Ιράν: «Σιωπηλό πραξικόπημα» καταγγέλλουν οι σκληροπυρηνικοί. Πού είναι ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ.

<img height="108" src="https://pelop.gr/wp-content/uploads/2026/07/2026-06-04-18-04-15-678382-800x432.webp" width="774" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η απουσία του νέου ανώτατου ηγέτη από τη δημόσια σκηνή και η ενίσχυση της πολιτικής ηγεσίας τροφοδοτούν μια σκληρή σύγκρουση στο εσωτερικό του καθεστώτος.</span></h3>Μια βαθιά εσωτερική σύγκρουση βρίσκεται σε εξέλιξη στην κορυφή του ιρανικού καθεστώτος, την ώρα που η κατάρρευση της εύθραυστης εκεχειρίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες επαναφέρει τη χώρα σε πολεμική τροχιά.<br /><br />Υπερσυντηρητικοί βουλευτές και στελέχη κατηγορούν πλέον την πολιτική ηγεσία ότι επιχειρεί ένα «σιωπηλό πραξικόπημα», παρακάμπτοντας τον νέο ανώτατο ηγέτη Μοτζτάμπα Χαμενεΐ και τις αρχές της Ισλαμικής Επανάστασης.<br /><br />Οι καταγγελίες αποτελούν μέρος της εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης και δεν συνοδεύονται από αποδείξεις ότι βρίσκεται πράγματι σε εξέλιξη απόπειρα ανατροπής.<br /><br />Η κηδεία αποκάλυψε το ρήγμα<br /><br />Η ένταση έγινε ορατή κατά την πολυήμερη κηδεία του Αλί Χαμενεΐ, ο οποίος σκοτώθηκε στα τέλη Φεβρουαρίου από αμερικανοϊσραηλινά πλήγματα.<br /><br />Καθώς ο πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν συνόδευε το φέρετρο, ομάδες παρευρισκομένων φώναξαν συνθήματα όπως «Θάνατος στους συμβιβασμένους», στρέφοντας την οργή τους κατά της πολιτικής που οδήγησε στη συμφωνία με την Ουάσινγκτον.<br /><br />Στο στόχαστρο βρέθηκε και ο υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί. Σύμφωνα με δημοσιεύματα και οπτικό υλικό από την τελετή, αποδοκιμάστηκε έντονα, ενώ τουλάχιστον μία πέτρα εκτοξεύτηκε προς το μέρος του, αναγκάζοντάς τον να απομακρυνθεί.<br /><br />Η τελετή, η οποία προοριζόταν να προβάλει εθνική ενότητα, ανέδειξε τελικά την έντονη αντιπαράθεση ανάμεσα στους υπερσυντηρητικούς και στα στελέχη που υποστήριξαν τις διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ.<div><br />Η δημόσια απουσία του νέου ηγέτη<br /><br />Ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ δεν έχει πραγματοποιήσει δημόσια εμφάνιση από τότε που ανέλαβε την ανώτατη ηγεσία. Δεν εμφανίστηκε ούτε στην κηδεία του πατέρα του, παρότι μηνύματα και δηλώσεις αποδίδονται στο όνομά του.<br /><br />Η ιρανική πλευρά έχει αναφέρει ότι τραυματίστηκε στις επιθέσεις του Φεβρουαρίου, χωρίς να δώσει πλήρη εικόνα για την κατάσταση της υγείας του. Η απουσία του αποδίδεται επίσης σε αυξημένα μέτρα προστασίας, λόγω του κινδύνου νέας απόπειρας δολοφονίας.<br /><br />Δεν υπάρχουν ανεξάρτητα επιβεβαιωμένα στοιχεία ότι ο νέος ανώτατος ηγέτης αδυνατεί να ασκήσει τα καθήκοντά του. Η παρατεταμένη αποχή του από τη δημόσια σκηνή, ωστόσο, τροφοδοτεί φήμες και εντείνει τη διαμάχη για το ποιος λαμβάνει τις κρίσιμες αποφάσεις.<br />Οι τρεις άνδρες που διαχειρίζονται την εξουσία<br /><br />Με τον Μοτζτάμπα Χαμενεΐ εκτός δημόσιας εικόνας, τρία πρόσωπα έχουν αναδειχθεί σε βασικούς διαχειριστές της ιρανικής πολιτικής:Ο πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν<br />Ο πρόεδρος της Βουλής Μοχαμάντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ</div><div><br />Ο υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί<br /><br />Ο Γκαλιμπάφ, πρώην διοικητής των Φρουρών της Επανάστασης, διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο στις επαφές με τις ΗΠΑ και απέκτησε αυξημένη επιρροή κατά τη διάρκεια του πολέμου.<br /><br />Ο αναλυτής Άρας Αζίζι εκτίμησε, μιλώντας στο CNN, ότι οι υπερσυντηρητικοί στρέφονται εναντίον του Γκαλιμπάφ και του Πεζεσκιάν επειδή θεωρούν ότι έχουν αναλάβει στην πράξη τη διαχείριση της χώρας χωρίς να λογοδοτούν στον νέο ηγέτη.</div><div><br />«Έρχεται πραξικόπημα;»<br /><br />Κεντρικό πρόσωπο της εκστρατείας εναντίον της συμφωνίας με την Ουάσινγκτον είναι ο υπερσυντηρητικός βουλευτής Μαχμούντ Ναμπαβιάν.<br /><br />«Προειδοποίηση προς τον λαό του Ιράν: Έρχεται πραξικόπημα;», έγραψε στην πλατφόρμα X, υποστηρίζοντας ότι οι διαπραγματευτές παραβίασαν τις «κόκκινες γραμμές» που είχε θέσει ο ανώτατος ηγέτης.<br /><br />Ο Ναμπαβιάν είχε προηγουμένως δημοσιοποιήσει το περιεχόμενο επιστολών που απέδωσε στον Μοτζτάμπα Χαμενεΐ. Η διαπραγματευτική ομάδα απέρριψε τους ισχυρισμούς του ως παρωχημένους και διαστρεβλωμένους, ενώ η κρατική τηλεόραση έκανε λόγο για πιθανή νομική παραβίαση.<br />Η σύγκρουση με το Μέτωπο Αντοχής<br /><br />Οι απόψεις του Ναμπαβιάν εκφράζουν το υπερσυντηρητικό Μέτωπο Αντοχής, γνωστό ως Παϊνταρί. Τα στελέχη του παρουσιάζονται ως θεματοφύλακες των αρχών της Ισλαμικής Επανάστασης και απορρίπτουν κάθε συμβιβασμό με την Ουάσινγκτον.<br /><br />Ο βουλευτής Καμράν Γκαζανφαρί κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι επιχειρεί να ενισχύσει το Ανώτατο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας σε βάρος του ανώτατου ηγέτη και του Κοινοβουλίου.<br /><br />Η απομάκρυνση του Ναμπαβιάν και ενός ακόμη επικριτή της συμφωνίας από την κοινοβουλευτική Επιτροπή Εθνικής Ασφάλειας ερμηνεύθηκε ως προσπάθεια περιορισμού της επιρροής των ακραίων φωνών.</div><div><br />Πρόταση για αιχμαλωσία Αμερικανών στρατιωτών<br /><br />Το κλίμα επιβαρύνθηκε περαιτέρω από τη δημόσια τοποθέτηση του πρώην υπουργού Εξωτερικών Μανουτσέρ Μοτακί.<br /><br />Ο Ιρανός βουλευτής πρότεινε την πραγματοποίηση χερσαίας επίθεσης σε αμερικανική βάση και την αιχμαλωσία περίπου 100 στρατιωτών, οι οποίοι θα μεταφέρονταν στο Ιράν. Η δήλωση αποτελεί προσωπική πολιτική πρόταση και όχι ανακοινωμένη απόφαση της ιρανικής κυβέρνησης.<br /><br />Η επανέναρξη των αμερικανικών πληγμάτων και οι νέες επιχειρήσεις των Φρουρών της Επανάστασης στα Στενά του Ορμούζ ενισχύουν τη θέση όσων ζητούν οριστική εγκατάλειψη των διαπραγματεύσεων και συνέχιση του πολέμου.</div><div><br /></div><div><a href="https://pelop.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ιράν: «Σιωπηλό πραξικόπημα» καταγγέλλουν οι σκληροπυρηνικοί. Πού είναι ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ.

Η απουσία του νέου ανώτατου ηγέτη από τη δημόσια σκηνή και η ενίσχυση της πολιτικής ηγεσίας τροφοδοτούν μια σκληρή σύγκρουση στο εσωτερικό τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Σάι Γκαλ: Η Τουρκία δεν θα πάρει F-35 ακόμα και αν ξεφορτωθεί τους S-400.

<img height="112" src="https://geopolitico.gr/wp-content/uploads/2019/07/8b988f83-f-35low-777x437.jpg" width="771" /><br /><br />Κατά την εκτίμηση του Ισραηλινού αναλυτή, το πρόβλημα δεν περιορίζεται πλέον στη φυσική παρουσία του ρωσικού συστήματος στην Τουρκία, αλλά αφορά τη βαθιά κρίση εμπιστοσύνης ανάμεσα στην Άγκυρα και τους δυτικούς συμμάχους της.<div><br />Η απομάκρυνση των ρωσικών S-400 από την Τουρκία, μέσω πιθανής πώλησής τους στο Κατάρ ή στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, δεν θεωρείται αρκετή για να ανοίξει εκ νέου ο δρόμος της Άγκυρας προς τα μαχητικά F-35.<br /><br />Αυτό υποστηρίζει ο Ισραηλινός αναλυτής και πρώην αντιπρόεδρος Εξωτερικών Σχέσεων της Israel Aerospace Industries, Σάι Γκαλ, μιλώντας στους <a href="https://www.eurasiantimes.com/turkey-unlikely-to-get-f-35-fighter-jets/">EurAsian Times</a>. Κατά την εκτίμησή του, το πρόβλημα δεν περιορίζεται πλέον στη φυσική παρουσία του ρωσικού συστήματος στην Τουρκία, αλλά αφορά τη βαθιά κρίση εμπιστοσύνης ανάμεσα στην Άγκυρα και τους δυτικούς συμμάχους της.</div><div><br />Το σχέδιο απομάκρυνσης των S-400<br /><br />Η Τουρκία φέρεται να εξετάζει ενεργά την πώληση των S-400 σε τρίτη χώρα, με το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα να εμφανίζονται ως πιθανοί αγοραστές. Στόχος της Άγκυρας είναι να αρθεί το βασικό εμπόδιο που οδήγησε στην αποπομπή της από το πρόγραμμα των F-35 και στην επιβολή κυρώσεων βάσει του αμερικανικού νόμου CAATSA.<br /><br />Το τουρκικό υπουργείο Άμυνας επιβεβαίωσε ότι βρίσκεται σε εξέλιξη «πολυμερής εργασία» για το συγκεκριμένο ζήτημα, επισημαίνοντας ότι θα υπάρξει ενημέρωση όταν πραγματοποιηθούν συγκεκριμένα βήματα.<br /><br />Η Τουρκία υπήρξε ιδρυτικό μέλος του προγράμματος των F-35 και είχε πραγματοποιήσει σημαντικές επενδύσεις στην ανάπτυξη και την παραγωγή του μαχητικού. Ωστόσο, η αγορά των S-400 από τη Ρωσία οδήγησε την Ουάσινγκτον στην απόφαση να την αποκλείσει.<br /><br />Το βασικό επιχείρημα των ΗΠΑ ήταν ότι η ταυτόχρονη παρουσία των S-400 και των F-35 στο ίδιο επιχειρησιακό περιβάλλον θα μπορούσε να επιτρέψει στη Ρωσία να συγκεντρώσει κρίσιμα δεδομένα για τα χαρακτηριστικά χαμηλής παρατηρησιμότητας του αμερικανικού μαχητικού.<br /><br />Παρά την αγορά τους, οι S-400 δεν εντάχθηκαν πλήρως στο τουρκικό δίκτυο αεράμυνας. Η Άγκυρα εξέτασε όλα αυτά τα χρόνια διάφορα σενάρια, από τη διατήρησή τους σε ανενεργή κατάσταση μέχρι την αποθήκευσή τους σε αμερικανική βάση, την επιστροφή τους στη Ρωσία ή την πώλησή τους σε τρίτη χώρα.</div><div><br />Η αισιοδοξία του Ερντογάν και οι υποσχέσεις Τραμπ<br /><br />Το κλίμα στην Άγκυρα άλλαξε μετά τις δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ κατά την άφιξή του στην τουρκική πρωτεύουσα για τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, στις 7 Ιουλίου.<br /><br />Ο Αμερικανός πρόεδρος άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο άρσης των κυρώσεων, χαρακτηρίζοντας την Τουρκία φιλική χώρα και υποστηρίζοντας ότι η πιθανή πώληση των F-35 αποτελεί ζήτημα που θα εξεταστεί.<br /><br />Στη συνέχεια, δημοσίευμα του Bloomberg ανέφερε ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να παραδώσουν αρχικά έξι F-35 στην Τουρκία, ανάλογα με τον χρόνο και τις προϋποθέσεις άρσης των κυρώσεων. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εξέφρασε επίσης την πεποίθηση ότι η Ουάσινγκτον θα στηρίξει την επιστροφή της χώρας του στο πρόγραμμα.<br /><br />Ωστόσο, η διαδικασία δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τις διαθέσεις του Λευκού Οίκου. Ο Αμερικανός πρόεδρος θα πρέπει να ενημερώσει επίσημα το Κογκρέσο ότι οι S-400 δεν είναι επιχειρησιακοί, ότι δεν ανήκουν πλέον στην Τουρκία και ότι η Άγκυρα δεσμεύεται να μην προχωρήσει ξανά σε αντίστοιχη στρατιωτική συνεργασία με τη Ρωσία.<br /><br />Εάν το Κογκρέσο δεν πειστεί ότι έχουν εκπληρωθεί οι νομικές και επιχειρησιακές προϋποθέσεις, η διαδικασία μπορεί να μπλοκαριστεί.</div><div><br />«Η μεταφορά δεν σβήνει την έκθεση»<br /><br />Ο Σάι Γκαλ εμφανίζεται κατηγορηματικός ότι μία πιθανή μεταφορά των S-400 στο Κατάρ δεν θα αποκαταστήσει αυτομάτως την Τουρκία στο πρόγραμμα των F-35.<br /><br />Όπως υποστήριξε, η Ουάσινγκτον έχει ήδη δημιουργήσει δικλίδες ασφαλείας ώστε να αποτρέψει μία προσχηματική απομάκρυνση του ρωσικού συστήματος. Η μεταφορά των S-400 σε άλλη χώρα δεν διαγράφει, σύμφωνα με τον ίδιο, ούτε την προηγούμενη έκθεση της Τουρκίας στη ρωσική τεχνολογία ούτε το ιστορικό των επιλογών της.<br /><br />Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η παρουσία Ρώσων ειδικών στην Τουρκία κατά τη διαδικασία εγκατάστασης του συστήματος. Αμερικανοί αξιωματούχοι θεωρούν ότι ο κίνδυνος διαρροής ευαίσθητων δεδομένων μπορεί να είναι μόνιμος. Ακόμη και αν απομακρυνθούν όλες οι συστοιχίες, δεν μπορεί να διαπιστωθεί με βεβαιότητα ποια στοιχεία ενδεχομένως συγκεντρώθηκαν ή μεταφέρθηκαν στη Ρωσία.<br /><br />Παράλληλα, η Άγκυρα εξακολουθεί να διατηρεί στενότερες σχέσεις με τη Μόσχα σε σύγκριση με τα περισσότερα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ. Το ρωσικό φυσικό αέριο φτάνει στην Ευρώπη μέσω του TurkStream, ενώ η ρωσική κρατική εταιρεία Rosatom κατασκευάζει και θα λειτουργήσει τον πρώτο πυρηνικό σταθμό της Τουρκίας στο Άκουγιου.</div><div><br />Το Κατάρ και η βάση Αλ Ουντέιντ<br /><br />Η πιθανή πώληση των S-400 στο Κατάρ δημιουργεί επιπλέον προβληματισμό. Η Ντόχα αποτελεί τον στενότερο στρατιωτικό σύμμαχο της Άγκυρας στον Κόλπο, αλλά ταυτόχρονα φιλοξενεί την αεροπορική βάση Αλ Ουντέιντ, μία από τις σημαντικότερες στρατιωτικές εγκαταστάσεις των ΗΠΑ στην περιοχή.<br /><br />Κατά τον Γκαλ, η μεταφορά ενός ρωσικού συστήματος αεράμυνας στο Κατάρ δεν θα εξουδετέρωνε τον κίνδυνο, αλλά θα τον μετέφερε στο εσωτερικό ενός ακόμη στενού αμυντικού εταίρου των ΗΠΑ.<br /><br />«Πρόκειται για στρατηγικό ξέπλυμα και όχι για πραγματική απομάκρυνση», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Ισραηλινός αναλυτής.</div><div><br />Το Κογκρέσο, το Πεντάγωνο και η χρονοβόρα διαδικασία<br /><br />Ο Γκαλ υπενθύμισε ότι ο Αμερικανός πρόεδρος δεν μπορεί να εγκρίνει μόνος του την πώληση των F-35. Απαιτείται η συμμετοχή του Κογκρέσου, του Πενταγώνου, των υπηρεσιών πληροφοριών και των μηχανισμών ελέγχου των αμυντικών εξαγωγών.<br /><br />Ακόμη και αν ληφθεί πολιτική απόφαση υπέρ της Τουρκίας, θα ακολουθήσουν διαπραγματεύσεις, συμβάσεις, κατανομή θέσεων στην παραγωγή, τεχνικές προσαρμογές, εκπαίδευση πιλότων και προσωπικού, δημιουργία υποδομών και πιστοποίηση ασφαλείας.<br /><br />Ο Ισραηλινός αναλυτής εκτίμησε ότι η διαδικασία θα διαρκέσει τόσο πολύ, ώστε η θητεία Τραμπ θα ολοκληρωθεί πριν παραλάβει η Τουρκία έστω και ένα F-35.<br /><br />Παράλληλα, οποιαδήποτε πώληση των S-400 σε τρίτη χώρα θα χρειαστεί και τη συγκατάθεση της Μόσχας. Σύμφωνα με τον Γκαλ, η Ρωσία θα αποδεχόταν μία τέτοια μεταφορά μόνο εφόσον διατηρούσε κάποιο είδος επιρροής, πρόσβασης ή οικονομικού ανταλλάγματος.</div><div><br />Οι αντιδράσεις Ισραήλ και Ελλάδας<br /><br />Ισραήλ και Ελλάδα έχουν εκφράσει ανοικτά τις ανησυχίες τους για μία πιθανή επιστροφή της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35.<br /><br />Ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου δήλωσε ότι ζήτησε από τον Τραμπ να μην εγκρίνει την πώληση, υποστηρίζοντας ότι η απόκτηση του μαχητικού από την Τουρκία θα ανέτρεπε την ισορροπία ισχύος στη Μέση Ανατολή και θα επηρέαζε το ποιοτικό στρατιωτικό πλεονέκτημα του Ισραήλ.<br /><br />Ανάλογη ανησυχία εξέφρασε και ο Νίκος Δένδιας, ξεκαθαρίζοντας ότι η Ελλάδα δεν θα υποδεχόταν θετικά ούτε την απόκτηση F-35 από την Τουρκία ούτε την προμήθεια κινητήρων για τα τουρκικά μαχητικά νέας γενιάς.<br /><br />Σύμφωνα πάντως με τον Γκαλ, η Τουρκία δεν μπορεί να καλύψει άμεσα την απόσταση από την Ελλάδα και το Ισραήλ. Τα πρώτα ελληνικά F-35 προγραμματίζεται να παραδοθούν το 2028, ενώ την ίδια χρονιά αναμένεται να αρχίσει η παράδοση 25 επιπλέον F-35I για την τρίτη ισραηλινή μοίρα.<br /><br />Η αντίθεση Αθήνας και Τελ Αβίβ, σε συνδυασμό με τις επιφυλάξεις σημαντικού αριθμού Αμερικανών βουλευτών, δημιουργεί ένα εξαιρετικά δύσκολο πολιτικό περιβάλλον για την επανένταξη της Τουρκίας.<br /><br />Το συμπέρασμα του Ισραηλινού αναλυτή ήταν σαφές: «Οι S-400 μπορεί να φύγουν από την Τουρκία. Το στρατηγικό πρόβλημα, όμως, θα παραμείνει».</div><div><br /></div><div><a href="https://geopolitico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Σάι Γκαλ: Η Τουρκία δεν θα πάρει F-35 ακόμα και αν ξεφορτωθεί τους S-400.

