Το παρασκήνιο μιας εκεχειρίας και η επόμενη μέρα στη Μέση Ανατολή και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://worldenergynews.gr/media/k2/items/cache/eecef8f7a9e139502c6ff5ad5b6c99a2_XL.jpg?v=1" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="675" data-original-width="900" height="150" src="https://worldenergynews.gr/media/k2/items/cache/eecef8f7a9e139502c6ff5ad5b6c99a2_XL.jpg?v=1" width="748" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;"> Η γεωοικονομία πίσω από τον πόλεμο και ο ρόλος της Τουρκίας</span></h3><div>Tου <b>ΘΕΟΦΑΝΗ ΜΑΛΚΙΔΗ</b><br />Η δίμηνη εκεχειρία στη Μέση Ανατολή δεν αποτελεί το τέλος του δρόμου, αλλά μια κρίσιμη προθεσμία εξήντα ημερών, κατά την οποία τα εμπλεκόμενα μέρη καλούνται να λάβουν οριστικές αποφάσεις για το μέλλον τους.<br /><br />Όπως χαρακτηριστικά επεσήμανε ο Θεοφάνης Μαλκίδης, μιλώντας στην εκπομπή «Rewind» και τον Δημήτρη Κανάκη στο ραδιόφωνο του Cretaone 102,3, δεν πρόκειται για μια τελική συμφωνία, αλλά για μια προσωρινή παύση των εχθροπραξιών δύο μηνών.<br />Παρά το γεγονός ότι και οι δύο πλευρές σπεύδουν να αυτοανακηρυχθούν νικητές για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης και πολιτικού κύρους, η πραγματικότητα στο πεδίο αναδεικνύει μια διαφορετική εικόνα. Ζητήματα που προϋπήρχαν της σύγκρουσης, όπως το άνοιγμα των στενών, παρουσιάζονται σήμερα τεχνητά ως επιτεύγματα, την ώρα που ο πρωτεύων στόχος της ανατροπής του ιρανικού καθεστώτος απέτυχε πλήρως, αφήνοντας το Ιράν ενδεχομένως πιο ισχυρό από πριν.<br /><br />Μέσα σε αυτό το ρευστό σκηνικό, ο ρόλος των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ παραμένει κομβικός.<br /><br />Ο κύριος Μαλκίδης υπογράμμισε ότι το Ισραήλ, επηρεάζοντας σταθερά την αμερικανική πολιτική σκηνή, αποτελεί τον τρίτο συμβαλλόμενο της συμφωνίας.<br /><br />Οι παρασκηνιακές διαβουλεύσεις μηνών ανάμεσα σε κορυφαίους αξιωματούχους και πρόσωπα του στενού περιβάλλοντος του Ντόναλντ Τραμπ -όπως ο Κούσνερ και ο Γουίτκοφ- με την ιρανική πλευρά δείχνουν ότι οι δίαυλοι επικοινωνίας ήταν πάντα ανοιχτοί, παρά το γεγονός ότι οι δημόσιες ισορροπίες άλλαζαν με ρυθμούς δευτερολέπτου.<div><br />Η Γεωοικονομία Πίσω από τον Πόλεμο και ο Ρόλος της Τουρκίας<br /><br />Πίσω από το γεωπολιτικό προπέτασμα καπνού κρύβονται τεράστια, στενά επιχειρηματικά και οικονομικά συμφέροντα. Σύμφωνα με την ανάλυση του Θεοφάνη Μαλκίδη στο Cretaone 102,3, τα κεφάλαια που κερδήθηκαν από τις αυξομειώσεις στην αγορά του πετρελαίου και του φυσικού αερίου κατά τη διάρκεια της κρίσης επιστρέφουν τώρα στην αγορά μέσω επενδύσεων.<br /><br /></div><div>Η επικείμενη διοχέτευση 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων προς το Ιράν επιβεβαιώνει ότι η γεωοικονομία είναι αυτή που καθορίζει τελικά τις κινήσεις των κρατών, μετατρέποντας τη διπλωματία σε ένα πεδίο στυγνής οικονομικής συναλλαγής.Σε αυτή την εξίσωση, η Τουρκία καταφέρνει να διατηρεί πρωταγωνιστικό ρόλο, χρησιμοποιώντας ως «μακρύ χέρι» της χώρες όπως το Κατάρ και το Πακιστάν, οι οποίες λειτουργούν ως αποσταθεροποιητικοί παράγοντες στην ευρύτερη περιοχή. Ακόμα και η επιλογή των διπλωματικών εκπροσώπων των ΗΠΑ στην Άγκυρα, που προέρχονται από τον επιχειρηματικό κόσμο, μαρτυρά τη μετατόπιση του ενδιαφέροντος από την παραδοσιακή διπλωματία στο εμπόριο.<br /><br />Όπως εξήγησε ο κύριος Μαλκίδης, η Τουρκία επιχειρεί να εμφανιστεί μέχρι και ως ειρηνοποιός στο ρωσοουκρανικό μέτωπο, την ίδια στιγμή που κατέχει παράνομα την Κύπρο για 52 χρόνια και εφαρμόζει μια ακραία αναθεωρητική πολιτική με το αφήγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας», πλήττοντας άμεσα την καθημερινότητα των Ελλήνων, από τους αλιείς του Θρακικού Πελάγους μέχρι τον τουρισμό της Κρήτης.</div><div><br />Η Ελληνική Στρατηγική και η Παγίδα της Δεδομένης Στάσης<br /><br />Η διαρκώς μεταβαλλόμενη πραγματικότητα στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο επιβάλλει την άμεση αφύπνιση της Αθήνας, με τον Θεοφάνη Μαλκίδη να κρούει τον κώδωνα του κινδύνου μέσω της εκπομπής «Rewind». Η ελληνική εξωτερική πολιτική δεν μπορεί να παραμένει εγκλωβισμένη στο δόγμα του «δεδομένου συμμάχου» που ακολουθεί πιστά το άρμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.<br /><br />Όταν ευρωπαϊκές χώρες όπως η Ιταλία και η Ισπανία, ή η ίδια η ηγεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, μιλούν για εταιρική σχέση αλλά ταυτόχρονα πουλάνε στην Άγκυρα τα όπλα που προβαίνουν σε χιλιάδες παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου, γίνεται σαφές ότι η θεωρία της «σωστής πλευράς της ιστορίας» στερείται ρεαλισμού.Η Ελλάδα οφείλει να επανατοποθετηθεί με γνώμονα αποκλειστικά τα δικά της εθνικά συμφέροντα, καθώς στην πολιτική ο χρόνος δεν είναι ουδέτερος. Η χρονική στιγμή είναι καθοριστική, σημαντική και οι ευκαιρίες πρέπει να αξιοποιούνται άμεσα. Ο κύριος Μαλκίδης κατέθεσε συγκεκριμένες προτάσεις για την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας που δεν μπορούν να αναβάλλονται:<br /><br />Η άμεση ανακήρυξη της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) μεταξύ Ελληνικής και Κυπριακής Δημοκρατίας αποτελεί επιτακτική ανάγκη.<br /><br />Η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια σε όλο το μήκος και πλάτος της επικράτειας πρέπει να υλοποιηθεί χωρίς δισταγμούς.</div><div><br />Η αντιμετώπιση των πιέσεων που δέχεται η Κρήτη από τη Λιβύη, καθώς και η απαίτηση για μεταφορά των δραστηριοτήτων της Frontex από τα ελληνικά νησιά και τον Έβρο στα τουρκικά παράλια, αποτελούν κομβικά σημεία για την προάσπιση της εθνικής κυριαρχίας.</div><div><br />Το Κουρδικό Ζήτημα ως το Επόμενο Γεωπολιτικό Μέτωπο<br /><br />Κλείνοντας την παρέμβασή του στο ραδιόφωνο του Creταone 102,3, ο Θεοφάνης Μαλκίδης εκτίμησε ότι η επόμενη μέρα των συγκρούσεων αναμένεται να φέρει στο προσκήνιο παλαιές αλλά ζωντανές γεωπολιτικές εκκρεμότητες, με κυριότερη το Κουρδικό ζήτημα.Η νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται στο Ιράν, σε συνδυασμό με την ήδη θεσμοθετημένη αυτόνομη παρουσία των Κούρδων στο Ιράκ και την αντίστοιχη οντότητα στη Συρία, δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για τις ανεξαρτησιακές βλέψεις των Κούρδων του Ιράν.Αυτή η δυναμική αποτελεί τον μεγαλύτερο γεωπολιτικό εφιάλτη της Τουρκίας, η οποία φοβάται την αναζωπύρωση του μετώπου στο δικό της έδαφος. Η συγκεκριμένη εξέλιξη, αναμένεται να αποτελέσει το επόμενο μεγάλο σημείο τριβής και ανάλυσης στο διεθνές στερέωμα, αναδιατάσσοντας πλήρως τα σύνορα και τις ισορροπίες δυνάμεων στην περιοχή.</div><div><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="353" src="https://www.youtube.com/embed/zkKkAEL1xIc" width="711" youtube-src-id="zkKkAEL1xIc"></iframe></div><br /><div><br /></div><div><a href="https://hellasjournal.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div><br /><br /></div>

Το παρασκήνιο μιας εκεχειρίας και η επόμενη μέρα στη Μέση Ανατολή και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις…

Η γεωοικονομία πίσω από τον πόλεμο και ο ρόλος της Τουρκίας Tου ΘΕΟΦΑΝΗ ΜΑΛΚΙΔΗ Η δίμηνη εκεχειρία στη Μέση Ανατολή δεν αποτελεί το τέλος τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Αποκάλυψη Τούρκων: ”Το σχέδιο για την Κύπρο και τη «Γαλάζια Πατρίδα» μέχρι το 2040-Ενέργεια, βάσεις και γεωπολιτική κυριαρχία μέσω της Κύπρου”.

<img height="113" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/06/Black-and-Red-Modern-Interview-Podcast-Youtube-Thumbnail-23-3-1068x601.png" width="743" /><br /><br />Η νέα γεωπολιτική σκακιέρα της Ανατολικής Μεσογείου ,Τι αναφέρει τουρκικό ΜΜΕ, Γιατί η Κύπρος βρίσκεται στο επίκεντρο του τουρκικού στρατηγικού σχεδίου<br /><br />Η Ανατολική Μεσόγειος δεν αποτελεί πλέον απλώς μια περιοχή όπου ανακαλύπτονται και διαμοιράζονται ενεργειακοί πόροι. Έχει εξελιχθεί σε έναν από τους σημαντικότερους γεωστρατηγικούς χώρους του πλανήτη, όπου διασταυρώνονται η ενεργειακή ασφάλεια, οι θαλάσσιες ζώνες, οι παγκόσμιες εμπορικές οδοί, οι ψηφιακές υποδομές και ο ανταγωνισμός των μεγάλων δυνάμεων.<br /><br />Η γεωγραφική αυτή λεκάνη εκτείνεται από τη Μαύρη Θάλασσα έως την Ερυθρά Θάλασσα και από τη Διώρυγα του Σουέζ έως τον Ινδικό Ωκεανό, μετατρέποντας την περιοχή σε ένα νέο γεωπολιτικό σταυροδρόμι με παγκόσμια σημασία.<br /><br />Μέσα σε αυτό το νέο περιβάλλον, όσοι εξακολουθούν να προσεγγίζουν το Κυπριακό αποκλειστικά μέσα από το πρίσμα της τουρκικής εισβολής του 1974 ή των διαπραγματεύσεων για την επίλυση του προβλήματος, παραβλέπουν τη βαθιά γεωοικονομική και στρατηγική μεταμόρφωση της Ανατολικής Μεσογείου.<div><br />Η Κύπρος ως στρατηγικό βάθος της Τουρκίας<br /><br />Σύμφωνα με την τουρκική στρατηγική αντίληψη, η Κύπρος αποτελεί σήμερα το σημαντικότερο στρατηγικό προγεφύρωμα της Άγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Η παρουσία του τουρκικού στρατού στα κατεχόμενα θεωρείται από την Άγκυρα θεμελιώδης πυλώνας του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας», καθώς εξασφαλίζει:έλεγχο της θαλάσσιας δικαιοδοσίας,<br />ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος,<br />στήριξη της ενεργειακής διπλωματίας,<br />και προβολή ισχύος στην ευρύτερη περιοχή.<br /><br />Για την Τουρκία, το κατοχικό καθεστώς στα βόρεια της Κύπρου δεν αντιμετωπίζεται απλώς ως μια πολιτική οντότητα, αλλά ως βασικό εργαλείο της συνολικής στρατηγικής της στην Ανατολική Μεσόγειο.</div><div><br />Ο πραγματικός στόχος της Άγκυρας δεν είναι μόνο η αναγνώριση του ψευδοκράτους<br /><br />Η τουρκική στρατηγική δεν περιορίζεται στην προσπάθεια διεθνούς αναγνώρισης του ψευδοκράτους.<br /><br />Ο ευρύτερος στόχος είναι η μετατροπή των κατεχομένων σε ένα περιφερειακό γεωοικονομικό κέντρο, με επενδύσεις στους τομείς:της ενέργειας,<br />των logistics,<br />της ανώτατης εκπαίδευσης,<br />των ψηφιακών υποδομών,<br />και της διεθνούς διπλωματίας.<br /><br />Η Άγκυρα θεωρεί ότι όσο αυξάνεται η οικονομική σημασία της τουρκοκυπριακής διοίκησης, τόσο θα ενισχύεται και η διεθνής της προβολή.<br />Η Ανατολική Μεσόγειος δεν είναι μόνο ελληνοτουρκική υπόθεση<br /><br />Σύμφωνα με αυτή τη θεώρηση, η αντιπαράθεση στην Ανατολική Μεσόγειο δεν μπορεί πλέον να ερμηνεύεται αποκλειστικά ως συνέχεια της ιστορικής αντιπαράθεσης Ελλάδας και Τουρκίας.<br /><br />Πρόκειται για μια ευρύτερη σύγκρουση γεωπολιτικών συμφερόντων, στην οποία εμπλέκονται οι μεγάλες δυνάμεις, οι ενεργειακές εταιρείες και οι διεθνείς εμπορικοί διάδρομοι.<br />Ο ρόλος της Γαλλίας στην περιοχή<br /><br />Κατά την τουρκική προσέγγιση, η αυξημένη παρουσία της Γαλλίας στην Ανατολική Μεσόγειο συνδέεται με την προσπάθεια του Παρισιού να ανακτήσει το διεθνές κύρος που έχει απολέσει στην Αφρική.<br /><br />Μετά τη σημαντική υποχώρηση της γαλλικής επιρροής στις χώρες του Σαχέλ και της Δυτικής Αφρικής, η Ανατολική Μεσόγειος θεωρείται από το Παρίσι ως μια νέα γεωπολιτική σκηνή όπου μπορεί να επαναβεβαιώσει τον διεθνή του ρόλο.<br /><br />Υπό αυτό το πρίσμα, η στενή συνεργασία της Γαλλίας με την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία ερμηνεύεται όχι μόνο ως πολιτική αλληλεγγύη, αλλά και ως μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής επαναφοράς της γαλλικής επιρροής.<br />Η στρατηγική των Ηνωμένων Πολιτειών<br /><br />Η προσέγγιση της Ουάσιγκτον εμφανίζεται περισσότερο σύνθετη.<br /><br />Από τη μία πλευρά, η ασφάλεια του Ισραήλ εξακολουθεί να αποτελεί βασική αμερικανική προτεραιότητα.<br /><br />Από την άλλη, όμως, στο εσωτερικό των ΗΠΑ αναπτύσσεται η άποψη ότι το οικονομικό και στρατιωτικό κόστος της διατήρησης της αμερικανικής κυριαρχίας στη Μέση Ανατολή γίνεται ολοένα μεγαλύτερο.<br /><br />Έτσι, η νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας που επιχειρούν να διαμορφώσουν οι ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο στοχεύει στη μεταφορά μέρους του βάρους στους περιφερειακούς συμμάχους τους, γεγονός που εξηγεί και την αυξανόμενη στρατιωτική σημασία της Κύπρου.<br />Η ελληνική στρατηγική απέναντι στην Τουρκία<br /><br />Η τουρκική ανάλυση υποστηρίζει ότι η Ελλάδα έχει καταλήξει στο συμπέρασμα πως δεν μπορεί μόνη της να διαμορφώσει μια μακροπρόθεσμη στρατηγική ισορροπία απέναντι στην Τουρκία.<br /><br />Για τον λόγο αυτό επιδιώκει να ενισχύσει τη θέση της μέσω:της Γαλλίας,<br />της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Πολιτειών.<br /><br />Παράλληλα, θεωρεί ότι συγκεκριμένοι κύκλοι στην Ουάσιγκτον και στις Βρυξέλλες, οι οποίοι αντιμετωπίζουν αρνητικά την Τουρκία, στηρίζουν ενεργά τις ελληνικές θέσεις.<br />Η τουρκική στρατηγική της «Γαλάζιας Πατρίδας»<br /><br />Η Άγκυρα επιχειρεί να συνδέσει σε μία ενιαία στρατηγική:το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας»,<br />τη συμφωνία θαλάσσιας οριοθέτησης με τη Λιβύη,<br />την αναβάθμιση των σχέσεων με την Αίγυπτο,<br />τη μελλοντική ενεργειακή συνεργασία με τη Συρία και τον Λίβανο,<br />και τη σταδιακή ενίσχυση της διεθνούς παρουσίας του ψευδοκράτους.<br /><br />Σύμφωνα με την τουρκική αντίληψη, η κυριαρχία στην Ανατολική Μεσόγειο δεν θα επιτευχθεί μόνο μέσω της στρατιωτικής ισχύος, αλλά μέσα από έναν συνδυασμό:διπλωματίας,<br />ενεργειακής πολιτικής,<br />οικονομικής ανάπτυξης,<br />και διεθνούς νομιμοποίησης.</div><div><br />Η γεωοικονομία τρισεκατομμυρίων δολαρίων<br /><br />Εκτιμάται ότι την περίοδο 2030-2040 η Ανατολική Μεσόγειος θα μπορούσε να δημιουργήσει σωρευτική οικονομική αξία ύψους 2 έως 4 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, μέσω:της εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων,<br />των εγκαταστάσεων LNG,<br />των ηλεκτρικών και ψηφιακών διασυνδέσεων,<br />των νέων θαλάσσιων εμπορικών διαδρόμων,<br />και των υποδομών logistics.<br /><br />Μέσα σε αυτή την τεράστια οικονομική λεκάνη, η Κύπρος μετατρέπεται σε έναν από τους σημαντικότερους γεωοικονομικούς κόμβους του 21ου αιώνα.<br />Η μεγάλη εικόνα της Ανατολικής Μεσογείου<br /><br />Σύμφωνα με αυτή τη στρατηγική προσέγγιση, η αντιπαράθεση στην Ανατολική Μεσόγειο δεν αφορά πλέον μόνο τα κοιτάσματα φυσικού αερίου.<br /><br />Πρόκειται για μια πολυδιάστατη αναμέτρηση με αντικείμενο:τον έλεγχο των ενεργειακών δικτύων,<br />των εμπορικών διαδρόμων,<br />των κεφαλαιακών ροών,<br />των ψηφιακών υποδομών,<br />και της συνολικής γεωπολιτικής αρχιτεκτονικής της περιοχής.<br /><br />Στο πλαίσιο αυτό, η «Γαλάζια Πατρίδα» παρουσιάζεται από την τουρκική πλευρά όχι μόνο ως δόγμα εθνικής ασφάλειας, αλλά και ως μακροπρόθεσμο αναπτυξιακό όραμα, το οποίο συνδέει τη γεωπολιτική με τη γεωοικονομία και αντιμετωπίζει την Κύπρο ως κεντρικό στρατηγικό πυλώνα του λεγόμενου «Αιώνα της Τουρκίας» στην Ανατολική Μεσόγειο.</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αποκάλυψη Τούρκων: ”Το σχέδιο για την Κύπρο και τη «Γαλάζια Πατρίδα» μέχρι το 2040-Ενέργεια, βάσεις και γεωπολιτική κυριαρχία μέσω της Κύπρου”.

Η νέα γεωπολιτική σκακιέρα της Ανατολικής Μεσογείου ,Τι αναφέρει τουρκικό ΜΜΕ, Γιατί η Κύπρος βρίσκεται στο επίκεντρο του τουρκικού στρατηγι...

