Χάνουμε το τρένο για χωρικά ύδατα 12 μιλίων. Πώς πρέπει να γίνει η επέκταση.

<img height="99" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/11/xorika-ydata-aigaio-mesogeios-tourkia-12-milia-fregata-casos-SLpress-825x546.jpg" width="734" /><br /><br /><b>ΛΥΓΕΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ</b><br />Ο χειρισμός της κυβέρνησης Μητσοτάκη στην υπόθεση του καλωδίου επανέφερε εκ των πραγμάτων στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας το ζήτημα των θαλασσίων ζωνών και κατ’ επέκταση το ζήτημα της επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων. Προφανώς, η επέκταση δεν θα έλυνε το πρόβλημα του τουρκικού επεκτατισμού στη θάλασσα που αποκαλείται “Γαλάζια Πατρίδα”, αλλά θα ενίσχυε σημαντικά την ελληνική θέση καθοριστικά στο Αιγαίο και λιγότερο στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας, κάθε παράκτιο κράτος έχει δικαίωμα να επεκτείνει μονομερώς τα χωρικά του ύδατα μέχρι τα 12 μίλια. Εάν η Ελλάδα ασκούσε το δικαίωμά της, θα ακύρωνε σε μεγάλο βαθμό τις τουρκικές επεκτατικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο. Τα διεθνή ύδατα θα περιορίζονταν δραστικά, άρα ένα πολύ μεγάλο τμήμα του θα γινόταν ελληνική θάλασσα. Μεταξύ άλλων, θα περιοριζόταν και η σημασία της οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ σ’ αυτή την περιοχή, αφού θα έμεναν σχετικά μικρές περιοχές (κυρίως στο βόρειο Αιγαίο και λιγότερο στα βόρεια της Κρήτης) προς οριοθέτηση.<br /><br />Αυτός είναι ο λόγος που όταν η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας κυρώθηκε από τον αναγκαίο αριθμό χωρών και κατέστη εθιμικό δίκαιο, οι Τούρκοι έσπευσαν να αποτρέψουν την Αθήνα από το να ασκήσει το νόμιμο δικαίωμά της. Τον Ιούνιο 1995, με απόφασή της, η τουρκική Εθνοσυνέλευση χαρακτήρισε αιτία πολέμου (casus belli) την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο, εξουσιοδοτώντας την κυβέρνηση να λάβει ακόμα και στρατιωτικά μέτρα για να την εμποδίσει. Είχαν επίγνωση ότι, εάν γινόταν επέκταση, θα ακυρωνόταν το επεκτατικό τους παιχνίδι στο Αιγαίο. Ταυτοχρόνως, όπως προανέφερα, θα ενισχυόταν σημαντικά η ελληνική θέση και στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Από τότε, η Αθήνα δηλώνει ότι διατηρεί ακέραιο το δικαίωμά της για επέκταση και θα το ασκήσει όποτε κρίνει. Τριάντα ένα χρόνια μετά δεν το έχει πράξει! Όταν ένα δικαίωμα δεν ασκείται για πολλά χρόνια –όπως στην περίπτωσή μας– αποδυναμώνεται. Η άσκησή του γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη. Στην πραγματικότητα, οι ελληνικές κυβερνήσεις, υπό το κράτος του φοβικού συνδρόμου, προτιμούν να πετάνε το μπαλάκι στο μέλλον.<br /><br />Από την εποχή που η Άγκυρα κήρυξε το casus belli, είχα ξεκάθαρα ταχθεί υπέρ της επέκτασης των χωρικών υδάτων, με την καθιέρωση διόδων ελεύθερης διέλευσης, έτσι ώστε να μην υπάρξουν αντιδράσεις από τρίτες χώρες. Θεωρούσα πως η Τουρκία δεν θα κήρυττε τον πόλεμο, αλλά θα πραγματοποιούσε κάποια ναυτική άσκηση στη ζώνη μεταξύ έξι και 12 μιλίων για να καταδείξει ότι δεν αναγνώριζε την επέκταση.<br /><br />Ενδεχομένως, να έστελνε συνοδεία πολεμικών ένα σκάφος για σεισμικές έρευνες στα 7-8 μίλια από τις ακτές εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων. Με άλλα λόγια, θα προκαλούσε την Ελλάδα να προστατεύσει αυτή τη φορά τα χωρικά της ύδατα κι όχι ΑΟΖ, την οποία, ως γνωστό, δεν προστάτευσε στην Κάσο και στην Κρήτη για την περίπτωση του καλωδίου.<br /><br />Υποστήριζα τότε πως η Ελλάδα δεν είχε κανένα λόγο να αντιδράσει σ’ αυτή την ενέργεια, στέλνοντας τον στόλο για να διώξει τα τουρκικά πλοία και προκαλώντας έτσι κρίση. Θα έπρεπε να περιοριστεί σε διπλωματικές αντιδράσεις, οι οποίες θα κατοχύρωναν διεθνώς τα 12 μίλια, έστω κι αν δεν τα αναγνώριζε η Άγκυρα. Από το να μην έχει τίποτα, τουλάχιστον η Ελλάδα θα είχε τα 12 μίλια, έστω και με τις τουρκικές παραβιάσεις. Μην ξεχνάμε ότι έχουν ανεχθεί συστηματικές παραβιάσεις του εθνικού εναερίου χώρου.<div><br />Χωρικά ύδατα πολλαπλού εύρους<br /><br />Ας σημειωθεί ότι η κυβέρνηση Σημίτη, με υπουργό Εξωτερικών τον Γιώργο Παπανδρέου, αλλά και αργότερα η κυβέρνηση Τσίπρα, είχαν διαπραγματευθεί με την Άγκυρα –στο πλαίσιο διερευνητικών επαφών– το εύρος των ελληνικών χωρικών υδάτων. Κι αυτό παρότι –όπως προανέφερα– σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο πρόκειται για δικαίωμα, που κάθε παράκτιο κράτος ασκεί μονομερώς. Δηλαδή, δεν έχει υποχρέωση να το διαπραγματευθεί με τα γειτονικά κράτη.<br /><br />Μετά από αυτό, στη δεκαετία του 2000, είχα γράψει: «Από τη στιγμή που η Αθήνα έχει κακώς επιλέξει να διαπραγματευθεί με την Άγκυρα το εύρος των ελληνικών χωρικών υδάτων, τουλάχιστον ας το διαπραγματευθεί σωστά. Η Αθήνα έπρεπε εξαρχής να έχει επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια σ’ όλες τις περιοχές που δεν γειτνιάζουν με την Τουρκία και στη συνέχεια να διαπραγματευθεί με την Άγκυρα ένα συμβιβασμό για το εύρος των ελληνικών χωρικών υδάτων στις περιοχές που γειτνιάζουν.<br /><br />»Εάν το είχε κάνει, οι μη γειτνιάζουσες με την Τουρκία θαλάσσιες περιοχές θα είχαν βγει εκτός διαπραγμάτευσης, ενώ τώρα η Άγκυρα ζητάει να μην υπάρξει καμία επέκταση στο ανατολικό Αιγαίο, προσφέροντας(;) σαν αντάλλαγμα την αποδοχή της επέκτασης στο Ιόνιο και στο Λιβυκό! Προσφέρει, δηλαδή, αυτό που η Ελλάδα μπορεί να κάνει μόνη της, χωρίς η Τουρκία να έχει το παραμικρό πρόσχημα αντίδρασης, αφού δεν γειτνιάζει με τις θαλάσσιες αυτές περιοχές». Τη θέση αυτή είχα επανειλημμένως διατυπώσει σε άρθρα και την συμπεριέλαβα στην ενότητα “Δώδεκα μίλια και casus belli” στο βιβλίο μου για την Τουρκία του Ερντογάν (Πατάκης 2013).</div><div><br />Κανόνας και εξαίρεση<br /><br />Για χρόνια κυριαρχούσε η άποψη πως εάν γινόταν επέκταση των χωρικών υδάτων μόνο σε θαλάσσιες περιοχές εκτός Αιγαίου, θα ήταν σαν η Ελλάδα να παραδεχόταν ότι το Αιγαίο είναι ειδική θάλασσα. Ως εκ τούτου, θα έδινε υπόσταση στον τουρκικό ισχυρισμό ότι πρέπει να ισχύσουν ειδικές διευθετήσεις. Το επιχείρημα θα ήταν άξιο συζήτησης εάν η Αθήνα δεν είχε ήδη αποδεχθεί τη φόρμουλα των χωρικών υδάτων διαφορετικού εύρους κατά περιοχή. Οι ελληνικές κυβερνήσεις το διαπραγματεύθηκαν όχι επειδή θεωρούν το Αιγαίο ειδική θάλασσα, αλλά επειδή υπέκυψαν –χωρίς να το ομολογούν– στον εκβιασμό του τουρκικού casus belli.<br /><br />Η θέση μου, λοιπόν, δεν ήταν να εξαιρεθεί από την επέκταση όλο το Αιγαίο, αλλά η θάλασσα που γειτνιάζει με την Τουρκία, δηλαδή η θαλάσσια περιοχή των νησιών του ανατολικού Αιγαίου, όπου θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε σε χωρικά ύδατα 8-10 μιλίων. Στις ακτές της Θράκης, Μακεδονίας και ηπειρωτικής Ελλάδας, καθώς και της Κρήτης η επέκταση θα γινόταν στα 12 μίλια. Η επέκταση εκεί προφανώς δεν “πνίγει” την Τουρκία, όπως η ίδια ισχυρίζεται. Και βεβαίως η όποια τουρκική ανησυχία θα μπορούσε να αμβλυνθεί –όπως προανέφερα– με την καθιέρωση γενναιόδωρων διαύλων ελεύθερης διέλευσης.<br /><br />Στο σημείο αυτό θέλω να υπενθυμίσω παλαιότερη συνέντευξη του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Φιντάν: «Δεν δέχομαι 12 μίλια, εσείς δεν δέχεστε έξι μίλια. Στεκόμαστε, λοιπόν, σε ορισμένα σημεία, έχουν γίνει διερευνητικές συνομιλίες στο παρελθόν, έχουν καλυφθεί ορισμένες αποστάσεις. Το ζήτημα του Αιγαίου δεν είναι ένα άλυτο πρόβλημα». Αν μη τι άλλο, η δήλωση αυτή δείχνει ότι η Άγκυρα είναι ανοικτή για διαπραγμάτευση, την οποία η Αθήνα, αφού κακώς την άρχισε, θα έπρεπε να την συνεχίσει, περιορίζοντάς την, όμως, αποκλειστικά στο ανατολικό Αιγαίο, αφού θα είχε κηρύξει τα 12 μίλια στις άλλες ελληνικές θάλασσες.</div><div><br />Η Ελλάδα ολιγωρεί… <br /><br />Δυστυχώς, δεν έγινε τίποτα. Έχουμε ακόμα και στην Κρήτη παραμείνει με χωρικά ύδατα έξι μιλίων. Κι αυτή η πραγματικότητα δεν αλλάζει από την επίσημη ρητορική της Ελλάδας ότι θα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα όποτε το κρίνει. Όταν φοβάται να ασκήσει το δικαίωμά της και όταν έχει ήδη διαπραγματευθεί χωρικά ύδατα διαφορετικού εύρους, το προαναφερθέν επιχείρημα είναι προσχηματικό. Όπως προανέφερα, η πραγματική αιτία είναι το φοβικό σύνδρομο της ελληνικής πολιτικής ελίτ, η απροθυμία της να κάνει οτιδήποτε θα ενοχλούσε την Άγκυρα και δυνητικά θα μπορούσε να οδηγήσει σε κρίση.<br /><br />Ας σημειωθεί ότι η Τουρκία στη Μαύρη Θάλασσα και στις νότιες ακτές της (Ανατολική Μεσόγειο) έχει χωρικά ύδατα 12 μιλίων. Δεν τα έχει, βεβαίως, επεκτείνει στο Αιγαίο, επειδή δεν θα είχε αξιόλογο όφελος και κυρίως γιατί εάν τα επέκτεινε δεν θα μπορούσε να εάν η Ελλάδα έπραττε το ίδιο.<br /><br />Όσο η Ελλάδα δεν επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια σε όλες τις θάλασσες εκτός από το ανατολικό Αιγαίο, θα υποκύπτει στον εκβιασμό του casus belli, αποδεχόμενη εμμέσως πλην σαφώς ότι η Άγκυρα έχει και για τις υπόλοιπες θάλασσες λόγο! Αντιθέτως, εάν κατοχυρωθούν χωρικά ύδατα 12 μιλίων παντού, με εξαίρεση τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, η όποια άτυπη διαπραγμάτευση με την Άγκυρα θα αφορούσε ένα συμβιβασμό εκεί, δηλαδή χωρικά ύδατα 8-10 μιλίων.</div><div><br />Οι κινήσεις που πρέπει να γίνουν<br /><br />Η ολιγωρία του παρελθόντος έχει μετατρέψει ένα τότε διαχειρίσιμο διπλωματικά πρόβλημα, σε ένα δύσκολο εγχείρημα. Τότε, η “Γαλάζια Πατρίδα” δεν ήταν κρατικό δόγμα και ο Ερντογάν στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 2000 ήταν πολύ πιο συγκρατημένος, επειδή ήταν αντιμέτωπος με εσωτερικούς πολέμους, αρχικά με το μετακεμαλικό καθεστώς και αργότερα με το κίνημα Γκιουλέν. Τώρα, ο Ερντογάν είναι παντοδύναμος στο εσωτερικό και νοιώθει ισχυρός και στο εξωτερικό. Το μόνο θετικό για την Ελλάδα σήμερα είναι η ανοικτή αντιπαράθεση της Τουρκίας με το Ισραήλ.<br /><br />Η επέκταση των χωρικών υδάτων, όμως, δεν μπορεί να καθυστερήσει πολύ. Και βεβαίως η πρώτη άμεση κίνηση πρέπει να είναι το κλείσιμο των κόλπων με γραμμές βάσης παντού, έτσι ώστε η επέκταση να αρχίσει από τις γραμμές βάσης. Πριν οποιαδήποτε κίνηση είναι σκόπιμο να προηγηθούν διπλωματικές επαφές με τις ΗΠΑ, την ΕΕ και ειδικά με τη Γαλλία, αλλά και με χώρες της Ανατολικής Μεσογείου, όπως το Ισραήλ και η Αίγυπτος. Πρέπει να δημιουργηθεί ένα διπλωματικό κλίμα, το οποίο κατά το δυνατόν να αποτρέπει τουρκικό τυχοδιωκτισμό. Η εξαίρεση, άλλωστε, του ανατολικού Αιγαίου από την μονομερή επέκταση θα ήταν ισχυρό όπλο της Αθήνας στα μάτια της διεθνούς κοινότητας.<br /><br />Υπάρχουν πιθανότητες η κυβέρνηση Μητσοτάκη να προσανατολισθεί προς αυτή την κατεύθυνση; Αν κρίνουμε από το γεγονός ότι το “έβαλε στα πόδια” στην Κάσο και στην Κρήτη, η απάντηση είναι αρνητική. Το δόγμα της, άλλωστε, είναι να αποφύγει πάση θυσία μία κρίση στις σχέσεις με την Τουρκία. Κι αυτό το επιτυγχάνει επειδή υποχωρεί με πιο πρόσφατο περιστατικό τη μεθόδευση μέσω Γαλλίας για το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης με την Κύπρο.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Χάνουμε το τρένο για χωρικά ύδατα 12 μιλίων. Πώς πρέπει να γίνει η επέκταση.

ΛΥΓΕΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ Ο χειρισμός της κυβέρνησης Μητσοτάκη στην υπόθεση του καλωδίου επανέφερε εκ των πραγμάτων στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητα...

Διαβάστε την συνέχεια

Το καλώδιο επιβεβαιώνει ότι η ισχύς και η πολιτική βούληση μπορούν να «αδρανοποιήσουν» το Διεθνές Δίκαιο.

