεμο ένα από τα αποτελεσματικότερα εργαλεία άσκησης γεωπολιτικής πίεσης.<br />Η τεχνητή νοημοσύνη αλλάζει τα δεδομένα<br /><br />Παράλληλα, η αξιοποίηση της τεχνητής νοημοσύνης αυξάνει σημαντικά τις δυνατότητες τόσο των επιτιθέμενων όσο και των αμυνόμενων.<br /><br />Οι νέες τεχνολογίες επιτρέπουν:αυτοματοποιημένες επιθέσεις,<br />ταχύτερο εντοπισμό ευπαθειών,<br />δημιουργία εξελιγμένου κακόβουλου λογισμικού,<br />αλλά και αποτελεσματικότερη άμυνα μέσω ανίχνευσης απειλών σε πραγματικό χρόνο.<br /><br />Οι αναλυτές εκτιμούν ότι οι κυβερνοεπιθέσεις θα συνοδεύουν πλέον κάθε μεγάλη γεωπολιτική κρίση. </div><div><br />Η γεωπολιτική διάσταση<br /><br />Η αντιπαράθεση Ιράν–Ισραήλ επιβεβαιώνει ότι ο σύγχρονος πόλεμος δεν διεξάγεται αποκλειστικά στα πεδία των μαχών.<br /><br />Οι κυβερνοεπιθέσεις λειτουργούν πλέον ως εργαλείο αποσταθεροποίησης οικονομιών, άσκησης πολιτικής πίεσης και συλλογής στρατηγικών πληροφοριών, χωρίς την άμεση εμπλοκή στρατιωτικών δυνάμεων.<br /><br />Όσο αυξάνεται η ψηφιοποίηση κρατών και οικονομιών, τόσο μεγαλώνει και η εξάρτηση από ασφαλή πληροφοριακά δίκτυα, γεγονός που καθιστά την κυβερνοασφάλεια ζήτημα εθνικής κυριαρχίας.<br /><br />Η τελευταία κλιμάκωση επιβεβαιώνει ότι ακόμη και όταν οι διπλωματικές πρωτοβουλίες περιορίζουν προσωρινά τις στρατιωτικές συγκρούσεις, ο κυβερνοπόλεμος συνεχίζεται αδιάκοπα. Η Μέση Ανατολή μετατρέπεται σταδιακά σε εργαστήριο των νέων μορφών υβριδικού πολέμου, όπου τα drones, η τεχνητή νοημοσύνη και οι κυβερνοεπιθέσεις λειτουργούν συμπληρωματικά με τις συμβατικές στρατιωτικές επιχειρήσεις.<br /><br />Για τις δυτικές κυβερνήσεις, αλλά και για την Ευρωπαϊκή Ένωση, το βασικό δίδαγμα είναι ότι η προστασία των ψηφιακών υποδομών δεν αποτελεί πλέον μόνο τεχνολογική πρόκληση, αλλά θεμελιώδη παράγοντα εθνικής ασφάλειας και γεωπολιτικής ισχύος.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Δεν υπάρχει εκεχειρία στον κυβερνοχώρο: Ο αόρατος πόλεμος Ιράν – Ισραήλ κλιμακώνεται.

Κωστας Καλλιαντερης Παρά τις διπλωματικές προσπάθειες αποκλιμάκωσης στη Μέση Ανατολή, ο κυβερνοπόλεμος όχι μόνο συνεχίζεται αλλά εντείνεται,...

Διαβάστε την συνέχεια

Το «δώρο» Ερντογάν που έφερε σε δύσκολη θέση το ΝΑΤΟ:Περίστροφα με πραγματικά πυρά στους ηγέτες της Συμμαχίας.

<img height="113" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/2026-07-09T113155Z_2_LYNXMPEM680OX_RTROPTP_4_NATO-SUMMIT-REVOLVERS-1-768x432.jpg" width="770" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Η Άγκυρα επιχείρησε να προβάλει τη δυναμική της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας, όμως το ασυνήθιστο διπλωματικό δώρο του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προκάλεσε πονοκέφαλο σε αρκετές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και άνοιξε νέα συζήτηση για τον ρόλο της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ.<br /><br />Η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα ολοκληρώθηκε με μηνύματα ενότητας απέναντι στις γεωπολιτικές προκλήσεις, όμως ένα απρόσμενο περιστατικό έκλεψε την παράσταση μετά το τέλος των εργασιών.<br /><br />Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επέλεξε να προσφέρει σε κάθε αρχηγό κράτους και κυβέρνησης της Συμμαχίας ένα συλλεκτικό περίστροφο συνοδευόμενο από πραγματικά πυρομαχικά, προκαλώντας αμηχανία αλλά και σοβαρά νομικά ζητήματα σε αρκετές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.<div><br />Ένα δώρο με ισχυρό συμβολισμό<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες που επικαλείται το Reuters, η επιλογή του Τούρκου προέδρου δεν ήταν τυχαία.<br /><br />Η Άγκυρα επιδίωξε να αναδείξει την εντυπωσιακή ανάπτυξη της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας, η οποία τα τελευταία χρόνια εξελίσσεται σε βασικό εργαλείο της εξωτερικής πολιτικής και της γεωπολιτικής επιρροής της χώρας.<br /><br />Η Τουρκία έχει καταφέρει να μετατραπεί σε έναν από τους σημαντικότερους εξαγωγείς στρατιωτικού εξοπλισμού, από μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) μέχρι τεθωρακισμένα οχήματα, πυραυλικά συστήματα και ελαφρύ οπλισμό.</div><div><br />Νομικός πονοκέφαλος για τους ηγέτες<br /><br />Το δώρο, ωστόσο, δημιούργησε άμεσα πρακτικά προβλήματα.<br /><br />Ο πρωθυπουργός του Βελγίου, επιστρέφοντας στις Βρυξέλλες, διαπίστωσε ότι στις αποσκευές του βρισκόταν ένα λειτουργικό πυροβόλο όπλο μαζί με φυσίγγια, γεγονός που ενεργοποίησε τις διαδικασίες των τελωνειακών και αστυνομικών αρχών<br /><br />Παρόμοιο πρόβλημα αντιμετώπισε και ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ, καθώς η βρετανική νομοθεσία απαγορεύει την εισαγωγή τέτοιου οπλισμού χωρίς ειδικές άδειες. Το περίστροφο παρέμεινε τελικά στην Τουρκία προκειμένου να απενεργοποιηθεί.<br /><br />Αντίστοιχες διαδικασίες ακολούθησαν και άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, οι οποίες παρέδωσαν τα όπλα στις διπλωματικές ή στρατιωτικές αρχές για τη νόμιμη διαχείρισή τους. </div><div><br />Η Τουρκία επενδύει στην αμυντική διπλωματία<br /><br />Το περιστατικό αναδεικνύει τη νέα στρατηγική της Άγκυρας.<br /><br />Τα τελευταία χρόνια η Τουρκία χρησιμοποιεί ολοένα περισσότερο την αμυντική της βιομηχανία ως εργαλείο ενίσχυσης των διεθνών σχέσεων και της επιρροής της, ιδιαίτερα σε περιοχές όπως:η Μέση Ανατολή,<br />η Αφρική,<br />τα Βαλκάνια,<br />η Κεντρική Ασία.<br /><br />Οι εξαγωγές τουρκικών οπλικών συστημάτων αποτελούν πλέον βασικό στοιχείο της εξωτερικής πολιτικής του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.</div><div><br />Το μήνυμα προς τους συμμάχους<br /><br />Πέρα από τον συμβολισμό, αρκετοί αναλυτές θεωρούν ότι το δώρο είχε και πολιτική διάσταση.<br /><br />Σε μια περίοδο όπου η Τουρκία επιδιώκει μεγαλύτερο ρόλο στις αποφάσεις του ΝΑΤΟ και ταυτόχρονα προωθεί τις εξαγωγές της αμυντικής της βιομηχανίας, η επιλογή ενός τουρκικής κατασκευής όπλου αποτέλεσε έμμεση υπενθύμιση ότι η χώρα φιλοδοξεί να εξελιχθεί σε έναν από τους βασικούς προμηθευτές οπλικών συστημάτων της Συμμαχίας. </div><div><br />Η γεωπολιτική διάσταση<br /><br />Το περιστατικό αποτυπώνει και τη διττή θέση της Τουρκίας στο δυτικό στρατόπεδο.<br /><br />Από τη μία πλευρά αποτελεί μία από τις σημαντικότερες στρατιωτικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ, με κρίσιμη γεωγραφική θέση ανάμεσα στη Μαύρη Θάλασσα, τη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Από την άλλη, συνεχίζει να ακολουθεί μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, διατηρώντας διαύλους τόσο με τη Δύση όσο και με τη Ρωσία, ενώ επιδιώκει να προβάλλει τη στρατηγική της αυτονομία.<br /><br />Το ασυνήθιστο δώρο του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν αποτελεί απλώς μια διπλωματική ιδιαιτερότητα. Αντικατοπτρίζει τη φιλοδοξία της Τουρκίας να αναδειχθεί σε αυτόνομη στρατιωτική και βιομηχανική δύναμη, αξιοποιώντας την αμυντική της παραγωγή ως εργαλείο άσκησης επιρροής. Την ώρα που το ΝΑΤΟ επιχειρεί να διατηρήσει την ενότητά του απέναντι στη Ρωσία και στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, η Άγκυρα υπενθυμίζει ότι διαθέτει πλέον όχι μόνο γεωστρατηγική σημασία αλλά και μια ολοένα ισχυρότερη αμυντική βιομηχανία, την οποία χρησιμοποιεί ως μέσο ενίσχυσης της διεθνούς της θέσης. Το επεισόδιο, όσο ασυνήθιστο κι αν ήταν, αναδεικνύει τη μετατόπιση της ισορροπίας ισχύος στο εσωτερικό της Συμμαχίας και την αυξανόμενη αυτοπεποίθηση της Τουρκίας ως περιφερειακής δύναμης.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το «δώρο» Ερντογάν που έφερε σε δύσκολη θέση το ΝΑΤΟ:Περίστροφα με πραγματικά πυρά στους ηγέτες της Συμμαχίας.

Βασιλης Διαμαντακος Η Άγκυρα επιχείρησε να προβάλει τη δυναμική της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας, όμως το ασυνήθιστο διπλωματικό δώρο του...

Διαβάστε την συνέχεια

«Χαμένη ευκαιρία» για το ΝΑΤΟ στην Άγκυρα. Η Ευρώπη απέφυγε τις δύσκολες αποφάσεις για την επόμενη ημέρα.