Διαβάστε την συνέχεια

Ρωσικός συναγερμός εκκένωσης: Έρχεται επίθεση-τέρας που θα ισοπεδώσει το Κίεβο.

<img height="120" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-06/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1_2026-06-25_112657833.png?itok=w_9CjHdy" width="768" /><br /><br />Τα ουκρανικά χτυπήματα με drones σε ενεργειακές υποδομές της Μόσχας φέρνουν ρωσική στρατιωτική κλιμάκωση. Συναγερμός για την άμεση εκκένωση των ξένων διπλωματών από το Κίεβο<br /><br />Ρωσικό τελεσίγραφο εκ νέου για την εκκένωση των ξένων διπλωματών από το Κίεβο, έστειλε ο Ρώσος Υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, στις 23 Ιουνίου 2026. Σε δηλώσεις του προς τα μέσα ενημέρωσης, ο Λαβρόφ επανέλαβε ότι η προειδοποίηση ασφαλείας που εκδόθηκε αρχικά πριν από περίπου δύο μήνες (τον Μάιο του 2026) δεν έχει αρθεί.<br /><br />Ο Ρώσος Υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ εξέδωσε νέα προειδοποίηση προς τις ξένες κυβερνήσεις, προτρέποντας τους διπλωμάτες και το ξένο προσωπικό να εγκαταλείψουν το Κίεβο, καθώς οι ανησυχίες για την ασφάλεια αυξάνονται εν μέσω του συνεχιζόμενου πολέμου στην Ουκρανία.<br /><br />Μιλώντας στη Μόσχα, ο Λαβρόφ δήλωσε ότι η σύσταση της Ρωσίας για εκκένωση του Κιέβου παραμένει σε ισχύ. Κατηγόρησε επίσης τις ουκρανικές δυνάμεις ότι στοχεύουν σκόπιμα πολιτικές υποδομές και προσπαθούν να σπείρουν πανικό μέσω επιθέσεων σε πολιτικούς χώρους.<br /> <br />Ταυτόχρονα, ο Λαβρόφ επανέλαβε ότι η Μόσχα είναι έτοιμη να επαναλάβει τις ειρηνευτικές συνομιλίες με την Ουκρανία από το σημείο που έληξαν οι προηγούμενες διαπραγματεύσεις, ενώ επέκρινε έντονα τους όρους του Προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι για μελλοντικές διαπραγματεύσεις και προειδοποίησε για αυξανόμενη στρατιωτικοποίηση σε όλη την Ευρώπη<br /><br />Σύμφωνα με τη Μόσχα, η σύσταση αυτή αποσκοπεί στην αποφυγή «παρεξηγήσεων» και παράπλευρων απωλειών, καθώς ο ρωσικός στρατός συνεχίζει να απειλεί με συστηματικά και σφοδρά πλήγματα στα λεγόμενα «κέντρα λήψης αποφάσεων» της Ουκρανίας στο Κίεβο.<br /><br />Η Ρωσία εξέδωσε την πρώτη επίσημη νότα εκκένωσης προς τις ξένες πρεσβείες, αρχικά ενόψει των εορτασμών της 9ης Μαΐου και στη συνέχεια μετά από έντονες εκατέρωθεν επιθέσεις στα τέλη Μαΐου.<br /><br />Στις 25 Μαΐου 2026, ο Λαβρόφ είχε καλέσει προσωπικά τον Αμερικανό Υπουργό Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, να απομακρύνει τους Αμερικανούς διπλωμάτες και πολίτες από την πρωτεύουσα.<br /><br />Η Ευρωπαϊκή Ένωση και πολλές δυτικές χώρες έχουν καταδικάσει αυτές τις προειδοποιήσεις ως «εκβιασμό» και προσπάθεια τρομοκράτησης.<br /><br />Η ΕΕ έχει ξεκαθαρίσει ότι οι διπλωματικές της αποστολές θα παραμείνουν κανονικά στο Κίεβο.<br /><br />"Αν προγραμματίζετε οποιοδήποτε ταξίδι ή αν έχετε επαγγελματικές δραστηριότητες που σχετίζονται με την περιοχή, λάβετε υπόψη τα εξής:Απόλυτη Αποφυγή: Όλα τα υπουργεία εξωτερικών παγκοσμίως διατηρούν την αυστηρότερη οδηγία «Μην ταξιδεύετε» (Do Not Travel) τόσο για την Ουκρανία όσο και για τη Ρωσία.<br /><br /> Η κατάσταση παραμένει εξαιρετικά απρόβλεπτη με αυξημένο κίνδυνο μαζικών αεροπορικών επιθέσεων (πυραύλων και drones) σε αστικά κέντρα και υποδομές και με πυραύλους Oresnik.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ρωσικός συναγερμός εκκένωσης: Έρχεται επίθεση-τέρας που θα ισοπεδώσει το Κίεβο.

Τα ουκρανικά χτυπήματα με drones σε ενεργειακές υποδομές της Μόσχας φέρνουν ρωσική στρατιωτική κλιμάκωση. Συναγερμός για την άμεση εκκένωση ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία, Συρία και Ουκρανία: Στρατηγική αντιστάθμιση στη Νέα Μέση Ανατολή.

<img height="135" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/Ahmed-al-Sharaa-1-768x520.jpg" width="768" /><br /><br /><b>Κωστας Καλλιαντερης </b><br />Πώς ο πόλεμος κατά του Ιράν αναδιαμορφώνει τους ενεργειακούς διαδρόμους, περιορίζει τη ρωσική επιρροή και αναδεικνύει έναν νέο γεωπολιτικό άξονα από την Άγκυρα έως το Κίεβο<br /><br />Ο πόλεμος που εξαπέλυσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ εναντίον του Ιράν δεν προκάλεσε μόνο σοβαρές ζημιές στις ιρανικές στρατιωτικές και ενεργειακές υποδομές. Δημιούργησε μια νέα γεωπολιτική πραγματικότητα στη Μέση Ανατολή, επιταχύνοντας μια διαδικασία που ήδη βρισκόταν σε εξέλιξη: τη διαφοροποίηση ενεργειακών διαδρομών, συμμαχιών και στρατηγικών εξαρτήσεων.<br /><br />Όπως ακριβώς η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2022 ανάγκασε την Ευρώπη να επανεξετάσει τη σχέση της με το ρωσικό φυσικό αέριο, έτσι και η πρόσφατη κρίση στον Περσικό Κόλπο απέδειξε ότι η υπερβολική εξάρτηση από μία μόνο δίοδο μεταφοράς ενέργειας αποτελεί πλέον στρατηγικό κίνδυνο.<br /><br />Από αυτή τη νέα πραγματικότητα γεννιέται ένα διαφορετικό γεωπολιτικό σχήμα, στο οποίο Τουρκία, Συρία και Ουκρανία, παρότι προέρχονται από διαφορετικά γεωπολιτικά περιβάλλοντα, αρχίζουν να συγκλίνουν μέσα από κοινά οικονομικά, ενεργειακά και αμυντικά συμφέροντα.<div><br />Το σοκ των Στενών του Ορμούζ<br /><br />Η προσωρινή διακοπή της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ λειτούργησε ως πραγματικό stress test για ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.<br /><br />Η περίπτωση του Ιράκ υπήρξε η πιο χαρακτηριστική.<br /><br />Σχεδόν το 90% των κρατικών εσόδων της Βαγδάτης προέρχεται από τις εξαγωγές πετρελαίου, οι οποίες πραγματοποιούνται σχεδόν αποκλειστικά μέσω των τερματικών σταθμών της Βασόρας.<br /><br />Με το κλείσιμο του Ορμούζ, οι εξαγωγές κατέρρευσαν σχεδόν κατά 90% μέσα σε έναν μήνα, δημιουργώντας άμεση δημοσιονομική κρίση.<br /><br />Αντίθετα, η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα διέθεταν εναλλακτικές εξόδους προς την Ερυθρά Θάλασσα και τον Ινδικό Ωκεανό μέσω αγωγών και λιμένων εκτός του Ορμούζ.<br /><br />Το Ιράκ δεν είχε αντίστοιχη δυνατότητα.<br /><br />Η λύση που επιλέχθηκε ήταν η μεταφορά πετρελαίου μέσω Συρίας προς το λιμάνι της Μπανιάς στη Μεσόγειο.<br /><br />Παρότι η συγκεκριμένη διαδρομή είναι ακριβότερη, πιο αργή και σαφώς λιγότερο αποδοτική από έναν αγωγό, απέκτησε στρατηγική σημασία επειδή λειτουργεί ως ασφαλιστική δικλείδα απέναντι σε μελλοντικές κρίσεις.<br /><br />Η ουσία δεν βρίσκεται στην οικονομική αποδοτικότητα αλλά στη μείωση του γεωπολιτικού ρίσκου. </div><div><br />Η Συρία επιστρέφει ως κόμβος μεταφορών<br /><br />Ο νέος ηγέτης της Συρίας, Άχμεντ αλ-Σαράα, αντιλήφθηκε γρήγορα ότι η μεγαλύτερη αξία της χώρας του δεν βρίσκεται πλέον στα περιορισμένα ενεργειακά της αποθέματα αλλά στη γεωγραφική της θέση.<br /><br />Η Συρία αποτελεί το φυσικό σημείο σύνδεσης μεταξύ Περσικού Κόλπου, Μεσογείου, Μαύρης Θάλασσας και Κεντρικής Ασίας.<br /><br />Με αυτή τη λογική επανέρχεται στο προσκήνιο το σχέδιο των “Four Seas”, που προβλέπει ανάπτυξη σιδηροδρομικών αξόνων, αυτοκινητοδρόμων και ενεργειακών αγωγών, μετατρέποντας τη χώρα σε βασικό διαμετακομιστικό κόμβο.<br /><br />Παρότι το κόστος ανοικοδόμησης της Συρίας ανέρχεται σε εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια, ήδη καταγράφονται σημαντικές επενδύσεις.<br /><br />Η Σαουδική Αραβία στηρίζει νέα έργα διασυνδεσιμότητας, η DP World των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων επενδύει στο λιμάνι της Ταρτούς, ενώ Τουρκία, Ιορδανία και Συρία έχουν συγκροτήσει κοινό μηχανισμό ανάπτυξης νέων σιδηροδρομικών διαδρόμων.</div><div><br />Ο μεγάλος γεωπολιτικός κερδισμένος είναι η Τουρκία<br /><br />Η χώρα που φαίνεται να αξιοποιεί περισσότερο από κάθε άλλη τη νέα πραγματικότητα είναι η Τουρκία.<br />Η Άγκυρα καταφέρνει να επεκτείνει την επιρροή της χωρίς να διακόπτει πλήρως τις σχέσεις της με τη Μόσχα.<br /><br />Η πτώση του καθεστώτος Άσαντ αποδυνάμωσε δραστικά τη ρωσική παρουσία στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Η Ρωσία έχασε τον σημαντικότερο περιφερειακό της σύμμαχο, δεν κατάφερε να αποτρέψει την πλήρη επικράτηση του Αζερμπαϊτζάν στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, ενώ η πολυετής εμπλοκή της στην Ουκρανία έχει περιορίσει σημαντικά τη δυνατότητα προβολής ισχύος στη Μεσόγειο.<br /><br />Η Τουρκία καλύπτει σταδιακά αυτό το κενό.<br /><br />Παραμένει μέλος του ΝΑΤΟ, διατηρεί ανοιχτούς διαύλους με τη Ρωσία, λειτουργεί ως διαμεσολαβητής τόσο στην ουκρανική όσο και στη μεσανατολική κρίση και ταυτόχρονα ενισχύει θεαματικά τις εξαγωγές της αμυντικής της βιομηχανίας.<br /><br />Τα τουρκικά drones και τα αυτόνομα οπλικά συστήματα αποκτούν ολοένα μεγαλύτερη ζήτηση, ιδιαίτερα από τις μοναρχίες του Κόλπου που διαπίστωσαν τα όρια της αποκλειστικής εξάρτησης από την αμερικανική προστασία.</div><div><br />Η Ουκρανία αποκτά νέο γεωπολιτικό ρόλο<br /><br />Η συμμετοχή της Ουκρανίας σε αυτή τη νέα αρχιτεκτονική δεν περιορίζεται μόνο στον πόλεμο με τη Ρωσία.<br /><br />Τέσσερα χρόνια επιχειρήσεων έχουν δημιουργήσει μία από τις πιο προηγμένες βιομηχανίες drones και αντι-drone τεχνολογίας παγκοσμίως.<br /><br />Η εμπειρία αυτή αποκτά ιδιαίτερη αξία μετά τις ιρανικές επιθέσεις, οι οποίες ανέδειξαν το τεράστιο κόστος αντιμετώπισης φθηνών UAV με ακριβά δυτικά συστήματα αεράμυνας.<br /><br />Το Κίεβο υπέγραψε ήδη συμφωνίες στρατιωτικής συνεργασίας με τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, ενώ απέστειλε εκατοντάδες ειδικούς για την ανάπτυξη αντι-drone δυνατοτήτων στις χώρες του Κόλπου.<br /><br />Η επίσκεψη του Βολοντίμιρ Ζελένσκι στη Δαμασκό, συνοδευόμενου από τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, είχε ισχυρό συμβολισμό.<br /><br />Κατέδειξε ότι η Ουκρανία δεν αποτελεί πλέον αποκλειστικά ευρωπαϊκό στρατηγικό εταίρο, αλλά εντάσσεται σταδιακά στη νέα γεωπολιτική αρχιτεκτονική που διαμορφώνει η Τουρκία στη Μέση Ανατολή.</div><div><br />Η οικονομική διάσταση της νέας συνεργασίας<br /><br />Η στρατηγική αυτή δεν περιορίζεται στην ασφάλεια.<br />Η Ουκρανία διαθέτει από τις πιο εύφορες γεωργικές εκτάσεις παγκοσμίως, αποτελώντας παραδοσιακά τον «σιτοβολώνα της Ευρώπης».<br /><br />Η Συρία, αντιθέτως, εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα επισιτιστικής ασφάλειας μετά τον εμφύλιο πόλεμο.<br /><br />Παράλληλα, η Συρία διαθέτει από τα μεγαλύτερα αποθέματα φωσφορικών αλάτων στη Μέση Ανατολή, βασική πρώτη ύλη για τη γεωργική παραγωγή και τα λιπάσματα.<br /><br />Η συμπληρωματικότητα αυτή δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια ευρύτερη οικονομική συνεργασία που υπερβαίνει τη συγκυρία των πολεμικών εξελίξεων.</div><div><br />Η νέα γεωπολιτική εξίσωση<br /><br />Οι περισσότεροι από τους σχεδιαζόμενους ενεργειακούς και εμπορικούς διαδρόμους θα χρειαστούν χρόνια για να ολοκληρωθούν και αρκετοί ίσως δεν υλοποιηθούν ποτέ.<br /><br />Ωστόσο, η σημασία της σημερινής συγκυρίας δεν βρίσκεται αποκλειστικά στα έργα υποδομής.<br /><br />Βρίσκεται στη μεταβολή της στρατηγικής αντίληψης.<br /><br />Οι χώρες της περιοχής εγκαταλείπουν σταδιακά τη λογική της μονοδιάστατης εξάρτησης από έναν προστάτη ή από μία ενεργειακή δίοδο.<br /><br />Αναζητούν εναλλακτικές διαδρομές, νέες αγορές και πολλαπλές συμμαχίες, ώστε να μειώσουν την έκθεσή τους σε μελλοντικές κρίσεις.<br /><br />Η Τουρκία, η Συρία και η Ουκρανία αποτελούν σήμερα την πιο χαρακτηριστική έκφραση αυτής της στρατηγικής αντιστάθμισης (strategic hedging), η οποία ενδέχεται να αποτελέσει το βασικό γνώρισμα της νέας γεωπολιτικής τάξης στη Μέση Ανατολή και την ευρύτερη περιφέρεια της Ανατολικής Μεσογείου τα επόμενα χρόνια.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκία, Συρία και Ουκρανία: Στρατηγική αντιστάθμιση στη Νέα Μέση Ανατολή.

Κωστας Καλλιαντερης  Πώς ο πόλεμος κατά του Ιράν αναδιαμορφώνει τους ενεργειακούς διαδρόμους, περιορίζει τη ρωσική επιρροή και αναδεικνύει έ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τραμπ εναντίον Κογκρέσου: Πώς το Ιράν μετατρέπεται σε μοχλό πίεσης για την εσωτερική ατζέντα του Λευκού Οίκου.