<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhireo2lVXXA5OfX3tOfRfJ6VMzfucCVCsyZsYKu5Wn6Eu9Myt1avOOsfZ4l5d9qCEf71cptPao0rslLnuJhFDUdmcahK0e2oA40pQhI6wJ4vgUx0smzYDghLx1la-nHNuNoQamxi_KlLMdnAnhpYrq0za6vj8nxCwB8nx_1ZcWYMk0J09eKihuHKydDGx-/s534/%CE%93%CE%B5%CF%89%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%20%CE%A3%CE%BA%CE%B1%CE%BA%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%20%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD%20%CE%91%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AE%20%CE%9C%CE%B5%CF%83%CF%8C%CE%B3%CE%B5%CE%B9%CE%BF.jpg"><img border="0" height="102" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhireo2lVXXA5OfX3tOfRfJ6VMzfucCVCsyZsYKu5Wn6Eu9Myt1avOOsfZ4l5d9qCEf71cptPao0rslLnuJhFDUdmcahK0e2oA40pQhI6wJ4vgUx0smzYDghLx1la-nHNuNoQamxi_KlLMdnAnhpYrq0za6vj8nxCwB8nx_1ZcWYMk0J09eKihuHKydDGx-/w732-h102/%CE%93%CE%B5%CF%89%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%20%CE%A3%CE%BA%CE%B1%CE%BA%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%20%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD%20%CE%91%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AE%20%CE%9C%CE%B5%CF%83%CF%8C%CE%B3%CE%B5%CE%B9%CE%BF.jpg" width="732" /></a><br /><br />Η υπόθεση της γαλλικής ρηματικής διακοίνωσης προς την Τουρκία αποκαλύπτει μια βαθύτερη πραγματικότητα: το διεθνές δίκαιο μπορεί να κατοχυρώνει δικαιώματα, αλλά η άσκησή τους εξαρτάται από την πολιτική βούληση αφενός και από τον συσχετισμό ισχύος αφετέρου. Η Άγκυρα επιχειρεί να μετατρέψει τις μονομερείς αξιώσεις σε ένα καθεστώτος de facto συνδιαχείρισης. Η προειδοποίηση του καθηγητή ΣΣΕ Κώστα Γρίβα ότι το Αιγαίο αποτελεί πεδίο διαμόρφωσης του μελλοντικού Δικαίου της Θάλασσας φαίνεται να επιβεβαιώνεται.<br /><br />Η αντιπαράθεση για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου δεν αφορά πλέον μόνο την πορεία ενός υποθαλάσσιου καλωδίου ή την ολοκλήρωση ενός ενεργειακού έργου ευρωπαϊκής σημασίας. Αναδεικνύει μια βαθύτερη τάση: ποιος έχει την πραγματική δυνατότητα να καθορίζει τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται στις θαλάσσιες ζώνες, ακόμη και όταν οι νομικοί κανόνες του Δίκαιου της Θάλασσας είναι σαφείς.<br /><br />Η εξέλιξη με τη γαλλική ρηματική διακοίνωση προς την Άγκυρα, η τουρκική προσπάθεια να παρουσιάσει τις έρευνες του γαλλικού ερευνητικού σκάφους Abeille Marengo ως δραστηριότητα που πραγματοποιείται με τη συγκατάθεσή της και η παρουσία τουρκικής φρεγάτας κατά τη διάρκεια των εργασιών συνθέτουν μια χαρακτηριστική περίπτωση. <br /><br />Η προειδοποίηση Ροζάκη και το πραγματικό πρόβλημα<br /><br />Η παρέμβαση του ομότιμου καθηγητή Χρήστου Ροζάκη, στο ραδιόφωνο του Mega και σχολιάστηκε από την «Εστία» στις 12 Νοεμβρίου 2026, έχει ιδιαίτερη σημασία. Ο καθηγητής χαρακτήρισε «ανοσιούργημα» την επιλογή της γαλλικής πλευράς να ενημερώσει την Τουρκία για τις προγραμματισμένες εργασίες, εκτιμώντας ότι η ενέργεια αυτή έγινε για να αποφευχθεί ενδεχόμενo επεισόδιo επί του πεδίου.<br /><br />Η θέση του είναι σαφής. Σύμφωνα με την UNCLOS η πόντιση υποθαλάσσιων καλωδίων δεν απαιτεί τουρκική άδεια, ακόμη και στην υποθετική περίπτωση που η συγκεκριμένη περιοχή βρισκόταν εντός της τουρκικής υφαλοκρηπίδας. Αντίστοιχα, η τουρκική NAVTEX δεν παράγει έννομες συνέπειες και δεν μπορεί από μόνη της να δημιουργήσει δικαιώματα υπέρ της Τουρκίας εφόσον πρόκειται για περιοχή που εμπίπτει στην ελληνική υφαλοκρηπίδα η οποία υφίσταται ipso facto και ab initio (σύμφωνα με το άρθρο 77, παρ. 3, της UNCLOS. Επισημαίνεται ότι η υφαλοκρηπίδα δεν χρειάζεται προηγούμενη ανακήρυξη όπως η ΑΟΖ). Συνεπώς, η ύπαρξη μονομερούς τουρκικής διεκδίκησης δεν αρκεί για να μετατραπεί σε νόμιμο δικαίωμα ελέγχου της συγκεκριμένης δραστηριότητας.<br /><br />Εδώ όμως αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα. Ο Ροζάκης εξετάζει τι προβλέπει το δίκαιο. Το ερώτημα, όμως, είναι τι συμβαίνει όταν ένα κράτος επιχειρεί να δράσει επί του πεδίου αγνοώντας τις προβλέψεις της UNCLOS προβάλλοντας αξιώσεις οι οποίες εξυπηρετούν τη δική του επεκτατική/αναθεωρητική πολιτική.<br /><br />Η Τουρκία δεν περιορίστηκε στην έκδοση μιας NAVTEX που η Αθήνα βάσει διεθνούς δικαίου αντιμετωπίζει ως παράνομη και άκυρη. Πηγαίνει ένα βήμα παρακάτω και επιχειρεί να υποστηρίξει τη μονομερή της θέση με την χρήση στρατιωτικών μέσων πειθαναγκασμού. Δημιουργεί έτσι μια συνθήκη στην οποία κάθε μελλοντική δραστηριότητα θα γίνεται υπό την αίρεση της προηγούμενης ενημέρωσης όπου θα πρέπει η Αθήνα να συνυπολογίζει το ενδεχόμενο της τουρκικής στρατιωτικής αντίδρασης.<br /><br />Ο Γρίβας το είχε προβλέψει<br /><br />Στο άρθρο του «Η μοίρα των ωκεανών θα κριθεί στο Αιγαίο» στο slpress.gr, ο Κώστας Γρίβας διατύπωσε μια πρόβλεψη με πολύ ευρύτερη γεωπολιτική σημασία (δείτε και το <a href="https://i-epikaira.blogspot.com/2026/08/explainer.html">EXPLAINER: Η μοίρα των ωκεανών θα κριθεί στο Αιγαίο</a>).<br /><br />Υποστήριξε ότι το Δίκαιο της Θάλασσας δεν αποτελεί ένα αμετάβλητο σύνολο κανόνων αποκομμένο από τις διεθνείς εξελίξεις. Η εξέλιξή του συνδέεται ιστορικά με τις μεταβολές της στρατιωτικής ισχύος και τη σύγκρουση μεταξύ χερσαίων και ναυτικών δυνάμεων. Κατά την άποψή του, η Τουρκία επιδιώκει να μετατρέψει τα εγγύς ύδατα σε λειτουργική προέκταση της χερσαίας της επικράτειας, δημιουργώντας αυτό που ονομάζει «γαλάζιο έδαφος».<br /><br />Η κρίσιμη προειδοποίησή του αφορούσε τις ελληνικές θάλασσες. Εάν η Τουρκία κατορθώσει να επιβάλει de facto την αντίληψη ότι τα ελληνικά νησιά χάνουν βασικά κυριαρχικά δικαιώματα λόγω της εγγύτητάς τους προς τις μικρασιατικές ακτές, τότε θα έχει δημιουργηθεί ένα προηγούμενο με διεθνείς συνέπειες. Η Ελλάδα θα έχει μετατραπεί στο πεδίο δοκιμής ενός διαφορετικού μοντέλου θαλάσσιας κυριαρχίας.<br /><br />Ο Γρίβας πολύ ορθά συνέδεσε αυτή τη διαδικασία με τη στρατηγική της Κίνας στη Νότια Σινική Θάλασσα. Το κύριο επιχείρημά του ήταν ότι η επιτυχία μιας αναθεωρητικής δύναμης να επιβάλει έναν νέο κανόνα μπορεί να προσφέρει πολιτικά και νομικά εργαλεία και σε άλλες δυνάμεις που επιδιώκουν να περιορίσουν την ελευθερία των θαλασσών.<br /><br />Η υπόθεση του καλωδίου επιβεβαιώνει αυτή την πρόβλεψη. Η Τουρκία επιχειρεί να καταστήσει αποδεκτή την ιδέα ότι η σύμφωνη γνώμη της αποτελεί προϋπόθεση για την εκτέλεση δραστηριοτήτων σε θαλάσσιες περιοχές που διεκδικεί. Η γαλλική ρηματική διακοίνωση/ενημέρωσή της, της παρείχε το άλλοθι σε παρόμοιες μελλοντικές περιπτώσεις να ενεργήσει κατά τον ίδιο τρόπο με τις ίδιες απαιτήσεις. Αυτό ακριβώς είναι το επικίνδυνο στοιχείο που περιέγραφε ο Γρίβας: η μετάβαση από την απλή διατύπωση μιας διεκδίκησης στην καθημερινή εφαρμογή της ως πραγματικού περιορισμού.<br /><br />Το διεθνές δίκαιο δεν αλλάζει με μία NAVTEX, αλλά μπορεί να διαβρωθεί με την ανοχή<br /><br />Εδώ απαιτείται μια ουσιαστική νομική διευκρίνιση. Η ισχύς δεν μετατρέπει αυτομάτως μια παράνομη αξίωση σε νόμιμο δικαίωμα. Μία παράνομη NAVTEX, μια στρατιωτική προειδοποίηση ή μια διπλωματική διακοίνωση δεν αρκούν για να αλλάξουν τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας. <br /><br />Η διεθνής έννομη τάξη, ωστόσο, δεν διαμορφώνεται μόνο από τις γραπτές συμβάσεις. Η εθιμική πρακτική των κρατών, η αντίληψη ότι μια πρακτική ακολουθείται ως νομική υποχρέωση και η αντίδραση των υπόλοιπων κρατών έχουν τεράστια σημασία. Η συστηματική προβολή μιας αξίωσης, η άσκηση πίεσης για την αποδοχή της και, κυρίως, η απουσία συνεπούς στιβαρής αντίδρασης, μπορούν να επηρεάσουν το πολιτικό και νομικό περιβάλλον μέσα στο οποίο εξετάζεται μια διαφορά.<br /><br />Αυτό δεν σημαίνει ότι η σιωπή σε ένα περιστατικό ισοδυναμεί αυτομάτως με αποδοχή. Σημαίνει, όμως, ότι η επαναλαμβανόμενη ανοχή, όταν συνδυάζεται με συγκεκριμένη κρατική πρακτική, μπορεί να δημιουργήσει σοβαρό προηγούμενο. Η Τουρκία γνωρίζει ότι δεν είναι απαραίτητο να κερδίσει άμεσα μια δικαστική διαφορά, εφόσον μπορεί να εξασφαλίσει ότι οι τρίτοι θα συμπεριφέρονται σαν να πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η συναίνεσή της.<br /><br />Το πρόβλημα εντοπίζεται στην περίπτωση όπου η πολιτική απόφαση αποκλιμάκωσης μετατρέπεται επί της ουσίας σε πρακτική αυτοπεριορισμού της Ελλάδας και την απεμπόληση άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο. Όταν η αποφυγή τριβής επί του πεδίου γίνεται αυτοσκοπός, η αναθεωρητική πλευρά αποκτά ένα ισχυρό κίνητρο για να επαναλαμβάνει την ίδια τακτική και να ροκανίζει τα ελληνικά δίκαια.<br /><br />Η Ελλάδα πρέπει να περάσει από την επίκληση του δικαίου στην εφαρμογή του<br /><br />Η ελληνική απάντηση σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να είναι η εγκατάλειψη του διεθνούς δικαίου. Απαιτείται η ταυτόχρονη νομική επιχειρηματολογία με μια συνεπή στρατηγική εφαρμογής της. Κάθε τουρκική παρέμβαση πρέπει να αντιμετωπίζεται με άμεση διπλωματική και επιχειρησιακή αντίδραση, χωρίς να δημιουργείται προηγούμενο σιωπηρής αποδοχής.<br /><br />Η αξιοποίηση της νησιωτικής γεωγραφίας, η επιτήρηση, τα μη επανδρωμένα συστήματα, τα δίκτυα αισθητήρων και η δυνατότητα άρνησης πρόσβασης σε εχθρικές ενέργειες αποτελούν στοιχεία μιας αμυντικής αρχιτεκτονικής που θα μπορούσε να περιορίσει την αποτελεσματικότητα των τουρκικών πιέσεων.<br />Επιπλέον πρέπει να καταστεί διεθνώς σαφές ότι η προστασία των υποθαλάσσιων ενεργειακών και τηλεπικοινωνιακών υποδομών δεν είναι ένα αποκλειστικά ελληνοτουρκικό ζήτημα. Αφορά την ελευθερία των θαλασσών, την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την αξιοπιστία των διεθνών κανόνων. Οι ευρωπαϊκές ναυτικές δυνάμεις έχουν επίσης συμφέρον να μην καθιερωθεί ένα σύστημα στο οποίο η στρατιωτική παρουσία μιας περιφερειακής δύναμης περιορίζει την ελευθερία των υπολοίπων.<br /><br /><div>Το Αιγαίο ως εργαστήριο της νέας θαλάσσιας τάξης<br /><br />Η υπόθεση του καλωδίου δεν αποδεικνύει ότι το Δίκαιο της Θάλασσας έχει ήδη αλλάξει. Αποδεικνύει, όμως, ότι βρίσκεται υπό πίεση ή ότι «αδρανοποιείται». Η απόσταση μεταξύ του δικαιώματος που κατοχυρώνεται σε μια διεθνή σύμβαση και της δυνατότητας ενός κράτους να το ασκήσει στην πράξη μπορεί να γίνει το πεδίο μέσα στο οποίο διαμορφώνονται νέα πολιτικά και στρατηγικά δεδομένα.<br /><br />Ο Χρήστος Ροζάκης –με τον οποίο σπανίως οι απόψεις μας βρίσκουν κοινό έδαφος– έχει δίκιο όταν επισημαίνει ότι η τουρκική NAVTEX δεν δημιουργεί από μόνη της έννομα αποτελέσματα. Ο Κώστας Γρίβας, όμως, αναδεικνύει το επόμενο και σημαντικότερο ερώτημα: τι συμβαίνει όταν μια αναθεωρητική δύναμη επιχειρεί να επιβάλει στην πράξη εκείνο που δεν μπορεί να κατοχυρώσει νομικά;<br /><br />Αυτός είναι ο κίνδυνος της de facto αναθεώρησης. Δεν απαιτεί την επίσημη κατάργηση του διεθνούς δικαίου. Αρκεί η σταδιακή αντικατάσταση της εφαρμογής του από πρακτικές που καθορίζονται με βάση τον συσχετισμό ισχύος.<br /><br />Η πρόβλεψη του Γρίβα επιβεβαιώνεται, λοιπόν, ως προς τον βασικό γεωστρατηγικό της πυρήνα: το Αιγαίο και η Ανατολική Μεσόγειος δεν αποτελούν απλώς ένα περιφερειακό πεδίο ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης, αλλά ένα εργαστήριο στο οποίο δοκιμάζεται η σχέση μεταξύ διεθνούς δικαίου, ισχύος και του παγκόσμιου δόγματος της ελευθερίας των θαλασσών.<br /><br /></div><div>Για την Ελλάδα, το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι μόνο να αποδείξει ότι νομικά έχει δίκιο. Είναι να διασφαλίσει ότι το δικαίωμά της δεν θα εξαρτάται από την ανοχή εκείνου που το αμφισβητεί. Διότι, σε ένα διεθνές σύστημα όπου η ισχύς επηρεάζει τους όρους εφαρμογής των κανόνων, το δίκαιο που δεν μπορεί να υπερασπιστεί κανείς, κινδυνεύει να παραμείνει απλώς μια διακήρυξη.<br /><br /><a href="http://i-epikaira.blogspot.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το καλώδιο επιβεβαιώνει ότι η ισχύς και η πολιτική βούληση μπορούν να «αδρανοποιήσουν» το Διεθνές Δίκαιο.

Η υπόθεση της γαλλικής ρηματικής διακοίνωσης προς την Τουρκία αποκαλύπτει μια βαθύτερη πραγματικότητα: το διεθνές δίκαιο μπορεί να κατοχυρών...

Διαβάστε την συνέχεια

Όταν ακόμα και οι «ενδοτικοί» ντρέπονται για την κυβέρνηση.

<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjj7aOiUEUnj1hpMXdz5v-X3rn1H1MGw_qtv6ProVY9ELTE7gFCxvP-I6xjYh_AcLPTBHLkwWcNuvnp6HnTDxSvBiUmcf611Oj_Bl0wFr3gXXrCEtMERGfQ2QaEzI0R-03IRyELn0RRjZY_F1XUIHE_gFb61ZlcNVM_aGkYCbqcP7Q6z1TqYiBYva-ugprt/s768/%CE%A0%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%20%CF%83%CE%AC%CF%84%CE%B9%CF%81%CE%B1%20%CF%83%CF%84%CE%BF%20%CE%91%CE%B9%CE%B3%CE%B1%CE%AF%CE%BF.jpg"><img border="0" height="82" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjj7aOiUEUnj1hpMXdz5v-X3rn1H1MGw_qtv6ProVY9ELTE7gFCxvP-I6xjYh_AcLPTBHLkwWcNuvnp6HnTDxSvBiUmcf611Oj_Bl0wFr3gXXrCEtMERGfQ2QaEzI0R-03IRyELn0RRjZY_F1XUIHE_gFb61ZlcNVM_aGkYCbqcP7Q6z1TqYiBYva-ugprt/w732-h82/%CE%A0%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%20%CF%83%CE%AC%CF%84%CE%B9%CF%81%CE%B1%20%CF%83%CF%84%CE%BF%20%CE%91%CE%B9%CE%B3%CE%B1%CE%AF%CE%BF.jpg" width="732" /></a><div><br /></div><div>Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κατάφερε το ακατόρθωτο: Ξεπέρασε σε ενδοτικότητα τον Χρήστο Ροζάκη!<br /><br />Υπάρχουν στιγμές που η κατάντια της εξουσίας είναι τέτοια, ώστε και οι «στυλοβάτες» της εθνικής της υποτέλειας κοκκινίζουν από ντροπή.<br /><br />Φτάσαμε στο απροχώρητο! Φτάσαμε στο σημείο όπου ο Χρήστος Ροζάκης – ο ακάματος υποστηρικτής της ελληνοτουρκικής φιλίας και της «συνεκμετάλλευσης», ο μεγάλος θεωρητικός που προσπαθούσε να μας πείσει ότι τα νησιά μας είναι… διακοσμητικά στοιχεία στο Αιγαίο και ότι η Θάλασσα ανήκει σε όλους – αναγκάστηκε να χαρακτηρίσει «ανοσιούργημα» την εξωτερική μας πολιτική!<br /><br />Ναι, καλά διαβάσατε. Ο άνθρωπος που έχει αφιερώσει την ακαδημαϊκή του καριέρα στο να μας πείθει να παραδώσουμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, σήμερα ξεσπαθώνει. <br /><br />Το αριστούργημα της «γαλλο-τουρκικής» διπλωματίας</div><div><br />Η «Ατσάλινη Αμυντική Ρήτρα» με τον Μακρόν, για την οποία δώσαμε ένα χέρι και ένα πόδι, με τα Rafale και τις Belharra, αποδείχθηκε ότι έχει τρύπες από σουρωτήρι. Αντί οι Γάλλοι «σύμμαχοι» να σέβονται την Ελλάδα και να ποντίζουν το καλώδιο στην Κάσο ως αυτονόητη πράξη άσκησης του Δικαίου της Θάλασσας, τι έκαναν; Πήγαν και ζήτησαν την έμμεση άδεια του Σουλτάνου!<br /><br />Και η κυβέρνηση Μητσοτάκη; Αντί να ανατρέψει την ρηματική διακοίνωση, έκανε αυτό που ξέρει να κάνει καλά εδώ και επτά χρόνια... να κάνει επικύψεις μέχρι το χώμα. Ο Ροζάκης, ο Σέρμπος και όλο το επιτελείο των «ηττοπαθών» έμειναν άναυδοι. Πώς είναι δυνατόν, αναρωτιούνται, η «προοδευτική» κυβέρνησή μας να αντιμετωπίζει το Αιγαίο ως οικόπεδο και να αφήνει τρίτους να διαπραγματεύονται ερήμην μας;<br /><br />Όταν οι «ενδοτικοί» ντρέπονται για την κυβέρνηση</div><div><br />Το γελοίον της ιστορίας είναι ότι ο κ. Ροζάκης θίχτηκε. Θίχτηκε που η Γαλλία φοβήθηκε την Τουρκία περισσότερο από ό,τι φοβάται την Ελλάδα; Θίχτηκε που η Άγκυρα εκμεταλλεύτηκε τη «Διακήρυξη των Αθηνών» –αυτό το εθνικό έγκλημα που μας σέρβιραν ως «διπλωματική επιτυχία»– για να επιβάλει de facto συνδιαχείριση; Ενώ το πατριωτικό του αισθητήριο δεν θίγεται όταν ο ίδιος υποστηρίζει την παντελώς ανυπόστατη θέση ότι δήθεν το «μήκος των αντικείμενων ακτών παίζει πρωταρχικό ρόλο στην οριοθέτηση». <br /><br />Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι τόσο ανίκανη να διαχειριστεί τα εθνικά μας δίκαια, που κατόρθωσε να εξευτελίσει ακόμα και τους ίδιους τους ανθρώπους που εργάζονται διαχρονικά στρώνοντας το χαλί του ενδοτισμού!<br /><br />Ο Ροζάκης λέει «δεν απαιτείται άδεια από την Τουρκία». Η κυβέρνηση λέει «σιγά, τώρα, ας μην χαλάσουμε το κλίμα». Ο πρώην σύμβουλος του πρωθυπουργού Σωτήρης Σέρμπος μιλάει για «ενημέρωση που αναγνωρίζει τουρκικές διεκδικήσεις». Η κυβέρνηση μιλάει για «ήρεμα νερά».<br /><br />Η κερκόπορτα της Κάσου</div><div><br />Τί ζούμε; Την ώρα που ακόμη και πρωτοετείς των διεθνών σχέσεων αντιλαμβάνονται ότι ανοίγουμε μια νέα ταπεινωτική κερκόπορτα, όπου οι μπροστάρηδες της εθνικής μας υποτέλειας φινλανδοποιούν ή μάλλον εκποιούν την Πατρίδα, οι «καθηγηταί» της ήττας διαρρηγνύουν –υποκριτικά– τα ιμάτιά τους.<br /><br />Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν είναι απλώς ανίκανη. Είναι επικίνδυνη. Έχει καταφέρει να πείσει ακόμα και τους υπερασπιστές της τουρκικής αναθεωρητικότητας ότι η ελληνική διπλωματία έχει καταντήσει ένα θλιβερό θέατρο σκιών, όπου οι «προστάτες» μας –Pax Gallica τρομάρα τους– πάνε και τα βρίσκουν με τον εχθρό, μπροστά στα μάτια μας.<br /><br />Μαυρίστε τους</div><div><br />Ξυπνήστε! Ενώ οι «θεωρητικοί της συνεκμετάλλευσης» ντρέπονται για το Μαξίμου, ο κυρίαρχος λαός οφείλει να απαιτήσει την άμεση αποκατάσταση της Εθνικής μας Αξιοπρέπειας.<br /><br />Γιατί όταν ακόμα και οι επαγγελματίες ενδοτιστές σοκάρονται από το μέγεθος της προδοσίας, ντρέπεται και η ντροπή. Τελικά το βαρέλι, δεν έχει πάτο. Έχει καλώδια, έχει NAVTEX, και έχει και την υπογραφή όσων νομίζουν ότι η Ελλάδα είναι μια εταιρεία περιορισμένης ευθύνης. Μαυρίστε τους!<br /><br /><a href=" i-epikaira.blogspot.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Όταν ακόμα και οι «ενδοτικοί» ντρέπονται για την κυβέρνηση.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κατάφερε το ακατόρθωτο: Ξεπέρασε σε ενδοτικότητα τον Χρήστο Ροζάκη! Υπάρχουν στιγμές που η κατάντια της εξουσίας είναι...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Ελλάδα ασφυκτιά σε συνθήκες μόνιμων απειλών από την Τουρκία.