<img height="133" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/GettyImages-2285189782-scaled-1-768x512.jpg" width="772" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Αντί να παρουσιάσουν σχέδιο για την ευρωπαϊκή αμυντική αυτονόμηση, οι ηγέτες του ΝΑΤΟ επέλεξαν να αποφύγουν τη σύγκρουση με τον Ντόναλντ Τραμπ, περιορίζοντας τη Σύνοδο σε αυξήσεις αμυντικών δαπανών και γενικές διακηρύξεις.<br /><br />Η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα ολοκληρώθηκε χωρίς μεγάλες αποφάσεις, αφήνοντας έντονο προβληματισμό για το κατά πόσο η Συμμαχία αξιοποίησε μια κρίσιμη ευκαιρία να επανακαθορίσει τον στρατηγικό της προσανατολισμό απέναντι στις νέες γεωπολιτικές προκλήσεις.<br /><br />Σε ανάλυσή του στο POLITICO, ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ Ίβο Ντάαλντερ χαρακτηρίζει τη Σύνοδο ως μια «χαμένη ευκαιρία», υποστηρίζοντας ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες αφιέρωσαν το μεγαλύτερο μέρος της διπλωματικής τους ενέργειας στο να διασφαλίσουν πως ο Ντόναλντ Τραμπ δεν θα προκαλούσε νέα κρίση εντός της Συμμαχίας.<br />Σύνοδος χωρίς ουσία<br /><br />Το τελικό ανακοινωθέν της Άγκυρας περιορίστηκε σε μια σύντομη, γενικόλογη διακήρυξη, χωρίς νέες στρατηγικές αποφάσεις ή συγκεκριμένο σχέδιο για το μέλλον της ευρωπαϊκής άμυνας.<br /><br />Παρά το θετικό κλίμα που επικράτησε κατά τη διάρκεια των κλειστών συνεδριάσεων, ο Αμερικανός πρόεδρος, μόλις εμφανίστηκε μπροστά στις κάμερες, εξαπέλυσε εκ νέου επιθέσεις κατά ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.<br /><br />Μεταξύ άλλων: επέκρινε Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία και Βέλγιο για τη στάση τους στον πόλεμο με το Ιράν,<br />χαρακτήρισε την Ισπανία «απελπιστική χώρα» απειλώντας με εμπορικά αντίποινα, επανέφερε τις διεκδικήσεις των ΗΠΑ για τη Γροιλανδία,<br />άφησε εκ νέου ανοικτό το ενδεχόμενο περιορισμού της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στην Ευρώπη.<div><br />Ο Ρούτε επέλεξε τη στρατηγική της αποκλιμάκωσης<br /><br />Καθοριστικό ρόλο στη διατήρηση των ισορροπιών διαδραμάτισε ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, ο οποίος σύμφωνα με την ανάλυση επιχείρησε επί μήνες να διατηρήσει ανοικτούς τους διαύλους επικοινωνίας με τον Λευκό Οίκο.<br /><br />Ο Ρούτε: επισκέφθηκε επανειλημμένα την Ουάσιγκτον,<br />υπερασπίστηκε δημόσια αρκετές επιλογές της κυβέρνησης Τραμπ,<br />στήριξε την ανάγκη αύξησης των αμυντικών δαπανών,<br />επιδίωξε μια Σύνοδο χωρίς εντάσεις και δημόσιες συγκρούσεις.<br /><br />Η στρατηγική αυτή απέδωσε ως προς την αποφυγή κρίσης, όχι όμως ως προς την παραγωγή ουσιαστικών πολιτικών αποφάσεων. </div><div><br />Η Ευρώπη δεν παρουσίασε σχέδιο αυτονόμησης<br /><br />Κατά τον Ντάαλντερ, η μεγαλύτερη αδυναμία της Συνόδου ήταν ότι οι ευρωπαϊκές χώρες απέφυγαν να παρουσιάσουν έναν σαφή οδικό χάρτη για τη σταδιακή ανάληψη μεγαλύτερου μέρους της ευρωπαϊκής άμυνας.<br /><br />Σύμφωνα με την ανάλυση, η Συμμαχία θα μπορούσε να είχε συμφωνήσει:χρονοδιάγραμμα ανάληψης στρατιωτικών αποστολών από τις ευρωπαϊκές χώρες,<br />ενίσχυση των ευρωπαϊκών δυνατοτήτων πληροφοριών και επιτήρησης,<br />αντικατάσταση κρίσιμων αμερικανικών διοικητικών θέσεων στη δομή του ΝΑΤΟ,<br />σχεδιασμό για σταδιακή μείωση της εξάρτησης από τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Αντί αυτών, το μοναδικό ουσιαστικό αποτέλεσμα ήταν η συνέχιση της αύξησης των αμυντικών δαπανών των συμμάχων.</div><div><br />Η αμερικανική αποχώρηση έχει ήδη ξεκινήσει<br /><br />Ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ υποστηρίζει ότι η Ευρώπη εξακολουθεί να λειτουργεί σαν να προσπαθεί να αποτρέψει μια αμερικανική αποχώρηση, όταν στην πραγματικότητα αυτή έχει ήδη αρχίσει.<br /><br />Όπως επισημαίνει, η Ουάσιγκτον μειώνει σταδιακά το στρατιωτικό της αποτύπωμα στην ευρωπαϊκή ήπειρο και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις οφείλουν πλέον να σχεδιάσουν τη μετάβαση σε ένα διαφορετικό μοντέλο συλλογικής ασφάλειας. </div><div><br />Το μεγάλο δίλημμα της Συμμαχίας<br /><br />Η βασική διαπίστωση της ανάλυσης είναι ότι το ΝΑΤΟ εισέρχεται σε μια νέα εποχή.<br /><br />Η παραδοσιακή αμερικανική ηγεσία δεν θεωρείται πλέον δεδομένη και οι Ευρωπαίοι καλούνται να αναλάβουν μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης τόσο σε επίπεδο στρατιωτικών δυνατοτήτων όσο και στη στρατηγική λήψη αποφάσεων.<br /><br />Η Σύνοδος της Άγκυρας ανέδειξε περισσότερο τις αδυναμίες παρά τις δυνατότητες της Συμμαχίας. Παρά τις αυξημένες δεσμεύσεις για αμυντικές δαπάνες, οι Ευρωπαίοι ηγέτες απέφυγαν να αντιμετωπίσουν το κρίσιμο ερώτημα της επόμενης δεκαετίας: πώς θα λειτουργήσει το ΝΑΤΟ σε περίπτωση σταδιακής υποχώρησης της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στην Ευρώπη. Η προσπάθεια διατήρησης της ενότητας με κάθε κόστος απέτρεψε μια δημόσια κρίση με τον Ντόναλντ Τραμπ, αλλά άφησε αναπάντητο το στρατηγικό ερώτημα της ευρωπαϊκής αμυντικής αυτονομίας. Η συζήτηση αυτή αναμένεται πλέον να επανέλθει με ακόμη μεγαλύτερη ένταση τους επόμενους μήνες, καθώς οι εξελίξεις στην Ουκρανία, στη Μέση Ανατολή και οι αμερικανικές προτεραιότητες στον Ινδο-Ειρηνικό πιέζουν την Ευρώπη να αναλάβει πολύ μεγαλύτερο βάρος για τη δική της ασφάλεια.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Χαμένη ευκαιρία» για το ΝΑΤΟ στην Άγκυρα. Η Ευρώπη απέφυγε τις δύσκολες αποφάσεις για την επόμενη ημέρα.

Βασιλης Διαμαντακος  Αντί να παρουσιάσουν σχέδιο για την ευρωπαϊκή αμυντική αυτονόμηση, οι ηγέτες του ΝΑΤΟ επέλεξαν να αποφύγουν τη σύγκρουσ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πώς οι S-400 έγιναν το μεγάλο boomerang της Τουρκίας. Η επιλογή που άνοιξε τον δρόμο για την ελληνική αεροπορική υπεροχή.

<img height="133" src="https://www.onalert.gr/app/uploads/2026/07/S-400-TURKEY-REUTERS-990x660.jpg" width="759" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Από τη «στρατηγική νίκη» του Ερντογάν στον αποκλεισμό από τα F-35 και στη σημερινή προσπάθεια επιστροφής. Το χρονικό μιας απόφασης που άλλαξε τις ισορροπίες στο Αιγαίο.</span></h3><div><b>Κώστας Σαρικάς</b><br />Η απόφαση της Τουρκίας να αποκτήσει το ρωσικό αντιαεροπορικό σύστημα S-400 Triumf παρουσιάστηκε το 2017 από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ως μια ιστορική κίνηση στρατηγικής ανεξαρτησίας. Η Άγκυρα ήθελε να αποδείξει ότι μπορεί να ακολουθεί αυτόνομη εξωτερική και αμυντική πολιτική, χωρίς να υπακούει στις επιθυμίες της Ουάσιγκτον ή των υπολοίπων συμμάχων του ΝΑΤΟ.<br /><br />Σχεδόν μία δεκαετία αργότερα, η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική.<br /><br />Οι S-400, οι οποίοι υποτίθεται ότι θα ενίσχυαν την αποτρεπτική ισχύ της Τουρκίας, εξελίχθηκαν ίσως στο μεγαλύτερο στρατηγικό λάθος της τουρκικής αμυντικής πολιτικής των τελευταίων δεκαετιών. Αντί να αυξήσουν την ισχύ της Τουρκίας, την οδήγησαν εκτός του προγράμματος των F-35, της επέβαλαν κυρώσεις, πάγωσαν κρίσιμα εξοπλιστικά προγράμματα και τελικά δημιούργησαν ένα σημαντικό πλεονέκτημα για την Ελλάδα.<br /><br />Σήμερα, η Άγκυρα εμφανίζεται έτοιμη ακόμη και να εξετάσει τρόπους απομάκρυνσης των S-400 από το έδαφός της, εφόσον αυτό αποτελέσει προϋπόθεση για την επιστροφή της στο πρόγραμμα των F-35. Πρόκειται για μια θεαματική πολιτική αναδίπλωση, η οποία αποδεικνύει ότι το ρωσικό αντιαεροπορικό σύστημα μετατράπηκε σε ένα τεράστιο γεωπολιτικό και επιχειρησιακό boomerang.<br /><br />Για την Ελλάδα, όμως, η εξέλιξη αυτή αποδείχθηκε καθοριστική. Ο αποκλεισμός της Τουρκίας από το πρόγραμμα των stealth μαχητικών έδωσε στην Πολεμική Αεροπορία τον χρόνο που χρειαζόταν για να πραγματοποιήσει τη μεγαλύτερη αναβάθμιση στην ιστορία της.<br />ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ<br /><br />Η Τουρκία αναζητούσε νέο αντιαεροπορικό σύστημα<br /><br />Η ιστορία ξεκινά αρκετά χρόνια πριν την υπογραφή της συμφωνίας με τη Ρωσία.<br /><br />Η Τουρκία ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 2010 επιδίωκε την απόκτηση ενός αντιαεροπορικού συστήματος μεγάλου βεληνεκούς. Στο τραπέζι βρέθηκαν:</div><div><br /></div><div>Patriot PAC-3<br />SAMP/T Aster 30<br />HQ-9 από την Κίνα<br />S-400 από τη Ρωσία<br /><br />Η Άγκυρα επιθυμούσε όχι μόνο την αγορά του συστήματος, αλλά και σημαντική μεταφορά τεχνολογίας ώστε να αποκτήσει εγχώρια βιομηχανική δυνατότητα. Οι διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ δεν προχώρησαν όπως επιθυμούσε η Τουρκία. Ακολούθησε η προσέγγιση με τη Μόσχα.</div><div><a href="https://www.onalert.gr/eksoplismoi/pos-oi-s-400-eginan-to-megalo-boomerang-tis-tourkias-i-epilogi-pou-anoikse-ton-dromo-gia-tin-elliniki-aeroporiki-yperoxi/807353/"><b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a></div><div><br /></div><div><br /></div><div><a href="https://www.onalert.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πώς οι S-400 έγιναν το μεγάλο boomerang της Τουρκίας. Η επιλογή που άνοιξε τον δρόμο για την ελληνική αεροπορική υπεροχή.

Από τη «στρατηγική νίκη» του Ερντογάν στον αποκλεισμό από τα F-35 και στη σημερινή προσπάθεια επιστροφής. Το χρονικό μιας απόφασης που άλλαξ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Ερντογάν προσπαθεί να λύσει το πρόβλημα των “S.400”. Οι ΗΠΑ όμως σχεδιάζουν κάτι πολύ μεγαλύτερο. Και η Τουρκία δεν χωράει…