<img height="133" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/trump-11-768x512.jpg" width="756" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Ο Αμερικανός πρόεδρος «παγώνει» ένα εμβληματικό διακομματικό νομοσχέδιο για τη στέγαση, απαιτώντας προηγουμένως την έγκριση του SAVE America Act. Η σύγκρουση αποκαλύπτει ότι η εξωτερική πολιτική και η εθνική ασφάλεια μετατρέπονται σε εργαλείο διαπραγμάτευσης στο εσωτερικό πολιτικό μέτωπο των ΗΠΑ.<br /><br />Η πολιτική αντιπαράθεση στην Ουάσιγκτον εισέρχεται σε νέα φάση, καθώς ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ, συνδέει πλέον ανοιχτά τη νομοθετική ατζέντα του Κογκρέσου με τις προτεραιότητες της εθνικής ασφάλειας, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις ακόμη και εντός του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.<br /><br />Με ανάρτησή του στην πλατφόρμα Truth Social, ο Αμερικανός πρόεδρος ανακοίνωσε ότι αναβάλλει την υπογραφή του διακομματικού νομοσχεδίου για τη βιώσιμη κατοικία, παρά το γεγονός ότι αυτό εγκρίθηκε με συντριπτικές πλειοψηφίες και στα δύο σώματα του Κογκρέσου.<br /><br />«Η σημερινή συνέντευξη Τύπου και η τελετή υπογραφής για τη Στέγαση ακυρώνονται μέχρι να εγκρίνουμε το απολύτως αναγκαίο SAVE AMERICA ACT, το οποίο θεωρώ ζήτημα Εθνικής Έκτακτης Ανάγκης», έγραψε ο Τραμπ.<br /><br />Η παρέμβασή του αιφνιδίασε τόσο τους Δημοκρατικούς όσο και μέρος των Ρεπουμπλικανών, καθώς η τελετή υπογραφής είχε ήδη προγραμματιστεί και το Καπιτώλιο είχε προετοιμαστεί για την επίσημη παρουσίαση του νόμου.<div><br />Το πραγματικό διακύβευμα<br /><br />Τυπικά, το SAVE America Act αφορά αλλαγές στην εκλογική νομοθεσία και ευρύτερες προβλέψεις που η κυβέρνηση θεωρεί κρίσιμες για την εθνική ασφάλεια. Ωστόσο, σύμφωνα με το πολιτικό παρασκήνιο που μεταδίδουν αμερικανικά μέσα, ο Λευκός Οίκος επιχειρεί να εντάξει στο ίδιο νομοθετικό πλαίσιο και ζητήματα που συνδέονται με το κόστος των πρόσφατων στρατιωτικών επιχειρήσεων κατά του Ιράν και τη χρηματοδότηση ευρύτερων κυβερνητικών προτεραιοτήτων.<br /><br />Με αυτόν τον τρόπο, ένα νομοσχέδιο κοινωνικής πολιτικής μετατρέπεται σε διαπραγματευτικό μοχλό για μια πολύ ευρύτερη ατζέντα που συνδέει την εξωτερική πολιτική με την εσωτερική νομοθέτηση. </div><div><br />Ρεπουμπλικανικές επιφυλάξεις<br /><br />Η στρατηγική του Τραμπ δεν φαίνεται, πάντως, να βρίσκει καθολική αποδοχή ούτε στο ίδιο του το κόμμα.<br /><br />Ο επικεφαλής της Ρεπουμπλικανικής πλειοψηφίας στη Γερουσία, Τζον Θουν (John Thune), αναγνώρισε ότι σήμερα δεν υπάρχουν οι αναγκαίοι συσχετισμοί για την έγκριση του SAVE America Act, ενώ απέφυγε να σχολιάσει ευθέως την απόφαση του προέδρου να «παγώσει» το νομοσχέδιο για τη στέγαση.<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες του Axios, η κλειστή συνάντηση του Τραμπ με Ρεπουμπλικανούς γερουσιαστές στο Καπιτώλιο δεν οδήγησε σε συμφωνία για τα επόμενα βήματα, επιβεβαιώνοντας ότι ακόμη και εντός της κυβερνητικής πλειοψηφίας υπάρχουν σοβαρές επιφυλάξεις για τη συγκεκριμένη τακτική.<br />Οι Δημοκρατικοί μιλούν για πολιτικό εκβιασμό<br /><br />Η αντίδραση της αντιπολίτευσης υπήρξε άμεση.<br /><br />Η γερουσιαστής Ελίζαμπεθ Γουόρεν χαρακτήρισε την επιλογή του Τραμπ πλήγμα για εκατομμύρια αμερικανικές οικογένειες που αντιμετωπίζουν στεγαστική κρίση.<br /><br />«Θα μπορούσε σήμερα να πανηγυρίζει μια σημαντική πολιτική νίκη. Αντί γι’ αυτό λέει ότι δεν θέλει να έχει καμία σχέση με το νομοσχέδιο. Ο λόγος είναι ότι στην πραγματικότητα δεν ενδιαφέρεται για τις αμερικανικές οικογένειες», δήλωσε χαρακτηριστικά. </div><div><br />Το Σύνταγμα αφήνει ανοιχτό το παιχνίδι<br /><br />Το ενδιαφέρον είναι ότι η αμερικανική συνταγματική διαδικασία δεν επιτρέπει στον πρόεδρο να κρατά επ’ αόριστον ένα νομοσχέδιο.<br /><br />Σύμφωνα με το Άρθρο Ι του Συντάγματος των ΗΠΑ, ο πρόεδρος διαθέτει δέκα ημέρες για να υπογράψει ή να ασκήσει βέτο σε ένα νομοσχέδιο που του αποστέλλει το Κογκρέσο. Εάν δεν ενεργήσει εντός της προθεσμίας και το Κογκρέσο παραμένει σε συνεδρίαση, το νομοσχέδιο μπορεί να καταστεί νόμος χωρίς την προεδρική υπογραφή.<br /><br />Ωστόσο, στην παρούσα περίπτωση το νομοσχέδιο δεν έχει ακόμη διαβιβαστεί επισήμως στον Λευκό Οίκο, γεγονός που επιτρέπει στις ηγεσίες του Κογκρέσου να διαχειριστούν πολιτικά το χρονοδιάγραμμα της αποστολής του.</div><div><br />Η νέα αμερικανική πολιτική πραγματικότητα<br /><br />Η σύγκρουση αποτυπώνει μια βαθύτερη μεταβολή στον τρόπο άσκησης της εξουσίας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η εξωτερική πολιτική, η εθνική ασφάλεια, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις και η εσωτερική κοινωνική νομοθεσία δεν αντιμετωπίζονται πλέον ως διακριτά πεδία, αλλά ως στοιχεία ενός ενιαίου πολιτικού παζλ.<br /><br />Ο Ντόναλντ Τραμπ επιδιώκει να αξιοποιήσει το πολιτικό κεφάλαιο που δημιούργησε μετά την κρίση με το Ιράν ώστε να επιβάλει προτεραιότητες που διαφορετικά θα συναντούσαν μεγαλύτερες αντιστάσεις στο Κογκρέσο. </div><div><br />Το γεωπολιτικό διακύβευμα<br /><br />Πίσω από τη σύγκρουση για ένα νομοσχέδιο κοινωνικής πολιτικής διαφαίνεται μια ευρύτερη στρατηγική: η προσπάθεια του Λευκού Οίκου να μετατρέψει την έννοια της εθνικής ασφάλειας σε κυρίαρχο άξονα της εσωτερικής διακυβέρνησης. Η αντιπαράθεση με το Ιράν δεν παραμένει πλέον αποκλειστικά ζήτημα εξωτερικής πολιτικής· μεταφέρεται στο εσωτερικό της αμερικανικής νομοθετικής διαδικασίας ως εργαλείο άσκησης πολιτικής πίεσης. Αυτό ακριβώς καθιστά τη σύγκρουση με το Κογκρέσο κάτι πολύ περισσότερο από μια ακόμη διαφωνία για ένα νομοσχέδιο: αποτελεί ένδειξη του τρόπου με τον οποίο ο Τραμπ επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει τη σχέση μεταξύ προεδρικής εξουσίας, νομοθετικής λειτουργίας και στρατηγικής ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τραμπ εναντίον Κογκρέσου: Πώς το Ιράν μετατρέπεται σε μοχλό πίεσης για την εσωτερική ατζέντα του Λευκού Οίκου.

Βασιλης Διαμαντακος Ο Αμερικανός πρόεδρος «παγώνει» ένα εμβληματικό διακομματικό νομοσχέδιο για τη στέγαση, απαιτώντας προηγουμένως την έγκρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Από την απομόνωση στα εύσημα του Λευκού Οίκου. Ο διπλωματικός θρίαμβος του Πακιστάν και η σκληρή εγχώρια πραγματικότητα.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/06/pakistan_flag4.jpg"><img height="150" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/06/pakistan_flag4-696x522.jpg" width="747" /></a><br /><br />Ο ρόλος του Πακιστάν ως ειρηνοποιού στον πόλεμο του Ιράν —μια σύγκρουση που υπονόμευσε την ασφάλεια των χωρών του Κόλπου και προκάλεσε σοβαρούς τριγμούς στην παγκόσμια οικονομία μέσω των ενεργειακών σοκ— έχει αναβαθμίσει κατακόρυφα το διπλωματικό του προφίλ. Παράλληλα, έχει αποσπάσει τα υψηλά εύσημα της αμερικανικής ηγεσίας, φέρνοντας τη χώρα στο προσκήνιο της διεθνούς διπλωματίας.<br />Αν και ο πόλεμος έχει δοκιμάσει σκληρά την οικονομία του Ισλαμαμπάντ, η αποφασιστικότητά του να μεσολαβήσει για τον τερματισμό της σύγκρουσης πηγάζει από μια βαθιά ανάγκη: να αποφευχθεί η διάχυση της κρίσης (spillover) εντός των συνόρων του, διατηρώντας ταυτόχρονα ζεστές τις σχέσεις του με τις ΗΠΑ.<br /><br />Το γεωπολιτικό ρίσκο και τα αμερικανικά εύσημα<br /><br />Το Πακιστάν μοιράζεται σύνορα 900 χιλιομέτρων με το Ιράν και φιλοξενεί τον δεύτερο μεγαλύτερο σιιτικό πληθυσμό παγκοσμίως. Οι ισορροπίες είναι εξαιρετικά λεπτές. Τον περασμένο Μάρτιο, μετά τη δολοφονία του Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, ξέσπασαν αιματηρές διαδηλώσεις στο Καράτσι και το Ισλαμαμπάντ, που στοίχισαν τη ζωή σε περισσότερους από 20 ανθρώπους.<br />Όπως εξηγεί ο Michael Kugelman, ανώτερος συνεργάτης για τη Νότια Ασία στο Atlantic Council, το Πακιστάν ήταν ίσως η πιο ευάλωτη χώρα εκτός Μέσης Ανατολής. Πέρα από τους οικονομικούς δεσμούς με τον Κόλπο, διατηρεί ένα σύμφωνο αμοιβαίας άμυνας με τη Σαουδική Αραβία — ένα χαρτί που σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελε να αναγκαστεί να παίξει, ρισκάροντας να συρθεί σε έναν γενικευμένο πόλεμο.<div><br />Αυτή η μεσολαβητική προσπάθεια, ωστόσο, αναγνωρίστηκε δημόσια. Ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, JD Vance, πίστωσε προσωπικά την πρόοδο των συνομιλιών στον Πακιστανό Πρωθυπουργό Shehbaz Sharif και στον Στρατάρχη Asim Munir, αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας, εξαίροντας την «πολιτική δεινότητα» του Munir. Ακόμα και ο Donald Trump, σε πρόσφατη συνέντευξή του στο Axios, χαρακτήρισε τον Πακιστανό Στρατάρχη «σπουδαίο άνθρωπο».<br /><br />Η σκληρή εγχώρια πραγματικότητα<br /><br />Πίσω από τη λάμψη των διεθνών επαίνων, όμως, κρύβεται μια ζοφερή πραγματικότητα. Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι το Ισλαμαμπάντ θα επιδιώξει να εξαργυρώσει τον ρόλο του με οικονομικά ανταλλάγματα από την Ουάσιγκτον και τον Κόλπο, όμως αυτά είναι πιθανό να έρθουν με τη μορφή ευνοϊκών δανείων ή αμυντικής βοήθειας, και όχι ως επενδύσεις.</div><div><br />«Το νούμερο ένα πρόβλημα του Πακιστάν είναι ότι η οικονομία βρίσκεται σε τρομερή κατάσταση», τονίζει ο Pramit Pal Chaudhuri της Eurasia Group. Η χώρα βρίσκεται ήδη στο 24ο δάνειό της από το ΔΝΤ και δεν θεωρείται ελκυστικός επενδυτικός προορισμός.<br />Η ακτινογραφία της πακιστανικής οικονομίας αποκαλύπτει βαθιές δομικές παθογένειες. Την προηγούμενη δεκαετία, οι πληρωμές τόκων απορροφούσαν πάνω από το 40% των ετήσιων εσόδων της χώρας. Για το οικονομικό έτος που λήγει τον Ιούνιο του 2027, η Fitch Ratings προβλέπει ότι ο λόγος τόκων προς έσοδα θα αγγίξει το 39,1% (όταν ο διάμεσος όρος των αναδυόμενων οικονομιών είναι μόλις 12,1%).<br />Κολοσσοί όπως οι Procter & Gamble, Shell, Caltex και Eli Lilly είχαν ήδη εγκαταλείψει τη χώρα πριν καν ξεσπάσει ο πόλεμος, εξαιτίας της στάσιμης αγοραστικής δύναμης των πολιτών.<br />Το Πακιστάν εισάγει το 85% των καυσίμων του από τη Μέση Ανατολή. Το ράλι των τιμών ανάγκασε την κυβέρνηση να επιβάλει σκληρά μέτρα λιτότητας (τα οποία ήρθησαν μόλις πρόσφατα λόγω της προόδου στην ειρηνευτική συμφωνία), ενώ ο πληθωρισμός εκτινάχθηκε στο 11,7% τον Μάιο, πλήττοντας ανεπανόρθωτα τα νοικοκυριά.<br /><br />Το «αφορολόγητο» κατεστημένο<br /><br />Το μεγαλύτερο αγκάθι για τις μεταρρυθμίσεις που ζητά επίμονα το ΔΝΤ εντοπίζεται στο εσωτερικό της χώρας. Ο στρατός του Πακιστάν ελέγχει το ένα πέμπτο (20%) της οικονομικής δραστηριότητας —παράγοντας από δημητριακά μέχρι τσιμέντο— χωρίς ωστόσο αυτή η παραγωγή να συνεισφέρει στα φορολογικά έσοδα. Την ίδια ώρα, η ισχυρή τάξη των μεγάλων γαιοκτημόνων παραμένει επίσης στο απυρόβλητο, χωρίς να πληρώνει φόρο εισοδήματος.<br />Στο πολιτικό σκηνικό, ο Πρωθυπουργός Sharif (που εκπροσωπεί τους γαιοκτήμονες) διατηρείται στην εξουσία χάρη στη στήριξη του Στρατάρχη Munir. Αυτό το ιδιότυπο status quo εμποδίζει οποιαδήποτε ουσιαστική διεύρυνση της φορολογικής βάσης.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Από την απομόνωση στα εύσημα του Λευκού Οίκου. Ο διπλωματικός θρίαμβος του Πακιστάν και η σκληρή εγχώρια πραγματικότητα.

Ο ρόλος του Πακιστάν ως ειρηνοποιού στον πόλεμο του Ιράν —μια σύγκρουση που υπονόμευσε την ασφάλεια των χωρών του Κόλπου και προκάλεσε σοβαρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το «μάθημα» του πετρελαίου: Πώς ο καπιταλισμός και η ευελιξία της αγοράς απορρόφησαν το μεγαλύτερο σοκ στην ιστορία.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2025/08/petrelaio-times-Pdhe5i.jpg"><img height="114" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2025/08/petrelaio-times-Pdhe5i-696x398.jpg" width="758" /></a><br /><br />Οι αναλυτές της αγοράς ενέργειας αναγκάζονται το τελευταίο διάστημα να αναθεωρήσουν πλήρως τις βεβαιότητές τους, καταπίνοντας μια γενναία δόση ταπείνωσης.<br />Σύμφωνα με εκτενή ανάλυση του CNN, παρά το γεγονός ότι ο πλανήτης βρέθηκε αντιμέτωπος με το μεγαλύτερο σοκ στην προσφορά πετρελαίου στην ιστορία, οι εφιαλτικές προβλέψεις δεν επαληθεύτηκαν ποτέ. Οι τιμές του αργού τους τελευταίους μήνες δεν πλησίασαν καν το ιστορικό ρεκόρ του 2008, ενώ η βενζίνη και το ντίζελ παρέμειναν κάτω από τα υψηλά επίπεδα του 2022. Αντίθετα, επιβεβαιώνοντας τις εκτιμήσεις του Πρόεδρου Ντόναλντ Τραμπ, οι τιμές κατέρρευσαν «σαν πέτρα» αμέσως μόλις οι Ηνωμένες Πολιτείες κατέληξαν σε συμφωνία με το Ιράν.<div><br />Πώς κατάφεραν, λοιπόν, όλοι οι κορυφαίοι ειδικοί να πέσουν τόσο έξω;</div><div><br />Όπως επισημαίνει το αμερικανικό δίκτυο, η απάντηση κρύβεται στο γεγονός ότι το σοκ ήταν πρωτοφανές, καθιστώντας την ιστορική εμπειρία άχρηστη. Αυτό που έσπευσε να σώσει την κατάσταση ήταν ο παραδοσιακός, δυναμικός καπιταλισμός. Η παγκόσμια αγορά πετρελαίου αποδείχθηκε μια οντότητα ασύλληπτα περίπλοκη, αλλά ταυτόχρονα πολύ πιο ευέλικτη από όσο μπορούσαν να προβλέψουν ακόμη και οι πιο έμπειροι γνώστες του αντικειμένου.<br />Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του Πίτερ Τέιλορ, επικεφαλής στρατηγικής εμπορευμάτων στον όμιλο Macquarie, ο οποίος τόνισε στο CNN: «οι αγορές τείνουν να επιλύουν τα προβλήματα πιο αποτελεσματικά από ό,τι αναμένεται».<br /><br />Το παρασκήνιο της προσφοράς<br /><br />Όταν το Ιράν προχώρησε στο κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, η παγκόσμια αγορά στερήθηκε ξαφνικά περίπου 13 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου την ημέρα – δηλαδή σχεδόν το ένα πέμπτο της παγκόσμιας τροφοδοσίας. Με δισεκατομμύρια βαρέλια εγκλωβισμένα πίσω από ναρκοθετημένες θαλάσσιες διόδους και μπαράζ πυραύλων, έγκριτοι αναλυτές προέβλεπαν εκτόξευση της τιμής στα 150 ή και στα 200 δολάρια ανά βαρέλι μέχρι το καλοκαίρι.<br />Ωστόσο, το πετρέλαιο τύπου Brent δεν έκλεισε ποτέ πάνω από τα 115 δολάρια, ενώ το αμερικανικό αργό παρέμεινε κάτω από τα 113 δολάρια. Το ρεπορτάζ του CNN αναδεικνύει τρεις καθοριστικούς παράγοντες που επέτρεψαν στην αγορά να αντέξει:<br />Αποθέματα-ρεκόρ: Σύμφωνα με στοιχεία της JP Morgan, ο κόσμος εισήλθε στη σύρραξη με 407 εκατομμύρια βαρέλια χρησιμοποιήσιμου πετρελαίου σε αποθήκευση, δημιουργώντας ένα ισχυρό μαξιλάρι ασφαλείας.</div><div><br />Στρατηγική παρέμβαση: Ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας (ΔΟΕ) προχώρησε σε μια ιστορική αποδέσμευση 400 εκατομμυρίων βαρελιών από τα στρατηγικά του αποθέματα, την ώρα που η Ουάσιγκτον αποφάσιζε την άρση των κυρώσεων στο ρωσικό και ιρανικό πετρέλαιο.<br />Λαθρεμπόριο και «πλοία-φαντάσματα»: Προς έκπληξη των αναλυτών, τεράστιες ποσότητες συνέχισαν να ρέουν κρυφά. Δεκάδες τάνκερ απενεργοποίησαν τους πομπούς τους, διέφυγαν από τον Περσικό Κόλπο και διοχέτευαν περίπου 2 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα στην αγορά.</div><div><br />Η καθίζηση της ζήτησης<br /><br />Στην άλλη πλευρά της εξίσωσης, η καταναλωτική ζήτηση υποχώρησε με ρυθμούς που κανείς δεν είχε φανταστεί, εξανεμίζοντας 800 εκατομμύρια βαρέλια ζήτησης κατά τη διάρκεια της κρίσης.<br />Ο κύριος υπεύθυνος γι’ αυτή τη μεταβολή ήταν η Κίνα. Η ασιατική υπερδύναμη, έχοντας ήδη δημιουργήσει τεράστια προπολεμικά αποθέματα, στράφηκε μαζικά σε εργοστάσια παραγωγής ενέργειας με καύση άνθρακα, μειώνοντας τη ζήτησή της κατά 2,6 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα. Παράλληλα, η επιθετική προώθηση των ηλεκτρικών οχημάτων (EVs) στην εγχώρια αγορά της περιέκοψε ακόμη 1 εκατομμύριο βαρέλια ημερήσιας κατανάλωσης.<br />Αυτή η «καταστροφή της ζήτησης» αποδείχθηκε σωτήρια. Όπως εξήγησε στο CNN η Νατάσα Κάνεβα της JPMorgan (από τους ελάχιστους αναλυτές που προέβλεψαν σωστά την πορεία των τιμών), όταν οι τιμές συγκρατούνται επειδή πέφτει η ζήτηση (και όχι απλώς επειδή αδειάζουν οι αποθήκες), οι τιμές τείνουν να υποχωρούν σταθερά, καθώς μειώνεται ο ανταγωνισμός μεταξύ των διυλιστηρίων.<br /><br />Η επόμενη μέρα<br /><br />Η κρίση πυροδότησε επίσης μια απρόσμενη αύξηση της παραγωγής από χώρες εκτός Μέσης Ανατολής, με τη Βραζιλία και τη Βενεζουέλα να πρωταγωνιστούν, και τις ΗΠΑ να λειτουργούν ως προμηθευτής έσχατης ανάγκης για την κάλυψη των ελλείψεων σε Ευρώπη και Αυστραλία.<br />Καθώς τα Στενά του Ορμούζ ετοιμάζονται να ανοίξουν ξανά –απελευθερώνοντας επιπλέον 93 εκατομμύρια βαρέλια εγκλωβισμένου αργού– ο κόσμος ενδέχεται σύντομα να βρεθεί αντιμέτωπος με το ακριβώς αντίθετο πρόβλημα: μια αγορά υπερκορεσμένη από πετρέλαιο. Χώρες του ΟΠΕΚ που είχαν παγώσει την παραγωγή τους ετοιμάζονται για μαζικές πωλήσεις.<br />Μιλώντας στο CNN, ο Τζέισον Τούβι, οικονομολόγος αναδυόμενων αγορών στην Capital Economics, εκτίμησε ότι η οικονομική ανάκαμψη της Σαουδικής Αραβίας θα επιταχυνθεί θεαματικά, ενώ η επικείμενη αποχώρηση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ΗΑΕ) από τον ΟΠΕΚ θα απελευθερώσει ακόμα μεγαλύτερες ποσότητες τις επόμενες εβδομάδες. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του ΔΟΕ, αυτή η επιτάχυνση αναμένεται να δημιουργήσει ένα παγκόσμιο πλεόνασμα 5 εκατομμυρίων βαρελιών την ημέρα για το επόμενο έτος.</div><div><br />Συγκρατημένη αισιοδοξία<br /><br />Παρά τα θετικά μηνύματα, το CNN προειδοποιεί ότι η κρίση δεν έχει λήξει οριστικά. Τα αποθέματα στο Κάσινγκ της Οκλαχόμα –τον κεντρικό κόμβο των αμερικανικών αγωγών– υποχώρησαν πρόσφατα κάτω από τα 19 εκατομμύρια βαρέλια, αγγίζοντας το χαμηλότερο επίπεδο από το 2014 και δημιουργώντας ανησυχίες για την ομαλή πίεση μεταφοράς προς τα διυλιστήρια.<br />Η επίτευξη μιας διπλωματικής συμφωνίας με το Ιράν είναι το ένα σκέλος· η πραγματική φυσική αναπλήρωση των άδειων αποθηκών ανά τον κόσμο είναι μια εντελώς διαφορετική και χρονοβόρα πρόκληση. Όπως σημείωσε ο Άλαν Γκέλντερ της Wood Mackenzie, η επιστροφή στην πλήρη κανονικότητα θα μπορούσε να πάρει «σημαντικά περισσότερο χρόνο», καθώς χώρες όπως η Κίνα θα επιδιώξουν άμεσα να γεμίσουν ξανά τις δεξαμενές τους, επαναφέροντας τη ζήτηση σε υψηλά επίπεδα έως το 2027.<br />Το μεγάλο μάθημα που αναδεικνύει η ανάλυση του CNN είναι ότι η ενεργειακή αγορά παραμένει ένας ζωντανός οργανισμός που συνεχίζει να διαψεύδει τα μαθηματικά μοντέλα. Για τους εμπόρους και τους αναλυτές, ο χρυσός κανόνας για το μέλλον συνοψίζεται σε δύο μόνο λέξεις: «Να είσαι ευέλικτος».</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το «μάθημα» του πετρελαίου: Πώς ο καπιταλισμός και η ευελιξία της αγοράς απορρόφησαν το μεγαλύτερο σοκ στην ιστορία.