<img height="75" src="https://omegapress.gr/images/KYKLADES.jpg" width="716" /><div><br /></div><div>Του <b>Σωτήρη Σιδέρη </b><br />Η Ελλάδα βιώνει μια πολύ ανησυχητική κλιμάκωση της αναθεωρητικής πολιτικής της Τουρκίας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Η χώρα μας ασκεί εξωτερική πολιτική , σε συνθήκες μόνιμων απειλών και είτε συμβιβάζεται, είτε υπαναχωρεί και αδυνατεί να την αντιμετωπίσει, με συνέπεια, το μέλλον να διαγράφεται σκοτεινό .Ο κατάλογος των απειλών είναι μεγάλος, ενώ η Αθήνα δεν έχει να αντιπαραθέσει κανένα σχέδιο που να ακυρώνει τον τουρκικό αναθεωρητισμό. <br /><br />Για όσους στην κυβέρνηση ή την αντιπολίτευση δεν το γνωρίζουν, η Ελλάδα έχει καταδικαστεί από το Δικαστήριο της ΕΕ γιατί δεν είχε εκπονήσει και θεσμοθετήσει τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό σύμφωνα με την ευρωπαική οδηγία 2014/89ΕΕ . Η προθεσμία μάλιστα είχε λήξει από την άνοιξη του 2021. Μετά από παλινωδίες το Σχέδιο εκπονήθηκε και ανακοινώθηκαν τα πάρκα Ιονίου και Νοτίου Αιγαίου 1-Νότιες Κυκλάδες. Οι γνωστές θριαμβολογίες της κυβέρνησης αποκρύπτουν συστηματικά αυτή την πραγματικότητα και παρουσιάζουν την υπόθεση ως κυβερνητικό σχέδιο.<br />Το Πάρκο του Αιγαίου έχει εξαγγελθεί πριν από ενάμιση χρόνο. Που είναι το Πάρκο; θα ήταν ένα σημαντικό βήμα η άμεση θεσμοθέτησή του, αλλά...</div><div><br />Το προεδρικό διάταγμα των διαδρόμων..<br /><br />Το Προεδρικό Διάταγμα, πήγε πριν από μήνες στο ΣτΕ, το οποίο επέστρεψε στην κυβέρνηση τις δεκάδες σελίδες του, γιατί όπως είπαν, έπρεπε να το υπογράψουν σελίδα -σελίδα οι αρμόδιοι υπουργοί. Ανακοινώθηκε ότι κατατέθηκε εκ νέου στο ΣτΕ με όλες τις υπογραφές, αλλά τελικά οι υπογραφές δεν χρειάζονταν.. Ακόμη και η 16η Οκτωβρίου ως ημερομηνία επανακατάθεσης αμφισβητείται και γίνεται λόγος για αρκετές ημέρες νωρίτερα. Προς τι όλο αυτό το θέατρο και η καθυστέρηση; ισχύουν ή όχι οι απειλές της Τουρκίας ότι αν θεσμοθετηθεί το Πάρκο, κάτι που θα γίνει με την έγκριση από το ΣτΕ και τη δημοσίευσή του στο ΦΕΚ, η Άγκυρα θα φέρει άμεσα το νόμο με τον οποίο θα θεσμοθετεί την Γαλάζια Πατρίδα στο Αιγαίο;<br /><br />Να σημειωθεί ότι για τα δύο Πάρκα, Ιονίου και Αιγαίου έχει εγκριθεί από την ΕΕ χρηματοδότηση ύψους 10 εκατομμυρίων Ευρώ. Σε ένα ακόμη ζήτημα η κυβέρνηση συλλαμβάνεται είτε να ψεύδεται συνεχώς , είτε να αποφεύγει να ενημερώσει τα κόμματα και την κοινή γνώμη για το ακριβώς συμβαίνει, είτε όταν κάνει ανακοινώσεις, παραπλανά. Γεγονός είναι ότι πλέον η Ελλάδα ζει και ασκεί εξωτερική πολιτική υπό το καθεστώς μόνιμων απειλών της Τουρκίας και ανάλογα συμπεριφέρεται.<br /><br />Τι ζήτησε η Τουρκία από την Ελλάδα στην κρίση της Κάσου το 2024; να πάρει άδεια για τις έρευνες για το ηλεκτρικό καλώδιο , διαφορετικά το πλοίο δεν θα περνούσε. Η Ελλάδα υποχώρησε άτακτα και το έργο αναβλήθηκε. Τι ζήτησε η Τουρκία σήμερα, δυόμιση χρόνια μετά; γραπτή ενημέρωση για να κάνει τις έρευνες το πλοίο. Τι πήρε; πήρε γραπτή ενημέρωση, όχι από την Ελλάδα, αλλά από παρένθετο κράτος, την Γαλλία.<br />Υπό το καθεστώς απειλών βρίσκεται η Ελλάδα για την επέκταση των χωρικών υδάτων, για τα Θαλάσσια Πάρκα, για τις έρευνες πέρα από τα χωρικά της ύδατα, για τον εναέριο χώρο, για τις γκρίζες ζώνες κλπ.<br /><br />Εκ των πραγμάτων απαιτείται μια νέα προσέγγιση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Μια νέα εξωτερική πολιτική που θα έχει στον πυρήνα της ένα σχέδιο αναχαίτισης της Τουρκίας. Η Ελλάδα έχει ακρωτηριαστεί και δεν τολμά να ξεμυτίσει έξω από τα χωρικά της ύδατα. Η Τουρκία φυσικά κινείται εκτός των δικών της χωρικών υδάτων και λογαριασμό δεν δίνει και δεν πτοείται από τις έτσι κι αλλιώς αναιμικές αντιδράσεις της ΕΕ και την άκρως αμφιλεγόμενη πολιτική των ΗΠΑ.<br /><br />Δεν είναι καν ζήτημα συζήτησης μεταξύ των πολιτικών αρχηγών, αν πρόκειται απλά και μόνο να γίνει. Απαιτείται να αναλάβει μια Ομάδα Σοφών που θα εκπονήσει ένα στρατηγικό σχέδιο με μακροχρόνια προοπτική, που θα αντιπαρατάξει τις θέσεις της Ελλάδας, ώστε να μπει ένα τέλος στην επιθετική -αναθεωρητική πολιτική της Άγκυρας.<br />Όσον αφορά τις τωρινές εξελίξεις είναι σαφές ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η διορισμένη ηγεσία του ΥΠΕΞ, πέρα από ανεπαρκείς είναι πλέον και επικίνδυνοι. Από το 2019 και μετά η Τουρκία, έχει αναβαθμίσει τις διεκδικήσεις και τις απειλές της και έχει οδηγήσει την Αθήνα σε άτακτη υποχώρηση. Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους, πέρα από την προπαγάνδα και τους τακτικισμούς.</div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Ελλάδα ασφυκτιά σε συνθήκες μόνιμων απειλών από την Τουρκία.

Του Σωτήρη Σιδέρη Η Ελλάδα βιώνει μια πολύ ανησυχητική κλιμάκωση της αναθεωρητικής πολιτικής της Τουρκίας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγ...

Διαβάστε την συνέχεια

ΕΛ.Α.Σ.: «Η υπομονή τελείωσε, κ. Μητσοτάκη».16 «άριστοι» υπουργοί του Μητσοτάκη έχουν παραιτηθεί.

<img height="87" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2025/08/w05-170609306242131-630x400.jpg" width="732" /><br /><br />Την κυβερνητική πολιτική στο ζήτημα της αξιοκρατίας βάζει στο στόχαστρο ο Τομέας Νέας Γενιάς της ΕΛ.Α.Σ., καταλογίζοντας στο Μέγαρο Μαξίμου συνολικά 16 παραιτήσεις υπουργών και υφυπουργών από το 2019, με τελευταία αυτή του Λάζαρου Τσαβδαρίδη. Όπως αναφέρει στην ανακοίνωσή του, οι αποκαλύψεις για «αθλήτριες στα χαρτιά» εντείνουν την κοινωνική δυσαρέσκεια και τροφοδοτούν τη φυγή των νέων στο εξωτερικό.<br /><br />Σφοδρή επίθεση στην κυβέρνηση εξαπέλυσε ο Τομέας Νέας Γενιάς της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ.), με αφορμή την αποχώρηση του Λάζαρου Τσαβδαρίδη και τις καταγγελίες για πλασματικές αθλητικές διακρίσεις με στόχο την απόκτηση μορίων στις Πανελλαδικές εξετάσεις.<br /><br />Στην ανακοίνωσή του, κάνει λόγο για 16 παραιτήσεις κυβερνητικών στελεχών από το 2019 έως σήμερα, υποστηρίζοντας ότι η έλλειψη αξιοκρατίας και η διαχείριση υποθέσεων όπως τα Τέμπη και ο ΟΠΕΚΕΠΕ ωθούν τη νέα γενιά στη μετανάστευση.<div><br />Ανακοίνωση του Τομέα Νέας Γενιάς της ΕΛ.Α.Σ.:<br />«Οι νέοι φεύγουν γιατί στην κυβέρνηση Μητσοτάκη ο τίμιος χάνει πάντα<br /><br />»Από το 2019 έχουν παραιτηθεί 16 υπουργοί και υφυπουργοί της Νέας Δημοκρατίας. Δεκαέξι. Κρατήστε τα ονόματα, γιατί η κυβέρνηση θα ήθελε πολύ να τα ξεχάσουμε:<br /><br />1. Αντώνης Διαματάρης<br /><br />2. Κώστας Καραμανλής<br /><br />3. Σταύρος Παπασταύρου<br /><br />4. Γιάννης Μπρατάκος<br /><br />5. Χρήστος Τριαντόπουλος<br /><br />6. Αρίστος Δοξιάδης<br /><br />7. Μάκης Βορίδης<br /><br />8. Τάσος Χατζηβασιλείου<br /><br />9. Διονύσης Σταμενίτης<br /><br />10. Χρήστος Μπουκώρος<br /><br />11. Γιάννης Κεφαλογιάννης<br /><br />12. Κώστας Τσιάρας<br /><br />13. Δημήτρης Βαρτζόπουλος<br /><br />14. Χρήστος Κέλλας<br /><br />15. Μακάριος Λαζαρίδης<br /><br />16. Λάζαρος Τσαβδαρίδης<br /><br />»Πτυχία που δεν υπήρχαν. Το έγκλημα των Τεμπών και το “μπάζωμα»”. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ σε δύο κύματα. Και τώρα αθλήτριες “στα χαρτιά” για τα μόρια των Πανελλαδικών.<br /><br />»Αυτό είναι το μήνυμα που στέλνει η κυβέρνηση στους νέους: διάβαζε όσο θες, ξενύχτα όσο θες, έναν θα βρεις πάντα μπροστά σου, αυτόν με το σωστό τηλέφωνο.<br /><br />»Μετά απορούν γιατί μια ολόκληρη γενιά μαζεύει βαλίτσες.<br /><br />»Οι νέοι δεν φεύγουν μόνο για τον μισθό.<br /><br />»Φεύγουν γιατί σε αυτή τη χώρα ο τίμιος χάνει πάντα, και το βλέπουν να συμβαίνει από την κορυφή.<br /><br />»Χθες ο κ. Τσαβδαρίδης απειλούσε με μηνύσεις. Σήμερα “οι εξηγήσεις του δεν κρίνονται επαρκείς”.<br /><br />»Η αλήθεια δεν άλλαξε μέσα σε μία νύχτα. Άλλαξαν τα πρωτοσέλιδα. Εδώ κανείς δεν αναλαμβάνει ευθύνη πριν τον πιάσουν. Την αναλαμβάνει όταν δεν γίνεται αλλιώς.<br /><br />»Δεν θα δεχτούμε άλλο ένα “ατυχές γεγονός”.<br /><br />»Ο κόσμος βράζει. Βράζει ο γονιός που πλήρωσε φροντιστήρια με δεύτερη δουλειά.<br /><br />»Βράζει ο μαθητής που ξενύχτησε για ένα μόριο και είδε άλλους να το παίρνουν “στα χαρτιά”.<br /><br />»Βράζει ο νέος που πήρε πτυχίο και κρατάει στο χέρι εισιτήριο χωρίς επιστροφή.<br /><br />»Η υπομονή τελείωσε, κ. Μητσοτάκη.<br /><br />»Δεκαέξι παραιτήσεις δεν είναι ατυχία.<br /><br />»Είναι επιλογή, και είναι δική σας.<br /><br />»Την επόμενη κόκκινη κάρτα δεν θα τη βγάλει το Μαξίμου.<br /><br />»Θα τη βγάλει ο κόσμος που δεν αντέχει άλλο».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ΕΛ.Α.Σ.: «Η υπομονή τελείωσε, κ. Μητσοτάκη».16 «άριστοι» υπουργοί του Μητσοτάκη έχουν παραιτηθεί.

Την κυβερνητική πολιτική στο ζήτημα της αξιοκρατίας βάζει στο στόχαστρο ο Τομέας Νέας Γενιάς της ΕΛ.Α.Σ., καταλογίζοντας στο Μέγαρο Μαξίμου ...

Διαβάστε την συνέχεια

Κόλπος: Ποιος πληρώνει τον λογαριασμό του πολέμου στο Ορμούζ. Η κρυφή κρίση που απειλεί το 2027.

<img height="101" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/11/ex_gSZn956y8Pk4N88e5KFRHNlBDMUnU0E95OBkcIYGcmOw7o0Ety1T6WgraBWUwKyop7D6eYPvY-Sj-MwVauCuDJH2YUsag0UtuFpzNq5cUH7GfH_HWEQInX8K2p2aPJtJYkLw1fsmQ1sELI0cBdpj9PDZ8BuNDo6Cre9qL7HQapq2L_B0i-fbXPh3L85wt-1200x607.jpg" width="738" /><br /><br /><b>Κωστας Καλλιαντερης</b><br />Οι πετρελαιοπαραγωγές μοναρχίες προστατεύουν τους πολίτες τους από τη βαθιά ύφεση, αλλά μεταφέρουν το κόστος στους εκατομμύρια μετανάστες εργαζομένους της Νότιας Ασίας και στις δυτικές κεφαλαιαγορές. Τα κρατικά επενδυτικά ταμεία, τα παγωμένα μεγαλεπήβολα έργα και η βόμβα των εμβασμάτων αποκαλύπτουν τις πραγματικές συνέπειες της σύγκρουσης με το Ιράν.<br /><br />Ο πόλεμος με το Ιράν μπορεί να τελειώσει στις διπλωματικές αίθουσες, αλλά η οικονομική του κληρονομιά απειλεί να επιβιώσει για χρόνια. Πίσω από την εκτίναξη των τιμών του πετρελαίου, τις διακοπές στις εξαγωγές και τις εντυπωσιακές προβλέψεις για ανάκαμψη το 2027, διαμορφώνεται μια λιγότερο ορατή κρίση: ποιος θα πληρώσει τελικά τον λογαριασμό της ύφεσης στον Περσικό Κόλπο;<br /><br />Η απάντηση δεν βρίσκεται μόνο στους κρατικούς προϋπολογισμούς της Σαουδικής Αραβίας, του Κατάρ ή του Κουβέιτ. Βρίσκεται στα νοικοκυριά του Νεπάλ, του Μπανγκλαντές και του Πακιστάν, που εξαρτώνται από τα εμβάσματα των εργαζομένων τους, αλλά και στις δυτικές αγορές, οι οποίες έχουν συνηθίσει να στηρίζονται στα τεράστια κεφάλαια των αραβικών κρατικών επενδυτικών ταμείων.<br /><br />Όπως αναδεικνύει ανάλυση του Modern Diplomacy, η ύφεση που προκάλεσε η σύγκρουση γύρω από το Στενό του Ορμούζ δεν κατανέμει ισότιμα τις απώλειες. Οι κυβερνήσεις του Κόλπου χρησιμοποιούν τα οικονομικά τους αποθέματα για να προστατεύσουν τις κοινωνίες τους, ενώ οι περικοπές μεταφέρονται στις επενδύσεις, στις κατασκευές και στις προσλήψεις ξένων εργαζομένων.<br /><br />Το πιο ανησυχητικό στοιχείο είναι ότι οι συνέπειες αυτής της προσαρμογής ενδέχεται να εμφανιστούν με καθυστέρηση, όταν η αγορά πετρελαίου θα έχει ήδη αρχίσει να ανακάμπτει.<div><br />Η ύφεση των δισεκατομμυρίων: Όταν το Ορμούζ σταματά την οικονομία. <a href="https://www.pagenews.gr/2026/11/13/geopolitiki-oikonomia/kolpos-poios-plironei-ton-logariasmo-tou-polemou-sto-ormouz-i-kryfi-krisi-pou-apeilei-to-2027/"><b>Διαβάστε την συνέχεια στην πηγή</b></a></div><div><br /></div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Κόλπος: Ποιος πληρώνει τον λογαριασμό του πολέμου στο Ορμούζ. Η κρυφή κρίση που απειλεί το 2027.

Κωστας Καλλιαντερης Οι πετρελαιοπαραγωγές μοναρχίες προστατεύουν τους πολίτες τους από τη βαθιά ύφεση, αλλά μεταφέρουν το κόστος στους εκατο...

