.βλέπει πρόωρες κάλπες τον Οκτώβριο .

<img height="112" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/8a0555eab1b227a2efc759f409c35d28_XL.jpg?v=3" width="709" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η παρέμβασή του προκάλεσε αίσθηση στα πολιτικά και δημοσιογραφικά γραφεία</span></h3>Νέα διάσταση στη συζήτηση για τον πολιτικό σχεδιασμό της κυβέρνησης έδωσε το άρθρο του διευθυντή της «Καθημερινής», Αλέξη Παπαχελά, ο οποίος εκτίμησε ότι η χώρα ενδέχεται να οδηγηθεί σε πρόωρες εκλογές μέχρι τον Οκτώβριο 2026 δηλαδή 6 μήνες πριν το συνταηματικό τέλος της 4ετούς διακυβέρνησης.<div><br />Η παρέμβασή του προκάλεσε αίσθηση στα πολιτικά και δημοσιογραφικά γραφεία, καθώς προέρχεται από έναν αναλυτή που σπανίως προχωρά σε τόσο συγκεκριμένες χρονικές προβλέψεις.<br />Στο άρθρο του υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση έχει ήδη εισέλθει σε άτυπη προεκλογική περίοδο, σημειώνοντας πως αρκετοί υπουργοί λειτουργούν πλέον περισσότερο ως υποψήφιοι παρά ως μέλη του υπουργικού συμβουλίου, με έμφαση στην εκλογική τους περιφέρεια και λιγότερο στην προώθηση μεταρρυθμίσεων.</div><div><br />Παράλληλα, εκτιμά ότι μια σύντομη προεκλογική περίοδος θα περιόριζε τις πολιτικές αβεβαιότητες, ιδιαίτερα ενόψει πιθανών εξελίξεων στα ελληνοτουρκικά το φθινόπωρο.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

.βλέπει πρόωρες κάλπες τον Οκτώβριο .

Η παρέμβασή του προκάλεσε αίσθηση στα πολιτικά και δημοσιογραφικά γραφεία Νέα διάσταση στη συζήτηση για τον πολιτικό σχεδιασμό της κυβέρνηση...

Διαβάστε την συνέχεια

Ψυχρή η αντίδραση από τον φιλότουρκο Πασινιάν για τη Γενοκτονία των Αρμενίων. Τι κρύβεται πίσω από τη σιωπή.

<img height="113" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/06/Black-and-Red-Modern-Interview-Podcast-Youtube-Thumbnail-36-1-1068x601.png" width="737" /><br /><br />Ψυχρή αντίδραση του Γερεβάν στην ιστορική απόφαση του Ισραήλ – Ο Πασινιάν αποφεύγει να πανηγυρίσει για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων<br /><br />Η ιστορική απόφαση του Ισραήλ να αναγνωρίσει επίσημα τη Γενοκτονία των Αρμενίων προκάλεσε ισχυρούς κραδασμούς στην περιοχή, πυροδοτώντας έντονες αντιδράσεις από την Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν. Ωστόσο, αυτό που προκάλεσε τη μεγαλύτερη έκπληξη ήταν η εξαιρετικά συγκρατημένη στάση της ίδιας της Αρμενίας, με τον πρωθυπουργό Νικόλ Πασινιάν να αποφεύγει οποιαδήποτε πανηγυρική δήλωση ή δημόσια επιδοκιμασία.<br /><br />Σύμφωνα με το Armenian Press, η κυβέρνηση του Γερεβάν επέλεξε να κρατήσει χαμηλούς τόνους, σε μια περίοδο κατά την οποία η χώρα βρίσκεται σε μια ιδιαίτερα ευαίσθητη φάση διπλωματικών ισορροπιών.<div><br />Πασινιάν: «Δεν βλέπουμε λόγο να απαντήσουμε»<br /><br />Κατά τη διάρκεια δηλώσεών του μετά τη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου του κυβερνώντος κόμματος «Πολιτικό Συμβόλαιο», ο Νικόλ Πασινιάν ξεκαθάρισε ότι η αρμενική κυβέρνηση δεν θεωρεί αναγκαία κάποια επίσημη αντίδραση στην απόφαση του Ισραήλ.<br /><br />Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε:<br /><br />«Δεν βλέπουμε κανέναν λόγο να απαντήσουμε, καθώς πιστεύουμε ότι η αποχή από την εργαλειοποίηση της Γενοκτονίας των Αρμενίων είναι προς το συμφέρον της Δημοκρατίας της Αρμενίας.»<br /><br />Η τοποθέτηση αυτή ερμηνεύεται ως προσπάθεια του Γερεβάν να αποφύγει την περαιτέρω πολιτικοποίηση ενός εξαιρετικά ευαίσθητου ιστορικού ζητήματος, δίνοντας προτεραιότητα στη διατήρηση των εύθραυστων διπλωματικών ισορροπιών.</div><div><br />Η ιστορική απόφαση του Ισραήλ<br /><br />Στις 28 Ιουνίου, η κυβέρνηση του Ισραήλ ενέκρινε ομόφωνα την πρόταση του υπουργού Εξωτερικών Γκιντόν Σάαρ για την επίσημη αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων.<br /><br />Λίγο νωρίτερα, ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου είχε δηλώσει δημόσια ότι στηρίζει την πρωτοβουλία, ανοίγοντας τον δρόμο για μια απόφαση με ιδιαίτερο ιστορικό και διπλωματικό βάρος.<br /><br />Η εξέλιξη αυτή σηματοδοτεί μια σημαντική αλλαγή στη στάση του Ισραήλ απέναντι σε ένα ζήτημα που επί δεκαετίες αποτελούσε αντικείμενο έντονων διεθνών πολιτικών ισορροπιών.<br />Η επαναπροσέγγιση Αρμενίας – Τουρκίας εξηγεί τη στάση του Γερεβάν<br /><br />Η επιφυλακτική αντίδραση της αρμενικής κυβέρνησης δεν θεωρείται τυχαία.<br /><br />Αρμενία και Τουρκία βρίσκονται σήμερα σε μια ιστορική αλλά ιδιαίτερα εύθραυστη διαδικασία εξομάλυνσης των διμερών τους σχέσεων, η οποία ξεκίνησε μετά τον πόλεμο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ το 2020.<br /><br />Μέσα σε αυτό το σύνθετο γεωπολιτικό περιβάλλον, η κυβέρνηση Πασινιάν φαίνεται να επιδιώκει να μην επιβαρύνει περαιτέρω το ήδη δύσκολο κλίμα στις συνομιλίες με την Άγκυρα.<br />Τα ισραηλινά ΜΜΕ: Η στάση της Αρμενίας είναι πιο αποκαλυπτική από τις αντιδράσεις της Τουρκίας<br /><br />Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα σχόλια των ισραηλινών μέσων ενημέρωσης, τα οποία επισημαίνουν ότι, παρά τις έντονες καταδίκες από την Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν, η πιο αποκαλυπτική εξέλιξη ήταν η στάση του ίδιου του Γερεβάν.<br /><br />Όπως σημειώνουν, η επιλογή της αρμενικής ηγεσίας να αποφύγει πανηγυρικές δηλώσεις ή πολιτική αξιοποίηση της ισραηλινής απόφασης αποτυπώνει τις νέες προτεραιότητες της εξωτερικής πολιτικής της χώρας, η οποία επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης και στην προώθηση μιας δύσκολης διαδικασίας περιφερειακής εξομάλυνσης.<br /><br />Η στάση αυτή αναδεικνύει ότι, παρά τη μεγάλη συμβολική σημασία της αναγνώρισης από το Ισραήλ, το Γερεβάν επιλέγει να αντιμετωπίσει το ζήτημα με ψυχραιμία και διπλωματική προσοχή, αποφεύγοντας κινήσεις που θα μπορούσαν να επηρεάσουν τις ευρύτερες γεωπολιτικές εξελίξεις στον Νότιο Καύκασο.</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ψυχρή η αντίδραση από τον φιλότουρκο Πασινιάν για τη Γενοκτονία των Αρμενίων. Τι κρύβεται πίσω από τη σιωπή.

Ψυχρή αντίδραση του Γερεβάν στην ιστορική απόφαση του Ισραήλ – Ο Πασινιάν αποφεύγει να πανηγυρίσει για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Άγκυρα εργαλειοποιεί το Ιράν για να στοχοποιήσει τον ελληνικό εξοπλισμό.

<img height="120" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-06/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1_2026-06-30_145022369.png?itok=Ai11M2ym" width="728" /><br /><br />''Χρησιμοποιώντας τον πόλεμο με το Ιράν ως πρόσχημα και παραβιάζοντας σοβαρά τη Συνθήκη της Λωζάνης, η κυβέρνηση Μητσοτάκη στην Ελλάδα ανέπτυξε μαχητικά αεροσκάφη, συστοιχίες πυραύλων εδάφους-αέρος (SAM), μη επανδρωμένα αεροσκάφη (UAV) και πυραύλους κατά πλοίων στα νησιά του Αιγαίου και στην Κύπρο'' επισημαίνουν «οι γείτονες»<br /><br />Είναι γνωστές οι παράνομες αξιώσεις της Τουρκίας στην ΝΑ Μεσόγειο στο πλαίσιο του ανυπόστατου σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο και Δίκαιο της θάλασσας ιδεολογήματος της "Γαλάζιας Πατρίδας".<br /><br /><div>Τις κινήσεις των γειτόνων με βάση τα παραπάνω αλλά και την οπτική τους απέναντι στην σύμπλευση Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ, αποτυπώνει <a href="https://www.dailysabah.com/opinion/op-ed/how-turkiye-responds-to-unfolding-plans-in-cyprus-east-med">τουρκικό ΜΜΕ</a> σε σχετικό άρθρο του, επισημαίνοντας:<br />Η τουρκική οπτική για τις κινήσεις Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ-Γαλλίας στην Α. Μεσόγειο<br /><br />"Φαίνεται ότι η κυβέρνηση του Τελ Αβίβ προσπαθεί να σφυρηλατήσει ένα νέο δίκτυο συμμαχιών παράλληλα με τον «ατελείωτο πόλεμο» που ξεκίνησε στην περιοχή, ιδιαίτερα μετά τη γενοκτονία στη Γάζα. Το κάνει αυτό εξοπλίζοντας την Ελλάδα και την ελληνοκυπριακή κυβέρνηση για να σχηματίσουν μια στρατιωτική συμμαχία μαζί τους.<br /><br />Χρησιμοποιώντας τον πόλεμο με το Ιράν ως πρόσχημα και παραβιάζοντας σοβαρά τη Συνθήκη της Λωζάνης, η κυβέρνηση Μητσοτάκη στην Ελλάδα ανέπτυξε μαχητικά αεροσκάφη, συστοιχίες πυραύλων εδάφους-αέρος (SAM), μη επανδρωμένα αεροσκάφη (UAV) και πυραύλους κατά πλοίων στα νησιά του Αιγαίου και στην Κύπρο.<br /><br />Επιπλέον, βάσει στρατιωτικής συμφωνίας με τη Γαλλία, η οποία παραβιάζει τις Συμφωνίες του Λονδίνου και της Ζυρίχης, διέθεσε στρατιωτική βάση για το Γαλλικό Ναυτικό.<br /><br />Η ελληνοκυπριακή κυβέρνηση, από την άλλη πλευρά, έχει ανοίξει τις βάσεις της σε πολλές χώρες, κυρίως στο Ισραήλ, εναντίον της Τουρκίας. Έχει επίσης υπογράψει συμφωνία για το καθεστώς των δυνάμεων (SOFA) με τη Γαλλία, επιτρέποντας στον γαλλικό στρατό να εγκατασταθεί μόνιμα στο νησί.<br /><br />Αν και οι Ελληνοκύπριοι το υπερασπίζονται αυτό ως «ανθρωπιστικούς σκοπούς», η συμφωνία παραβιάζει τη συνθήκη εγγύησης που υπέγραψαν η Τουρκία, η Ελλάδα και το Ηνωμένο Βασίλειο το 1960.<br /><br />Πιο πρόσφατα, ο μηχανισμός «3+1», που περιλαμβάνει το Ισραήλ, την Ελλάδα, την ελληνοκυπριακή διοίκηση και τις Ηνωμένες Πολιτείες, ανακοίνωσε επίσημα την ίδρυση του Ενεργειακού Κόμβου Ανατολικής Μεσογείου ως νέο θεσμικό βήμα στη στρατηγική του για την παράκαμψη της Τουρκίας.<br /><br />Απαντώντας σε αυτές τις εξελίξεις, ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε: «Ας μην επιδιώξει κανείς περιπέτεια... Εάν απειληθούν τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της Τουρκίας και των Τουρκοκυπρίων στην Ανατολική Μεσόγειο, η απάντησα μας θα είναι πολύ σαφής και σταθερή».<br />"Συμφέροντα-επιδιώξεις της "συμμαχίας"<br /><br />Παρά το γεγονός ότι η Γαλλία είναι μια χώρα χωρίς ακτογραμμή στην Ανατολική Μεσόγειο, η κυβέρνηση Μακρόν εξοπλίζει την Ελλάδα και την ελληνοκυπριακή διοίκηση εναντίον της Τουρκίας, μέλους του ΝΑΤΟ.<br /><br />Είναι σαφές ότι τα πραγματικά κίνητρα της γαλλικής κυβέρνησης περιλαμβάνουν την απόκτηση ενεργειακών και στρατιωτικοπολιτικών στρατηγικών συμφερόντων στη Μέση Ανατολή, καθώς και τη διατήρηση της πρόσβασης σε αγορές αεροσκαφών, πολεμικών πλοίων και πυραυλικών συστημάτων, και τη στόχευση εναλλακτικών διαδρόμων για την αντικατάσταση της χαμένης αφρικανικής αγοράς.<br /><br />Το δεύτερο και πιο σημαντικό πρόβλημα ωστόσο, έγκειται στην επιθετική πολιτική του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Νετανιάχου, η οποία καθοδηγείται από το σύνθημα του «Η Τουρκία είναι ο επόμενος στόχος μετά το Ιράν», το οποίο στοχεύει στην επέκταση του μετώπου του πολέμου.<br /><br />Σχεδιάζει να το κάνει αυτό συγκεκριμένα σχηματίζοντας έναν αντιτουρκικό διάδρομο συμμαχίας στη Μεσόγειο με τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, την Ελλάδα και την ελληνοκυπριακή διοίκηση, στο πλαίσιο της πολιτικής «περικύκλωσης της Τουρκίας».<br /><br />Αυτό περιλαμβάνει την ενίσχυση της υποστήριξης προς τον ελληνικό και τον κυπριακό στρατό, συμπεριλαμβανομένων ασκήσεων εκπαίδευσης, όπλων και πυρομαχικών και συστημάτων UAV, στο υψηλότερο επίπεδο, καθώς και την εντατικοποίηση των προσπαθειών για την ίδρυση στρατιωτικών βάσεων και την αγορά γης στην Κύπρο.<br /><br />Επιφανειακά, αυτό το μυστικό σχέδιο στοχεύει να εμποδίσει την Τουρκία να ασκήσει κυριαρχία και να εξασφαλίσει ένα μερίδιο των άφθονων υδρογονανθράκων της περιοχής στις θαλάσσιες ζώνες και τον εναέριο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου μέσω του λεγόμενου «Χάρτη της Σεβίλλης», ο οποίος καταρτίστηκε κατά παράβαση της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας και του διεθνούς ναυτικού δικαίου.<br /><br />Στο στρατιωτικό μέτωπο, από τη δεκαετία του 2010, υπό την καθοδήγηση του πρώην Ανώτατου Συμμαχικού Διοικητή Ευρώπης (SACEUR) του ΝΑΤΟ, Τζέιμς Στραβρίδη, διεξήχθησαν οι κοινές ναυτικές και αεροπορικές στρατιωτικές ασκήσεις «Γαλάζια Σημαία» με τη συμμετοχή των ΗΠΑ, του Ισραήλ, ορισμένων κρατών μελών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, καθώς και χωρών της περιοχής του Κόλπου. Αυτές χρησίμευσαν για την προετοιμασία σεναρίων για μια πιθανή ένοπλη σύγκρουση στην περιοχή.</div><div><br />"Η απάντηση της Τουρκίας"<br /><br />Σε απάντηση, η Τουρκία, μέσω ενός ήρεμου και ορθολογικού διπλωματικού ελιγμού, δημιούργησε ένα πλαίσιο διαλόγου με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ σχετικά με την κατάπαυση του πυρός στο Ιράν.<br /><br />Ταυτόχρονα, δημιούργησε τον διάδρομο της κοινής αμυντικής συμμαχίας «Τουρκία-Αίγυπτος-Πακιστάν-Σαουδική Αραβία» και τις στρατιωτικές της ασκήσεις.<br /><br />Κατά συνέπεια, η Τουρκία απέκοψε το σκέλος του Κόλπου από το σενάριο «Γαλάζια Σημαία».<br /><br />Δεύτερον, στη Μεσόγειο, η Τουρκία υπέγραψε κοινή συμφωνία με την Ισπανία, βασικό μέλος της νότιας διοίκησης του ΝΑΤΟ, για την παραγωγή του μαχητικού αεροσκάφους Hürjet και συνεχίζει τις διαπραγματεύσεις για το μαχητικό αεροσκάφος πέμπτης γενιάς Kaan.<br /><br />Το σχέδιο της ιταλικής εταιρείας Leonardo και του ιταλικού ναυτικού να ενσωματώσουν το UAV Bayraktar TB3 στο αεροπλανοφόρο Cavour μέσω κοινής παραγωγής καταδεικνύει ότι η τελευταία λέξη δεν έχει ακόμη ειπωθεί στη Μεσόγειο.<br /><br />Επιπλέον, η Τουρκία έχει κάνει εκτεταμένες προετοιμασίες για την 36η σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ που θα πραγματοποιηθεί στην Άγκυρα, καταδεικνύοντας σαφώς τη δέσμευσή της και την πολιτική της βούληση να διασφαλίσει ότι η συμμαχία θα αναδυθεί ισχυρότερη απέναντι στις νέες προκλήσεις.<br />"Η Τουρκία θα βγει ενισχυμένη από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ"<br /><br />Η Τουρκία θα βγει ενισχυμένη από τη σύνοδο κορυφής της Άγκυρας ενισχυμένη σε διπλωματία, στρατιωτικές δυνατότητες και κύρος.<br /><br />Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, αναφερόμενος στη σύνοδο κορυφής της Άγκυρας που θα πραγματοποιηθεί στις 7-8 Ιουλίου και στην τρέχουσα κατάσταση της συμμαχίας, επαίνεσε την αμυντική βιομηχανία της Τουρκίας, δηλώνοντας ότι η σύνοδος κορυφής θα μπορούσε να είναι ακόμη πιο σημαντική από τη Χάγη και ότι η επανάσταση της Τουρκίας στην αμυντική βιομηχανία θα ωφελήσει ολόκληρο το ΝΑΤΟ.<br /><br />Επίσης, έκανε επικριτικές παρατηρήσεις, δηλώνοντας ότι νέες αμυντικές συμβάσεις αξίας δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων θα ανακοινωθούν στην Άγκυρα.<br />"Οι στρατιωτικές ασκήσεις της Τουρκίας σε Αιγαίο-ΝΑ Μεσόγειο"<br /><br />Απαντώντας σε αυτές τις εξελίξεις στη Μεσόγειο, η Τουρκία κατέστησε σαφές μέσω των ασκήσεων «Γαλάζια Πατρίδα-26», «Εφές-2026», «Θαλάσσιος Λύκος» και, πιο πρόσφατα, των στρατιωτικών ασκήσεων στην Κύπρο ότι δεν θα επιτρέψει ποτέ ένα τέτοιο σχέδιο, απαντώντας με τη συμμετοχή 20.000 στρατιωτικών, εκατοντάδων πλοίων και μαχητικών αεροσκαφών.<br /><br />Η στρατιωτική άσκηση «Μάρτυρας Ανθυπολοχαγός Caner Gönyeli» στην Κύπρο είναι ουσιαστικά μια απτή έκφραση της πολιτικής και στρατιωτικής αποφασιστικότητας που αναφέρθηκε παραπάνω. Έχει αποδειχθεί ότι η Τουρκία, η οποία διαθέτει τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στη Μεσόγειο, και η Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου (ΤΔΒΚ) διαθέτουν τη στρατιωτική και πολιτική αποφασιστικότητα να ανταποκριθούν άμεσα στα χειρότερα σενάρια στην περιοχή και να ματαιώσουν όλες τις συνωμοσίες.<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο, η Τουρκία όχι μόνο έχει αναπτύξει έξι μαχητικά αεροσκάφη F-16, UAV και νέα πυραυλικά συστήματα στην Κύπρο, αλλά έχει επίσης δηλώσει ρητά ότι θα κρατήσει την «πύλη της Ανατολίας» προς τη Μεσόγειο ανοιχτή ανά πάσα στιγμή.<br /><br />Τελικά, η Τουρκία γνωρίζει τις προσπάθειες απομόνωσής της μέσω της άρσης του εμπάργκο όπλων των ΗΠΑ στην ελληνοκυπριακή διοίκηση, την υπογραφή παράνομων συμφωνιών βάσεων με τη Γαλλία, τους ισραηλινούς στόχους να περιορίσουν την Τουρκία στη Μεσόγειο και το Αιγαίο, και την παγίδα που κρύβεται πίσω από τη στρατηγική προπαγάνδα και τις δραστηριότητες μηχανικής πίσω από τη ρητορική «απόσυρση των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο», όλα μέσω πληροφοριών σε πραγματικό χρόνο, και έχει καταστήσει σαφές ότι δεν θα επιτρέψει να συμβεί μια τέτοια περιπέτεια.</div><div><br />"Λύση δύο κρατών στην Κύπρο"<br /><br />Είναι ζωτικής σημασίας να υπενθυμίσουμε στον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών Αντόνιο Γκουτέρες και στην Ειδική Αντιπρόσωπο Μαρία Άντζελα Χόλγκιν ότι, εκτός από μια λύση δύο κρατών στην Κύπρο, οποιαδήποτε σχέδια ομοσπονδίας, τα οποία αποτελούν απλώς μια διαφορετική εκδοχή του Σχεδίου Ανάν, θα είναι μάταια.<br /><br />Εάν η ΤΔΒΚ δεν αναγνωριστεί νομικά, δεν αρθούν οι κυρώσεις που έχουν επιβληθεί άδικα στην ΤΔΒΚ εδώ και χρόνια και δεν αναγνωριστεί η πολιτική ισότητα και το κυρίαρχο καθεστώς, όλες οι προσπάθειες θα είναι μάταιες.<br /><br />Συμπερασματικά, θα λέγαμε ότι οποιαδήποτε πρωτοβουλία εκτός από μια λύση δύο κρατών θα θαφτεί στις σκονισμένες σελίδες της ιστορίας."</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Άγκυρα εργαλειοποιεί το Ιράν για να στοχοποιήσει τον ελληνικό εξοπλισμό.