Οι αναλυτές της αγοράς ενέργειας αναγκάζονται το τελευταίο διάστημα να αναθεωρήσουν πλήρως τις βεβαιότητές τους, καταπίνοντας μια γενναία δό...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Γιαϊτζί προτείνει στρατιωτικό αποκλεισμό ελληνικών νησιών

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/06/Untitled-design-16-5.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1080" data-original-width="1920" height="113" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/06/Untitled-design-16-5.jpg" width="749" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Ο πατέρας του τουρκικού δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας» σε ανθελληνικό παραλήρημα</div><br />Σε μια νέα, ιδιαιτέρως επιθετική τοποθέτηση προχώρησε ο απόστρατος ναύαρχος Τζιχάτ Γιαϊτζί, ο οποίος θεωρείται ο πατέρας του τουρκικού δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας». Μιλώντας στο δίκτυο GZT με τη χρήση χαρτών του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου, ο Γιαϊτζί ξεδίπλωσε ολόκληρη την αναθεωρητική ρητορική της Άγκυρας, αμφισβητώντας ευθέως το δικαίωμα άμυνας των ελληνικών νησιών, ενώ έκανε λόγο για «ελληνική επιθετικότητα» και αναφέρθηκε στη Μεγάλη Ιδέα.<br /><br />Η παρέμβασή του δεν είχε τον χαρακτήρα μιας ψυχρής στρατιωτικής ανάλυσης, αλλά εξελίχθηκε σε μια προσπάθεια πολιτικού εκφοβισμού, καθώς κάλεσε την Ελλάδα «να είναι έξυπνη», απειλώντας ανοιχτά με τη χρήση όπλων ή αναγκαστικών μέσων σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με τις τουρκικές αξιώσεις.<br />Στο στόχαστρο το καθεστώς των νησιών του Αιγαίου<br /><br />Στο επίκεντρο της επιχειρηματολογίας του βρέθηκαν 23 νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και των Δωδεκανήσων, τα οποία, σύμφωνα με τον ίδιο, τελούν υπό «μη στρατιωτικό καθεστώς». Ο Τούρκος απόστρατος κατηγόρησε την Αθήνα για παραβίαση των διεθνών συνθηκών μέσω της παρουσίας στρατιωτικών δυνάμεων, οπλικών συστημάτων και υποδομών.<br /><br />Ωστόσο, η συγκεκριμένη ρητορική απομονώνει σκόπιμα τα γεγονότα από το πραγματικό τους πλαίσιο. Η ελληνική αμυντική θωράκιση δεν πραγματοποιείται σε κενό ασφαλείας, αλλά αποτελεί απάντηση στην παρουσία της Στρατιάς του Αιγαίου στα μικρασιατικά παράλια, στο ισχύον τουρκικό casus belli και στη διαρκή αμφισβήτηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.<div><br />Το φάντασμα της περικύκλωσης και οι διεθνείς συμμαχίες<br /><br />Ο Γιαϊτζί επιχείρησε να παρουσιάσει την Ελλάδα ως επιτιθέμενη πλευρά, όμως οι ίδιες οι αναφορές του σε πιθανό αποκλεισμό νησιών δικαιολογούν απόλυτα την ανάγκη της Αθήνας για ισχυρή αποτροπή. Παράλληλα, ο απόστρατος ναύαρχος έστρεψε τα βέλη του κατά των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ. Κατηγόρησε την Ουάσιγκτον για μεταφορά και παραχώρηση στρατιωτικού υλικού στην Ελλάδα μέσω της Αλεξανδρούπολης, ενώ υποστήριξε ότι η ελληνοϊσραηλινή αμυντική συνεργασία στοχεύει στην περικύκλωση της Τουρκίας. Μέσα από αυτό το πρίσμα, η Άγκυρα αυτοπαρουσιάζεται ως αμυνόμενη, την ώρα που η ίδια επιδιώκει την ανατροπή των υφιστάμενων ισορροπιών στην περιοχή.<br />Θεωρίες συνωμοσίας και ιστορική απαξίωση<br /><br />Η ρητορική του Γιαϊτζί έφτασε σε ακραία επίπεδα όταν επεκτάθηκε σε περιφερειακά ζητήματα, συνδέοντας την Ελλάδα και το Ισραήλ με την Αρμενία, τη Συρία και το κουρδικό ζήτημα. Ο ίδιος έκανε λόγο για συντονισμένα σχέδια απόσπασης τουρκικών εδαφών, χρησιμοποιώντας όρους όπως «μεγάλο Κουρδιστάν» και «Σιωνιστάν». Αυτού του είδους οι τοποθετήσεις κρίνονται ως ιδιαίτερα επικίνδυνες, καθώς καλλιεργούν ένα κλίμα εσωτερικής καχυποψίας στην Τουρκία. Επιπλέον, ο Γιαϊτζί δεν παρέλειψε να επιτεθεί στην ελληνική ιστορική συνέχεια και την εθνική συγκρότηση του ελληνικού κράτους, εφαρμόζοντας τη γνωστή τακτική του αναθεωρητισμού, η οποία ξεκινά από την ιστορική απαξίωση του αντιπάλου για να νομιμοποιήσει στη συνέχεια την απειλή χρήσης βίας.</div><div><br />Το προκλητικό σενάριο του αποκλεισμού και η αποτίμηση της Αθήνας<br /><br />Το πλέον ανησυχητικό σημείο της συνέντευξης ήταν η περιγραφή ενός σεναρίου οικονομικού και στρατιωτικού αποκλεισμού νησιών όπως η Λέσβος, η Σάμος και το Καστελλόριζο. Ο Γιαϊτζί ισχυρίστηκε ότι η Τουρκία θα μπορούσε να εφαρμόσει πρακτικές ανάλογες με εκείνες στη Γάζα, οδηγώντας τον τοπικό πληθυσμό σε εξέγερση χωρίς τη χρήση όπλων. Η συγκεκριμένη αναφορά συνιστά ωμή απειλή κατά αμάχων και προέρχεται από έναν άνθρωπο που επηρεάζει τη στρατηγική σκέψη της γειτονικής χώρας. Συνοδεύτηκε μάλιστα από υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς για τη στρατιωτική ισχύ της Ελλάδας, την οποία κατέταξε σε χαμηλότερη κατηγορία, αποκλείοντας κάθε έννοια ισότιμου διαλόγου.<br /><br />Η παρέμβαση αυτή αποδομεί το αφήγημα των «ήρεμων νερών» και αποκαλύπτει ότι η σκληρή αναθεωρητική ατζέντα της Τουρκίας παραμένει ενεργή. Για την Αθήνα, το μήνυμα είναι σαφές και πρέπει να αναγνωστεί χωρίς αυταπάτες, επιβάλοντας ψυχραιμία, ετοιμότητα και διατήρηση της αποτρεπτικής ισχύος της χώρας.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Γιαϊτζί προτείνει στρατιωτικό αποκλεισμό ελληνικών νησιών

Ο πατέρας του τουρκικού δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας» σε ανθελληνικό παραλήρημα Σε μια νέα, ιδιαιτέρως επιθετική τοποθέτηση προχώρησε ο α...

Διαβάστε την συνέχεια

Ισραηλινός ειδικός στο πολιτικό Ισλάμ, Όφερ Μπίνστοκ: «Οι ΗΠΑ τελείωσαν».

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/06/US-ISLAM-630x400.jpg" width="739" /><br /><br />«Οι ΗΠΑ τελείωσαν». Ο συγγραφέας Όφερ Μπίνστοκ αντιδρά στις δημοσκοπήσεις για τη Γερουσία στο Μίσιγκαν με μια ζοφερή, αποκαλυπτική πρόβλεψη για το μέλλον της αμερικανικής δημοκρατίας.<br /><br />Σε μια ευρέως διαδομένη σειρά αναρτήσεων (thread) στο «X», αντιδρώντας σε νέα δημοσκοπικά δεδομένα, ο Όφερ Μπίνστοκ, Ισραηλινός συγγραφέας, σιωνιστής και αυτοαποκαλούμενος ειδικός στο πολιτικό Ισλάμ και το τζιχάντ, εξέδωσε μια ολέθρια πρόβλεψη για το μέλλον της Αμερικής.<br /><br />Η αφορμή ήταν μια ανάρτηση του Kalshi Politics που έδειχνε τον υποψήφιο των Δημοκρατικών για τη Γερουσία στο Μίσιγκαν, Αμπντούλ Ελ-Σαγιέντ, να έχει 73% πιθανότητα να κερδίσει το χρίσμα, ένα νέο ιστορικό υψηλό.<div><br />Ο Μπίνστοκ έγραψε:<br /><br />«Ως ειδικός στο Ισλάμ, δηλώνω: Οι ΗΠΑ τελείωσαν.<br /><br />»Δεν έχουν την παραμικρή ιδέα ότι αυτό έρχεται κατά πάνω τους, και έχουν μηδενικά εργαλεία για να αμυνθούν.<br /><br />»Αντίθετα, τα εργαλεία που διαθέτουν θα στραφούν εναντίον τους για να τις καταστρέψουν.<br /><br />»Το Ισλάμ θα τις αφανίσει. Θα είναι βάναυσο και πολύ χειρότερο από οτιδήποτε συμβαίνει στη Δυτική Ευρώπη».<br /><br />Ο ίδιος συνέχισε: «Όσοι μισούν το Ισραήλ και τους Εβραίους στην Αμερική θα πληρώσουν βαρύ τίμημα για τις εκλογές και την πλευρά που επέλεξαν.<br /><br />»Το ίδιο και τα παιδιά και τα εγγόνια τους, με σύνθετο τόκο που θα εισπραχθεί από τα μέλη της ισλαμικής Ούμα.<br /><br />»Θα γκρεμίσουν το δημοκρατικό σύστημα και το Σύνταγμα χρησιμοποιώντας τα εργαλεία της ίδιας της δημοκρατίας και του Συντάγματος, κλονίζοντας παράλληλα τα θεμέλια της αμερικανικής ύπαρξης με τρόπους που δεν έχουν συμβεί από την ανεξαρτησία και μετά. Θα είναι ισοπεδωτικό».<br /><br />«Οι ΗΠΑ θα διολισθήσουν σε έναν εμφύλιο πόλεμο που θα κάνει τους πολέμους στη Συρία και το Ιράκ να μοιάζουν με παιδικό παιχνίδι.<br /><br />»Αυτό δεν είναι ένα “ίσως”. Θα συμβεί σίγουρα».<br /><br />Κύρια επιχειρήματα από τη σειρά αναρτήσεων του Μπίνστοκ και τις συνδεδεμένες δημοσιεύσεις<br />Ο Μπίνστοκ επικαλείται επανειλημμένα το ισλαμικό δόγμα ως την κινητήριο δύναμη:<br /><br />Κοράνι 8:39: «Και πολεμήστε τους μέχρι να μην υπάρχουν άλλοι μη μουσουλμάνοι (φίτνα, απιστία) και η ντιν (ο τρόπος ζωής) να ανήκει εξολοκλήρου στο Ισλάμ (Αλλάχ) και μόνο».<br /><br />Ο ίδιος το εξηγεί αυτό ως μια εντολή για συνεχή παγκόσμιο αγώνα με θανάτωση μέχρι να απομείνει μόνο το Ισλάμ, πλαισιώνοντας το Ισλάμ όχι ως θρησκεία αλλά ως «ένα ρατσιστικό, αποικιοκρατικό πολιτικό κίνημα».<br /><br />Πίστη στην Ούμα: Οι μουσουλμάνοι οφείλουν πρωταρχική πίστη στην παγκόσμια ισλαμική Ούμα και όχι στα έθνη-κράτη.<br /><br />Παραθέτει το εδάφιο του Κορανίου 5:51 (που προειδοποιεί κατά της λήψης Εβραίων και Χριστιανών ως συμμάχων) και υποστηρίζει ότι τα έθνη-κράτη έρχονται σε αντίθεση με τις βασικές ισλαμικές διδασκαλίες.<br /><br />Η ταυτότητα ενός μουσουλμάνου απαιτεί εργασία για την κατάρρευση των υφιστάμενων συστημάτων με σκοπό ένα χαλιφάτο χωρίς σύνορα υπό τον νόμο της Σαρία.<br /><br />Τζιχάντ του Πολιτισμού: Αναφέρεται στο «Επεξηγηματικό Υπόμνημα» της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και στη στρατηγική της για εγκατάσταση και σταδιακή υπονόμευση εκ των έσω, χρησιμοποιώντας την ντάουα (ιεραποστολική δράση/προσέγγιση) και τους δημοκρατικούς μηχανισμούς.<br /><br />Περιλαμβάνει λεπτομερή αποσπάσματα που περιγράφουν αυτό ως ένα «μεγάλο Τζιχάντ για την εξάλειψη και την καταστροφή του δυτικού πολιτισμού εκ των έσω».<br /><br />Άλλες αναφερόμενες έννοιες: Αλ-Ουάλα Ουάλ-Μπάρα (πίστη στους μουσουλμάνους και αποκήρυξη των μη μουσουλμάνων), ορισμοί του τζιχάντ από το «Reliance of the Traveller» (Στήριγμα του Ταξιδιώτη) και εδάφια που απεικονίζουν τους μη μουσουλμάνους ως τα «χειρότερα των πλασμάτων».<br />Χρονικό πλαίσιο και συμφραζόμενα<br /><br />Ο Μπίνστοκ έχει δημιουργήσει ένα κοινό με παρόμοιες αναλύσεις κορανικών κειμένων, ιστορικών προτύπων και προειδοποιήσεων σχετικά με τους μακροπρόθεσμους στόχους του πολιτικού Ισλάμ.<br /><br />Οι προβλέψεις του παραμένουν έντονα αμφιλεγόμενες: θεωρούνται από τους υποστηρικτές του ως ένας επείγων ρεαλισμός βασισμένος σε πρωτογενείς πηγές, και από τους επικριτές του ως κινδυνολογικές ή υπερβολικά ντετερμινιστικές.<br /><br />Σε κάθε περίπτωση, αναδεικνύουν τις έντονες συνεχιζόμενες συζητήσεις γύρω από τη μετανάστευση, την ενσωμάτωση, την ιδεολογική συμβατότητα και το μέλλον των δυτικών δημοκρατιών που βρίσκονται αντιμέτωπες με οργανωμένα πολιτικά κινήματα με διακρατικές δεσμεύσεις.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ισραηλινός ειδικός στο πολιτικό Ισλάμ, Όφερ Μπίνστοκ: «Οι ΗΠΑ τελείωσαν».

«Οι ΗΠΑ τελείωσαν». Ο συγγραφέας Όφερ Μπίνστοκ αντιδρά στις δημοσκοπήσεις για τη Γερουσία στο Μίσιγκαν με μια ζοφερή, αποκαλυπτική πρόβλεψη ...

Διαβάστε την συνέχεια

Μααρίβ: Μεγαλύτερη απειλή για το Ισραήλ η Τουρκία παρά το Ιράν.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/06/TURKISH-ARMY-630x400.jpg" width="762" /><br /><br />Σε μια ανάλυση που ανατρέπει τα μέχρι τώρα δεδομένα στην ισορροπία ισχύος της Μέσης Ανατολής, η ισραηλινή εφημερίδα «Μααρίβ» επισημαίνει ότι η Τουρκία αποτελεί πλέον σαφώς μεγαλύτερη και σοβαρότερη απειλή για το Ισραήλ σε σύγκριση με το Ιράν.<br /><br />Το δημοσίευμα της Τρίτης 23/06 στηρίζει το συμπέρασμά του στο γεγονός ότι η Άγκυρα διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό στο ΝΑΤΟ, έχοντας παράλληλα επιτύχει σχεδόν 80% αυτάρκεια στην εγχώρια αμυντική της παραγωγή.<br /><br />Το άρθρο εστιάζει στη ραγδαία αναβάθμιση του τουρκικού αμυντικού κλάδου, υπογραμμίζοντας τη θεαματική διεύρυνση των επιχειρησιακών δυνατοτήτων των ενόπλων δυνάμεων της χώρας τα τελευταία έτη.<br /><br />Σύμφωνα με τη «Μααρίβ», η ισραηλινή ηγεσία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια διπλή πρόκληση: προτού προλάβει να απορροφήσει τους κραδασμούς από τη μεταβολή της στρατηγικής του Αμερικανού προέδρου, Ντόναλντ Τραμπ, αναφορικά με τις ανάγκες ασφαλείας του Ισραήλ στα βόρεια σύνορά του, καλείται τώρα να διαχειριστεί τον δυνητικά κρισιμότερο κίνδυνο που εκπορεύεται από την Άγκυρα.<br /><br />Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο μέγεθος και το εξοπλιστικό αποθεματικό των τουρκικών δυνάμεων.<br /><br />Το δημοσίευμα αναφέρει ότι η Άγκυρα διατηρεί έναν μεγάλο αριθμό τεθωρακισμένων, αιχμή του δόρατος του οποίου αποτελεί το εγχώριας ανάπτυξης άρμα μάχης «Αλτάι».<br /><br />Επιπλέον, η Τουρκία έχει εδραιώσει μια ισχυρή βιομηχανική βάση που της επιτρέπει να καλύπτει αυτόνομα το μεγαλύτερο μέρος των εξοπλιστικών της αναγκών, αναπτύσσοντας παράλληλα ένα πολυεπίπεδο σύστημα αντιεροπορικής άμυνας με βάση την εγχώρια τεχνολογία.<br /><br />Στο πεδίο της αεροπορικής ισχύος, σημειώνεται ότι η τουρκική πολεμική αεροπορία διαθέτει περίπου 200 μαχητικά αεροσκάφη -στην πλειονότητά τους F-16- καθώς και έναν σημαντικό στόλο επιθετικών ελικοπτέρων πολλαπλών ρόλων.<br /><br />Ωστόσο, η «Μααρίβ» εκτιμά ότι σε περίπτωση μιας ενδεχόμενης αναμέτρησης με το Ισραήλ, η κύρια εστία κινδύνου εντοπίζεται στο τουρκικό πολεμικό ναυτικό.<br /><br />Η Άγκυρα παρατάσσει μια ισχυρή ναυτική αποτρεπτική δύναμη, η οποία περιλαμβάνει 16 υποβρύχια, πολυάριθμες φρεγάτες, καθώς και το πλοίο αμφίβιας εφόδου [σ.σ. ελικοπτεροφόρο] «TCG Αναντολού».<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μααρίβ: Μεγαλύτερη απειλή για το Ισραήλ η Τουρκία παρά το Ιράν.

Σε μια ανάλυση που ανατρέπει τα μέχρι τώρα δεδομένα στην ισορροπία ισχύος της Μέσης Ανατολής, η ισραηλινή εφημερίδα «Μααρίβ» επισημαίνει ότι...