Κατά την εκτίμηση του Ισραηλινού αναλυτή, το πρόβλημα δεν περιορίζεται πλέον στη φυσική παρουσία του ρωσικού συστήματος στην Τουρκία, αλλά α...

Διαβάστε την συνέχεια

Το σχέδιο της Τουρκίας για στρατιωτική παρουσία στον Λίβανο προκαλεί γεωπολιτικό σεισμό. Ερντογάν εναντίον Ισραήλ.Το νέο μέτωπο που ανοίγει

<img height="113" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/07/Black-and-Red-Modern-Interview-Podcast-Youtube-Thumbnail-71-2-1068x601-1.png" width="767" /><br /><br />Η προσπάθεια της Τουρκίας να ενισχύσει την επιρροή της στον Λίβανο αντανακλά τη φιλοδοξία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να αναδείξει την Άγκυρα σε κυρίαρχη περιφερειακή δύναμη, εκμεταλλευόμενος το κενό ισχύος που έχει δημιουργηθεί στη Μέση Ανατολή και την αποδυνάμωση του λεγόμενου «άξονα αντίστασης» του Ιράν.<br /><br />Ωστόσο, αυτή η στρατηγική συναντά ισχυρές αντιδράσεις στο εσωτερικό του Λιβάνου, ενώ ταυτόχρονα συγκρούεται με τα συμφέροντα του Ισραήλ, των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σαουδικής Αραβίας.<br />Η εσωτερική αντίσταση στον Λίβανο απέναντι στην τουρκική επιρροή<br /><br />Μετά τις πρόσφατες γεωπολιτικές ανακατατάξεις στην περιοχή —και ιδιαίτερα μετά την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία, όπου η Τουρκία ενίσχυσε σημαντικά την επιρροή της— ο Ερντογάν θεωρεί ότι έχει δημιουργηθεί μια μοναδική ευκαιρία για να αποκτήσει ισχυρό αποτύπωμα και στη Βηρυτό.<br /><br />Στο πλαίσιο αυτό, φιλοξένησε πρόσφατα στην Άγκυρα τον πρωθυπουργό του Λιβάνου, Ναουάφ Σαλάμ, υποσχόμενος εκτεταμένη οικονομική και πολιτική υποστήριξη.<br /><br />Ωστόσο, στο εσωτερικό του Λιβάνου καταγράφεται έντονη αλλά διακριτική αντίσταση απέναντι στις τουρκικές φιλοδοξίες, ακόμη και από κύκλους της σουνιτικής κοινότητας, η οποία θεωρητικά θα μπορούσε να αποτελέσει φυσικό σύμμαχο της Άγκυρας.<br /><br />Οι βασικοί λόγοι είναι:Η ιστορική μνήμη από την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία εξακολουθεί να προκαλεί αρνητικούς συνειρμούς σε σημαντικό μέρος του πολιτικού κόσμου του Λιβάνου.<br />Η ιδεολογική αντίθεση απέναντι στη νεοοθωμανική και ισλαμιστική πολιτική που αποδίδεται στον Ερντογάν.<br />Η παραδοσιακή προσήλωση της σουνιτικής κοινότητας στη Σαουδική Αραβία, η οποία επί δεκαετίες αποτελεί τον βασικό οικονομικό και πολιτικό προστάτη της.<br />Η στρατηγική της Άγκυρας: Έλεγχος της νέας περιφερειακής τάξης<br /><br />Η Τουρκία εφαρμόζει μια πολυδιάστατη στρατηγική, αξιοποιώντας:<div>ανθρωπιστική βοήθεια,<br />ενεργειακή συνεργασία,<br />στρατιωτικές πρωτοβουλίες,<br />και διπλωματικές επαφές.<br /><br />Στόχος της είναι να επιτύχει πολλαπλά γεωπολιτικά οφέλη.<br />Να περιορίσει την ισραηλινή επιρροή<br /><br />Η Άγκυρα επιδιώκει να αποτρέψει την πλήρη ένταξη του Λιβάνου σε μια νέα περιφερειακή αρχιτεκτονική που, σύμφωνα με την ανάλυση, διαμορφώνεται γύρω από:το Ισραήλ,<br />την Ελλάδα, και την Κύπρο στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Η Τουρκία θεωρεί ότι μια τέτοια εξέλιξη θα αποδυνάμωνε τη δική της στρατηγική και οικονομική θέση.<br />Να καλύψει το κενό που αφήνει το Ιράν<br /><br />Παράλληλα, η Άγκυρα επιχειρεί να εκμεταλλευθεί την εξασθένηση της επιρροής του Ιράν και της Χεζμπολάχ, φιλοδοξώντας να αναδειχθεί στον νέο διαμορφωτή της περιφερειακής τάξης στη Μέση Ανατολή.</div><div><br />Να αποκτήσει επίσημη στρατιωτική παρουσία<br /><br />Σύμφωνα με την ανάλυση, η Τουρκία έχει προτείνει ακόμη και τη συμμετοχή της σε πολυεθνική δύναμη που θα αναπτυχθεί στον νότιο Λίβανο, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, με τις τουρκικές δυνάμεις να αποτελούν τον βασικό επιχειρησιακό κορμό της αποστολής.</div><div><br />Η αντίδραση του Ισραήλ<br /><br />Το Ισραήλ αντιμετωπίζει τις κινήσεις της Τουρκίας τόσο στη Συρία όσο και στον Λίβανο ως μια επικίνδυνη προσπάθεια δημιουργίας ενός στρατηγικού “κλοιού” γύρω από τα βόρεια σύνορά του.<br /><br />Για τον λόγο αυτό, το Τελ Αβίβ δρα τόσο:διπλωματικά,<br />όσο και στρατιωτικά, προκειμένου να περιορίσει την τουρκική επιρροή.</div><div><br />Η σκληρή ρητορική του Ερντογάν<br /><br />Ο Τούρκος πρόεδρος απαντά με ιδιαίτερα επιθετική γλώσσα στις ισραηλινές επιχειρήσεις στη Συρία και στον Λίβανο.<br /><br />Χαρακτηριστικά δηλώνει ότι:<br /><br />«Η ασφάλεια της Τουρκίας αρχίζει από τη Βηρυτό και τη Δαμασκό», υποστηρίζοντας ότι οι ισραηλινές επιχειρήσεις συνιστούν άμεση απειλή για τα τουρκικά συμφέροντα.</div><div><br />Πίεση προς τη Δύση<br /><br />Παράλληλα, η Άγκυρα προσπαθεί να αξιοποιήσει τη διπλωματική της επιρροή, ασκώντας πιέσεις:στις Ηνωμένες Πολιτείες,<br />και στη διεθνή κοινότητα, ζητώντας τον περιορισμό των ισραηλινών επιχειρήσεων και προειδοποιώντας για υποτιθέμενα «ισραηλινά σχέδια» στην Ανατολική Μεσόγειο.</div><div><br />Η στάση των Ηνωμένων Πολιτειών<br /><br />Η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ εμφανίζεται, σύμφωνα με την ανάλυση, να τηρεί μια πολύπλοκη και ισορροπημένη στάση.<br />Η Τουρκία παραμένει σημαντικός σύμμαχος<br />Ο Αμερικανός πρόεδρος αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στις προσωπικές του σχέσεις με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.<br /><br />Η Ουάσινγκτον εξακολουθεί να θεωρεί ότι η Τουρκία:είναι κρίσιμο μέλος του ΝΑΤΟ,<br />μπορεί να συμβάλει στον περιορισμό της ιρανικής επιρροής,<br />και να αναλάβει μεγαλύτερο μερίδιο των στρατιωτικών βαρών στη Μέση Ανατολή.</div><div><br />Το ισραηλινό εμπόδιο<br /><br />Παράλληλα όμως, σύμφωνα με το κείμενο, οι αμερικανικές προσπάθειες να ασκηθούν πιέσεις προς το Ισραήλ συνάντησαν δυσκολίες.<br /><br />Σε ιδιωτικές συνομιλίες, ο Τραμπ φέρεται να παραδέχθηκε ότι δεν μπορεί εύκολα να επηρεάσει τις στρατηγικές αποφάσεις της ισραηλινής ηγεσίας.</div><div><br />Η προσεκτική στάση της Σαουδικής Αραβίας<br /><br />Η Σαουδική Αραβία, που παραδοσιακά αποτελεί τον βασικό οικονομικό και πολιτικό προστάτη της σουνιτικής κοινότητας στον Λίβανο, επιλέγει μια ιδιαίτερα προσεκτική στρατηγική.<br /><br />Το Ριάντ επιδιώκει:να διατηρήσει την επιρροή του στη Βηρυτό,<br />χωρίς να οδηγηθεί σε ανοικτή σύγκρουση με την Τουρκία.<br /><br />Παράλληλα:συμμετέχει σε πολυμερείς διαβουλεύσεις μαζί με την Αίγυπτο, το Κατάρ και την Τουρκία για το μέλλον του Λιβάνου,<br />αλλά ταυτόχρονα επιδιώκει να προστατεύσει τα συμφέροντα των μετριοπαθών αραβικών κρατών απέναντι στις νεοοθωμανικές φιλοδοξίες της Άγκυρας.</div><div><br />Μια νέα γεωπολιτική σύγκρουση στη Μέση Ανατολή<br /><br />Η προσπάθεια της Τουρκίας να εδραιώσει την παρουσία της στον Λίβανο δεν αποτελεί απλώς μια διπλωματική πρωτοβουλία, αλλά μέρος ενός ευρύτερου γεωπολιτικού σχεδίου για την αναδιαμόρφωση των ισορροπιών στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Απέναντι στις φιλοδοξίες της Άγκυρας βρίσκονται διαφορετικά και συχνά αντικρουόμενα συμφέροντα, καθώς ο Λίβανος εξελίσσεται σε ακόμη ένα πεδίο ανταγωνισμού μεταξύ:</div><div>Τουρκίας,<br />Ισραήλ,<br />Ηνωμένων Πολιτειών,<br />Σαουδικής Αραβίας<br />και των υπόλοιπων περιφερειακών δυνάμεων.<br /><br />Η εξέλιξη αυτής της αντιπαράθεσης αναμένεται να επηρεάσει καθοριστικά τη νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας και ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το σχέδιο της Τουρκίας για στρατιωτική παρουσία στον Λίβανο προκαλεί γεωπολιτικό σεισμό. Ερντογάν εναντίον Ισραήλ.Το νέο μέτωπο που ανοίγει

Η προσπάθεια της Τουρκίας να ενισχύσει την επιρροή της στον Λίβανο αντανακλά τη φιλοδοξία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να αναδείξει την Άγκυρα ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ισραηλινοί για Τουρκία-Κατάρ: ”Είναι οι εκπρόσωποι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Το χρήμα, τα ΜΜΕ και η επιρροή στη Μ.Ανατολή”.

<img height="113" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/07/Black-and-Red-Modern-Interview-Podcast-Youtube-Thumbnail-68-6-1068x601.png" width="757" /><br /><br />Στη Μέση Ανατολή του 2026 δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια για αυταπάτες<br /><br />Η Μέση Ανατολή έχει εισέλθει σε μια νέα εποχή, όπου οι απειλές δεν προέρχονται μόνο από πυραύλους, drones και τρομοκρατικές οργανώσεις.<br /><br />Πλέον, τα κράτη ασκούν επιρροή μέσω:του χρήματος,<br />των μέσων ενημέρωσης,<br />της πολιτικής επιρροής,<br />της οικονομικής ισχύος,<br />και της σύνθετης διπλωματίας.<br /><br />Σύμφωνα με την ανάλυση, καμία δύο χώρες δεν εκφράζουν καλύτερα αυτή τη νέα πραγματικότητα από την Τουρκία και το Κατάρ, δύο στενούς συμμάχους που επί χρόνια συνδέονται με πολιτική στήριξη προς τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και με εχθρική στάση απέναντι στο Ισραήλ.<br />Η Τουρκία του Ερντογάν και η στήριξη στη Χαμάς<br /><br />Η Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σύμφωνα με το κείμενο, δεν θυμίζει πλέον το κοσμικό κράτος που ίδρυσε ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ.<br /><br />Αντίθετα, η Άγκυρα έχει εξελιχθεί σε:κέντρο πολιτικής στήριξης της Χαμάς,<br />τόπο φιλοξενίας κορυφαίων στελεχών της οργάνωσης,<br />και χώρα που χρησιμοποιεί συστηματικά επιθετική ρητορική κατά του Ισραήλ.<br /><br />Παράλληλα όμως, η Τουρκία συνεχίζει να παρουσιάζεται ως στρατηγικός σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών, αξιοποιώντας:τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ,<br />τη στρατηγική σημασία της αεροπορικής βάσης του Ιντσιρλίκ, όπου σταθμεύουν αμερικανικές δυνάμεις.<br />Το Κατάρ και το «διπλό παιχνίδι» στη Μέση Ανατολή<br /><br />Ανάλογη εικόνα παρουσιάζει, σύμφωνα με την ανάλυση, και το Κατάρ.<br /><br />Από τη μία πλευρά:φιλοξενεί την αμερικανική βάση Αλ Ουντέιντ, τη μεγαλύτερη στρατιωτική εγκατάσταση των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή,<br />στηρίζει τις επιχειρήσεις της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ (CENTCOM) με χιλιάδες Αμερικανούς στρατιωτικούς.<br /><br />Από την άλλη όμως:φιλοξενούσε επί χρόνια την ηγεσία της Χαμάς στη Ντόχα,<br />επένδυσε τεράστια ποσά για να αποκτήσει πολιτική και επικοινωνιακή επιρροή,<br />παρουσιαζόταν ως διαμεσολαβητής, ενώ ταυτόχρονα κατηγορείται ότι χρηματοδοτούσε τρομοκρατικές οργανώσεις.<div><br />Το μεγάλο παράδοξο για τις Ηνωμένες Πολιτείες<br /><br />Η κατάσταση αυτή δημιουργεί ένα ιδιαίτερο γεωπολιτικό παράδοξο.<br /><br />Τουρκία και Κατάρ φιλοξενούν κρίσιμες στρατιωτικές εγκαταστάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ ταυτόχρονα διατηρούν σχέσεις με οργανώσεις που οι ΗΠΑ και το Ισραήλ θεωρούν απειλές για την ασφάλειά τους.<br /><br />Η Ουάσινγκτον φαίνεται να αντιμετωπίζει αυτή την πραγματικότητα ως μια υπολογισμένη πολιτική ισορροπιών, η οποία επιτρέπει στις δύο χώρες να ενισχύουν τη γεωπολιτική τους επιρροή.<br /><br />Υπενθυμίζεται πάντως ότι ο Ντόναλντ Τραμπ είχε στο παρελθόν κατηγορήσει δημόσια το Κατάρ για στήριξη τρομοκρατικών οργανώσεων.</div><div><br />Η πραγματική ισχύς του Κατάρ είναι οικονομική<br /><br />Η δύναμη του Κατάρ δεν βασίζεται μόνο στη γεωγραφική του θέση ή στη στρατιωτική του σημασία.<br /><br />Βασίζεται κυρίως στην τεράστια οικονομική ισχύ του.<br /><br />Το κρατικό επενδυτικό ταμείο του Κατάρ διαχειρίζεται:περιουσιακά στοιχεία που ξεπερνούν το μισό τρισεκατομμύριο δολάρια.<br /><br />Μέσω αυτών των κεφαλαίων έχει αποκτήσει σημαντική παρουσία:σε μεγάλες επιχειρήσεις,<br />σε τράπεζες,<br />στην αγορά ακινήτων,<br />σε πανεπιστήμια,<br />σε ερευνητικά ιδρύματα,<br />σε αθλητικούς οργανισμούς,<br />και στα διεθνή μέσα ενημέρωσης.<br /><br />Σύμφωνα με την ανάλυση, η οικονομική επιρροή μετατρέπεται σταδιακά και σε πολιτική αλλά και ιδεολογική επιρροή.</div><div><br />Al Jazeera: Το ισχυρότερο εργαλείο επιρροής<br /><br />Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο τηλεοπτικό δίκτυο Al Jazeera.<br /><br />Στη Δύση θεωρείται από πολλούς ως ένα διεθνές ειδησεογραφικό μέσο που μεταδίδει ένα σχετικά μετριοπαθές μήνυμα μέσω της αγγλόφωνης υπηρεσίας του.<br /><br />Ωστόσο, σύμφωνα με το άρθρο:<br /><br />η αραβόφωνη κάλυψη του Al Jazeera αποκαλύπτει μια εντελώς διαφορετική ιδεολογική κατεύθυνση, λειτουργώντας ως εργαλείο προώθησης:των θέσεων του Κατάρ,<br />και των αφηγημάτων ριζοσπαστικών ισλαμιστικών κινημάτων.<br /><br />Το κείμενο θέτει επίσης το ερώτημα:<br /><br />Πώς κατάφερναν επί σειρά ετών δημοσιογράφοι του Al Jazeera να βρίσκονται τόσο γρήγορα σε σημεία τρομοκρατικών επιθέσεων των Ταλιμπάν, της Χαμάς και της Χεζμπολάχ;<br />Η επιρροή του Κατάρ επεκτείνεται και στα πανεπιστήμια<br /><br />Η ανάλυση επισημαίνει ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εκφραστεί σοβαρές ανησυχίες σχετικά με:τις μεγάλες δωρεές του Κατάρ προς κορυφαία αμερικανικά πανεπιστήμια,<br />και την επιρροή τους στον δημόσιο διάλογο.<br /><br />Σύμφωνα με το άρθρο:σε πολλά πανεπιστήμια αυξήθηκαν οι έντονες αντιισραηλινές κινητοποιήσεις,<br />διακεκριμένοι ακαδημαϊκοί και προσωπικότητες προσκλήθηκαν ως επίτιμοι προσκεκλημένοι στη Ντόχα,<br />ενώ ακόμη και Εβραίοι ηγέτες εντυπωσιάστηκαν από την τιμητική μεταχείριση που τους επιφύλαξαν οι Καταριανοί.</div><div><br />Οι σχέσεις Τουρκίας και Κατάρ με το Ιράν<br /><br />Το άρθρο χαρακτηρίζει ιδιαίτερα προβληματική και τη στάση των δύο χωρών απέναντι στο Ιράν.<br /><br />Το καθεστώς της Τεχεράνης κατηγορείται εδώ και δεκαετίες για:βίαιη καταστολή,<br />εκτελέσεις χιλιάδων πολιτικών αντιπάλων,<br />στήριξη τρομοκρατικών οργανώσεων διεθνώς.<br /><br />Παρ’ όλα αυτά:το Κατάρ μοιράζεται με το Ιράν το μεγαλύτερο υποθαλάσσιο κοίτασμα φυσικού αερίου στον κόσμο και διατηρεί στενή συνεργασία,<br />η Τουρκία συνεχίζει τις διπλωματικές και οικονομικές σχέσεις με την Τεχεράνη ακόμη και σε περιόδους έντασης.</div><div><br />Οι σχέσεις Ερντογάν – Τραμπ στο επίκεντρο<br /><br />Η ανάλυση υποστηρίζει ότι η σχέση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με τον Ντόναλντ Τραμπ χρήζει ιδιαίτερης προσοχής.<br /><br />Η Άγκυρα γνωρίζει πολύ καλά:τη σημασία των σχέσεων με την Ουάσινγκτον,<br />την αξία της βάσης του Ιντσιρλίκ για τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις.<br /><br />Αντίστοιχα, το Κατάρ επένδυσε επί σειρά ετών στην ανάπτυξη σχέσεων με διαδοχικές αμερικανικές κυβερνήσεις.<br /><br />Το άρθρο αναφέρει ακόμη ότι δημοσιεύματα έχουν κάνει λόγο για:πολύτιμα δώρα,<br />και εντυπωσιακές χειρονομίες προς Αμερικανούς δημόσιους αξιωματούχους.<br /><br />Όπως σημειώνεται, οι υποθέσεις αυτές θα πρέπει να εξετάζονται με πλήρη διαφάνεια και σύμφωνα με τους αμερικανικούς νόμους και τα πρότυπα εθνικής ασφάλειας.<br />Ο νέος πόλεμος διεξάγεται και στη μάχη της κοινής γνώμης<br /><br />Το άρθρο καταλήγει ότι το Ισραήλ δεν μπορεί πλέον να περιορίζεται μόνο στην προστασία των φυσικών του συνόρων.<br /><br />Η πραγματική σύγκρουση διεξάγεται πλέον και:</div><div>στην ενημέρωση,<br />στην ακαδημαϊκή κοινότητα,<br />στη διπλωματία,<br />στην οικονομική επιρροή,<br />και στη διαμόρφωση της διεθνούς κοινής γνώμης.<br /><br />Κατά συνέπεια, το Ισραήλ καλείται να διαμορφώσει μια ολοκληρωμένη εθνική στρατηγική που θα συνδυάζει:τη δημόσια διπλωματία,<br />την έρευνα,<br />τις διεθνείς συνεργασίες,<br />και μια αδιάλλακτη στάση απέναντι στην τρομοκρατία και σε όσους τη χρηματοδοτούν.<br />Το βασικό συμπέρασμα<br /><br />Το άρθρο κλείνει με ένα σαφές μήνυμα:<br /><br />Η Δύση δεν θα πρέπει να αξιολογεί τις χώρες της Μέσης Ανατολής μόνο με βάση τις επενδύσεις, τον πλούτο ή τα οικονομικά τους μεγέθη.<br /><br />Το πραγματικό κριτήριο, σύμφωνα με τον συντάκτη, είναι:ποιες αξίες προωθούν,<br />ποιες δυνάμεις ενισχύουν,<br />και αν συμβάλλουν στη σταθερότητα της περιοχής ή, αντίθετα, την υπονομεύουν.<br /><br />Κάθε κράτος, χωρίς καμία εξαίρεση, θα πρέπει να κρίνεται με αυτό το μέτρο.</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ισραηλινοί για Τουρκία-Κατάρ: ”Είναι οι εκπρόσωποι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Το χρήμα, τα ΜΜΕ και η επιρροή στη Μ.Ανατολή”.