''Χρησιμοποιώντας τον πόλεμο με το Ιράν ως πρόσχημα και παραβιάζοντας σοβαρά τη Συνθήκη της Λωζάνης, η κυβέρνηση Μητσοτάκη στην Ελλά...

Διαβάστε την συνέχεια

«Πολύ χαλαρή ομοσπονδία» προβλέπει προσχέδιο Ολγκίν υποστηρίζει τουρκική εφημερίδα

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.reporter.com.cy/images/1300x500/cache_1300x500_Analog_medium_1423907_519044_26_05_27_174850.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="540" data-original-width="900" height="120" src="https://www.reporter.com.cy/images/1300x500/cache_1300x500_Analog_medium_1423907_519044_26_05_27_174850.jpg" width="721" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;"><br />Mιλά για επιστροφή Βαρωσίων – Μόρφου – Μεσαορίας, εγγυήσεις μέσω ΝΑΤΟ και σταδιακή αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων</span></h3>Για προσχέδιο που προβλέπει «πολύ χαλαρή ομοσπονδιακή δομή» στην Κύπρο κάνει λόγο η τουρκική εφημερίδα Yeni Akit, επικαλούμενη μη επιβεβαιωμένες πληροφορίες που αποδίδονται σε έγγραφο της προσωπικής απεσταλμένης του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, Μαρία Άνχελα Ολγκίν.<br /><br />Η εφημερίδα ισχυρίζεται ότι εξετάζεται η επιστροφή των Βαρωσίων, της Μόρφου και τμημάτων της Μεσαορίας στην ελληνοκυπριακή πλευρά, με αντάλλαγμα ανοίγματα προς τους Τουρκοκύπριους σε θέματα απευθείας εμπορίου, πτήσεων και διεθνών επαφών.<br /><br />Παράλληλα, υποστηρίζει ότι το Σύστημα Εγγυήσεων του 1960 θα αντικατασταθεί από μηχανισμό τύπου ΝΑΤΟ, με συμμετοχή δυνάμεων από τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, την Ελλάδα και τη Βρετανία, ενώ θα αρχίσει σταδιακή αποχώρηση τουρκικών στρατευμάτων κατά τη διάρκεια μεταβατικής περιόδου δύο έως τριών ετών.<br /><br />Το δημοσίευμα αναφέρει επίσης ότι τίθεται ζήτημα αποχώρησης αριθμού Τούρκων υπηκόων από τα κατεχόμενα και στενότερης σύνδεσης της λύσης του Κυπριακού με τις ευρωτουρκικές σχέσεις.<br /><br />Ο πρώην σύμβουλος του Ραούφ Ντενκτάς, Σαμπαχατίν Ισμαήλ, υποστήριξε ότι οι φερόμενες πρόνοιες παραπέμπουν στο Σχέδιο Ανάν, αλλά είναι δυσμενέστερες για την τουρκοκυπριακή πλευρά στο ζήτημα των εγγυήσεων.<br /><br />Κατά τον ίδιο, μια τέτοια λύση θα οδηγούσε σταδιακά στην αποδυνάμωση των δεσμών της Τουρκίας με την Κύπρο και στον περιορισμό της παρουσίας της στην Ανατολική Μεσόγειο.<div><br /></div><div><a href="https://hellasjournal.com/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Πολύ χαλαρή ομοσπονδία» προβλέπει προσχέδιο Ολγκίν υποστηρίζει τουρκική εφημερίδα

Mιλά για επιστροφή Βαρωσίων – Μόρφου – Μεσαορίας, εγγυήσεις μέσω ΝΑΤΟ και σταδιακή αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων Για προσχέδιο που πρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Ελλάδα διαπραγματεύεται χρηματοδότηση της Ουκρανίας: Το παζάρι με ΝΑΤΟ και δημοσιονομικές ισορροπίες Ε.Ε..

<img src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/T9f7mUAIYTyqdpEfPn1dhL4zkcGWam2PzagJpmx4qXh6tjNqv9pzwnQQG2IrOnELlm94zVWjCVxJ02Q8GtrrPegjqxlmdCaaT_QvJdeAa8PNEU4H73Lz0z3_Jv5uqfnQCqe2rN2O8zCozhabrfs86ow_6tVK8lfhaHOCrxK_QkFBQubbXtKXm6aJ-JF7tjO-1-768x512.jpg" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Η Αθήνα επιδιώκει την καταβολή της προβλεπόμενης ελληνικής συνεισφοράς προς την Ουκρανία σε πολυετείς δόσεις, επιχειρώντας να ισορροπήσει ανάμεσα στις δεσμεύσεις της έναντι του ΝΑΤΟ, τις δημοσιονομικές πιέσεις και τις αυξανόμενες απαιτήσεις της ευρωπαϊκής αμυντικής πολιτικής. Η υπόθεση αναδεικνύει το νέο δίλημμα που αντιμετωπίζουν πολλά κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης: ενίσχυση της συλλογικής ασφάλειας χωρίς δημοσιονομική αποσταθεροποίηση.<br /><br />Η συζήτηση για τη χρηματοδότηση της Ουκρανίας εισέρχεται σε μια νέα, περισσότερο σύνθετη φάση, καθώς τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης καλούνται να μετατρέψουν τη βραχυπρόθεσμη στρατιωτική υποστήριξη προς το Κίεβο σε μια μακροπρόθεσμη στρατηγική δέσμευση.<br /><br />Στο πλαίσιο αυτό, η Ελλάδα βρίσκεται σε διαπραγμάτευση με το ΝΑΤΟ σχετικά με τον τρόπο καταβολής της ελληνικής συνεισφοράς, η οποία, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της Συμμαχίας, ανέρχεται περίπου στα 600 εκατ. ευρώ. Η Αθήνα δεν αμφισβητεί την ανάγκη συνέχισης της στήριξης προς την Ουκρανία, προτείνει όμως η χρηματοδότηση να κατανεμηθεί σε τρεις ή τέσσερις ετήσιες δόσεις, ώστε να περιοριστεί η επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού.<br />Η δημοσιονομική πίεση αλλάζει τις προτεραιότητες<br /><br />Η ελληνική θέση αντανακλά μια ευρύτερη πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν αρκετές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.<br /><br />Το 2026 προδιαγράφεται ως έτος αυξημένων δημοσιονομικών απαιτήσεων. Η επιτάχυνση των αμυντικών δαπανών, οι επενδύσεις στην ενεργειακή ασφάλεια, οι ανάγκες πολιτικής προστασίας και οι συνέπειες της γεωπολιτικής αστάθειας στη Μέση Ανατολή ασκούν σημαντικές πιέσεις στους εθνικούς προϋπολογισμούς.<br /><br />Για την Αθήνα, η σταδιακή αποπληρωμή της συνεισφοράς θεωρείται λύση που επιτρέπει την τήρηση των διεθνών υποχρεώσεων χωρίς να διαταράσσεται η δημοσιονομική ισορροπία ή ο προγραμματισμός των αμυντικών επενδύσεων. <div><br />Το PURL και η νέα αρχιτεκτονική στρατιωτικής βοήθειας<br /><br />Η ελληνική συμμετοχή δεν περιορίζεται μόνο στη συγκεκριμένη χρηματοδότηση.<br /><br />Η Αθήνα συμμετέχει ήδη στο Prioritized Ukraine Requirements List (PURL), το ειδικό χρηματοδοτικό πλαίσιο μέσω του οποίου συγκεντρώνονται πόροι για την προμήθεια αμερικανικών οπλικών συστημάτων προς την Ουκρανία.<br /><br />Η ελληνική συνεισφορά το 2025 ανήλθε σε περίπου 20 εκατ. ευρώ, ενώ για το 2026 αναμένεται να αυξηθεί, στο πλαίσιο των συνολικών δεσμεύσεων που έχουν αναλάβει οι σύμμαχοι.<br /><br />Παράλληλα, η Ελλάδα συμμετέχει και στους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς χρηματοδότησης της Ουκρανίας, συμπεριλαμβανομένου του κοινού δανειακού πακέτου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γεγονός που αυξάνει περαιτέρω τις συνολικές οικονομικές της υποχρεώσεις.<br />Η πρόταση Ρούτε αλλάζει τα δεδομένα<br /><br />Σημαντικό σημείο της συζήτησης αποτελεί και η πρόταση του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, για τη δημιουργία ενός περισσότερο προβλέψιμου μηχανισμού στήριξης της Ουκρανίας.<br /><br />Σύμφωνα με την πρόταση, κάθε κράτος-μέλος θα μπορούσε να συνεισφέρει ετησίως ποσό που θα αντιστοιχεί περίπου στο 0,25% του ΑΕΠ του υπέρ της ουκρανικής άμυνας.<br /><br />Η ιδέα αυτή αντιμετωπίζεται με επιφυλάξεις από αρκετές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, οι οποίες εκτιμούν ότι η εφαρμογή μιας τέτοιας μόνιμης δημοσιονομικής υποχρέωσης θα δημιουργούσε πρόσθετες πιέσεις σε μια περίοδο κατά την οποία αυξάνονται ήδη οι δαπάνες για την ευρωπαϊκή άμυνα και την εφαρμογή των νέων στόχων του ΝΑΤΟ. </div><div><br />Τα Patriot παραμένουν εκτός διαπραγμάτευσης<br /><br />Παράλληλα με τη χρηματοδοτική συζήτηση, συνεχίζονται τα αιτήματα προς την Ελλάδα για την παραχώρηση πρόσθετου στρατιωτικού εξοπλισμού.<br /><br />Η μεγαλύτερη πίεση αφορά τα αντιαεροπορικά συστήματα Patriot, τα οποία εξακολουθούν να αποτελούν βασική προτεραιότητα για την ουκρανική αεράμυνα απέναντι στις συνεχιζόμενες ρωσικές πυραυλικές επιθέσεις.<br /><br />Ωστόσο, η ελληνική κυβέρνηση διατηρεί σταθερή θέση ότι τα συγκεκριμένα συστήματα αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της εθνικής αεράμυνας και του σχεδιασμού της μελλοντικής πολυεπίπεδης αντιαεροπορικής προστασίας της χώρας.<br /><br />Αντίθετα, η Αθήνα συνεχίζει να παραχωρεί πυρομαχικά και παλαιότερο στρατιωτικό υλικό που δεν θεωρείται πλέον επιχειρησιακά κρίσιμο για τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.<br />Η αμυντική συνεργασία Ελλάδας–Ουκρανίας παραμένει στο τραπέζι<br /><br />Παρά τις πρόσφατες δυσκολίες στις διμερείς σχέσεις, συνεχίζονται οι προσπάθειες για την επανεκκίνηση του κοινού προγράμματος ανάπτυξης μη επανδρωμένων σκαφών επιφανείας (USVs).<br /><br />Το συγκεκριμένο πρόγραμμα είχε ουσιαστικά παγώσει εξαιτίας διαφορών σχετικά με τους όρους αδειοδότησης και χρήσης της τεχνολογίας, ενώ οι εξελίξεις στη Λευκάδα επιβάρυναν περαιτέρω το κλίμα.<br /><br />Μετά τις πρόσφατες επαφές μεταξύ του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Βολοντίμιρ Ζελένσκι, οι δύο πλευρές επιχειρούν να διατηρήσουν ανοικτό το ενδεχόμενο συνέχισης της συνεργασίας στον τομέα των νέων αμυντικών τεχνολογιών.<br />Η Ευρωπαϊκή Ένωση αναζητά νέο μοντέλο χρηματοδότησης της συλλογικής άμυνας<br /><br />Η ελληνική διαπραγμάτευση με το ΝΑΤΟ δεν αποτελεί μεμονωμένη περίπτωση αλλά εντάσσεται σε μια ευρύτερη ευρωπαϊκή συζήτηση για το πώς θα χρηματοδοτηθεί μακροπρόθεσμα η υποστήριξη προς την Ουκρανία.<br /><br />Η μετάβαση από έκτακτα πακέτα βοήθειας σε μόνιμους μηχανισμούς χρηματοδότησης σηματοδοτεί μια σημαντική αλλαγή στη φιλοσοφία της ευρωπαϊκής πολιτικής ασφάλειας. Για πρώτη φορά μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ καλούνται να συνδυάσουν υψηλότερες αμυντικές δαπάνες, επενδύσεις στην ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία και διαρκή οικονομική στήριξη προς μια εμπόλεμη χώρα.<br /><br />Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια ιδιαίτερα σύνθετη θέση. Ως κράτος-μέλος τόσο της Ε.Ε. όσο και του ΝΑΤΟ, συμμετέχει ταυτόχρονα σε πολλαπλούς μηχανισμούς χρηματοδότησης, ενώ παράλληλα υλοποιεί ένα εκτεταμένο πρόγραμμα εκσυγχρονισμού των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.<br /><br />Η πρόταση για καταβολή της ελληνικής συνεισφοράς σε πολυετείς δόσεις αντικατοπτρίζει την προσπάθεια εξισορρόπησης μεταξύ διεθνών υποχρεώσεων και δημοσιονομικής βιωσιμότητας. Αντίστοιχοι προβληματισμοί διατυπώνονται και από άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, γεγονός που υποδηλώνει ότι η συζήτηση για τη χρηματοδότηση της Ουκρανίας εξελίσσεται πλέον σε κεντρικό ζήτημα της ευρωπαϊκής πολιτικής οικονομίας.</div><div><br />Προοπτικές<br /><br />Οι επόμενοι μήνες αναμένεται να είναι καθοριστικοί τόσο για την πορεία της δυτικής υποστήριξης προς την Ουκρανία όσο και για τη διαμόρφωση ενός νέου πλαισίου ευρωπαϊκής αμυντικής χρηματοδότησης.<br /><br />Η πορεία της πρότασης του Μαρκ Ρούτε, οι αποφάσεις των κρατών-μελών για την αύξηση των αμυντικών δαπανών και οι εξελίξεις στο πεδίο των επιχειρήσεων θα καθορίσουν εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ θα καταφέρουν να δημιουργήσουν έναν σταθερό και μακροπρόθεσμο μηχανισμό στήριξης του Κιέβου.<br /><br />Για την Ελλάδα, η πρόκληση θα είναι να διατηρήσει τον ρόλο του αξιόπιστου συμμάχου, προστατεύοντας ταυτόχρονα τη δημοσιονομική σταθερότητα και τις εθνικές αμυντικές της προτεραιότητες σε ένα ολοένα πιο απαιτητικό γεωπολιτικό περιβάλλον.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Ελλάδα διαπραγματεύεται χρηματοδότηση της Ουκρανίας: Το παζάρι με ΝΑΤΟ και δημοσιονομικές ισορροπίες Ε.Ε..