Διαβάστε την συνέχεια

Chimera: Το ελληνικό “Target Drone” που προσομειώνει το ιρανικό Shahed.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRWhrRNZ_LRYXolAh6C9VN_M8T78i_wWkCVqw&s" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="194" data-original-width="259" height="150" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRWhrRNZ_LRYXolAh6C9VN_M8T78i_wWkCVqw&s" width="762" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div>Το νέο ελληνικής σχεδίασης και ανάπτυξης Target Drone Chimera παρουσίασε στην διεθνή έκθεση Eurosatory 2026 η εταιρεία <a href="https://www.aether-aeronautics.com/">AETHER AERONAUTICS</a>.<br /><br />Η ελληνική εταιρία, που έχει διεθνή παρουσία στον τομέα κατασκευής Target Drones και αποτελεί μέλος του Cluster Μη Επανδρωμένων & Αυτόνομων Συστημάτων του <a href="https://efagroup.eu/the-group/">EFA GROUP</a>, παρουσίασε στην διεθνή έκθεση το υπό κλίμακα 1:2 μοντέλο του υπό ανάπτυξη Target Drone Chimera.<br /><br />Το νέο ελληνικό Target Drone καλύπτει έναν κρίσιμο τομέα στην εκπαίδευση πληρωμάτων αντιαεροπορικών μονάδων και χειριστών πτητικών μέσων, οι οποίοι πλέον καλούνται να αντιμετωπίσουν τη νέα γενιά περιφερόμενων πυρομαχικών μεγάλης αυτονομίας και εμβέλειας, με πτέρυγα δέλτα και περικομμένες ακμές, όπως τα ιρανικά Shahed‑131/136 και το ρωσικό Geran‑2.<br /><br />Ο σχεδιασμός των συγκεκριμένων περιφερόμενων πυρομαχικών εξασφαλίζει σταθερότητα σε υψηλές ταχύτητες, χαμηλό ίχνος ραντάρ και αυξημένη δομική αντοχή, χαρακτηριστικά που τα καθιστούν ιδανικά για πλήγματα ακριβείας και ταυτόχρονα δυσχεραίνουν σημαντικά το έργο των μονάδων αεράμυνας.<br /><br />Με στόχο την όσο το δυνατόν πιστότερη προσομοίωση της απειλής, το Target Drone Chimera είναι κατασκευασμένο από fiberglass και ανθρακονήματα και υιοθετεί, όπως προαναφέρθηκε, τη σχεδιαστική φιλοσοφία των ιρανικών Shahed, με πτέρυγα δέλτα και περικομμένες ακμές, δύο winglets και μικρό κάθετο ουραίο.<br /><br />Το Target Drone Chimera έχει μήκος 3,75 μέτρα, άνοιγμα πτερύγων 3,2 μέτρα, μέγιστο βάρος απογείωσης 150 κιλά, και προωθείται από ένα εμβολοφόρο κινητήρα, ή εναλλακτικά από ένα κινητήρα Turbojet. Με βάση τον τύπο πρόωσης, το Target Drone Chimera επιτυγχάνει 230 χλμ/ώρα και αυτονομία 8 ωρών με εμβολοφόρο κινητήρα, ενώ με κινητήρα turbojet φτάνει τα 550 χλμ/ώρα και αυτονομία 2,5 ωρών.<br /><br />To Target Drone Chimera διαθέτει σύστημα δορυφορική πλεύσης και λογισμικό διαχείρισης πτήσης που ανέπτυξε η AETHER AERONAUTICS. Χάρις στην σπονδυλωτή του σχεδίαση το Chimera μπορεί να διαμορφωθεί αναλόγως σύμφωνα με τις επιχειρησιακές απαιτήσεις του πελάτη.<br /><br />Το νέο ελληνικό Target Drone Chimera έρχεται να ανταποκριθεί σε μια ολοένα και πιο επιτακτική διεθνή επιχειρησιακή απαίτηση, την προηγμένη εκπαίδευση συστημάτων αεράμυνας απέναντι στα σύγχρονα περιφερόμενα πυρομαχικά.<br /><br />Με σχεδίαση χαμηλού ηλεκτρομαγνητικού και θερμικού ίχνους, το Chimera προσομοιώνει με εξαιρετική πιστότητα τα επιχειρησιακά χαρακτηριστικά της αναδυόμενης απειλής, προσφέροντας στις δυνάμεις αεράμυνας ένα υψηλής αξίας εργαλείο ρεαλιστικής προετοιμασίας.<br />Με βάση όσα παρουσιάστηκαν, θα είχε ενδιαφέρον η ανάπτυξη μιας έκδοσης του drone με πυροκεφαλή, ή με άλλο φορτίο αποστολής, για επιχειρησιακή αξιοποίηση από τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.<br /><br /><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.

Chimera: Το ελληνικό “Target Drone” που προσομειώνει το ιρανικό Shahed.

Το νέο ελληνικής σχεδίασης και ανάπτυξης Target Drone Chimera παρουσίασε στην διεθνή έκθεση Eurosatory 2026 η εταιρεία AETHER AERONAUTICS . ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το «παιχνίδι» της Τουρκίας για νέες συμμαχίες και ισορροπίες με όχημα το αντι-ισραηλινό μέτωπο.

<a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRWwdxSv1d7RopdWP29A0Lw5YWVO7TUJYz5HA&s" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="168" data-original-width="300" height="112" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRWwdxSv1d7RopdWP29A0Lw5YWVO7TUJYz5HA&s" width="734" /></a><br /><br /><div><b>Νίκος Μελέτης</b><br />Στη στοχοποίηση του Ισραήλ η Τουρκία στηρίζει τη διπλή τακτική της, προκειμένου να αποκαταστήσει και να διευρύνει τον ρόλο της εντός του μουσουλμανικού αλλά και του αραβικού κόσμου και, συγχρόνως, να εδραιώσει την παρουσία της στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή αλλά και στη Βόρεια Αφρική. Η συστηματική, στα όρια της εμμονής, επιθετική τακτική που έχει υιοθετήσει εδώ και μήνες ο Τ. Ερντογάν δεν πρόκειται φυσικά για ένα απλό ιδεολογικό ξέσπασμα του Τούρκου ηγέτη, αλλά αποτελεί βασικό συστατικό της τουρκικής επιδίωξης για περιφερειακή ηγεμονία.<br /><br />Ο μεγάλος αντίπαλός της είναι το Ισραήλ και, φυσικά, η στενή στρατηγική σχέση του με τις ΗΠΑ αποτελεί ένα σημαντικό εμπόδιο στις φιλοδοξίες της Τουρκίας, η οποία αναζητεί ευκαιρίες τόσο για την απονομιμοποίηση του Ισραήλ όσο και για την επίκληση των πολιτικών του έναντι των Παλαιστινίων ως συγκολλητική ουσία για τη σύναψη συνεργασιών, ακόμη και συμμαχιών, σε περιφερειακό επίπεδο.<br /><br />Η κρίση στο Ιράν, η οποία τρόμαξε αρχικά την Τουρκία, τώρα φαίνεται ότι δημιουργεί ευκαιρίες για την Άγκυρα, κυρίως λόγω της διαφαινόμενης έντονης διαφοροποίησης του Ν. Τραμπ από τον Μ. Νετανιάχου, που δημιουργεί την εντύπωση ότι το Ισραήλ δεν έχει πλέον εξασφαλισμένη άνευ όρων τη στήριξη των ΗΠΑ. Ο Τ. Ερντογάν γνωρίζει ότι μια μετωπική σύγκρουση με το Ισραήλ, με βάση τα μέχρι τώρα δεδομένα, θα τον έφερνε σε ρήξη με τον Ν. Τραμπ, κάτι που πλέον δεν είναι δεδομένο. Αντιθέτως, είναι πιθανό να εκληφθεί η Τουρκία ως το αντίπαλο δέος για τη χαλιναγώγηση ενός Ισραήλ που εμφανίζεται ολοένα και πιο ανεξέλεγκτο και απείθαρχο στις επιλογές των ΗΠΑ.<br /><br />Η συνεχιζόμενη ανθρωπιστική κρίση στη Γάζα και η στασιμότητα στην υλοποίηση του σχεδίου Τραμπ για τη Γάζα έχουν δώσει την ευκαιρία στην Τουρκία να συσπειρώσει γύρω της, δυνάμεις του μουσουλμανικού κόσμου, ακόμη και εκείνες που είχαν δείξει ανοχή στις επιχειρήσεις του Ισραήλ μετά την 7η Οκτωβρίου. Συγχρόνως, οι επιχειρήσεις του Ισραήλ στη Συρία αλλά και στον Λίβανο, καθώς και η επίθεση εναντίον του Ιράν, στην οποία ενθάρρυνε τον Ν. Τραμπ, ήταν κινήσεις που διευκόλυναν την Άγκυρα, πολύ περισσότερο όταν από την αρχή αυτών των περιπετειών είχε σταθερή στάση εναντίον του Ισραήλ.<br /><br />Έτσι, οι αρχικές πρώτες επαφές με χώρες του Κόλπου και ισχυρές μουσουλμανικές χώρες, όπως η Αίγυπτος και το Πακιστάν, εξελίχθηκαν σε μια σταθερή συνεννόηση, που πλέον δεν περιορίζεται μόνο στην υπόθεση της Γάζας. Η συζήτηση που ξεκίνησε με τα πρώτα δειλά βήματα αυτής της συνεννόησης μεταξύ Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας, Πακιστάν και Αιγύπτου ήταν κατά πόσο μπορεί να εξελιχθεί σε μια άτυπη στρατιωτική συμμαχία, ένα «μουσουλμανικό ΝΑΤΟ», το οποίο στρατιωτικά θα ήταν εξαιρετικά ισχυρό: με μια πυρηνική δύναμη, το Πακιστάν, έναν ισχυρό στρατό και μια καινοτόμο αμυντική βιομηχανία, όπως της Τουρκίας, με μία από τις σημαντικότερες πετρελαιοπαραγωγούς χώρες στον κόσμο, τη Σαουδική Αραβία, και τη μεγαλύτερη αραβική χώρα, την Αίγυπτο, στο σταυροδρόμι Αφρικής, Μέσης Ανατολής και Ανατολικής Μεσογείου.<br /><br />Η άτυπη αυτή συνεννόηση έχει πλέον αναβαθμισμένα χαρακτηριστικά και αυτό φαίνεται από τις τακτικές επαφές σε υπουργικό επίπεδο, αλλά και από την παρέμβαση της συνεργασίας αυτής στις υποθέσεις της Λιβύης, όπου οι συμμετέχοντες εξέφρασαν την υποστήριξή τους στην πρωτοβουλία του προσωπικού απεσταλμένου του Ν. Τραμπ για τη Λιβύη Μ.Μπουλος. Δεν είναι τυχαίο, μάλιστα, ότι ειδική αποστολή στη Λιβύη ανέλαβε ο διοικητής της ΜΙΤ και στενός συνεργάτης του Τ. Ερντογάν, Ι. Καλίν, ο οποίος επισκέφθηκε τη Βεγγάζη και την Τρίπολη και συναντήθηκε με τον Σ. Χαφτάρ και τον Α. Ντμπεϊμπά, προκειμένου να εκφράσει την τουρκική θέση για τις πολιτικές διεργασίες στη χώρα και, κυρίως, να εξασφαλίσει τα τουρκικά συμφέροντα μετά από μια πιθανή επίλυση του πολιτικού προβλήματος της Λιβύης.<br /><br />Μέσω αυτής της συνεργασίας η Τουρκία ελπίζει ότι θα διευκολυνθεί και η προσέγγιση της με τον πρόεδρο Τραμπ, καθώς τόσο το Πακιστάν όσο και η Σαουδική Αραβία και η Αίγυπτος βρίσκονται ψηλά στην εκτίμηση του Αμερικανού προέδρου.<br /><br />Η ολοένα και μεγαλύτερη εμπλοκή της Αιγύπτου σε αυτούς τους σχεδιασμούς είναι ανησυχητική για την Αθήνα, η οποία έχει επενδύσει σημαντικά τα τελευταία χρόνια στη σχέση της με το Κάϊρο, προσδίδοντάς της στρατηγικό χαρακτήρα. Βεβαίως, μέχρι τώρα η αιγυπτιακή πλευρά επιχειρεί να διατηρεί ισορροπίες ώστε να μη διαρραγεί η σχέση με την Ελλάδα και την Κύπρο, καθώς, εκτός των άλλων, οι δύο χώρες αποτελούν κρίσιμο παράγοντα για τις σχέσεις με την ΕΕ, οι οποίες, δεδομένης της οικονομικής και πολιτικής κατάστασης στην Αίγυπτο, είναι ζωτικής σημασίας για το καθεστώς Σίσι. Πάντως, η δεύτερη μέσα σε λίγες ημέρες επικοινωνία του ΥΠΕΞ Γ.Γεραπετρίτη με τον Αιγύπτιο ομόλογο του κ.Αμπντελατί είναι ενδεικτικό των ανησυχιών της Αθήνας και της προσπάθειας για να κρατηθεί ανοικτός ο δίαυλος με το Κάϊρο.<br /><br />Το χαρακτηριστικό που είχε όμως η τριμερής συνεργασία Ελλάδας–Κύπρου–Αιγύπτου ως ανάχωμα στις τουρκικές αναθεωρητικές επιδιώξεις, ενδέχεται να ατονήσει όσο διευρύνονται και εμβαθύνονται οι σχέσεις της Άγκυρας με το Κάϊρο.<br /><br />Ξεχωριστό «χαρτί» σε αυτή τη στρατηγική της Τουρκίας είναι η Κύπρος. Η Τουρκία, επιμένοντας βεβαίως σε ακραίες διχοτομικές θέσεις, επιχειρεί να ξεφύγει από τη θέση του υπολόγου για τη συνεχιζόμενη κατοχή της βόρειας Κύπρου και, έτσι, προβάλλει και πάλι το θέμα της σχέσης που έχει αναπτυχθεί μεταξύ Λευκωσίας και Τελ Αβίβ. Στόχος της είναι, καταρχάς, να υπονομεύσει τις πολύ καλές σχέσεις της Κύπρου με τις χώρες της Μέσης Ανατολής, αλλά και του μουσουλμανικού κόσμου ευρύτερα, και συγχρόνως να δικαιολογήσει ως «αμυντικές» όλες τις δικές της παράνομες και προκλητικές κινήσεις για μεγαλύτερη και πιο ασφυκτική στρατιωτική παρουσία στην κατεχόμενη Κύπρο.<br /><br />Και σε σχέση με την Ελλάδα η Άγκυρα πιστεύει ότι με την τακτική αυτή, ενοχοποιεί και υπονομεύει τελικά τις σχέσεις της Ελλάδας με το Ισραήλ, ενώ παράλληλα εξουδετερώνει τη στρατηγική σχέση της Ελλάδας με την Αίγυπτο. Πρόκειται για δύο άξονες που έχει δημιουργήσει η Αθήνα και έχουν αποδειχθεί μέχρι τώρα ισχυροί αποτρεπτικοί παράγοντες έναντι της επεκτατικότητας της Τουρκίας.<br /><br />Το επόμενο διάστημα θα είναι εξαιρετικά κρίσιμο για το πώς θα διαμορφωθούν αυτές οι ισορροπίες στην περιοχή και για το εάν τα σχέδια της Τουρκίας θα ευοδωθούν με κομβικό σημείο και την Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα παρουσία του Αμερικανού προέδρου Ν.Τραμπ.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.liberal.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.<br /><br /></div>

Το «παιχνίδι» της Τουρκίας για νέες συμμαχίες και ισορροπίες με όχημα το αντι-ισραηλινό μέτωπο.

Νίκος Μελέτης Στη στοχοποίηση του Ισραήλ η Τουρκία στηρίζει τη διπλή τακτική της, προκειμένου να αποκαταστήσει και να διευρύνει τον ρόλο της...

Διαβάστε την συνέχεια

“Δώρο” Τραμπ σε Ερντογάν κινητήρες GE για το εγχώριο μαχητικό KAAN.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.flash.gr/portal-img/art_featured/133/gettyimages-2151169042.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="990" height="121" src="https://www.flash.gr/portal-img/art_featured/133/gettyimages-2151169042.jpg" width="747" /></a></div><div><br /></div><div>Οι Ηνωμένες Πολιτείες προχωρούν σε πώληση κινητήρων GE στην Τουρκία για το KAAN, παρά τις αντιρρήσεις του Κογκρέσου, σύμφωνα με <a href="https://www.reuters.com/world/middle-east/us-move-forward-with-turkey-jet-engine-sales-ahead-nato-summit-sources-say-2026-06-24/">αποκλειστικό δημοσίευμα</a> του πρακτορείου Reuters, σε ένα ρεπορτάζ που υπογράφουν οι Humeyra Pamuk και Phil Stewart.</div><br />Η αμερικανική κυβέρνηση προχωρά στην έγκριση πώλησης δεκάδων κινητήρων τζετ της General Electric στην Τουρκία, οι οποίοι προορίζονται για το υπό ανάπτυξη μαχητικό αεροσκάφος KAAN, σύμφωνα με το ρεπορτάζ που βασίζεται σε τέσσερις πηγές με γνώση της υπόθεσης. Το πακέτο, το οποίο εκτιμάται ότι ξεπερνά τα 700 εκατομμύρια δολάρια, αναμένεται να αποτελέσει μία από τις σημαντικότερες αμυντικές συμφωνίες μεταξύ Ουάσιγκτον και Άγκυρας των τελευταίων ετών, και έρχεται σε μια περίοδο προσπάθειας επαναπροσέγγισης των δύο χωρών εντός του ΝΑΤΟ.<br /><br />Παρά την πρόοδο της διαδικασίας, η συμφωνία έχει προκαλέσει αντιδράσεις στο Κογκρέσο, με κορυφαίους νομοθέτες να εκφράζουν επιφυλάξεις κατά τη διάρκεια της ανεπίσημης διαδικασίας ελέγχου. Ωστόσο, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, η διοίκηση προτίθεται να προχωρήσει στην πώληση, ακολουθώντας την τυπική διαδικασία ενημέρωσης του Κογκρέσου μέσω του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.<br /><br />Χωρίς να πρέπει να θεωρηθεί οτιδήποτε τελειωμένο προς το παρόν, είναι προφανές ότι και στην Άγκυρα θα μεταβεί ο Τραμπ για να ικανοποιήσει τον -κατά δήλωση του ιδίου- φίλο του Ερντογάν και δεν θα πάει με άδεια χέρια… Μπορεί να μην αποδεσμεύει τα F-35, που δεν είναι και εύκολο, όμως με την πώληση των κινητήρων θα επιλύσει ένα σημαντικό πρόβλημα για την Τουρκία, για το υπέρ-φιλόδοξο πρόγραμμα ανάπτυξης και κατασκευής εγχώριου μαχητικού. Εξασφαλίζοντας βέβαια, παράλληλα, κι έναν μοχλό ελέγχου…<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

“Δώρο” Τραμπ σε Ερντογάν κινητήρες GE για το εγχώριο μαχητικό KAAN.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες προχωρούν σε πώληση κινητήρων GE στην Τουρκία για το KAAN, παρά τις αντιρρήσεις του Κογκρέσου, σύμφωνα με αποκλειστικό...

Διαβάστε την συνέχεια

Αναβάθμιση Τελωνειακής Ένωσης με την ΕΕ, με πολιτική δήλωση θέλει ο Ερντογάν.