Στη Μέση Ανατολή του 2026 δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια για αυταπάτες Η Μέση Ανατολή έχει εισέλθει σε μια νέα εποχή, όπου οι απειλές δεν προέ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πώς το λιλιπούτειο Κατάρ έγινε παγκόσμιος παίκτης.

<img height="145" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/07/catar-doxa-mousoulmaniki-adeldotita-iran-xamas-SLpress-825x599.jpg" width="767" /><br /><br /><b>ΣΤΕΛΛΟΥ ΒΑΝΑ</b><br />Αν υπήρχε λήμμα σε λεξικό για την έκφραση να υπερβαίνει κανείς το μέγεθός του, θα μπορούσε κάλλιστα να συνοδεύεται από το μικροσκοπικό εμιράτο του Κατάρ και τον πρώην εμίρη του, σεΐχη Χαμάντ μπιν Χαλίφα αλ Θάνι, ο οποίος πέθανε την Κυριακή σε ηλικία 74 ετών.<br /><br />Ο Χαμάντ, που κυβέρνησε το Κατάρ από το 1995 έως την παραίτησή του το 2013, διαμόρφωσε τη σύγχρονη εικόνα ενός μικρού αλλά εξαιρετικά πλούσιου σε ενεργειακούς πόρους κράτους του Κόλπου με παγκόσμια επιρροή. Χωρίς τη ριψοκίνδυνη και συχνά αμφιλεγόμενη γεωπολιτική στρατηγική του, η Μέση Ανατολή και, ίσως ολόκληρος ο κόσμος, θα ήταν πολύ διαφορετικοί σήμερα.<br /><br />Ο Χαμάντ πίστευε ότι ο τεράστιος πλούτος από τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου του Κατάρ μπορούσε να αξιοποιηθεί όχι μόνο για την ευημερία των πολιτών, αλλά και ως εργαλείο διεθνούς ισχύος. Και αντιλήφθηκε ότι αυτό δεν απαιτούσε απλώς την αγορά πανάκριβων οπλικών συστημάτων. Θεώρησε ότι η χώρα μπορούσε να αποκτήσει δυσανάλογη επιρροή επενδύοντας στην ήπια ισχύ (soft power): Στα μέσα ενημέρωσης, στη διπλωματία, στον αθλητισμό, στον πολιτισμό και σε στοχευμένες φιλανθρωπικές δωρεές. Έτσι κατάφερε να μετατρέψει το Κατάρ, με πληθυσμό λίγο πάνω από 3 εκατομμύρια ανθρώπους, εκ των οποίων περίπου το 90% είναι αλλοδαποί εργαζόμενοι – σε έναν απρόσμενο παγκόσμιο παίκτη.<div><br />Το αναίμακτο πραξικόπημα<br /><br />Κατά τη διάρκεια αυτής της πορείας δεν δίστασε να αναλάβει εξαιρετικά ριψοκίνδυνες πρωτοβουλίες. Γεννημένος το 1952, ορίστηκε διάδοχος του θρόνου στα 25 του χρόνια. Ωστόσο κουράστηκε να περιμένει τη διαδοχή. Το 1995, ενώ ο πατέρας του βρισκόταν στο εξωτερικό, τον ανέτρεψε με αναίμακτο πραξικόπημα στο Παλάτι και έγινε απόλυτος ηγεμόνας του εμιράτου. «Δεν είμαι ευτυχής για όσα συνέβησαν, αλλά έπρεπε να γίνουν και έπρεπε να τα κάνω», είχε δηλώσει τότε σε τηλεοπτικό διάγγελμα.<br /><br />Λίγα χρόνια νωρίτερα, το Κατάρ είχε αρχίσει την υπεράκτια εκμετάλλευση του μεγαλύτερου κοιτάσματος φυσικού αερίου στον κόσμο, το οποίο μοιράζεται με το Ιράν. Ο Χαμάντ ήταν αποφασισμένος να αξιοποιήσει τα τεράστια έσοδα. Από τη μία πλευρά καθιέρωσε επιδοτήσεις και κοινωνικές παροχές που βελτίωσαν σημαντικά το βιοτικό επίπεδο των Καταριανών. Από την άλλη, έστρεψε το βλέμμα του πέρα από τα σύνορα της χώρας.</div><div><br />Η ίδρυση του Al Jazeera<br /><br />Το 1996 ίδρυσε το Al Jazeera, το τηλεοπτικό δίκτυο που χάρισε στη Ντόχα τεράστια επιρροή, αλλά εξόργισε πολλές γειτονικές χώρες.<br />Το Al Jazeera μπήκε γρήγορα σε εκατομμύρια σπίτια, προσφέροντας κάτι που τα κρατικά μέσα ενημέρωσης του αραβικού κόσμου απέφευγαν: Kριτική κάλυψη των καθεστώτων της περιοχής, συμπεριλαμβανομένων βασιλέων και δικτατόρων. Ωστόσο, η κάλυψη του ίδιου του Κατάρ παρέμενε ευνοϊκή, ενώ η γενικότερη γραμμή του δικτύου εξυπηρετούσε τις επιδιώξεις του Κατάρ και του ίδιου του Χαμάντ.<br /><br /></div><div>Την ίδια χρονιά ξεκίνησε και η κατασκευή της τεράστιας αμερικανικής αεροπορικής βάσης Al Udeid, η οποία εξελίχθηκε αργότερα στη μεγαλύτερη στρατιωτική βάση των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή και στην έδρα της Κεντρικής Διοίκησης (CENTCOM).</div><div><br />Σχέσεις με όλους<br /><br />Στην περιφερειακή πολιτική, ο Χαμάντ υιοθέτησε μια εξαιρετικά λεπτή ισορροπία: Διατήρησε σχέσεις με όλες σχεδόν τις πλευρές, ακόμη και στις πιο εκρηκτικές συγκρούσεις. Συμμάχησε στενά με τις ΗΠΑ, αλλά ταυτόχρονα καλλιέργησε στενούς δεσμούς τόσο με το Ιράν όσο και με το Ισραήλ, ανοίγοντας αμοιβαία εμπορικά γραφεία με το τελευταίο το 1996.<br /><br />Κατά την Αραβική Άνοιξη στις αρχές της δεκαετίας του 2010, συνέχισε να στηρίζει τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, ακόμη και όταν αυτή επιδίωκε να ανατρέψει μοναρχίες και αυταρχικά καθεστώτα της περιοχής. Παράλληλα υπήρξε σημαντικός χρηματοδότης της Χαμάς, η οποία αποτελεί παρακλάδι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Το 2012 έγινε ο πρώτος αρχηγός κράτους που επισκέφθηκε τη Γάζα, η οποία τότε βρισκόταν υπό τον de facto έλεγχο της Χαμάς, μετά τη βίαιη εκδίωξη της Φάταχ. Η Χαμάς έχει χαρακτηριστεί τρομοκρατική οργάνωση από τις ΗΠΑ από το 1997, καθώς και από πολλές άλλες χώρες.<br /><br />Η οικειοθελής αποχώρηση<br /><br />Το 2013, δεκαοκτώ χρόνια μετά την ανατροπή του πατέρα του, ο Χαμάντ προκάλεσε νέο σοκ στην περιοχή, ανακοινώνοντας ότι παραιτείται από τον θρόνο υπέρ του γιου του, Ταμίμ. Επέλεξε να μην επαναλάβει το λάθος του πατέρα του και να μην αφήσει τον διάδοχό του να περιμένει υπερβολικά.<br /><br />Λίγο πριν αποχωρήσει, επέτρεψε στους Ταλιμπάν να ανοίξουν πολιτικό γραφείο στη Ντόχα, παρότι εκείνη την εποχή πολεμούσαν τις ΗΠΑ. Είχε προβλέψει ότι αργά ή γρήγορα θα ξεκινούσαν διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο πλευρών και ήθελε η Ντόχα να αποτελέσει το επίκεντρό τους.</div><div><br />Η κρίση του 2017<br /><br />Ο Ταμίμ συνέχισε την πολιτική του πατέρα του. Το 2014, καθώς τα ισλαμιστικά κόμματα έχαναν έδαφος μετά την υποχώρηση της Αραβικής Άνοιξης, το Κατάρ συνέχισε να στηρίζει τη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Η επιλογή αυτή οδήγησε στη μεγαλύτερη κρίση της σύγχρονης ιστορίας του Κατάρ.<br /><br />Τα υπόλοιπα μέλη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου απαίτησαν από τη Ντόχα να εγκαταλείψει την υποστήριξη προς τη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Όταν αρνήθηκε, η Σαουδική Αραβία, μαζί με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Αίγυπτο και το Μπαχρέιν, επέβαλαν το 2017 αποκλεισμό στο Κατάρ και διέκοψαν τις διπλωματικές σχέσεις.<br /><br />Ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ τάχθηκε αρχικά στο πλευρό του Ριάντ, ενώ ο πρίγκιπας διάδοχος Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν απαίτησε από τη Ντόχα να αλλάξει πορεία. Το Κατάρ όμως δεν υποχώρησε. Με τη στήριξη συμμάχων, όπως η Τουρκία, άντεξε τον αποκλεισμό διάρκειας 43 μηνών.<br /><br />Καθ’ όλη τη διάρκεια της ανόδου του, το Κατάρ δέχθηκε έντονη κριτική τόσο από τη Δύση όσο και από τον αραβικό κόσμο για τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τις κατηγορίες περί υποστήριξης τρομοκρατικών οργανώσεων. Παρ’ όλα αυτά, ο Ταμίμ συνέχισε πιστά τη στρατηγική του πατέρα του.<br />Η πολιτική αυτή απέδωσε καρπούς<br /><br />Οι σχέσεις με τις ΗΠΑ ενισχύθηκαν περισσότερο, ενώ ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν αναγνώρισε επίσημα το Κατάρ ως σημαντικό σύμμαχο εκτός ΝΑΤΟ (Major Non-NATO Ally). Η Ντόχα αξιοποίησε τις σχέσεις της με διαφορετικά στρατόπεδα ώστε να εξελιχθεί σε διαμεσολαβητή σε κρίσεις όπως αυτές της Ουκρανίας, του Ιράν, του Αφγανιστάν και της Γάζας.<br /><br />Μέχρι τότε, το Κατάρ είχε αυξήσει σημαντικά την επιρροή του και στις ΗΠΑ. Έγινε ο μεγαλύτερος ξένος χρηματοδότης αμερικανικών πανεπιστημίων και σημαντικός δωρητής δεξαμενών σκέψης (think tanks), με επικριτές να υποστηρίζουν ότι οι δωρεές αυτές επηρέαζαν τις θέσεις που διατύπωναν οι οργανισμοί που τις λάμβαναν.<br /><br />Παρά τις εξαιρετικά υψηλές θερμοκρασίες, η Ντόχα φιλοξένησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 2022, εν μέσω καταγγελιών ότι η ανάθεση εξασφαλίστηκε μέσω δωροδοκιών. Παράλληλα, χιλιάδες μετανάστες εργάτες φέρονται να έχασαν τη ζωή τους κατά την κατασκευή των έργων, εργαζόμενοι υπό ιδιαίτερα επικίνδυνες συνθήκες.<br /><br />Το Κατάρ απέκτησε επίσης κορυφαίους αθλητικούς συλλόγους, καθώς και ιστορικές επιχειρήσεις πολυτελείας όπως το Harrods.<br />Το κρατικό επενδυτικό του ταμείο χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές και ως εργαλείο πολιτικής επιρροής. Πρόσφατα, Καταριανοί μέτοχοι εμπόδισαν συμφωνία της Volkswagen με ισραηλινή αμυντική εταιρεία για την ανάπτυξη οχημάτων που θα υποστήριζαν το αντιπυραυλικό σύστημα Iron Dome.<br /><br />Πριν από τον Χαμάντ, μια τόσο εκτεταμένη γεωπολιτική επιρροή φαινόταν αδιανόητη για μια χώρα του μεγέθους του Κατάρ. Εκείνος όμως βρήκε τον τρόπο να μετατρέψει ένα μικρό, αλλά εξαιρετικά πλούσιο κράτος, σε σημαντικό παγκόσμιο παράγοντα, αλλάζοντας τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή και επηρεάζοντας τις διεθνείς εξελίξεις πολύ πέρα από τα σύνορα του εμιράτου.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πώς το λιλιπούτειο Κατάρ έγινε παγκόσμιος παίκτης.

ΣΤΕΛΛΟΥ ΒΑΝΑ Αν υπήρχε λήμμα σε λεξικό για την έκφραση να υπερβαίνει κανείς το μέγεθός του, θα μπορούσε κάλλιστα να συνοδεύεται από το μικρο...

Διαβάστε την συνέχεια

Το "διπλό παιχνίδι" της Αιγύπτου με Ελλάδα-Κύπρο και Τουρκία και οι επιπτώσεις του στα Ελληνοτουρκικά.