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/07/trump-erdogan-ap.jpg.webp"><img height="150" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/07/trump-erdogan-ap.jpg.webp" width="759" /></a><br /><br /><b>Θοδωρής Καλούδης</b><br />Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών γύρω από τους S-400 και τα F-35 δίνουν την εντύπωση ότι οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις βρίσκονται ένα βήμα πριν από μια νέα αρχή. Οι δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ, η αισιοδοξία που εκφράζει η Άγκυρα, οι πληροφορίες για μεταβίβαση των ρωσικών πυραύλων σε τρίτη χώρα και οι επαφές με τη Μόσχα δημιουργούν την εικόνα ότι το πολυετές αδιέξοδο ίσως πλησιάζει στο τέλος του.<br /><br />Αν όμως δει κανείς προσεκτικά όσα συμβαίνουν, θα διαπιστώσει ότι η πραγματική συζήτηση δεν αφορά πλέον τους S-400. Οι πύραυλοι αποτελούν απλώς το τελευταίο εμπόδιο μιας πολύ βαθύτερης κρίσης εμπιστοσύνης ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και την Άγκυρα. Και αυτή η κρίση δεν αντιμετωπίζεται με τεχνικές λύσεις ούτε με προσωπικές σχέσεις μεταξύ δύο ηγετών.<div><br />Τι αποκάλυψε το Bloomberg<br /><br />Το αποκαλυπτικό δημοσίευμα του Bloomberg ότι η Τουρκία επιδιώκει τη συγκατάθεση της Ρωσίας για να μεταβιβάσει τους S-400 σε τρίτη χώρα επιβεβαιώνει ότι η Άγκυρα αναζητεί επειγόντως μια φόρμουλα εξόδου. Είχε προηγηθεί η πρόταση επιστροφής των συστημάτων στη Ρωσία, αλλά και η ιδέα να παραμείνουν στην Τουρκία υπό αμερικανική εποπτεία. Καμία από αυτές τις λύσεις δεν έγινε αποδεκτή. Σήμερα εμφανίζεται μια νέα εκδοχή: η μεταφορά τους σε άλλη χώρα, πιθανόν στον Κόλπο, ώστε να αρθεί το βασικό επιχείρημα των Ηνωμένων Πολιτειών για τη διατήρηση των κυρώσεων CAATSA και τον αποκλεισμό της Τουρκίας από το πρόγραμμα των F-35.<br /><br />Η ίδια η στάση του Χακάν Φιντάν είναι αποκαλυπτική. Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών απέφυγε να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει τα σχετικά δημοσιεύματα. Προτίμησε να επαναλάβει ότι «δεν πρέπει να υπάρχουν κυρώσεις μεταξύ συμμάχων» και ότι, εφόσον υπάρχει πολιτική βούληση από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και τον Ντόναλντ Τραμπ, μπορεί να βρεθεί λύση. Με άλλα λόγια, η Άγκυρα επιχειρεί να μεταφέρει τη συζήτηση από το τεχνικό επίπεδο στο πολιτικό.<br />Στρατηγικά, θεσμικά, νομοθετικά εμπόδια<br /><br />Εδώ όμως αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα.<br /><br />Ο Ντόναλντ Τραμπ μπορεί πράγματι να επιθυμεί μια νέα προσέγγιση με την Τουρκία. Οι δηλώσεις του δείχνουν ότι αναγνωρίζει τον γεωπολιτικό ρόλο της χώρας και επιθυμεί να αποκαταστήσει έναν δίαυλο επικοινωνίας με τον Ερντογάν. Αυτό, όμως, απέχει πολύ από το να σημαίνει ότι η Τουρκία επιστρέφει αυτόματα στο πρόγραμμα των F-35.<br /><br />Τα εμπόδια δεν είναι πλέον μόνο πολιτικά. Είναι θεσμικά, νομοθετικά και στρατηγικά. Οι κυρώσεις CAATSA εξακολουθούν να ισχύουν, ενώ το Section 1245 του αμερικανικού αμυντικού νόμου απαγορεύει ουσιαστικά τη μεταφορά F-35 όσο η Τουρκία διατηρεί τους S-400. Ακόμη όμως και αν οι πύραυλοι απομακρυνθούν, τίποτε δεν υποχρεώνει το Κογκρέσο να εγκρίνει την επανένταξη της Άγκυρας. Αυτό άλλωστε υπογράμμισαν και Αμερικανοί γερουσιαστές τις τελευταίες ημέρες, ξεκαθαρίζοντας ότι η μεταφορά των S-400 σε τρίτη χώρα δεν αρκεί από μόνη της για να εξαφανίσει τις ανησυχίες ασφαλείας.<br /><br />Η στάση αυτή αντανακλά μια ευρύτερη αλλαγή στην αμερικανική στρατηγική σκέψη. Τα σημαντικότερα think tanks της Ουάσιγκτον, όπως το Foundation for Defense of Democracies (FDD) και το Jewish Institute for National Security of America (JINSA), υποστηρίζουν ότι το ζήτημα δεν είναι πλέον οι ίδιοι οι S-400. Το πρόβλημα είναι η αξιοπιστία της Τουρκίας ως συμμάχου. Οι σχέσεις της με τη Ρωσία, οι επιλογές της στη Συρία, η στάση της απέναντι στη Χαμάς, οι εντάσεις με την Ελλάδα και την Κύπρο και η συνολική πορεία της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής έχουν δημιουργήσει ένα βαθύ έλλειμμα εμπιστοσύνης, το οποίο δεν εξαφανίζεται με μια τεχνική διευθέτηση.<br /><br />Γεωοικονομία και ασφάλεια: Η νέα στρατηγική εικόνα<br /><br />Υπάρχει όμως και μια ακόμη βαθύτερη εξέλιξη, η οποία εξηγεί γιατί η υπόθεση των F-35 δεν αντιμετωπίζεται πλέον στην Ουάσιγκτον ως ένα απλό εξοπλιστικό ζήτημα. Ο κόσμος περνά σταδιακά από τη γεωπολιτική στη γεωοικονομία. Οι μεγάλες δυνάμεις δεν οργανώνουν πλέον τις συμμαχίες τους μόνο για να αντιμετωπίσουν στρατιωτικές απειλές, αλλά για να προστατεύσουν ενεργειακές υποδομές, κρίσιμες τεχνολογίες, αλυσίδες εφοδιασμού, θαλάσσιους διαδρόμους μεταφοράς και επενδύσεις δισεκατομμυρίων. Η ασφάλεια μετατρέπεται σε προϋπόθεση της οικονομικής ισχύος.<br /><br />Σε αυτό το νέο περιβάλλον, τα F-35 αποκτούν έναν ευρύτερο στρατηγικό ρόλο. Δεν αποτελούν απλώς το πιο προηγμένο μαχητικό αεροσκάφος της Δύσης. Αποτελούν τον βασικό πυλώνα της αμερικανικής αρχιτεκτονικής ασφαλείας που καλείται να προστατεύσει τις νέες ενεργειακές και εμπορικές διαδρομές από τον Περσικό Κόλπο έως την Ανατολική Μεσόγειο και την Ευρώπη. Ο υπό διαμόρφωση διάδρομος India–Middle East–Europe Economic Corridor (IMEC), οι ενεργειακές υποδομές της Ανατολικής Μεσογείου, τα νέα δίκτυα ηλεκτρικής διασύνδεσης, τα υποθαλάσσια καλώδια δεδομένων και, στο επόμενο στάδιο, οι υποδομές της οικονομίας της τεχνητής νοημοσύνης συνθέτουν μια ενιαία στρατηγική εικόνα.<br /><br />Μέσα σε αυτή τη νέα πραγματικότητα αποκτά ιδιαίτερη σημασία το γεγονός ότι οι χώρες που βρίσκονται στον πυρήνα αυτών των σχεδιασμών -το Ισραήλ, η Ελλάδα και, σύμφωνα με τις αμερικανικές επιδιώξεις, η Σαουδική Αραβία- εντάσσονται σταδιακά στην «οικογένεια» των F-35. Η επιλογή αυτή δεν είναι μόνο στρατιωτική. Είναι οικονομική, ενεργειακή και τεχνολογική.<br /><br />Αντίθετα, η Τουρκία δεν βρίσκεται σήμερα στον ίδιο βαθμό ενσωματωμένη σε αυτούς τους σχεδιασμούς. Και αυτό εξηγεί γιατί το πραγματικό ερώτημα του Αμερικανικού Συστήματος δεν είναι πλέον αν η Άγκυρα θα απομακρύνει τους S-400, αλλά αν μπορεί να επανενταχθεί σε μια νέα δυτική αρχιτεκτονική εμπιστοσύνης, όπου η γεωοικονομία καθορίζει πλέον τις συμμαχίες περισσότερο από τη γεωγραφία.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Ερντογάν προσπαθεί να λύσει το πρόβλημα των “S.400”. Οι ΗΠΑ όμως σχεδιάζουν κάτι πολύ μεγαλύτερο. Και η Τουρκία δεν χωράει…

Θοδωρής Καλούδης Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών γύρω από τους S-400 και τα F-35 δίνουν την εντύπωση ότι οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις βρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Αλ. Τσίπρας: Η κριτική στην κυβερνητική στρατηγική και η εγκατάλειψη της πολυδιάστατης διπλωματίας.

<img height="123" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/07/TSIPRAS-6-630x387.jpg" width="740" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Αλ. Τσίπρας: «Καταγγέλλουμε τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία» αλλά δεν παίρνουμε όπλα από τα ελληνικά νησιά για να τα στείλουμε στην Ουκρανία – Ο Μητσοτάκης άφησε τον διαπραγματευτικό ρόλο στην Τουρκία.</span></h3>Κατά την τοποθέτησή του στο πλαίσιο των εργασιών του 30ού Συνεδρίου του Economist στην Ελλάδα, ο πρώην Πρωθυπουργός και Πρόεδρος της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ.), Αλέξης Τσίπρας, προχώρησε σε μια σφαιρική ανατομή της γεωπολιτικής κρίσης στην Ουκρανία και των επιπτώσεών της στην αρχιτεκτονική ασφαλείας της Γηραιάς Ηπείρου.<br /><br />Στο επίκεντρο της παρέμβασής του βρέθηκε η ανάγκη επανακαθορισμού της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, με τον ίδιο να ασκεί δομική κριτική στις επιλογές της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη και να καταθέτει μια εναλλακτική πρόταση βασισμένη στις αρχές της ενεργητικής και πολυδιάστατης διπλωματίας.<br />Η κριτική στην κυβερνητική στρατηγική και η εγκατάλειψη της πολυδιάστατης διπλωματίας<br /><br />Ο κ. Τσίπρας ξεκίνησε την ανάλυσή του εστιάζοντας στην ελληνική εμπλοκή στον πόλεμο της Ουκρανίας, ο οποίος διανύει ήδη το τέταρτο με πέμπτο έτος του.<br /><br />Άσκησε έντονη κριτική στην απόφαση της σημερινής κυβέρνησης να πρωτοστατήσει στην αποστολή οπλικών συστημάτων στο ουκρανικό μέτωπο, υπογραμμίζοντας μάλιστα τη σοβαρή παράμετρο ότι τα όπλα αυτά αποσπάστηκαν από την αμυντική διάταξη των ελληνικών νησιών.<br /><br />Ο πρώην Πρωθυπουργός διευκρίνισε ότι η θέση του δεν εμπεριέχει καμία διάθεση αμφισβήτησης των δεσμεύσεων της Ελλάδας προς τους συμμάχων της ή του διεθνούς πλαισίου εντός του οποίου κινείται η χώρα.<br /><br />Ωστόσο, υποστήριξε ότι η πραγματική χρησιμότητα της Ελλάδας για την ίδια τη συμμαχία στην οποία ανήκει δεν πραγματώνεται μέσα από την υιοθέτηση της στάσης του «πλέον σκληρού και αδιάλλακτου αντιπάλου» απέναντι σε τρίτες δυνάμεις.<br /><br />Αντίθετα, η χώρα θα ήταν πολύ πιο ωφέλιμη εάν επεδίωκε να λειτουργεί ως σταθερή διπλωματική γέφυρα επικοινωνίας.<br /><br />Ξεκαθαρίζοντας τη θέση του, ο Πρόεδρος της ΕΛ.Α.Σ. επανέλαβε την απερίφραστη καταδίκη της ρωσικής εισβολής και υπογράμμισε ότι η παράταξή του τάχθηκε από την πρώτη στιγμή, και συνεχίζει να τάσσεται, στο πλευρό του δοκιμαζόμενου ουκρανικού λαού.<br /><br />Εντούτοις, σημείωσε ότι μια υπεύθυνη εξωτερική πολιτική επιβάλλει τη διορατικότητα για την «επόμενη ημέρα». Για τον λόγο αυτό, η Αθήνα όφειλε να διατηρήσει ανοιχτούς ορισμένους διαύλους επικοινωνίας με τη Μόσχα.<br /><br />Αυτή η προσέγγιση, όπως εξήγησε, συνάδει με τον ιστορικό και παραδοσιακό ρόλο μιας χώρας που βρίσκεται σε ένα κομβικό γεωπολιτικό σταυροδρόμι.<br /><br />Η Ελλάδα, κατά την εκτίμησή του, έχει την ιδιαιτερότητα και την υποχρέωση να ανήκει μεν οργανικά στη Δύση, αλλά ταυτόχρονα να διατηρεί την ικανότητα να συνομιλεί με την Ανατολή, τον Βορρά και τον Νότο.<br /><br />Ο κ. Τσίπρας τόνισε ότι αυτή η στρατηγική της ενεργητικής και πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής -την οποία η παρούσα κυβέρνηση έχει πλήρως εγκαταλείψει- δεν αποτελεί κομματικό κτήμα του ΣΥΡΙΖΑ ή του ΠΑΣΟΚ, αλλά εγγράφεται στην ευρύτερη εθνική παράδοση, έχοντας τις ρίζες της στην πολιτική παρακαταθήκη του ίδιου του Κωνσταντίνου Καραμανλή. <a href="https://www.tribune.gr/politics/news/article/951445/al-tsipras-kataggelloyme-ti-rosiki-eisvoli-stin-oykrania-alla-den-pairnoyme-opla-apo-ta-ellinika-nisia-gia-na-ta-steiloyme-stin-oykrania-o-mitsotakis-afise-ton-diapragmateytiko-rolo-stin-toyrkia.html"><b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a><div><br /></div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αλ. Τσίπρας: Η κριτική στην κυβερνητική στρατηγική και η εγκατάλειψη της πολυδιάστατης διπλωματίας.

Αλ. Τσίπρας: «Καταγγέλλουμε τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία» αλλά δεν παίρνουμε όπλα από τα ελληνικά νησιά για να τα στείλουμε στην Ουκρανία...