<img height="135" src="https://omegapress.gr/images/TOYRKEE.jpg" width="758" /><div><br /></div><div>Του <b>Στράτου Βαλτινού</b><br />Η υπόθεση της πλήρους ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ έχει κλείσει ουσιαστικά εδώ και χρόνια, αλλά πολλοί και ισχυροί κύκλοι στις Βρυξέλλες και σε μεγάλες ευρωπαικές πρωτεύουσες εργάζονται για μια λύση -αντίβαρο στην πλήρη ένταξη. Με αφορμή την πρόσφατη έκθεση προόδου του Ευρωπαικού Κοινοβουλίου αναζωπυρώνεται η συζήτηση σχετικά με την αναβάθμιση της Τελωνειακής Ένωσης που αποτελεί διακαή πόθο της Άγκυρας, γιατί μέσω αυτής, επιδιώκει και να εκτοξεύσει την οικονομική συνεργασία, αλλά και να αποτελέσει τον στρατηγικό εταίρο της ΕΕ σε ζητήματα άμυνας και ασφάλειας.<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες, η Άγκυρα πιέζει προς κάθε κατεύθυνση, ώστε οι δύο πλευρές να παραμερίσουν τις χρονοβόρες διαπραγματεύσεις, που πέραν των άλλων απαιτούν και την ικανοποίηση ορισμένων όρων εκ μέρους της Άγκυρας και να εφαρμόζεται η αναβάθμιση σταδιακά με πολιτικές συμφωνίες. Μεταξύ άλλων, η Τουρκία ζητά πλήρη απελευθέρωση των θεωρήσεων εισόδου για τους πολίτες της και συμμετοχή στην λήψη των αποφάσεων στην ΕΕ. Η ελληνική κυβέρνηση σιωπά επιδεικτικά…<br /><br />Ο δύσκολος και ο εύκολος δρόμος<br /><br />Οι μεγάλες χώρες της ΕΕ με πρώτη τη Γερμανία αναζητούν νέες αγορές και στο πλαίσιο αυτό θέλει να επιταχυνθεί η ένταξη των δυτικών βαλκανίων στην ΕΕ. Το Βερολίνο είναι αυτό που μπλόκαρε επί χρόνια την ένταξη των χωρών της νοτιοανατολικής Ευρώπης, αλλά τώρα επείγεται. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η αναβάθμιση της Τελωνειακής Ένωσης με την Τουρκία. Η Άγκυρα, επιδιώκει να ενταχθούν σε μια ταχύτατη συμφωνία οι υπηρεσίες, οι δημόσιες συμβάσεις, το ηλεκτρονικό εμπόριο, τα αγροτικά προιόντα, η κατάργηση των θεωρήσεων εισόδου (visa) για τους Τούρκους πολίτες και τη συμμετοχή της στη λήψη ευρωπαϊκών αποφάσεων που αφορούν τρίτες εμπορικές συμφωνίες της ΕΕ.. <br /><br />Ωστόσο η ΕΕ δεν μπορεί απλά να κάνει μια δήλωση και να ισχύσουν όλα αυτά, καθώς η ισχυρή γραφειοκρατία είναι υποχρεωμένη να τηρήσει τα προβλεπόμενα από το θεσμικό οικοδόμημα που η ίδια έχει χτίσει. Τυπικά, οι συνομιλίες μπορούν να κρατήσουν πάνω από δύο χρόνια, αλλά τη Τουρκία ξέρει ότι αν οι συνομιλίες τηρήσουν το θεσμικό πλαίσιο θα της τεθούν όροι που η ίδια δεν θα μπορεί να τηρήσει. Να σημειωθεί ότι το κύριο που θέλει η Άγκυρα, αλλά και αρκετές χώρες της ΕΕ είναι ότι στην συζήτηση της Τελωνειακής Ένωσης μπορούν να αποφύγουν συζητήσεις για ζητήματα δημοκρατίας, ελευθεριών, θεσμών κλπ. , οπότε με την επίκληση των τεχνοκρατικών όρων, μπορούν να αποφύγουν τους όρους.<br /><br />Πέραν όλων αυτών, μια ακόμη σημαντική παράμετρος είναι η προώθηση της συνεργασίας που προωθούν πολλές ευρωπαικές χώρες με την Τουρκία για την άμυνα, την ασφάλεια, τα εξοπλιστικά προγράμματα και φυσικά για τον ρόλο της Άγκυρας στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα και το νότιο Καύκασο. Συμφωνεί η Αθήνα;</div><div><br />Υπάρχει και το βέτο αλλά…<br /><br />Η αναβάθμιση της Τελωνειακής Ένωσης που κατά εκτιμήσεις μπορεί να ωφελήσει την Τουρκία τουλάχιστον κατά 100 δις ευρώ και πλέον το χρόνο, απαιτεί ομοφωνία, αλλά το βέτο απαιτεί σχέδιο, συμμάχους και αποφασιστικότητα, στοιχεία που δεν διαθέτει ο Έλληνας πρωθυπουργός . Η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία δεν έχουν παρουσιάσει ποτέ τον δικό τους οδικό χάρτη για τις απαιτήσεις που έχουν, προκειμένου να συναινέσουν στην υπογραφή μιας συμφωνίας. Με την Κυπριακή Δημοκρατία να μην αναγνωρίζεται πως μπορούν η Αθήνα και η Λευκωσία να υπογράψουν. Με την απειλή πολέμου ενεργή, με τις γκρίζες ζώνες και την Γαλάζια Πατρίδα στην ημερήσια διάταξη, πως μπορεί η όποια ελληνική κυβέρνηση να βάλει την υπογραφή της;<br />Όλα αυτά την στιγμή που φαίνεται ότι θα εκδηλωθεί πρωτοβουλία για την σύγκλιση νέας πενταμερούς για το Κυπριακό, ενώ αναμένεται και η ψήφιση του νόμου από το τουρκικό κοινοβούλιο για τον χωροταξικό σχεδιασμό.<br /><br />Η ελληνική κυβέρνηση καλό θα ήταν να ενημερώσει κόμματα και κοινωνία για τις θέσεις της πάνω στα φλέγοντα ζητήματα των επόμενων μηνών, δεδομένου ότι η Ελλάδα θα έχει την προεδρία της ΕΕ το δεύτερο εξάμηνο του 2027. <br /><br /><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αναβάθμιση Τελωνειακής Ένωσης με την ΕΕ, με πολιτική δήλωση θέλει ο Ερντογάν.

Του Στράτου Βαλτινού Η υπόθεση της πλήρους ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ έχει κλείσει ουσιαστικά εδώ και χρόνια, αλλά πολλοί και ισχυροί κύκλ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το Brexit έριξε τον 7ο πρωθυπουργό: Ο Μπέρναμ έρχεται να σώσει μια Βρετανία σε κρίση.

<img src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/brexit-768x512.jpg" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Δέκα χρόνια μετά το δημοψήφισμα που υποσχέθηκε «ανάκτηση ελέγχου», η Βρετανία αλλάζει ξανά ηγέτη. Ο Άντι Μπέρναμ εμφανίζεται ως η τελευταία ελπίδα για να κλείσει ο κύκλος της πολιτικής αστάθειας και να επουλώσει τις πληγές του Brexit.<br /><br />Δέκα χρόνια μετά το ιστορικό δημοψήφισμα του 2016, η Βρετανία βρίσκεται ξανά σε πολιτική δίνη.<br /><br />Η παραίτηση του Κιρ Στάρμερ από την πρωθυπουργία σηματοδοτεί το τέλος ακόμη μιας σύντομης θητείας στην Ντάουνινγκ Στριτ και φέρνει τη χώρα μπροστά σε ένα εντυπωσιακό στατιστικό: επτά πρωθυπουργοί μέσα σε μία δεκαετία.<br /><br />Για πολλούς αναλυτές, η εικόνα αυτή δεν αποτελεί απλώς πολιτική εναλλαγή. Αποτελεί τη μεγαλύτερη απόδειξη ότι το Brexit δεν έκλεισε ποτέ πραγματικά. Αντίθετα, συνεχίζει να στοιχειώνει τη βρετανική πολιτική ζωή, να διχάζει την κοινωνία και να παράγει διαρκή αστάθεια.<br /><br />Και τώρα, στο προσκήνιο εμφανίζεται ο άνθρωπος που πολλοί θεωρούν φαβορί για τη διαδοχή: ο Άντι Μπέρναμ.<br />Η χώρα που υποσχέθηκε επανεκκίνηση και κατέληξε σε πολιτική εξάντληση<br /><br />Όταν το 51,9% των Βρετανών ψήφισε υπέρ της εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το σύνθημα ήταν απλό:<br /><br />“Take Back Control”.<br /><br />Δέκα χρόνια αργότερα, η Βρετανία έχει περάσει από τους Κάμερον, Μέι, Τζόνσον, Τρας, Σούνακ, Στάρμερ και τώρα ετοιμάζεται για τον έβδομο διάδοχο.<br /><br />Στο μεταξύ:<div>Η οικονομική ανάπτυξη παραμένει αναιμική.<br />Η παραγωγικότητα κινείται χαμηλότερα από τις προσδοκίες.<br />Οι δημόσιες υπηρεσίες πιέζονται.<br />Η κοινωνική δυσαρέσκεια αυξάνεται.<br />Η εμπιστοσύνη στο πολιτικό σύστημα έχει υποχωρήσει.<br /><br />Στους διαδρόμους των Βρυξελλών, Ευρωπαίοι αξιωματούχοι παρακολουθούν με ενδιαφέρον τις εξελίξεις.<br /><br />«Η Βρετανία εξακολουθεί να αναζητά τον μετα-Brexit εαυτό της», παρατηρεί Ευρωπαίος διπλωμάτης. </div><div><br />Ο άνθρωπος που έρχεται από το Μάντσεστερ<br /><br />Ο Άντι Μπέρναμ δεν είναι τυπικός πολιτικός του Γουέστμινστερ.<br /><br />Για χρόνια έχτισε το πολιτικό του προφίλ ως δήμαρχος του Μάντσεστερ, συγκρουόμενος συχνά με τις κυβερνήσεις του Λονδίνου και υπερασπιζόμενος την αποκέντρωση εξουσιών.<br /><br />Το βασικό του αφήγημα είναι ότι το βρετανικό κράτος είναι υπερβολικά συγκεντρωτικό και ότι οι περιφέρειες πρέπει να αποκτήσουν μεγαλύτερη αυτονομία.<br /><br />«Δεν μπορούν όλα να αποφασίζονται στο Γουέστμινστερ», έχει δηλώσει επανειλημμένα.<br /><br />Η προσέγγισή του θυμίζει περισσότερο το μοντέλο των ισχυρών περιφερειών της ηπειρωτικής Ευρώπης παρά το παραδοσιακό βρετανικό σύστημα εξουσίας.</div><div><br />Το παρασκήνιο που ανησυχεί τις Βρυξέλλες<br /><br />Πίσω από τις εσωτερικές εξελίξεις, υπάρχει μια μεγάλη ευρωπαϊκή διάσταση.<br /><br />Στους ευρωπαϊκούς θεσμούς θεωρούν ότι ο Μπέρναμ ενδέχεται να επιδιώξει μια πιο στενή σχέση με την ΕΕ χωρίς όμως να ανοίξει επισήμως συζήτηση για επιστροφή.<br /><br />Η γραμμή που φαίνεται να διαμορφώνεται είναι:</div><div>περισσότερη οικονομική συνεργασία,<br />χαμηλότερα εμπορικά εμπόδια,<br />μεγαλύτερος συντονισμός σε άμυνα και ασφάλεια,<br />χωρίς ανατροπή του Brexit.<br /><br />Όπως σημειώνει ανώτερος Ευρωπαίος αξιωματούχος:<br /><br />“Το Λονδίνο δεν πρόκειται να ξαναμπεί στην Ένωση. Αλλά μπορεί να αρχίσει να πλησιάζει ξανά.”<br />Ο μεγάλος φόβος: Reform UK<br /><br />Πίσω από την πτώση του Στάρμερ κρύβεται και ένας ακόμη παράγοντας.<br /><br />Η ενίσχυση του Reform UK και των πιο λαϊκιστικών πολιτικών δυνάμεων έχει δημιουργήσει πανικό τόσο στους Εργατικούς όσο και στους Συντηρητικούς.<br /><br />Σε πολλές περιοχές που ψήφισαν Brexit, η απογοήτευση παραμένει ισχυρή.<br /><br />«Μας υποσχέθηκαν περισσότερα χρήματα, περισσότερες δουλειές και περισσότερη κυριαρχία. Δεν τα είδαμε», παραδέχεται πρώην ψηφοφόρος των Συντηρητικών στο βόρειο Λονδίνο.<br /><br />Αυτό ακριβώς το ακροατήριο προσπαθεί να ανακτήσει ο Μπέρναμ.<br />Η αριστερή τάση που τώρα φτάνει στην κορυφή<br /><br />Ένα στοιχείο που συζητείται έντονα στο Λονδίνο είναι ότι ο Μπέρναμ προέρχεται από τη λεγόμενη «δημοτική πτέρυγα» των Εργατικών.<br /><br />Πρόκειται για μια σχολή σκέψης που δίνει ιδιαίτερη έμφαση:στους δήμους,<br />στις περιφέρειες,<br />στη συμμετοχική διακυβέρνηση,<br />στην τοπική ανάπτυξη.<br /><br />Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετοί παρατηρητές βλέπουν στο πρόσωπό του έναν πολιτικό που επιχειρεί να αλλάξει όχι απλώς κυβέρνηση αλλά και μοντέλο διακυβέρνησης.</div><div><br />Το πραγματικό ερώτημα<br /><br />Η παραίτηση Στάρμερ δεν λύνει κανένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα.<br /><br />Η Βρετανία εξακολουθεί να αναζητά:</div><div>σταθερή ανάπτυξη,<br />παραγωγικές επενδύσεις,<br />βελτίωση των δημόσιων υπηρεσιών,<br />νέο ρόλο στην Ευρώπη,<br />κοινωνική συνοχή.<br /><br />Ο Άντι Μπέρναμ μπορεί να γίνει ο έβδομος πρωθυπουργός της εποχής του Brexit.<br /><br />Το ερώτημα είναι αν θα είναι και ο πρώτος που θα καταφέρει να κλείσει τον κύκλο μιας δεκαετίας πολιτικής αναταραχής.<br /><br />Γιατί δέκα χρόνια μετά το δημοψήφισμα, η μεγαλύτερη πληγή της Βρετανίας δεν είναι πλέον η σχέση της με την Ευρώπη.<br /><br />Είναι η αδυναμία της να συμφωνήσει με τον ίδιο της τον εαυτό.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το Brexit έριξε τον 7ο πρωθυπουργό: Ο Μπέρναμ έρχεται να σώσει μια Βρετανία σε κρίση.

Βασιλης Διαμαντακος Δέκα χρόνια μετά το δημοψήφισμα που υποσχέθηκε «ανάκτηση ελέγχου», η Βρετανία αλλάζει ξανά ηγέτη. Ο Άντι Μπέρναμ εμφανίζ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ισραήλ – Λίβανος: Σχέδιο παράδοσης εδαφών με αμερικανική σφραγίδα και το «βέτο» της Χεζμπολάχ.

<img height="132" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/geo-1-768x507.jpg" width="770" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Ουάσιγκτον, Τελ Αβίβ και Βηρυτός αναζητούν φόρμουλα αποκλιμάκωσης στα νότια σύνορα του Λιβάνου – Στο τραπέζι η σταδιακή αποχώρηση ισραηλινών δυνάμεων, η ανάπτυξη του λιβανικού στρατού και ο κρίσιμος ρόλος των ΗΠΑ<br /><br />Μια από τις πιο ευαίσθητες διπλωματικές διαπραγματεύσεις στη Μέση Ανατολή βρίσκεται σε εξέλιξη στην Ουάσιγκτον, όπου Ισραηλινοί και Λιβανέζοι αξιωματούχοι συζητούν ένα αμερικανικής έμπνευσης σχέδιο που θα μπορούσε να αλλάξει τις ισορροπίες στη νότια μεθόριο του Λιβάνου.<br /><br />Στο επίκεντρο βρίσκεται η σταδιακή μεταβίβαση περιοχών που κατέλαβε το Ισραήλ κατά τη διάρκεια του πολέμου με τη Χεζμπολάχ στον λιβανικό στρατό, υπό αμερικανική εποπτεία και αυστηρούς μηχανισμούς ελέγχου.<br /><br />Η πρωτοβουλία θεωρείται η πρώτη σοβαρή προσπάθεια εφαρμογής μιας πιο μόνιμης αρχιτεκτονικής ασφαλείας μετά τη σύγκρουση που έφερε το Ισραήλ και τη Χεζμπολάχ στα πρόθυρα ενός γενικευμένου πολέμου.<div><br />Το αμερικανικό σχέδιο<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες που διαρρέουν από τις συνομιλίες, το σχέδιο προβλέπει πιλοτική εφαρμογή σε επιλεγμένες περιοχές της νότιας ζώνης του Λιβάνου.<br /><br />Ισραηλινές δυνάμεις θα αποχωρούν σταδιακά από συγκεκριμένα σημεία και τη θέση τους θα αναλαμβάνουν μονάδες του λιβανικού στρατού.<br /><br />Ωστόσο, η διαδικασία δεν θα είναι αυτόματη.<br /><br />Οι στρατιώτες που θα αναπτυχθούν στις περιοχές αυτές θα περνούν από διαδικασίες εκπαίδευσης, αξιολόγησης και ελέγχου με αμερικανική συμμετοχή, ώστε να διασφαλιστεί ότι δεν υπάρχουν διασυνδέσεις με τη Χεζμπολάχ ή άλλες φιλοϊρανικές οργανώσεις.<br /><br />Για το Ισραήλ αυτό αποτελεί βασική προϋπόθεση.<br /><br />Στο Τελ Αβίβ θεωρούν ότι χωρίς αξιόπιστους μηχανισμούς επιτήρησης υπάρχει κίνδυνος η Χεζμπολάχ να επιστρέψει στις ίδιες περιοχές και να επανασυστήσει τις στρατιωτικές της υποδομές. </div><div><br />Το ισραηλινό δίλημμα<br /><br />Η κυβέρνηση Νετανιάχου βρίσκεται μπροστά σε μια δύσκολη εξίσωση.<br /><br />Από τη μία πλευρά δέχεται έντονες πιέσεις από την Ουάσιγκτον να στηρίξει μια διαδικασία αποκλιμάκωσης που θα ενισχύσει τη γενικότερη αμερικανική στρατηγική προσέγγισης με το Ιράν.<br /><br />Από την άλλη, οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις επιμένουν ότι η απειλή της Χεζμπολάχ δεν έχει εξαλειφθεί.<br /><br />Για αυτόν τον λόγο το σχέδιο προβλέπει τη διατήρηση ισραηλινής στρατιωτικής παρουσίας σε ξεχωριστή ζώνη ασφαλείας κατά μήκος των συνόρων.<br /><br />Ισραηλινοί αξιωματούχοι υποστηρίζουν ότι η παρουσία αυτή είναι απαραίτητη για την προστασία των κοινοτήτων της βόρειας Γαλιλαίας που βρέθηκαν στο στόχαστρο της Χεζμπολάχ κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης.</div><div><br />Η Βηρυτός ζητά χρονοδιάγραμμα<br /><br />Στον Λίβανο, το βασικό αίτημα παραμένει η πλήρης αποχώρηση των ισραηλινών δυνάμεων.<br /><br />Κυβερνητικές πηγές στη Βηρυτό υποστηρίζουν ότι οι συνομιλίες επικεντρώνονται κυρίως στην εξασφάλιση συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος για την επιστροφή των εδαφών υπό τον έλεγχο του λιβανικού κράτους.<br /><br />Η λιβανική κυβέρνηση γνωρίζει ότι οποιαδήποτε συμφωνία θα κριθεί πολιτικά στο εσωτερικό της χώρας.<br /><br />Η διατήρηση της εθνικής κυριαρχίας αποτελεί ζήτημα υψηλής ευαισθησίας, ιδιαίτερα σε μια περίοδο κατά την οποία ο Λίβανος προσπαθεί να ανακτήσει στοιχειώδη κρατική λειτουργία μετά από χρόνια πολιτικής και οικονομικής κρίσης.</div><div><br />Η Χεζμπολάχ λέει «όχι»<br /><br />Το μεγαλύτερο εμπόδιο στις διαπραγματεύσεις παραμένει η Χεζμπολάχ.<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες, η οργάνωση έχει ήδη εκφράσει έντονες αντιρρήσεις για το σχέδιο, θεωρώντας ότι περιορίζει την επιρροή της στη νότια ζώνη και ενισχύει την παρουσία δυτικών δυνάμεων στην περιοχή.<br /><br />Η αντίδραση δεν προκαλεί έκπληξη.<br /><br />Η Χεζμπολάχ εξακολουθεί να αποτελεί τον ισχυρότερο μη κρατικό στρατιωτικό παράγοντα στον Λίβανο και διατηρεί στενούς δεσμούς με την Τεχεράνη.<br /><br />Η ηγεσία της φοβάται ότι η ανάπτυξη ενός ενισχυμένου λιβανικού στρατού υπό αμερικανική εποπτεία θα μπορούσε σταδιακά να περιορίσει τον επιχειρησιακό της χώρο. </div><div><br />Η σκιά της συμφωνίας ΗΠΑ – Ιράν<br /><br />Οι συνομιλίες για τον Λίβανο δεν εξελίσσονται σε κενό αέρος.<br /><br />Αποτελούν κομμάτι της ευρύτερης αμερικανοϊρανικής διαδικασίας αποκλιμάκωσης που βρίσκεται σε εξέλιξη μετά τη συμφωνία της περασμένης εβδομάδας.<br /><br />Το πλαίσιο που συμφωνήθηκε μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης προβλέπει τερματισμό των στρατιωτικών επιχειρήσεων και των ένοπλων συγκρούσεων σε πολλαπλά μέτωπα της περιοχής, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου.<br /><br />Για την αμερικανική διπλωματία, η επιτυχία ενός μοντέλου συνεργασίας στον Λίβανο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως παράδειγμα για την ευρύτερη περιφερειακή σταθεροποίηση.<br /><br />Αντίθετα, μια αποτυχία θα έστελνε μήνυμα ότι ακόμη και μετά τη συμφωνία με το Ιράν, οι περιφερειακές συγκρούσεις παραμένουν ανεξέλεγκτες.</div><div><br />Το μεγάλο στοίχημα<br /><br />Οι επόμενες ημέρες θεωρούνται καθοριστικές.<br /><br />Οι διαπραγματευτές καλούνται να συμφωνήσουν σε τέσσερα κρίσιμα ζητήματα:το εύρος των ισραηλινών αποχωρήσεων,<br />τις εγγυήσεις ασφαλείας για το Ισραήλ,<br />τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών στην επιτήρηση της συμφωνίας,<br />και τη διαχείριση της αντίδρασης της Χεζμπολάχ.<br /><br />Εάν υπάρξει συμφωνία, θα πρόκειται για τη σημαντικότερη πρόοδο στις ισραηλινο-λιβανικές σχέσεις εδώ και πολλά χρόνια.<br /><br />Αν όμως οι συνομιλίες καταρρεύσουν, η εύθραυστη εκεχειρία που ισχύει σήμερα κινδυνεύει να μετατραπεί ξανά σε έναν νέο κύκλο συγκρούσεων σε ένα από τα πιο εκρηκτικά σύνορα της Μέσης Ανατολής.<br /><br />Η πραγματική δοκιμασία δεν θα είναι η υπογραφή μιας συμφωνίας στην Ουάσιγκτον, αλλά το κατά πόσο μπορεί να εφαρμοστεί επί του πεδίου, εκεί όπου το Ισραήλ, ο λιβανικός στρατός, η Χεζμπολάχ, το Ιράν και οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να έχουν αντικρουόμενα συμφέροντα και διαφορετικά στρατηγικά σχέδια για το μέλλον της περιοχής.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ισραήλ – Λίβανος: Σχέδιο παράδοσης εδαφών με αμερικανική σφραγίδα και το «βέτο» της Χεζμπολάχ.