<img height="120" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-07/ufalo.jpg?itok=OpRSJguD" width="775" /><br /><br />Η Αίγυπτος έχει υπογράψει την Συνθήκη για το Δίκαιο της θάλασσας από το 1982<br /><br /><div>Είναι αληθές ότι η αυξανόμενη συνεργασία μεταξύ Καΐρου και Άγκυρας, η οποία έχει επεκταθεί στον αμυντικό και στρατιωτικό τομέα, εγείρει ερωτήματα σχετικά με τον αντίκτυπό της στη στρατηγική συνεργασία που συνδέει την Αίγυπτο με την Ελλάδα και την Κύπρο από το 2014.<br /><br />Οι σχέσεις Ελλάδας-Κύπρου με την Τουρκία και ο ρόλος της Αιγύπτου<br /><br />Η εξέλιξη αυτή έρχεται καθώς οι σχέσεις της Τουρκίας με την Αθήνα και τη Λευκωσία παραμένουν τεταμένες, αφού η Τουρκία εγείρει συνεχώς νέες διεκδικήσεις σε βάρος τους ,όπως η οριοθέτηση των θαλάσσιων συνόρων και τα ενεργειακά ζητήματα στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Αιγύπτιοι εμπειρογνώμονες αναγνώρισαν ότι η εξισορρόπηση των περιφερειακών σχέσεων του Καΐρου δεν ήταν εύκολη υπόθεση.<br /><br />Τόνισαν, ωστόσο, ότι η προσέγγιση Αιγύπτου-Τουρκίας δεν στρέφεται εναντίον της Κύπρου ή της Ελλάδας και θα μπορούσε επίσης να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά τους.<br /><br />Είπαν ότι η Αίγυπτος θα μπορούσε να διαδραματίσει ρόλο στην προσέγγιση των πλευρών, δεδομένης της αποφασιστικότητάς της να διατηρήσει ισορροπημένες σχέσεις και με τις τρεις χώρες.<br /><br />Η στρατηγική συνεργασία Αθήνας-Λευκωσίας-Καΐρου<br /><br />Η Αίγυπτος, η Ελλάδα και η Κύπρος διατηρούν μια στρατηγική συνεργασία από την πρώτη συνάντηση σε επίπεδο προέδρων του τριμερούς μηχανισμού συνεργασίας τους το 2014.<br /><br />Εκείνη την εποχή, οι σχέσεις μεταξύ Καΐρου και Άγκυρας ήταν βαθιά τεταμένες μετά την πτώση της κυριαρχίας της Μουσουλμανικής Αδελφότητας μετά την εξέγερση της 30ής Ιουνίου. <br /><br />Οι τρεις χώρες έκτοτε διοργανώνουν εκ περιτροπής τις συναντήσεις τους ετησίως, με τον 10ο γύρο να πραγματοποιείται στο Κάιρο τον Ιανουάριο του 2025.<br /><br />Νωρίτερα φέτος, το Κάιρο φιλοξένησε πολιτικές διαβουλεύσεις μεταξύ των υπουργών Εξωτερικών της Αιγύπτου, της Ελλάδας και της Κύπρου.<br /><br />Ο Αιγύπτιος Υπουργός Εξωτερικών Μπαντρ Αμπντελάτι τόνισε «την ιδιαίτερη φύση των σχέσεων που συνδέουν το Κάιρο με την Αθήνα και τη Λευκωσία, η οποία συνέβαλε στη σύγκλιση απόψεων σχετικά με τη δημιουργία του μηχανισμού τριμερούς συνόδου κορυφής».<br /><br />Περιέγραψε τον μηχανισμό ως «ένα μοντέλο συνεργασίας και περιφερειακής ολοκλήρωσης».</div><div><br />Το "άνοιγμα" της Αιγύπτου στην Τουρκία<br /><br />Το τελευταίο βήμα στην αναπτυσσόμενη σχέση μεταξύ Αιγύπτου και Τουρκίας ήταν η υπογραφή επιστολής πρόθεσης για αμυντική συνεργασία κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Αιγύπτιου υπουργού Άμυνας Άσραφ Σαλέμ Ζαχέρ στην Άγκυρα την περασμένη Κυριακή.<br /><br />Ήταν η πρώτη επίσκεψη αυτού του είδους από τότε που ο Πρόεδρος Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σίσι ταξίδεψε στην Άγκυρα στις 8 Μαΐου 2013, όταν υπηρετούσε ως υπουργός Άμυνας.<br />Προειδοποίηση από την Ελλάδα προς την Αίγυπτο<br /><br />Η Ελλάδα από την πλευρά της δήλωσε πως η προσέγγιση Τουρκίας-Αιγύπτου δεν απειλεί άμεσα τα ελληνικά συμφέροντα μέχρι στιγμής, ωστόσο αυξάνει τις ανησυχίες εν μέσω ευρύτερων περιφερειακών γεωπολιτικών αλλαγών.<br /><br />Ο Ράχα Αχμέντ Χασάν, μέλος του Αιγυπτιακού Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων και πρώην πρέσβης, δήλωσε ότι η Αίγυπτος τόνιζε σε όλες τις περιπτώσεις και στις συναντήσεις της με την Τουρκία, την Ελλάδα και την Κύπρο ότι δεν υπάρχει τρόπος επίλυσης των διαφορών τους παρά μόνο μέσω διαλόγου και διαπραγμάτευσης.<br /><br />«Η Αίγυπτος επιδιώκει να διατηρήσει μια ισορροπία στις σχέσεις της με τις τρεις χώρες», δήλωσε ο Χασάν <br /><br />«Το έργο της Αιγύπτου για την επίτευξη αυτής της ισορροπίας δεν είναι εύκολο λόγω της δυσκολίας της ίδιας της κατάστασης», είπε.<br />Το σύνθετο πρόβλημα των Ελληνοτουρκικών διαφορών<br /><br />Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει το διεθνές δίκαιο της ανοιχτής θάλασσας σχετικά με την κατανομή των θαλάσσιων ορίων και την οικονομική θαλάσσια ζώνη στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ η Ελλάδα και η Κύπρος επιμένουν στην εφαρμογή του.<br /><br />Η Αίγυπτος έχει επίσης υπογράψει αυτόν τον νόμο του 1982.<br /><br />Οι κύριες διαμάχες μεταξύ της Τουρκίας, αφενός, και της Ελλάδας και της Κύπρου, αφετέρου, επικεντρώνονται σε σύνθετα γεωπολιτικά και οικονομικά ζητήματα.<br /><br />Κυριότερη από αυτές είναι το Κυπριακό , όταν οι τουρκικές δυνάμεις του ΑΤΤΙΛΑ το 1974 κατέλαβαν το βόρειο τμήμα του νησιού <br /><br />Οι διαμάχες περιλαμβάνουν επίσης διαφωνίες σχετικά με την οριοθέτηση των θαλάσσιων ορίων, τον εναέριο χώρο, την υφαλοκρηπίδα και τις αποκλειστικές οικονομικές ζώνες στο Αιγαίο Πέλαγος και την Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Αυτές οι διαμάχες εντάθηκαν με τις ανακαλύψεις φυσικού αερίου και τον ανταγωνισμό για την εκμετάλλευση ενεργειακών πόρων στην Ανατολική Μεσόγειο.<br />Η Αίγυπτος ως "γέφυρα"<br /><br />Ο Μπασίρ Αμπντέλ Φατάχ, Αιγύπτιος ακαδημαϊκός και ερευνητής διεθνών σχέσεων, δήλωσε ότι η Αίγυπτος είχε αρχίσει να δίνει μεγαλύτερη προσοχή στη μεσογειακή διάσταση των εξωτερικών της σχέσεων πριν από μια δεκαετία ή και περισσότερο, εστιάζοντας στην Κύπρο και την Ελλάδα.<br /><br />«Η Αίγυπτος οριοθέτησε τα θαλάσσια σύνορά της μαζί τους και συνήψε ρυθμίσεις ασφαλείας, τακτικές στρατιωτικές ασκήσεις και υψηλού επιπέδου συντονισμό ασφάλειας και στρατηγικού συντονισμού», δήλωσε ο Αμπντέλ Φατάχ <br /><br />«Οι δύο χώρες διαδραματίζουν επίσης σημαντικό ρόλο στην ενίσχυση των σχέσεων της Αιγύπτου με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ταυτόχρονα, η Αίγυπτος επανέφερε τη δυναμική στη σχέση της με την Τουρκία μετά από μια περίοδο πολιτικών διαφωνιών».<br /><br />Ο Αμπντέλ Φατάχ δήλωσε ότι δεν υπάρχει αντίφαση μεταξύ της προσέγγισης της Αιγύπτου με την Τουρκία και των στενών σχέσεών της με την Ελλάδα και την Κύπρο.<br /><br />«Το Κάιρο επιθυμεί να διαφοροποιήσει τις σχέσεις του και αυτό είναι κυριαρχικό του δικαίωμα», είπε.<br /><br />«Σε αντίθεση με οποιεσδήποτε ανησυχίες, η Αίγυπτος θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως γέφυρα για την προσέγγιση μεταξύ Τουρκίας, Ελλάδας και Κύπρου και να βοηθήσει στην επίλυση των διαφορών σχετικά με την οριοθέτηση των θαλάσσιων συνόρων και την κοινή χρήση των πόρων της Ανατολικής Μεσογείου».</div><div><br />Η "στροφή" της Αιγύπτου προς την Τουρκία<br /><br />Οι σχέσεις μεταξύ Αιγύπτου και Τουρκίας έχουν αναπτυχθεί ραγδαία από το 2023, καθώς οι δεσμοί μεταξύ των δύο χωρών επέστρεψαν στο φυσιολογικό και ο Σίσι και ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αντάλλαξαν επισκέψεις.<br /><br />Αυτό αντικατοπτρίστηκε στη στρατιωτική συνεργασία, ιδίως στην εκπαίδευση και τη συνεργασία στις αμυντικές βιομηχανίες.<br /><br />Ο Αμρ ελ-Σομπάκι, σύμβουλος στο Κέντρο Πολιτικών και Στρατηγικών Μελετών Al-Ahram, δήλωσε ότι η προσέγγιση Αιγύπτου-Τουρκίας, ιδίως στον στρατιωτικό τομέα, θα μπορούσε εύλογα να ανησυχήσει το Ισραήλ.<br /><br />«Αλλά δεν θα στραφεί ποτέ εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου», είπε ο Σομπάκι.<br /><br />«Αντίθετα, μέσω αυτής της προσέγγισης με την Τουρκία, η Αίγυπτος θα μπορούσε να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην άμβλυνση των εντάσεων μεταξύ Τουρκίας, Ελλάδας και Κύπρου λόγω των ισχυρών και διακεκριμένων σχέσεών της και με τις τρεις χώρες».</div><div><br />Πως επηρεάζονται οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις<br /><br />Το διπλό παιγνίδι της Αιγύπτου με Ελλάδα-Κύπρο και Τουρκία έχει επιπτώσεις του στα Ελληνοτουρκικά, αφού ο εναγγαλισμός του Ερντογάν προς την χώρα των Φαραώ είναι κυρίως στη στρατιωτική συνεργασία, ιδίως στην εκπαίδευση και στις αμυντικές βιομηχανίες.<br /><br />Έτσι η Αίγυπτος απομακρύνεται από την προοπτική να μετουσιώσει την στρατηγική της συνεργασία με Ελλάδα και Κύπρο σε άξονα στρατιωτικής συνεργασίας, απέναντι στην αναθεωρητική Τουρκία, κάτι που είχε αρχίσει να διαφαίνεται με τις ασκήσεις "ΜΕΔΟΥΣΑ" στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Η εξισορρόπηση της Αιγύπτου των θέσεων Ελλάδας-Κύπρου και Τουρκίας στο θέμα της οριοθέτησης της ΑΟΖ στη ΝΑ Μεσόγειο , είναι κενή περιεχομένου, αφού το Κάιρο έχει υπογράψει το Δίκαιο της θάλασσας από το 1982 , πράγμα που δεν έχει κάνει η Τουρκία αλλά έχει πράξει η Ελλάδα.<br /><br />Συνεπώς πως θα ισορροπήσει μεταξύ αυτών των εντελώς αντίθετων προσεγγίσεων Ελλάδας και Τουρκίας , η Αίγυπτος;<br /><br />Πολύ φοβόμαστε ότι την μη οριοθέτηση της ΑΟΖ μας με την Αίγυπτο ανατολικότερα του 28ου μεσημβρινού, αφήνοντας εκτός το Σύμπλεγμα Καστελορίζου-Ρω-Στρογγύλης, θα την βρούμε μπροστά μας.....<br /><br /><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το "διπλό παιχνίδι" της Αιγύπτου με Ελλάδα-Κύπρο και Τουρκία και οι επιπτώσεις του στα Ελληνοτουρκικά.

Η Αίγυπτος έχει υπογράψει την Συνθήκη για το Δίκαιο της θάλασσας από το 1982 Είναι αληθές ότι η αυξανόμενη συνεργασία μεταξύ Καΐρου και Άγκυ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο εμπορικός πόλεμος του Τραμπ περνά στον Νότο. Γιατί η Βραζιλία είναι μόνο η αρχή.

<img height="132" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/Trade-tariffs-696x459-1-1-768x507.jpg" width="768" /><br /><br /><b>Κωστας Καλλιαντερης</b><br />Οι δασμοί 25% κατά της Βραζιλίας εγκαινιάζουν το νέο αμερικανικό δόγμα. Στο στόχαστρο έρχονται Κίνα, Ε.Ε., Ινδία, Ιαπωνία και Μεξικό.<br /><br />Ο εμπορικός πόλεμος του Τραμπ περνά στον Νότο – Η Βραζιλία είναι το πρώτο μήνυμα προς όλο τον κόσμο<br /><br />Οι δασμοί που ανακοίνωσε η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ κατά της Βραζιλίας δεν αποτελούν ακόμη ένα επεισόδιο στις αμερικανοβραζιλιάνικες σχέσεις. Συνιστούν την πρώτη εφαρμογή μιας νέας εμπορικής στρατηγικής, η οποία φιλοδοξεί να αναδιαμορφώσει τους κανόνες του διεθνούς εμπορίου μετά την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ που υποχρέωσε τον Λευκό Οίκο να εγκαταλείψει το προηγούμενο μοντέλο γενικευμένων δασμών.<br /><br />Από τις 22 Ιουλίου, το μεγαλύτερο μέρος των βραζιλιάνικων προϊόντων που εισάγονται στις Ηνωμένες Πολιτείες θα επιβαρύνεται με δασμό 25%. Πρόκειται για την πρώτη μεγάλη δοκιμή ενός νέου μηχανισμού, ο οποίος στηρίζεται σε στοχευμένες έρευνες ανά χώρα και όχι σε οριζόντια μέτρα.<br /><br />Το μήνυμα της Ουάσιγκτον είναι σαφές: κάθε κράτος που θεωρείται ότι εφαρμόζει πρακτικές οι οποίες στρεβλώνουν τον ανταγωνισμό μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπο με οικονομικές κυρώσεις.<div><br />Η Βραζιλία ως «πιλότος» μιας νέας στρατηγικής<br /><br />Η κυβέρνηση Τραμπ στηρίζει την απόφασή της στα συμπεράσματα της αμερικανικής Υπηρεσίας Εμπορικού Αντιπροσώπου (USTR), η οποία μετά από πολύμηνη έρευνα υποστήριξε ότι η Βραζιλία διατηρεί πολιτικές που δημιουργούν άνισους όρους ανταγωνισμού για τις αμερικανικές επιχειρήσεις.<br /><br />Στο επίκεντρο της αμερικανικής κριτικής βρίσκονται:</div><div>οι ψηφιακές εμπορικές πρακτικές,<br />η λειτουργία του συστήματος άμεσων πληρωμών Pix,<br />ζητήματα πρόσβασης στην αγορά,<br />περιβαλλοντικές πολιτικές που συνδέονται με την αποψίλωση του Αμαζονίου,<br />καθώς και κανονιστικές ρυθμίσεις που, σύμφωνα με την Ουάσιγκτον, δυσχεραίνουν τη δραστηριοποίηση αμερικανικών εταιρειών.<br /><br />Ο Αμερικανός Εμπορικός Αντιπρόσωπος Τζέιμισον Γκριρ δήλωσε ότι οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις δεν απέφεραν αποτέλεσμα, επισημαίνοντας ωστόσο πως οι ΗΠΑ παραμένουν ανοικτές σε διάλογο, εφόσον η Βραζιλία προχωρήσει σε αλλαγές πολιτικής. </div><div><br />Δεν αφορά μόνο τη Βραζιλία<br /><br />Η πραγματική είδηση δεν είναι οι δασμοί.<br /><br />Είναι το προηγούμενο που δημιουργείται.<br /><br />Η Ουάσιγκτον έχει ήδη ενεργοποιήσει περίπου 80 αντίστοιχες έρευνες, γεγονός που σημαίνει ότι το νέο μοντέλο μπορεί σύντομα να εφαρμοστεί σε ορισμένους από τους μεγαλύτερους εμπορικούς εταίρους των Ηνωμένων Πολιτειών.<br /><br />Στη λίστα των χωρών που παρακολουθούνται βρίσκονται:</div><div>η Κίνα,<br />η Ευρωπαϊκή Ένωση,<br />η Ινδία,<br />η Ιαπωνία,<br />η Νότια Κορέα,<br />το Μεξικό.<br /><br />Εάν η στρατηγική αυτή γενικευθεί, το διεθνές εμπόριο ενδέχεται να εισέλθει σε μια νέα περίοδο κατακερματισμού, όπου οι διμερείς οικονομικές σχέσεις θα εξαρτώνται ολοένα περισσότερο από γεωπολιτικά κριτήρια.</div><div><br />Τι πλήττουν οι δασμοί<br /><br />Οι νέες επιβαρύνσεις αφορούν χιλιάδες βραζιλιάνικα προϊόντα, μεταξύ των οποίων:ζάχαρη,<br />γεωργικά μηχανήματα,<br />χάλυβας,<br />ηλεκτρολογικός εξοπλισμός,<br />προϊόντα χαρτιού,<br />ένδυση.<br /><br />Ωστόσο, η Ουάσιγκτον εξαιρεί προϊόντα στρατηγικής σημασίας για την αμερικανική οικονομία.<br /><br />Εκτός δασμών παραμένουν:ο καφές,<br />το βοδινό κρέας,<br />τα αεροσκάφη και τα ανταλλακτικά τους,<br />οι σπάνιες γαίες,<br />ενεργειακά προϊόντα,<br />ο χυτοσίδηρος,<br />το βιολογικό μέλι.<br /><br />Η επιλογή αυτή δείχνει ότι ακόμη και σε ένα αυστηρό εμπορικό πλαίσιο, οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν να προστατεύσουν κρίσιμες εφοδιαστικές αλυσίδες.<br />Η αντίδραση της Βραζιλίας<br /><br />Ο πρόεδρος της Βραζιλίας, Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα, απέρριψε κατηγορηματικά τις αμερικανικές αιτιάσεις, χαρακτηρίζοντας τους δασμούς αδικαιολόγητους και αντίθετους προς τους κανόνες του διεθνούς εμπορίου.<br /><br />Η Μπραζίλια ανακοίνωσε ότι θα ενεργοποιήσει τον νόμο περί εμπορικής αμοιβαιότητας και θα προσφύγει στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ), υποστηρίζοντας ότι οι αμερικανικές κατηγορίες στερούνται πραγματικής τεκμηρίωσης.<br /><br />Η αντιπαράθεση απέκτησε γρήγορα και πολιτική διάσταση.<br /><br />Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, κατηγόρησε την κυβέρνηση Λούλα ότι δεν διαπραγματεύθηκε με καλή πίστη, υποστηρίζοντας ότι η εσωτερική πολιτική σκοπιμότητα υπερίσχυσε της αναζήτησης συμβιβασμού. </div><div><br />Ο επόμενος γύρος μπορεί να είναι ακόμη πιο επώδυνος<br /><br />Οι δασμοί του 25% ίσως αποτελέσουν μόνο την αρχή.<br /><br />Μέσα στις επόμενες ημέρες αναμένεται να ολοκληρωθεί δεύτερη αμερικανική έρευνα που εξετάζει ζητήματα καταναγκαστικής εργασίας σε διάφορες χώρες.<br /><br />Εάν η Βραζιλία συμπεριληφθεί και σε αυτό το πακέτο μέτρων, οι συνολικοί δασμοί θα μπορούσαν να φθάσουν ακόμη και στο 37,5%, μειώνοντας δραστικά την ανταγωνιστικότητα πολλών βραζιλιάνικων προϊόντων στην αμερικανική αγορά.<br />Η επιστροφή του οικονομικού εθνικισμού<br /><br />Η υπόθεση της Βραζιλίας αποκαλύπτει μια βαθύτερη μεταβολή στην αμερικανική στρατηγική.<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν χρησιμοποιούν πλέον τους δασμούς μόνο ως εργαλείο προστασίας της εγχώριας παραγωγής.<br /><br />Τους μετατρέπουν σε μέσο άσκησης εξωτερικής πολιτικής.<br /><br />Το εμπόριο, η τεχνολογία, οι περιβαλλοντικοί κανόνες, ακόμη και τα ψηφιακά συστήματα πληρωμών εντάσσονται πλέον στο ίδιο γεωπολιτικό πλαίσιο.<br /><br />Η οικονομική αλληλεξάρτηση, που για δεκαετίες θεωρούνταν εγγύηση σταθερότητας, μετατρέπεται σταδιακά σε πεδίο πίεσης και διαπραγμάτευσης.</div><div><br />Το πραγματικό διακύβευμα<br /><br />Η Βραζιλία είναι πιθανότατα μόνο η πρώτη πράξη.<br /><br />Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες εφαρμόσουν το ίδιο μοντέλο απέναντι στην Κίνα, την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ινδία ή την Ιαπωνία, τότε δεν θα μιλάμε απλώς για έναν νέο εμπορικό πόλεμο.<br /><br />Θα μιλάμε για τη μετάβαση σε ένα διεθνές οικονομικό σύστημα όπου οι κανόνες του εμπορίου θα διαμορφώνονται ολοένα και περισσότερο από τις γεωπολιτικές ισορροπίες και λιγότερο από τους πολυμερείς θεσμούς.<br /><br />Το ερώτημα, πλέον, δεν είναι αν οι δασμοί θα επεκταθούν.<br /><br />Είναι ποια χώρα θα είναι η επόμενη που θα βρεθεί στο στόχαστρο της νέας αμερικανικής εμπορικής στρατηγικής.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο εμπορικός πόλεμος του Τραμπ περνά στον Νότο. Γιατί η Βραζιλία είναι μόνο η αρχή.