Διαβάστε την συνέχεια

Η «γαλοπούλα» Χακάν Φιντάν τρέμει το Ισραήλ. Ο φοβισμένος τουρκεμένος Κούρδος γλείφει εκεί που έφτυνε.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/04/FIDAN-1-630x400.jpg" width="753" /><br /><br />Σε μια προφανή προσπάθεια να κατευνάσει την ένταση και να ανακόψει την κλιμάκωση του ρητορικού πολέμου μεταξύ Άγκυρας και Ιερουσαλήμ, ο τουρκεμένος κουρδικής καταγωγής Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Χακάν Φιντάν, υπογράμμισε ότι οι δύο χώρες δεν είναι νομοτελειακά προορισμένες να συγκρουστούν.<br /><br />Ο Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, ο τουρκεμένος Κούρδος και γενίτσαρος Χακάν Φιντάν, δηλώνει ότι η Τουρκία και το Ισραήλ δεν είναι μοιραίο να συγκρουστούν, σε σχόλια που προφανώς στοχεύουν στην υπαναχώρηση της Άγκυρας από έναν ολοένα και πιο οξύ ρητορικό πόλεμο με την Ιερουσαλήμ.<br /><br />«Πιστεύω ότι δεν υπάρχει λόγος να έχουμε μια ανοιχτή σύγκρουση», αναφέρει ο Φιντάν σε συνέντευξή του στο δίκτυο The National.<br /><br />«Το λέω αυτό κάθε φορά που ακούω αυτή τη ρητορική εναντίον της Τουρκίας να προέρχεται από Ισραηλινούς πολιτικούς, ειδικά καθώς πλησιάζουν στις επερχόμενες εκλογές, τόσο από στελέχη του συνασπισμού όσο και της αντιπολίτευσης – όχι από όλα τα στελέχη της αντιπολίτευσης. Δόξα τω Θεώ, υπάρχουν ακόμα πολύ λογικοί και καλοί άνθρωποι με σοφία και στρατηγική σκέψη στο Ισραήλ».<br /><br />«Δεν είναι όλοι τους σαν τον Νετανιάχου και ορισμένους άλλους, αλλά ο Νετανιάχου και κάποιοι άνθρωποι, καθώς πλησιάζουν στις εκλογές, χρειάζονται έναν εχθρό. Βρίσκονταν σε πόλεμο με τη Χαμάς, τη Χεζμπολάχ και το Ιράν, και τώρα χρειάζονται έναν άλλον εχθρό», προσθέτει ο Φιντάν, σημειώνοντας ότι η Τουρκία έχει μετατραπεί σε εχθρό για πολλούς Ισραηλινούς πολιτικούς.<br /><br />Πόσο δίχως τιμή «ταπεινό χαμομηλάκι» ο Φιντάν; Όλοι οι γενίτσαροι εξωμότες και προδότες του λαού τους τέτοια άτιμα και ταπεινά ανδράκια είναι. Ο φόβος του Φιντάν μύρισε μέχρι την Αθήνα και ακόμα παραπέρα.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η «γαλοπούλα» Χακάν Φιντάν τρέμει το Ισραήλ. Ο φοβισμένος τουρκεμένος Κούρδος γλείφει εκεί που έφτυνε.

Σε μια προφανή προσπάθεια να κατευνάσει την ένταση και να ανακόψει την κλιμάκωση του ρητορικού πολέμου μεταξύ Άγκυρας και Ιερουσαλήμ, ο τουρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τραμπ προς Τεχεράνη: «Ολοκληρωτική καταστροφή του Ιράν αν επιχειρηθεί δολοφονία μου».

<img height="126" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/04/trump-10-630x398.jpg" width="761" /><br /><br />Σε μια πρωτοφανή κλιμάκωση της ρητορικής του, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ προειδοποίησε με πλήρη ισοπέδωση του Ιράν, γνωστοποιώντας πως έχει ήδη δώσει εντολή στις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ για άμεση στρατιωτική απάντηση, σε περίπτωση που η Τεχεράνη επιχειρήσει να τον δολοφονήσει.<br /><br />Μέσω ανάρτησής του στην πλατφόρμα Truth Social, ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε χαρακτηριστικά πως «1000 πύραυλοι είναι κλειδωμένοι και οπλισμένοι και στοχευμένοι στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, με χιλιάδες περισσότερους να ακολουθούν αμέσως, σε περίπτωση που η ιρανική κυβέρνηση ενεργήσει βάσει της απειλής της, η οποία έχει διατυπωθεί σε πολλές γωνιές της υφηλίου, να δολοφονήσει ή να επιχειρήσει να δολοφονήσει τον εν ενεργεία πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, σε αυτή την περίπτωση, ΕΜΕΝΑ!», αναφέρει.<br /><br />Ο Αμερικανός πρόεδρος υπογράμμισε ότι η σχετική επιχειρησιακή εντολή προς το Πεντάγωνο έχει ήδη εκδοθεί και έχει μονοετή ισχύ με δυνατότητα παράτασης, δίνοντας στον στρατό το «πράσινο φως» για τον ολοκληρωτικό αποδεκατισμό των ιρανικών υποδομών.<br /><br />«Έχουν ήδη δοθεί διαταγές και ο στρατός των ΗΠΑ είναι έτοιμος, πρόθυμος και ικανός, για μια χρονική περίοδο ενός έτους, υποκείμενη σε παράταση, να δεκατίσει και να καταστρέψει ολοκληρωτικά όλες τις περιοχές του Ιράν — ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ [Έπαινος στον Αλλάχ]!».<br /><br />Η οξεία αυτή αντίδραση της Ουάσιγκτον ακολουθεί το τεταμένο κλίμα που διαμορφώθηκε κατά την κηδεία του ανώτατου ηγέτη του Ιράν, αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, όπου ακούστηκαν δημόσιες εκκλήσεις για τη δολοφονία του Ντόναλντ Τραμπ.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τραμπ προς Τεχεράνη: «Ολοκληρωτική καταστροφή του Ιράν αν επιχειρηθεί δολοφονία μου».

Σε μια πρωτοφανή κλιμάκωση της ρητορικής του, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ προειδοποίησε με πλήρη ισοπέδωση του Ιράν, γνωστοποιώντας...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Διακήρυξη των Αθηνών μας έφερε “επέκταση” του casus belli…

<div><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTVTSvCKwsR_39FGcVAPLjLHT9gOz4qbj5807tY-x5TAYmrEiYnC9DFZhI&s=10" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="480" data-original-width="640" height="150" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTVTSvCKwsR_39FGcVAPLjLHT9gOz4qbj5807tY-x5TAYmrEiYnC9DFZhI&s=10" width="748" /></a></div><br />Το νέο τουρκικό Casus Belli – Ο τουρκικός αναθεωρητισμός έχει φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα. Μία απλή ματιά των κινήσεων των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων (ΤΕΔ) στο Αιγαίο και κυρίως η καθαρή ανάγνωση των δηλώσεων Τούρκων κυβερνητικών αξιωματούχων και αναλυτών, αρκεί για να γίνει αντιληπτό ότι οι απαιτήσεις της Άγκυρας εναντίον της Ελλάδα έχει λάβει μία νέα επιθετική διάσταση ολισθαίνοντας προς το χειρότερο, το οποίο θα πρέπει να το λάβει σοβαρά υπόψη η ελληνική πλευρά.<br /><br /><b>Λάζαρος Καμπουρίδης</b><br />αντιστράτηγος ε.α. <br /><br />Ενώ στο παρελθόν η Τουρκία έθετε ως αιτία απειλής πολέμου (Casus Belli) το θέμα της επέκτασης των Χωρικών μας Υδάτων (ΧΥ) πέραν των 6 ν.μ., τώρα το θέμα έχει διαφοροποιηθεί προς το χειρότερο, αφού ως αιτία πολέμου οι Τούρκοι πλέον θεωρούν και το θέμα του περαιτέρω εξοπλισμού των νησιών μας στο Αιγαίο. Ένα άλλο σημείο που ενοχλεί πολύ την Τουρκία και το συναντά κανείς σε τουρκικά θεσμικά κείμενα ως αιτία σύγκρουσης, αποτελεί το θέμα μιας πιθανής συμφωνίας οριοθέτησης ΑΟΖ Ελλάδας – Κύπρου.<br /><br />Όμως το θέμα της απειλής από τουρκικής πλευράς για απαγόρευση εξοπλισμού των νησιών μας ξεπερνά κάθε προηγούμενη αναθεωρητική στάση της Άγκυρας έναντι της Αθήνας. Τις προθέσεις της στο θέμα του εξοπλισμού των νησιών μας η Τουρκία τις έχει δείξει αμέσως μετά την ένταση – κρίση με το πλοίο ερευνών Ορούτς Ρέις το καλοκαίρι του 2020.<br /><br />Την αμέσως επόμενη περίοδο η Τουρκία είχε αναγγείλει πολλές Νavtex στο Αιγαίο απαιτώντας την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών ενώ το αποκορύφωμα της τουρκικής προκλητικότητας ήρθε λίγους μήνες μετά όταν η Άγκυρα κατέθεσε στον ΟΗΕ τις θέσεις της για τον εξοπλισμό των νησιών μας θέτοντας για πρώτη φορά το θέμα της αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας για τα νησιά που η Ελλάδα διατηρούσε στρατό και τα οποία κατά την Άγκυρα θα έπρεπε να υπόκεινται σε καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης.<br /><br />Το λάθος της Αθήνας την αμέσως επόμενη περίοδο ήταν να προχωρήσει στην υπογραφή της Διακήρυξης Φιλίας των Αθηνών. Ο ισχυρός και ο επιτιθέμενος έχει την πολυτέλεια – προνόμιο της επιλογής του χρόνου και των συνθηκών της πρόκλησης έντασης – κρίσης – πολέμου. Για τον αμυνόμενο και ασθενέστερο κρίνεται επιβεβλημένο όχι μόνο η αμυντική θωράκιση των αμφισβητούμενων περιοχών αλλά και η συνεχής προβολή της επιθετικότητας και της προκλητικότητας του αναθεωρητή ισχυρού.<br /><br />Στην προκειμένη περίπτωση, η Τουρκία εκμεταλλεύθηκε την Διακήρυξη Φιλίας των Αθηνών και παθητικοποίησε τις αντιδράσεις μας με αποτέλεσμα η Άγκυρα να μην αισθάνεται καμία πίεση από τον διεθνή παράγοντα και επιπλέον να αρθεί και το εμπάργκο που είχαν επιβάλει πολλές χώρες στην Τουρκία σε θέματα αμυντικών εξοπλισμών. Μάλιστα κάποιες ευρωπαϊκές χώρες μέλη τη Ε.Ε. στο διάστημα αυτό, πίεσαν για ένταξη της Τουρκία στην Ε.Ε. και στον ευρωπαϊκό αμυντικό μηχανισμό. Επιπλέον, η Άγκυρα εκμεταλλευόμενη την έμμεση «καλή μαρτυρία» της Ελλάδας ότι η Τουρκία αποτελεί «έναν ήσυχο γείτονα», διεκδικεί και διευρυμένο – προνομιούχο ρόλο στο ΝΑΤΟ.<br /><br />Το νέο τουρκικό Casus Belli για την απαγόρευση εξοπλισμού των νησιών μας αν και όχι επίσημα διακηρυγμένο από την Άγκυρα, έχει γίνει ευδιάκριτο από την ανακοίνωση του υπό ψήφιση νέου νόμου, του αποκαλούμενου «Γαλάζια Πατρίδα».<br /><br />Η Τουρκία στη βάση αυτού του νόμου, επιδιώκει την απαγόρευση του εξοπλισμού των νησιών μας με τα νέα υψηλής τεχνολογίας ισραηλινής κατασκευής οπλικά συστήματα. Αυτό φαίνεται καθαρά εξετάζοντας τον χρόνο που η Τουρκία έφερε στην επιφάνεια την πρόθεσή της να περάσει από την τουρκική Εθνοσυνέλευση το νόμο αυτό.<br /><br />Η Τουρκία θορυβήθηκε από την ενίσχυση του άξονα Ελλάδα – Κύπρος – Ισραήλ και συγκεκριμένα από τις συζητήσεις που έγιναν κατά την τριμερή Σύνοδο στο Τελ Αβίβ τον περασμένο Δεκέμβριο, με τη συμμετοχή του Έλληνα Πρωθυπουργού, του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Πρωθυπουργού του Ισραήλ. Επίσης η Τουρκία έδειξε ιδιαίτερη ανησυχία από την εξαγγελία από ελληνικής πλευράς να εγκαταστήσει τα ισραηλινά οπλικά συστήματα στα νησιά του Αιγαίου. Αρχικά η τουρκική πλευρά αντέδρασε ρητορικά αλλά και επιχειρησιακά, ανακοινώνοντας Navtex μόνιμης διάρκειας σε όλο το Αιγαίο.<br /><br />Οι τελευταίες δηλώσεις Ερντογάν και του κυβερνητικού του εταίρου Μπαχτσελί, υποδηλώνουν μία άνευ προηγουμένου αποφασιστικότητα να εκμεταλλευτούν την ανάγκη που δείχνει το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε. στις τουρκικές στρατιωτικές δυνατότητες ενώ δεν πρέπει να παραβλέπεται και η αίσθηση ψυχολογικής υπεροχής που αισθάνεται η Άγκυρα λόγω των καλών λόγων και εκπεφρασμένων καλών προθέσεων του Αμερικανού Προέδρου Ν. Τραμπ για δωράκια στην Τουρκία και στον «φίλο του» Ερντογάν. Επίσης, η Άγκυρα, στην παρούσα χρονική συγκυρία σκοπεύει να εκμεταλλευθεί και το πολιτικό και επιχειρησιακό «τσαλάκωμα» που φαίνεται να υπέστη το Ισραήλ λόγω του πολέμου με το Ιράν.<br /><br />Η Τουρκία υπό αυτές τις συνθήκες θα απαιτήσει την απαγόρευση του εξοπλισμού των νησιών μας με νέα συστήματα, έχοντας καλλιεργήσει όλο αυτό το διάστημα ότι αποτελεί το θύμα μιας προσπάθειας Ελλάδας – Κύπρου και Ισραήλ να την περικυκλώσουν στρατιωτικά. Η ψήφιση του νόμου «Γαλάζια Πατρίδα» από την τουρκική Εθνοσυνέλευση θα δώσει στον Ερντογάν μία εσωτερική νομιμοποίηση να απαιτήσει αποκλεισμό περιοχών του Αιγαίου και φυσικά να απαγορεύσει τον περαιτέρω εξοπλισμό των νησιών μας.<br /><br />Η Ελλάδα θα πρέπει να είναι έτοιμη έναντι αυτής της τουρκικής πρόθεσης. Η Αθήνα θα έπρεπε ήδη να είχε καταγγείλει τον υπό ψήφιση νόμο «Γαλάζια Πατρίδα» και να προχωρήσει στον εξοπλισμό των νησιών μας χωρίς τυμπανοκρουσίες. Επίσης, η Αθήνα θα πρέπει να δείξει αποφασιστικότητα στην περαιτέρω σύσφιξη της συνεργασίας με το Ισραήλ διεξάγοντας κοινές ασκήσεις στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div><br /><br />

Η Διακήρυξη των Αθηνών μας έφερε “επέκταση” του casus belli…

Το νέο τουρκικό Casus Belli – Ο τουρκικός αναθεωρητισμός έχει φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα. Μία απλή ματιά των κινήσεων των Τουρκικών Ενόπλων...