Βασιλης Διαμαντακος Ουάσιγκτον, Τελ Αβίβ και Βηρυτός αναζητούν φόρμουλα αποκλιμάκωσης στα νότια σύνορα του Λιβάνου – Στο τραπέζι η σταδιακή ...

Διαβάστε την συνέχεια

ΗΠΑ – Ιράν: Ρωγμές στη συμφωνία πριν στεγνώσει το μελάνι. Σύγκρουση για πυρηνικά, πετρέλαιο και Ορμούζ.

<img height="133" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/usa-3-768x512.jpg" width="771" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Ο Τραμπ μιλά για «επιθεωρήσεις στο διηνεκές», η Τεχεράνη τον διαψεύδει – Στο τραπέζι δισεκατομμύρια δολάρια, κυρώσεις, θαλάσσιες οδοί και ο πόλεμος σκιών στον Λίβανο<br /><br />Μόλις λίγα 24ωρα μετά την υπογραφή της πολυσυζητημένης συμφωνίας-πλαισίου μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν, οι δύο πλευρές βρίσκονται ήδη σε τροχιά σύγκρουσης για το τι ακριβώς συμφώνησαν.<br /><br />Η εύθραυστη διπλωματική εκεχειρία που παρουσιάστηκε ως το πρώτο βήμα για τον τερματισμό μιας επικίνδυνης περιφερειακής κρίσης δείχνει να δοκιμάζεται από τις πρώτες κιόλας ημέρες, καθώς Ουάσιγκτον και Τεχεράνη δίνουν εντελώς διαφορετικές ερμηνείες σε κρίσιμα σημεία της συμφωνίας.<br /><br />Στο επίκεντρο βρίσκεται το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, αλλά οι διαφωνίες επεκτείνονται πλέον στα παγωμένα ιρανικά κεφάλαια, στις κυρώσεις, στη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ και ακόμη και στο μέλλον των ισραηλινών επιχειρήσεων στον Λίβανο.<div><br />Η πρώτη μεγάλη σύγκρουση: Οι πυρηνικές επιθεωρήσεις<br /><br />Ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίστηκε θριαμβευτής μετά τις συνομιλίες στην Ελβετία, δηλώνοντας ότι η Τεχεράνη αποδέχθηκε «το υψηλότερο επίπεδο πυρηνικών επιθεωρήσεων επ’ αόριστον».<br /><br />«Το Ιράν συμφώνησε πλήρως σε επιθεωρήσεις υψηλού επιπέδου στο διηνεκές. Αυτό εξασφαλίζει απόλυτη πυρηνική διαφάνεια», υποστήριξε ο Αμερικανός πρόεδρος.<br /><br />Η απάντηση από την Τεχεράνη ήταν άμεση και κατηγορηματική.<br /><br />Ανώτεροι Ιρανοί αξιωματούχοι ξεκαθάρισαν ότι το πυρηνικό πρόγραμμα δεν αποτέλεσε αντικείμενο της τελευταίας διαπραγμάτευσης και ότι δεν έχει υπάρξει καμία συμφωνία για επαναφορά επιθεωρητών της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (IAEA).<br /><br />Η διάψευση αυτή προκάλεσε αίσθηση σε διπλωματικούς κύκλους, καθώς αποκαλύπτει ότι οι δύο πλευρές φαίνεται να έχουν διαφορετική αντίληψη για το ίδιο το περιεχόμενο της συμφωνίας. </div><div><br />Τα δισεκατομμύρια που χωρίζουν Ουάσιγκτον και Τεχεράνη<br /><br />Η δεύτερη μεγάλη εστία έντασης αφορά τα οικονομικά ανταλλάγματα.<br />Η συμφωνία προβλέπει σταδιακή άρση κυρώσεων και αποδέσμευση μέρους των ιρανικών κεφαλαίων που παραμένουν παγωμένα στο εξωτερικό.<br /><br />Ο Τραμπ υποστηρίζει ότι τα χρήματα θα διοχετεύονται αποκλειστικά σε αγορές τροφίμων και φαρμάκων από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω ειδικού μηχανισμού ελέγχου.<br /><br />Η ιρανική πλευρά όμως απορρίπτει κατηγορηματικά αυτή την εκδοχή.<br /><br />«Τα χρήματα ανήκουν στο Ιράν και το Ιράν θα αποφασίζει πώς θα τα χρησιμοποιήσει», δηλώνουν κυβερνητικές πηγές στην Τεχεράνη.<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες, στο τραπέζι βρίσκεται και σχέδιο οικονομικής ανασυγκρότησης ύψους έως και 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο θα ενεργοποιηθεί μόνο εφόσον υπάρξει πρόοδος στις διαπραγματεύσεις.</div><div><br />Το Ορμούζ παραμένει η μεγαλύτερη γεωοικονομική βόμβα<br /><br />Παρότι η συμφωνία επέτρεψε την επαναφορά της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ, η κρίση κάθε άλλο παρά έχει τελειώσει.<br /><br />Περίπου το 20% της παγκόσμιας διακίνησης πετρελαίου περνά από το συγκεκριμένο πέρασμα, γεγονός που το καθιστά ένα από τα πιο στρατηγικά σημεία του πλανήτη.<br /><br />Η Τεχεράνη εξετάζει το ενδεχόμενο επιβολής τελών ή ειδικών χρεώσεων σε πλοία που χρησιμοποιούν το Ορμούζ μετά το πέρας της μεταβατικής περιόδου των 60 ημερών.<br /><br />Η Ουάσιγκτον θεωρεί μια τέτοια κίνηση απαράδεκτη.<br /><br />Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο ξεκαθάρισε ότι:<br /><br />«Δεν πρόκειται να υπάρξει καμία συμφωνία που θα επιτρέπει στο Ιράν να επιβάλλει διόδια στη σημαντικότερη ενεργειακή αρτηρία του κόσμου.»<br /><br />Η διαφωνία αυτή αναμένεται να αποτελέσει ένα από τα δυσκολότερα κεφάλαια της επόμενης φάσης των διαπραγματεύσεων. </div><div><br />Ο Λίβανος μετατρέπεται σε νέο πεδίο αντιπαράθεσης<br /><br />Στο μεταξύ, η κατάσταση περιπλέκεται ακόμη περισσότερο λόγω του Λιβάνου.<br /><br />Η Τεχεράνη υποστηρίζει ότι η συμφωνία προϋποθέτει αποχώρηση των ισραηλινών δυνάμεων από λιβανικά εδάφη.<br /><br />Το Ισραήλ διαφωνεί.<br /><br />Η κυβέρνηση Νετανιάχου επιμένει ότι θα διατηρήσει ζώνη ασφαλείας στα νότια σύνορα και θα συνεχίσει να επιχειρεί εναντίον στόχων που θεωρεί απειλή.<br /><br />Η διαφωνία αποκαλύπτει πόσο δύσκολο είναι να διαχωριστεί η αμερικανοϊρανική προσέγγιση από τα περιφερειακά μέτωπα όπου δραστηριοποιούνται οργανώσεις που στηρίζονται από την Τεχεράνη.<br /><br />Για πολλούς αναλυτές, η τύχη της συμφωνίας ίσως κριθεί περισσότερο στον Λίβανο παρά στην ίδια τη Γενεύη.</div><div><br />Πολιτικές πιέσεις στον Τραμπ<br /><br />Η διεθνής διάσταση της κρίσης συνοδεύεται από αυξανόμενες εσωτερικές πιέσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Δημοσκοπήσεις δείχνουν μείωση της υποστήριξης προς τη στρατηγική Τραμπ έναντι του Ιράν, ενώ στο Κογκρέσο αυξάνονται οι φωνές που ζητούν αυστηρότερο κοινοβουλευτικό έλεγχο οποιασδήποτε συμφωνίας.<br /><br />Αμερικανοί γερουσιαστές εκφράζουν ανησυχίες ότι η κυβέρνηση βιάστηκε να παρουσιάσει διπλωματική επιτυχία πριν εξασφαλίσει σαφείς δεσμεύσεις από την ιρανική πλευρά. </div><div><br />Το κρίσιμο 60ήμερο<br /><br />Οι επόμενες 60 ημέρες θεωρούνται καθοριστικές.<br /><br />Μέχρι τότε θα πρέπει να υπάρξουν απαντήσεις σε τέσσερα θεμελιώδη ερωτήματα:Θα δεχθεί το Ιράν διεθνείς πυρηνικές επιθεωρήσεις;</div><div><br />Πώς θα διαχειριστούν τα αποδεσμευμένα δισεκατομμύρια;</div><div><br />Ποιος θα ελέγχει το καθεστώς ναυσιπλοΐας στο Ορμούζ;</div><div><br />Και πώς θα αντιμετωπιστούν οι συγκρούσεις σε Λίβανο, Συρία και ευρύτερη Μέση Ανατολή;<br /><br />Η συμφωνία απέτρεψε έναν ευρύτερο πόλεμο και οδήγησε σε αποκλιμάκωση των ενεργειακών αγορών. <br /><br />Ωστόσο, οι πρώτες σοβαρές τριβές δείχνουν ότι η πραγματική διαπραγμάτευση μόλις ξεκίνησε.<br />Και αν οι διαφωνίες αυτές δεν γεφυρωθούν σύντομα, η συμφωνία που παρουσιάστηκε ως ιστορική διπλωματική επιτυχία μπορεί να μετατραπεί σε μία ακόμη χαμένη ευκαιρία στη μακρά και ταραχώδη σχέση μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ΗΠΑ – Ιράν: Ρωγμές στη συμφωνία πριν στεγνώσει το μελάνι. Σύγκρουση για πυρηνικά, πετρέλαιο και Ορμούζ.

Βασιλης Διαμαντακος  Ο Τραμπ μιλά για «επιθεωρήσεις στο διηνεκές», η Τεχεράνη τον διαψεύδει – Στο τραπέζι δισεκατομμύρια δολάρια, κυρώσεις, ...

Διαβάστε την συνέχεια

Νέα εποχή για το Πολεμικό Ναυτικό με τις FDI: Επιταχύνει η Naval Group. Στόχος 3 φρεγάτες έως το τέλος του 2026.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/06/fregata-naval.jpg"><img height="107" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/06/fregata-naval-696x371.jpg" width="736" /></a><br /><br /><div>Το 2026 αναδεικνύεται σε έτος-ορόσημο για την επιχειρησιακή αναβάθμιση του Πολεμικού Ναυτικού, καθώς το πρόγραμμα των νέων ψηφιακών φρεγατών FDI (κλάσης Κίμων) περνά στην τελική φάση ωρίμανσης. Μετά την άφιξη της πρώτης φρεγάτας ΚΙΜΩΝ στην Ελλάδα στα μέσα Ιανουαρίου, η Naval Group και η ελληνική αμυντική βιομηχανία ανεβάζουν στροφές για την ολοκλήρωση των επόμενων μονάδων.<br /><br />Το Χρονοδιάγραμμα των 4 Ελληνικών FDI<br /><br />Η παράλληλη παραγωγή και οι εντατικές δοκιμές των πλοίων επιτρέπουν την τήρηση των αυστηρών χρονοδιαγραμμάτων:<br /><br />ΚΙΜΩΝ (FDI 1): Βρίσκεται ήδη σε ελληνικά ύδατα από τον Ιανουάριο, έχοντας παραδοθεί από το 2025.<br /><br />ΝΕΑΡΧΟΣ (FDI 2): Ξεκίνησε θαλάσσιες δοκιμές τον Φεβρουάριο και η επίσημη παράδοσή της στον ελληνικό στόλο έχει προγραμματιστεί για τον Οκτώβριο του 2026.<br /><br />ΦΟΡΜΙΩΝ (FDI 3): Μπήκε στη φάση των πρώτων θαλάσσιων δοκιμών (συστήματα πρόωσης, ταχύτητα, ευελιξία) στις 22 Ιουνίου, με την παράδοση να αναμένεται έως το τέλος του 2026.<br /><br />ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ (FDI 4): Η συναρμολόγηση του κύτους προχωρά στην αποβάθρα με στόχο την καθέλκυσή της την άνοιξη του 2027.<br /><br /> Οι Επιχειρησιακές Δυνατότητες των Νέων Φρεγατών<br /><br />Οι FDI έχουν σχεδιαστεί ως πλοία πρώτης γραμμής για επιχειρήσεις υψηλής έντασης σε σύνθετα θαλάσσια περιβάλλοντα.<br /><br /><br />Χαρακτηριστικό Προδιαγραφές FDIΕκτόπισμα / Διαστάσεις 4.500 τόνοι / Μήκος 122 μέτρα – Πλάτος 18 μέτρα.<br />Επιδόσεις / Αυτονομία Μέγιστη ταχύτητα 27 κόμβοι / Αυτονομία 45 ημέρες στη θάλασσα.<br />Πλήρωμα 125 άτομα (συν 28 επιβάτες/ειδικές δυνάμεις).<br />Πεδίο Επιχειρήσεων Αντιαεροπορικός, ανθυποβρυχιακός πόλεμος, πόλεμος επιφανείας και αντιμετώπιση ασύμμετρων απειλών, υπερηχητικών πυραύλων και κυβερνοεπιθέσεων.<br /><br />Ισχυρό Αποτύπωμα της Ελληνικής Αμυντικής Βιομηχανίας (HIP)<br /><br />Το πρόγραμμα Ελληνικής Βιομηχανικής Συμμετοχής (HIP) καταγράφει αξιοσημείωτη επιτυχία, καθώς περισσότερες από 70 ελληνικές εταιρείες έχουν συνάψει άνω των 120 συμβάσεων με τη Naval Group, μπαίνοντας μάλιστα στην παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα του γαλλικού ομίλου.<br /><br />Η τρίτη φρεγάτα ΦΟΡΜΙΩΝ ενσωματώνει ήδη πληθώρα ελληνικών συστημάτων:<br /><br />Ναυπηγεία Σαλαμίνας: Κατασκευή προεξοπλισμένων τμημάτων κύτους (έχουν ήδη παραδώσει 15 από τα 21 τμήματα).<br /><br />METLEN: Κατασκευή τορπιλοθυρών.<br /><br />AKMON & MEVACO: Παραγωγή ηλεκτρονικών κονσολών και ερμαρίων.<br /><br />KAFKAS: Ηλεκτρικοί πίνακες.<br /><br />Marita HELLAS & VIKING NORDSAFE HELLAS: Σωσίβιες σχεδίες και σκάφη RHIB.<br /><br />Παράλληλα, η συνεργασία διευρύνεται με νέα μνημόνια (όπως αυτό μεταξύ Naval Group και METLEN για υποβρύχια) και κοινά προγράμματα Έρευνας & Ανάπτυξης με ελληνικά πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα, ενισχύοντας τη διεθνή θέση της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Νέα εποχή για το Πολεμικό Ναυτικό με τις FDI: Επιταχύνει η Naval Group. Στόχος 3 φρεγάτες έως το τέλος του 2026.

Το 2026 αναδεικνύεται σε έτος-ορόσημο για την επιχειρησιακή αναβάθμιση του Πολεμικού Ναυτικού, καθώς το πρόγραμμα των νέων ψηφιακών φρεγατών...