Βασιλης Διαμαντακος Η Αθήνα επιδιώκει την καταβολή της προβλεπόμενης ελληνικής συνεισφοράς προς την Ουκρανία σε πολυετείς δόσεις, επιχειρώντ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Λιβύη νέα γεωπολιτική σκακιέρα της Μεσογείου:ΗΠΑ,Κίνα,Τουρκία,Αίγυπτος αναδιαμορφώνουν ισορροπίες ισχύος.

<img height="86" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/GettyImages-1792562297-1-768x432.jpg" width="722" /><br /><br /><b>Κωστας Καλλιαντερης</b><br />Η επιστροφή των Ηνωμένων Πολιτειών στη λιβυκή κρίση, η αυξανόμενη οικονομική παρουσία της Κίνας, η στρατιωτική εδραίωση της Τουρκίας και η σταδιακή προσέγγιση Άγκυρας–Καΐρου μετατρέπουν τη Λιβύη σε έναν από τους σημαντικότερους γεωπολιτικούς κόμβους της Ανατολικής Μεσογείου. Οι εξελίξεις επηρεάζουν άμεσα την ευρωπαϊκή ενεργειακή ασφάλεια, τις θαλάσσιες μεταφορές και τα στρατηγικά συμφέροντα της Ελλάδας.<br /><br />Για περισσότερο από μία δεκαετία, η Λιβύη αποτελούσε συνώνυμο του εμφυλίου πολέμου, της πολιτικής αστάθειας και των μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη. Σήμερα, όμως, η χώρα εισέρχεται σε μια νέα φάση, όπου το επίκεντρο δεν είναι πλέον μόνο η εσωτερική της σύγκρουση, αλλά ο ανταγωνισμός των μεγάλων δυνάμεων για τον έλεγχο μιας από τις σημαντικότερες γεωστρατηγικές περιοχές της Μεσογείου.<br /><br />Η έντονη διπλωματική κινητικότητα των τελευταίων εβδομάδων, τόσο στην Τρίπολη όσο και στη Βεγγάζη, αποδεικνύει ότι η Λιβύη μετατρέπεται σταδιακά σε σημείο συνάντησης των στρατηγικών επιδιώξεων των Ηνωμένων Πολιτειών, της Κίνας, της Τουρκίας, της Αιγύπτου, των χωρών του Κόλπου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.<br /><br />Πίσω από τις πρωτοβουλίες αυτές βρίσκονται τα τεράστια ενεργειακά αποθέματα της χώρας, η γεωγραφική της θέση ανάμεσα στην Ευρώπη και την Αφρική, αλλά και ο έλεγχος κρίσιμων θαλάσσιων διαδρόμων που αποκτούν ολοένα μεγαλύτερη σημασία στο νέο γεωοικονομικό περιβάλλον.<div><br />Η Ουάσιγκτον επιστρέφει δυναμικά στη Λιβύη<br /><br />Η πιο χαρακτηριστική ένδειξη της αμερικανικής επαναδραστηριοποίησης ήταν η επίσκεψη του Μασάντ Μπούλος, ειδικού απεσταλμένου του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος έχει αναλάβει να προωθήσει ένα νέο σχέδιο πολιτικής ενοποίησης της χώρας.<br /><br />Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν γίνει γνωστές, η αμερικανική πρόταση προβλέπει τη δημιουργία ενός σχήματος συνδιοίκησης, στο οποίο θα συμμετέχουν τόσο ο πρωθυπουργός της δυτικής Λιβύης Αμπντούλ Χαμίντ Ντμπεϊμπά, όσο και ο Σαντάμ Χαφτάρ, ο οποίος εμφανίζεται ως ο επικρατέστερος διάδοχος του στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ στην ανατολική Λιβύη.<br /><br />Πέρα όμως από την πολιτική ενοποίηση, η στρατηγική των Ηνωμένων Πολιτειών έχει σαφώς ευρύτερες διαστάσεις.<br /><br />Η Ουάσιγκτον επιδιώκει να αποτρέψει τη δημιουργία ενός νέου κενού ισχύος στη Βόρεια Αφρική, να διασφαλίσει την πρόσβαση στους ενεργειακούς πόρους της Λιβύης και κυρίως να αναχαιτίσει την αυξανόμενη κινεζική επιρροή στη νότια πτέρυγα της Μεσογείου.<br /><br />Παρά τις αντιδράσεις που προκαλεί το αμερικανικό σχέδιο σε ορισμένες λιβυκές πολιτικές και φυλετικές ομάδες, πρωτοβουλίες όπως οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις μεταξύ δυνάμεων της ανατολικής και δυτικής Λιβύης θεωρούνται από αρκετούς αναλυτές ως τα πρώτα βήματα για τη σταδιακή αποκατάσταση της κρατικής συνοχής. </div><div><br />Η Κίνα επεκτείνει διακριτικά την επιρροή της στη Μεσόγειο<br /><br />Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες επενδύουν στη διπλωματία, η Κίνα επενδύει στις υποδομές.<br /><br />Το λιμάνι της Μισράτα, στο οποίο δραστηριοποιείται η COSCO Shipping, εξελίσσεται σε έναν από τους σημαντικότερους κινεζικούς εμπορικούς κόμβους στη Βόρεια Αφρική.<br /><br />Η πρόσφατη ενεργοποίηση απευθείας θαλάσσιας σύνδεσης μεταξύ κινεζικών λιμένων και της Μισράτα εντάσσεται στη στρατηγική του Belt and Road Initiative (BRI), μέσω της οποίας το Πεκίνο επιχειρεί να ενισχύσει την παρουσία του στις βασικές θαλάσσιες αρτηρίες του παγκόσμιου εμπορίου.<br /><br />Για την Κίνα, η Λιβύη δεν αποτελεί μόνο πηγή ενεργειακών πόρων.<br /><br />Αποτελεί και έναν κρίσιμο κόμβο που συνδέει τη Μεσόγειο με την αφρικανική ενδοχώρα, δημιουργώντας νέες δυνατότητες εμπορικής και επενδυτικής επέκτασης.<br /><br />Η αυξανόμενη κινεζική παρουσία αποτελεί πλέον μία από τις σημαντικότερες ανησυχίες της αμερικανικής στρατηγικής στη Βόρεια Αφρική. Δεν είναι τυχαίο ότι τόσο η αμερικανική όσο και η κινεζική πρεσβεία στην Τρίπολη ενισχύουν συνεχώς τη διπλωματική και επιχειρησιακή τους παρουσία, αντανακλώντας τον εντεινόμενο ανταγωνισμό μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων.</div><div><br />Η Τουρκία εδραιώνει τη στρατιωτική της επιρροή<br /><br />Την ώρα που οι μεγάλες δυνάμεις ανταγωνίζονται σε διπλωματικό και οικονομικό επίπεδο, η Τουρκία συνεχίζει να εδραιώνει τη στρατιωτική της παρουσία στη δυτική Λιβύη.<br /><br />Από την περίοδο του λιβυκού εμφυλίου μέχρι σήμερα, η Άγκυρα έχει εξελιχθεί στον βασικό στρατηγικό προστάτη της κυβέρνησης της Τρίπολης, διατηρώντας στρατιωτικούς συμβούλους, εκπαιδευτές και σημαντικές επιχειρησιακές δυνατότητες στην περιοχή.<br /><br />Ιδιαίτερη σημασία αποκτά η Μισράτα, όπου τουρκικά πολεμικά πλοία χρησιμοποιούν λιμενικές εγκαταστάσεις στο πλαίσιο των στρατιωτικών συμφωνιών που έχουν συναφθεί τα τελευταία χρόνια.<br /><br />Η τουρκική παρουσία, ωστόσο, υπερβαίνει τη λιβυκή διάσταση.<br /><br />Η Λιβύη αποτελεί θεμελιώδη πυλώνα της στρατηγικής της Άγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς το τουρκολιβυκό μνημόνιο εξακολουθεί να αποτελεί τη νομική βάση των τουρκικών διεκδικήσεων για τις θαλάσσιες ζώνες, επηρεάζοντας άμεσα τις εξελίξεις γύρω από τις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες (ΑΟΖ), τις ενεργειακές έρευνες και τα μελλοντικά έργα μεταφοράς φυσικού αερίου προς την Ευρώπη.<br /><br />Για τον λόγο αυτό, η διατήρηση της τουρκικής επιρροής στη Λιβύη αποτελεί στρατηγική προτεραιότητα για την Άγκυρα, ανεξάρτητα από τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις στη χώρα.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Λιβύη νέα γεωπολιτική σκακιέρα της Μεσογείου:ΗΠΑ,Κίνα,Τουρκία,Αίγυπτος αναδιαμορφώνουν ισορροπίες ισχύος.

Κωστας Καλλιαντερης Η επιστροφή των Ηνωμένων Πολιτειών στη λιβυκή κρίση, η αυξανόμενη οικονομική παρουσία της Κίνας, η στρατιωτική εδραίωση ...

Διαβάστε την συνέχεια

Washington Examiner: Τα F-35 δεν έχουν καμία θέση στην Τουρκία – Συνετή η πώληση κινητήρων από τον Τραμπ

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.onalert.gr/app/uploads/2026/06/F-35-DVIDS-1-1440x960.webp" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="960" data-original-width="1440" height="133" src="https://www.onalert.gr/app/uploads/2026/06/F-35-DVIDS-1-1440x960.webp" width="720" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Απολύτως απαράδεκτη και επίκινδυνη για τα αμερικανικά εθνικά συμφέροντα η επανένταξη της Άγκυρας στο πρόγραμμα των stealth μαχητικών</span></h3><b>Άρης Δημητράτος</b><br /><div>Η απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να προχωρήσει στην πώληση κινητήρων τύπου F110 στην Τουρκία, η οποία θα τους χρησιμοποιήσει στο πρόγραμμα ανάπτυξης τουρκικών stealth μαχητικών αεροσκαφών νέας γενιάς τύπου KAAN έχει απασχολήσει ιδιαίτερα την αμερικανική πολιτική σκηνή και τον Τύπο, καθώς συνδέουν με την πιθανή επανένταξη της Άγκυρας στο πρόγραμμα των F-35.<br /><br />Στο πλαίσιο αυτό, το συντηρητικό μέσο ενημέρωσης «Washington Examiner» θέτει στο προσκήνιο την υπόθεση των F-35 σε συνάρτηση με τις πρόσφατες πρωτοβουλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ, λέγοντας πως ο Αμερικανός πρόεδρος θα έχει το κάθε δικαίωμα να εξασφαλίσει μια εμπορική συμφωνία αξίας 700 εκατομμυρίων δολαρίων για την πώληση κινητήρων τύπου F110 στην Τουρκία, όμως θα έκανε ένα σοβαρό στρατηγικό λάθος αν πουλούσε stealth μαχητικά αεροσκάφη τύπου F-35 στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.<br /><br />Ειδικότερα, αμερικανικά μέσα ενημέρωσης και ορισμένοι αναλυτές φαίνεται να διαχωρίζουν τις δύο υποθέσεις. Άλλο πράγμα η πώληση κινητήρων – που θα καταλήξουν σε τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη νέας γενιάς και άλλο πράγμα η επανένταξη της Άγκυρας στο πρόγραμμα των F-35, κάτι που θα προκαλούσε αναστάτωση στο Κογκρέσο, στο αμερικανικό Πεντάγωνο και σε συμμάχους των ΗΠΑ, όπως η Ελλάδα, η Κύπρος και το Ισραήλ.<br /><br />Στο σημείο αυτό, το δημοσίευμα του «Washington Examiner» διευκρινίζει πως η Τουρκία δεν πρέπει να περιφρονείται από τις ΗΠΑ ακόμα κι αν είναι ένας προβληματικός νατοϊκός σύμμαχος και η πώληση των κινητήρων τύπου F110 θα ήταν συνετή κίνηση, διότι θα έδειχνε στην Άγκυρα ότι η Ουάσινγκτον εκτιμά την στρατιωτική τους συνεργασία και θα ενθάρρυνε τον Ερντογάν να επιλέξει την συνεργασία και την σταθερότητα στην ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Έπειτα, υποστηρίζει: «Είναι σαφές ότι τόσο η Ελλάδα όσο και το Ισραήλ θα αντιταχθούν στην πώληση των κινητήρων, όμως το γεγονός ότι οι δύο αυτές χώρες είναι ήδη στο πρόγραμμα των F-35, τους προσφέρει ένα σταθερό πλεονέκτημα αεροπορικής ισχύος έναντι της Τουρκίας. Όμως η προθυμία των ΗΠΑ να ικανοποιήσει ένα τουρκικό αίτημα δεν πρέπει να μεταφραστεί ως παραχώρηση. Ο Ερντογάν είναι ένας παρανοϊκός και αυταρχικός ηγέτης, που μετέτρεψε μια άλλοτε δυναμική δημοκρατία σε ένα φέουδο ισλαμιστικού αυταρχισμού, καταπατώντας δίχως ντροπή ατομικές ελευθερίες ενώ δεν αντιμετωπίζει τις ΗΠΑ με αμοιβαίο σεβασμό».<br /><br />Ακόμα, τονίζει: «Το 2017 διέταξε σωματοφύλακες να επιτεθούν σε διαδηλωτές έξω από την τουρκική πρεσβεία στην Ουάσινγκτον κατά την διάρκεια της επίσκεψής του, έχει χρησιμοποιήσει Αμερικανούς πολίτες, όπως τον πάστορα Μπράνσον, ως πολιτικούς ομήρους και πρόδωσε το NATO όταν αγόρασε ρωσικά συστήματα αεράμυνας τύπου S-400 στα τέλη του 2017».<br /><br />Το γεγονός ότι η Τουρκία διαθέτει τους S-400 είναι ο κυριότερος λόγος που δεν πρέπει να αποκτήσει τα F-35, διότι η Ρωσία θα μπορούσε να αποκτήσει πολύτιμες απόρρητες και διαβαθμισμένες πληροφορίες και δεδομένα για τα λειτουργικά χαρακτηριστικά αλλά και τις υπογραφές σε ραντάρ των F-35. Αυτά τα δεδομένα θα μπορούσε η Μόσχα να τα δώσει στην Κίνα, στο Ιράν ή και στη Βόρεια Κορέα, προκειμένου να διαμορφώσουν ένα πιο αποτελεσματικό δίκτυο αναχαίτισης και αντιμετώπισης των αεμρικανικών stealth μαχητικών αεροσκαφών.<br /><br />Υπό αυτό το πρίσμα, ο Τραμπ θα έκανε ένα σοβαρό στρατηγικό λάθος αν επέτρεπε στην Τουρκία να αγοράσει τα F-35, αν αυτή πρώτα δεν ξεφορτωθεί τους S-400. Με άλλα λόγια, ο Αμερικανός πρόεδρος θα πρέπει να ενδιαφέρεται περισσότερο για τις ζωές Αμερικανών πιλότων και την βιωσιμότητα αμερικανικών στρατηγικών και επιχειρησιακών σχεδιασμών για μελλοντικούς πολέμους, παρά για την φιλία του με τον Ερντογάν.<br /><br />Επίσης, θα έδειχνε υποταγή στους πολιτικούς «εκβιασμούς» του Ερντογάν ενώ θα έδινε την εντύπωση στην Ελλάδα, στην Κύπρο και στο Ισραήλ, ότι η Τουρκία θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τα F-35 εναντίον τους, μετά την αποχώρηση του Τραμπ από τον προεδρικό θώκο.<br /><br />Επίσης, το Κογκρέσο πρέπει να «πατήσει πόδι» και οι πρόεδροι των επιτροπών ενόπλων δυνάμεων της Βουλής των Αντιπροσώπων (ο Ρεπουμπλικάνος Μάικ Ρότζερς) και της Γερουσίας (ο Ρεπουμπλικάνος Ρότζερ Γουίκερ) θα πρέπει να ξεκαθαρίσουν στον Τραμπ ότι θα αντισταθούν σε οποιαδήποτε κίνηση που θέτει σε κίνδυνο τα αμερικανικά συμφέροντα και εθνική ασφάλεια.<br /><br />Γιατί αυτό ακριβώς είναι το διακύβευμα σε μια άνευ όρων πώληση των F-35 στην Τουρκία, κάτι που είναι απολύτως απαράδεκτο.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.onalert.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Washington Examiner: Τα F-35 δεν έχουν καμία θέση στην Τουρκία – Συνετή η πώληση κινητήρων από τον Τραμπ

Απολύτως απαράδεκτη και επίκινδυνη για τα αμερικανικά εθνικά συμφέροντα η επανένταξη της Άγκυρας στο πρόγραμμα των stealth μαχητικών Άρης Δη...

Διαβάστε την συνέχεια

ExxonMobil: Αθόρυβο exit από την Κρήτη. Το παρασκήνιο της αποχώρησης.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.sbctv.gr/wp-content/uploads/2026/03/sbc_exxon_mobil_.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="601" data-original-width="900" height="601" src="https://www.sbctv.gr/wp-content/uploads/2026/03/sbc_exxon_mobil_.jpg" width="900" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Γιατί γίνεται προσπάθεια αποσιώπησης του γεγονότος και καθυστέρησης των επίσημων ανακοινώσεων</span></h3><b>Ιωάννα Γκορόγια</b><br />Αθόρυβα, η ExxonMobil φαίνεται να μαζεύει οριστικά τα «μπογαλάκια της» και από το θαλάσσιο τεμάχιο νοτιοδυτικά της Κρήτης, βάζοντας ένα νέο μεγάλο ερωτηματικό πάνω στο κυβερνητικό αφήγημα περί «ενεργειακής αναβάθμισης» της χώρας.<br /><br />Μετά την αποχώρηση από το block δυτικά της Κρήτης, η εξέλιξη αυτή που αποκαλύπτει το energia.gr έρχεται να ενισχύσει την αίσθηση ότι ο πολυσυζητημένος ενεργειακός σχεδιασμός χάνει σταδιακά τη δυναμική του αλλά και την αξιοπιστία του.<div><br />Κυβερνητική σιγή ασυρμάτου για την ExxonMobil <br /><br />Αυτό που προκαλεί αίσθηση, ωστόσο, δεν είναι μόνο η αποχώρηση του αμερικανικού κολοσσού, αλλά και η εμφανής προσπάθεια να υπάρξει σχετική αποσιώπηση του γεγονότος και των επίσημων ανακοινώσεων τουλάχιστον έως τον Σεπτέμβριο, ή ιδανικά για ορισμένους, για ακόμη αργότερα (ως το τέλος του 2026;). Προεκλογική περίοδος γαρ…<br /><br />Παρά τις υψηλές προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί γύρω από τις έρευνες υδρογονανθράκων στην Κρήτη, η αποχώρηση της ExxonMobil πέρασε χωρίς ιδιαίτερη δημόσια εξήγηση, τροφοδοτώντας ερωτήματα για το τι πραγματικά οδήγησε στην εγκατάλειψη των σχεδίων.<br />Γιατί τέτοιο φιάσκο;Αιτία είναι η αλλοπρόσαλλη πολιτική πράσινης μετάβασης της ΕΕ και η κοινοτική Οδηγία Δεούσης Επιμέλειας Εταιρικής Βιωσιμότητας (Corporate Sustainability Due Diligence Directive);</div><div><br />Ή μήπως, η απάντηση έχει ένα πιο σύντομο όνομα, που αρχίζει από «Τ» και τελειώνει σε «ία»;<br /><br />Γιατί όταν μια επένδυση που παρουσιάστηκε ως γεωπολιτικό και ενεργειακό «game changer» καταλήγει σε φιάσκο με διαδοχικές αποχωρήσεις, το πρόβλημα δεν είναι μόνο επιχειρηματικό: Είναι πολιτικό και γεωπολιτικό. Με τη «σιωπή των αμνών» να λειτουργεί επιβεβαιωτικά.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ExxonMobil: Αθόρυβο exit από την Κρήτη. Το παρασκήνιο της αποχώρησης.