Διαβάστε την συνέχεια

Το deal πέθανε. Οι Φρουροί της Επανάστασης γράφουν τώρα την απάντηση του Ιράν.

<img height="113" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/GettyImages-2283899652-1-768x432.jpg" width="766" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b> <br />Η δήλωση Τραμπ ότι η συμφωνία με την Τεχεράνη είναι «τελειωμένη» δεν άνοιξε απλώς νέο κύκλο έντασης. Μετέφερε το κέντρο βάρους από τη διπλωματία στους Φρουρούς της Επανάστασης, που πλέον καθορίζουν το πώς, πού και πόσο θα απαντήσει το Ιράν.<br /><br />Η στιγμή που η διπλωματία έχασε τον έλεγχο<br /><br />Η φράση του Ντόναλντ Τραμπ ότι η συμφωνία με το Ιράν είναι πλέον «over» λειτούργησε σαν πολιτικός διακόπτης.<br /><br />Μέχρι εκείνη τη στιγμή, η Ουάσιγκτον και η Τεχεράνη κινούνταν ακόμη μέσα στο πλαίσιο ενός εύθραυστου μνημονίου κατανόησης, το οποίο προέβλεπε προσωρινή αποκλιμάκωση, επαναλειτουργία του Στενού του Ορμούζ και διαπραγματεύσεις για οριστική συμφωνία μέσα σε 60 ημέρες. Το κείμενο της συμφωνίας προέβλεπε επίσης μη επιβολή νέων κυρώσεων, σταδιακή άρση του ναυτικού αποκλεισμού και ασφαλή διέλευση εμπορικών πλοίων από το Ορμούζ.<br /><br />Όταν όμως ο Τραμπ δήλωσε ότι δεν θέλει πλέον να διαπραγματευτεί με την ιρανική ηγεσία, το μήνυμα ήταν καθαρό: η πολιτική διαδικασία υποχωρεί και η στρατιωτική πίεση επιστρέφει στο προσκήνιο.<br /> Το IRGC παίρνει το τιμόνι<br /><br />Η μεγάλη αλλαγή δεν είναι μόνο ότι οι ΗΠΑ σκληραίνουν τη στάση τους.<br /><br />Είναι ότι στο εσωτερικό του Ιράν η απάντηση περνά όλο και περισσότερο στα χέρια των Φρουρών της Επανάστασης.<br /><br />Το IRGC δεν βλέπει την κρίση ως απλή διπλωματική διαφωνία. Τη βλέπει ως δοκιμή ισχύος, αποτροπής και εσωτερικής επιβίωσης του καθεστώτος.<br /><br />Για τους Φρουρούς, η αμερικανική πίεση δεν πρέπει να απαντηθεί με παραχωρήσεις, αλλά με κόστος.<br /><br />Αυτό σημαίνει:πλήγματα σε αμερικανικές βάσεις ή συμμάχους,<br />πίεση στο Στενό του Ορμούζ,<br />επιθέσεις μέσω περιφερειακών δικτύων,<br />απειλές κατά της ναυσιπλοΐας,<br />και πιθανή σκλήρυνση της πυρηνικής στάσης της Τεχεράνης.<br /><br />Η διπλωματία δεν εξαφανίζεται. Αλλά πλέον λειτουργεί υπό τη σκιά της στρατιωτικής απάντησης. <div><br />Ο Τραμπ επέλεξε τη γλώσσα της τιμωρίας<br /><br />Η Ουάσιγκτον παρουσιάζει τις νέες κινήσεις της ως απάντηση στις ιρανικές επιθέσεις κατά εμπορικών πλοίων στο Στενό του Ορμούζ και ως προσπάθεια διασφάλισης της ελευθερίας ναυσιπλοΐας. Σύμφωνα με αμερικανικές αναφορές, οι επιδρομές στόχευσαν ιρανικές στρατιωτικές δυνατότητες κοντά στο Ορμούζ, ενώ η κρίση επεκτάθηκε με ιρανικά αντίποινα κατά αμερικανικών εγκαταστάσεων σε Κουβέιτ και Μπαχρέιν.<br /><br />Όμως η πολιτική γλώσσα του Τραμπ έκανε την κρίση βαθύτερη.<br /><br />Όταν ένας Αμερικανός πρόεδρος χαρακτηρίζει ουσιαστικά νεκρή μια συμφωνία και επιτίθεται προσωπικά στην ιρανική ηγεσία, μειώνει δραματικά τον χώρο για άμεση επιστροφή στο τραπέζι.<br /><br />Για την Τεχεράνη, μια τέτοια δήλωση δεν είναι απλώς προσβολή.<br /><br />Είναι πρόκληση που απαιτεί απάντηση.<br />Το Ορμούζ γίνεται ξανά όπλο<br /><br />Το Στενό του Ορμούζ είναι το πραγματικό πεδίο μάχης.<br /><br />Όχι μόνο επειδή από εκεί περνά κρίσιμο ποσοστό της παγκόσμιας ενέργειας, αλλά επειδή εκεί το Ιράν διαθέτει τη μεγαλύτερη ασύμμετρη ισχύ του.<br /><br />Η Τεχεράνη δεν χρειάζεται να νικήσει στρατιωτικά τις ΗΠΑ.<br /><br />Αρκεί να δείξει ότι μπορεί να κάνει τη διεθνή ναυσιπλοΐα ακριβότερη, πιο επικίνδυνη και πολιτικά μη βιώσιμη.<br /><br />Γι’ αυτό οι Φρουροί της Επανάστασης αντιμετωπίζουν το Ορμούζ ως εργαλείο πίεσης.<br /><br />Κάθε απειλή κατά πλοίων, κάθε drone, κάθε πύραυλος, κάθε προειδοποίηση προς τις αγορές στέλνει το ίδιο μήνυμα:<br /><br />αν η Ουάσιγκτον πιέσει στρατιωτικά, η παγκόσμια οικονομία θα πληρώσει το κόστος.<br /> Η Τεχεράνη χωρίζεται σε δύο λογικές<br /><br />Στο εσωτερικό του Ιράν συγκρούονται δύο σχολές σκέψης.<br /><br />Η πρώτη, πιο διπλωματική, θέλει να διατηρήσει ανοιχτή την προοπτική μιας συμφωνίας, ειδικά εάν αυτή μπορεί να οδηγήσει σε άρση κυρώσεων, αποδέσμευση κεφαλαίων και οικονομική ανάσα.<br /><br />Η δεύτερη, που εκφράζεται κυρίως από το IRGC και τους σκληροπυρηνικούς κύκλους, θεωρεί ότι οι ΗΠΑ καταλαβαίνουν μόνο τη γλώσσα της αποτροπής.<br /><br />Η δήλωση Τραμπ ενίσχυσε τη δεύτερη γραμμή.<br /><br />Όσο περισσότερο η Ουάσιγκτον εμφανίζεται να αποσύρεται από τη συμφωνία, τόσο περισσότερο οι Φρουροί της Επανάστασης μπορούν να υποστηρίζουν ότι η διπλωματία απέτυχε και ότι μόνο η στρατιωτική πίεση μπορεί να προστατεύσει το Ιράν. </div><div><br />Το πυρηνικό ζήτημα επιστρέφει στο τραπέζι με χειρότερους όρους<br /><br />Η κατάρρευση της συμφωνίας δεν αφορά μόνο το Ορμούζ.<br /><br />Αφορά και το πυρηνικό πρόγραμμα.<br /><br />Το μνημόνιο προέβλεπε διατήρηση του status quo στο ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, συζητήσεις για το εμπλουτισμένο υλικό και τελικό μηχανισμό εποπτείας.<br /><br />Αν όμως η Τεχεράνη θεωρήσει ότι η Ουάσιγκτον παραβίασε ή εγκατέλειψε τη συμφωνία, οι σκληροπυρηνικοί μπορούν να πιέσουν για:περιορισμό συνεργασίας με διεθνείς επιθεωρητές,<br />αύξηση εμπλουτισμού,<br />αποχώρηση από δεσμεύσεις,<br />ακόμη και αλλαγή πυρηνικού δόγματος.<br />Αυτό θα μετατρέψει μια κρίση ναυσιπλοΐας σε κρίση πυρηνικής ασφάλειας.</div><div><br />Η Μέση Ανατολή μπαίνει σε φάση ελεγχόμενης ανάφλεξης<br /><br />Το πιο επικίνδυνο σενάριο δεν είναι απαραίτητα ένας άμεσος γενικευμένος πόλεμος.<br /><br />Είναι κάτι πιο ύπουλο:<br /><br />μια παρατεταμένη, ελεγχόμενη, αλλά συνεχώς κλιμακούμενη αντιπαράθεση.<br /><br />Οι ΗΠΑ χτυπούν για να αποκαταστήσουν την αποτροπή.<br /><br />Το Ιράν απαντά για να μη φανεί αδύναμο.<br /><br />Οι σύμμαχοι των ΗΠΑ στον Κόλπο τίθενται σε συναγερμό.<br /><br />Οι αγορές πετρελαίου αντιδρούν.<br /><br />Το Ορμούζ παραμένει ευάλωτο.<br /><br />Και κάθε νέο επεισόδιο περιορίζει ακόμη περισσότερο τον χώρο της διπλωματίας.<br /><br />Η δήλωση Τραμπ ότι η συμφωνία με το Ιράν είναι «τελειωμένη» δεν σημαίνει απλώς αποτυχία μιας διαπραγμάτευσης.<br /><br />Σημαίνει αλλαγή φάσης.<br /><br />Η κρίση περνά από το επίπεδο της πολιτικής διαχείρισης στο επίπεδο της στρατιωτικής αποτροπής. Και σε αυτό το πεδίο, το IRGC έχει πολύ μεγαλύτερο βάρος από τους Ιρανούς διπλωμάτες.<br /><br />Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πλέον αν υπάρχει ακόμη συμφωνία.<br /><br />Είναι ποιος ελέγχει την ιρανική απάντηση.<br /><br />Αν τον τόνο τον δώσει το υπουργείο Εξωτερικών, μπορεί να υπάρξει επιστροφή σε κάποιο είδος διαπραγμάτευσης.<br /><br />Αν όμως τον δώσουν οι Φρουροί της Επανάστασης, τότε το Ιράν θα απαντήσει όχι με παραγράφους, αλλά με πυραύλους, drones, ναυτική πίεση και περιφερειακά μέτωπα.<br /><br />Το deal μπορεί να τελείωσε στα λόγια του Τραμπ. Αλλά η πραγματική του ταφή ίσως γίνει στο Ορμούζ, από τους Φρουρούς της Επανάστασης</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το deal πέθανε. Οι Φρουροί της Επανάστασης γράφουν τώρα την απάντηση του Ιράν.