Διαβάστε την συνέχεια

Ισραήλ: «Δεν ζητάμε άδεια για στρατιωτικές επιχειρήσεις». Ο Νετανιάχου ανεβάζει την ένταση με φόντο το Ιράν.

<img height="83" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/10/netaniaxou-1200x675.jpg" width="745" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Πολιτική σύγκρουση στην Ιερουσαλήμ με επίκεντρο τις εξουσίες της απερχόμενης κυβέρνησης. Ο υπουργός Άμυνας Ίσραελ Κατζ υπερασπίζεται το δικαίωμα στρατιωτικών επιχειρήσεων, ενώ ο εντολοδόχος πρωθυπουργός Γκάντι Άιζενκοτ προειδοποιεί για καταστροφικές συνέπειες. Η συνάντηση με τον Νετανιάχου, οι παρεμβάσεις Λίμπερμαν και το ενδεχόμενο νέας κλιμάκωσης με την Τεχεράνη.<br /><br />Μπορεί ένας πρωθυπουργός που ετοιμάζεται να παραδώσει την εξουσία να οδηγήσει τη χώρα του σε μια νέα στρατιωτική σύγκρουση; Αυτό είναι το ερώτημα που κυριαρχεί στο πολιτικό σκηνικό του Ισραήλ, καθώς ο Μπενιαμίν Νετανιάχου βρίσκεται αντιμέτωπος με τη νέα κοινοβουλευτική πραγματικότητα, χωρίς όμως να έχει παραδώσει ακόμη την κυβερνητική εξουσία.<br /><br />Η αντιπαράθεση ξέσπασε μετά τις προειδοποιήσεις του εντολοδόχου πρωθυπουργού Γκάντι Άιζενκοτ, ο οποίος ζήτησε αυτοσυγκράτηση από την απερχόμενη κυβέρνηση, εν μέσω ανησυχιών για ενδεχόμενη νέα στρατιωτική επιχείρηση εναντίον του Ιράν.<br /><br />Η απάντηση του υπουργού Άμυνας Ίσραελ Κατζ ήταν κατηγορηματική: η κυβέρνηση διατηρεί την ευθύνη για την εθνική ασφάλεια και δεν χρειάζεται την πολιτική συναίνεση της αντιπολίτευσης για να ασκήσει τις αρμοδιότητές της.<br /><br />Το ζήτημα ξεπερνά την προσωπική αντιπαράθεση των δύο πολιτικών στρατοπέδων. Αγγίζει τον τρόπο με τον οποίο λαμβάνονται οι αποφάσεις για τον πόλεμο, τη λειτουργία των ισραηλινών θεσμών και τις ισορροπίες ασφαλείας στη Μέση Ανατολή.<div><br />Κατζ: Η κυβέρνηση διατηρεί την ευθύνη για την ασφάλεια<br /><br />Ο Ίσραελ Κατζ υπερασπίστηκε τη στάση της απερχόμενης κυβέρνησης, απορρίπτοντας την άποψη ότι η μεταβατική πολιτική περίοδος συνεπάγεται αδυναμία ανάληψης στρατιωτικής δράσης.<br /><br />Ο υπουργός Άμυνας υποστήριξε ότι η κυβέρνηση Νετανιάχου έχει αποδείξει πως μπορεί να διαχειριστεί τις απειλές που αντιμετωπίζει το Ισραήλ.<br /><br />«Επέδειξε αποφασιστικότητα και κοινή λογική στη διαχείριση του ιρανικού ζητήματος, απόλυτο συντονισμό με τον ισραηλινό στρατό και αυτό θα ισχύσει και σήμερα αν οι περιστάσεις το απαιτήσουν», δήλωσε.<br /><br />Η αναφορά του στο Ιράν είχε ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα.<br /><br />Ο Κατζ δεν περιορίστηκε στην υπεράσπιση των προηγούμενων κυβερνητικών αποφάσεων. Ξεκαθάρισε ότι η απερχόμενη ηγεσία εξακολουθεί να θεωρεί την αντιμετώπιση των απειλών από την Τεχεράνη βασική της αρμοδιότητα.<br /><br />Η τοποθέτησή του ερμηνεύεται ως απάντηση στην προσπάθεια της νέας πολιτικής πλειοψηφίας να επιβάλει μεγαλύτερη αυτοσυγκράτηση μέχρι να ολοκληρωθεί ο σχηματισμός κυβέρνησης.<br /><br />Άιζενκοτ: «Καταστροφικές συνέπειες για την ισραηλινή δημοκρατία»<br /><br />Από την πλευρά του, ο Γκάντι Άιζενκοτ απηύθυνε σαφή προειδοποίηση στον Μπενιαμίν Νετανιάχου.<br /><br />Ο εντολοδόχος πρωθυπουργός, ο οποίος έχει διατελέσει αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων, ζήτησε από την απερχόμενη κυβέρνηση να μην προχωρήσει σε στρατιωτικές πρωτοβουλίες που δεν υπαγορεύονται από άμεση απειλή.<br /><br />«Η προσφυγή στη στρατιωτική βία χωρίς άμεση και απευθείας απειλή θα μπορούσε να έχει καταστροφικές συνέπειες για την ισραηλινή δημοκρατία», προειδοποίησε.<br /><br />Η δήλωση αποκτά ιδιαίτερη σημασία λόγω της στρατιωτικής εμπειρίας του Άιζενκοτ.<br /><br />Δεν πρόκειται για έναν πολιτικό που αμφισβητεί γενικά τη δυνατότητα του Ισραήλ να υπερασπίζεται την ασφάλειά του.<br /><br />Η ένστασή του αφορά τον χρόνο, τις συνθήκες και την πολιτική νομιμοποίηση μιας ενδεχόμενης μεγάλης στρατιωτικής επιχείρησης.<br /><br />Σύμφωνα με την προσέγγισή του, η απερχόμενη κυβέρνηση οφείλει να διαχωρίσει τις αναγκαίες επιχειρήσεις αντιμετώπισης άμεσων απειλών από αποφάσεις που θα μπορούσαν να προκαλέσουν ευρύτερη πολεμική κλιμάκωση.</div><div><br />Το Ιράν στο επίκεντρο της σύγκρουσης<br /><br />Η αντιπαράθεση εκδηλώνεται σε μια περίοδο κατά την οποία ο Νετανιάχου έχει επανειλημμένα διατυπώσει απειλές κατά της Τεχεράνης.<br /><br />Οι δηλώσεις του έχουν προκαλέσει ανησυχίες για το ενδεχόμενο νέας στρατιωτικής αντιπαράθεσης.<br /><br />Η προοπτική αυτή αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα λόγω της πολιτικής μετάβασης στο Ισραήλ.<br /><br />Μια επιχείρηση εναντίον του Ιράν θα μπορούσε να δημιουργήσει νέα στρατιωτικά δεδομένα τα οποία θα κληθεί να διαχειριστεί η επόμενη κυβέρνηση.<br /><br />Παράλληλα, μια κλιμάκωση θα μπορούσε να επηρεάσει τις σχέσεις του Ισραήλ με τις Ηνωμένες Πολιτείες, τις αραβικές χώρες και τους ευρωπαϊκούς εταίρους.<br /><br />Η σημασία του Ιράν δεν περιορίζεται στη στρατιωτική αντιπαράθεση.<br /><br />Η ασφάλεια των θαλάσσιων μεταφορών, οι ενεργειακές αγορές και η σταθερότητα στον Περσικό Κόλπο επηρεάζονται άμεσα από την πιθανότητα μιας νέας σύγκρουσης.<br /><br />Για τον λόγο αυτόν, οποιαδήποτε απόφαση στρατιωτικής δράσης έχει συνέπειες που ξεπερνούν τα σύνορα του Ισραήλ.<br />Νετανιάχου – Άιζενκοτ: Συνάντηση για την εθνική ασφάλεια<br /><br />Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου συμφώνησε να συναντηθεί με τον Γκάντι Άιζενκοτ για να συζητήσουν ζητήματα εθνικής ασφάλειας.<br /><br />Σύμφωνα με την κοινή ανακοίνωση των δύο πλευρών, η συνάντηση προγραμματίστηκε στο γραφείο του πρωθυπουργού, με τη συμμετοχή του στρατιωτικού συμβούλου του Νετανιάχου.<br /><br />Η εξέλιξη ακολούθησε την καταγγελία του Άιζενκοτ ότι δεν του είχαν διαβιβαστεί οι αναγκαίες πληροφορίες για κρίσιμα ζητήματα ασφαλείας.<br /><br />Ο εντολοδόχος πρωθυπουργός έκανε λόγο για παραβίαση του προβλεπόμενου πρωτοκόλλου ενημέρωσης.<br /><br />Η συνάντηση θεωρείται σημαντική, καθώς επιχειρεί να αποκαταστήσει έναν θεσμικό δίαυλο επικοινωνίας ανάμεσα στην απερχόμενη και την επόμενη πολιτική ηγεσία.<br /><br />Ωστόσο, η πραγματοποίησή της δεν συνεπάγεται ότι οι δύο πλευρές συμφωνούν ως προς τις στρατιωτικές επιλογές.<br /><br />Ο Νετανιάχου εξακολουθεί να υποστηρίζει ότι η κυβέρνησή του έχει την ευθύνη της εθνικής ασφάλειας.<br /><br />Ο Άιζενκοτ επιμένει στην ανάγκη αυτοσυγκράτησης και πλήρους ενημέρωσης.<br />Λίμπερμαν: «Μια απερχόμενη κυβέρνηση δεν νομιμοποιείται να σύρει το Ισραήλ σε πόλεμο»<br /><br />Στην πολιτική αντιπαράθεση παρενέβη και ο Αβίγκντορ Λίμπερμαν, πρώην υπουργός Άμυνας και πολιτικός σύμμαχος του Γκάντι Άιζενκοτ.<br /><br />Ο Λίμπερμαν, ο οποίος έχει συνεργαστεί στο παρελθόν με τον Νετανιάχου πριν εξελιχθεί σε έναν από τους σκληρότερους επικριτές του, έθεσε το ζήτημα του κοινοβουλευτικού ελέγχου.<br /><br />«Σας προειδοποιώ: μία απερχόμενη κυβέρνηση δεν νομιμοποιείται να λαμβάνει αποφάσεις που μπορεί να σύρουν το Ισραήλ σε έναν πόλεμο χωρίς κοινοβουλευτικό έλεγχο και χωρίς την πλήρη συναίνεση όλων των θεσμών ασφαλείας», δήλωσε.<br /><br />Η παρέμβασή του ενισχύει την πολιτική πίεση προς την κυβέρνηση Νετανιάχου.<br /><br />Ο Λίμπερμαν δεν περιορίζεται στην αμφισβήτηση μιας συγκεκριμένης στρατιωτικής επιλογής.<br /><br />Θέτει ευθέως το ερώτημα εάν μια απερχόμενη κυβέρνηση πρέπει να λαμβάνει αποφάσεις με ενδεχόμενες μακροχρόνιες συνέπειες χωρίς ουσιαστικό κοινοβουλευτικό έλεγχο.<br /><br />Η αντιπαράθεση αποκτά έτσι και θεσμική διάσταση, καθώς αφορά τις σχέσεις ανάμεσα στην εκτελεστική εξουσία, την Κνεσέτ και τους μηχανισμούς εθνικής ασφάλειας.<br />Τι προβλέπει η ισραηλινή νομοθεσία<br /><br />Η πολιτική σύγκρουση δεν σημαίνει ότι η απερχόμενη κυβέρνηση έχει αυτομάτως χάσει τις νόμιμες αρμοδιότητές της.<br /><br />Μέχρι τον σχηματισμό και την ανάληψη καθηκόντων της νέας κυβέρνησης, ο Νετανιάχου παραμένει πρωθυπουργός.<br /><br />Επομένως, εξακολουθεί να είναι υπεύθυνος για τη διαχείριση των κρατικών υποθέσεων, συμπεριλαμβανομένων των ζητημάτων εθνικής ασφάλειας.<br /><br />Ωστόσο, η έναρξη πολέμου ή σημαντικής στρατιωτικής επιχείρησης υπόκειται στις διαδικασίες που προβλέπει το ισραηλινό θεσμικό πλαίσιο.<br /><br />Το άρθρο 40 του Βασικού Νόμου για την Κυβέρνηση ρυθμίζει τις αποφάσεις που αφορούν την έναρξη πολέμου και τις μεγάλες στρατιωτικές επιχειρήσεις που ενδέχεται να οδηγήσουν σε πόλεμο.<br /><br />Η σχετική αρμοδιότητα δεν ταυτίζεται με μια απεριόριστη προσωπική εξουσία του πρωθυπουργού.<br /><br />Απαιτείται η τήρηση των προβλεπόμενων κυβερνητικών διαδικασιών και των θεσμικών υποχρεώσεων ενημέρωσης.<br /><br />Αυτό ακριβώς αποτελεί τον πυρήνα της διαφωνίας.<br /><br />Η κυβέρνηση Νετανιάχου επιμένει στη συνέχεια της εκτελεστικής εξουσίας.<br /><br />Η πλευρά Άιζενκοτ ζητά μεγαλύτερη θεσμική αυτοσυγκράτηση σε μια περίοδο πολιτικής μετάβασης.<br />Η Μέση Ανατολή μπροστά σε νέα αβεβαιότητα<br /><br />Οι εξελίξεις στο Ισραήλ παρακολουθούνται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον από τις χώρες της περιοχής.<br /><br />Η πιθανότητα μιας νέας αντιπαράθεσης με το Ιράν θα μπορούσε να επηρεάσει συνολικά τις περιφερειακές ισορροπίες.<br /><br />Οι συνέπειες μιας στρατιωτικής κλιμάκωσης δεν θα περιορίζονταν απαραίτητα στο ισραηλινοϊρανικό μέτωπο.<br /><br />Θα μπορούσαν να επεκταθούν στον Λίβανο, στη Συρία και σε άλλες περιοχές όπου δραστηριοποιούνται δυνάμεις και οργανώσεις που συνδέονται με την ευρύτερη περιφερειακή αντιπαράθεση.<br /><br />Παράλληλα, η ασφάλεια των θαλάσσιων οδών και οι ενεργειακές τιμές αποτελούν σημαντικές παραμέτρους για την παγκόσμια οικονομία.<br /><br />Για την Ευρωπαϊκή Ένωση, μια νέα στρατιωτική κλιμάκωση θα δημιουργούσε πρόσθετες προκλήσεις σε μια περίοδο ήδη αυξημένης γεωπολιτικής και ενεργειακής αβεβαιότητας.<br />Το πολιτικό δίλημμα του Νετανιάχου<br /><br />Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου βρίσκεται μπροστά σε μια δύσκολη πολιτική πραγματικότητα.<br /><br />Από τη μία πλευρά, εξακολουθεί να έχει την ευθύνη διαχείρισης της εθνικής ασφάλειας μέχρι να αναλάβει η επόμενη κυβέρνηση.<br /><br />Από την άλλη, οι πολιτικοί του αντίπαλοι προειδοποιούν ότι μια μεγάλη στρατιωτική απόφαση σε αυτή τη μεταβατική περίοδο θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρή θεσμική κρίση.<br /><br />Η παρέμβαση του Ίσραελ Κατζ δείχνει ότι η απερχόμενη κυβέρνηση δεν προτίθεται να αποδεχθεί πολιτικούς περιορισμούς πέρα από εκείνους που προβλέπει η νομοθεσία.<br /><br />Η στάση του Άιζενκοτ δείχνει, αντίθετα, ότι η νέα πολιτική πλειοψηφία επιδιώκει να αποκτήσει ουσιαστική ενημέρωση και να αποτρέψει στρατιωτικές πρωτοβουλίες που δεν θεωρεί απολύτως αναγκαίες.<br /><br />Η συνάντηση των δύο ηγετών αποτελεί ένα πρώτο βήμα θεσμικής επικοινωνίας.<br /><br />Δεν εξαλείφει, όμως, τη βαθύτερη πολιτική διαφωνία.<br /><br />Το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι μόνο ποιος θα κυβερνήσει το Ισραήλ, αλλά ποιος θα αναλάβει την πολιτική ευθύνη για μια πιθανή στρατιωτική κλιμάκωση πριν ολοκληρωθεί η αλλαγή εξουσίας.<br /><br />Και όσο το Ιράν παραμένει στο επίκεντρο των στρατιωτικών προειδοποιήσεων, αυτή η διαφωνία αποκτά διαστάσεις που ξεπερνούν την εσωτερική πολιτική σκηνή της Ιερουσαλήμ.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ισραήλ: «Δεν ζητάμε άδεια για στρατιωτικές επιχειρήσεις». Ο Νετανιάχου ανεβάζει την ένταση με φόντο το Ιράν.

Βασιλης Διαμαντακος  Πολιτική σύγκρουση στην Ιερουσαλήμ με επίκεντρο τις εξουσίες της απερχόμενης κυβέρνησης. Ο υπουργός Άμυνας Ίσραελ Κατζ ...