Γιατί γίνεται προσπάθεια αποσιώπησης του γεγονότος και καθυστέρησης των επίσημων ανακοινώσεων Ιωάννα Γκορόγια Αθόρυβα, η ExxonMobil φαίνεται...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Τουρκία πλαστογράφησε την ιστορια: Παρουσίασε τον ποντιακό χορό ως «τουρκικό» και μπήκε στα Ρεκόρ Γκίνες.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://static.newshub.gr/765x435/2026-fotografies-gia-roh/iounios/29-6/tourk.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="435" data-original-width="765" height="114" src="https://static.newshub.gr/765x435/2026-fotografies-gia-roh/iounios/29-6/tourk.jpg" width="736" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Σε μία χώρα δίχως ιστορία και πολιτισμό, η οικειοποίηση της παράδοσης άλλων λαών αποτελεί συχνό φαινόμενο.</span></h3><b> Γιάννης Κολεΐδης</b><br />Ως «τουρκικό παραδοσιακό χορό» παρουσίασαν στην Τουρκία τον ποντιακό χορό, τον οποίο ονομάζουν horon (χορόν), σε μια εκδήλωση όπου περίπου 5.000 άνθρωποι χόρεψαν ταυτόχρονα στην Κωνσταντινούπολη και κατέρριψαν το παγκόσμιο ρεκόρ Γκίνες για τη μεγαλύτερη συμμετοχή σε παραδοσιακό χορό. Οι διοργανωτές χαρακτήρισαν τον ποντιακό χορό ως μέρος της τουρκικής παραδοσιακής κληρονομιάς, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις, καθώς ο χορός είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τον ποντιακό ελληνισμό, τη σέρα, τον πυρρίχιο και τη μνήμη των Ελλήνων του Πόντου.<div><br />Το ρεκόρ Γκίνες και η ανακοίνωση<br /><br />Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη υπό την οργάνωση της Τουρκικής Ομοσπονδίας Χορού, με τη συμμετοχή χιλιάδων χορευτών με παραδοσιακές φορεσιές. «Είναι μεγάλη μου χαρά να ανακοινώσω επίσημα ότι η Τουρκική Ομοσπονδία Χορού είναι ο νέος κάτοχος του τίτλου των Ρεκόρ Γκίνες για τον μεγαλύτερο τουρκικό παραδοσιακό χορό», δήλωσε ο εκπρόσωπος των Ρεκόρ Γκίνες. Η διατύπωση «τουρκικός παραδοσιακός χορός» ήταν το σημείο που προκάλεσε τις μεγαλύτερες αντιδράσεις, καθώς ο χορός που παρουσιάστηκε ως τουρκικός είναι βαθιά ριζωμένος στην ποντιακή παράδοση.<br /><br /><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="352" src="https://www.youtube.com/embed/7VnCdHDWKOk" width="726" youtube-src-id="7VnCdHDWKOk"></iframe><br /><br />Η ποντιακή ταυτότητα του χορού<br /><br />Ο χορός που παρουσιάστηκε στην Τουρκία ως «τουρκικός» δεν είναι ένας γενικός λαϊκός χορός της Μαύρης Θάλασσας. Αγγίζει έναν από τους βαθύτερους πυρήνες της ποντιακής μνήμης: τη σχέση του ποντιακού χορού με τον πυρρίχιο, τη σέρα και τη χορευτική παράδοση των Ελλήνων του Πόντου. Ο πυρρίχιος θεωρείται ένας από τους αρχαιότερους πολεμικούς χορούς του ελληνικού κόσμου, συνδεδεμένος με τη σωματική ετοιμότητα, τη μαχητικότητα και τον ρυθμό. Στην ποντιακή παράδοση, η πιο εμβληματική συνέχεια αυτού του πολεμικού πνεύματος είναι η σέρα, ο κατεξοχήν ποντιακός πολεμικός χορός, γρήγορος, δυναμικός, με έντονες κινήσεις και κοφτό ρυθμό. Για τον ποντιακό ελληνισμό, η σέρα δεν είναι απλώς λαογραφικό στοιχείο, είναι χορός ταυτότητας, συνδεδεμένος με την ιστορική παρουσία των Ελλήνων στον Πόντο, την ποντιακή λύρα και τη διατήρηση μιας παράδοσης που μεταφέρθηκε μετά τον ξεριζωμό.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div>Η οικειοποίηση της ποντιακής κληρονομιάς<br /><br />Ο horon, όπως ονομάζεται σήμερα στην Τουρκία ο χορός της περιοχής της Μαύρης Θάλασσας, παρουσιάζεται από την τουρκική πλευρά ως αποκλειστικά τουρκικός. Στην ουσία, όμως, πρόκειται για την τουρκική εκδοχή ενός χορευτικού ιδιώματος που έχει άμεση συγγένεια με την ποντιακή χορευτική παράδοση. Οι ομοιότητες δεν είναι τυχαίες: ο κυκλικός σχηματισμός, ο έντονος ρυθμός, οι γρήγορες κινήσεις, η σύνδεση με τη μουσική παράδοση της Μαύρης Θάλασσας παραπέμπουν σε κοινό πολιτιστικό υπόστρωμα, στο οποίο η ποντιακή ελληνική παρουσία υπήρξε καθοριστική. Η παρουσίαση του χορού ως αποκλειστικά «τουρκικού» αποσιωπά την ποντιακή ελληνική διάσταση και τη βαθιά ιστορική σχέση του συγκεκριμένου χορευτικού ιδιώματος με τη σέρα και τον πυρρίχιο.<br /><br />Τι σημαίνει η καταγραφή στα Ρεκόρ Γκίνες<br /><br />Η καταγραφή στα Ρεκόρ Γκίνες αφορά το μέγεθος της εκδήλωσης, όχι την ιστορική προέλευση του χορού. Το Guinness World Records πιστοποιεί τη μαζική χορευτική εκτέλεση, αλλά δεν αποτελεί ιστορική ή εθνολογική επιτροπή που αποφαίνεται για την πολιτιστική ταυτότητα ενός χορού. Η τουρκική παρουσίαση ωστόσο επιχειρεί να μετατρέψει ένα αριθμητικό ρεκόρ σε πολιτιστικό τεκμήριο, κάτι που η πραγματικότητα δεν επιτρέπει.</div><div><br />Η ευρύτερη εικόνα<br /><br />Το περιστατικό έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία η Τουρκία επενδύει ολοένα και περισσότερο στην πολιτιστική διπλωματία, επιχειρώντας να προβάλλει διεθνώς μια ενιαία τουρκική πολιτιστική αφήγηση. Σε αυτή την αφήγηση, στοιχεία που διαμορφώθηκαν σε πολυεθνοτικά περιβάλλοντα της Ανατολής, του Πόντου, των Βαλκανίων και της Μικράς Ασίας παρουσιάζονται συχνά ως αποκλειστικά τουρκικά. Για την Τουρκία, ο horon είναι χορός της Μαύρης Θάλασσας και μέρος της τουρκικής παράδοσης.<br /><br />Για τους Πόντιους Έλληνες, όμως, ο χορόν, η σέρα και οι συγγενείς χορευτικές μορφές είναι ζωντανό κομμάτι της ποντιακής ταυτότητας. Άλλο να αναγνωρίζεται ότι ο χορός χορεύεται σήμερα και στην Τουρκία, και άλλο να παρουσιάζεται διεθνώς ως αποκλειστικά «τουρκικός», χωρίς καμία αναφορά στην ποντιακή ελληνική του διάσταση. Η πρώτη προσέγγιση αναγνωρίζει την πολυπλοκότητα της ιστορίας. Η δεύτερη την απλοποιεί, την εθνικοποιεί και δημιουργεί εύλογες αντιδράσεις.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Τουρκία πλαστογράφησε την ιστορια: Παρουσίασε τον ποντιακό χορό ως «τουρκικό» και μπήκε στα Ρεκόρ Γκίνες.

Σε μία χώρα δίχως ιστορία και πολιτισμό, η οικειοποίηση της παράδοσης άλλων λαών αποτελεί συχνό φαινόμενο.  Γιάννης Κολεΐδης Ως «τουρκικό πα...

Διαβάστε την συνέχεια

Σε τροχιά ολοκληρωτικού πολέμου Ισραήλ και Ιράν.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2025/06/IRAN-ISRAEL-2-630x400.jpg" width="740" /><br /><br />Σε δραματικές ανακοινώσεις που σηματοδοτούν κατακόρυφη κλιμάκωση της έντασης στη Μέση Ανατολή προχώρησε η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του Ισραήλ, προειδοποιώντας για το ενδεχόμενο άμεσης πολεμικής σύρραξης με το Ιράν εντός των επόμενων 48 ωρών.<br /><br />Κατά τη διάρκεια έκτακτης αξιολόγησης της κατάστασης στα πολλαπλά μέτωπα της περιοχής, ο Πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου και ο Υπουργός Άμυνας Ισραέλ Κατζ αποσαφήνισαν τη σκληρή γραμμή του εθνικού αμυντικού δόγματος, αποκαλύπτοντας παράλληλα άγνωστες πτυχές των παρασκηνιακών διπλωματικών πιέσεων.<div><br />Το παρασκήνιο της απόρριψης των όρων της Χαμάς<br /><br />Ενώπιον της ανώτατης στρατιωτικής ηγεσίας των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων (IDF), ο Μπενιαμίν Νετανιάχου αποκάλυψε τις έντονες εσωτερικές και εξωτερικές πιέσεις που δέχθηκε για τον πρόωρο τερματισμό των επιχειρήσεων, οι οποίες συμπληρώνουν πλέον σχεδόν τρία χρόνια.<br /><br />Ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός αναφέρθηκε συγκεκριμένα σε πρόταση-τελεσίγραφο της Χαμάς, η οποία προέβλεπε την πλήρη απελευθέρωση των ομήρων με αντάλλαγμα την οριστική αποχώρηση του ισραηλινού στρατού από τη Λωρίδα της Γάζας.<br /><br />Ο κ. Νετανιάχου αποκάλυψε μάλιστα τη σφοδρή διαφωνία που είχε με συμβούλους του, οι οποίοι εισηγούνταν την αποδοχή των όρων και την επικοινωνιακή διαχείριση της αποχώρησης ως «νίκης».<br /><br />«Μου είπαν ότι αυτό θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως θρίαμβος.<br /><br />»Απάντησα πως η πραγματικότητα δεν παραποιείται: αυτό δεν είναι νίκη, αλλά μια ολέθρια ήττα που θα άφηνε ανέπαφους τους εχθρούς μας και τα οπλοστάσιά τους», τόνισε ο Πρωθυπουργός.<br /><br />Σύμφωνα με το σκεπτικό του, μια τέτοια υπαναχώρηση θα έθετε σε μακροπρόθεσμο κίνδυνο την εθνική ασφάλεια, καθώς το Ισραήλ θα βρισκόταν σύντομα αντιμέτωπο με έναν νέο, πιο ισχυρό πόλεμο έναντι των Ντέιφ, Σινουάρ, Χανίγια, Νασράλα, Χαμενεΐ και Άσαντ.<br /><br />Ο κ. Νετανιάχου κατέληξε επισημαίνοντας ότι η απελευθέρωση των αιχμαλώτων επετεύχθη τελικά μέσω της στρατηγικής που εφαρμόστηκε, επαναλαμβάνοντας ότι η μοναδική αποτελεσματική οδός παραμένει ο συνδυασμός της μέγιστης στρατιωτικής πίεσης και της διπλωματικής ισχύος, σε πλήρη συντονισμό με τις ΗΠΑ.</div><div><br />Προειδοποίηση για τον «Τρίτο Πόλεμο του Ιράν»<br /><br />Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Υπουργός Άμυνας Ισραέλ Κατζ, κατά τη διάρκεια επίσημης ενημέρωσης των δημοσιογράφων, υπογράμμισε τον άμεσο κίνδυνο ανάφλεξης.<br /><br />«Είναι ορατό το ενδεχόμενο ακόμη και αύριο να βρισκόμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση με το Ιράν», δήλωσε χαρακτηριστικά, ξεκαθαρίζοντας ότι οποιαδήποτε ιρανική πυραυλική επίθεση θα λάβει άμεση και συντριπτική απάντηση εντός δύο εικοσιτετραώρων.<br /><br />Το ισραηλινό κατεστημένο ασφαλείας διεμήνυσε ότι, αν και δεν επιθυμεί να υπονομεύσει τις τρέχουσες διπλωματικές πρωτοβουλίες του Αμερικανού Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, δεν πρόκειται να επιδείξει καμία ανοχή σε ζητήματα εθνικής άμυνας.<br /><br />«Στα θέματα ασφάλειας δεν χωρούν συμβιβασμοί, ούτε στο μέτωπο του Λιβάνου ούτε σε αυτό του Ιράν.<br /><br />»Εάν η Τεχεράνη επιτεθεί, αυτός θα είναι ο Τρίτος Πόλεμος του Ιράν», κατέληξε ο κ. Κατζ.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Σε τροχιά ολοκληρωτικού πολέμου Ισραήλ και Ιράν.

Σε δραματικές ανακοινώσεις που σηματοδοτούν κατακόρυφη κλιμάκωση της έντασης στη Μέση Ανατολή προχώρησε η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία το...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Ερντογάν ανακαλύπτει τον σιιτισμό.