Κωστας Καλλιαντερης Οι δασμοί 25% κατά της Βραζιλίας εγκαινιάζουν το νέο αμερικανικό δόγμα. Στο στόχαστρο έρχονται Κίνα, Ε.Ε., Ινδία, Ιαπωνί...

Διαβάστε την συνέχεια

Η στροφή Τραμπ στριμώχνει τον Νετανιάχου. Το δίλημμα που μπορεί να κρίνει τις εκλογές.

<img height="133" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/netaniaxou-3-768x512.jpg" width="773" /><br /><br /><b>Κωστας Καλλιαντερης</b> <br />Η αιφνίδια αλλαγή στάσης της Ουάσιγκτον απέναντι σε Λίβανο και Συρία μεταβάλλει τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή, περιορίζοντας τα περιθώρια ελιγμών του Μπενιαμίν Νετανιάχου ενόψει της κρίσιμης εκλογικής αναμέτρησης.<br /><br />Η «στροφή 180 μοιρών» του Τραμπ σε Λίβανο και Συρία αφήνει τον Νετανιάχου με ελάχιστα περιθώρια ελιγμών ενόψει των εκλογών<br /><br />Η αμερικανική πολιτική στη Μέση Ανατολή φαίνεται να εισέρχεται σε νέα φάση, καθώς ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ φέρεται να ζήτησε από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου να προχωρήσει σε σταδιακή αποχώρηση ισραηλινών δυνάμεων από περιοχές της νότιας Συρίας και του νότιου Λιβάνου. Η εξέλιξη αυτή σηματοδοτεί μια θεαματική μεταβολή της αμερικανικής στρατηγικής, η οποία μέχρι πρόσφατα παρείχε μεγαλύτερη ανοχή στις στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ στην περιοχή.<br />Η αλλαγή στρατηγικής της Ουάσιγκτον<br /><br />Σύμφωνα με διπλωματικές πληροφορίες, η αμερικανική κυβέρνηση θεωρεί ότι η παρατεταμένη παρουσία του Ισραήλ σε συριακά και λιβανικά εδάφη αυξάνει τον κίνδυνο μιας νέας περιφερειακής ανάφλεξης, σε μια περίοδο όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν να περιορίσουν τα πολλαπλά μέτωπα έντασης στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Η νέα αυτή προσέγγιση εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια σταθεροποίησης της περιοχής, μετά τις επαφές της Ουάσιγκτον με τη νέα συριακή ηγεσία αλλά και τις διαπραγματεύσεις μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου για την εφαρμογή συμφωνιών ασφαλείας.<br />Ο Νετανιάχου μπροστά σε πολιτικό αδιέξοδο<br /><br />Για τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, το δίλημμα είναι ιδιαίτερα σύνθετο.<br /><br />Από τη μία πλευρά, η συμμόρφωση στις αμερικανικές πιέσεις θα μπορούσε να διατηρήσει τις στρατηγικές σχέσεις με την Ουάσιγκτον και να αποτρέψει περαιτέρω διπλωματικές τριβές.<br /><br />Από την άλλη, οποιαδήποτε υποχώρηση στα μέτωπα του Λιβάνου και της Συρίας ενδέχεται να προκαλέσει έντονες αντιδράσεις από τους κυβερνητικούς εταίρους της ισραηλινής δεξιάς και της ακροδεξιάς, οι οποίοι θεωρούν ότι η στρατιωτική παρουσία αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για την ασφάλεια του Ισραήλ.<br /><br />Η πίεση είναι ακόμη μεγαλύτερη καθώς οι βουλευτικές εκλογές πλησιάζουν, με τον Νετανιάχου να επιδιώκει μια νέα πολιτική εντολή σε ιδιαίτερα πολωμένο πολιτικό περιβάλλον. <div><br />Το νέο γεωπολιτικό παζλ<br /><br />Οι εξελίξεις δεν περιορίζονται στις αμερικανοϊσραηλινές σχέσεις.<br /><br />Οι συνομιλίες που πραγματοποιήθηκαν στη Ρώμη μεταξύ Αμερικανών, Ισραηλινών και Λιβανέζων αξιωματούχων δείχνουν ότι βρίσκεται σε εξέλιξη μια προσπάθεια δημιουργίας «πιλοτικών ζωνών» ασφαλείας, οι οποίες θα μπορούσαν να αποτελέσουν το πρώτο βήμα για την αποχώρηση ισραηλινών δυνάμεων και την ανάληψη του ελέγχου από τον λιβανικό στρατό.<br /><br />Παράλληλα, η κυβέρνηση του Λιβάνου εμφανίζεται αποφασισμένη να ενισχύσει τον κρατικό έλεγχο στην περιοχή, περιορίζοντας τον στρατιωτικό ρόλο της Χεζμπολάχ, γεγονός που αλλάζει σταδιακά τις ισορροπίες στο εσωτερικό της χώρας. </div><div><br />Οι ευρύτερες επιπτώσεις<br /><br />Η αμερικανική μεταστροφή δεν αποτελεί μόνο διμερή υπόθεση μεταξύ Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ.<br /><br />Αν επιβεβαιωθεί στην πράξη, ενδέχεται να σηματοδοτήσει μια νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας στη Μέση Ανατολή, όπου η διπλωματία θα επιχειρήσει να αντικαταστήσει, έστω και σταδιακά, τη συνεχή στρατιωτική αντιπαράθεση.<br /><br />Ωστόσο, η επιτυχία αυτού του σχεδιασμού εξαρτάται από πολλούς αστάθμητους παράγοντες: τη στάση της Χεζμπολάχ, τις εξελίξεις στη Συρία, τις σχέσεις ΗΠΑ–Ιράν, αλλά και την πολιτική επιβίωση του ίδιου του Νετανιάχου.<br /><br />Η φερόμενη αλλαγή πορείας του Ντόναλντ Τραμπ δημιουργεί νέα δεδομένα στην περιφερειακή γεωπολιτική. Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου βρίσκεται αντιμέτωπος με μία από τις δυσκολότερες αποφάσεις της πολιτικής του διαδρομής: να ακολουθήσει τη στρατηγική του σημαντικότερου συμμάχου του ή να διατηρήσει την αδιάλλακτη στάση που απαιτεί η εσωτερική πολιτική σκηνή του Ισραήλ. Το αποτέλεσμα αυτής της εξίσωσης ενδέχεται να επηρεάσει όχι μόνο τις ισραηλινές εκλογές, αλλά και τη συνολική ισορροπία ισχύος στη Μέση Ανατολή.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η στροφή Τραμπ στριμώχνει τον Νετανιάχου. Το δίλημμα που μπορεί να κρίνει τις εκλογές.

Κωστας Καλλιαντερης   Η αιφνίδια αλλαγή στάσης της Ουάσιγκτον απέναντι σε Λίβανο και Συρία μεταβάλλει τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή, περιο...

Διαβάστε την συνέχεια

Η ακριβή ψευδαίσθηση της αποχώρησης: Μπορούν οι ΗΠΑ να επιβιώσουν χωρίς το ΝΑΤΟ;

<img height="113" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/nato-5-768x432.jpg" width="762" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Η αυξανόμενη πίεση της Ουάσιγκτον προς τους Ευρωπαίους συμμάχους αναζωπυρώνει τη συζήτηση περί αποχώρησης των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ. Πόσο, όμως, θα κόστιζε πραγματικά μια τέτοια στρατηγική επιλογή σε οικονομικό, στρατιωτικό και γεωπολιτικό επίπεδο;<br /><br />Η ακριβή ψευδαίσθηση της αποχώρησης από το ΝΑΤΟ<br /><br />Η συζήτηση γύρω από το μέλλον των Ηνωμένων Πολιτειών στο ΝΑΤΟ έχει επιστρέψει δυναμικά στο προσκήνιο, καθώς η Ουάσιγκτον εντείνει τις πιέσεις προς τους Ευρωπαίους συμμάχους για δραστική αύξηση των αμυντικών τους δαπανών. Η απαίτηση να φτάσουν στο 5% του ΑΕΠ έως το 2035, υπερδιπλασιάζοντας τον προηγούμενο στόχο του 2%, αποτελεί ένδειξη μιας βαθύτερης μεταβολής στην αμερικανική στρατηγική σκέψη.<br /><br />Πίσω από αυτή την πίεση βρίσκεται η ολοένα εντονότερη πεποίθηση, κυρίως σε κύκλους της αμερικανικής πολιτικής, ότι οι ευρωπαϊκές χώρες επωφελούνται δυσανάλογα από την αμερικανική στρατιωτική ισχύ, χωρίς να συνεισφέρουν αντίστοιχα στο συλλογικό κόστος ασφαλείας. Η αντίληψη αυτή ενισχύθηκε μετά τη συγκρατημένη ευρωπαϊκή στάση απέναντι στις πρόσφατες αμερικανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά του Ιράν, γεγονός που αναζωπύρωσε τις φωνές υπέρ μιας πιο απομονωτικής εξωτερικής πολιτικής.<br /><br />Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι σημαντικά πιο σύνθετη από το πολιτικό αφήγημα περί “ακριβού ΝΑΤΟ”.<br />Το ΝΑΤΟ ως πολλαπλασιαστής αμερικανικής ισχύος<br /><br />Συχνά παρουσιάζεται η εικόνα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες “χρηματοδοτούν” την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Στην πράξη, όμως, η συμμετοχή τους στη Συμμαχία λειτουργεί ως ένας τεράστιος πολλαπλασιαστής στρατιωτικής ισχύος.<br /><br />Οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις αξιοποιούν ένα εκτεταμένο δίκτυο στρατιωτικών εγκαταστάσεων, αεροδρομίων, λιμανιών και κέντρων διοίκησης σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η πρόσβαση αυτή επιτρέπει στην Ουάσιγκτον να αναπτύσσει στρατεύματα σε ελάχιστο χρόνο, να υποστηρίζει επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή, στη Βόρεια Αφρική και στην Ανατολική Ευρώπη και να διατηρεί παγκόσμια επιχειρησιακή ετοιμότητα. <br /><br />Χωρίς το ΝΑΤΟ, αυτό το στρατηγικό πλεονέκτημα δεν θα εξαφανιζόταν απλώς· θα έπρεπε να αγοραστεί ξανά από την αρχή.<br /><br />Κάθε νέα ανάπτυξη αμερικανικών δυνάμεων θα απαιτούσε ξεχωριστές διαπραγματεύσεις μέσω Status of Forces Agreements (SOFA), με σημαντικό οικονομικό και πολιτικό κόστος. Η δημιουργία νέων στρατιωτικών υποδομών θα απαιτούσε επενδύσεις δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων, ενώ η επιχειρησιακή ευελιξία των ΗΠΑ θα περιοριζόταν αισθητά.<br />Η οικονομική διάσταση που συχνά αγνοείται<br /><br />Το ΝΑΤΟ δεν αποτελεί μόνο στρατιωτική συμμαχία.<br /><br />Αποτελεί επίσης έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες οικονομικής εμπιστοσύνης μεταξύ των κρατών-μελών.<br /><br />Μελέτες δείχνουν ότι η συμμετοχή στη Συμμαχία αυξάνει το διμερές εμπόριο μεταξύ των κρατών κατά 12% έως 27%, δημιουργώντας ένα περιβάλλον πολιτικής σταθερότητας που ενισχύει τις επενδύσεις και τις εμπορικές συναλλαγές.<br /><br />Η πιθανή αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών θα είχε άμεσο οικονομικό αντίκτυπο.<br /><br />Οι προβλέψεις κάνουν λόγο για:Μείωση των αμερικανικών εξαγωγών κατά περίπου 16,1%.<br />Ετήσιες απώλειες που προσεγγίζουν τα 240 δισεκατομμύρια δολάρια στο εξωτερικό εμπόριο.<br />Πιθανή μείωση του αμερικανικού ΑΕΠ έως και 490 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως, σύμφωνα με αναλύσεις που εξετάζουν σημαντική υποχώρηση των αμερικανικών δεσμεύσεων ασφαλείας.<br /><br />Με άλλα λόγια, τα οικονομικά οφέλη που επικαλούνται οι υποστηρικτές της αποχώρησης φαίνεται να εξανεμίζονται μπροστά στο πραγματικό κόστος.<br />Το γεωπολιτικό κενό δεν μένει ποτέ κενό<br /><br />Η μεγαλύτερη όμως συνέπεια δεν θα ήταν οικονομική.<br /><br />Θα ήταν γεωπολιτική.<br /><br />Η αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από το ΝΑΤΟ θα δημιουργούσε ένα σημαντικό κενό ισχύος στην Ευρώπη, το οποίο δύσκολα θα μπορούσαν να καλύψουν άμεσα οι ευρωπαϊκές χώρες, ακόμη και αν αυξήσουν θεαματικά τις αμυντικές τους δαπάνες.<br /><br />Η Ρωσία θα αποκτούσε μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων στην Ανατολική Ευρώπη, ενώ η Κίνα θα συνέχιζε να ενισχύει τη διπλωματική και οικονομική της επιρροή σε περιοχές όπου ήδη επεκτείνει την παρουσία της, όπως η Αφρική, η Νοτιοανατολική Ασία και τμήματα της Μέσης Ανατολής.<br /><br />Στη γεωπολιτική, κάθε κενό ισχύος καλύπτεται από κάποιον άλλο.<br /><br />Η ιστορία δείχνει ότι η αποχώρηση μιας μεγάλης δύναμης δεν οδηγεί σε ισορροπία, αλλά σε ανακατανομή επιρροής υπέρ ανταγωνιστικών κρατών.<br />Η Ευρώπη μπορεί να αντικαταστήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες;<br /><br />Παρά τις εξαγγελίες για αύξηση των αμυντικών προϋπολογισμών, η ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σημαντικές προκλήσεις.<br /><br />Η παραγωγική της ικανότητα, οι ελλείψεις σε στρατηγικές πρώτες ύλες, η εξάρτηση από αμερικανικά οπλικά συστήματα και η έλλειψη ενιαίας στρατιωτικής διοίκησης καθιστούν εξαιρετικά δύσκολη την ταχεία αντικατάσταση του αμερικανικού αποτρεπτικού ρόλου.<br /><br />Η στρατηγική αυτονομία της Ευρωπαϊκής Ένωσης παραμένει πολιτικός στόχος, όχι επιχειρησιακή πραγματικότητα.<br />Η νέα εποχή του αμερικανικού απομονωτισμού<br /><br />Οι υποστηρικτές μιας περισσότερο εσωστρεφούς αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής θεωρούν ότι η μείωση των διεθνών δεσμεύσεων θα επιτρέψει στην Ουάσιγκτον να επικεντρωθεί στα εσωτερικά της προβλήματα.<br /><br />Ωστόσο, οι αριθμοί δείχνουν μια διαφορετική εικόνα.<br /><br />Η διατήρηση της παγκόσμιας επιρροής μέσω του ΝΑΤΟ κοστίζει σημαντικά λιγότερο από την προσπάθεια αναδημιουργίας των ίδιων δυνατοτήτων χωρίς τη Συμμαχία.<br /><br />Η ισχύς δεν μετριέται μόνο σε αμυντικές δαπάνες, αλλά και σε συμμαχίες, πρόσβαση, αξιοπιστία και πολιτική επιρροή.<br /><br />Η συζήτηση για πιθανή αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από το ΝΑΤΟ δεν αφορά μόνο το ύψος των αμυντικών δαπανών. Αφορά το μοντέλο παγκόσμιας ισχύος που θα επιλέξει η Ουάσιγκτον τις επόμενες δεκαετίες.<br /><br />Παρά τις επικρίσεις περί άνισης κατανομής βαρών, η Συμμαχία εξακολουθεί να προσφέρει στις ΗΠΑ ένα μοναδικό πλέγμα στρατιωτικής πρόσβασης, οικονομικής συνεργασίας και γεωπολιτικής επιρροής που δύσκολα μπορεί να αντικατασταθεί.<br /><br />Το πραγματικό ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να αποχωρήσουν από το ΝΑΤΟ. Είναι αν μπορούν να αντέξουν το κόστος μιας τέτοιας επιλογής <div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η ακριβή ψευδαίσθηση της αποχώρησης: Μπορούν οι ΗΠΑ να επιβιώσουν χωρίς το ΝΑΤΟ;

Βασιλης Διαμαντακος  Η αυξανόμενη πίεση της Ουάσιγκτον προς τους Ευρωπαίους συμμάχους αναζωπυρώνει τη συζήτηση περί αποχώρησης των ΗΠΑ από τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πολεμικό θρίλερ στη Μέση Ανατολή: 7η νύχτα σφοδρών βομβαρδισμών. Φόβοι για περιφερειακή σύρραξη