Διαβάστε την συνέχεια

Βόμβα Bild για έξοδο της Φινλανδίας από το ΝΑΤΟ. Τι απαντά το Κρεμλίνο για τους ρωσικούς όρους και τις συνομιλίες με την Ευρώπη.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/11/12int-russia-talks-qwhb-superJumbo.webp"><img height="77" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/11/12int-russia-talks-qwhb-superJumbo-1068x712.webp" width="723" /></a><br /><br />Αναβρασμό προκάλεσε στη διεθνή διπλωματική σκηνή δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας Bild, σύμφωνα με το οποίο η Μόσχα έθεσε «σκληρές απαιτήσεις» προς την Ευρώπη στο πλαίσιο της ειρηνευτικής διευθέτησης του ουκρανικού ζητήματος, συμπεριλαμβανομένης ακόμη και της αποχώρησης της Φινλανδίας από το ΝΑΤΟ.<br />Συγκεκριμένα, επικαλούμενη διπλωματικές πηγές, η γερμανική εφημερίδα ανέφερε ότι η πρόταση της Ρωσίας προβλέπει τη μη ανάπτυξη στρατιωτικών βάσεων της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας σε Εσθονία, Λετονία και Λιθουανία, καθώς και την έξοδο της Φινλανδίας από το στρατιωτικό μπλοκ. Όσον αφορά την Ουκρανία, στο δημοσίευμα επισημαίνεται πως το Κίεβο καλείται να κατοχυρώσει ουδέτερο καθεστώς και να προχωρήσει στην αποστρατιωτικοποίηση των λιμανιών του, με τη Μόσχα ωστόσο να μην προβάλλει αντιρρήσεις στην ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.<br /><br />Παράλληλα, σύμφωνα με τη Bild, η ρωσική πλευρά φέρεται να απαιτεί τη μετατροπή της Μολδαβίας σε «ομοσπονδιακή δημοκρατία», εντός της οποίας θα ενταχθεί η Υπερδνειστερία, ενώ η Γκαγκαουζία θα αποκτήσει πλήρη αυτονομία, με δικαίωμα διενέργειας δημοψηφίσματος ανεξαρτησίας σε περίπτωση ευρωπαϊκής ένταξης της χώρας. Ως αντάλλαγμα, κατά το ίδιο δημοσίευμα, η Μόσχα πρότεινε την απόσυρση πυρηνικών όπλων και πυραύλων μεσαίου βεληνεκούς από τη Λευκορωσία, καθώς και την αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων από την Υπερδνειστερία, επισημαίνοντας πάντως ότι πρόκειται απλώς για μία από τις προτάσεις που συζητούνται στους διαπραγματευτικούς κύκλους.<br /><br />Η κατηγορηματική διάψευση του Κρεμλίνου<br /><br />Στον αντίποδα, κατά την ενημέρωση των συντακτών Νοεμβρίου, ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ, διέψευσε ρητά ότι τέθηκε θέμα αποχώρησης εν ενεργεία μελών του ΝΑΤΟ κατά τις τριμερείς συνομιλίες που πραγματοποιήθηκαν στο Αμπού Ντάμπι στις 10 και 11 Νοεμβρίου με τη συμμετοχή αντιπροσωπειών της Ρωσίας, της Ουκρανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών. «Δεν γνωρίζω κάτι τέτοιο, όχι, δεν υποβλήθηκαν τέτοιες προτάσεις. Σίγουρα δεν έγινε καμία συζήτηση περί αυτού», δήλωσε χαρακτηριστικά ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου.<br /><br />Το διπλωματικό παρασκήνιο σε Μόσχα και Αμπού Ντάμπι<br /><br />Επισημαίνεται ότι έχει προηγηθεί η επίσκεψη των ειδικών απεσταλμένων του Αμερικανού προέδρου, Τζάρεντ Κούσνερ και Στιβ Γουίτκοφ, στο Κρεμλίνο στις 12 Νοεμβρίου, όπου συναντήθηκαν με τον Ρώσο πρόεδρο, Βλαντίμιρ Πούτιν. Αμέσως μετά τις επαφές, ο Κούσνερ ανακοίνωσε ότι Ρωσία και Ουκρανία κατέληξαν σε συμφωνία για τη συμμετοχή εκπροσώπων της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον επόμενο γύρο των διαπραγματεύσεων, τονίζοντας ότι για μια βιώσιμη κατάπαυση του πυρός απαιτούνται αξιόπιστες εγγυήσεις ασφαλείας, μηχανισμοί διαχωρισμού και αμοιβαίες δεσμεύσεις αποκλιμάκωσης.<br />Την ώρα που οι Ευρωπαίοι εξέφραζαν εκ νέου τη δυσαρέσκειά τους για τους χειρισμούς γύρω από το ουκρανικό, ο Ντμίτρι Πεσκόφ υπενθύμισε ότι ο Βλαντίμιρ Πούτιν δεν αρνήθηκε ποτέ τις επαφές με την Ευρώπη, επιρρίπτοντας στις ευρωπαϊκές χώρες την ευθύνη για τη διακοπή του διαλόγου. Όπως τόνισε, η Μόσχα παραμένει ανοιχτή σε επαφές και σε ένα διευρυμένο διαπραγματευτικό σχήμα, υπό την προϋπόθεση ότι από ευρωπαϊκής πλευράς θα εκδηλωθεί πραγματική βούληση συμβολής στην ειρηνευτική διαδικασία και θα οριστεί ένας «πραγματικά εξουσιοδοτημένος εκπρόσωπος».<br />Ωστόσο, το Κρεμλίνο απέφυγε να σχολιάσει δημοσιεύματα που φέρουν τον Γάλλο πρόεδρο, Εμανουέλ Μακρόν, ως πιθανό Ευρωπαίο διαπραγματευτή, με τον Πεσκόφ να σημειώνει ότι κάθε ώρα εμφανίζονται αντιφατικές πληροφορίες με εντελώς διαφορετικά ονόματα, ενώ άφησε ασχολίαστη και την πιθανότητα ανάληψης του ρόλου αυτού από την επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, Κάγια Κάλας. Παράλληλα, ξεκαθάρισε ότι η Μόσχα δεν βλέπει κανένα νόημα στο να συζητά τις ευρωπαϊκές κυρώσεις με τις ΗΠΑ, καθώς πρόκειται για καθαρά ευρωπαϊκή υπόθεση.<div><br />Ο επόμενος γύρος διαπραγματεύσεων<br /><br />Αναφορικά με τη συνέχεια των τριμερών επαφών, ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου εξέφρασε την εκτίμηση ότι ο επόμενος γύρος θα πραγματοποιηθεί «αρκετά γρήγορα, στο ορατό μέλλον», εξαίροντας τις εξαιρετικά ευνοϊκές συνθήκες που παρείχαν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα στο Αμπού Ντάμπι. Διευκρίνισε επίσης ότι η σύνθεση της ρωσικής αντιπροσωπείας παραμένει σταθερή και μόνο ο Βλαντίμιρ Πούτιν θα αποφασίσει τυχόν διεύρυνσή της εφόσον κριθεί σκόπιμο.<br />Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε τέλος ο Πεσκόφ στην ανθρωπιστική πρωτοβουλία που παρουσίασε δημόσια ο Ρώσος πρόεδρος κατά τη συνάντησή του με τους Κούσνερ και Γουίτκοφ για την πόλη Κονσταντινόβκα, στα πρότυπα της αντίστοιχης επιχείρησης στο Αλέσκι. Σύμφωνα με το Κρεμλίνο, η πρόταση αποσκοπεί στο να δοθεί διέξοδος σε 400 έως 500 αμάχους που παραμένουν στην περιοχή, ώστε να μετακινηθούν με ασφάλεια είτε προς την πλευρά της Ουκρανίας είτε προς τη Ρωσία.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Βόμβα Bild για έξοδο της Φινλανδίας από το ΝΑΤΟ. Τι απαντά το Κρεμλίνο για τους ρωσικούς όρους και τις συνομιλίες με την Ευρώπη.

Αναβρασμό προκάλεσε στη διεθνή διπλωματική σκηνή δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας Bild, σύμφωνα με το οποίο η Μόσχα έθεσε «σκληρές απαιτ...

Διαβάστε την συνέχεια

Σαμαράς κατά Μητσοτάκη για “μυστική διπλωματία”… Ομιλεί για “νέα Ίμια”.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcS7IhZyGTqHMYJW7OEb2wVxa_gBOP153S32N8YqgfpRTXQfdCQOJHXmdFw-&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="391" data-original-width="783" height="82" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcS7IhZyGTqHMYJW7OEb2wVxa_gBOP153S32N8YqgfpRTXQfdCQOJHXmdFw-&s=10" width="716" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>«Στις 25 Οκτωβρίου προειδοποίησα για τις δυσμενείς συνέπειες της αποδοχής του τουρκικού αιτήματος για “ενημέρωση”. Δυστυχώς η κυβέρνηση επέλεξε την πολιτική του κατευνασμού», αναφέρει σε δήλωσή του ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς προσθέτοντας πως προκύπτουν τα εξής ερωτήματα:</div><br />«Πρώτον, ποιος, από πότε, πώς, και με ποιανού την εντολή έδωσε στη Γαλλία το δικαίωμα να προβεί σε ρηματική διακοίνωση προς την Τουρκία για λογαριασμό της Ελλάδας;<br /><br />Δεύτερον, ποιος, πότε και γιατί συμφώνησε με το περιεχόμενο της ρηματικής διακοίνωσης;<br /><br />Τρίτον, γιατί το Γαλλικό σκάφος δεν απέπλεε μέχρι να ενημερωθεί η Τουρκική πλευρά;<br /><br />Τέταρτον, εφόσον η Τουρκία ενημερώθηκε από τη Γαλλία, τότε η κάθε NAVTEX τι ρόλο παίζει;<br /><br />Πέμπτον, εάν όλα τα παραπάνω έγιναν εν αγνοία της Ελλάδας, τότε γιατί δεν κάναμε διάβημα εναντίον της Γαλλίας και δεν αναστείλαμε την άδεια στην Γαλλική εταιρεία;<br /><br />Έκτον, αφού δεχόμαστε ότι η Τουρκία έχει δικαίωμα να “ενημερώνεται”, από εδώ και πέρα θα ζητάμε κι εμείς “ενημερώσεις” για αντίστοιχες ενέργειες της Τουρκίας;».<br /><br />Καταλήγοντας, ο κ. Σαμαράς επισημαίνει: «Η μυστική διπλωματία Μητσοτάκη-Γεραπετρίτη μας οδηγεί σε νέα Μαδρίτη κι Ελσίνκι και σε νέα Ίμια. Διπλωματία που μετέτρεψε ακόμα και τους συμμάχους μας σε “Πόντιους Πιλάτους”.<br /><br />Η εκχώρηση της εξωτερικής πολιτικής της χώρας σε τρίτους, το γκριζάρισμα ελληνικών περιοχών και η ανοχή στην επιβολή τετελεσμένων από την Τουρκία, είναι οι “Πρέσπες του Αιγαίου”. Όσο κι αν η κυβέρνηση προσπαθεί την Αμαρτία να την βαφτίσει Αρετή, ο ελληνικός λαός δεν δέχεται τέτοια “ανοσιουργήματα”. Μιλήσαμε πολλοί. Αλλοίμονο σ’ αυτούς που δεν ακούνε…».<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Σαμαράς κατά Μητσοτάκη για “μυστική διπλωματία”… Ομιλεί για “νέα Ίμια”.

«Στις 25 Οκτωβρίου προειδοποίησα για τις δυσμενείς συνέπειες της αποδοχής του τουρκικού αιτήματος για “ενημέρωση”. Δυστυχώς η κυβέρνηση επέλ...

Διαβάστε την συνέχεια

Uzay Bulut: Αφού οι Τούρκοι ήταν ανεκτικοί με τους Έλληνες γιατί μόνο 2.000 στην Πόλη;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcT6b3_MtYsDisiYDARE3ery7wWRSSJ0QrM9DzJy5AsGEryNmu5sXKpvemli&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="416" data-original-width="738" height="87" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcT6b3_MtYsDisiYDARE3ery7wWRSSJ0QrM9DzJy5AsGEryNmu5sXKpvemli&s=10" width="732" /></a></div><div><br /></div>“Αφού οι Οθωμανοί και η σύγχρονη Τουρκία ήταν τόσο ανεκτικοί απέναντι στους Έλληνες, πώς εξηγείται η σημερινή πραγματικότητα;”, αναρωτιέται η Ελληνικής καταγωγής “τουρκάλα” δημοσιογράφος Ουζάι Μπουλούτ. <br /><br />“Γιατί έχουν απομείνει μόλις 2.000 περίπου Έλληνες στην Κωνσταντινούπολη, μια πόλη που ιδρύθηκε και χτίστηκε από Έλληνες; Γιατί ολόκληρες ελληνικές χριστιανικές κοινότητες έχουν εξαφανιστεί από τη Μικρά Ασία;<br /><br />“Γιατί η ελληνική γλώσσα δεν ακούγεται πλέον σχεδόν καθόλου εκεί; Γιατί οι πιο ιερές και ιστορικές εκκλησίες τους έχουν μετατραπεί σε τζαμιά; Δεν μπορείτε να καμαρώνετε για «ανοχή», ενώ ταυτόχρονα γιορτάζετε μια φυσική και πολιτισμική γενοκτονία”, καταλήγει.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Uzay Bulut: Αφού οι Τούρκοι ήταν ανεκτικοί με τους Έλληνες γιατί μόνο 2.000 στην Πόλη;

“Αφού οι Οθωμανοί και η σύγχρονη Τουρκία ήταν τόσο ανεκτικοί απέναντι στους Έλληνες, πώς εξηγείται η σημερινή πραγματικότητα;”, αναρωτιέται ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα «ορφανά του Σημίτη» στήνουν μηχανισμό επιβίωσης στη ΝΔ. Ψάχνουν διάδοχο, πολιτική ασπίδα και νέο προστάτη για την επόμενη ημέρα.

<img height="73" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/ab653e0daf90fb6473fdd91e53772daf_XL.jpg?v=2?v=3" width="737" /><br /><br /><div>Τα ορφανά του Σημίτη οργανώνονται στη ΝΔ – Αναζητούν πολιτική ασπίδα και πρόσωπο για την επόμενη ημέρα μετά τον Μητσοτάκη<br /><br />Ένα υπόγειο παιχνίδι πολιτικών ισορροπιών φαίνεται να βρίσκεται σε εξέλιξη στο εσωτερικό της κυβέρνησης και της Νέας Δημοκρατίας, με πρωταγωνιστές τους ΠΑΣΟΚογενείς, τους εκσυγχρονιστές, τους εκπροσώπους του λεγόμενου μεταρρυθμιστικού Κέντρου και τους πολιτικά άστεγους του σημιτικού συστήματος.<br />Πρόκειται για ένα πολιτικό οικοσύστημα που βρήκε καταφύγιο στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, απέκτησε πρόσβαση σε θέσεις εξουσίας, κυβερνητικούς ρόλους και κέντρα αποφάσεων, αλλά γνωρίζει πολύ καλά ότι η πολιτική του επιβίωση δεν είναι αυτονόητη στην επόμενη ημέρα της ΝΔ.<br /><br />Πολιτική ομπρέλα<br /><br />Η ανησυχία δεν αφορά μόνο την πιθανότητα αλλαγής πρωθυπουργού ή αρχηγού στο κόμμα.<br />Αφορά κυρίως το ενδεχόμενο να αλλάξουν οι όροι με τους οποίους μοιράζεται η πολιτική επιρροή στο εσωτερικό της παράταξης.<br />Γιατί όσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρίσκεται στο τιμόνι, οι συγκεκριμένοι κύκλοι διαθέτουν μια ισχυρή πολιτική ομπρέλα.<br />Η παρουσία τους στο κυβερνητικό σχήμα και στους μηχανισμούς του Μαξίμου συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με την προσωπική επιλογή του πρωθυπουργού.<br />Τι θα συμβεί, όμως, όταν αυτή η προστασία πάψει να υπάρχει καθώς ο Μητσοτάκης ξεκαθάρισε πως αν χάσει φεύγει.<br /><br />Κοινή γραμμή<br /><br />Σύμφωνα με τις πληροφορίες και τις εκτιμήσεις που κυκλοφορούν στο παρασκήνιο, οι συγκεκριμένοι κύκλοι επιχειρούν να διαμορφώσουν κοινή γραμμή για την επόμενη ημέρα.<br />Δεν θέλουν να βρεθούν απροετοίμαστοι μπροστά σε μια ενδεχόμενη αλλαγή ηγεσίας, ούτε να αντιμετωπίσουν απομονωμένοι τις ανακατατάξεις που αναπόφευκτα θα ακολουθήσουν.<br />Αντιλαμβάνονται ότι η Νέα Δημοκρατία δεν είναι απλώς ένας κυβερνητικός μηχανισμός, αλλά μια ιστορική παράταξη με εσωτερικές αναφορές, παραδοσιακές ισορροπίες και κομματικά δίκτυα που δεν εξαφανίστηκαν επειδή ο σημερινός πρωθυπουργός επέλεξε να τα αφήσει σε δεύτερο πλάνο.<br /><br />Ο φόβος των καραμανλικών<br /><br />Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η μεγάλη τους αγωνία. Οι καραμανλικοί και οι παραδοσιακές δυνάμεις της ΝΔ εξακολουθούν να διαθέτουν πολιτικές αναφορές και ερείσματα μέσα στην κομματική βάση.<br />Και η σχέση τους με τους εκσυγχρονιστές του σημιτικού ΠΑΣΟΚ δεν υπήρξε ποτέ ιδιαίτερα θερμή.<br />Αντιθέτως, για ένα σημαντικό τμήμα της παραδοσιακής νεοδημοκρατικής παράταξης, η διείσδυση στελεχών με πασοκικό παρελθόν στον κυβερνητικό μηχανισμό αποτέλεσε εξαρχής μια δύσκολη πολιτική συγκατοίκηση.<br />Όσο ο Μητσοτάκης ελέγχει το παιχνίδι, οι αντιδράσεις μπορούν να συγκρατούνται. Σε μια μεταβατική περίοδο, όμως, τα πράγματα θα είναι διαφορετικά.<br />Η κομματική βάση ενδέχεται να ζητήσει επαναπροσδιορισμό της φυσιογνωμίας της ΝΔ, ενώ οι παραδοσιακοί μηχανισμοί θα διεκδικήσουν μεγαλύτερο ρόλο στη διαμόρφωση της επόμενης ηγετικής κατάστασης.<br /><br />Οι ακροκεντρώοι<br /><br />Και τότε οι σημερινοί ισχυροί του Μαξίμου θα πρέπει να εξηγήσουν στους αυριανούς οικοδεσπότες γιατί πρέπει να συνεχίσουν να έχουν θέση στο σπίτι.<br />Γιατί άλλο πράγμα είναι να σε τοποθετεί ο πρωθυπουργός σε μια θέση ευθύνης και εντελώς διαφορετικό να πρέπει να εξασφαλίσεις την πολιτική αποδοχή μιας κομματικής βάσης που δεν σε θεωρεί απαραίτητα δικό της άνθρωπο.<br />Οι ακροκεντρώοι, οι μεταρρυθμιστές και οι ΠΑΣΟΚογενείς γνωρίζουν ότι σε μια τέτοια εξέλιξη μπορεί να μετατραπούν από πρωταγωνιστές σε εύκολους στόχους.<br />Η πολιτική τους επιρροή, που σήμερα μοιάζει ισχυρή λόγω της πρόσβασης στην εξουσία, θα δοκιμαστεί στην πράξη.<br />Και δεν αποκλείεται κάποιοι να βρεθούν αντιμέτωποι με μια ιδιαίτερα άβολη πραγματικότητα: να χάσουν την πολιτική προστασία που τους εξασφάλιζε η παρουσία του Μητσοτάκη και να πρέπει να επιστρέψουν στην αναζήτηση νέας πολιτικής στέγης.<br /><br />Αναζητούν δικό τους άνθρωπο<br /><br />Το ενδιαφέρον, ωστόσο, βρίσκεται ένα βήμα παραπέρα.<br />Οι συζητήσεις για την επόμενη ημέρα δεν φαίνεται να περιορίζονται στη δημιουργία ενός άτυπου μετώπου αυτοπροστασίας.<br />Στο παρασκήνιο υπάρχει και η ανάγκη να αποκτήσουν λόγο και παρέμβαση στη διαδικασία διαδοχής.<br />Να μη μείνουν απλοί θεατές μιας αναμέτρησης στην οποία θα κριθεί όχι μόνο ποιος θα αναλάβει την ηγεσία της ΝΔ, αλλά και ποιοι θα διατηρήσουν την πρόσβασή τους στα κέντρα λήψης αποφάσεων.<br />Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι φιλοδοξούν να επιβάλουν δικό τους αρχηγό. Μπορεί να τους αρκεί να στηρίξουν έναν υποψήφιο που θα εγγυηθεί τη συνέχιση της πολιτικής τους παρουσίας.<br />Έναν άνθρωπο που θα διατηρήσει ανοιχτούς τους διαύλους με το μεταρρυθμιστικό Κέντρο και δεν θα επιχειρήσει να ανατρέψει τις ισορροπίες που διαμορφώθηκαν επί Μητσοτάκη.<br />Μια τέτοια στρατηγική θα τους επέτρεπε να διαπραγματευτούν από καλύτερη θέση.<br />Να εμφανιστούν ως υπολογίσιμη δύναμη, να μετρήσουν επιρροή, να εξασφαλίσουν συμμαχίες και, κυρίως, να αποφύγουν την πολιτική απομόνωση. Γιατί ένας προς έναν μπορεί να είναι ευάλωτοι.<br />Ως οργανωμένο πολιτικό μπλοκ, όμως, θα έχουν τη δυνατότητα να διεκδικήσουν ανταλλάγματα και εγγυήσεις.<br />Το μεγάλο ερώτημα είναι αν μπορούν πράγματι να συγκροτήσουν ένα ενιαίο μέτωπο.<br />Οι προσωπικές φιλοδοξίες, οι διαφορετικές διαδρομές και οι ανταγωνισμοί στο εσωτερικό αυτού του οικοσυστήματος δεν αποτελούν αμελητέα εμπόδια.<br />Άλλο να συμφωνείς ότι θέλεις να διατηρήσεις την πολιτική σου θέση και άλλο να συμφωνήσεις ποιος θα είναι εκείνος που θα σε εκπροσωπήσει.<br /><br />Η ΝΔ δεν είναι ιδιοκτησία του Μαξίμου<br /><br />Σε κάθε περίπτωση, η συζήτηση αποκαλύπτει ένα βαθύτερο πρόβλημα για τη Νέα Δημοκρατία.<br />Η κυβέρνηση Μητσοτάκη διαμόρφωσε ένα ευρύ πολιτικό σχήμα, στο οποίο συνυπάρχουν παραδοσιακά στελέχη της Δεξιάς, κεντρώοι, πρώην πασοκικοί και τεχνοκρατικά πρόσωπα.<br />Αυτή η διεύρυνση αποτέλεσε ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της πρωθυπουργίας του. Δεν είναι βέβαιο, όμως, ότι θα επιβιώσει με τους ίδιους όρους μετά την αποχώρησή του.<br />Γιατί η ΝΔ δεν είναι ιδιοκτησία του Μαξίμου και η κομματική της βάση δεν πρόκειται να παρακολουθεί επ' αόριστον χωρίς αντιδράσεις την ανακατανομή της εξουσίας. Οι πολιτικές ισορροπίες που σήμερα θεωρούνται δεδομένες μπορεί αύριο να ανατραπούν.<br /><br />Πως θα… τρουπώσουν<br /><br />Τα «ορφανά του Σημίτη», λοιπόν, φαίνεται ότι αντιλαμβάνονται πως πλησιάζει η ώρα να οργανώσουν την πολιτική τους άμυνα. Δεν γνωρίζουν πότε θα ανοίξει πραγματικά η συζήτηση για τη διαδοχή, γνωρίζουν όμως ότι όταν ανοίξει, δεν θα υπάρχουν πολλές ευκαιρίες για δεύτερες σκέψεις.<br />Και το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος θα διαδεχθεί τον Κυριάκο Μητσοτάκη.<br />Είναι ποιοι από τους σημερινούς συνομιλητές του θα εξακολουθούν να έχουν θέση στο τραπέζι όταν εκείνος δεν θα βρίσκεται πλέον στην κεφαλή του. Γιατί τότε οι μουσαφίρηδες θα πρέπει να αποδείξουν ότι μπορούν να παραμείνουν στο σπίτι χωρίς τον οικοδεσπότη που τους άνοιξε την πόρτα.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τα «ορφανά του Σημίτη» στήνουν μηχανισμό επιβίωσης στη ΝΔ. Ψάχνουν διάδοχο, πολιτική ασπίδα και νέο προστάτη για την επόμενη ημέρα.