<img height="113" src="https://www.capital.gr/Content/ImagesDatabase/p/1000x563/crop/both/bd/bd9a02386d7a4f07af9987c5afc79e36.jpg?quality=85&404=default&v=8" width="728" /><br /><br />Του <b>Κώστα Ράπτη</b><br />Ο Ταγίπ Ερντογάν δεν φημίζεται για τα φιλο-σιιτικά του αισθήματα. Αλλά ως μαιτρ των τακτικών ελιγμών μπορεί να εμφανίζει και διαφορετικό πρόσωπο.<br /><br />Όταν στις 29 Μαϊου 2013, κατά την τελετή θεμελίωσης της τρίτης γέφυρας του Βοσπόρου, ο τότε πρωθυπουργός της Τουρκίας ανακοίνωσε ότι αυτή θα λάβει το όνομα του Σουλτάνου Σελίμ Α' Γιαβούζ, η αλεβιτική κοινότητα της γείτονος υπέστη σοκ, για αυτό και προσχώρησε μαζικά στις κινητοποιήσεις της πλατείας Γκεζί που είχαν ξεκινήσει την προηγουμένη. Άλλωστε, η συριακή περιπέτεια στην οποία είχε ήδη βυθιστεί η Τουρκία, στο πλευρό των σουνιτών ανταρτών που ήθελαν να ανατρέψουν το περί τον Άσαντ δίκτυο εξουσίας των ετερόδοξων Αλαουιτών (Νοσάιρι), ενέτεινε τα σεκταριστικά πάθη.<br /><br />Ο Σελίμ ο Σκυθρωπός υπήρξε μέγας διώκτης των Αλεβιτών (Κιζιλμπασήδων) της Ανατολίας, γεγονός σχετιζόμενο και με την πολεμική σύγκρουσή του με την Περσία των Σαφαβιδών. Ήταν ο πρώτος Οθωμανός σουλτάνος ο οποίος έλαβε τον τίτλο του Χαλίφη (1517), μετά την κατάκτηση της αραβικής Ανατολής. Εξ ού και ο σάχης Ισμαήλ επέβαλε τον Δωδεκαδικό Σιιτισμό ως επίσημο δόγμα της δικής του επικράτειας, μη αναγνωρίζοντας την θρησκευτική εξουσία του μεγάλου ανταγωνιστή του. (Δωδεκαδικοί, Αλεβίτες και Αλαουίτες αποτελούν, μαζί με τους τους Ζαϊδίτες της Υεμένης και τους Ισμαηλίτες διαφορετικούς κλάδους του Σιιτισμού).<br /><br />Καθώς ο ισλαμικός κόσμος αυτές τις μέρες διανύει τον πένθιμο για τους Σιίτες μήνα Μουχαρράμ, που κορυφώνεται με τις τελετές της Ασούρα, σε ανάμνηση του φόνου του Ιμάμη Χουσεϊν στην Καρμπάλα του σημερινού Ιράκ, ο Τούρκος πρόεδρος αποφάσισε να αποστείλει μήνυμα συμπαράστασης στους μη σουνίτες συμπατριώτες του.<br /><br />Σε εόρτιο δείπνο την Τετάρτη στο προεδρικό μέγαρο της Άγκυρας ο Ερντογάν συνεχάρη τους Μουσουλμάνους για τον ιερό μήνα Μουχάραμ, χαρακτηρίζοντάς τον ως μια περίοδο περισυλλογής, προσευχής και ενότητας. Εξέφρασε την ελπίδα ότι ο μήνας θα φέρει ειρήνη και ευλογίες στην Τουρκία, τον ισλαμικό κόσμο και την ανθρωπότητα. Ενόψει δε της Ασούρα, τίμησε τη μνήμη του Ιμάμη Χουσεΐν και των περισσότερων από 70 συντρόφων του που μαρτύρησαν μαζί του δηλώνοντας: "Εξακολουθούμε να κουβαλάμε τον πόνο της Καρμπάλα στις καρδιές μας. Για 14 αιώνες, θρηνούμε το μαρτύριο του Ιμάμη Χουσεΐν και των συντρόφων του”. Πρόσθεσε ότι τα γεγονότα της Καρμπάλα απέδειξαν ότι ενώ οι άνθρωποι μπορεί να χάσουν τη ζωή τους, οι αρχές της δικαιοσύνης και της αλήθειας παραμένουν. Και συμπλήρωσε: Ο σεβασμός και η αφοσίωση στην Ahl al-Bayt (την Οικογένεια του Προφήτη) αποτελούν την ουσία και το θεμέλιο αυτού του έθνους και αναπόσπαστο μέρος της πολιτιστικής και πνευματικής ταυτότητας της Ανατολίας.<br /><br />Κάνοντας έκκληση για ενότητα, ο Ερντογάν επικαλέστηκε τις διδασκαλίες του Κορανίου που προτρέπουν τους πιστούς να παραμείνουν ενωμένοι και να αποφεύγουν τη διαίρεση, λέγοντας ότι η κοινωνική συνοχή είναι η ισχυρότερη προστασία ενάντια στις προσπάθειες δημιουργίας διχόνοιας.<br /><br />Αναφέρθηκε επίσης στα λόγια του Χατζή Μπεκτάς Βελή, του γενάρχη των Αλεβιτών, "ας είμαστε ενωμένοι, δυνατοί και ζωντανοί”, περιγράφοντάς τα ως ένα διαρκές θεμέλιο αδελφοσύνης στην Τουρκία.<br /><br />Ο Ερντογάν δεν παρέλειψε να αναφερθεί στις κυβερνητικές πολιτικές υπέρ των Αλεβιτών, των οποίων οι χώροι λατρείας (τζεμεβί), οι οποίοι προηγουμένως δεν είχαν αναγνώριση, υπάγονται από το 2022 σε πρόγραμμα της προεδρίας, που καλύπτει τα έξοδα συντήρησης, επίπλωσης και ηλεκτροδότησής τους.<br /><br />Όλα αυτά έχουν προφανή εσωτερική πολιτική στόχευση. Άλλωστε, οι Αλεβίτες αποτελούσαν παραδοσιακά εκλογικό κοινό του αντιπολιτευόμενου Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος το οποίο βρίσκεται σε κρίση.<br /><br />Αποτελεί, ωστόσο, ενδιαφέρον ερώτημα κατά πόσον τα φιλο-σιιτικά ανοίγματα του Ερντογάν αποτελούν και ένα "κλείσιμο του ματιού” ως προς τις περιφερειακές του συμμαχίες, σε μία συγκυρία κατά την οποία ο πόλεμος ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν ανέτρεψε τις μεσανατολικές ισορροπίες.<br /><br />Επ' αυτού, ο αντιπρόεδρος του Ερντογάν, Τζεβντέτ Γιλμάζ υπήρξε περισσότερο συγκεκριμένος. Μιλώντας στην "Τελετή Πένθους της Παγκόσμιας Ασούρα” στην Κωνσταντινούπολη την Πέμπτη, ο αντιπρόεδρος δήλωσε ότι τα μαθήματα της Καρμπάλα παραμένουν επίκαιρα σήμερα, καθώς η δικαιοσύνη και το κράτος δικαίου πρέπει να υπερισχύσουν της κατάχρησης εξουσίας.<br /><br />Κάνοντας παραλληλισμούς μεταξύ της τραγωδίας της Καρμπάλα και των σύγχρονων παγκόσμιων συγκρούσεων, ο Γιλμάζ είπε ότι ο κόσμος συνεχίζει να αντιμετωπίζει προκλήσεις από εκείνους που πιστεύουν ότι η εξουσία από μόνη της παρέχει νομιμότητα. "Υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν, "Είμαι ισχυρός, άρα μπορώ να κάνω ό,τι θέλω". Δεν μπορούμε να δεχτούμε μια τέτοια νοοτροπία”, είπε. "Η εξουσία που αποσπάται από τη δικαιοσύνη, τη συμπόνια και το κράτος δικαίου δεν έχει διαρκή αξία. Η ιστορία έχει δείξει ότι καμία εξουσία που δεν στερείται νομιμότητας και σεβασμού προς τον νόμο δεν μπορεί να διαρκέσει”.<br /><br />Ο Γιλμάζ δήλωσε ότι η Τουρκία υποστηρίζει τον συνδυασμό της ηθικής νομιμότητας με τη δύναμη σε μια περίοδο αυξανόμενης περιφερειακής αβεβαιότητας. Προειδοποίησε επίσης κατά των προσπαθειών διαίρεσης των κοινωνιών βάσει εθνοτικών και θρησκευτικών γραμμών, υποστηρίζοντας ότι η ποικιλομορφία θα πρέπει να θεωρείται πηγή δύναμης και όχι σύγκρουσης. "Εκτός αν δούμε τις ταυτότητες και τις διαφορές μας ως στοιχεία που αλληλοσυμπληρώνονται και εμπλουτίζουν, θα συνεχίσουμε να υπηρετούμε τα συμφέροντα των άλλων”. Αναφερόμενος δε στις πρόσφατες συγκρούσεις στην περιοχή, ο Γιλμάζ είπε ότι η Τουρκία έχει αντισταθεί στις προσπάθειες υποδαύλισης θρησκευτικών εντάσεων, σεβόμενη τις διαφορετικές ταυτότητες, δίνοντας παράλληλα έμφαση στις κοινές αξίες.<br /><br />Όλα αυτά σε μια συγκυρία διόλου αθώα κατά την οποία λ.χ. το Ισραήλ θέτει υπό την "προστασία” του τα αποσχιστικά σχέδια (μερίδας) των Δρούζων της Συρίας και προσπαθεί μαζί με τις ΗΠΑ να δελεάσει τον αλ-Σάραα της Συρίας να επέμβει στον Λίβανο εναντίον της φιλο-ιρανικής σιιτικής Χεζμπολλάχ. Το δίλημμα για την Τουρκία (μεγάλη χορηγό του αλ Σάραα και επίδοξη κηδεμόνα του βορείου Λιβάνου) είναι μεγάλο. Αλλά η κλιμάκωση του ανταγωνισμού με το Ισραήλ (το οποίο, πολύ χαρακτηριστικά, μόλις αναγνώρισε την Αρμενική Γενοκτονία) λειτουργεί αποτρεπτικά για την προσχώρηση σε αλλότριους σχεδιασμούς.<div><br /></div><div><a href="https://www.capital.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Ερντογάν ανακαλύπτει τον σιιτισμό.

Του Κώστα Ράπτη Ο Ταγίπ Ερντογάν δεν φημίζεται για τα φιλο-σιιτικά του αισθήματα. Αλλά ως μαιτρ των τακτικών ελιγμών μπορεί να εμφανίζει και...

Διαβάστε την συνέχεια

Δύσκολα θα βγάλουν άκρη ΗΠΑ και Ιράν στο Κατάρ…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://vphoto.vietnam.vn/thumb/640x360/vietnam/resource/IMAGE/2026/06/18/1781771021559_anh-1-jpg.webp" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="360" data-original-width="640" height="113" src="https://vphoto.vietnam.vn/thumb/640x360/vietnam/resource/IMAGE/2026/06/18/1781771021559_anh-1-jpg.webp" width="729" /></a></div><br /><div>Το Ιράν και οι ΗΠΑ ανήγγειλαν χθες Δευτέρα συνομιλίες αντιπροσωπειών τους στο Κατάρ, που αναμένεται να αρχίσουν εντός της ημέρας, μετά τις ανταλλαγές πληγμάτων των τελευταίων ημερών, ωστόσο η Τεχεράνη αναφέρθηκε σε επαφές τεχνικού επιπέδου, όχι απευθείας διαπραγματεύσεις με την αντίπαλη πλευρά, ενώ η Ουάσιγκτον έκανε λόγο για «συναντήσεις υψηλού επιπέδου».</div><br />Τα δυο μέρη αποφάσισαν, σύμφωνα με Αμερικανό αξιωματούχο που μίλησε στο Γαλλικό Πρακτορείο, να σταματήσουν την ανταλλαγή πληγμάτων που διεξάγονταν παρά την υπογραφή καταρχήν συμφωνίας ανάμεσά τους, του «μνημονίου κατανόησης», στα μέσα του Ιουνίου, με σκοπό να τερματιστεί ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Και ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε μέσω Truth Social –με όλα τα γράμματα κεφαλαία– ότι «το Ιράν ζήτησε συνάντηση» και «θα γίνει αύριο (σ.σ. σήμερα Τρίτη) στη Ντόχα!». Λίγο αργότερα η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Κάρολαϊν Λέβιτ ανέφερε στο Fox News ότι οι απεσταλμένοι του προέδρου, ο Στιβ Γουίτκοφ και ο Τζάρεντ Κούσνερ, μεταβαίνουν στο εμιράτο για να «συμμετάσχουν σε συναντήσεις υψηλού επιπέδου» μέσα στην εβδομάδα.<br /><br />Διπλωματική πηγή ενήμερη σχετικά επιβεβαίωσε στο AFP συνάντηση «τεχνικών ομάδων τις επόμενες ημέρες» προσθέτοντας πως πλέον «είναι επιχειρησιακοί δίαυλοι επικοινωνίας για την αποκλιμάκωση συμβάντων».<div><br />Εντάσεις για το Ορμούζ<br /><br />Αφού αρχικά διέψευσε ότι θα γίνει οποιαδήποτε συνάντηση, η ιρανική διπλωματία αργότερα χθες Δευτέρα επιβεβαίωσε ότι στέλνει «αντιπροσωπεία εμπειρογνωμόνων» στη Ντόχα αυτή την εβδομάδα. Ωστόσο «τις επόμενες ημέρες δεν θα διαπραγματευτούμε με την αμερικανική πλευρά σε κανένα επίπεδο», επέμεινε ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών Εσμαΐλ Μπαγαεΐ.<br /><br />Οι εντάσεις είναι επικεντρωμένες στη διαχείριση του στρατηγικής σημασίας του Ορμούζ, όπου η κίνηση επανήλθε στο ρελαντί το σαββατοκύριακο, έπειτα από δυο επιθέσεις εναντίον πλοίων. Συνολικά, 29 πλοία που μετέφεραν πρώτες ύλες διέσχισαν το στενό το Σάββατο και άλλα 12 προχθές Κυριακή, σύμφωνα με δεδομένα της εταιρείας παρακολούθησης της κίνησης των πλοίων Kpler· αριθμοί πολύ χαμηλότεροι από αυτούς των προηγούμενων ημερών.<br /><br />Η Τεχεράνη επαναλαμβάνει εδώ κι εβδομάδες, παρά την αντίθεση της Ουάσιγκτον, ότι το στενό δεν θα επανέλθει στην προπολεμική κατάσταση, όταν η διέλευσή του γινόταν δωρεάν. Και απειλεί τα πλοία που προσπαθούν να παρακάμψουν το καθορισμένο δρομολόγιο.<br /><br />Από την περασμένη Πέμπτη, δυο πλοία χτυπήθηκαν από βλήματα άγνωστης προέλευσης — οι επιθέσεις αποδόθηκαν στην Τεχεράνη από τον αμερικανικό στρατό, ο οποίος δυο ημέρες αργότερα βομβάρδισε το Ιράν. Η Ισλαμική Δημοκρατία ανταπέδωσε εξαπολύοντας πυραύλους και μη επανδρωμένα εναέρια συστήματα εναντίον γειτόνων της στον Κόλπο, ιδίως του Κουβέιτ και του Μπαχρέιν. Η αναζωπύρωση απειλούσε να οδηγήσει σε κατάρρευση της καταρχήν συμφωνίας που υπέγραψαν οι πρόεδροι των δυο χωρών τη 17η Ιουνίου.</div><div><br />Έξοδα υπηρεσιών<br /><br />Το Ιράν και το Ομάν λένε πως θα ασκήσουν τα κυριαρχικά δικαιώματά τους ως προς τη διέλευση του στενού και ετοιμάζονται να προχωρήσουν στην επιβολή τελών για την παρεχόμενη υπηρεσία. Ωστόσο η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (CNUDM), που υιοθετήθηκε το 1982, αλλά δεν έχει επικυρώσει η Τεχεράνη εγγυάται δικαίωμα «διέλευσης» από στενά που εξυπηρετούν τη διεθνή ναυσιπλοΐα, όπως αυτό του Ορμούζ, που συνδέει τον Κόλπο με τον υπόλοιπο κόσμο.<br /><br />Το στενό, που έκλεισε de facto η Ισλαμική Δημοκρατία όταν ξέσπασε ο πόλεμος την 28η Φεβρουαρίου, με την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον της, κάτι που αποσταθεροποίησε το παγκόσμιο εμπόριο υδρογονανθράκων και απογείωσε τις τιμές του πετρελαίου, άνοιξε ξανά μόλις την περασμένη εβδομάδα. Πλην όμως η Τεχεράνη δεν επιτρέπει να χρησιμοποιείται παρά μόνο μια πορεία, κατά μήκος των ακτών της.<br /><br />Στην άλλη πλευρά, το Ομάν παραμένει αόριστο και ανακοίνωσε τη διάνοιξη εναλλακτικής προσωρινής ρότας, που παρουσιάστηκε από σουλτανάτο ως πρωτοβουλία σε συντονισμό με τον ΟΗΕ για να απομακρυνθούν τα πληρώματα και τα πλοία που είχαν αποκλειστεί στον Κόλπο για μήνες.<br /><br />Ο Χάιθαμ μπιν Ταρίκ, ο σουλτάνος του Ομάν, και ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν συνηγόρησαν χθες υπέρ της «ελεύθερης ναυσιπλοΐας, χωρίς όρους ούτε περιορισμούς», και συμφώνησαν να διεξαγάγουν «επιχειρήσεις άρσης ναρκών από κοινού». Κάτι στο οποίο η ιρανική διπλωματία αντέδρασε καλώντας το Παρίσι να μην «περιπλέκει ακόμη περισσότερο» την κατάσταση.<br /><br />«Αποφασιστικότητα»<br /><br />Στον Λίβανο, που συμπεριλήφθηκε κατ’ απαίτηση της Τεχεράνης στις συνομιλίες με τις ΗΠΑ, ο στρατός του Ισραήλ συνέχισε το σαββατοκύριακο να εξαπολύει αεροπορικές επιδρομές και να διεξάγει επιχειρήσεις καταστροφών παρά την υπογραφή στην Ουάσιγκτον την Παρασκευή συμφωνίας-πλαισίου με σκοπό να αποκατασταθεί «διαρκής ειρήνη».<br /><br />Σύμφωνα με το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων του Λιβάνου, νέο πλήγμα του Ισραήλ καταγράφτηκε χθες στο νότιο τμήμα της χώρας. Η συμφωνία-πλαίσιο προβλέπει ότι το Ισραήλ θα συνεχίσει να κατέχει τμήμα του νοτίου Λιβάνου, όπως συμβαίνει από την αρχή του νέου πολέμου εναντίον της Χεζμπολά, τη 2η Μαρτίου, όσο το σιιτικό κίνημα που πρόσκειται στο Ιράν δεν καταθέτει τα όπλα.<br /><br />Πρόκειται για απαίτηση που προβάλλεται για δεκαετίες και η λιβανική κυβέρνηση δεν έχει μπορέσει να ικανοποιήσει παρά την πίεση των ΗΠΑ. Χθες ο πρόεδρος του Λιβάνου Ζοζέφ Αούν εξέφρασε την «αποφασιστικότητα» των αρχών να επιβληθεί η εξουσία του κράτους ως τα σύνορα με το Ισραήλ με την ανάπτυξη του στρατού — στο νότιο τμήμα της χώρας, οχυρό της Χεζμπολά.<br /><br />Η Χεζμπολά κατηγορείται πως έσυρε τον Λίβανο στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή στις αρχές Μαρτίου, όταν εκτόξευσε ρουκέτες εναντίον του Ισραήλ για να εκδικηθεί τον θάνατο του Ιρανού ανώτατου ηγέτη Αλί Χαμενεΐ, ο οποίος σκοτώθηκε τις πρώτες ώρες της αμερικανοϊσραηλινής επίθεσης εναντίον της Ισλαμικής Δημοκρατίας την 28η Φεβρουαρίου. Σε αντίποινα, το Ισραήλ ορκίστηκε να «εξαλείψει» τον εχθρό κι εξαπέλυσε ευρείας κλίμακας βομβαρδισμούς και χερσαία εισβολή στον νότιο Λίβανο, σκοτώνοντας πάνω από 4.200 ανθρώπους, σύμφωνα με τους αριθμούς του υπουργείου Υγείας στη Βηρυτό.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.amna.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Δύσκολα θα βγάλουν άκρη ΗΠΑ και Ιράν στο Κατάρ…

Το Ιράν και οι ΗΠΑ ανήγγειλαν χθες Δευτέρα συνομιλίες αντιπροσωπειών τους στο Κατάρ, που αναμένεται να αρχίσουν εντός της ημέρας, μετά τις α...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί οι πολυεθνικές εγκαταλείπουν άρον άρον την Τουρκία;