Βασιλης Διαμαντακος   Η δήλωση Τραμπ ότι η συμφωνία με την Τεχεράνη είναι «τελειωμένη» δεν άνοιξε απλώς νέο κύκλο έντασης. Μετέφερε το κέντρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Μπορεί ο κόσμος να αντέξει ένα δεύτερο «Ορμούζ»;

 <img height="113" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/hCHAlQq8PPQk9QdLnNxNkVMmgAx6zSeFF4SnX_p4-uAtQWA0Scyjw42VctPW11fWWsUOpvcTBuxP9LrI1PmKGokvGoGNSgUn4wJlFSmHb8WzpzcGVj1TaJDXMUEfGMQI6fSwsIG-6VTRudE6YhSR0eP6hflo6asT-1xYXOkBOJyE_y1ybhyNPYDhPQI4LYT-1-768x432.jpg" width="757" /><br /><br /><b>Κωστας Καλλιαντερης </b><br />Ακόμη και αν οι εντάσεις αποκλιμακωθούν και η ναυσιπλοΐα αποκατασταθεί, το Στενό του Ορμούζ έχει ήδη μετατραπεί σε στρατηγικό όπλο. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν θα ανοίξει ξανά πλήρως, αλλά αν η διεθνής κοινότητα μπορεί πλέον να θεωρεί ασφαλή τη σημαντικότερη ενεργειακή αρτηρία του πλανήτη.<br /><br />Στενά του Ορμούζ: Η παγκόσμια οικονομία ανάμεσα στην ενεργειακή ανάσα και την επόμενη γεωπολιτική κρίση<br />Το Στενό που κρατά στα χέρια του την παγκόσμια οικονομία<br /><br />Λίγα σημεία στον πλανήτη διαθέτουν τόσο μεγάλη στρατηγική σημασία όσο τα Στενά του Ορμούζ.<br /><br />Από αυτόν τον θαλάσσιο διάδρομο διέρχεται περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου και σημαντικό μέρος του υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG), καθιστώντας τον το σημαντικότερο ενεργειακό choke point του κόσμου.<br /><br />Σε κάθε κρίση μεταξύ Ιράν, Ηνωμένων Πολιτειών και των περιφερειακών συμμάχων τους, το Ορμούζ μετατρέπεται από εμπορική αρτηρία σε γεωπολιτικό μοχλό πίεσης.<br /><br />Το ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο εάν η ναυσιπλοΐα θα συνεχιστεί.<br /><br />Είναι εάν οι αγορές μπορούν να θεωρούν δεδομένη την ασφάλεια αυτού του περάσματος.<br />Η ενεργειακή αγορά μπορεί να περάσει από την έλλειψη στην υπερπροσφορά<br /><br />Μια ενδεχόμενη πλήρης αποκατάσταση της κυκλοφορίας δεν σημαίνει απαραίτητα σταθερότητα.<br /><br />Κατά τη διάρκεια μιας παρατεταμένης κρίσης, οι οικονομίες προσαρμόζονται: <div>μειώνουν την κατανάλωση,<br />αναζητούν εναλλακτικούς προμηθευτές,<br />διαφοροποιούν τις ενεργειακές τους πηγές,<br />επενδύουν στην ενεργειακή αυτάρκεια.<br /><br />Αν, μετά από μια περίοδο περιορισμένης προσφοράς, μεγάλες ποσότητες πετρελαίου επιστρέψουν ταυτόχρονα στις διεθνείς αγορές, δεν αποκλείεται να δημιουργηθεί το αντίθετο πρόβλημα:<br /><br />υπερπροσφορά και έντονη πτώση των τιμών.<br /><br />Η Κίνα, η οποία παραδοσιακά λειτουργούσε ως ο μεγαλύτερος απορροφητής πλεονάζουσας παραγωγής, έχει ήδη διαφοροποιήσει σημαντικό μέρος των εισαγωγών της προς τη Ρωσία, μειώνοντας την εξάρτησή της από τη Μέση Ανατολή.<br /><br />Αυτό αλλάζει τις ισορροπίες ολόκληρης της αγοράς. </div><div><br />Η ειρήνη μπορεί να αποδειχθεί πιο εύθραυστη από την κρίση<br /><br />Ακόμη και αν υπάρξει πολιτική συμφωνία αποκλιμάκωσης, η ναυσιπλοΐα δύσκολα επιστρέφει άμεσα στην κανονικότητα.<br /><br />Οι ασφαλιστικές εταιρείες συνεχίζουν να τιμολογούν υψηλότερο κίνδυνο.<br /><br />Οι ναυτιλιακές εξετάζουν εναλλακτικές διαδρομές.<br /><br />Τα ασφάλιστρα παραμένουν αυξημένα.<br /><br />Το κόστος μεταφοράς δεν υποχωρεί αυτόματα.<br /><br />Παράλληλα, οποιαδήποτε νέα περιφερειακή κρίση — είτε στον Περσικό Κόλπο είτε μέσω των δικτύων επιρροής του Ιράν στη Μέση Ανατολή — θα μπορούσε να επαναφέρει την αβεβαιότητα μέσα σε λίγες ώρες.<br /><br />Με άλλα λόγια, ακόμη και όταν οι δεξαμενόπλοια κινούνται κανονικά, οι αγορές εξακολουθούν να τιμολογούν τον γεωπολιτικό κίνδυνο.<br />Το πετρέλαιο ως εργαλείο στρατηγικής πίεσης<br /><br />Η μεγαλύτερη αλλαγή που αφήνει πίσω της μια κρίση στο Ορμούζ δεν αφορά μόνο την αγορά ενέργειας.<br /><br />Αφορά τη γεωπολιτική.<br /><br />Εάν μια χώρα καταφέρει να χρησιμοποιήσει τη διακοπή της ναυσιπλοΐας ως μέσο διαπραγμάτευσης και να αποσπάσει πολιτικές ή οικονομικές παραχωρήσεις, δημιουργείται ένα επικίνδυνο προηγούμενο.<br /><br />Το μήνυμα είναι σαφές:<br /><br />Οι ενεργειακοί διάδρομοι μπορούν να μετατραπούν σε όπλα εξωτερικής πολιτικής.<br /><br />Αυτό δεν επηρεάζει μόνο τις Ηνωμένες Πολιτείες ή το Ιράν.<br /><br />Επηρεάζει:</div><div>τη Σαουδική Αραβία,<br />τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα,<br />την Κίνα,<br />την Ινδία,<br />την Ιαπωνία,<br />αλλά και την Ευρωπαϊκή Ένωση.<br /><br />Όλες οι μεγάλες οικονομίες εξαρτώνται, σε διαφορετικό βαθμό, από την ασφάλεια αυτής της θαλάσσιας αρτηρίας.</div><div>  <img height="640" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/straitofhormuz-1.jpg" width="471" /><br />Η νέα ενεργειακή γεωπολιτική έχει ήδη ξεκινήσει<br /><br />Ίσως η σημαντικότερη συνέπεια μιας κρίσης στο Ορμούζ να είναι ότι επιταχύνει μια διαδικασία που είχε ήδη ξεκινήσει.<br /><br />Η ενεργειακή διαφοροποίηση μετατρέπεται πλέον από περιβαλλοντική επιλογή σε ζήτημα εθνικής ασφάλειας.<br /><br />Η Ευρωπαϊκή Ένωση εντείνει τις επενδύσεις σε ανανεώσιμες πηγές, δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας και ενεργειακή αυτονομία.<br /><br />Η Ιαπωνία επανεξετάζει τον ρόλο της πυρηνικής ενέργειας.<br /><br />Η Νότια Κορέα επενδύει σε νέες τεχνολογίες, ηλεκτροκίνηση και καθαρές μορφές παραγωγής.<br /><br />Ακόμη και χώρες που βασίζονται στις εξαγωγές πετρελαίου αντιλαμβάνονται ότι η υπερβολική εξάρτηση από μία μόνο πηγή εσόδων αποτελεί πλέον στρατηγικό κίνδυνο.<br /><br />Το Ορμούζ επιταχύνει την ενεργειακή μετάβαση περισσότερο από οποιαδήποτε διεθνή διάσκεψη για το κλίμα.<br />Η πραγματική μάχη αφορά τις εφοδιαστικές αλυσίδες<br /><br />Η κρίση απέδειξε ότι η παγκοσμιοποίηση δεν κρίνεται μόνο στα εργοστάσια ή στις χρηματαγορές.<br /><br />Κρίνεται στους θαλάσσιους διαδρόμους.<br /><br />Οι επιχειρήσεις εξετάζουν πλέον:εναλλακτικές εμπορικές διαδρομές,<br />μεγαλύτερα στρατηγικά αποθέματα,<br />διαφοροποίηση προμηθευτών,<br />μείωση εξάρτησης από γεωπολιτικά ευάλωτες περιοχές.<br /><br />Το κόστος αυτών των επιλογών είναι υψηλό.<br /><br />Το κόστος μιας νέας διακοπής, όμως, μπορεί να αποδειχθεί ακόμη υψηλότερο.<br />Το Ορμούζ δεν είναι απλώς ένα πέρασμα. Είναι μοχλός ισχύος.<br /><br />Η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση μετά από κάθε αποκλιμάκωση είναι ότι η κρίση τελείωσε.<br /><br />Στην πραγματικότητα, αυτό που αλλάζει είναι η αντίληψη όλων των παικτών.<br /><br />Το Ιράν γνωρίζει πλέον ότι μπορεί να ασκήσει τεράστια πίεση μέσω των ενεργειακών ροών.<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες γνωρίζουν ότι η προστασία των θαλάσσιων οδών παραμένει βασικός πυλώνας της στρατηγικής τους παρουσίας στον Κόλπο.<br /><br />Η Ευρώπη συνειδητοποιεί ότι η ενεργειακή ασφάλεια είναι πλέον ζήτημα γεωπολιτικής κυριαρχίας.<br /><br />Η Κίνα επιταχύνει τη διαφοροποίηση των προμηθειών της για να περιορίσει την έκθεσή της σε μελλοντικούς εκβιασμούς.<br /><br />Το Στενό του Ορμούζ δεν είναι πλέον μόνο ένας ναυτικός διάδρομος.<br /><br />Είναι ένας δείκτης της παγκόσμιας ισορροπίας ισχύος.<br /><br />Από την οπτική δυτικής πολιτικής , κάθε κρίση στο Στενό του Ορμούζ λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι η ενέργεια εξακολουθεί να αποτελεί τον πιο αποτελεσματικό γεωπολιτικό μοχλό πίεσης.<br /><br />Το βασικό δίδαγμα δεν είναι μόνο ότι μια διακοπή της ναυσιπλοΐας μπορεί να προκαλέσει σοκ στις αγορές. <br /><br />Είναι ότι οι μεγάλες δυνάμεις αναπροσαρμόζουν πλέον τη στρατηγική τους θεωρώντας πως τέτοιες κρίσεις δεν αποτελούν εξαιρέσεις αλλά επαναλαμβανόμενο χαρακτηριστικό του διεθνούς συστήματος.<br /><br />Η πραγματική μεταβολή δεν αφορά μόνο τις τιμές του πετρελαίου.<br /><br />Αφορά τη μετάβαση από μια εποχή ενεργειακής αλληλεξάρτησης σε μια εποχή ενεργειακής ασφάλειας, ανθεκτικότητας και γεωπολιτικού ανταγωνισμού.<br /><br />Το Ορμούζ δεν είναι απλώς ένα σημείο στον χάρτη. Είναι ο καθρέφτης της νέας παγκόσμιας τάξης, όπου οι θαλάσσιοι διάδρομοι, οι εφοδιαστικές αλυσίδες και η ενέργεια μετατρέπονται στα ισχυρότερα εργαλεία άσκησης ισχύος.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μπορεί ο κόσμος να αντέξει ένα δεύτερο «Ορμούζ»;

  Κωστας Καλλιαντερης  Ακόμη και αν οι εντάσεις αποκλιμακωθούν και η ναυσιπλοΐα αποκατασταθεί, το Στενό του Ορμούζ έχει ήδη μετατραπεί σε στ...

Διαβάστε την συνέχεια

11 Ιουλίου: Η τελευταία ευκαιρία για να αποφευχθεί ένας γενικευμένος πόλεμος στη Μέση Ανατολή.