Διαβάστε την συνέχεια

Το Κίεβο μεταφέρει τον πόλεμο στην αυλή του Πούτιν. Διπλό χτύπημα σε ενέργεια και οικονομία… με το ρίσκο στα ύψη.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2024/05/vladimir-putin.webp"><img height="133" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2024/05/vladimir-putin-696x464.webp" width="744" /></a><br /><br />Μια σειρά από πολιτικές νίκες και στρατηγικά πλήγματα βαθιά στο εχθρικό έδαφος από την πλευρά της Ουκρανίας αναζωπυρώνουν τις ελπίδες ότι η πλάστιγγα του πολέμου αρχίζει να γέρνει υπέρ του Κιέβου. Περισσότερα από τέσσερα χρόνια μετά την πλήρους κλίμακας ρωσική εισβολή, η Ουκρανία εφαρμόζει πλέον μια επιθετική στρατηγική που στοχεύει στην κατακόρυφη αύξηση του κόστους του πολέμου για τη Μόσχα, δοκιμάζοντας ευθέως τις αντοχές του Βλαντίμιρ Πούτιν.<br />Ωστόσο, διεθνείς αναλυτές προειδοποιούν ότι αυτή η πίεση φέρνει τη σύγκρουση σε ένα οριακό «τελικό στάδιο», αυξάνοντας παράλληλα τον κίνδυνο μιας ανεξέλεγκτης ρωσικής κλιμάκωσης.<br /><br />Το σοκ στη Μόσχα και η ενεργειακή ασφυξία<br /><br />Η πρόσφατη, πρωτοφανής επίθεση με ουκρανικά drones μεγάλης εμβέλειας στο διυλιστήριο της Gazprom στη Μόσχα αποτέλεσε ένα ισχυρό συμβολικό και επιχειρησιακό πλήγμα. Η τεράστια έκρηξη και τα μαύρα σύννεφα καπνού πάνω από τη ρωσική πρωτεύουσα έστειλαν ένα ξεκάθαρο μήνυμα στους απλούς Ρώσους πολίτες: ο πόλεμος δεν είναι πια μακριά από τα σπίτια τους.<br />Την ίδια στιγμή, η Ουκρανία σφίγγει την τανάλια γύρω από την Κριμαία, την οποία η Ρωσία κατέλαβε το 2014. Σύμφωνα με τη Νάτια Σεσκούρια, ανώτερη συνεργάτιδα του αμυντικού think tank RUSI, ο Πούτιν διαβεβαίωνε επί χρόνια τον πληθυσμό του ότι η χερσόνησος είναι απόλυτα ασφαλής. Σήμερα, μετά τα συνεχή πλήγματα στις γραμμές ανεφοδιασμού, η Κριμαία βρίσκεται αντιμέτωπη με τη χειρότερη κρίση καυσίμων εδώ και πάρα πολύ καιρό, αναγκάζοντας τις κατοχικές αρχές να διακόψουν την παροχή καυσίμων στους πολίτες και περιπλέκοντας σοβαρά τη θερινή επίθεση του ρωσικού στρατού.<br />«Πρέπει να χτυπάμε τη Ρωσία εκεί που πονάει περισσότερο», επισημαίνει ο Γκρεγκουάρ Ρος, Διευθυντής προγραμμάτων Ευρώπης και Ρωσίας στο Chatham House.<br />Το διπλό χτύπημα του Κιέβου δεν περιορίζεται στο πεδίο των μαχών, αλλά προκαλεί σοβαρούς τριγμούς στη ρωσική οικονομίαα, καθώς οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις στη Ρωσία καταγράφουν κατακόρυφη άνοδο στα ποσοστά χρεοκοπίας.<br />Την ίδια στιγμή, παρά την κατακόρυφη άνοδο των διεθνών τιμών κατά την κορύφωση της κρίσης στη Μέση Ανατολή, η Ρωσία δεν κατάφερε να αυξήσει την παραγωγή της. Με τις τρέχουσες τιμές του πετρελαίου να υποχωρούν, τα απροσδόκητα κέρδη (windfall) της Μόσχας εξανεμίζονται.<br />Παράλληλα, ενώ η Κεντρική Τράπεζα της Ρωσίας ανακοινώνει επίσημα πληθωρισμό 5,6%, οι σουηδικές υπηρεσίες πληροφοριών αποκαλύπτουν ότι το Κρεμλίνο χειραγωγεί συστηματικά τα οικονομικά δεδομένα, εκτιμώντας ότι ο πραγματικός πληθωρισμός στη χώρα αγγίζει το θηριώδες 15%.<br /><br />Πολιτικοί «ούριοι άνεμοι» για τον Ζελένσκι<br /><br />Στο διπλωματικό πεδίο, το Κίεβο εκμεταλλεύεται μια σειρά από σημαντικές πολιτικές συγκυρίες:<br /><br />Αλλαγή πλεύσης στις ΗΠΑ: Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει στείλει σήματα για πιθανή ανανέωση της αμερικανικής στήριξης προς την Ουκρανία.<br />Ρήγμα στην ΕΕ: Η εκλογή του Πέτερ Μάγιαρ στην Ουγγαρία παραμέρισε ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια για την ευρωπαϊκή ενσωμάτωση της Ουκρανίας.<br />Διπλωματικό ματ: Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι κέρδισε τις εντυπώσεις διεθνώς, ανατρέποντας το σκηνικό με μια ανοιχτή επιστολή προς τον Πούτιν, προτείνοντας απευθείας κατ’ ιδίαν συνομιλίες και αναγκάζοντας τη Μόσχα σε αμυντική στάση.<br /><br />Η νευρικότητα στο Κρεμλίνο είναι πλέον εμφανής. Ο Ρώσος υφυπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Ριαμπκόφ, παραδέχθηκε δημόσια ότι η Μόσχα παρατηρεί «σημάδια μετατόπισης» στην κυβέρνηση Τραμπ σε σχέση με προηγούμενες συμφωνίες, προδίδοντας την αυξανόμενη απογοήτευση της ρωσικής ηγεσίας.<div><br />Το ρίσκο του «τελικού σταδίου»<br /><br />Παρά τις επιτυχίες, ο δρόμος για το Κίεβο παραμένει ναρκοθετημένος. Αναλυτές επισημαίνουν στο CNBC ότι η εξαντλημένη αεράμυνα της Ουκρανίας αποτελεί τη μεγαλύτερη αχίλλειο πτέρνα της.<br />Ο Κρίστοφερ Γκράνβιλ, διευθύνων σύμβουλος της TS Lombard, εκτιμά ότι ο πόλεμος πλησιάζει στο τελικό του στάδιο, καθώς οι εδαφικές βλέψεις της Ρωσίας έχουν πλέον περιοριστεί στο βορειοδυτικό κομμάτι του Ντονέτσκ, με πόλεις όπως η Κοστιαντίνιφκα και το Λιμάν να βρίσκονται στα πρόθυρα της πτώσης.<br />Το μεγάλο ερώτημα είναι αν η Ρωσία θα επιλέξει μια ακραία κλιμάκωση ή αν θα αναγκαστεί σε μια ανακωχή, λυγίζοντας κάτω από το δυσβάσταχτο οικονομικό και κοινωνικό κόστος που της επιβάλλει η Ουκρανία. Όπως χαρακτηριστικά δηλώνει ο Γκρεγκουάρ Ρος του Chatham House: «Ο Πούτιν μοιάζει με ορειβάτη σε μεγάλο υψόμετρο. Από το μονοπάτι που επέλεξε, δεν υπάρχει επιστροφή χωρίς να χάσει την εξουσία του. Και αυτό ακριβώς κάνει την κατάσταση εξαιρετικά επικίνδυνη για ολόκληρη την Ευρώπη»</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το Κίεβο μεταφέρει τον πόλεμο στην αυλή του Πούτιν. Διπλό χτύπημα σε ενέργεια και οικονομία… με το ρίσκο στα ύψη.

Μια σειρά από πολιτικές νίκες και στρατηγικά πλήγματα βαθιά στο εχθρικό έδαφος από την πλευρά της Ουκρανίας αναζωπυρώνουν τις ελπίδες ότι η ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Βασίλης Κοκοτσάκης έφυγε από το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού με θλίψη κι απογοήτευση.

<img height="121" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/06/kokotsakis-karustianou-630x381.jpg" width="764" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">«Δεν εκφράζει την πλειοψηφία όλων όσων πιστέψαμε σε αυτήν…»</span></h3>Την αποχώρησή του από το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού ανακοίνωσε ο Βασίλης Κοκοτσάκης, τεχνικός σύμβουλος οικογενειών θυμάτων των Τεμπών.<br /><br />Στην ανακοίνωσή του ζητά συγγνώμη από όσους πίστεψαν, μέσα από τη δική του δημόσια παρουσία, ότι δημιουργούνταν ένας διαφορετικός πολιτικός φορέας, με χαρακτηριστικά «Κινήματος Πολιτών», συμμετοχής, συλλογικότητας, δημοκρατίας και διαφάνειας.<br /><br />Επίσης, κάνει λόγο για «σοβαρές οργανωτικές ελλείψεις» τονίζοντας ότι «κανένα Κίνημα Πολιτών δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς κανόνες, χωρίς θεσμούς, χωρίς διαφάνεια, χωρίς λογοδοσία και χωρίς σαφές οργανωτικό πλαίσιο».<div><br />Όλη η επιστολή του Βασίλη Κοκοτσάκη<br /><br />«Στις 21 Μαΐου 2026, κατά την παρουσίαση της Ιδρυτικής Διακήρυξης του υπό ίδρυση τότε Κινήματος, δήλωσα δημόσια:<br /><br />»“Εύχομαι αυτή η νέα αρχή να μείνει πάντα πιστή σε αυτό που τη γέννησε: Την απαίτηση των πολιτών για Αλήθεια, Δικαιοσύνη και Ευθύνη”.<br /><br />»Σήμερα αισθάνομαι την ανάγκη να επιστρέψω σε εκείνα τα λόγια, όχι για να τα αναθεωρήσω, αλλά γιατί δυστυχώς θεωρώ ότι επιβεβαιώθηκαν οι φόβοι που έκρυβαν μέσα τους.<br /><br />»Στην υπόθεση των Τεμπών στήριξα (μεταξύ άλλων) ως τεχνικός σύμβουλος & την τότε πρόεδρο του Συλλόγου θυμάτων, στον αγώνα όλων των συγγενών για την αλήθεια στην υπόθεση αυτή.<br /><br />»Την στηρίξαμε ως τεχνική ομάδα, επιστημονικά, ηθικά, όχι γιατί αναζητούσαμε ρόλο, θέση ή επιρροή, αλλά γιατί πιστεύαμε ότι εκφράζει ένα αυθεντικό κοινωνικό αίτημα για Δικαιοσύνη και αλήθεια, όπως αυτό εκφράστηκε από τα εκατομμύρια των Πολιτών που διαδήλωναν στους δρόμους.<br /><br />»Και όταν ανακοινώθηκε η δημιουργία πολιτικού φορέα, πιστεύοντας και εγώ ότι επιχειρούσαμε να μεταφέρουμε στη δημόσια ζωή το μήνυμα που έστειλαν εκατομμύρια πολίτες στους δρόμους της Ελλάδας, δήλωσα παρόν χωρίς καμία φιλοδοξία ή προσωπική επιδίωξη.<br /><br />»Όχι για να δημιουργηθεί άλλο ένα ακόμη κόμμα, αλλά να δημιουργηθεί ένα αυθεντικό-πραγματικό Κίνημα Πολιτών, όπως ήταν η απαίτηση του κόσμου, ενάντια στην σήψη και την διαφθορά του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος<br /><br />»Ένα κίνημα που θα αποτελούσε συνέχεια εκείνου του μεγάλου λαϊκού ξεσηκωμού που γεννήθηκε μέσα από την τραγωδία των Τεμπών και κορυφώθηκε τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο του 2025.<br /><br />»Ένα κίνημα όμως που δεν θα ανήκε σε πρόσωπα, δεν θα διοικούνταν από αυλές και αυλικούς, δεν θα λειτουργούσε με όρους μηχανισμών, αποκλείοντας τις φράξιες και τους κολλητούς…<br /><br />»Δεν θα αναπαρήγαγε τις παθογένειες που για δεκαετίες οδήγησαν τους πολίτες στην αποστροφή απέναντι στην πολιτική.<br /><br />»Δυστυχώς, όσο περνούσε ο χρόνος, διαπίστωνα ολοένα και περισσότερο ότι η πορεία που ακολουθείται απέχει ουσιωδώς από εκείνη που εξαγγέλθηκε.<br /><br />»Από την πρώτη στιγμή επισημάνθηκαν σοβαρές οργανωτικές ελλείψεις.<br /><br />»Υποβλήθηκαν προτάσεις, κατατέθηκαν σχέδια, διατυπώθηκαν προβληματισμοί.<br /><br />»Ζητήθηκαν συναντήσεις και διευκρινίσεις. Όχι από διάθεση αντιπαράθεσης. Αλλά από αίσθημα ευθύνης.<br /><br />»Γιατί κανένα Κίνημα Πολιτών δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς κανόνες, χωρίς θεσμούς, χωρίς διαφάνεια, χωρίς λογοδοσία και χωρίς σαφές οργανωτικό πλαίσιο.<br /><br />»Και όμως, παρά τις επανειλημμένες παρεμβάσεις, δεν υπήρξε καμία ανταπόκριση.<br /><br />»Δεν υπήρξε ποτέ ουσιαστική συζήτηση για κανένα οργανωτικό, θεσμικό, πολιτικό ή άλλο θέμα.<br /><br />»Ποτέ δεν έγινε προσπάθεια να αφουγκραστεί η ιδιότυπη ηγεσία, τις επιθυμίες του κινήματος των πολιτών, αλλά ξεφύτρωναν θέσεις και απόψεις που εξέφραζαν μόνο τους ομιλούντες και ουδέποτε την όποια λαϊκή βάση ή κάποιο συλλογικό όργανο.<br /><br />»Δεν υπήρξε συλλογική ποτέ επεξεργασία για κανένα θέμα, όπως δεν υπήρξε και καμία διάθεση θεσμικής συγκρότησης.<br /><br />»Αντίθετα, διαμορφώθηκε σταδιακά ένα μοντέλο συγκέντρωσης αποφάσεων σε ελάχιστα πρόσωπα, έξω από κάθε έννοια συλλογικής λειτουργίας.<br /><br />»Η Μαρία Καρυστιανού, ως επικεφαλής του εγχειρήματος, φέρει την κύρια πολιτική ευθύνη για τον τρόπο με τον οποίο αυτό οργανώθηκε και λειτούργησε.<br /><br />»Δεν αποδίδω τις παραπάνω διαπιστώσεις σε συνεργάτες, συμβούλους ή πρόσωπα του περιβάλλοντός της.<br /><br />»Οι κρίσιμες επιλογές που καθόρισαν τη φυσιογνωμία, τη δομή και τη λειτουργία του φορέα έγιναν με τη γνώση, την ανοχή ή την αποδοχή της.<br /><br />»Για τον λόγο αυτό, η κριτική μου αφορά πρωτίστως την πολιτική κατεύθυνση που επιλέχθηκε και την ευθύνη της ηγεσίας για αυτήν.<br /><br />»Η Ιδρυτική Διακήρυξη συντάχθηκε χωρίς συλλογικές διαδικασίες. Το Καταστατικό προαναγγέλλεται ότι θα συνταχθεί με τον ίδιο τρόπο.<br /><br />»Το ολοκληρωμένο εθνικό οργανωτικό σχέδιο που κατατέθηκε από το αρμόδιο οργανωτικό τμήμα, αγνοήθηκε για χάρη ενός συγκεντρωτικού μοντέλου “αποφάσεων από ελάχιστα πρόσωπα”.<br /><br />»Δεν μπορείς να ευαγγελίζεσαι τη διαφάνεια όταν λειτουργείς με “αυλές”.<br /><br />»Οι οργανώσεις πολιτών που αυτοβούλως συγκροτήθηκαν ανά την χώρα, αφέθηκαν να λειτουργούν χωρίς σαφείς κανόνες, χωρίς δικαιώματα, χωρίς αρμοδιότητες και χωρίς θεσμικές εγγυήσεις συμμετοχής και χωρίς ποτέ να ζητηθεί η γνώμη τους για οποιοδήποτε θέμα.<br /><br />»Και το χειρότερο: Αντί να συζητούμε για θεσμούς, διαδικασίες και συμμετοχή, άρχισαν να εμφανίζονται λογικές μηχανισμών, εσωτερικών ισορροπιών, προσωπικών επιρροών και παρασκηνιακών ανταγωνισμών.<br /><br />»Μια κατάσταση που όχι μόνο δεν θυμίζει Κίνημα Πολιτών, αλλά θυμίζει ακριβώς εκείνο το πολιτικό μοντέλο που υποτίθεται ότι επιχειρούσαμε να υπερβούμε.<br /><br />»Υπάρχει όμως και μία ακόμη διάσταση που δεν μπορώ να αγνοήσω.<br /><br />»Από την πρώτη στιγμή της συγκρότησης του εγχειρήματος, δεκάδες άνθρωποι και στη συνέχεια εκατοντάδες πολίτες ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά μας. (όπως έγινε υποδειγματικά στην Κρήτη).<br /><br />»Δημιουργήθηκαν Ομάδες Πολιτών σε πολλά μέρη της Ελλάδας, αποτελούμενες από ανθρώπους που δεν ζητούσαν ανταλλάγματα, αξιώματα ή πολιτική σταδιοδρομία.<br /><br />»Άνθρωποι της εργασίας, της καθημερινότητας και της προσφοράς.<br /><br />»Άνθρωποι που πίστεψαν ότι οικοδομούμε κάτι διαφορετικό.<br /><br />»Ότι επιχειρούμε να δημιουργήσουμε ένα αληθινό Κίνημα Πολιτών, βασισμένο στη συμμετοχή, στη συλλογικότητα, στη διαφάνεια και στον σεβασμό της δημοκρατικής λειτουργίας.<br /><br />»Οι άνθρωποι αυτοί μας εμπιστεύθηκαν και μας ακολούθησαν.<br /><br />»Επένδυσαν χρόνο, κόπο, αξιοπρέπεια και Ελπίδα. Και ακριβώς γι’ αυτό αισθάνομαι ότι έχω απέναντί τους μια ιδιαίτερη ηθική υποχρέωση.<br /><br />»Δεν μπορώ να τους ζητήσω να συνεχίσουν να πιστεύουν σε κάτι διαφορετικό από αυτό που βλέπουν να διαμορφώνεται.<br /><br />»Δεν μπορώ να τους ζητήσω να αποδεχθούν ως Κίνημα Πολιτών μια δομή που αρνείται στην πράξη τις βασικές αρχές της συμμετοχικότητας και της συλλογικής λειτουργίας, που δεν έχει απολύτως καμία σχέση από τις απαιτήσεις και προσδοκίες του κόσμου που το διεκδίκησε.<br /><br />»Και κυρίως δεν μπορώ να σιωπήσω όταν βλέπω ανθρώπους που εργάστηκαν ανιδιοτελώς να αισθάνονται σήμερα απογοήτευση & πικρία απέναντι στις προσδοκίες που οι ίδιοι επένδυσαν.<br /><br />»Τους οφείλω την αλήθεια, όπως τους όφειλα την αλήθεια από την πρώτη ημέρα.<br /><br />»Με τα παραπάνω δεν καταγράφω προσωπική πικρία, αλλά τα καταγράφω με θλίψη.<br /><br />»Γιατί όσοι προερχόμαστε από τον αγώνα των Τεμπών δεν μάθαμε να λειτουργούμε με όρους αυλής.<br /><br />»Μάθαμε να λειτουργούμε με όρους ευθύνης γιατί δεν μας κινητοποίησε η εξουσία, αλλά μας κινητοποίησε η ανάγκη για αλήθεια. Δεν μας ένωσε η φιλοδοξία, αλλά μας ένωσε η απαίτηση για Δικαιοσύνη.<br /><br />»Και γι’ αυτό δεν μπορώ να αποδεχθώ και να ανεχθώ ότι ένα Κίνημα που γεννήθηκε από την απαίτηση των πολιτών για Δημοκρατία, αρνείται να εφαρμόσει τη Δημοκρατία στο εσωτερικό του.<br /><br />»Δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι ένα Κίνημα που επικαλείται τη Διαφάνεια θα λειτουργεί χωρίς θεσμικές διαδικασίες.<br /><br />»Δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι ένα Κίνημα που γεννήθηκε ως έκφραση της κοινωνίας θα μετατρέπεται σταδιακά σε προσωπικό πολιτικό εγχείρημα.<br /><br />»Προσωπικά, αισθάνομαι ότι σε αυτή την προσπάθεια δεν μπορώ να συμπράξω. Μίλησα όταν έπρεπε να μιλήσω και πρότεινα όταν έπρεπε να προτείνω.<br /><br />»Προειδοποίησα όταν έπρεπε να προειδοποιήσω και παρέμεινα παρών όσο υπήρχε η ελπίδα ότι η πορεία μπορούσε να διορθωθεί, αλλά μάταια.<br /><br />»Για να μπορώ αύριο να κοιτάζω στα μάτια τους ανθρώπους που με εμπιστεύθηκαν και πορευτήκαμε για λίγο μαζί…<br /><br />»Για τον λόγο αυτό δηλώνω ότι αποσύρω την όποια στήριξή μου από τον συγκεκριμένο πολιτικό φορέα.<br /><br />»Δεν αναγνωρίζω σε αυτόν τον φορέα, τα χαρακτηριστικά ενός Κινήματος Πολιτών όπως εκείνου που οραματιστήκαμε και παρουσιάσαμε στους πολίτες.<br /><br />»Η απόφασή μου αυτή δεν στρέφεται εναντίον κανενός προσώπου, αλλά αφορά αποκλειστικά τη διαπίστωσή μου για τον τρόπο συγκρότησης, λειτουργίας και πολιτικής εξέλιξης του εγχειρήματος<br /><br />»Ταυτόχρονα, δηλώνω ξεκάθαρα ότι παραμένω δίπλα στους ανθρώπους που πορεύτηκαν μαζί μας όλο αυτό το διάστημα και που τίμησαν με την παρουσία, τη δουλειά, το ήθος και την ανιδιοτέλειά τους αυτή την προσπάθεια.<br /><br />»Πάνω απ’ όλα όμως, παραμένω ανυποχώρητα εκεί όπου βρισκόμουν από την πρώτη ημέρα:<br /><br />»Στον καθαρό αγώνα για την αλήθεια στην υπόθεση των Τεμπών, μαζί με την τεχνική μας ομάδα.<br /><br />»Συνεχίζουμε απρόσκοπτα το επιστημονικό μας έργο για τη μνήμη των θυμάτων και την αξιοπρέπεια των οικογενειών τους.<br /><br />»Οι αρχές που μας έφεραν εδώ εξακολουθούν να είναι ζωντανές, και όσο παραμένουν ζωντανές, ο δικός μας δρόμος θα παραμένει ανοιχτός.<br /><br />»Αποχωρώ μόνο από μια πολιτική κίνηση που δεν με εκφράζει, όπως πλέον δεν εκφράζει την πλειοψηφία όλων όσων πιστέψαμε σε αυτήν…».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Βασίλης Κοκοτσάκης έφυγε από το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού με θλίψη κι απογοήτευση.

«Δεν εκφράζει την πλειοψηφία όλων όσων πιστέψαμε σε αυτήν…» Την αποχώρησή του από το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού ανακοίνωσε ο Βασίλης Κοκοτ...

Διαβάστε την συνέχεια