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/usa_iran-1.jpg"><img height="122" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/usa_iran-1-1068x653.jpg" width="769" /></a><br /><br />Σε τροχιά επικίνδυνης κλιμάκωσης παραμένει η Μέση Ανατολή, καθώς για έβδομη συναπτή νύχτα σημειώθηκαν σφοδροί βομβαρδισμοί. Νέα αμερικανικά πλήγματα στο νότιο Ιράν στοίχισαν τη ζωή σε τουλάχιστον τρεις ανθρώπους, με την Τεχεράνη να απαντά άμεσα στοχοποιώντας στρατιωτικούς στόχους σε Κουβέιτ και Ιορδανία.<br /><br />Σύμφωνα με ανακοίνωση του αμερικανικού στρατού, οι δυνάμεις των ΗΠΑ ολοκλήρωσαν ένα νέο κύμα επιθέσεων στο Ιράν, θέτοντας στο στόχαστρο:<br /><br />Εγκαταστάσεις επιτήρησης και υποδομές στρατιωτικής επιμελητείας.<br /><br />Υπόγειες αποθήκες όπλων.<br /><br />Ναυτικές δυνατότητες των ιρανικών δυνάμεων.<br /><br />Από την πλευρά τους, οι αρχές της επαρχίας Ορμουζγκάν στο νότιο Ιράν έκαναν λόγο για 3 νεκρούς και 8 τραυματίες, ενώ αναφέρθηκαν σοβαρές ζημιές στο δίκτυο ηλεκτροδότησης, σε γέφυρες, λιμάνια, αεροδρόμια και τηλεπικοινωνιακές υποδομές.<br /><br />Αντίποινα από την Τεχεράνη και απειλές για «ολοκληρωτική επίθεση»<br /><br />Σε απάντηση των αμερικανικών επιχειρήσεων, ο ιρανικός στρατός ανακοίνωσε ότι έπληξε αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στην Ιορδανία και το Κουβέιτ, καθώς και τη βάση Αλ Ουντέιντ στο Κατάρ, καταστρέφοντας συστήματα ραντάρ και αεροσκάφη. Στο Κουβέιτ, πλήγμα δέχθηκε σταθμός παραγωγής ενέργειας και αφαλάτωσης, εν μέσω ακραίων θερμοκρασιών που αγγίζουν τους 48°C.<br /><br />Παράλληλα, οι Φρουροί της Επανάστασης υποστήριξαν ότι δύο πετρελαιοφόρα εξερράγησαν στο Στενό του Ορμούζ λόγω ναρκών, ισχυρισμός που διαψεύστηκε από τις ΗΠΑ.<br /><br />Η προειδοποίηση του Ιράν: Ο Μοχσέν Ρεζαεΐ, σύμβουλος του Ιρανού ανώτατου ηγέτη, προειδοποίησε πως η Τεχεράνη θα περάσει σε φάση «ολοκληρωτικής επίθεσης» εάν οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί συνεχιστούν για περισσότερες από δύο με τρεις ημέρες. Από την άλλη, ο Ντόναλντ Τραμπ απείλησε με νέους βομβαρδισμούς σε υποδομές, εάν το Ιράν δεν επιστρέψει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.<br /><br />«Παγίδα» το Στενό του Ορμούζ – Στα ύψη η τιμή του πετρελαίου<br /><br />Οι αναλυτές εκφράζουν έντονη ανησυχία για τη δυναμική της σύγκρουσης. «Το Στενό του Ορμούζ οδεύει να μετατραπεί σε παγίδα για τις δύο πλευρές. Η λογική της κλιμάκωσης ξεφεύγει ολοένα περισσότερο», επισημαίνει ο Νταβίντ Χαλφά, ειδικός για τη Μέση Ανατολή στο Ίδρυμα Ζαν Ζορές.<br /><br />Η συνεχιζόμενη κρίση, η οποία ξεκίνησε στα τέλη Φεβρουαρίου και αναζωπυρώθηκε στις 7 Ιουλίου, προκαλεί ισχυρούς τριγμούς στην παγκόσμια οικονομία:<br /><br />Το πετρέλαιο τύπου Brent (συμβόλαια Σεπτεμβρίου) κατέγραψε άνοδο +4,60%, φτάνοντας στα 88,10 δολάρια το βαρέλι.<br /><br />Το αμερικανικό WTI (συμβόλαια Αυγούστου) ενισχύθηκε κατά +4,48%, αγγίζοντας τα 82,49 δολάρια.<br /><br />Στο διπλωματικό πεδίο, η Κίνα και το Πακιστάν απευθύνουν εκκλήσεις για άμεση επανέναρξη των συνομιλιών και αποκατάσταση της ναυσιπλοΐας στο Στενό του Ορμούζ, το οποίο έχει κλείσει εκ νέου με απόφαση της Τεχεράνης, προκαλώντας τον ναυτικό αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών από την Ουάσιγκτον.<div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πολεμικό θρίλερ στη Μέση Ανατολή: 7η νύχτα σφοδρών βομβαρδισμών. Φόβοι για περιφερειακή σύρραξη

Σε τροχιά επικίνδυνης κλιμάκωσης παραμένει η Μέση Ανατολή, καθώς για έβδομη συναπτή νύχτα σημειώθηκαν σφοδροί βομβαρδισμοί. Νέα αμερικανικά ...

Διαβάστε την συνέχεια

Jerusalem Post/Άποψη: Τουρκία και Κατάρ: Το πρόσωπο της δολοφονικής ιδεολογίας της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/07/TURKEY-QATAR-630x400.jpg" width="763" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ο διπλός ρόλος Τουρκίας και Κατάρ στη Μέση Ανατολή και η στρατηγική της «ήπιας ισχύος»</span></h3>Στη Μέση Ανατολή του 2026, δεν υπάρχει πλέον χώρος για αυταπάτες. Οι εχθροί του Ισραήλ δεν επιχειρούν μόνο μέσω πυραύλων, drones και τρομοκρατικών οργανώσεων. Χρησιμοποιούν επίσης χρήμα, Μέσα Ενημέρωσης, πολιτική επιρροή και εξελιγμένη διπλωματία.<br /><br />Καμία άλλη δυάδα χωρών δεν το εικονογραφεί αυτό πιο ξεκάθαρα από την Τουρκία και το Κατάρ, στενούς συμμάχους που έχουν συνδεθεί εδώ και καιρό με την πολιτική υποστήριξη προς τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και την εχθρότητα προς το Ισραήλ.<br /><br />Η Τουρκία του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν είναι πλέον το κοσμικό κράτος που ιδρύθηκε από τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ.<br /><br />Υπό την ηγεσία του Ερντογάν, η Άγκυρα έχει καταστεί κέντρο πολιτικής υποστήριξης για την τρομοκρατική οργάνωση Χαμάς.<br /><br />Με την πάροδο των ετών, έχει φιλοξενήσει κορυφαία στελέχη της Χαμάς και έχει επανειλημμένα χρησιμοποιήσει εμπρηστική ρητορική κατά του Ισραήλ.<br /><br />Ταυτόχρονα, η Τουρκία επιδιώκει να παρουσιάζεται ως στρατηγικός σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών.<a href="https://www.tribune.gr/world/news/article/952063/jerusalem-post-apopsi-toyrkia-kai-katar-to-prosopo-tis-dolofonikis-ideologias-tis-moysoylmanikis-adelfotitas.html"> <b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a></div><div><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Jerusalem Post/Άποψη: Τουρκία και Κατάρ: Το πρόσωπο της δολοφονικής ιδεολογίας της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Ο διπλός ρόλος Τουρκίας και Κατάρ στη Μέση Ανατολή και η στρατηγική της «ήπιας ισχύος» Στη Μέση Ανατολή του 2026, δεν υπάρχει πλέον χώρος γι...

Διαβάστε την συνέχεια

Χριστοδουλίδης: Εξελίξεις στις υποθέσεις δολοφονίας Ισαάκ και Σολομού.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.philenews.com/wp-content/uploads/2026/07/image-340-768x461.png" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="461" data-original-width="768" height="86" src="https://www.philenews.com/wp-content/uploads/2026/07/image-340-768x461.png" width="760" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Την ύπαρξη εξελίξεων στην υπόθεση της δολοφονίας των ηρώων Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού, τονίζοντας ότι η Κυβέρνηση πράττει τα δέοντα για όσους ευθύνονται, αποκάλυψε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Νίκος Χριστοδουλίδης.</div><br />Ο Πρόεδρος δέχθηκε σήμερα στο Προεδρικό Μέγαρο δεκάδες μοτοσικλετιστές της «Πρωτοβουλίας Μνήμης Ισαάκ – Σολωμού» και μέλη των οικογενειών των δύο ηρώων με αφορμή τη συμπλήρωση 30 χρόνων από τη θυσία τους.<br /><br />Μιλώντας στους μοτοσικλετιστές, ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης ανέφερε ότι για την Κυβέρνηση το τι έγινε τον Αύγουστο του 1996 αποτελεί ένα θέμα που δεν έχει κλείσει. «Πρόκειται για δολοφονίες και τίποτε άλλο, πρέπει να λέμε τα πράγματα ως έχουν, τα είδαμε όλοι, δεν είναι ούτε εκτίμηση ούτε εντύπωση, αλλά τα είδαμε, δύο δολοφονικές ενέργειες», υπογράμμισε.<br /><br />Πρόσθεσε ότι «υπάρχουν εξελίξεις για τις οποίες το σωστό και το πρέπον είναι να μην αναφερθώ δημόσια», σημειώνοντας πως μπορεί να ενημερώσει τις οικογένειες, αλλά μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, διαβεβαιώνοντας παράλληλα πως η Κυβέρνηση κάνει αυτό που πρέπει για αυτούς που ευθύνονται.<br /><br />Απευθυνόμενος προσωπικά στα μέλη των οικογενειών των δύο ηρώων ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τόνισε ότι «ξέρουμε πάρα πολύ καλά την υποχρέωση που έχουμε έναντι σας, έναντι στις οικογένειες των ηρώων μας και θέλω να σας πω δημόσια ότι δεν θα σταματήσουμε λεπτό μέχρι να ανταποκριθούμε στην υποχρέωση που έχουμε έναντι σας, έναντι του κυπριακού λαού».<br /><br />Ο εκπρόσωπος της Πρωτοβουλίας Μνήμης Ισαάκ – Σολωμού, Κυριακός Γιάγκου, ανέφερε ότι από την ίδρυσή της το 2008 επιχειρεί να κρατά ζωντανή τη μνήμη των θυσιών του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού και να αναδεικνύει τα μηνύματα που απορρέουν από αυτές «μηνύματα φιλοπατρίας, αξιοπρέπειας, δικαιοσύνης, ελευθερίας». Ταυτόχρονα, πρόσθεσε, οι δολοφόνοι τους παραμένουν ατιμώρητοι. «Αν έχουμε κάτι να αιτηθούμε, να απαιτήσουμε —και προσωπικά από εσάς, ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας— είναι η εντονότερη προσπάθεια για να οδηγηθούν τελικά οι ένοχοι ενώπιον της δικαιοσύνης» σημείωσε ο κύριος Γιάγκου.<br /><br />«Όσο τραγικά κι αν είναι τα ιστορικά γεγονότα, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι πίσω τους υπάρχουν άνθρωποι», πρόσθεσε. Απευθυνόμενος προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο κ. Γιάγκου, ανέφερε ότι «έχετε εδώ μπροστά σας, δίπλα σας, μέλη της οικογένειας του Τάσου Ισαάκ, την μητέρα του την κυρία Τασούλα, την κόρη του Αναστασία, τον πατέρα του Σολωμού Σολωμού, τον κύριο Σπύρο. Τούτοι οι άνθρωποι ζητούν εδώ και 30 χρόνια τη δικαίωση της θυσίας των αγαπημένων τους. Δικαίωση όχι με την έννοια της εκδίκησης, δικαίωση με την έννοια της τιμωρίας».<br /><br />«Ξέρουμε και ξέρετε καλύτερα από εμάς», συνέχισε ο εκπρόσωπος της της Πρωτοβουλίας Μνήμης Ισαάκ – Σολωμού, «ότι έγιναν ενέργειες και επί των ημερών σας ως Υπουργός Εξωτερικών και επί των ημερών σας ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, όμως ενώ τα πρόσωπα αυτά ταυτοποιήθηκαν, τα εντάλματα σύλληψης εκδόθηκαν, εντούτοις παραμένουν ανεκτέλεστα».<br /><br />Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας καλωσόρισε τα μέλη της Πρωτοβουλίας από το πολυήμερο ταξίδι τους στην Ελλάδα, το οποίο παρακολουθούσε, όπως είπε, στενά. Η διαδρομή τους, σημείωσε, τού θύμισε το ταξίδι που είχε κάνει στην Ελλάδα ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης με τους συμμαθητές του, προσθέτοντας πως ο πατέρας του ήταν συμμαθητής του ήρωα, συμμετείχε στο ίδιο ταξίδι και του μιλούσε συχνά για εκείνη την εμπειρία. Ο Πρόεδρος συνεχάρη επίσης την Πρωτοβουλία για τη «πολύ στοχευμένη» διαδρομή που ακολούθησε.<br /><br />Συνεχίζοντας εξήρε τη σημασία της δράσης των μοτοσικλετιστών, τονίζοντας ότι η διαφώτιση για το Κυπριακό πρέπει πάντα να ξεκινά από την Ελλάδα. «Αυτό που κάνατε εσείς και που πετύχατε μέσα από αυτό το ταξίδι σε αυτές τις δέκα μέρες, χρειάζονται χρόνια διπλωματικής δουλειάς ή δουλειάς σε επίπεδο Κυβέρνησης για να έχει τα αποτελέσματα που έφερε η δική σας προσπάθεια», δήλωσε.<br /><br />Αναφερόμενος στη θυσία των δύο ηρώων, τόνισε ότι πραγματική τιμή στη μνήμη τους αποτελεί η συνέχιση του αγώνα τους. «Αυτό που διεκδικούσαν δεν ήταν περισσότερο από το να μπορούν να διακινούνται ελεύθερα στη χώρα τους, όπως διακινείται ο κάθε πολίτης σε ένα ευρωπαϊκό κράτος. Αγωνίστηκαν για την απελευθέρωση αυτής της χώρας και τον τερματισμό της κατοχής», σημείωσε, ανακοινώνοντας παράλληλα την πρόθεσή του να παρευρεθεί στις 8 Αυγούστου στις εκδηλώσεις μνήμης.<br /><br />Ο εκπρόσωπος της Πρωτοβουλίας Μνήμης Ισαάκ – Σολωμού, Κυριακός Γιάγκου ανέφερε στον Πρόεδρο ότι οι εθελοντές «τις τελευταίες δέκα μέρες, αφήνοντας πίσω τις δουλειές τους και τις οικογένειές τους, έχουν κάνει ένα πολύ μεγάλο οδοιπορικό στον ελλαδικό χώρο. Διένυσαν εκατοντάδες έως και χιλιάδες χιλιόμετρα με τις μηχανές τους, και αντίστοιχα πολλά ναυτικά μίλια στη θάλασσα με καράβια». Το οδοιπορικό με σύνθημα «Με οδηγό τη μνήμη. Με πυξίδα τη λευτεριά» πέρασε από την Κερύνεια Αχαΐας, τον Καραβά Κυθήρων, τη Σαλαμίνα Αττικής, τη Ρόδο και το Καστελόριζο.<br /><br />Ο κ. Γιάγκου έκανε ιδιαίτερη μνεία στην επίσκεψή τους στη νήσο Ρω. «Νιώσαμε ότι πολύ μικρές πράξεις αντίστασης, πολύ μικρές πατριωτικές πράξεις, όπως το να κάνεις έπαρση της σημαίας καθημερινά, το να ανεμίζεις τη σημαία καθημερινά, το οποίο μπορεί φαινομενικά να μην είναι κάτι. Ιστορικά όμως έχει αλλάξει τη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας.<br /><br />Ένας βράχος στη μέση του πελάγους αυτή τη στιγμή οριοθετεί την ΑΟΖ, τη γεωπολιτική κατάσταση της Ελλάδας και ταυτόχρονα είναι η λυδία λίθος, το διακύβευμα πάνω στο οποίο δοκιμάζεται η εθνική μας αξιοπρέπεια, μετριέται το εθνικό μας ανάστημα και εν τέλει, η πραγματική μας υπόσταση».<br /><br />Υπενθυμίζεται ότι φέτος συμπληρώνονται 30 χρόνια από τον Αύγουστο του 1996, όταν ο Τάσος Ισαάκ χτυπήθηκε και λιθοβολήθηκε μέχρι θανάτου στις 11 Αυγούστου και λίγες μέρες μετά, στις 14 Αυγούστου, ο Σολωμός Σολωμού έπεσε νεκρός από τουρκικά πυρά στην προσπάθειά του να κατεβάσει την κατοχική σημαία στη Δερύνεια.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Χριστοδουλίδης: Εξελίξεις στις υποθέσεις δολοφονίας Ισαάκ και Σολομού.

Την ύπαρξη εξελίξεων στην υπόθεση της δολοφονίας των ηρώων Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού, τονίζοντας ότι η Κυβέρνηση πράττει τα δέοντα για...