<img height="120" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-06/image-305.png?itok=PAZ-Mfwj" width="731" /><br /><br />Η αποχώρηση της Hamat από την Τουρκία αναδεικνύει τη δραματική οικονομική αποσύνδεση των δύο χωρών λόγω των πολιτικών εντάσεων, την ώρα που επιχειρηματικοί κολοσσοί όπως οι Teva, ICL και Netafim επιλέγουν να διατηρήσουν την παρουσία τους στην τουρκική αγορά<br /><br />Ηισραηλινή εταιρεία ειδών υγιεινής Hamat αποφάσισε πρόσφατα να τερματίσει τη λειτουργία της MCP, της τουρκικής θυγατρικής της στη Σμύρνη. Η απόφαση ελήφθη λόγω των έντονων δυσκολιών στη διάθεση των προϊόντων της τόσο στην εγχώρια τουρκική αγορά όσο και σε άλλες αγορές εκτός Ισραήλ. Το κλείσιμο της μονάδας, η οποία παρήγαγε κεραμικά είδη υγιεινής, αποτελεί ακόμα ένα βήμα σε μια συνεχιζόμενη διαδικασία σταδιακής απομάκρυνσης του Ισραήλ από την τουρκική βιομηχανία.<br /><br />Η κίνηση αυτή θεωρούνταν αναμενόμενη, δεδομένης της αυστηρής αντι-ισραηλινής εμπορικής πολιτικής που εφαρμόζει η Άγκυρα. Ωστόσο, από επιχειρηματική σκοπιά, θεωρείται μια χαμένη ευκαιρία. Η τουρκική βιομηχανία αποτελεί βασική κινητήριο δύναμη για την τοπική οικονομία: μετά από μια επιβράδυνση της ανάπτυξης της βιομηχανικής παραγωγής από το 1,61% στο 0,38%, πέρυσι σημειώθηκε νέα άνοδος στο 2,58%. Αυτή η ανάκαμψη ενίσχυσε την τουρκική παραγωγή από τα 262 δισεκατομμύρια δολάρια το 2024 στα 273,4 δισεκατομμύρια δολάρια το 2025.<br /><br />Με την απόφαση της Hamat, η παρουσία ισραηλινών επιχειρηματικών συμφερόντων στην Τουρκία περιορίζεται πλέον σε σχεδόν μηδαμινά επίπεδα. Λόγω της τρέχουσας τάσης, φαίνεται ότι η άμεση οικονομική δραστηριότητα στη χώρα θα χαρακτηρίζεται πλέον από μια εικόνα ελάχιστων επαφών, παρόμοια με αυτή που έχει ήδη συνηθίσει η αγορά στο διμερές εμπόριο.<br /><br />Η Δρ. Γκαλία Λίντενστραους, ανώτερη ερευνητική συνεργάτιδα στο Ινστιτούτο Σπουδών Εθνικής Ασφάλειας (INSS) του Ισραήλ, επισημαίνει ότι, σε αντίθεση με τις εισαγωγές από την Τουρκία προς το Ισραήλ —οι οποίες εξακολουθούν να πραγματοποιούνται σε περιορισμένη κλίμακα μέσω τρίτων χωρών— οι ισραηλινές εξαγωγές προς την Τουρκία έχουν σταματήσει εντελώς. Η ίδια προσθέτει πως «οι ισραηλινές εταιρείες που δραστηριοποιούνταν στην Τουρκία αντιμετωπίζουν μεγάλες δυσκολίες, όπως γίνεται σαφές και από το κλείσιμο των δραστηριοτήτων της Hamat».<br />Μια περίπλοκη επιχειρηματική εικόνα στη σκιά της πολιτικής κρίσης<br /><br />Το Ισραήλ έκλεισε το 2025 με εισαγωγές αγαθών από την Τουρκία ύψους 924,1 εκατομμυρίων δολαρίων (έναντι περίπου 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων το 2024), ενώ οι εξαγωγές κατέρρευσαν από τα 598,6 εκατομμύρια δολάρια στα μόλις 10,9 εκατομμύρια δολάρια.<br /><br />Η δραματική αυτή απόκλιση οφείλεται στην απόφαση του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, τον Μάιο του 2024, να επιβάλει πλήρες εμπορικό εμπάργκο στο Ισραήλ —ένα πρωτοφανές βήμα στις σχέσεις των δύο χωρών.<div><br />Οι εταιρείες που παραμένουν στην Τουρκία<br /><br />Παρά τις έντονες πολιτικές αναταράξεις, ορισμένοι μεγάλοι παίκτες διατηρούν την παρουσία τους:<br /><br />Netafim (Εταιρεία Άρδευσης): Συνεχίζει τη λειτουργία της στην Τουρκία. Το ιδιοκτησιακό της καθεστώς μοιράζεται μεταξύ της μεξικανικής Orbia Corp. (80%) και του ισραηλινού Kibbutz Hatzerim (20%). Το τουρκικό εργοστάσιο της εταιρείας είναι υπεύθυνο για την παραγωγή και διάθεση προϊόντων άρδευσης αποκλειστικά για την εγχώρια αγορά της Τουρκίας και όχι για εξαγωγή.<br /><br />ICL (πρώην Israel Chemicals): Λειτουργεί 38 παραγωγικές μονάδες σε 13 χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας. Το εργοστάσιο Rotem, που βρίσκεται στην πόλη Μπαντίρμα, παράγει φωσφορικό ασβέστιο και υλικά βιομηχανικού καθαρισμού.<br /><br />Teva Pharmaceuticals: Η κορυφαία φαρμακοβιομηχανία περιλαμβάνει την τουρκική αγορά στις διεθνείς δραστηριότητές της. Τα κεντρικά της γραφεία βρίσκονται στην Κωνσταντινούπολη, η οποία αποτελεί το κέντρο για την εμπορική προώθηση φαρμάκων στη χώρα, παράλληλα με συνεργασίες με τοπικούς φορείς για τη βελτίωση της πρόσβασης στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.<br /><br />Η τουρκική αγορά παρουσιάζει τεράστιο επιχειρηματικό ενδιαφέρον για πολλές εταιρείες, εν μέρει λόγω του μεγέθους του πληθυσμού της, ο οποίος ανέρχεται σε 87,9 εκατομμύρια κατοίκους.<br /><br />Στον αντίποδα, η Central Bottling Company (Coca-Cola Ισραήλ) —μια μεγάλη ιδιωτική εταιρεία που παλαιότερα ήταν ιδιαίτερα ενεργή στην Τουρκία— έχει αποσύρει πλήρως τα περιουσιακά της στοιχεία εδώ και περίπου δύο χρόνια. Πριν από την κρίση του στόλου του Μαρμαρά το 2010, η εταιρεία είχε εξαγοράσει έναντι 80 εκατομμυρίων δολαρίων την Tuborg Turkey, τη δεύτερη μεγαλύτερη ζυθοποιία στη χώρα τότε, με μερίδιο αγοράς 35%. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του πρόσφατου πολέμου, ολοκλήρωσε την πλήρη εκποίηση των στοιχείων ενεργητικού της στην Τουρκία.<br />Διπλωματικές «βολιδοσκοπήσεις» για τη μείωση της έντασης<br /><br />Ένας ανώτερος Ισραηλινός επιχειρηματίας, που συνεχίζει να συνεργάζεται με την Τουρκία σε παγκόσμια κλίμακα, αναφέρει στο οικονομικό περιοδικό Globes ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει αν δεν υπάρξει μια διαφορετική προσέγγιση από την κυβέρνηση της Άγκυρας προς το Ισραήλ.<br /><br />«Από την πλευρά των Τούρκων, γίνονται διάφορες βολιδοσκοπήσεις για να μειωθεί η ένταση και να βρεθεί ένα κοινό έδαφος με το Ισραήλ. Ωστόσο, μέχρι να υπάρξουν διαφορετικά αποτελέσματα στις εκλογές, δεν θα δούμε αλλαγή. Στη ρίζα του προβλήματος βρίσκεται ένα καθαρά προσωπικό ζήτημα μεταξύ Ερντογάν και Νετανιάχου. Θα ήταν μια νέα ισραηλινή ηγεσία πιο συνεργάσιμη διπλωματικά με την Τουρκία; Είναι πιθανό. Ο τουρκικός στόχος είναι να αποκτήσει καλύτερη πρόσβαση στις δραστηριότητες στη Λωρίδα της Γάζας».<br /><br />Αν και τουρκικά προϊόντα εξακολουθούν να βρίσκονται στα ισραηλινά ράφια (όπως τυριά της μάρκας Uludağ ή παγωτά Alpedo), οι εισαγωγές τροφίμων δεν θεωρούνταν ποτέ πρωτεύων κλάδος. Αντίθετα, σε άλλους τομείς η αλλαγή είναι δραματική: το Ισραήλ, που στο παρελθόν βασιζόταν σημαντικά στην Τουρκία ως διεθνή δύναμη στον τομέα της κλωστοϋφαντουργίας, έχει σχεδόν αποχωρήσει πλήρως. Σήμερα, η ισραηλινή παρουσία στον κλάδο αυτό περιορίζεται σε ένα και μοναδικό εργοστάσιο καλτσών της Delta Galil.</div><div><br />Μακροχρόνιοι δεσμοί με τοπικούς εμπόρους<br /><br />Το συμπέρασμα είναι ότι οι ισραηλινές εταιρείες που παραμένουν ενεργές στην Τουρκία εκτίθενται σε κινδύνους που γίνονται ολοένα και πιο σοβαροί, όσο μεγαλύτερη και πιο αναγνωρίσιμη είναι η επωνυμία τους. Μια χαρακτηριστική επιβεβαίωση αυτού φάνηκε τον περασμένο Αύγουστο, όταν η Τουρκία αποφάσισε να μπλοκάρει τα πλοία της ισραηλινής ναυτιλιακής ZIM —μια κίνηση που υποκινήθηκε από παρατεταμένες διαμαρτυρίες και απόπειρες σαμποτάζ στα τουρκικά λιμάνια όπου δραστηριοποιούνταν η εταιρεία.<br /><br />Οι διαμαρτυρίες αυτές ξεπέρασαν τα όρια των ισραηλινών εταιρειών. Η εθνική εταιρεία πετρελαίου του Αζερμπαϊτζάν, SOCAR, βρέθηκε επίσης αντιμέτωπη με έντονες αποδοκιμασίες λόγω της εκτεταμένης δραστηριότητάς της στην Τουρκία και της συνεχιζόμενης τροφοδοσίας του Ισραήλ με πετρέλαιο κατά τη διάρκεια του πολέμου. Οι διαδηλωτές, πάντως, απέφυγαν να κατηγορήσουν ευθέως τον Ερντογάν, παρόλο που το πετρέλαιο διοχετεύεται στο Ισραήλ μέσω του αγωγού Μπακού-Τιφλίδα-Τσεϊχάν και από εκεί φορτώνεται σε δεξαμενόπλοια στο τουρκικό λιμάνι του Τσεϊχάν.<br /><br />«Όσον αφορά τη διάθεση των Τούρκων εμπόρων να συναλλάσσονται ακόμα με Ισραηλινούς, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι ορισμένοι από αυτούς τους δεσμούς είναι μακροχρόνιοι, με μεγάλο αμοιβαίο όφελος», καταλήγει η Δρ. Λίντενστραους.<br /><br />«Το γεγονός ότι το Ισραήλ και η Τουρκία είναι σε μεγάλο βαθμό συμπληρωματικές οικονομίες, σε συνδυασμό με τη μικρή γεωγραφική απόσταση που εκμηδενίζει το κόστος μεταφοράς, αποτελεί ένα πλεονέκτημα που δύσκολα εγκαταλείπεται. Υπάρχει ο φόβος των αντιδράσεων από την τουρκική κοινή γνώμη, αλλά όσο οι συνεργασίες μπορούν να γίνονται αθόρυβα —ειδικά αν πρόκειται για εταιρείες χαμηλού επικοινωνιακού προφίλ και μέσω τρίτων χωρών— το κίνητρο για τη διατήρηση των οικονομικών δεσμών παραμένει ισχυρό».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γιατί οι πολυεθνικές εγκαταλείπουν άρον άρον την Τουρκία;

Η αποχώρηση της Hamat από την Τουρκία αναδεικνύει τη δραματική οικονομική αποσύνδεση των δύο χωρών λόγω των πολιτικών εντάσεων, την ώρα που ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τσίπρας: «Δεν επέστρεψα για να είμαι αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Στόχος είναι η διακυβέρνηση».

<img src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/tsipras-elas-kivernisi-768x453.jpg" /><br /><br /><b>Αφροδιτη Πανου </b><br />Με την πρώτη του τηλεοπτική συνέντευξη μετά την ίδρυση της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να μετατοπίσει το πολιτικό κέντρο βάρους από την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς στη διεκδίκηση της κυβερνητικής εξουσίας. Δηλώνει ότι ο ιστορικός κύκλος του ΣΥΡΙΖΑ έχει κλείσει, απορρίπτει τις «ρεζερβέ» πολιτικές διαδρομές για πρώην στελέχη και παρουσιάζει την ΕΛ.Α.Σ. ως έναν νέο φορέα εξουσίας και όχι ως κόμμα διαμαρτυρίας.<br /><br />Η πρώτη μεγάλη τηλεοπτική εμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα μετά την ίδρυση της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ.) δεν είχε χαρακτήρα απλής πολιτικής παρουσίασης. Αποτέλεσε ουσιαστικά την πρώτη συνολική αποτύπωση της στρατηγικής του νέου πολιτικού εγχειρήματος και του προσωπικού του σχεδίου για την επόμενη ημέρα της ελληνικής Κεντροαριστεράς.<br /><br /><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="336" src="https://www.youtube.com/embed/rful03sgtkE" width="749" youtube-src-id="rful03sgtkE"></iframe><br /><br />Μιλώντας στον Alpha και τον Αντώνη Σρόιτερ, ο πρώην πρωθυπουργός επιχείρησε να στείλει ένα σαφές μήνυμα προς το πολιτικό σύστημα: η επιστροφή του δεν αφορά την ανασύνθεση του παλιού ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τη δημιουργία ενός νέου κυβερνητικού φορέα που φιλοδοξεί να διεκδικήσει την εξουσία.<br /><br />«Ο ιστορικός κύκλος του ΣΥΡΙΖΑ έχει κλείσει»<br /><br />Η πιο καθαρή πολιτική διατύπωση της συνέντευξης ήταν η οριστική αποστασιοποίηση από το προηγούμενο κομματικό σχήμα.<br /><br />Ο Αλέξης Τσίπρας υποστήριξε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ολοκλήρωσε τον ιστορικό του κύκλο και πως η νέα προσπάθεια δεν αποτελεί επανεκκίνηση του ίδιου οργανισμού, αλλά μια διαφορετική πολιτική πρόταση που διατηρεί τις ίδιες αξιακές αναφορές, προσαρμοσμένες όμως στις σημερινές κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες.<br /><br />Με αυτόν τον τρόπο επιχειρεί να κλείσει οριστικά τη συζήτηση περί επιστροφής στο παρελθόν, παρουσιάζοντας την ΕΛ.Α.Σ. ως νέο πολιτικό φορέα και όχι ως μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ.<div><br />Η διακυβέρνηση ως στρατηγικός στόχος<br /><br />Το κεντρικό μήνυμα της συνέντευξης συνοψίστηκε σε μία φράση:<br /><br />«Δεν επέστρεψα στην πολιτική για να είμαι αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Στόχος μου είναι να κυβερνήσω.»<br /><br />Η συγκεκριμένη διατύπωση μεταβάλλει το πολιτικό αφήγημα της ΕΛ.Α.Σ.<br /><br />Ο νέος φορέας δεν παρουσιάζεται ως δύναμη πίεσης ή διαμαρτυρίας απέναντι στην κυβέρνηση, αλλά ως κόμμα που διεκδικεί την κυβερνητική εξουσία και φιλοδοξεί να αποτελέσει τον βασικό εναλλακτικό πόλο απέναντι στη Νέα Δημοκρατία.<br /><br />Σύμφωνα με τον Αλέξη Τσίπρα, η πολυετής κυριαρχία ενός μόνο κόμματος δημιούργησε πολιτικό κενό, περιόρισε τον ανταγωνισμό των ιδεών και ενίσχυσε φαινόμενα κυβερνητικής αλαζονείας. Η ίδρυση της ΕΛ.Α.Σ., όπως υποστήριξε, έρχεται να καλύψει αυτό ακριβώς το κενό.<br /><br />«Ρεζερβέ θέσεις δεν υπάρχουν»<br /><br />Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίασε το μήνυμα που απηύθυνε προς τα στελέχη και τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που εξετάζουν το ενδεχόμενο ένταξης στη νέα πολιτική προσπάθεια.<br /><br />Ο Αλέξης Τσίπρας ξεκαθάρισε ότι «ρεζερβέ θέσεις δεν υπάρχουν για κανέναν», υπογραμμίζοντας πως οι υποψηφιότητες και οι πολιτικές ευθύνες δεν θα αποτελέσουν προϊόν προσωπικών συμφωνιών ή προνομιακών μετακινήσεων.<br /><br />Όπως ανέφερε, οι αποφάσεις θα λαμβάνονται αποκλειστικά από τα συλλογικά όργανα του κόμματος, επιχειρώντας να εκπέμψει μήνυμα εσωκομματικής ισονομίας και θεσμικής λειτουργίας.<br /><br />Η τοποθέτηση αυτή απαντά έμμεσα στα σενάρια περί μαζικής μετακίνησης στελεχών από τον ΣΥΡΙΖΑ προς την ΕΛ.Α.Σ., αλλά και στις επικρίσεις περί δημιουργίας ενός προσωποπαγούς πολιτικού σχηματισμού.<br /><br />Οι πρώτες οργανωτικές ενδείξεις<br /><br />Ο πρόεδρος της ΕΛ.Α.Σ. έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην οργανωτική ανάπτυξη του νέου κόμματος, υποστηρίζοντας ότι μέσα σε μόλις 26 ημέρες λειτουργίας έχουν ήδη εγγραφεί δεκάδες χιλιάδες μέλη.<br /><br />Κατά την εκτίμησή του, το στοιχείο αυτό δεν αποτελεί μόνο οργανωτική επιτυχία αλλά και ένδειξη κοινωνικής αποδοχής και κυβερνητικής προοπτικής, καθώς –όπως ανέφερε– αντανακλά την ανάγκη ενός σημαντικού τμήματος της κοινωνίας για μια νέα προοδευτική πολιτική έκφραση.<br />Αιχμές προς τον Πολάκη<br /><br />Χωρίς να επιδιώξει ανοιχτή εσωτερική αντιπαράθεση, ο Αλέξης Τσίπρας άφησε σαφείς αποστάσεις από τις πρόσφατες δημόσιες παρεμβάσεις του Παύλου Πολάκη απέναντι στον Σωκράτη Φάμελλο.<br /><br />«Εγώ είμαι εδώ για να μιλήσω για τα προβλήματα της κοινωνίας και όχι για τα προβλήματα του κ. Πολάκη με τον ΣΥΡΙΖΑ», ανέφερε χαρακτηριστικά, σηματοδοτώντας την πρόθεσή του να κρατήσει την ΕΛ.Α.Σ. εκτός της εσωκομματικής κρίσης που εξακολουθεί να εξελίσσεται στην Κουμουνδούρου.<br /><br />Η συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα σηματοδοτεί μια στρατηγική μετατόπιση της πολιτικής του στόχευσης. Η ΕΛ.Α.Σ. επιχειρεί να εγκαταλείψει τη λογική της ανασύνθεσης της παραδοσιακής Αριστεράς και να παρουσιαστεί ως ολοκληρωμένη κυβερνητική πρόταση με αυτόνομη πολιτική ταυτότητα.<br /><br />Παράλληλα, η σαφής διακήρυξη ότι «ο κύκλος του ΣΥΡΙΖΑ έχει κλείσει» λειτουργεί ως μήνυμα τόσο προς το εσωτερικό της αντιπολίτευσης όσο και προς τους ψηφοφόρους που αναζητούν έναν νέο προοδευτικό φορέα. Η άρνηση ύπαρξης «ρεζερβέ» θέσεων επιδιώκει να ενισχύσει την εικόνα ενός κόμματος που φιλοδοξεί να οικοδομηθεί με νέους κανόνες πολιτικής νομιμοποίησης και όχι μέσω μεταγραφών κορυφής.<br /><br />Το επόμενο μεγάλο τεστ για τον νέο πολιτικό σχηματισμό θα είναι η παρουσίαση του ολοκληρωμένου κυβερνητικού του προγράμματος και η δυνατότητά του να μετατρέψει τη δημοσκοπική δυναμική σε σταθερή πολιτική πλειοψηφία. Η μετάβαση από την πολιτική επανεμφάνιση στη διεκδίκηση της διακυβέρνησης θα κρίνει αν η ΕΛ.Α.Σ. μπορεί να εξελιχθεί σε πραγματικό εναλλακτικό πόλο εξουσίας ή θα παραμείνει ένα ακόμη εγχείρημα αναδιάταξης της ελληνικής Κεντροαριστεράς.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br />

Τσίπρας: «Δεν επέστρεψα για να είμαι αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Στόχος είναι η διακυβέρνηση».