Τα ορφανά του Σημίτη οργανώνονται στη ΝΔ – Αναζητούν πολιτική ασπίδα και πρόσωπο για την επόμενη ημέρα μετά τον Μητσοτάκη Ένα υπόγειο παιχνί...

Διαβάστε την συνέχεια

Από «ομπρέλα προστασίας» σε στόχο αντιποίνων: Οι ιρανικές απειλές χτυπούν την πόρτα της χώρας!

<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh_zaxhM9puAClR7o56WRLaMzMw2YDiqfiIWV4quy7D5z7CRWi9EtplhG0LJtMdDdYhZq5nlX6UjW24TrDlXlA12Lv3tojbblmk5tx2Fa8Q33uVXjqMYlWz55zDmEyRadT2_CXthJG5kWM18MM7IjxTy-Wz1eNk5qpvn4B5mj7PmHbzZXrX_IFsLAQsICYp/s615/%CE%93%CE%B5%CF%89%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%20%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1%20%CF%83%CE%B5%20%CE%BA%CF%8C%CE%BA%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%BF%20%CF%86%CF%8C%CE%BD%CF%84%CE%BF.jpg"><img border="0" height="92" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh_zaxhM9puAClR7o56WRLaMzMw2YDiqfiIWV4quy7D5z7CRWi9EtplhG0LJtMdDdYhZq5nlX6UjW24TrDlXlA12Lv3tojbblmk5tx2Fa8Q33uVXjqMYlWz55zDmEyRadT2_CXthJG5kWM18MM7IjxTy-Wz1eNk5qpvn4B5mj7PmHbzZXrX_IFsLAQsICYp/w747-h92/%CE%93%CE%B5%CF%89%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%20%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1%20%CF%83%CE%B5%20%CE%BA%CF%8C%CE%BA%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%BF%20%CF%86%CF%8C%CE%BD%CF%84%CE%BF.jpg" width="747" /></a><div><br /></div><div>Στις 28 Σεπτεμβρίου 2026 είχαμε προειδοποιήσει ότι η περίφημη αμερικανική «ομπρέλα προστασίας» ενδέχεται να αποδειχθεί μια επικίνδυνη στρατηγική αυταπάτη, με την Ελλάδα και την Κύπρο να εκτίθενται σε κινδύνους που δεν ελέγχουν. Οι ιρανικές απειλές και η διεύρυνση της γεωγραφίας των πιθανών στόχων καθιστούν αναγκαία την επαναφορά του ζητήματος, αυτή τη φορά όχι ως θεωρητική προειδοποίηση, αλλά ως μια απτή πραγματικότητα.<br /><br />Χρόνια τώρα ακούμε ότι η χώρα αναβαθμίζεται γεωστρατηγικά, ότι αποτελεί προνομιακό εταίρο της Ουάσινγκτον και ότι η αμερικανική παρουσία λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής της ελληνικής ασφάλειας και ισχύος. Τι από όλα αυτά ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα;<br /><br /><br />Η προειδοποίηση του γραμματέα του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ιράν, Μοχσέν Ρεζαΐ, ότι σε περίπτωση νέας αμερικανικής επίθεσης η Τεχεράνη θα πλήξει αμερικανικές βάσεις ακόμη και σε ευρωπαϊκές χώρες, δεν είναι μια απλή δήλωση που μπορεί να αγνοηθεί δεδομένης της έως τώρα στάσης του καθεστώτος των μουλάδων. Οι Ιρανοί έχουν ήδη αποδείξει ότι αποτελεί κομμάτι της αμυντικής στρατηγικής τους να μεταφέρουν την αντιπαράθεση στο έδαφος χωρών που φιλοξενούν αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Πλέον διευρύνουν ρητά τη γεωγραφία των απειλών τους πέραν της Μέσης Ανατολής.<br /><br />Η ιρανική εφημερίδα Kayhan αναφέρει ρητά την Ελλάδα και την Κύπρο, μαζί με τη Βρετανία, τη Γερμανία και την Αλβανία στην λίστα των στόχων. Το δημοσίευμα αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία όταν συνδυάζεται με τις δηλώσεις Ρεζαΐ. <br /><br />Η Ελλάδα βρίσκεται μέσα στην εξίσωση και η Κύπρος ακόμη πιο εκτεθειμένη, λόγω των βρετανικών βάσεων στο Ακρωτήρι και τη Δεκέλεια. Η RAF Akrotiri δέχθηκε ήδη πλήγμα από μη επανδρωμένο αεροσκάφος στις 2 Μαρτίου. Το περιστατικό, είναι αποκαλυπτικό για την έκθεση των εγκαταστάσεων του νησιού σε μια περιφερειακή σύγκρουση.<br /><br />Το ερώτημα είναι απλό: έχουμε αντιληφθεί τι σημαίνει να αποτελούμε μέρος της στρατιωτικής αρχιτεκτονικής τρίτων χωρίς να έχουμε έλεγχο στις αποφάσεις τους;<br /><br />Η Σούδα, η Αλεξανδρούπολη, η Λάρισα και το Στεφανοβίκειο δεν είναι απλώς εγκαταστάσεις που ενισχύουν τη διμερή συνεργασία. Εντάσσονται σε ένα ευρύτερο αμερικανικό επιχειρησιακό δίκτυο. Η γεωγραφική τους θέση τις καθιστά κομβικές για την Ουάσινγκτον. Η ίδια ακριβώς χρησιμότητα, όμως, ενδέχεται να τις καταστήσει στόχους για τους αντιπάλους της.<br /><br />Αυτή είναι η άλλη όψη της γεωστρατηγικής αναβάθμισης, την οποία ουδέποτε ακούμε στις κυβερνητικές ανακοινώσεις. Η Ελλάδα αποκτά μεγαλύτερη σημασία για τους αμερικανικούς σχεδιασμούς, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αποκτά αυτομάτως μεγαλύτερο έλεγχο πάνω στους κινδύνους που απορρέουν από αυτούς.<br /><br />Τα γεγονότα με τις χώρες του Κόλπου θα έπρεπε να είχαν ήδη σημάνει συναγερμό στην Αθήνα και την Λευκωσία. Ας πάρουμε το παράδειγμα του Μπαχρέιν. Η έδρα του Πέμπτου Στόλου θεωρούνταν για χρόνια θεμέλιο της ασφάλειας του βασιλείου. Όταν, όμως, οι ιρανικοί πύραυλοι και τα drones έπληξαν τις αμερικανικές εγκαταστάσεις, αποδείχθηκε ότι η παρουσία της υπερδύναμης δεν προσέφερε ασυλία στη χώρα που τις φιλοξενούσε. Το Μπαχρέιν είχε μετατρέψει την αμερικανική στρατιωτική παρουσία σε κεντρικό πυλώνα της ασφάλειάς του, χωρίς να διαθέτει αντίστοιχο έλεγχο στις αποφάσεις που μπορούσαν να το εκθέσουν. Το αποτέλεσμα είναι το βασίλειο και η οικονομία του να κλονίζονται συθέμελα από τα ιρανικά χτυπήματα.<br />΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄<br />Και εδώ βρίσκεται η ουσία του προβλήματος για τα καθ' ημάς. Εννοείται ότι λύση δεν είναι η απομάκρυνση των Αμερικανών αλλά πρέπει σε πρώτη φάση να πάψουμε να εκλαμβάνουμε την αμερικανική παρουσία ως εθνική στρατηγική.<br /><br />Στην Αθήνα έχει διαμορφωθεί μια πολιτική κουλτούρα μέσα στην οποία κάθε αμερικανική διευκόλυνση παρουσιάζεται ως διπλωματική επιτυχία, κάθε επίσκεψη υψηλού αξιωματούχου ως επιβεβαίωση της αναβαθμισμένης θέσης μας και κάθε νέα συμφωνία ως ακόμη ένα βήμα προς την ασφάλεια. Πώς όμως διασφαλίζονται τα ελληνικά συμφέροντα; Ποια συγκεκριμένα ανταλλάγματα εξασφαλίσαμε; Ποιες δεσμεύσεις αναλάβαμε να ζητήσουμε; Ποιο είναι το σχέδιο σε περίπτωση που οι αμερικανικές εγκαταστάσεις αποτελέσουν στόχο αντιποίνων;<br /><br />Τον Ιούλιο του 2019, όταν Αμερικανοί διπλωμάτες ρώτησαν τι ανταλλάγματα θα ζητούσε η νέα κυβέρνηση για την αναθεώρηση της MDCA, οι Έλληνες ομόλογοί τους απάντησαν «κάτι ανάλογο με όσα δώσατε το 1990». Τότε, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχε εξασφαλίσει χρηματοδότηση 345 εκατ. δολαρίων, διαγραφή οφειλής 50 εκατ. και σημαντικό εξοπλιστικό πακέτο. Το 2019, όμως, η απάντηση του -προβλέψιμου σύμμαχου- Κυριάκου Μητσοτάκη, προς έκπληξη των Ελλήνων και Αμερικανών διπλωματών, ήταν: «Δεν ζητάμε τίποτα». Φαίνεται ότι στην «στρατηγική σκέψη» των πολικών ελίτ κυριαρχεί η απλοϊκή συλλογιστική: όσα περισσότερα παραχωρούμε και όσο περισσότερο μας χρειάζονται οι Αμερικανοί, τόσο περισσότερο θα μας προστατεύουν.<br /><br />Μόνο που η Ουάσινγκτον δεν έχει υπογράψει τέτοιο συμβόλαιο.<br /><br />Οι ελληνικές πολιτικές ηγεσίες έχουν ανάγει την εθελοδουλία σχεδόν ως αυτοσκοπό, ενώ η αξιοπιστία απέναντι στον κυρίαρχο λαό, ο οποίος τελικά θα επωμιστεί τις συνέπειες μιας κρίσης, μένει στα αζήτητα.<br /><br />Εδώ δεν έχουμε ένα απλό έλλειμμα σχεδιασμού. Έχουμε έλλειμμα στρατηγικής αυτονομίας. Μια πολιτική ηγεσία η οποία φοβάται περισσότερο το ενδεχόμενο να δυσαρεστήσει τον ισχυρό σύμμαχο/πάτρωνα παρά την έκθεση της χώρας σε άμεσους κινδύνους, δεν μπορεί να χαράξει σοβαρή εξωτερική πολιτική. Η «συμμαχία» έχει καταντήσει σε σχέση μονόπλευρης προσδοκίας και η διπλωματία σε διαρκή προσπάθεια να αποδεικνύουμε το πόσο χρήσιμοι είμαστε.<br /><br />Τι θα έκανε μια χώρα που αντιμετωπίζει σοβαρά τα συμφέροντά της; Θα διαπραγματευόταν την πρόσβαση στις εγκαταστάσεις της με συγκεκριμένα αυτονόητα ανταλλάγματα. Θα απαιτούσε ουσιαστική ενημέρωση και διαβούλευση για επιχειρήσεις που ενδέχεται να δημιουργήσουν άμεσους κινδύνους για την επικράτειά της. Θα διατηρούσε διπλωματικούς διαύλους με χώρες που βρίσκονται απέναντι από τους συμμάχους της, χωρίς να θεωρεί ότι κάθε τέτοια επαφή αποτελεί γεωπολιτική απιστία.<br /><br />Αντί γι' αυτό, συχνά εξαντλούμε τη στρατηγική μας σε διακηρύξεις περί αναβαθμισμένου ρόλου και σε μια διαρκή αναζήτηση αμερικανικής δημόσιας επιδοκιμασίας. Οι φιλοφρονήσεις από ξένους αξιωματούχους δεν συνιστούν εγγύηση ασφάλειας. Ούτε οι εξοπλισμοί από μόνοι τους αποτελούν στρατηγική, ούτε οι βάσεις από μόνες τους συνιστούν αποτροπή.<br /><br />Η Ελλάδα δεν χρειάζεται λιγότερους συμμάχους. Χρειάζεται λιγότερες αυταπάτες, περισσότερη διαπραγματευτική αυτοπεποίθηση και, κυρίως, πολιτικούς που να αντιλαμβάνονται ότι η εθνική ασφάλεια δεν μπορεί να αποτελεί εξάρτημα οποιονδήποτε σχεδιασμών τρίτων. Είτε αυτοί είναι αμερικανικοί, είτε γαλλικοί, είτε ισραηλινοί, είτε οτιδήποτε άλλο.<br /><br />Οι χώρες του Κόλπου έμαθαν με τον δύσκολο τρόπο ότι η φιλοξενία μιας υπερδύναμης δεν εξασφαλίζει ασυλία. Η Κύπρος έχει ήδη αντιληφθεί πόσο κοντά μπορεί να φτάσει η σύγκρουση. Η Ελλάδα έχει πλέον εμμέσως προειδοποιηθεί...<br /><br />Το ερώτημα πλέον δεν είναι το εάν η Ουάσινγκτον θα τρέξει να μας σώσει όταν η φωτιά ακουμπήσει τα δικά μας σύνορα. Η ιστορία έχει αποδείξει ότι οι ξένες δυνάμεις σώζουν μόνο τις επενδύσεις τους, όχι τους πρόθυμους οικοδεσπότες. Το ζήτημα είναι αν η Αθήνα θα προλάβει να ενηλικιωθεί γεωστρατηγικά πριν να διαπιστώσει -μέσα από τις στάχτες της ίδιας της της αφέλειας-, ότι στην παγκόσμια σκακιέρα όποιος δεν φροντίζει να γίνει παίκτης, καταλήγει αναλώσιμο πιόνι.<br /><br /><a href="http://i-epikaira.blogspot.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Από «ομπρέλα προστασίας» σε στόχο αντιποίνων: Οι ιρανικές απειλές χτυπούν την πόρτα της χώρας!

Στις 28 Σεπτεμβρίου 2026 είχαμε προειδοποιήσει ότι η περίφημη αμερικανική «ομπρέλα προστασίας» ενδέχεται να αποδειχθεί μια επικίνδυνη στρατη...

Διαβάστε την συνέχεια

Εν μέσω “θυέλλης”… «Abeille Marengo» ο Ερντογάν επιχειρεί να “σπάσει” ακόμη μια κρίσιμη συμμαχία της Ελλάδας.