Διαβάστε την συνέχεια

Η βιασύνη του Ερντογάν στα ελληνοτουρκικά έχει εξήγηση…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRz-cIc2LTuperl9c93xVDxFnCHLjjMwWYG447ooD4O0wFnzg9zSYOJGDUP&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="452" data-original-width="678" height="113" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRz-cIc2LTuperl9c93xVDxFnCHLjjMwWYG447ooD4O0wFnzg9zSYOJGDUP&s=10" width="785" /></a></div><div><br /></div>Οι τελευταίες εξελίξεις με αφορμή τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, ρίχνουν φως στην τακτική η οποία φαίνεται ότι θα ακολουθήσει η Άγκυρα το επόμενο διάστημα με σκοπό την υλοποίηση των στόχων της.<br /><br />Του <b>Λάζαρου Καμπουρίδη</b> (Αντιστράτηγου ε.α.<br /><br />Ο Τούρκος Πρόεδρος Ρ. Τ. Ερντογάν δεν θα αποκλίνει καθόλου από τον στόχο του στα ελληνοτουρκικά αν και προσεκτικός λόγω της ανάγκης της Τουρκίας να ενταχθεί στον ευρωπαϊκό μηχανισμό άμυνας και ασφάλειας. Η διαχρονική προσήλωση του Ερντογάν στον στόχο του φαίνεται από μία πολύ παλιά του ομιλία στην οποία αυτός είχε αναφέρει χαρακτηριστικά ότι, «θα φορούσα ακόμη και ρούχα παπά προκειμένου να εκτελέσω το καθήκον μου επειδή ο αγώνας μας είναι ξεχωριστός».<br /><br />Δύο είναι οι καθοριστικοί παράγοντες οι οποίοι είναι αποκαλυπτικοί των προθέσεων της Άγκυρας για την επόμενη περίοδο. Η συνάντηση του Ερντογάν με τον Αμερικανό Πρόεδρο Ν. Τραμπ και η ομιλία του Τούρκου Προέδρου στη Σύνοδο Κορυφής.<br /><br />Από τις δηλώσεις Τραμπ κατά τη διάρκεια της συνάντησης του με τον Ερντογάν, φάνηκε ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος εμπιστεύεται απόλυτα τον Τούρκο Πρόεδρο προκαλώντας εκνευρισμό στο Ισραήλ. Μπορεί οι δηλώσεις του Τραμπ για το θέμα των F-35 να είχαν πισωγυρίσματα προκαλώντας μία συγκεχυμένη εικόνα, όμως από την άλλη πλευρά φάνηκε ότι ο Τούρκος Πρόεδρος ασκεί επιρροή στον Αμερικανό Πρόεδρο σε μια πολύ κρίσιμη περίοδο για τα ελληνοτουρκικά.<br /><br />Το έδαφος για τη στάση αυτή του Ν. Τραμπ φαίνεται ότι είχε προετοιμάσει ο Αμερικανός Πρέσβης στην Άγκυρα και απεσταλμένος του Αμερικανού Προέδρου για τη Συρία και το Ιράκ Τ. Μπάρακ, ο οποίος αποτελεί τον βασικό παράγοντα για την ήττα των Κούρδων της Συρίας, την αναβάθμιση του μεταβατικού Προέδρου της Συρίας Αλ Σάρα και για τον προνομιακό ρόλο της Τουρκίας στο τρίγωνο Τουρκία, Ιράκ, Συρία – Ανατολική Μεσόγειος.<br /><br />Οι πολύ θετικές αναφορές του Ν. Τραμπ για τον Ερντογάν αναβαθμίζουν την Τουρκία και στα μάτια της Ε.Ε.. σε μία περίοδο που κρίνεται το μέλλον της Άγκυρας για την συμμετοχή της στην ευρωπαϊκή άμυνα. Ο Τούρκος Πρόεδρος έχει αποκτήσει τον αέρα του «ισχυρού» και αυτό του προσδίδει μία περισσή αλαζονεία και αίσθηση ισχύος έναντι του Ισραήλ αλλά και της Ελλάδας.<br /><br />Από την άλλη πλευρά, η ομιλία του Τούρκου Προέδρου στη Σύνοδο Κορυφής, οι έμμεσες αναφορές του σε Ελλάδα και Κύπρο αλλά και οι απαντήσεις του σε σχετικές ερωτήσεις δημοσιογράφων, αποκαλύπτουν την εμμονή της Άγκυρας στο στρατηγικό της στόχο αλλά και μία προσπάθεια να επιδείξει στην Ε.Ε. ότι οι διαφορές με την Ελλάδα είναι θέμα ανάγνωσης και όχι ουσιαστικές. Αυτή η επιλογή της τουρκικής πλευράς έχει σχέση με την δίψα της Άγκυρας να ενταχθεί πάση θυσία στο ευρωπαϊκό σύστημα χρηματοδότησης της αμυντικής βιομηχανίας και κυρίως στην ευρωπαϊκή άμυνα.<br /><br />Δεν είναι τυχαίο ότι αυτός προσπάθησε να παντρέψει τους στόχους της ευρωπαϊκής άμυνας με τους αντίστοιχους του ΝΑΤΟ. Επίσης έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον η αναφορά του Ερντογάν στην Αντιαεροπορική Ομπρέλα της Ευρώπης, αφού ο ίδιος γνωρίζει ότι μπορεί να πετύχει την ένταξη της χώρας του στην ευρωπαϊκή άμυνα μέσω της συμμετοχής της στην υπό διαμόρφωση ευρωπαϊκή «Αντιαεροπορική Ομπρέλα». Δεν είναι τυχαίο ότι ο ο Τούρκος Πρόεδρος τόνισε ότι η Τουρκία έχει διαθέσει επιπλέον 24 δισ. δολάρια στον προϋπολογισμό για το πρόγραμμα «Steel Dome», με σκοπό την ενίσχυση των αντιαεροπορικών και αντιπυραυλικών συστημάτων του ΝΑΤΟ.<br /><br />Αυτός είναι και ο λόγος που ο Ερντογάν βιάσθηκε να ανακοινώσει την λειτουργία του τουρκικού Αντιαεροπορικού Θόλου τον Ιούλιο του 2025 ασχέτως εάν αυτός στη συνέχεια αποδείχθηκε ελλειμματικός. Η Τουρκία δεν θα ήθελε σε καμία περίπτωση να δει την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία ως τα προωθημένα φυλάκια της ευρωπαϊκής άμυνας αφού έτσι η Τουρκία θα ετίθετο εκτός της σχεδίασης της ευρωπαϊκής αμυντικής αρχιτεκτονικής.<br /><br />Για το λόγο αυτό η Άγκυρα έσπευσε να δηλώσει ενδιαφέρον το 2024 στην πρωτοβουλία της Γερμανίας για την «Ευρωπαϊκή Αντιαεροπορική Ομπρέλα» (European Sky Shield Initiative – ESSI) η οποία αφορά τη δημιουργία ενός κοινού, διαλειτουργικού συστήματος αεράμυνας και αντιπυραυλικής προστασίας για την Ευρώπη.<br /><br />Οι επιδιώξεις όμως του Ερντογάν και ειδικά στα ελληνοτουρκικά έχουν ένα πιεστικό χρονοδιάγραμμα καθώς αυτός θέλει να κεφαλαιοποιήσει την θετική συγκυρία των ενεργειών Τραμπ – Μπάρακ όσο ο Αμερικανός Πρόεδρος θα βρίσκεται στην εξουσία λόγω των άριστων σχέσεων και της εύνοιας που η Άγκυρα αισθάνεται από την στάση του Αμερικανού Προέδρου έναντι της Τουρκίας. Αυτός είναι και ο λόγος που η Άγκυρα τόσο εύκολα και γρήγορα έχει «απαρνηθεί» τις σχέσεις της με τη Μόσχα και έχει ταχθεί στο πλευρό των ΗΠΑ και της Ε.Ε.<br /><br />Στο σημείο αυτό βρίσκεται επίσης και η ερμηνεία του γεγονότος ότι η Τουρκία φέρνει την περίοδο αυτή προς ψήφιση τον νόμο «Γαλάζια Πατρίδα». Η Τουρκία βιάζεται, όμως δεν θέλει να έχει την Ελλάδα διαμαρτυρόμενη προς την Ε.Ε. γιατί η Άγκυρα όπως προαναφέρθηκε έχει ανάγκη την ευρωπαϊκή οικογένεια. Εκεί βρίσκεται και το μεγάλο σφάλμα της Αθήνας να μην έχει θέσει ακόμη το θέμα του νόμου αυτού στην Ε.Ε. και να καταδείξει με έμφαση την τουρκική απειλή εναντίον της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας.<br /><br />Συμπερασματικά, οι επιδιώξεις της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε. έχουν στόχο όχι μόνο την γεωπολιτική αναβάθμιση της Άγκυρας η οποία θα την φέρει σε θέση υπεροχής έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου, αλλά και την εκμετάλλευση των δύο Οργανισμών για την προώθηση της αμυντικής της βιομηχανίας.<br /><br />Στο ΝΑΤΟ φαίνεται ότι η Άγκυρα έχει ευκολότερη έργο μιας και αποτελεί χώρα – μέλος της Συμμαχίας, όμως στην Ε.Ε. η εικόνα είναι διαφορετική αφού η Αθήνα και η Λευκωσία μπορούν να θέσουν αναχώματα μιας και Ελλάδα και Κύπρος αποτελούν χώρες – μέλη της ευρωπαϊκής οικογένειας.<br />Η αφωνία μας βολεύει την Τουρκία…<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η βιασύνη του Ερντογάν στα ελληνοτουρκικά έχει εξήγηση…

Οι τελευταίες εξελίξεις με αφορμή τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, ρίχνουν φως στην τακτική η οποία φαίνεται ότι θα ακολουθήσει η Άγκυρα το επόμε...

Διαβάστε την συνέχεια

Αμερικανός γερουσιαστής ”τελειώνει” τα σχέδια Τραμπ για τα F-35 στην Τουρκία.

<img height="113" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/07/726768427_1739294377090416_7988516153534855188_n-1068x601-1-1.jpeg" width="770" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;"> ”Παράνομη η πώληση των μαχητικών – Σοκαριστικό ότι ο Τραμπ εξετάζει την πώληση”</span></h3>Νέα πολιτική θύελλα στην Ουάσινγκτον – Δημοκρατικός γερουσιαστής προειδοποιεί ότι οποιαδήποτε προσπάθεια παράκαμψης του νόμου θα είναι «απαράδεκτη»<br /><br />Νέα εμπόδια υψώνονται απέναντι σε κάθε ενδεχόμενο επιστροφής της Τουρκίας στο πρόγραμμα των μαχητικών F-35, καθώς ο Δημοκρατικός γερουσιαστής Κρις βαν Χόλεν εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση τόσο κατά του Ντόναλντ Τραμπ όσο και κατά του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στέλνοντας ξεκάθαρο μήνυμα ότι το αμερικανικό Κογκρέσο δεν πρόκειται να επιτρέψει την παράκαμψη της νομοθεσίας.<br /><br />Οι δηλώσεις του γερουσιαστή από το Μέριλαντ έρχονται σε μια περίοδο έντονου παρασκηνίου γύρω από το ενδεχόμενο επανεκκίνησης των αμερικανοτουρκικών διαπραγματεύσεων για τα F-35, με την υπόθεση να εξελίσσεται πλέον σε μείζον πολιτικό και γεωστρατηγικό ζήτημα για τις Ηνωμένες Πολιτείες, το ΝΑΤΟ και την ασφάλεια της Ανατολικής Μεσογείου.<div><br />«Οι S-400 απειλούν άμεσα τα F-35»<br /><br />Ο Κρις βαν Χόλεν ήταν απολύτως κατηγορηματικός, τονίζοντας ότι η Τουρκία εξακολουθεί να διατηρεί σε επιχειρησιακή ετοιμότητα το ρωσικό αντιαεροπορικό σύστημα S-400, γεγονός που, όπως υπογράμμισε, δημιουργεί σοβαρότατους κινδύνους για την ασφάλεια του κορυφαίου αμερικανικού μαχητικού πέμπτης γενιάς.<br /><br />«Η Άγκυρα εξακολουθεί να διατηρεί το ρωσικό σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας S-400, το οποίο απειλεί άμεσα την ασφάλεια των δικών μας F-35», σημείωσε χαρακτηριστικά.<br /><br />Η συγκεκριμένη θέση αποτελεί διαχρονική ανησυχία της Ουάσινγκτον, καθώς οι αμερικανικές υπηρεσίες εκτιμούν ότι η ταυτόχρονη λειτουργία των S-400 και των F-35 θα μπορούσε να οδηγήσει σε συλλογή κρίσιμων ηλεκτρονικών δεδομένων για τις δυνατότητες του αμερικανικού αεροσκάφους.</div><div><br />Στο στόχαστρο και ο Ερντογάν<br /><br />Ο Αμερικανός γερουσιαστής δεν περιορίστηκε μόνο στο τεχνικό σκέλος του ζητήματος.<br /><br />Άσκησε ιδιαίτερα σκληρή κριτική στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, χαρακτηρίζοντάς τον «αναξιόπιστο σύμμαχο» του ΝΑΤΟ, υποστηρίζοντας ότι συνεχίζει να απομακρύνεται από τις δημοκρατικές αρχές και το κράτος δικαίου.<br /><br />Σύμφωνα με τον βαν Χόλεν, η συμπεριφορά της Άγκυρας δεν δικαιολογεί την παροχή προηγμένων αμερικανικών οπλικών συστημάτων, καθώς οι πολιτικές επιλογές της τουρκικής ηγεσίας δημιουργούν σοβαρά ερωτήματα αξιοπιστίας στο εσωτερικό της Συμμαχίας.</div><div><br />«Σοκαριστικό ότι ο Τραμπ εξετάζει την πώληση»<br /><br />Ιδιαίτερα αιχμηρός εμφανίστηκε ο Δημοκρατικός γερουσιαστής και απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ.<br /><br />Ο βαν Χόλεν χαρακτήρισε «σοκαριστικό» ακόμη και το ενδεχόμενο να εξετάζεται η μεταφορά F-35 στην Τουρκία, υποστηρίζοντας ότι μια τέτοια απόφαση θα είχε σοβαρές επιπτώσεις στην εθνική ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών αλλά και των συμμάχων τους.<br /><br />«Το γεγονός ότι ο Πρόεδρος Τραμπ εξετάζει καν αυτή τη μεταφορά είναι σοκαριστικό, καθώς όχι μόνο υπονομεύει την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ και των συμμάχων μας στο ΝΑΤΟ, αλλά παραβιάζει και την αμερικανική νομοθεσία», ανέφερε χαρακτηριστικά.<br /><br />Η παρέμβασή του καταδεικνύει ότι το ζήτημα των F-35 μετατρέπεται εκ νέου σε πεδίο σκληρής πολιτικής αντιπαράθεσης στην Ουάσινγκτον.</div><div><br />«Ο νόμος είναι ξεκάθαρος – Όσο υπάρχουν S-400 δεν υπάρχουν F-35»<br /><br />Το πλέον κρίσιμο σημείο της παρέμβασης του Κρις βαν Χόλεν αφορά το νομικό πλαίσιο που διέπει την υπόθεση.<br /><br />Ο Αμερικανός γερουσιαστής υπενθύμισε ότι η ισχύουσα αμερικανική νομοθεσία αποκλείει ρητά την Τουρκία από το πρόγραμμα των F-35 όσο εξακολουθεί να διατηρεί τους ρωσικούς S-400.<br /><br />«Ο νόμος είναι σαφής: όσο η Τουρκία κατέχει τους S-400, η Άγκυρα αποκλείεται από το πρόγραμμα των F-35», τόνισε.<br /><br />Με τον τρόπο αυτό έστειλε μήνυμα ότι οποιαδήποτε προσπάθεια επαναφοράς της Τουρκίας χωρίς προηγούμενη απομάκρυνση ή απενεργοποίηση των ρωσικών συστημάτων θα προσκρούσει στο ίδιο το αμερικανικό νομικό πλαίσιο.</div><div><br />Προειδοποίηση προς τον Λευκό Οίκο<br /><br />Ο βαν Χόλεν υποστήριξε ακόμη ότι το Κογκρέσο έχει εκφράσει διακομματικά τη θέση του απέναντι στην Τουρκία, υπογραμμίζοντας ότι η νομοθεσία δεν αφήνει κανένα περιθώριο ερμηνειών.<br /><br />«Το Κογκρέσο το έχει καταστήσει σαφές σε διακομματική βάση και οποιαδήποτε προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να παρακάμψει τον νόμο είναι απλώς απαράδεκτη», δήλωσε.<br /><br />Η αναφορά αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς δείχνει ότι η αντίθεση στην πιθανή πώληση F-35 δεν περιορίζεται στους Δημοκρατικούς, αλλά συναντά ισχυρή υποστήριξη και από σημαντικό αριθμό Ρεπουμπλικανών βουλευτών και γερουσιαστών.</div><div><br />Το παρασκήνιο πίσω από τα F-35 παραμένει «καυτό»<br /><br />Οι δηλώσεις του Κρις βαν Χόλεν επιβεβαιώνουν ότι η υπόθεση των F-35 εξελίσσεται σε μία από τις πλέον σύνθετες γεωπολιτικές και πολιτικές εκκρεμότητες στις σχέσεις Ουάσινγκτον – Άγκυρας.<br /><br />Παρά τις κατά καιρούς δηλώσεις περί επαναπροσέγγισης, η παρουσία των S-400 εξακολουθεί να αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο για οποιαδήποτε επανένταξη της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35, ενώ οι έντονες αντιδράσεις στο Κογκρέσο καταδεικνύουν ότι η πολιτική συναίνεση υπέρ της διατήρησης των περιορισμών παραμένει ισχυρή.<br /><br />Με τις δημόσιες παρεμβάσεις κορυφαίων γερουσιαστών να πυκνώνουν, το μήνυμα προς την Άγκυρα αλλά και προς τον Λευκό Οίκο είναι σαφές: χωρίς οριστική επίλυση του ζητήματος των S-400, η επιστροφή της Τουρκίας στα F-35 εξακολουθεί να συναντά ισχυρά πολιτικά, νομικά και στρατηγικά εμπόδια.</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αμερικανός γερουσιαστής ”τελειώνει” τα σχέδια Τραμπ για τα F-35 στην Τουρκία.

 ”Παράνομη η πώληση των μαχητικών – Σοκαριστικό ότι ο Τραμπ εξετάζει την πώληση” Νέα πολιτική θύελλα στην Ουάσινγκτον – Δημοκρατικός γερουσι...

Διαβάστε την συνέχεια

«Πόλεμος διαδοχής» στο στρατόπεδο Τραμπ: Ο Ρούμπιο εκτοπίζει τον Βανς.