Αφροδιτη Πανου  Με την πρώτη του τηλεοπτική συνέντευξη μετά την ίδρυση της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να μ...

Διαβάστε την συνέχεια

Βούτσιτς: Η παραίτηση που μπορεί να αλλάξει τη γεωπολιτική ισορροπία στα Βαλκάνια.

<img height="133" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/aleksandar-vucic-1-768x512.jpg" width="728" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι η πολιτική επιβίωση του Σέρβου προέδρου, αλλά ο γεωστρατηγικός προσανατολισμός της Σερβίας στην επόμενη δεκαετία.</span></h3><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Η προαναγγελία της παραίτησης του Αλεξάνταρ Βούτσιτς, έπειτα από μήνες μαζικών διαδηλώσεων, παρουσιάστηκε ως μια εσωτερική πολιτική εξέλιξη. Στην πραγματικότητα, όμως, πρόκειται για ένα γεγονός με ευρύτερες γεωπολιτικές προεκτάσεις.<br /><br />Η Σερβία δεν είναι απλώς ακόμη μία υποψήφια προς ένταξη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι το μεγαλύτερο κράτος των Δυτικών Βαλκανίων, ο σημαντικότερος οικονομικός κόμβος της περιοχής και ο μοναδικός περιφερειακός παίκτης που εξακολουθεί να ισορροπεί ταυτόχρονα ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τη Ρωσία και την Κίνα.<br /><br />Εάν ο Βούτσιτς αποχωρήσει οριστικά, δεν θα αλλάξει μόνο η κυβέρνηση της Σερβίας. Είναι πιθανό να επανακαθοριστεί ολόκληρη η γεωπολιτική ισορροπία των Βαλκανίων.<div><br />Οι διαδηλώσεις ήταν η αφορμή<br /><br />Η κατάρρευση του στεγάστρου στον σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβι Σαντ τον Νοέμβριο του 2024, που κόστισε τη ζωή σε 16 ανθρώπους, αποτέλεσε τον καταλύτη για τη μεγαλύτερη κοινωνική κινητοποίηση που γνώρισε η Σερβία εδώ και περισσότερο από μία δεκαετία.<br /><br />Το δυστύχημα μετατράπηκε σε σύμβολο ενός βαθύτερου προβλήματος: της διαφθοράς, της αδιαφάνειας στις δημόσιες συμβάσεις και της αμφισβήτησης της θεσμικής λειτουργίας του κράτους.<br /><br />Οι φοιτητές ανέλαβαν πρωταγωνιστικό ρόλο στις κινητοποιήσεις, οι οποίες σταδιακά απέκτησαν χαρακτηριστικά ενός ευρύτερου δημοκρατικού κινήματος, υπερβαίνοντας τα παραδοσιακά κομματικά όρια.<br /><br />Ωστόσο, η εσωτερική κρίση εξηγεί μόνο ένα μέρος της εικόνας. </div><div><br />Το Κόσοβο επιστρέφει στο επίκεντρο<br /><br />Την ίδια στιγμή που η Σερβία αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη πολιτική της κρίση εδώ και χρόνια, το ζήτημα του Κοσόβου επανέρχεται δυναμικά στη διεθνή ατζέντα.<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν την οριστική εξομάλυνση των σχέσεων Βελιγραδίου και Πρίστινας, θεωρώντας ότι χωρίς διευθέτηση του ζητήματος δεν μπορεί να υπάρξει σταθερή αρχιτεκτονική ασφαλείας στα Δυτικά Βαλκάνια.<br /><br />Η Ευρωπαϊκή Ένωση συνδέει επίσης την πρόοδο της ενταξιακής διαδικασίας της Σερβίας με την εφαρμογή των συμφωνιών για την εξομάλυνση των σχέσεων με το Κόσοβο.<br /><br />Από την άλλη πλευρά, η Ρωσία εξακολουθεί να στηρίζει τη σερβική θέση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, χρησιμοποιώντας το Κόσοβο ως παράδειγμα στις δικές της επιχειρηματολογίες για την Ουκρανία, τη Γεωργία και άλλες αποσχιστικές περιοχές.<br /><br />Έτσι, κάθε πολιτική μεταβολή στο Βελιγράδι αποκτά αυτόματα διεθνή σημασία.</div><div><br />Η στρατηγική της «πολυδιάστατης ισορροπίας»<br /><br />Ο Βούτσιτς κατάφερε τα τελευταία χρόνια να εφαρμόσει μια ιδιαίτερα σύνθετη εξωτερική πολιτική.<br /><br />Διατήρησε ενεργές τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς όμως να ευθυγραμμιστεί πλήρως με τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας μετά την εισβολή στην Ουκρανία.<br /><br />Παράλληλα, ενίσχυσε σημαντικά τη συνεργασία με την Κίνα, η οποία εξελίχθηκε σε έναν από τους μεγαλύτερους επενδυτές στη Σερβία μέσω της Πρωτοβουλίας «Belt and Road».<br /><br />Το αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία ενός μοντέλου στρατηγικής εξισορρόπησης που επέτρεψε στο Βελιγράδι να αντλεί οικονομικά και πολιτικά οφέλη από πολλαπλά κέντρα ισχύος.<br /><br />Η διατήρηση αυτής της ισορροπίας δεν είναι δεδομένη σε μια μεταβατική πολιτική περίοδο.<br />Γιατί ενδιαφέρονται Βρυξέλλες, Μόσχα και Πεκίνο<br /><br />Η Ευρωπαϊκή Ένωση βλέπει στη Σερβία το κλειδί για την ολοκλήρωση της ευρωπαϊκής ενσωμάτωσης των Δυτικών Βαλκανίων.<br /><br />Η Ρωσία θεωρεί το Βελιγράδι τον σημαντικότερο πολιτικό της εταίρο στην περιοχή και έναν από τους τελευταίους διαύλους επιρροής της στην ευρωπαϊκή ήπειρο.<br /><br />Η Κίνα αντιμετωπίζει τη Σερβία ως βασική πύλη εισόδου των επενδύσεών της προς την Κεντρική Ευρώπη, έχοντας χρηματοδοτήσει μεγάλα έργα υποδομών, μεταφορών και βιομηχανίας.<br /><br />Η Ουάσιγκτον, από την πλευρά της, επιδιώκει τη σταδιακή ενσωμάτωση της περιοχής στο δυτικό σύστημα ασφαλείας, περιορίζοντας τη ρωσική και κινεζική επιρροή.<br /><br />Με άλλα λόγια, η πολιτική σταθερότητα της Σερβίας αποτελεί ταυτόχρονα αντικείμενο ανταγωνισμού τεσσάρων μεγάλων γεωπολιτικών πόλων.</div><div><br />Το Μαυροβούνιο αλλάζει τις ισορροπίες<br /><br />Η ευρωπαϊκή πορεία του Μαυροβουνίου προσθέτει μία ακόμη διάσταση στις εξελίξεις.<br /><br />Η χώρα θεωρείται σήμερα ο πιο ώριμος υποψήφιος για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ από το 2017 αποτελεί πλήρες μέλος του ΝΑΤΟ.<br /><br />Εάν η Ποντγκόριτσα προχωρήσει ταχύτερα προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, η πίεση προς τη Σερβία να επιλέξει σαφέστερο στρατηγικό προσανατολισμό θα ενταθεί.<br /><br />Η μέχρι σήμερα πολιτική των ίσων αποστάσεων θα γίνεται ολοένα δυσκολότερο να διατηρηθεί.<br />Οι αγορές παρακολουθούν με προσοχή<br /><br />Η πολιτική αβεβαιότητα έχει και οικονομικές συνέπειες.<br /><br />Η Σερβία αντιπροσωπεύει περίπου το ήμισυ του συνολικού ΑΕΠ των Δυτικών Βαλκανίων και αποτελεί βασικό προορισμό άμεσων ξένων επενδύσεων στην περιοχή.<br /><br />Παρατεταμένη πολιτική αστάθεια θα μπορούσε να επιβραδύνει επενδυτικά σχέδια, να αυξήσει το κόστος δανεισμού και να επηρεάσει σημαντικά έργα υποδομών που χρηματοδοτούνται από ευρωπαϊκά, κινεζικά και διεθνή κεφάλαια.<br /><br />Για τον λόγο αυτό, οι διεθνείς αγορές ενδιαφέρονται λιγότερο για το ποιος θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές και περισσότερο για το αν η χώρα θα διατηρήσει τη θεσμική και οικονομική της σταθερότητα.<br />Το πραγματικό ερώτημα<br /><br />Η πιθανή αποχώρηση του Αλεξάνταρ Βούτσιτς δεν σηματοδοτεί απαραίτητα το τέλος μιας πολιτικής εποχής. Ο ίδιος έχει αφήσει ανοικτό το ενδεχόμενο να ανακαλέσει την απόφασή του, εφόσον μεταβληθούν οι πολιτικές συνθήκες ή αποκλιμακωθούν οι κοινωνικές αντιδράσεις.<br /><br />Όμως ακόμη και η ανακοίνωση της πρόθεσής του αρκεί για να αναδείξει το πραγματικό διακύβευμα: η Σερβία βρίσκεται στο σημείο όπου θα πρέπει σταδιακά να επιλέξει ανάμεσα στη διατήρηση της παραδοσιακής πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής της και σε μια πιο σαφή στρατηγική ευθυγράμμιση με τη Δύση.<br /><br />Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι μόνο ποιος θα κυβερνήσει μετά τον Βούτσιτς. Είναι ποια γεωπολιτική κατεύθυνση θα επιλέξει η Σερβία σε μια περίοδο όπου τα Δυτικά Βαλκάνια επιστρέφουν στο επίκεντρο του ανταγωνισμού μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης, Ηνωμένων Πολιτειών, Ρωσίας και Κίνας.<br /><br />Σε αυτή την εξίσωση, η παραίτηση ενός προέδρου μπορεί να αποδειχθεί πολύ σημαντικότερη από μια απλή αλλαγή κυβέρνησης. Μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία μιας νέας γεωπολιτικής φάσης για ολόκληρη τη νοτιοανατολική Ευρώπη.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Βούτσιτς: Η παραίτηση που μπορεί να αλλάξει τη γεωπολιτική ισορροπία στα Βαλκάνια.

Το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι η πολιτική επιβίωση του Σέρβου προέδρου, αλλά ο γεωστρατηγικός προσανατολισμός της Σερβίας στην επόμενη δ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πετρέλαιο: Η νέα ισορροπία του φόβου και η γεωοικονομία του Ορμούζ.

<img src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/ormouz-1-6-768x769.jpg" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Οι αγορές δεν αποτιμούν πλέον μόνο βαρέλια. Αποτιμούν την πιθανότητα πολέμου.</span></h3><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Η σχετικά ήρεμη έναρξη της εβδομάδας στις διεθνείς αγορές πετρελαίου δεν πρέπει να δημιουργεί ψευδαισθήσεις. Το Brent κινήθηκε κοντά στα 72 δολάρια το βαρέλι, καθώς οι αγορές υποδέχθηκαν θετικά την ανακοίνωση νέου γύρου συνομιλιών μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν στη Ντόχα του Κατάρ. Ωστόσο, η σταθεροποίηση των τιμών δεν σηματοδοτεί επιστροφή στην κανονικότητα.<br /><br />Αντίθετα, αποτυπώνει τη μετάβαση της αγοράς σε ένα νέο καθεστώς γεωπολιτικής αβεβαιότητας, όπου κάθε στρατιωτικό επεισόδιο, κάθε επίθεση σε δεξαμενόπλοιο και κάθε ανακοίνωση για τα Στενά του Ορμούζ μετατρέπεται άμεσα σε παράγοντα αποτίμησης του κινδύνου.<br /><br />Το πετρέλαιο δεν διαπραγματεύεται πλέον μόνο βάσει της προσφοράς και της ζήτησης. Διαπραγματεύεται με βάση την πιθανότητα διακοπής των παγκόσμιων ενεργειακών ροών. <br /><br />Η στρατηγική σημασία του Ορμούζ παραμένει τεράστια. Σύμφωνα με την U.S. Energy Information Administration (EIA), από το στενό διέρχονται καθημερινά περίπου 20 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου και προϊόντων πετρελαίου, ποσότητα που αντιστοιχεί σχεδόν στο 20% της παγκόσμιας κατανάλωσης υγρών καυσίμων και περίπου στο ένα τρίτο του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου αργού πετρελαίου. Ελάχιστα σημεία στον πλανήτη συγκεντρώνουν τόσο μεγάλη γεωοικονομική σημασία. <div><br />Το Ορμούζ ως εργαλείο στρατηγικής ισχύος<br /><br />Για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες, τα Στενά του Ορμούζ αποτελούν το σημαντικότερο ενεργειακό choke point του πλανήτη.<br /><br />Η αξία τους δεν προκύπτει μόνο από τον όγκο του πετρελαίου που διακινείται, αλλά από την απουσία αξιόπιστων εναλλακτικών διαδρομών για τις εξαγωγές των χωρών του Κόλπου.<br /><br />Η εξάρτηση της Ασίας είναι ακόμη μεγαλύτερη. Περίπου 89% των φορτίων που διέρχονται από το Ορμούζ κατευθύνονται προς ασιακές οικονομίες, ενώ μόνο η Κίνα και η Ινδία απορροφούν σχεδόν το 44% των συνολικών ροών. Αυτό εξηγεί γιατί κάθε ένταση στην περιοχή μετατρέπεται άμεσα σε παγκόσμιο οικονομικό γεγονός και όχι σε μια ακόμη περιφερειακή κρίση.<br /><br />Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, ο έλεγχος της ασφάλειας των θαλάσσιων διαδρόμων αποτελεί βασικό στοιχείο της στρατηγικής τους παρουσίας στη Μέση Ανατολή. Για το Ιράν, αντίθετα, το Ορμούζ λειτουργεί ως μοχλός αποτροπής και διαπραγματευτικής πίεσης απέναντι στη Δύση.<br />Η αγορά αποτιμά πλέον το ρίσκο και όχι τη διακοπή<br /><br />Το τελευταίο επεισόδιο μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης ανέδειξε μια θεμελιώδη αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας της αγοράς.<br /><br />Παλαιότερα, μία επίθεση σε ενεργειακές υποδομές θα οδηγούσε σε απότομη άνοδο των τιμών.<br /><br />Σήμερα, οι επενδυτές εξετάζουν κάτι διαφορετικό: κατά πόσο η κρίση μπορεί να οδηγήσει σε πραγματική διακοπή των ενεργειακών ροών.<br /><br />Αυτό εξηγεί γιατί, παρά τις στρατιωτικές επιχειρήσεις των τελευταίων ημερών, οι τιμές του Brent παρέμειναν σχετικά συγκρατημένες.<br /><br />Οι αγορές προεξοφλούν πιθανότητες και όχι γεγονότα.<br /><br />Η έννοια του λεγόμενου geopolitical risk premium έχει αποκτήσει μόνιμο χαρακτήρα στις αγορές ενέργειας. Δεν χρειάζεται να κλείσει το Ορμούζ για να αυξηθούν οι τιμές. Αρκεί να αυξηθεί η πιθανότητα να συμβεί. </div><div><br />Η πραγματική δοκιμασία βρίσκεται στη ναυτιλία<br /><br />Οι διπλωματικές συνομιλίες μπορεί να καθησυχάζουν προσωρινά τις αγορές, όμως ο ουσιαστικός δείκτης αποκλιμάκωσης παραμένει η ναυσιπλοΐα.<br /><br />Παρότι η κυκλοφορία δεξαμενόπλοιων παρουσιάζει σταδιακή βελτίωση, σημαντικός αριθμός πλοίων εξακολουθεί να κινείται με καθυστερήσεις ή να αναμένει ασφαλέστερες συνθήκες πριν εισέλθει στον Περσικό Κόλπο.<br /><br />Παράλληλα, τα ασφάλιστρα πολεμικού κινδύνου παραμένουν αισθητά υψηλότερα από τα επίπεδα πριν από την κρίση, αυξάνοντας το συνολικό κόστος μεταφοράς του πετρελαίου και επιβαρύνοντας τις εφοδιαστικές αλυσίδες.<br /><br />Οι αγορές εμπιστεύονται περισσότερο τις αποφάσεις των ναυτιλιακών εταιρειών και των ασφαλιστών παρά τις πολιτικές δηλώσεις. Η πλήρης αποκατάσταση της εμπορικής ναυσιπλοΐας θα αποτελέσει την πραγματική ένδειξη ότι η κρίση βαίνει προς εκτόνωση.<br />Η νέα γεωοικονομία της ενέργειας<br /><br />Η αγορά πετρελαίου έχει αλλάξει ριζικά την τελευταία πενταετία.<br /><br />Για δεκαετίες, οι τιμές διαμορφώνονταν κυρίως από τις αποφάσεις του OPEC+, την παραγωγή σχιστολιθικού πετρελαίου στις Ηνωμένες Πολιτείες και την πορεία της κινεζικής οικονομίας.<br /><br />Σήμερα, οι γεωπολιτικοί παράγοντες έχουν αποκτήσει αντίστοιχη βαρύτητα.<br /><br />Ο πόλεμος στην Ουκρανία, οι επιθέσεις των Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα, οι διαδοχικές κρίσεις στα Στενά του Ορμούζ και η στρατηγική αντιπαράθεση μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών, Ιράν και Ισραήλ έχουν μετατρέψει τις ενεργειακές υποδομές σε πεδίο γεωοικονομικού ανταγωνισμού.<br /><br />Η ασφάλεια των θαλάσσιων διαδρόμων αποτελεί πλέον εξίσου σημαντικό παράγοντα με την ίδια την παραγωγή πετρελαίου. </div><div><br />Οι αγορές αναζητούν προβλεψιμότητα<br /><br />Οι συνομιλίες που προγραμματίζονται στη Ντόχα δεν αναμένεται να επιλύσουν τις βαθιές στρατηγικές διαφορές μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης.<br /><br />Οι αγορές, ωστόσο, δεν απαιτούν ειρήνη.<br /><br />Αυτό που αναζητούν είναι προβλεψιμότητα.<br /><br />Η διατήρηση ανοικτών των Στενών του Ορμούζ, η ασφαλής διέλευση των δεξαμενόπλοιων και η αποφυγή άμεσης στρατιωτικής σύγκρουσης αποτελούν τους κρίσιμους παράγοντες για τη σταθερότητα των τιμών.<br /><br />Σε ένα περιβάλλον όπου η ενέργεια χρησιμοποιείται ολοένα περισσότερο ως εργαλείο εξωτερικής πολιτικής, ακόμη και η προσωρινή σταθερότητα έχει σημαντική οικονομική αξία.<br />Το νέο ενεργειακό καθεστώς<br /><br />Η μεγαλύτερη αλλαγή που αφήνει πίσω της η τελευταία κρίση δεν αφορά την τιμή του Brent.<br /><br />Αφορά τον τρόπο με τον οποίο αυτή διαμορφώνεται.<br /><br />Πριν από μια δεκαετία, οι αγορές επικεντρώνονταν σχεδόν αποκλειστικά στα αποθέματα των ΗΠΑ, στις αποφάσεις του OPEC και στη ζήτηση από την Κίνα.<br /><br />Σήμερα, η εξίσωση είναι πολύ πιο σύνθετη.<br /><br />Η ασφάλεια των θαλάσσιων διαδρόμων, οι κυρώσεις, οι επιθέσεις σε ενεργειακές υποδομές, οι κυβερνοεπιθέσεις και η πιθανότητα αποκλεισμού κρίσιμων σημείων διέλευσης αποτελούν μόνιμους παράγοντες αποτίμησης. <br /><br />Το πετρέλαιο εξελίσσεται σταδιακά από απλό ενεργειακό εμπόρευμα σε γεωστρατηγικό περιουσιακό στοιχείο, του οποίου η τιμή αντανακλά όχι μόνο την ισορροπία προσφοράς και ζήτησης αλλά και την ισορροπία ισχύος μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων. <br /><br />Η νέα ισορροπία στην αγορά πετρελαίου δεν είναι ισορροπία ειρήνης. <br /><br />Είναι μια ισορροπία αποτροπής, όπου οι τιμές σταθεροποιούνται όχι επειδή οι κίνδυνοι έχουν εξαλειφθεί, αλλά επειδή όλοι οι εμπλεκόμενοι γνωρίζουν ότι μια ανεξέλεγκτη σύγκρουση στα Στενά του Ορμούζ θα είχε τεράστιο οικονομικό κόστος για την παγκόσμια οικονομία. Σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, το Brent λειτουργεί ολοένα και περισσότερο ως βαρόμετρο της γεωπολιτικής σταθερότητας και λιγότερο ως απλή αντανάκλαση της φυσικής αγοράς πετρελαίου.<br /><br /><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουντη θέση του Ellada simera.</div>