<img height="92" src="https://europost.gr/wp-content/uploads/2026/11/erdogan-1.webp" width="728" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;"> Η προσέγγιση στο Ισραήλ, η νέα Κυβέρνηση στο Τελ Αβίβ, τα “παζάρια” για Παλαιστίνη και Συρία και τα ανταλλάγματα στην Αν. Μεσόγειο. Τι κάνει και πάλι η Αθήνα;</span></h3>Μια νέα, ιδιαίτερα ανησυχητική διάσταση αποκτά η γεωπολιτική αντιπαράθεση στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς η Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν φέρεται να επιχειρεί να αναδιαμορφώσει τις ισορροπίες με το Ισραήλ, επιδιώκοντας να περιορίσει τη στρατηγική συνεργασία του Τελ Αβίβ με την Ελλάδα και την Κύπρο.<br /><br />Η Άγκυρα φαίνεται να επενδύει σε μια πολυεπίπεδη διπλωματική και οικονομική προσέγγιση, επιχειρώντας να αξιοποιήσει τις πολιτικές εξελίξεις στο Ισραήλ και να δημιουργήσει νέες συνθήκες στις σχέσεις των δύο χωρών.<br /><br />Το ενδεχόμενο αυτό προκαλεί προβληματισμό στην Αθήνα, καθώς μια ενδεχόμενη μεταβολή της ισραηλινής στάσης θα μπορούσε να επηρεάσει σημαντικά τις ισορροπίες στην περιοχή, αλλά και τη συνεργασία Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ.<div><br />Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΑΝΟΙΓΕΙ ΝΕΟ ΜΕΤΩΠΟ – ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΙΣΡΑΗΛ<br /><br />Σύμφωνα με την ανάλυση του τουρκικού σχεδιασμού, η Άγκυρα δεν περιορίζεται στις δημόσιες αντιπαραθέσεις με το Ισραήλ. Αντιθέτως, επιδιώκει να διατηρήσει ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας και να εκμεταλλευτεί κάθε ευκαιρία για την αποκατάσταση των σχέσεων.<br /><br />Στόχος, σύμφωνα με την εκτίμηση που παρουσιάζεται, είναι να πείσει τη νέα ισραηλινή ηγεσία ότι η ένταση των προηγούμενων ετών συνδέθηκε κυρίως με την πολιτική του Μπενιαμίν Νετανιάχου και όχι με μια μόνιμη στρατηγική αντιπαράθεση μεταξύ των δύο κρατών.<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται οι δηλώσεις του επικεφαλής των τουρκικών υπηρεσιών πληροφοριών, Ιμπραχίμ Καλίν, ο οποίος αναφέρθηκε στις εξελίξεις στο Ισραήλ και στη δυνατότητα αλλαγής της πορείας των διμερών σχέσεων.<br /><br />Η τουρκική πλευρά παρακολουθεί τις πολιτικές διεργασίες στο Τελ Αβίβ, αφήνοντας να εννοηθεί ότι μια διαφορετική ισραηλινή κυβέρνηση θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για νέα προσέγγιση.</div><div><br />ΤΟ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΑΓΚΥΡΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ<br /><br />Ο Ιμπραχίμ Καλίν υποστήριξε ότι η βασική αιτία της σύγκρουσης Τουρκίας – Ισραήλ είναι η αντιμετώπιση των Παλαιστινίων από την ισραηλινή κυβέρνηση.<br /><br />Όπως ανέφερε, η Τουρκία δεν αμφισβητεί την ύπαρξη του Ισραήλ και δεν επιδιώκει να το αντιμετωπίσει ως εχθρικό κράτος. Παράλληλα, κατηγόρησε την ισραηλινή ηγεσία για την πολιτική της στη Γάζα και στη Δυτική Όχθη, υποστηρίζοντας ότι αυτή έχει οδηγήσει τη χώρα σε αυξανόμενη διεθνή απομόνωση.<br /><br />Η Άγκυρα επιχειρεί έτσι να εμφανιστεί ως δύναμη που επιδιώκει την αποκλιμάκωση, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί τις στρατηγικές της επιδιώξεις στη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Το πραγματικό ερώτημα, ωστόσο, είναι εάν αυτή η διπλωματική κινητικότητα μπορεί να οδηγήσει σε αλλαγή των ισραηλινών επιλογών και να επηρεάσει τις σχέσεις του Τελ Αβίβ με την Αθήνα και τη Λευκωσία.<br /><br />ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ<br /><br />Η πιθανότητα μεταβολής των ισορροπιών δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως μια απλή διπλωματική εξέλιξη.<br /><br />Η συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ έχει αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία στους τομείς της άμυνας, της ενέργειας και της ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Εάν η Τουρκία καταφέρει να εξασφαλίσει μια ουσιαστική επαναπροσέγγιση με το Ισραήλ, η Αθήνα θα πρέπει να επανεκτιμήσει τα δεδομένα και να διασφαλίσει ότι τα ελληνικά συμφέροντα δεν θα βρεθούν σε δεύτερη μοίρα.<br /><br />Η Άγκυρα έχει αποδείξει ότι επιδιώκει να διατηρεί πολλαπλά διπλωματικά μέτωπα ανοιχτά, προσαρμόζοντας τις κινήσεις της ανάλογα με τις περιφερειακές εξελίξεις.<br /><br />Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ<br /><br />Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η ελληνική κυβέρνηση καλείται να εξηγήσει ποιο είναι το πραγματικό σχέδιό της για τη διατήρηση της στρατηγικής συνεργασίας με το Ισραήλ.<br /><br />Η Αθήνα δεν μπορεί να θεωρεί δεδομένη τη διαρκή σύμπλευση τρίτων χωρών με τις ελληνικές θέσεις. Οι διεθνείς συμμαχίες στηρίζονται σε συμφέροντα και μεταβάλλονται όταν αλλάζουν οι γεωπολιτικές συνθήκες.<br /><br />Η κυβέρνηση Μητσοτάκη οφείλει να παρουσιάσει μια ολοκληρωμένη στρατηγική για την Ανατολική Μεσόγειο, αντί να περιορίζεται σε γενικές διαβεβαιώσεις περί ισχυρών διεθνών σχέσεων.<br /><br />Τι θα συμβεί εάν η Τουρκία και το Ισραήλ αποφασίσουν να αφήσουν πίσω τους τις σημερινές διαφορές; Ποιες εγγυήσεις διαθέτει η Ελλάδα για τη διατήρηση της συνεργασίας σε άμυνα και ενέργεια; Και πόσο προετοιμασμένη είναι η Αθήνα για ένα εντελώς διαφορετικό διπλωματικό περιβάλλον;<br /><br />Αυτά είναι τα ερωτήματα που απαιτούν συγκεκριμένες απαντήσεις.</div><div><br />ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ<br /><br />Η Τουρκία επιχειρεί να ενισχύσει τη θέση της σε μια περιοχή όπου συγκρούονται τεράστια ενεργειακά, στρατιωτικά και διπλωματικά συμφέροντα.<br /><br />Η προσέγγιση με το Ισραήλ αποτελεί ένα πιθανό εργαλείο αυτής της στρατηγικής, χωρίς ωστόσο να είναι δεδομένο ότι θα οδηγήσει σε ρήξη των ισραηλινών σχέσεων με την Ελλάδα και την Κύπρο.<br /><br />Για την Αθήνα, το μήνυμα είναι σαφές: Καμία συμμαχία δεν πρέπει να θεωρείται αυτονόητη και καμία τουρκική διπλωματική κίνηση δεν πρέπει να υποτιμάται.<br /><br />Το διακύβευμα δεν είναι μόνο η ισορροπία δυνάμεων μεταξύ τριών χωρών. Είναι η θέση της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο και η δυνατότητά της να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της σε μια περιοχή όπου οι συσχετισμοί μπορούν να αλλάξουν πολύ γρήγορα.</div><div><br /></div><div><a href="https://europost.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Εν μέσω “θυέλλης”… «Abeille Marengo» ο Ερντογάν επιχειρεί να “σπάσει” ακόμη μια κρίσιμη συμμαχία της Ελλάδας.

 Η προσέγγιση στο Ισραήλ, η νέα Κυβέρνηση στο Τελ Αβίβ, τα “παζάρια” για Παλαιστίνη και Συρία και τα ανταλλάγματα στην Αν. Μεσόγειο. Τι κάνε...

Διαβάστε την συνέχεια

Το Ιράν ανοίγει υπόγεια «πόλη πυραύλων» και απειλεί τη Δύση: «Η απάντησή μας θα ξεπεράσει τη Μέση Ανατολή».

<img height="71" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/11/w2hDPMCcXRw2R_Am9Ou2lnOD2c-AHauibJzuILLD_yt9G267PHcmTNJd28QF92tosEr6Lhu_1BqwafaDfTQv7xWF9qYRTyNba9kn5lN846olnPNjjx5Q8Ul-yeJh5kjtj2rsAaHcEORqRcEbih9inUoh5RxNJEdGio1ZWMQdIWJtCoxeF38NIx3ntIxe7Y0V-1200x675.jpg" width="726" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Η Τεχεράνη επιδεικνύει βαλλιστικούς πυραύλους Fattah-1 και υπόγειες στρατιωτικές εγκαταστάσεις, στέλνοντας μήνυμα αποτροπής προς ΗΠΑ και Ισραήλ. Η απειλή για αντίποινα πέρα από τα περιφερειακά σύνορα, οι διαμεσολαβητικές προσπάθειες του Κατάρ και ο κίνδυνος μιας νέας διεθνούς κλιμάκωσης.<br /><br />«Εάν ο εχθρός κινηθεί ξανά εναντίον μας, η απάντησή μας θα επεκταθεί πέρα από την περιοχή».<br /><br />Με αυτή την προειδοποίηση, που αποδίδεται στον υψηλόβαθμο Ιρανό στρατιωτικό Αλί Αμπντολαχί, η Τεχεράνη επιχειρεί να μεταφέρει την αντιπαράθεσή της με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ σε ένα ευρύτερο γεωπολιτικό επίπεδο.<br /><br />Η παρουσίαση μιας τεράστιας υπόγειας εγκατάστασης πυραύλων από τους Φρουρούς της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) δεν αποτελεί απλώς επίδειξη στρατιωτικής ισχύος. Συνιστά μια επιχείρηση στρατηγικής επικοινωνίας, σε μια περίοδο κατά την οποία οι διπλωματικές προσπάθειες για αποκλιμάκωση συνυπάρχουν με την απειλή νέων στρατιωτικών επιχειρήσεων.<br /><br />Το ιρανικό πρακτορείο Tasnim δημοσιοποίησε εικόνες από την εγκατάσταση, στην οποία εμφανίζονται βαλλιστικοί πύραυλοι, πύραυλοι cruise και κινητά συστήματα εκτόξευσης.<br /><br />Η ακριβής τοποθεσία, η ηλικία και η επιχειρησιακή κατάσταση της εγκατάστασης δεν έχουν επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα.<br /><br />Ωστόσο, το πολιτικό μήνυμα της δημοσιοποίησης είναι σαφές: το Ιράν επιδιώκει να αποδείξει ότι εξακολουθεί να διαθέτει σημαντικές δυνατότητες πυραυλικών πληγμάτων και ότι οποιαδήποτε νέα επίθεση εναντίον του θα μπορούσε να προκαλέσει αντίποινα με ευρύτερες συνέπειες.<div>  <img height="357" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/11/iran-1.jpg" width="640" /><br /><br /></div><div>Μέσα στην υπόγεια «πόλη»: Οι Fattah-1 και το οπλοστάσιο των Φρουρών της Επανάστασης</div><div><a href="https://www.pagenews.gr/2026/11/11/geopolitika/to-iran-anoigei-ypogeia-poli-pyraulon-kai-apeilei-ti-dysi-i-apantisi-mas-tha-kseperasei-ti-mesi-anatoli/"><b>Διαβάστε την συνέχεια στην πηγή</b></a></div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το Ιράν ανοίγει υπόγεια «πόλη πυραύλων» και απειλεί τη Δύση: «Η απάντησή μας θα ξεπεράσει τη Μέση Ανατολή».

Βασιλης Διαμαντακος Η Τεχεράνη επιδεικνύει βαλλιστικούς πυραύλους Fattah-1 και υπόγειες στρατιωτικές εγκαταστάσεις, στέλνοντας μήνυμα αποτρο...

Διαβάστε την συνέχεια

ΗΠΑ – Ρωσία – Κίνα: Οι ανησυχίες για μία νέα «Γιάλτα» ενόψει της συνάντησης κορυφής. Στον Τραμπ «ποντάρει» ο Πούτιν

<img height="93" src="https://www.onalert.gr/app/uploads/2026/11/trump_xi_putin-1068x712.jpg" width="729" /><br /><br />Η Μόσχα επιδιώκει διαχρονικά μια συνολική συμφωνία για την αναδιάρθρωση της ευρωπαϊκής ασφάλειας<br />Το ενδεχόμενο μιας τριμερούς συνάντησης κορυφής μεταξύ Κίνας, ΗΠΑ και Ρωσίας στο περιθώριο της συνόδου του APEC (Οικονομική Συνεργασία Ασίας-Ειρηνικού) στη Σεντζέν έχει προκαλέσει ανησυχίες για μια «νέα Γιάλτα», όπου οι ηγέτες των τριών μεγάλων δυνάμεων ενδέχεται να επιδιώξουν τον διαμοιρασμό του κόσμου σε ζώνες επιρροής, αδιαφορώντας για την Ουκρανία, την Ευρώπη ή την Ταϊβάν. Ωστόσο, οι αναλυτές εκτιμούν ότι, πέρα από μια πιθανή φωτογραφία των Σι Τζινπίνγκ, Ντόναλντ Τραμπ και Βλαντίμιρ Πούτιν, η συνάντηση κινδυνεύει να μην αποφέρει ουσιαστικά αποτελέσματα.<br /><br />Κατά τη διάσκεψη του Φεβρουαρίου 1945 στη Γιάλτα, οι Φραγκλίνος Ρούζβελτ, Ουίνστον Τσώρτσιλ και Ιωσήφ Στάλιν έθεσαν τις βάσεις για τη σοβιετική κυριαρχία στην ανατολική Ευρώπη και τον Ψυχρό Πόλεμο. Σήμερα, το Κρεμλίνο δηλώνει πως προετοιμάζεται, το Πεκίνο επιβεβαιώνει επαφές με Ουάσινγκτον και Μόσχα, ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ διαβεβαιώνει ότι θα συζητηθούν «πολλά πράγματα», από τον έλεγχο των πυρηνικών έως τον πόλεμο στο Ιράν. Ο πρόεδρος της Ουκρανίας έχει σημάνει συναγερμό, δηλώνοντας: «Δεν θέλουμε αυτό να μετατραπεί σε Γιάλτα 2,3 4, με την αναδιανομή σφαιρών επιρροής».<br /><br />Η Μόσχα επιδιώκει διαχρονικά μια συνολική συμφωνία για την αναδιάρθρωση της ευρωπαϊκής ασφάλειας, η οποία θα περιλαμβάνει τον περιορισμό της διεύρυνσης του ΝΑΤΟ. Ρώσος διπλωμάτης υπαινίχθηκε πρόσφατα την πρόθεση για ένα δίκτυο διμερών συμφωνιών της Ρωσίας με ευρωπαϊκά κράτη, υπονομεύοντας τις συλλογικές δομές της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Οι δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ περί μιας «πολύ μεγάλης» συμφωνίας για την Ουκρανία που θα μπορούσε «να περιλαμβάνει ολόκληρη την Ευρώπη» ενισχύουν τις ανησυχίες.<div><br />Γεωπολιτικές προκλήσεις<br /><br />Στις 10 και 11 Νοεμβρίου, Ρώσοι και Ουκρανοί πραγματοποίησαν στο Αμπού Ντάμπι τις πρώτες απευθείας συνομιλίες τους μετά από οκτώ μήνες. Σύμφωνα με τον Βλαντίμιρ Μεντίνσκι, αντικείμενο ήταν ένα «σύστημα ασφαλείας» που θα αποτελούσε μια νέα «Γιάλτα και Πότσνταμ».<br /><br />Παράλληλα, η Ταϊβάν ανησυχεί ότι θα καταστεί θύμα διευθετήσεων μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων. Ο Wen-Ti Sung του Australian National University σημειώνει: «Αν η κυβέρνηση Τραμπ είναι ανοικτή στην ιδέα να εγκαταλείψει έναν εταίρο (την Ουκρανία) για λόγους βολής, μπορεί να εγκαταλείψει και άλλον έναν».<br /><br />Η ερευνήτρια του Hudson Institute, Tsiporah Fried, επισημαίνει πως η ίδια η φύση του σχήματος υποδηλώνει ποιες χώρες «μπορούν να γίνουν αντικείμενο διαπραγμάτευσης». Πάντως, ο Wang Wen από το Πανεπιστήμιο Renmin εκτιμά πως οι τρεις δυνάμεις έχουν «ριζικά διαφορετικούς στόχους» και η συνάντηση πιθανότατα θα ολοκληρωθεί χωρίς σημαντικά επιτεύγματα.<br /><br />Ο Γερμανός πρόεδρος Φρανκ-Βάλτερ Στάινμαιερ μετέφερε την ενόχληση του Σι Τζινπίνγκ για τριμερείς συνομιλίες περί Ουκρανίας, τονίζοντας πως ο Κινέζος ηγέτης «τόνισε απερίφραστα ότι πρόκειται για μία ευρωπαϊκή διένεξη, στην οποία οι Ευρωπαίοι πρέπει να είναι παρόντες στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων».<br /><br />Καθώς λείπει ένας κοινός εχθρός, όπως ήταν η ναζιστική Γερμανία, αναμένονται διαβουλεύσεις «περίπτωση την περίπτωση» παρά μια συνολική συμφωνία, καταλήγει ο Wen-Ti Sung. Η συνάντηση ενδέχεται να περιοριστεί σε γραμμές επικοινωνίας για κρίσεις ή συνεργασία σε θέματα δημόσιας υγείας και τρομοκρατίας.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.onalert.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ΗΠΑ – Ρωσία – Κίνα: Οι ανησυχίες για μία νέα «Γιάλτα» ενόψει της συνάντησης κορυφής. Στον Τραμπ «ποντάρει» ο Πούτιν

Η Μόσχα επιδιώκει διαχρονικά μια συνολική συμφωνία για την αναδιάρθρωση της ευρωπαϊκής ασφάλειας Το ενδεχόμενο μιας τριμερούς συνάντησης κορ...

Διαβάστε την συνέχεια

Παρασκήνιο-φωτιά: Απευθείας από το γραφείο του Μακρόν η εντολή για τη γαλλική «υπόκλιση» στην Τουρκία!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/11/macron.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1075" data-original-width="1920" height="79" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/11/macron.jpg" width="731" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η Αθήνα αναζητά αθόρυβα γιατί μας «άδειασε» το Ελιζέ</span></h3>Αθόρυβα αλλά αποφασιστικά, η Αθήνα αναζητά τα πραγματικά αίτια της ακατανόητης γαλλικής ανάμειξης στα ελληνοτουρκικά με φόντο το καλώδιο GSI. Οι πληροφορίες που κυκλοφορούν στους διπλωματικούς διαδρόμους προκαλούν ίλιγγο, καθώς επιμένουν πως οι πολιτικές οδηγίες στην ιδιοκτήτρια εταιρεία του γαλλικού ερευνητικού σκάφους δόθηκαν κατευθείαν από το γραφείο του Εμανουέλ Μακρόν!<br /><br />Το πιο εξοργιστικό είναι πως δεν υπάρχει απολύτως κανένα ορατό διπλωματικό υπόβαθρο για αυτό το άδειασμα, για δύο οφθαλμοφανείς λόγους. Πρώτον, η Ελλάδα δεν είναι τυχαίος πελάτης. Τα τελευταία χρόνια έχει «χρυσώσει» τη γαλλική αμυντική βιομηχανία, αγοράζοντας εξοπλιστικά (Rafale, Belharra) αξίας άνω των 4 δισ. ευρώ.<br /><br />Δεύτερον, ο ίδιος ο Μακρόν είναι ένα «πολιτικό πτώμα». Ούτως ή άλλως αποχωρεί από το Ελιζέ σε λίγους μήνες και ο ρόλος του στη διεθνή σκακιέρα θεωρείται πλέον από διακοσμητικός έως παντελώς αδιάφορος. Προς τι λοιπόν ένα τέτοιο ανέλπιστο «δώρο» στην Άγκυρα στη δύση της θητείας του;<br /><br />Στην Αθήνα ορισμένοι καλά γνωρίζοντες αξιωματούχοι αρνούνται να πιστέψουν στις συμπτώσεις, σημειώνοντας με νόημα: «Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Οι αποδείξεις είναι δυσεύρετες μεν, αλλά υπαρκτές»…<div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Παρασκήνιο-φωτιά: Απευθείας από το γραφείο του Μακρόν η εντολή για τη γαλλική «υπόκλιση» στην Τουρκία!

Η Αθήνα αναζητά αθόρυβα γιατί μας «άδειασε» το Ελιζέ Αθόρυβα αλλά αποφασιστικά, η Αθήνα αναζητά τα πραγματικά αίτια της ακατανόητης γαλλικής...