<img height="113" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/07/Black-and-Red-Modern-Interview-Podcast-Youtube-Thumbnail-67-6-1068x601.png" width="768" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;"> Το ισχυρό φιλοϊσραηλινό λόμπι αλλάζει τα δεδομένα για το 2028</span></h3>Σενάρια διαδοχής στον Λευκό Οίκο – Η μάχη Βανς και Ρούμπιο φουντώνει, με το Ισραήλ, το Ιράν και το MAGA να βρίσκονται στο επίκεντρο<br /><br />Η μάχη για τη διαδοχή του Ντόναλντ Τραμπ έχει ήδη ξεκινήσει, παρά το γεγονός ότι απομένουν ακόμη χρόνια μέχρι τις προεδρικές εκλογές του 2028. Πίσω από τις κλειστές πόρτες της Ουάσινγκτον, εξελίσσεται μια σκληρή εσωκομματική αναμέτρηση που θυμίζει πολιτικό θρίλερ, με δύο ισχυρούς «παίκτες» να διεκδικούν την επόμενη ημέρα του κινήματος MAGA.<br /><br />Σύμφωνα με ανάλυση της Jerusalem Post, ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς βλέπει την επιρροή του να υποχωρεί, ενώ ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο αναδεικνύεται σε ισχυρό φαβορί, κυρίως χάρη στη σταθερή φιλοϊσραηλινή στάση του και στην αυξανόμενη αποδοχή που καταγράφει σε σημαντικά κέντρα επιρροής του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.<div><br />Ο Βανς χάνει έδαφος στους φιλοϊσραηλινούς κύκλους<br /><br />Παρότι ο Τζέι Ντι Βανς εξακολουθεί να θεωρείται από αρκετούς ως ο φυσικός πολιτικός κληρονόμος του Ντόναλντ Τραμπ, η εικόνα του έχει δεχθεί ισχυρό πλήγμα μεταξύ πολλών φιλοϊσραηλινών και Εβραίων Ρεπουμπλικανών.<br /><br />Οι επικρίσεις εστιάζουν:στις δημόσιες επιθέσεις του προς την κυβέρνηση Νετανιάχου,<br />στην πιο επιφυλακτική στάση του απέναντι στο Ισραήλ,<br />στην ανοχή που του καταλογίζουν απέναντι σε αντι-ισραηλινές θεωρίες συνωμοσίας,<br />και στη σιωπή του απέναντι στις τοποθετήσεις του Τάκερ Κάρλσον για το Ισραήλ.<br /><br />Η στάση αυτή έχει προκαλέσει σοβαρές αντιδράσεις σε τμήμα της εκλογικής βάσης που παραδοσιακά στηρίζει τόσο τον Τραμπ όσο και το Ισραήλ.</div><div><br />Ο Μάρκο Ρούμπιο αναδεικνύεται σε μεγάλο φαβορί<br /><br />Την ίδια στιγμή, ο Μάρκο Ρούμπιο εμφανίζεται να κερδίζει συνεχώς πολιτικό έδαφος.<br /><br />Ο σημερινός υπουργός Εξωτερικών και σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του Ντόναλντ Τραμπ έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα ιδιαίτερα ισχυρό προφίλ στο εσωτερικό του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.<br /><br />Η σταθερή στήριξή του προς το Ισραήλ, η σκληρή γραμμή απέναντι στο Ιράν και η επιθετική εξωτερική πολιτική που υποστηρίζει, τον έχουν μετατρέψει σε έναν από τους πλέον δημοφιλείς πολιτικούς στους συντηρητικούς κύκλους.</div><div><br />«100 προς 0 υπέρ Ρούμπιο»<br /><br />Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσαν οι δηλώσεις του γνωστού Εβραίου συντηρητικού ακτιβιστή Σάμπος Κέστενμπαουμ, ο οποίος περιέγραψε με εντυπωσιακό τρόπο την εικόνα που επικρατεί στους φιλοϊσραηλινούς κύκλους του MAGA.<br /><br />«Ο Μάρκο Ρούμπιο προηγείται με διαφορά 99 προς 1. Στην πραγματικότητα, ίσως η αναλογία να είναι πιο κοντά στο 100 προς 0», ανέφερε χαρακτηριστικά.<br /><br />Η συγκεκριμένη τοποθέτηση αποτυπώνει το εύρος της υποστήριξης που φαίνεται να συγκεντρώνει ο Ρούμπιο σε ένα ιδιαίτερα κρίσιμο τμήμα της συντηρητικής εκλογικής βάσης.</div><div><br />Η σκληρή γραμμή απέναντι στο Ιράν και το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο<br /><br />Η πολιτική ταυτότητα του Ρούμπιο έχει ενισχυθεί ακόμη περισσότερο μέσα από τις πρόσφατες παρεμβάσεις του.<br /><br />Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών έχει ταχθεί υπέρ της άρσης περιορισμών σε Ισραηλινούς εποίκους, έχει υιοθετήσει σκληρή στάση απέναντι στο Ιράν και έχει δεσμευθεί να κινηθεί εναντίον του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, μετά τα εντάλματα που έχουν εκδοθεί σε βάρος Ισραηλινών αξιωματούχων.<br /><br />Παράλληλα, έχει στηρίξει τα αυστηρά μέτρα της κυβέρνησης Τραμπ απέναντι σε φιλοπαλαιστινιακές κινητοποιήσεις σε αμερικανικά πανεπιστήμια, γεγονός που ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τη δημοτικότητά του στους συντηρητικούς κύκλους.</div><div><br />Ο Τραμπ άνοιξε τη συζήτηση για το 2028<br /><br />Το ενδιαφέρον είναι ότι ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ έχει αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο ενός κοινού ψηφοδελτίου Βανς – Ρούμπιο, χωρίς όμως να αποκαλύψει ποιον θεωρεί καταλληλότερο για την κορυφή του ψηφοδελτίου.<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες από αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, σε συγκέντρωση μεγάλων δωρητών στο Μαρ-α-Λάγκο, ο Τραμπ φέρεται να ζήτησε τη γνώμη των παρευρισκομένων για τους δύο πιθανούς διαδόχους του.<br />Οι εντυπώσεις, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, ήταν ξεκάθαρα υπέρ του Μάρκο Ρούμπιο.</div><div><br />Οι μεγάλοι δωρητές αλλάζουν στρατόπεδο<br /><br />Η μετατόπιση δεν περιορίζεται μόνο στους πολιτικούς κύκλους.<br /><br />Μεγάλοι χρηματοδότες του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος εμφανίζονται πλέον να βλέπουν τον Ρούμπιο ως την ασφαλέστερη επιλογή για το 2028.<br /><br />Χαρακτηριστική ήταν η δημόσια τοποθέτηση του δισεκατομμυριούχου Κεν Γκρίφιν, ο οποίος δήλωσε ότι, εφόσον χρειαστεί να επιλέξει μεταξύ Ρούμπιο και Βανς στις προκριματικές εκλογές, θα στηρίξει τον σημερινό υπουργό Εξωτερικών.<br /><br />Παράλληλα, ακόμη και οι εταιρείες στοιχημάτων εμφανίζουν αυξημένες πιθανότητες υπέρ του Ρούμπιο, καταγράφοντας τη δυναμική που αναπτύσσει.</div><div><br />Η συμφωνία με το Ιράν άνοιξε νέο κύκλο αντιπαράθεσης<br /><br />Ένα ακόμη σημείο που φαίνεται να επηρέασε τις ισορροπίες ήταν η πρόσφατη αμερικανική συμφωνία με το Ιράν.<br /><br />Φιλοϊσραηλινοί αναλυτές και σχολιαστές άσκησαν έντονη κριτική στον Τζέι Ντι Βανς, θεωρώντας ότι οι παραχωρήσεις προς την Τεχεράνη δεν εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ.<br /><br />Αντίθετα, η πιο επιφυλακτική στάση του Μάρκο Ρούμπιο ερμηνεύθηκε από πολλούς ως έμμεση διαφωνία, γεγονός που ενίσχυσε ακόμη περισσότερο το πολιτικό του προφίλ.</div><div><br />Οι επικριτές βλέπουν υπερβολική εγγύτητα με το Ισραήλ<br /><br />Την ίδια ώρα, η άνοδος του Ρούμπιο προκαλεί έντονες αντιδράσεις σε κύκλους που ασκούν κριτική στο Ισραήλ, τόσο από την αριστερά όσο και από τμήματα της δεξιάς.<br /><br />Ορισμένοι σχολιαστές και πολιτικοί αντίπαλοι υποστηρίζουν ότι ο Ρούμπιο υιοθετεί πολιτικές που ευθυγραμμίζονται πλήρως με τις ισραηλινές θέσεις, ενώ έχουν διατυπωθεί και ατεκμηρίωτοι ισχυρισμοί περί οργανωμένης προσπάθειας ενίσχυσης της υποψηφιότητάς του από φιλοϊσραηλινούς κύκλους.<br /><br />Οι συγκεκριμένοι ισχυρισμοί δεν συνοδεύονται από δημόσια αποδεικτικά στοιχεία και παραμένουν πολιτικές τοποθετήσεις των επικριτών του.</div><div><br />Η μάχη για τη «μετά Τραμπ» εποχή μόλις ξεκίνησε<br /><br />Η εικόνα που διαμορφώνεται στην Ουάσινγκτον δείχνει ότι η διαδοχή του Ντόναλντ Τραμπ έχει ήδη μετατραπεί σε πεδίο σκληρής πολιτικής αντιπαράθεσης.<br /><br />Από τη μία πλευρά βρίσκεται ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς, που εξακολουθεί να διαθέτει ισχυρή επιρροή στον πυρήνα του MAGA. Από την άλλη, ο Μάρκο Ρούμπιο συγκεντρώνει ολοένα και μεγαλύτερη υποστήριξη από δωρητές, στελέχη του κόμματος και φιλοϊσραηλινούς κύκλους, οι οποίοι τον θεωρούν τον καταλληλότερο να οδηγήσει τους Ρεπουμπλικανούς στη νέα εποχή.<br /><br />Με τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, τις σχέσεις ΗΠΑ – Ισραήλ και την πολιτική απέναντι στο Ιράν να παραμένουν στο επίκεντρο, η εσωκομματική σύγκρουση για το χρίσμα του 2028 αναμένεται να αποτελέσει μία από τις πιο σκληρές πολιτικές αναμετρήσεις των επόμενων ετών.</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Πόλεμος διαδοχής» στο στρατόπεδο Τραμπ: Ο Ρούμπιο εκτοπίζει τον Βανς.

 Το ισχυρό φιλοϊσραηλινό λόμπι αλλάζει τα δεδομένα για το 2028 Σενάρια διαδοχής στον Λευκό Οίκο – Η μάχη Βανς και Ρούμπιο φουντώνει, με το Ι...

Διαβάστε την συνέχεια

Το τροχαίο που άλλαξε την Τουρκία. Η αρχή του τέλους του κεμαλικού βαθέος κράτους.

<img height="113" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/07/susurluk-car-crash-1996-yt-screenshot-825x600.jpg" width="771" /><br /><b><br /></b><div><b>ΣΤΑΛΙΔΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ</b><br />Από το 1926 —συμβολικό έτος για την επιβολή του νέου κοσμικού Αστικού Κώδικα— δύο μεγάλα πολιτικά και κοινωνικά ρεύματα συγκρούονται για τον χαρακτήρα της Τουρκίας. Από τη μία βρίσκονται οι κεμαλιστές: Ο στρατός, η ανώτατη γραφειοκρατία, η δικαιοσύνη και οι κοσμικές πολιτικές ελίτ που θεωρούσαν αποστολή τους τη διατήρηση ενός συγκεντρωτικού, εθνικιστικού και δυτικότροπου κράτους.<br /><br />Από την άλλη, η συντηρητική και θρησκευόμενη Τουρκία της Ανατολίας, η οποία παρέμενε δεμένη με το Ισλάμ και την οθωμανική παράδοση. Η σύγκρουση δεν περιορίστηκε στις εκλογές. Ο στρατός επενέβη με το πραξικόπημα του 1960, το στρατιωτικό υπόμνημα του 1971, το πραξικόπημα του 1980 και τη λεγόμενη “μεταμοντέρνα” επέμβαση του 1997 κατά της κυβέρνησης Ερμπακάν. Το κεμαλικό κατεστημένο ανεχόταν μετριοπαθείς ισλαμιστικές κυβερνήσεις, όχι όμως την ανατροπή του ιδεολογικού και θεσμικού ελέγχου του κράτους.<br /><br />Η άνοδος του πολιτικού Ισλάμ συνδέθηκε κυρίως με τον Νετσμεττίν Ερμπακάν. Τα κόμματά του απαγορεύονταν και επανιδρύονταν με νέα ονόματα, αλλά η κοινωνική τους βάση διευρυνόταν. Η μεγάλη τομή ήρθε στις δημοτικές εκλογές της 27ης Μαρτίου 1994, όταν το Κόμμα Ευημερίας, το Refah Partisi, κέρδισε την Κωνσταντινούπολη με υποψήφιο τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Η δημαρχιακή θητεία του τού έδωσε πανεθνική αναγνωρισιμότητα και την εικόνα αποτελεσματικού διαχειριστή.<br /><br />Στις εκλογές της 24ης Δεκεμβρίου 1995, το Refah αναδείχθηκε πρώτο κόμμα με 21,4% και 158 έδρες. Τον Ιούνιο του 1996 σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού με το DYP της Τανσού Τσιλέρ και ο Ερμπακάν έγινε ο πρώτος ανοιχτά ισλαμιστής πρωθυπουργός της Τουρκικής Δημοκρατίας. Τότε συνέβη το δυστύχημα του Σουσουρλούκ!<br /><br />Το Σουσουρλούκ που αποκάλυψε το βαθύ κράτος<br /><br />Στις 3 Νοεμβρίου 1996, μία Mercedes συγκρούστηκε με φορτηγό κοντά στην κωμόπολη Σουσουρλούκ. Στο αυτοκίνητο επέβαιναν ο Σεντάτ Μπουτζάκ, βουλευτής του DYP και αρχηγός ισχυρής φυλής με ένοπλους “φρουρούς χωριών”, ο υψηλόβαθμος αστυνομικός Χουσεΐν Κοτζαντάγ, ο Αμπντουλάχ Τσατλί, καταζητούμενος ακροδεξιός των Γκρίζων Λύκων και άνθρωπος του υποκόσμου, και η σύντροφός του. Ο Μπουτζάκ επέζησε· οι υπόλοιποι σκοτώθηκαν.<br /><br />Το “ζουμί” της υπόθεσης δεν ήταν απλώς ότι ένας πολιτικός, ένας αστυνομικός και ένας μαφιόζος ταξίδευαν μαζί. Αποκαλύφθηκε ένας μηχανισμός αμοιβαίων εξυπηρετήσεων: κρατικές υπηρεσίες παρείχαν σε καταζητούμενους ακροδεξιούς όπλα, πλαστές ταυτότητες, διαβατήρια, προστασία και δυνατότητα ελεύθερης μετακίνησης. Εκείνοι αναλάμβαναν επιχειρήσεις που το επίσημο κράτος δεν μπορούσε να εκτελέσει ανοιχτά — δολοφονίες, απαγωγές, εκφοβισμό και επιχειρήσεις εναντίον προσώπων που θεωρούνταν συνεργάτες ή χρηματοδότες του <a href="https://slpress.gr/tag/pkk/">PKK</a>.<br /><br />Ως αντάλλαγμα, απολάμβαναν ασυλία για εγκληματικές δραστηριότητες, όπως λαθρεμπόριο, εκβιασμούς, καζίνα και πιθανώς διακίνηση ναρκωτικών. Η “εθνική ασφάλεια” είχε μετατραπεί σε κάλυμμα ενός δικτύου που απέκτησε δικά του οικονομικά συμφέροντα και σχετική αυτονομία από το νόμιμο κράτος. Το Σουσουρλούκ έγινε έτσι το σύμβολο του τουρκικού βαθέος κράτους: Ενός πλέγματος πολιτικών, αστυνομικών, στρατιωτικών, παρακρατικών και εγκληματικών συμφερόντων που λειτουργούσε μέσα στους θεσμούς αλλά έξω από τον νόμο.<br /><br />Η υπόθεση έπληξε ιδιαίτερα το DYP. Ο Μπουτζάκ ήταν βουλευτής του, ενώ ο υπουργός Εσωτερικών Μεχμέτ Αγκάρ θεωρήθηκε κεντρικό πρόσωπο του δικτύου. Οι μαζικές διαμαρτυρίες με το σύνθημα “Ένα λεπτό σκοτάδι για διαρκές φως” εξέφρασαν την οργή μιας κοινωνίας που έβλεπε ότι το κράτος, το οποίο επικαλούνταν τη νομιμότητα για να περιορίζει τους αντιπάλους του, χρησιμοποιούσε το ίδιο παρακρατικούς και εγκληματίες.<br /><br />Η επίδραση στην άνοδο των ισλαμιστών ήταν έμμεση αλλά σημαντική. Το Σουσουρλούκ δεν έστειλε αμέσως τους ψηφοφόρους στο πολιτικό Ισλάμ. Απονομιμοποίησε όμως την παλιά τάξη και επιτάχυνε την αποσύνθεση των παραδοσιακών κεντροδεξιών κομμάτων, του DYP και του ANAP. Οι ισλαμιστές μπορούσαν πλέον να παρουσιάζονται όχι μόνο ως θρησκευτική εναλλακτική, αλλά και ως δύναμη κάθαρσης απέναντι σε ένα διεφθαρμένο κατεστημένο.<br /><br /><img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/07/pinax1-stalidis.jpg" /><br /><br />Η βασική εικόνα είναι καθαρή. Τα DYP και ANAP κατέρρευσαν από συνολικό 51% το 1991 σε μόλις 14,6% το 2002. Το ισλαμιστικό ρεύμα ανέβηκε το 1995, περιορίστηκε προσωρινά το 1999 και επανεμφανίστηκε το 2002 υπό τη διευρυμένη, “συντηρητική δημοκρατική” μορφή του AKP. Παράλληλα, η κυβέρνηση DSP–MHP–ANAP του 1999 τιμωρήθηκε συντριπτικά μετά την οικονομική κρίση του 2001. Επειδή μόνο το AKP και το CHP πέρασαν το όριο του 10%, το 34,3% του AKP μετατράπηκε σε 363 από τις 550 έδρες. Η πιο εντυπωσιακή μεταβολή ήταν η εξαφάνιση της κυβέρνησης συνασπισμού του 1999:<br /><br /><img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/07/pinax2-stalidis.jpg" /><br />Επομένως, το 2002 δεν ήταν απλώς μετακίνηση από τον κεμαλισμό προς τον ισλαμισμό. Ήταν κατάρρευση ολόκληρου του υφιστάμενου κομματικού συστήματος.<br />Το “μεταμοντέρνο πραξικόπημα” κατά του Ερμπακάν<br /><br />Στις 28 Φεβρουαρίου 1997, το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας, υπό την καθοριστική επιρροή του στρατού, επέβαλε στην κυβέρνηση Ερμπακάν μέτρα κατά της “ισλαμικής απειλής”. Ακολούθησε συντονισμένη πίεση από τον στρατό, τη δικαιοσύνη, τη γραφειοκρατία, τα μέσα ενημέρωσης και οικονομικά κέντρα.<br /><br />Ο Ερμπακάν παραιτήθηκε τον Ιούνιο, θεωρώντας ότι η πρωθυπουργία θα περνούσε στην Τανσού Τσιλέρ. Ο πρόεδρος Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ, όμως, έδωσε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Μεσούτ Γιλμάζ. Δεν διαλύθηκε το Κοινοβούλιο ούτε εγκαταστάθηκε στρατιωτική κυβέρνηση, αλλά το στρατιωτικό και κεμαλικό κατεστημένο επηρέασε αποφασιστικά ποια κόμματα μπορούσαν να κυβερνήσουν και ποια έπρεπε να αποκλειστούν. Για τον λόγο αυτό τα γεγονότα χαρακτηρίστηκαν “μεταμοντέρνο” ή “μίνι” πραξικόπημα.<br /><br />Το “Refah” διαλύθηκε δικαστικά το 1998. Μακροπρόθεσμα, όμως, η επέμβαση δεν εξαφάνισε το πολιτικό Ισλάμ. Το ώθησε να αλλάξει γλώσσα και στρατηγική.<br /><br />Από τη φυλακή στην πρωθυπουργία<br /><br />Ο Ερντογάν βρέθηκε στο επίκεντρο αυτής της μετάβασης. Τον Δεκέμβριο του 1997, σε ομιλία στη Σιίρτη, απήγγειλε τους γνωστούς στίχους για «τα τεμένη ως στρατώνες, τους θόλους ως κράνη και τους μιναρέδες ως ξιφολόγχες». Το 1998 καταδικάστηκε σε φυλάκιση και πολιτική απαγόρευση. Απομακρύνθηκε από τη δημαρχία και εξέτισε περίπου τέσσερις μήνες στη φυλακή, από τον Μάρτιο έως τον Ιούλιο του 1999.<br /><br />Η καταδίκη, αντί να τον εξαφανίσει, τον μετέτρεψε για εκατομμύρια συντηρητικούς ψηφοφόρους σε σύμβολο διωκόμενου από το κεμαλικό κατεστημένο. Στις 14 Αυγούστου 2001, ο Ερντογάν και ο Αμπντουλάχ Γκιουλ ίδρυσαν το AKP. Το νέο κόμμα απέφυγε τον ανοιχτό ισλαμιστικό λόγο και αυτοχαρακτηρίστηκε “συντηρητικό δημοκρατικό”. Υποσχόταν οικονομική σταθερότητα, ευρωπαϊκή προοπτική, καταπολέμηση της διαφθοράς και περιορισμό της στρατιωτικής κηδεμονίας.<br /><br />Μετά τη σαρωτική εκλογική νίκη της 3ης Νοεμβρίου 2002, ο Ερντογάν δεν μπορούσε ακόμη να γίνει βουλευτής λόγω της καταδίκης του. Πρωθυπουργός ανέλαβε προσωρινά ο Αμπντουλάχ Γκιουλ. Μετά την άρση του πολιτικού κωλύματος και την επανάληψη των εκλογών στη Σιίρτη στις 9 Μαρτίου 2003, ο Ερντογάν εξελέγη βουλευτής και στις 14 Μαρτίου ανέλαβε πρωθυπουργός.<br />Το πολιτικό Ισλάμ λέει το πρώτο “όχι” στις ΗΠΑ<br /><br />Πριν ακόμη ολοκληρωθεί αυτή η μετάβαση, εμφανίστηκε το πρώτο μεγάλο ρήγμα με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Την 1η Μαρτίου 2003, η τουρκική Εθνοσυνέλευση δεν ενέκρινε την ανάπτυξη δεκάδων χιλιάδων Αμερικανών στρατιωτών στο τουρκικό έδαφος για τη δημιουργία βόρειου μετώπου κατά του Ιράκ.<br /><br />Η απόφαση υποχρέωσε τις ΗΠΑ να εγκαταλείψουν αυτό το μέρος του σχεδιασμού τους. Η κύρια χερσαία επίθεση έγινε από το Κουβέιτ και τον νότο. Το “όχι” σηματοδότησε την έναρξη μίας αντιαμερικανικής ρητορικής στροφής. Ήταν το πρώτο ισχυρό μήνυμα ότι η νέα Τουρκία, υπό μια πολιτική δύναμη που αργότερα θα υιοθετούσε ολοένα εντονότερη νεο-οθωμανική και αναθεωρητική πολιτική δεν θα ακολουθούσε αυτομάτως την Ουάσιγκτον.<br /><br />Από το Σουσουρλούκ και το κεμαλικό βαθύ κράτος έως τη φυλάκιση του Ερντογάν, την κατάρρευση των παλαιών κομμάτων και το “όχι” για το Ιράκ, η Τουρκία είχε εισέλθει σε μια νέα εποχή. Η σύγκρουση Κεμαλιστών και πολιτικού Ισλάμ δεν είχε λήξει. Η ισορροπία της εξουσίας, όμως, είχε αρχίσει να αντιστρέφεται.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το τροχαίο που άλλαξε την Τουρκία. Η αρχή του τέλους του κεμαλικού βαθέος κράτους.

ΣΤΑΛΙΔΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ Από το 1926 —συμβολικό έτος για την επιβολή του νέου κοσμικού Αστικού Κώδικα— δύο μεγάλα πολιτικά και κοινωνικά ρεύματα συγ...

Διαβάστε την συνέχεια