<img height="133" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/iran-mesi-anatoli-2.jpg" width="775" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος<span style="color: black; font-family: source sans pro, sans-serif;"><span style="background-color: white; font-size: 15px; letter-spacing: -0.25px; text-transform: uppercase;"> </span></span></b><br />Η εύθραυστη εκεχειρία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν δοκιμάζεται από νέες στρατιωτικές επιθέσεις, ενώ οι αγορές ανησυχούν για τα Στενά του Ορμούζ. Όλα πλέον κρίνονται στις συνομιλίες του Ισλαμαμπάντ, οι οποίες ενδέχεται να καθορίσουν αν η κρίση θα επιστρέψει στη διπλωματία ή θα οδηγηθεί σε ανεξέλεγκτη περιφερειακή ανάφλεξη.<br /><br />Η Μέση Ανατολή ξανά στο χείλος του γκρεμού<br /><br />Η Μέση Ανατολή εισέρχεται σε μία από τις πιο κρίσιμες στιγμές των τελευταίων δεκαετιών.<br /><br />Οι εκατέρωθεν επιθέσεις μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν, η αμφισβήτηση της εκεχειρίας και οι συνεχείς στρατιωτικές κινήσεις δημιουργούν ένα εκρηκτικό σκηνικό που απειλεί να παρασύρει ολόκληρη την περιοχή σε έναν νέο πολυμέτωπο πόλεμο.<br /><br />Ωστόσο, πίσω από τις εικόνες των πυραύλων και των αεροπορικών επιδρομών, εξελίσσεται μια λιγότερο προβεβλημένη αλλά ίσως σημαντικότερη μάχη: η διπλωματία.<br /><br />Η προγραμματισμένη συνάντηση της 11ης Ιουλίου στο Ισλαμαμπάντ μπορεί να αποδειχθεί το τελευταίο παράθυρο ευκαιρίας πριν χαθεί οριστικά ο έλεγχος.<div><br />Η εκεχειρία καταρρέει<br /><br />Η νέα ένταση πυροδοτήθηκε όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες κατηγόρησαν το Ιράν ότι επιτέθηκε σε εμπορικά δεξαμενόπλοια στα Στενά του Ορμούζ.<br /><br />Η CENTCOM απάντησε με εκτεταμένα πλήγματα σε περισσότερους από 80 στρατιωτικούς στόχους στο εσωτερικό του Ιράν, πλήττοντας εγκαταστάσεις ραντάρ, αποθήκες και μονάδες των Φρουρών της Επανάστασης.<br /><br />Η Τεχεράνη ανταπέδωσε με πυραυλικές επιθέσεις εναντίον αμερικανικών βάσεων στο Μπαχρέιν και στο Κουβέιτ, επαναφέροντας τον κίνδυνο γενικευμένης σύγκρουσης στον Περσικό Κόλπο.</div><div><br />Τραμπ: «Η συμφωνία τελείωσε»<br /><br />Από τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ εμφανίστηκε ιδιαίτερα σκληρός απέναντι στην Τεχεράνη.<br /><br />«Για μένα η συμφωνία έχει τελειώσει.»<br /><br />Παρά τη δήλωση αυτή, άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο συνέχισης των συνομιλιών, σημειώνοντας ότι οι διαπραγματευτές μπορούν να συνεχίσουν τις επαφές εφόσον το επιθυμούν.<br /><br />Η στάση αυτή αποτυπώνει τη διττή στρατηγική της Ουάσιγκτον: διατήρηση της στρατιωτικής πίεσης, αλλά χωρίς να κλείνει πλήρως η πόρτα της διπλωματίας.<br />Το Στενό του Ορμούζ παραμένει η μεγαλύτερη γεωοικονομική απειλή<br /><br />Περίπου το 20% της παγκόσμιας διακίνησης πετρελαίου περνά καθημερινά από τα Στενά του Ορμούζ.<br /><br />Δεν είναι τυχαίο ότι αμέσως μετά τις τελευταίες εξελίξεις οι διεθνείς αγορές αντέδρασαν έντονα.<br /><br />Η τιμή του Brent εκτινάχθηκε σχεδόν κατά 6%, αποδεικνύοντας ότι ακόμη και η απειλή διακοπής της ναυσιπλοΐας αρκεί για να προκαλέσει διεθνείς οικονομικές αναταράξεις.<br /><br />Οι ενεργειακές αγορές γνωρίζουν ότι οποιαδήποτε παρατεταμένη κρίση στον Περσικό Κόλπο μπορεί να οδηγήσει σε νέο κύμα πληθωρισμού παγκοσμίως. </div><div><br />Γιατί η 11η Ιουλίου είναι τόσο κρίσιμη<br /><br />Παρά τη στρατιωτική ένταση, οι συνομιλίες μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν εξακολουθούν να βρίσκονται στο διπλωματικό ημερολόγιο.<br /><br />Οι τεχνικές διαπραγματεύσεις αποτελούν συνέχεια του μνημονίου δεκατεσσάρων σελίδων που συμφωνήθηκε στις 17 Ιουνίου και προβλέπει περίοδο εξήντα ημερών για την επίλυση των βασικών διαφορών.<br /><br />Στο τραπέζι βρίσκονται:</div><div>το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν,<br />η σταδιακή άρση των κυρώσεων,<br />τα παγωμένα ιρανικά κεφάλαια,<br />η ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ.<br /><br />Αν οι συνομιλίες αποτύχουν, η στρατιωτική επιλογή ενδέχεται να αποτελέσει τη μοναδική εναλλακτική για τις δύο πλευρές.</div><div><br />Το Πακιστάν στον ρόλο του βασικού διαμεσολαβητή<br /><br />Το γεγονός ότι οι συνομιλίες πραγματοποιούνται στο Ισλαμαμπάντ μόνο τυχαίο δεν είναι.<br /><br />Το Πακιστάν έχει εξελιχθεί στον σημαντικότερο διαμεσολαβητή μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης.<br /><br />Ο πρωθυπουργός Σεχμπάζ Σαρίφ και ο αρχηγός του στρατού, στρατάρχης Ασίμ Μουνίρ, διαδραμάτισαν κομβικό ρόλο στην επίτευξη της πρώτης εκεχειρίας, διατηρώντας ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας τόσο με τις ΗΠΑ όσο και με το Ιράν.<br /><br />Παράλληλα, η πακιστανική διπλωματία διατήρησε στενές επαφές με τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, την Τουρκία και την Αίγυπτο, δημιουργώντας ένα σπάνιο δίκτυο επικοινωνίας ανάμεσα σε αντίπαλα στρατόπεδα. </div><div><br />Ο ΟΗΕ προειδοποιεί<br /><br />Διπλωματικές πηγές των Ηνωμένων Εθνών εκφράζουν έντονη ανησυχία ότι οποιαδήποτε νέα στρατιωτική κλιμάκωση μπορεί να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη περιφερειακή σύρραξη.<br /><br />Σύμφωνα με εκτιμήσεις διεθνών οργανισμών, η αποτυχία της διπλωματικής διαδικασίας θα είχε όχι μόνο στρατιωτικές αλλά και σοβαρές ανθρωπιστικές και οικονομικές συνέπειες για ολόκληρη την περιοχή.</div><div><br />Η πραγματική μάχη δίνεται πλέον στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων<br /><br />Παρά τους πυραύλους και τις εκατέρωθεν απειλές, καμία πλευρά δεν έχει αποχωρήσει επίσημα από τη διαδικασία των συνομιλιών.<br /><br />Αυτό δείχνει ότι, ακόμη και μέσα στην κλιμάκωση, εξακολουθεί να υπάρχει η αναγνώριση πως η στρατιωτική λύση δύσκολα μπορεί να δώσει οριστική απάντηση.<br /><br />Η 11η Ιουλίου δεν αφορά απλώς μια ακόμη συνάντηση διπλωματών.<br /><br />Αφορά την ίδια την επιβίωση της εύθραυστης αρχιτεκτονικής ασφαλείας στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Πίσω από τη σύγκρουση ΗΠΑ–Ιράν εξελίσσεται μια πολύ μεγαλύτερη γεωπολιτική αναμέτρηση.<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν να διατηρήσουν την αποτρεπτική τους ισχύ στον Περσικό Κόλπο και να προστατεύσουν τις θαλάσσιες ενεργειακές οδούς. Το Ιράν, από την άλλη, επιχειρεί να αποδείξει ότι εξακολουθεί να διαθέτει τη δυνατότητα να απειλεί τις παγκόσμιες ενεργειακές ροές και να αυξάνει το κόστος οποιασδήποτε στρατιωτικής πίεσης.<br /><br />Παράλληλα, περιφερειακές δυνάμεις όπως η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και η Τουρκία επιδιώκουν να αποτρέψουν μια γενικευμένη σύρραξη που θα αποσταθεροποιούσε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.<br /><br />Μέσα σε αυτό το σύνθετο περιβάλλον, το Πακιστάν αναδεικνύεται σε έναν απρόσμενο αλλά κρίσιμο διπλωματικό παίκτη, ικανό να συνομιλεί με όλες τις πλευρές.</div><div><br />Το μεγάλο διακύβευμα<br /><br />Η 11η Ιουλίου ενδέχεται να αποτελέσει την πιο κρίσιμη ημερομηνία της φετινής κρίσης.<br /><br />Αν οι συνομιλίες στο Ισλαμαμπάντ διατηρηθούν και υπάρξει έστω περιορισμένη πρόοδος, η περιοχή ίσως αποφύγει μια νέα πολεμική έκρηξη.<br /><br />Αν όμως οι διαπραγματεύσεις αποτύχουν, τότε η Μέση Ανατολή κινδυνεύει να περάσει από μια ελεγχόμενη κρίση σε έναν πολυμέτωπο πόλεμο με άμεσες συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία, την ενεργειακή ασφάλεια και τη γεωπολιτική ισορροπία του πλανήτη.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

11 Ιουλίου: Η τελευταία ευκαιρία για να αποφευχθεί ένας γενικευμένος πόλεμος στη Μέση Ανατολή.

Βασιλης Διαμαντακος   Η εύθραυστη εκεχειρία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν δοκιμάζεται από νέες στρατιωτικές επιθέσεις, ενώ οι αγορές ανησυχούν για τα ...

Διαβάστε την συνέχεια

«Block 2»: Η πρώτη γεώτρηση φυσικού αερίου στην Ελλάδα μετά από 40 χρόνια. Η επιλογή της Ηγουμενίτσας.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/geotrisi.jpg"><img height="113" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/geotrisi.jpg" width="763" /></a><br /><br />Σε τροχιά υλοποίησης εισέρχεται η πρώτη ερευνητική γεώτρηση για φυσικό αέριο στην Ελλάδα έπειτα από περίπου τέσσερις δεκαετίες. Το ιστορικό αυτό εγχείρημα, που έχει προγραμματιστεί για τον Φεβρουάριο του 2027 στο «Block 2» του Ιονίου Πελάγους, περνά σταδιακά στη φάση της οργανωτικής και αδειοδοτικής ωρίμανσης.<br /><br />Μάλιστα, εντός του τρέχοντος μηνός αναμένεται να κατατεθεί στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ). Η συγκεκριμένη μελέτη αφορά αποκλειστικά το κομμάτι της ερευνητικής γεώτρησης και αποτελεί ξεχωριστή διαδικασία από τις σεισμικές έρευνες, οι οποίες έχουν ήδη ολοκληρωθεί και αδειοδοτηθεί επιτυχώς.<br /><br />Ηγουμενίτσα: Το λιμάνι-κλειδί για την υποστήριξη του έργου<br /><br />Σύμφωνα με παράγοντες της αγοράς, το λιμάνι της Ηγουμενίτσας αποτελεί την επικρατέστερη λύση για να λειτουργήσει ως η βασική εφοδιαστική βάση του έργου, λόγω της κοντινής του απόστασης από το σημείο της γεώτρησης.<br /><br />Το προφίλ της μεγάλης αυτής επένδυσης διαμορφώνεται ως εξής:<br /><br />Η κοινοπραξία: Το έργο διαχειρίζεται η Energean (30%), με τη συμμετοχή του αμερικανικού κολοσσού ExxonMobil (60%) και της Helleniq Energy (10%).<br /><br />Η γεώτρηση «Ασωπός-1»: Αναμένεται να φτάσει στο εντυπωσιακό βάθος των 4.622 μέτρων.<br /><br />Το κόστος: Η πρώτη αυτή ερευνητική φάση υπολογίζεται ότι θα κοστίσει μεταξύ 60 και 70 εκατομμυρίων ευρώ.<br />Οι εκτιμήσεις για το κοίτασμα και τα οικονομικά οφέλη<br /><br />Οι γεωλογικές προσδοκίες για το «Block 2» είναι ιδιαίτερα υψηλές, καθώς τα μέχρι τώρα στοιχεία δείχνουν σημαντικές προοπτικές:<br /><br />Δυνητικό απόθεμα: Υπολογίζεται ότι στην περιοχή ενδέχεται να κρύβονται 270 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου.<br /><br />Επενδύσεις μαμούθ: Εφόσον οι έρευνες στεφθούν με επιτυχία και επιβεβαιωθεί η εμπορική αξία του κοιτάσματος, η φάση της πλήρους ανάπτυξης θα απαιτήσει επενδύσεις ύψους 5 δισεκατομμυρίων ευρώ.<br /><br />Έσοδα για το Δημόσιο: Σε βάθος εικοσαετίας, η αξιοποίηση του κοιτάσματος εκτιμάται ότι μπορεί να αποφέρει στα κρατικά ταμεία έσοδα που θα αγγίξουν τα 10 δισεκατομμύρια ευρώ.<div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Block 2»: Η πρώτη γεώτρηση φυσικού αερίου στην Ελλάδα μετά από 40 χρόνια. Η επιλογή της Ηγουμενίτσας.