Διαβάστε την συνέχεια

Θρίλερ στη Μεσόγειο: Το Abeille Marengo πέρασε σε διεθνή ύδατα. Τα τουρκικά παιχνίδια και το μπαράζ των NAVTEX.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/11/Abeille_Marengo2.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1200" data-original-width="1920" height="104" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/11/Abeille_Marengo2.jpg" width="739" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Το ερευνητικό Abeille Marengo ξεκινά τις βυθομετρικές έρευνες μετά την Κάσο υπό τη διακριτική σκιά του Στόλου</span></h3>Σε φάση ουσιαστικής υλοποίησης μπαίνει από το μεσημέρι της Πέμπτης το έργο του Great Sea Interconnector, με το γαλλικό ερευνητικό σκάφος Abeille Marengo να αφήνει πίσω του τον κόλπο του Ηρακλείου, να περνά την Κάσο και να εισέρχεται σε διεθνή ύδατα. Το πλοίο, ναυλωμένο από τη γαλλική NEXANS, ολοκλήρωσε επιτυχώς τις εργασίες βαθμονόμησης των ερευνητικών του οργάνων και ξεκινά τις βυθομετρικές και γεωτεχνικές έρευνες, που είναι απαραίτητες για τη χαρτογράφηση της διαδρομής όπου θα ποντιστεί το καλώδιο οπτικής ίνας.<br /><br />Προκλητικό επικοινωνιακό σόου από την Τουρκία<br /><br />Η τουρκική πλευρά, βλέποντας το έργο να προχωρά με νόμιμες άδειες από την Ελλάδα και την Κύπρο, επιδόθηκε σε ένα επικοινωνιακό σόου. Αφενός, εξέδωσε τη δική της NAVTEX (1105/26), υποστηρίζοντας ότι οι έρευνες πρέπει να συντονίζονται με τις τουρκικές αρχές, και αφετέρου, μέσω διαρροών στον Τύπο (όπως το Türkiye Today), εμφάνισε την αχρείαστη ρηματική διακοίνωση της Γαλλίας ως… αίτηση αδείας προς την Άγκυρα.<br /><br />Η απάντηση από Αθήνα και Λευκωσία υπήρξε σχεδόν ακαριαία, ξεγυμνώνοντας τις τουρκικές μεθοδεύσεις. Η Ελλάδα εξέδωσε άμεσα την αντι-NAVTEX 1441/26, απορρίπτοντας κάθε τουρκική αξίωση και υπενθυμίζοντας ότι οι μόνες απαραίτητες άδειες είναι οι ελληνικές. Στο ίδιο μήκος κύματος ακολούθησε χθες και η Κυπριακή Δημοκρατία. Με την αντι-NAVTEX 352/26, η Λευκωσία ξεκαθάρισε πως «οι ερευνητικές δραστηριότητες εντός της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας της έχουν εγκριθεί αποκλειστικά από την κυπριακή άδεια 05/2026», υπογραμμίζοντας με νόημα ότι «ο μοναδικός εξουσιοδοτημένος σταθμός στην περιοχή είναι το JRCC Λάρνακας / CYPRUS RADIO» – μια οδηγία που θα παραμείνει σε ισχύ έως τον Μάρτιο του 2027.<br /><br />Αναμένονται τουρκικές οχλήσεις<br /><br />Η είσοδος του Abeille Marengo στα διεθνή ύδατα νοτίως της Κάσου αποτελεί και ένα τεστ αντοχής. Δεν αποκλείεται το ενδεχόμενο μιας φραστικής όχλησης (hailing) του ερευνητικού σκάφους μέσω ασυρμάτου από κάποιο τουρκικό μέσο, μια τακτική που είδαμε να εφαρμόζεται και τον περασμένο Ιανουάριο με εμπορικό πλοίο που πόντιζε οπτική ίνα στο Αιγαίο.<br /><br />Σε κάθε περίπτωση, τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη. Στο ελληνικό Πεντάγωνο ο συναγερμός είναι ενεργός. Πολεμικά πλοία του Στόλου παρακολουθούν από διακριτική απόσταση την πορεία του γαλλικού σκάφους, λειτουργώντας ως «σκοπούντα». Βρίσκονται σε άμεση ετοιμότητα απόπλου σε διάφορα στρατηγικά σημεία του Αιγαίου, λειτουργώντας ως αποτρεπτική ασπίδα έναντι οποιουδήποτε «θερμού» σεναρίου.<br /><br />Ένταση στο εσωτερικό πολιτικό μέτωπο<br /><br />Την ίδια στιγμή που το Πολεμικό Ναυτικό θωρακίζει το πεδίο, το σκηνικό στο εσωτερικό πολιτικό μέτωπο φλέγεται. Η κυβέρνηση, διά στόματος Παύλου Μαρινάκη, διαψεύδει ότι η Γαλλία ζήτησε άδεια από την Άγκυρα, εξηγώντας πως επρόκειτο απλώς για ενημέρωση ρουτίνας. Η αντιπολίτευση, ωστόσο, ζητά καθαρές εξηγήσεις, με τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ να απαιτούν ενημέρωση, και το ΚΚΕ να ζητά την ίδια τη γαλλική διακοίνωση. Όλα τα βλέμματα είναι πλέον στραμμένα στις κατ’ ιδίαν συναντήσεις του ΥΠΕΞ, Γιώργου Γεραπετρίτη, με τους πολιτικούς αρχηγούς , όπου θα κριθεί αν θα δοθεί το επίμαχο έγγραφο ή αν θα υπάρξει μόνο προφορική ενημέρωση.<div><br />Ακραία ρητορική του Τούρκου Α/ΓΕΝ<br /><br />Η σοβαρότητα της κατάστασης, ωστόσο, αναδεικνύεται ανάγλυφα από την κυνική ρητορική της Άγκυρας. Δεν είναι μόνο οι διαρροές στον Τύπο, αλλά και η επίσημη αρθρογραφία του αρχηγού του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού, Ερτζουμέντ Τατλίογλου. Αναλύοντας το παράνομο όραμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», ο Τατλίογλου δήλωσε ωμά ότι η Τουρκία «δεν αναγνωρίζει σε καμία περίπτωση τους χάρτες που αποδίδουν στα νησιά πλήρη επήρεια», ενώ φρόντισε να προειδοποιήσει ότι δεν θα επιτραπεί η διενέργεια ερευνών για λογαριασμό Ελλάδας και Κύπρου σε περιοχές που η Άγκυρα (αυθαιρέτως) θεωρεί αμφισβητούμενες.</div><div><br />Σε επιφυλακή οι Ένοπλες Δυνάμεις μετά τις τουρκικές προκλήσεις για το καλώδιο – Επίδειξη ισχύος από την Κρήτη<br /><br />Υπό το βλέμμα του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια, η 5η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία πραγματοποίησε μια δυναμική άσκηση πολεμικής ετοιμότητας στο Ρέθυμνο. Με την ενεργή συμμετοχή εφέδρων και εθνοφυλάκων, η άσκηση αυτή στέλνει ένα αυστηρό μήνυμα στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου, υπενθυμίζοντας την αδιαπραγμάτευτη ετοιμότητα της χώρας να προασπίσει τα εθνικά της συμφέροντα.</div><div><br />Διπλωματικές κινήσεις<br /><br />Την ίδια στιγμή, η Αθήνα προχωρά σε συντονισμένες διπλωματικές κινήσεις, κλείνοντας τις «τρυπές» των τουρκικών ισχυρισμών σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο. Όπως αποκαλύπτει το Politico, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ετοιμάζεται να φέρει το ζήτημα ψηλά στην ατζέντα της επερχόμενης Συνόδου Κορυφής της ΕΕ, θέτοντας ξεκάθαρα την απαίτηση για ευρωπαϊκή στήριξη αλλά και το ενδεχόμενο κυρώσεων, εφόσον η Άγκυρα κλιμακώσει την ένταση.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Θρίλερ στη Μεσόγειο: Το Abeille Marengo πέρασε σε διεθνή ύδατα. Τα τουρκικά παιχνίδια και το μπαράζ των NAVTEX.

Το ερευνητικό Abeille Marengo ξεκινά τις βυθομετρικές έρευνες μετά την Κάσο υπό τη διακριτική σκιά του Στόλου Σε φάση ουσιαστικής υλοποίησης...

Διαβάστε την συνέχεια

Νέα οργή του Ισραήλ με τον «δικτάτορα Ερντογάν». Ο σφαγέας των Κούρδων χρησιμοποίησε την COP31 για να «κλάψει» για τη Γάζα.

<img height="82" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/11/ERDOGAN-OIKOLOGOS-630x399.jpg" width="714" /><br /><br />Την έντονη και οργισμένη αντίδραση του Ισραήλ προκάλεσαν οι νέες δηλώσεις του Προέδρου της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, με το ισραηλινό Υπουργείο Εξωτερικών να τον χαρακτηρίζει ανοιχτά «δικτάτορα» και να τον κατηγορεί για εκστρατεία ψευδών.<br /><br />Αφορμή στάθηκε η ομιλία του Τούρκου νεο-οθωμανού ηγέτη κατά την έναρξη της Συνόδου Κορυφής για το Κλίμα (COP31) στην Αττάλεια, όπου χαρακτήρισε την κατάσταση στη Γάζα ως «γενοκτονία και οικοκτονία», ζητώντας την άμεση άρση των ισραηλινών περιορισμών στην ανθρωπιστική βοήθεια.<br /><br />Σε μια αιχμηρή ανάρτησή του στο «Χ», το ισραηλινό υπουργείο Εξωτερικών πέρασε στην αντεπίθεση υπογραμμίζοντας ότι η Χαμάς -η οποία φιλοξενείται στην Τουρκία- φέρει την αποκλειστική ευθύνη για την καταστροφή στον παλαιστινιακό θύλακα.<br /><br />Η ένταση μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας χτυπά «κόκκινο», καθώς η Ιερουσαλήμ εμφανίζεται εξοργισμένη με τις συνεχείς επιθέσεις και τις δημόσιες τοποθετήσεις του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. <a href="https://www.tribune.gr/world/news/article/959777/nea-orgi-toy-israil-me-ton-diktatora-erntogan-o-sfageas-ton-koyrdon-chrisimopoiise-tin-cop31-gia-na-klapsei-gia-ti-gaza.html"><b>Διαβάστε την συνέχεια στην πηγή</b></a><br /><br /><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.

Νέα οργή του Ισραήλ με τον «δικτάτορα Ερντογάν». Ο σφαγέας των Κούρδων χρησιμοποίησε την COP31 για να «κλάψει» για τη Γάζα.

Την έντονη και οργισμένη αντίδραση του Ισραήλ προκάλεσαν οι νέες δηλώσεις του Προέδρου της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, με το ισραηλινό ...

Διαβάστε την συνέχεια

“Περικύκλωση” Λέσβου από τουρκικό Bayraktar: Περίεργη πτήση στο FIR μας.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRqvdDI1KTKnd2iieHP3bP2y20KYjoK8FEN99rF4o3-gIaNKA6RmHf-jHHk&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="357" data-original-width="858" height="83" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRqvdDI1KTKnd2iieHP3bP2y20KYjoK8FEN99rF4o3-gIaNKA6RmHf-jHHk&s=10" width="727" /></a></div><div><br /></div>Ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος (drone) Bayraktar TB2 της τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας πραγματοποίησε μια ασυνήθιστη πτήση επιτήρησης γύρω από τη Λέσβο το βράδυ της 7ης Νοεμβρίου, ολοκληρώνοντας έναν πλήρη κύκλο γύρω από το νησί, ενώ επιχειρούσε εντός του FIR Αθηνών.<br /><br />Το drone παρέμεινε σε διεθνή εναέριο χώρο καθ’ όλη τη διάρκεια της αποστολής, ωστόσο η διαδρομή του διαφοροποιείται από τις συνήθεις πτήσεις θαλάσσιας επιτήρησης που διεξάγονται κατά μήκος των τουρκικών ακτών στο Αιγαίο.<div><br />Bayraktar στο ελληνικό FIR<br /><br />Η αποστολή έλαβε χώρα περίπου στις 21:30 CET (23:30 ώρα Τουρκίας), με το αεροσκάφος να ταυτοποιείται – βάσει δημόσια διαθέσιμων δεδομένων παρακολούθησης πτήσεων – ως TC-S26, με διακριτικό κλήσης TCS26.</div><div><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://i0.wp.com/www.itamilradar.com/wp-content/uploads/2026/11/FT-55.jpg?fit=1600%2C900&ssl=1" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="900" data-original-width="1600" height="360" src="https://i0.wp.com/www.itamilradar.com/wp-content/uploads/2026/11/FT-55.jpg?fit=1600%2C900&ssl=1" width="640" /></a></div><br /><div>Μια αποστολή επιτήρησης γύρω από τη Λέσβο</div><div><br />Το αεροσκάφος ακολούθησε πορεία ξεκινώντας από την τουρκική παράκτια ζώνη και κατευθυνόμενο δυτικά, προς το βόρειο Αιγαίο. Στη συνέχεια, κινήθηκε περιμετρικά της Λέσβου, περνώντας τόσο βόρεια όσο και νότια του νησιού, προτού επιστρέψει προς τα τουρκικά παράλια.<br /><br />Η πτήση παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον λόγω της γεωμετρίας της. Αντί να ακολουθήσει το σύνηθες πρότυπο παράκτιας επιτήρησης, το TB2 πραγματοποίησε ουσιαστικά τον περίπλου του ελληνικού νησιού, περνώντας σημαντικό μέρος της αποστολής του πάνω από διεθνή ύδατα.<br /><br />Το αεροσκάφος επιχειρούσε εντός του FIR Αθηνών το οποίο είναι αρμόδιο για την παροχή υπηρεσιών εναέριας κυκλοφορίας σε μεγάλο τμήμα του Αιγαίου. Ωστόσο, η παρουσία εντός του FIR Αθηνών δεν συνεπάγεται ότι το αεροσκάφος βρίσκεται εντός του ελληνικού εθνικού εναέριου χώρου.<br /><br />Με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα παρακολούθησης, η αποστολή διεξήχθη εκτός του ελληνικού εθνικού εναέριου χώρου.<br />Ένα ασυνήθιστο προφίλ για την τουρκική θαλάσσια επιτήρηση<br /><br />Τα drones τύπου Bayraktar TB2 χρησιμοποιούνται συστηματικά από την Τουρκία για δραστηριότητες επιτήρησης κατά μήκος των ακτών της και πάνω από τις γειτονικές θαλάσσιες περιοχές, συμπεριλαμβανομένου του Αιγαίου Πελάγους.<br /><br />Η σχετικά μεγάλη αυτονομία τους τα καθιστά κατάλληλα για την παρακολούθηση της θαλάσσιας κυκλοφορίας, τη συλλογή πληροφοριών και τη διατήρηση συνεχούς επίγνωσης της κατάστασης σε περιοχές στρατηγικής σημασίας. Η συγκεκριμένη πτήση, ωστόσο, χρήζει προσοχής λόγω της εγγύτητάς της στη Λέσβο και της απόφασης να ακολουθηθεί μια διαδρομή γύρω από το νησί, αντί για παραμονή πλησιέστερα στις τουρκικές ακτές.<br /><br />Το Αιγαίο παραμένει ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο επιχειρησιακό περιβάλλον, όπου η διάκριση μεταξύ διεθνούς εναέριου χώρου, εθνικού εναέριου χώρου και των αντίστοιχων αρμοδιοτήτων εντός του FIR είναι εξαιρετικά σημαντική. Το κατά πόσον επρόκειτο απλώς για μια συγκεκριμένη απαίτηση επιτήρησης ή για μέρος μιας ευρύτερης δραστηριότητας παρακολούθησης, δεν μπορεί να προσδιοριστεί αποκλειστικά από την πορεία της πτήσης.<div><a href="https://www.itamilradar.com/2026/11/11/turkish-bayraktar-tb2-circumnavigates-lesbos-in-unusual-night-surveillance-mission/"><b>itamilradar.com</b></a></div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

“Περικύκλωση” Λέσβου από τουρκικό Bayraktar: Περίεργη πτήση στο FIR μας.

Ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος (drone) Bayraktar TB2 της τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας πραγματοποίησε μια ασυνήθιστη πτήση επιτήρησης γύρω α...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία: “Σώσαμε την Ελλάδα από το να γίνει κρέας”… θέλουν “επακούμβηση”.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTH8tWxL2WiC2S0Il89ACLJBEkprESG8orTX6uSGk4ZWOJfrTWalEPavmI&s=10" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="418" data-original-width="733" height="418" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTH8tWxL2WiC2S0Il89ACLJBEkprESG8orTX6uSGk4ZWOJfrTWalEPavmI&s=10" width="733" /></a></div><div><br /></div>H Τουρκία απέτρεψε μια πιθανή ελληνοτουρκική κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο, την οποία φέρεται να επιδίωκε το Ισραήλ, σύμφωνα με τον Τούρκο αρθρογράφο Ατίλα Ντις, σε ανάλυσή του στην ιστοσελίδα TR Haber, με αφορμή την αντιπαράθεση Αθήνας και Άγκυρας για τις έρευνες του ηλεκτρικού καλωδίου Ελλάδας–Κύπρου (GSI).<br /><br />ΤΗΣ <b>ΜΑΡΙΑΣ ΖΑΧΑΡΑΚΗ</b><br /><br />Με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Δεν χρειάζεται ελληνοτουρκικός πόλεμος – Η Τουρκία έσωσε τη γείτονα από το να γίνει κρέας για τα κανόνια», ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι η τουρκική συγκατάθεση για τις έρευνες του γαλλικού πλοίου «Αμπέιγ Μαρενγκό» απέτρεψε μια επικίνδυνη κλιμάκωση στην περιοχή.<br />Τουρκία – «Η Ελλάδα θα γινόταν κρέας για τα κανόνια»<br /><br />Ο Ντις παρουσιάζει την ελληνική αντι-NAVTEX ως πρόκληση, εκτιμώντας ότι θα μπορούσε να οδηγήσει σε νέα αντιπαράθεση μεταξύ των δύο χωρών.<br /><br />Σύμφωνα με την ανάλυσή του, η Άγκυρα επέλεξε να επιτρέψει τη συνέχιση των ερευνών, αποτρέποντας έτσι μια σύγκρουση από την οποία, όπως υποστηρίζει, θα μπορούσε να επωφεληθεί ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου.<br /><br />Ο αρθρογράφος αποδίδει στον Νετανιάχου πρόθεση να προκαλέσει ένταση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, υποστηρίζοντας ότι η Αθήνα κινδύνευε να χρησιμοποιηθεί ως «κρέας για τα κανόνια» σε μια ευρύτερη γεωπολιτική αντιπαράθεση.<br /><br />Προειδοποιήσεις για δολιοφθορά στο καλώδιο<br /><br />Ο Τούρκος αρθρογράφος θέτει επίσης ζήτημα πιθανής δολιοφθοράς στο υποθαλάσσιο καλώδιο GSI, εκτιμώντας ότι ο κίνδυνος αυξάνεται μέσα στο σημερινό γεωπολιτικό περιβάλλον.<br /><br />Στην ανάλυσή του, η υπόθεση του καλωδίου δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως ελληνοτουρκική διαφορά για τις θαλάσσιες δικαιοδοσίες, αλλά και ως πεδίο ευρύτερων περιφερειακών ανταγωνισμών, με ιδιαίτερη αναφορά στον ρόλο του Ισραήλ.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκία: “Σώσαμε την Ελλάδα από το να γίνει κρέας”… θέλουν “επακούμβηση”.

H Τουρκία απέτρεψε μια πιθανή ελληνοτουρκική κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο, την οποία φέρεται να επιδίωκε το Ισραήλ, σύμφωνα με τον Τούρκο α...

Διαβάστε την συνέχεια