Σε τροχιά υλοποίησης εισέρχεται η πρώτη ερευνητική γεώτρηση για φυσικό αέριο στην Ελλάδα έπειτα από περίπου τέσσερις δεκαετίες. Το ιστορικό ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το «roller coaster» της Άγκυρας. Οι 48 ώρες που απέδειξαν ότι ο πλανήτης κινείται στους ρυθμούς του Τραμπ.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/07/NATO-Summit.webp"><img height="113" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/07/NATO-Summit-1068x601.webp" width="775" /></a><br /><br />Για ένα 48ωρο στην Άγκυρα, η παγκόσμια διπλωματία και οι διεθνείς αγορές φάνηκε να εγκαταλείπουν τους συνήθεις ρυθμούς τους και να συντονίζονται απόλυτα με τις… διαθέσεις του Ντόναλντ Τραμπ. Η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην τουρκική πρωτεύουσα δεν ήταν απλώς μια ακόμα συνάντηση ηγετών, αλλά μια ζωντανή απόδειξη του πόσο ακαριαία μπορεί να μεταμορφωθεί το παγκόσμιο σκηνικό όταν ο Αμερικανός πρόεδρος βρίσκεται στο επίκεντρο.<br />Όλα όσα εκτυλίχθηκαν μέσα σε μόλις δύο εικοσιτετράωρα θύμιζαν ένα γεωπολιτικό «roller coaster». Τη μία στιγμή, η συμμαχία προετοιμαζόταν για μια πρωτοφανή διπλωματική κρίση και τη μετέπειτα, οι ίδιοι ηγέτες που έτρεμαν το βαθύ διχασμό, περιέγραφαν ένα απροσδόκητο «κλίμα απόλυτης αγάπης» (love-in) πίσω από τις κλειστές πόρτες.<br /><br />Το χρονικό της έντασης<br /><br />Η Σύνοδος ξεκίνησε με τους χειρότερους οιωνούς για τους Ευρωπαίους εταίρους και τον Καναδά, οι οποίοι προσήλθαν στην Άγκυρα όντας ουσιαστικά «υπό δίκη». Ο Ντόναλντ Τραμπ και ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Πιτ Χέγκσεθ, εξαπέλυσαν εξ αρχής σφοδρή κριτική στο ΝΑΤΟ, κατηγορώντας το για απραξία στο μέτωπο του Ιράν και για απροθυμία των μελών να δαπανήσουν τα συμφωνηθέντα ποσά για τη δική τους ασφάλεια.<div><br />Το «σφυροκόπημα» δεν άφησε κανέναν ανέγγιχτο:</div><div><br /></div><div> Η Δανία βρέθηκε ξανά στο στόχαστρο λόγω της άρνησής της να παραχωρήσει τη Γροιλανδία για το «κοινό καλό».</div><div><br />Η Ισπανία δέχθηκε «και από τις δύο κάννες» τα πυρά της Ουάσιγκτον, καθώς οι αμυντικές της δαπάνες κρίθηκαν οι χειρότερες ανάμεσα και στους 31 εταίρους της συμμαχίας.</div><div><br />Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι προσήλθε για άλλη μια φορά αναζητώντας στήριξη, χωρίς να γνωρίζει τι είδους υποδοχή τον περίμενε από τον Λευκό Οίκο.<br /><br />Η κορύφωση του δράματος ήρθε με μια διπλωματική «βόμβα», όταν ο Τραμπ ξεκαθάρισε ότι τελείωσε με τους Ιρανούς, αποσύροντας τις ΗΠΑ από το μνημόνιο συνεργασίας και την κατάπαυση του πυρός. Το αποτέλεσμα άμεσο και βίαιο: οι διεθνείς αγορές πήραν την κατηφόρα και η τιμή του πετρελαίου εκτινάχθηκε προς τα πάνω, με τη σύγκρουση να φαντάζει αναπόφευκτη.<br /><br />Η μεγάλη ανατροπή<br /><br />Και όμως, η ατμόσφαιρα άλλαξε εν ριπή οφθαλμού. Πριν καν ξεκινήσει η τελική συνέντευξη Τύπου, ξένοι ηγέτες εκμυστηρεύονταν σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις ότι η κεκλεισμένων των θυρών συνδιάσκεψη πήγε εξαιρετικά. Ο Τραμπ άκουσε πραγματικά τους συμμάχους του και αποχώρησε με εξαιρετική διάθεση.</div><div><br />Ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος, πλαισιωμένος από κορυφαία στελέχη της κυβέρνησής του -τον υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, τον υπουργό Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ, τον Χέγκσεθ και τον αναπληρωτή προσωπάρχη Στίβεν Μίλερ– επιβεβαίωσε το σκηνικό μπροστά σε χίλιους δημοσιογράφους. Μίλησε για μια «απίστευτη ενότητα» και για μια «τεράστια, σχεδόν άγρια αγάπη» μέσα στην αίθουσα. Μια εντυπωσιακή μεταστροφή, αν αναλογιστεί κανείς τις δημόσιες προσβολές των προηγούμενων ωρών.</div><div><br />Το ταμείο της Άγκυρας<br /><br />Η σκόνη της Συνόδου αφήνει πίσω της ένα ξεκάθαρο αποτύπωμα για τους πρωταγωνιστές της διεθνούς σκακιέρας…<br />Οι κερδισμένοι:</div><div><br />Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν: Ως οικοδεσπότης μιας απόλυτα ομαλής συνόδου, βγαίνει σαφώς ενισχυμένος πολιτικά και βρίσκεται πλέον πιο κοντά στην πολυπόθητη έγκριση των ΗΠΑ για τα μαχητικά αεροσκάφη F-35.</div><div><br />Βολοντίμιρ Ζελένσκι: Παρά την αρχική αβεβαιότητα, η Ουκρανία —έχοντας σταθεροποιήσει το μέτωπο και μεταφέρει τις μάχες βαθιά σε ρωσικό έδαφος— ανέβηκε στην εκτίμηση του Τραμπ. Ο Ζελένσκι φαίνεται να εξασφαλίζει μια κρίσιμη συμφωνία για την εγχώρια παραγωγή αντιπυραυλικών συστημάτων Patriot.</div><div><br />Μαρκ Ρούτε: Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, επιλέγοντας την τακτική των συνεχών επαίνων προς τον Τραμπ, πέτυχε τον βασικό του στόχο: να κρατήσει τις ΗΠΑ ενεργές και δεσμευμένες στη συμμαχία, τουλάχιστον προς το παρόν.</div><div><br />Ισπανία και Δανία: Παρά το άγριο ξεκίνημα, απέφυγαν τις δημόσιες επιπλήξεις στο φινάλε.<br /><br />Οι χαμένοι</div><div>:Βλαντιμίρ Πούτιν: Η επίδειξη ενότητας του ΝΑΤΟ, η σημαντική πρόοδος στις ευρωπαϊκές αμυντικές δαπάνες και το καλό κλίμα μεταξύ Τραμπ και Ζελένσκι αποτελούν σοβαρά πλήγματα για τους σχεδιασμούς του Κρεμλίνου.</div><div><br />Ο μεγάλος άγνωστος:Ιράν: Η επόμενη ημέρα παραμένει ένα τεράστιο ερωτηματικό. Στην ευθεία ερώτηση για το τι μέλλει γενέσθαι μετά το τέλος της κατάπαυσης του πυρός, ο Τραμπ απέφυγε να ανοίξει τα χαρτιά του, αρκούμενος στη δοκιμασμένη δήλωση πως το Ιράν δεν θα αποκτήσει ποτέ πυρηνικά όπλα επί των ημερών του.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το «roller coaster» της Άγκυρας. Οι 48 ώρες που απέδειξαν ότι ο πλανήτης κινείται στους ρυθμούς του Τραμπ.

Για ένα 48ωρο στην Άγκυρα, η παγκόσμια διπλωματία και οι διεθνείς αγορές φάνηκε να εγκαταλείπουν τους συνήθεις ρυθμούς τους και να συντονίζο...

Διαβάστε την συνέχεια

Το «παζάρι» της Άγκυρας για τα F-35: Η φόρμουλα των S-400 και το ρωσικό βέτο.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/07/S400-F35.jpg"><img height="120" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/07/S400-F35.jpg" width="764" /></a><br /><br />Σε έναν έντονο διπλωματικό μαραθώνιο έχει επιδοθεί η Τουρκία, αναζητώντας τη φόρμουλα εκείνη που θα ξεπεράσει το πολιτικό και στρατιωτικό αδιέξοδο στις σχέσεις της με την Ουάσινγκτον. Σύμφωνα με αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του Bloomberg, η Άγκυρα επιχειρεί έναν πρωτοφανή ελιγμό: ζητά τη συγκατάθεση της Μόσχας προκειμένου να μεταφέρει τα ρωσικά συστήματα αεράμυνας S-400 σε τρίτη χώρα, ανοίγοντας έτσι ξανά τον δρόμο για την απόκτηση των αμερικανικών μαχητικών πέμπτης γενιάς F-35.<br />Η κρίση στις σχέσεις των δύο νατοϊκών συμμάχων ξεκίνησε να σιγοκαίει επί προεδρίας Μπαράκ Ομπάμα και κορυφώθηκε μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος κατά του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν το 2016. Η Άγκυρα, εκφράζοντας την απογοήτευσή της για τη droσπαρτη διάθεση της Ουάσινγκτον να ολοκληρώσει τη συμφωνία για την αγορά των αμερικανικών πυραύλων Patriot, στράφηκε τελικά στη Ρωσία.<br />Η παραλαβή των S-400 το 2019 οδήγησε στον άμεσο αποκλεισμό της Τουρκίας από το πρόγραμμα των F-35, ενώ το 2020 οι ΗΠΑ ενεργοποίησαν τον νόμο CAATSA (Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act), επιβάλλοντας αυστηρούς περιορισμούς που μπλόκαραν την πρόσβαση της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας σε ευαίσθητες τεχνολογίες.<br /><br />Η «φόρμουλα» της τρίτης χώρας<br /><br />Η Ουάσινγκτον έχει καταστήσει σαφές ότι η Άγκυρα πρέπει να εγκαταλείψει οριστικά τους ρωσικούς πυραύλους προτού συζητηθεί η επιστροφή της στο πρόγραμμα των F-35. Στο πλαίσιο αυτό, η Τουρκία έχει ρίξει στο τραπέζι διάφορες ιδέες… Μια παλαιότερη πρόταση προέβλεπε τη διατήρηση των S-400, επιτρέποντας όμως στις ΗΠΑ να έχουν την εποπτεία της λειτουργίας τους, ώστε να διασκεδαστούν οι φόβοι ότι το ρωσικό ραντάρ θα μπορούσε να υποκλέψει τις δυνατότητες stealth των F-35. Η πρόταση αυτή απορρίφθηκε από τους Αμερικανούς αξιωματούχους.<div><br />Πριν από μερικούς μήνες, ο Ερντογάν είχε προτείνει την απευθείας επιστροφή των συστημάτων στη Ρωσία, μια ιδέα που, σύμφωνα με Τούρκους αξιωματούχους, δεν προχώρησε.<br />Ωστόσο, η μεταφορά των S-400 σε τρίτη χώρα αποτελεί την τελευταία κίνηση της Άγκυρας, η οποία προσεγγίστηκε τις τελευταίες εβδομάδες από τη ρωσική πλευρά. Αν και οι συστοιχίες παραμένουν στο τουρκικό οπλοστάσιο, αξιωματούχοι επιβεβαιώνουν ότι σήμερα η Άγκυρα δεν χρησιμοποιεί το σύστημα S-400.<br /><br />Το «παράθυρο» Τραμπ<br /><br />Οι συζητήσεις με τη Ρωσία ξεκίνησαν λίγο πριν από τη Σύνοδο Κορυφής των ηγετών του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα. Κατά τη διάρκεια της Συνόδου, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ άφησε να εννοηθεί ότι ενδέχεται σύντομα να ανατρέψει τη δική του απαγόρευση για την πώληση των μαχητικών. «Δεν έχω αποφασίσει πλήρως, αλλά η τάση μου είναι να πω: κοιτάξτε, έχει κάνει τα πάντα, μας έχει βοηθήσει με τόσο διαφορετικούς τρόπους», δήλωσε χαρακτηριστικά για τον Ερντογάν.<br />Παρά τη θετική τάση του Αμερικανού προέδρου, η Ουάσινγκτον διατηρεί ισχυρές επιφυλάξεις. Αμερικανοί γερουσιαστές ξεκαθάρισαν ότι η μεταφορά των S-400 σε τρίτη χώρα δεν καλύπτει απαραίτητα τις ανησυχίες ασφαλείας των ΗΠΑ, διαμηνύοντας ότι το Κογκρέσο δεν πρόκειται να πειστεί εύκολα.<br /><br />Σε αναμονή για το ρωσικό «βέτο»<br /><br />Το θέμα αυτό βρισκόταν ψηλά στην ατζέντα του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, κατά το ταξίδι του τον Ιούνιο στη ρωσική πόλη Καζάν, όπου είχε συνάντηση με τον πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν. Αν και στην Άγκυρα ορισμένοι έκαναν λόγο για «τελειωμένη δουλειά», η Μόσχα κρατά κλειστά τα χαρτιά της και δεν έχει απαντήσει ακόμη επίσημα στο αίτημα.<br />Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ, έδωσε το στίγμα της ρωσικής στάσης, χαρακτηρίζοντας την υπόθεση «εξαιρετικά ευαίσθητη». «Είχαμε επαφές με την τουρκική πλευρά για το συγκεκριμένο ζήτημα και θα συνεχίσουμε αυτές τις επαφές», περιορίστηκε να δηλώσει, την ώρα που τα υπουργεία Εξωτερικών και Άμυνας της Τουρκίας αρνούνται να προβούν σε οποιοδήποτε σχόλιο.<br />Η Άγκυρα περιμένει πλέον να φανεί αν η Μόσχα θα ανάψει το «πράσινο φως» ή αν θα ασκήσει ένα έμμεσο βέτο, κρατώντας την Τουρκία εγκλωβισμένη στη γεωπολιτική μέγγενη μεταξύ Ανατολής και Δύσης.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το «παζάρι» της Άγκυρας για τα F-35: Η φόρμουλα των S-400 και το ρωσικό βέτο.

Σε έναν έντονο διπλωματικό μαραθώνιο έχει επιδοθεί η Τουρκία, αναζητώντας τη φόρμουλα εκείνη που θα ξεπεράσει το πολιτικό και στρατιωτικό αδ...

Διαβάστε την συνέχεια