Πετρέλαιο: Η νέα ισορροπία του φόβου και η γεωοικονομία του Ορμούζ.

Οι αγορές δεν αποτιμούν πλέον μόνο βαρέλια. Αποτιμούν την πιθανότητα πολέμου. Βασιλης Διαμαντακος Η σχετικά ήρεμη έναρξη της εβδομάδας στις ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ερντογάν για NATO: «Να δημιουργήσουμε δίκτυο ασφαλείας από Τέξας μέχρι Άγκυρα».

<img height="133" src="https://www.onalert.gr/app/uploads/2026/06/ERDOGAN-REUTERS-1440x960.jpg" width="722" /><br /><br /><div>Ο πρόεδρος της Τουρκίας στάθηκε ιδιαίτερα στη σημασία της συνεργασίας στην αμυντική βιομηχανία στο πλαίσιο των νατοϊκών διαδικασιών και φόρουμ<br /><br />Σε ομιλία του στο «Πρόγραμμα Γεύματος των Προέδρων των Κοινοβουλίων του NATO», που πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αναφέρθηκε στην αμυντική συνεργασία εντός της Συμμαχίας, στις στρατιωτικές δαπάνες, στην αμυντική βιομηχανία, καθώς και στις περιφερειακές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Ο Ερντογάν αναφέρθηκε σε πολιτικές που, κατά την Άγκυρα, περιορίζουν τη συμμετοχή της Τουρκίας στην αμυντική αρχιτεκτονική του NATO, προτείνοντας ένα ενιαίο πλαίσιο ασφάλειας, λέγοντας χαρακτηριστικά:<br /><br />«Δεν ωφελεί κανέναν ο αποκλεισμός της αμυντικής ικανότητας της Τουρκίας λόγω στενών πολιτικών συμφερόντων. Σε αυτό το σημείο, πρέπει να δημιουργήσουμε ένα δίκτυο ασφάλειας και άμυνας σε επίπεδο συμμαχίας, που θα εκτείνεται από το Τέξας έως την Άγκυρα, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς ‘αν’, ‘αλλά’ και ‘εφ’ όσον’».<br /><br />Ο πρόεδρος της Τουρκίας στάθηκε ιδιαίτερα στη σημασία της συνεργασίας στην αμυντική βιομηχανία στο πλαίσιο των νατοϊκών διαδικασιών και φόρουμ:<br /><br />«Ένα άλλο χαρακτηριστικό γνώρισμα της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα είναι η συμβολή της στη συνεργασία στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας. Στο πλαίσιο της Συνόδου Κορυφής, στο φόρουμ της αμυντικής βιομηχανίας του ΝΑΤΟ που θα διοργανώσουμε, από τη μία πλευρά θα παρουσιάσουμε τα προηγμένα προϊόντα μας, ενώ από την άλλη θα εξετάσουμε τα μέτρα που θα καταστήσουν αυτή τη συνεργασία πολύ πιο αποτελεσματική».<br /><br />Αναφερόμενος στη θέση της Τουρκίας στον παγκόσμιο χάρτη, ο Ερντογάν υπογράμμισε τον ρόλο της χώρας του ως γέφυρας μεταξύ ηπείρων και την πρόθεσή της να συμβάλει στην ειρήνη:<br /><br />«Η Τουρκία είναι μια ισχυρή χώρα που διαθέτει την εμπειρία να επικοινωνεί ταυτόχρονα με μια ευρεία γεωγραφική περιοχή που εκτείνεται από την Ευρώπη έως την Ασία και από τα Βαλκάνια έως την Αφρική, τόσο λόγω της ιστορίας της όσο και λόγω της κοινωνικής της δομής και της γεωστρατηγικής της θέσης. Επιθυμούμε να αξιοποιήσουμε αυτό το δυναμικό μας στο μέγιστο βαθμό για την ειρήνη στην περιοχή και την παγκόσμια ειρήνη».<br /><br />Παράλληλα, ο Τούρκος πρόεδρος τοποθετήθηκε και για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, με βαριές αιχμές κατά του Ισραήλ:<br /><br />«Παρακολουθούμε στενά τις επιθέσεις που στοχεύουν ειδικά τον Λίβανο και αποσκοπούν στην υπονόμευση της συμφωνίας που έδωσε ανάσα στην περιοχή μας και στον κόσμο. Περιμένουμε την υποστήριξή σας ώστε να μην δοθεί ευκαιρία στις προκλήσεις του δικτύου γενοκτονίας, το οποίο δεν αντέχει τη σταθεροποίηση της περιοχής μας και μάλιστα την θεωρεί απειλή για τη δική του ασφάλεια».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.onalert.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ερντογάν για NATO: «Να δημιουργήσουμε δίκτυο ασφαλείας από Τέξας μέχρι Άγκυρα».

Ο πρόεδρος της Τουρκίας στάθηκε ιδιαίτερα στη σημασία της συνεργασίας στην αμυντική βιομηχανία στο πλαίσιο των νατοϊκών διαδικασιών και φόρο...

Διαβάστε την συνέχεια

Μπλόκο από το Κογκρέσο στην επιστροφή της Τουρκίας στα F-35: Πρωτοβουλία μετά το «πράσινο φως» Τραμπ.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/06/Congress-USA.jpg"><img height="113" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/06/Congress-USA-696x392.jpg" width="734" /></a><br /><br /><div>Πρωτοβουλία στο Κογκρέσο για την αποτροπή μιας πιθανής επιστροφής της Τουρκίας στο πρόγραμμα των μαχητικών F-35 αναλαμβάνει η Δημοκρατική βουλευτής από τη Νεβάδα, Ντίνα Τίτους. Η κίνηση αυτή έρχεται ως άμεση αντίδραση στις πρόσφατες δηλώσεις του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, οι οποίες άφησαν ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας νέας αμυντικής συμφωνίας με την Άγκυρα, ενόψει της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ.<br /><br />Σύμφωνα με το κείμενο επιστολής που βρίσκεται σε στάδιο συλλογής υπογραφών, οι νομοθέτες ζητούν από την ηγεσία της Βουλής των Αντιπροσώπων να αξιοποιήσει όλες τις εκ του νόμου εξουσίες της για να αποτρέψει οποιαδήποτε απόφαση επανένταξης της Τουρκίας, εφόσον δεν έχει προηγουμένως επιλυθεί το ζήτημα των ρωσικών S-400 και των κυρώσεων CAATSA.</div><div><br />Το παρασκήνιο: Η «τσάντα δώρων» του Τραμπ και οι S-400<br /><br />Η κινητοποίηση στη Βουλή των Αντιπροσώπων πυροδοτήθηκε από τη συνάντηση του Ντόναλντ Τραμπ με τον γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, στον Λευκό Οίκο. Ερωτηθείς αν σκοπεύει να μεταβεί στην Τουρκία με μια «μεγάλη τσάντα δώρων» —αναφερόμενος στο αίτημα της ‘Αγκυρας για F-35 και κινητήρες της General Electric— ο Αμερικανός πρόεδρος απάντησε καταφατικά. Οι δηλώσεις αυτές έγιναν ενόψει της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα (7-8 Ιουλίου).<br /><br />Παράλληλα, οι συντάκτες της επιστολής επικαλούνται δήλωση του αντιπροέδρου Τζέι Ντι Βανς, ο οποίος επιβεβαίωσε ότι βρίσκεται σε εξέλιξη επίσημη διαδικασία επανεξέτασης από το Πεντάγωνο για το πώς θα μπορούσε μια τέτοια πώληση να προχωρήσει νομικά.<br /><br />Το ιστορικό της ρήξης: Η Τουρκία αποβλήθηκε από το πρόγραμμα των F-35 το 2019, όταν προμηθεύτηκε το ρωσικό αντιαεροπορικό σύστημα S-400. Η Ουάσιγκτον έκρινε τότε ότι η συνύπαρξη των δύο συστημάτων δημιουργούσε σοβαρό κίνδυνο διαρροής απόρρητων πληροφοριών στη Μόσχα.</div><div><br />Το νομικό οπλοστάσιο και η δέσμευση Ρούμπιο<br /><br />Η επιστολή, η οποία θα αποσταλεί στον ηγέτη της ρεπουμπλικανικής πλειοψηφίας Στιβ Σκαλίζ και στον ηγέτη της δημοκρατικής μειοψηφίας Χακίμ Τζέφρις, βασίζεται σε δύο βασικά νομικά επιχειρήματα:<br /><br />Κυρώσεις CAATSA: Επιβλήθηκαν τον Δεκέμβριο του 2020 από την πρώτη κυβέρνηση Τραμπ και παραμένουν σε ισχύ, καθώς δεν υπάρχει κανένα στοιχείο ότι η Τουρκία έχει αποσύρει ή απομακρύνει τους S-400.<br /><br />Νόμος περί Εθνικής Άμυνας (NDAA 2020): Απαγορεύει ρητά τη μεταφορά F-35 στην Τουρκία, εκτός εάν η Άγκυρα αποδείξει ότι δεν κατέχει πλέον το ρωσικό σύστημα και δεσμευτεί ότι δεν θα το αποκτήσει ξανά στο μέλλον.<br /><br />Στο ίδιο πλαίσιο, υπενθυμίζεται η ακρόαση της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων (3 Ιουνίου 2026), όπου ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο αναγνώρισε ότι η κυβέρνηση δεσμεύεται από τη νομοθεσία και δεν μπορεί να παρακάμψει τις κυρώσεις κατά της Τουρκίας.<br />Πώς λειτουργεί το θεσμικό «φρένο» του Κογκρέσου<br /><br />Σε περίπτωση που ο Λευκός Οίκος αποφασίσει να προχωρήσει επίσημα στην πώληση, το Κογκρέσο έχει τη δυνατότητα να αντιδράσει μέσω του Νόμου περί Ελέγχου των Εξαγωγών Όπλων:<br /><br />Το Κοινό Ψήφισμα Αποδοκιμασίας (Joint Resolution of Disapproval): Είναι το επίσημο εργαλείο με το οποίο οι νομοθέτες μπορούν να μπλοκάρουν μια αμυντική σύμβαση εντός συγκεκριμένου χρονικού παραθύρου ελέγχου (συνήθως 15 ή 30 ημερών).<br /><br />Η πρόκληση του Βέτο: Για να είναι δεσμευτικό το ψήφισμα, πρέπει να εγκριθεί και από τα δύο σώματα (Βουλή και Γερουσία) και να υπογραφεί από τον πρόεδρο. Εάν ο πρόεδρος ασκήσει βέτο, το Κογκρέσο χρειάζεται πλειοψηφία δύο τρίτων (2/3) και στα δύο σώματα για να το ανατρέψει, γεγονός που καθιστά τη διαδικασία εξαιρετικά δύσκολη στην πράξη.<br /><br />Με την πρωτοβουλία αυτή, η κ. Τίτους επιδιώκει την έγκαιρη κινητοποίηση των νομοθετών, στέλνοντας το μήνυμα ότι η υπόθεση των F-35 δεν είναι απλώς ένα ζήτημα αμυντικής διπλωματίας, αλλά θέμα συμμόρφωσης με την αμερικανική νομοθεσία.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μπλόκο από το Κογκρέσο στην επιστροφή της Τουρκίας στα F-35: Πρωτοβουλία μετά το «πράσινο φως» Τραμπ.

Πρωτοβουλία στο Κογκρέσο για την αποτροπή μιας πιθανής επιστροφής της Τουρκίας στο πρόγραμμα των μαχητικών F-35 αναλαμβάνει η Δημοκρατική βο...

Διαβάστε την συνέχεια

Καταγγελία-βόμβα για τη ΜΙΤ: Φέρεται να στρατολόγησε γνωστό Τούρκο δημοσιογράφο για επιχειρήσεις επιρροής.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/06/TSAKIR.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1373" data-original-width="1920" height="143" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/06/TSAKIR.jpg" width="731" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η τουρκική υπηρεσία πληροφοριών φέρεται να αξιοποίησε τον δημοσιογράφο Ρουσέν Τσακίρ</span></h3>Στο επίκεντρο νέων καταγγελιών βρίσκεται η τουρκική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΜΙΤ), καθώς δημοσίευμα του Nordic Monitor υποστηρίζει ότι η υπηρεσία φέρεται να είχε στρατολογήσει τον γνωστό δημοσιογράφο Ρουσέν Τσακίρ ως «περιουσιακό στοιχείο πληροφοριών» με στόχο επιχειρήσεις επιρροής και ψυχολογικού χαρακτήρα.<br /><br />Οι ισχυρισμοί βασίζονται σε μαρτυρία του πρώην υψηλόβαθμου Τούρκου αστυνομικού Μουσταφά Οκουμούς, ο οποίος ζει στη Γερμανία και παρουσίασε τις πληροφορίες μέσω βίντεο στο YouTube τον Ιούνιο του 2026.<br /><br />Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η ΜΙΤ φέρεται να καλλιέργησε για μεγάλο χρονικό διάστημα επαφές με τον δημοσιογράφο, με σκοπό την προώθηση συγκεκριμένων πολιτικών αφηγημάτων που συνδέονται με την κυβέρνηση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.<div><br />Ποιος είναι ο Ρουσέν Τσακίρ<br /><br />Ο Ρουσέν Τσακίρ είναι ένας από τους γνωστότερους Τούρκους δημοσιογράφους και σχολιαστές, με πολυετή παρουσία στην κάλυψη πολιτικών και κοινωνικών θεμάτων.<br /><br />Είναι επικεφαλής της Scope Medya Ticaret ve Pazarlama A.Ş., εταιρείας που διαχειρίζεται το Medyascope, ένα μέσο που παρουσιάζεται ως ανεξάρτητη δημοσιογραφική πλατφόρμα και έχει λάβει χρηματοδότηση από διεθνείς οργανισμούς και ιδρύματα.<br /><br />Ο ίδιος έχει τοποθετηθεί δημόσια σε ζητήματα όπως το Κουρδικό, οι πολιτικές εξελίξεις στην Τουρκία και οι θρησκευτικές οργανώσεις, ενώ οι επικριτές του έχουν αμφισβητήσει ορισμένες από τις αναλύσεις του σχετικά με συγκεκριμένες ομάδες και κινήματα.</div><div><br />Οι καταγγελλόμενες επαφές με τη ΜΙΤ<br /><br />Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς που παρουσιάζει το Nordic Monitor, ο Τσακίρ φέρεται να είχε συναντήσεις με τον Σεμπαχαττίν Ασάλ, πρώην αναπληρωτή υφυπουργό και υψηλόβαθμο στέλεχος της ΜΙΤ.<br /><br />Οι συναντήσεις, σύμφωνα με την ίδια πηγή, φέρεται να έγιναν σε σημεία της Κωνσταντινούπολης, όπως η περιοχή Μπαρμπαρός στο Μπεσίκτας και τα Ταξίμ.<br /><br />Παράλληλα, αναφέρεται ότι σε άλλη περίπτωση φέρεται να επισκέφθηκε εγκαταστάσεις της ΜΙΤ μαζί με στέλεχος της υπηρεσίας.<br /><br />Το δημοσίευμα υποστηρίζει ότι οι επαφές αυτές δεν αφορούσαν απλές δημοσιογραφικές συναντήσεις, αλλά εντάσσονταν σε πλαίσιο χειρισμού πληροφοριακού «περιουσιακού στοιχείου».<br />Οι κατηγορίες για επιχειρήσεις επιρροής<br /><br />Στο ρεπορτάζ αναφέρεται ότι ο δημοσιογράφος φέρεται να χρησιμοποίησε τη δημόσια παρουσία του για να προβάλλει θέσεις που ευνοούσαν συγκεκριμένες ομάδες ή πολιτικές κατευθύνσεις.<br /><br />Μεταξύ άλλων, γίνεται αναφορά σε σχολιασμούς σχετικά με οργανώσεις όπως η τουρκική Χεζμπολάχ και οι Ταχσιγιετζιλέρ, με το δημοσίευμα να υποστηρίζει ότι παρουσιάστηκαν σε ορισμένες περιπτώσεις ως θύματα πολιτικών διώξεων.<br /><br />Παράλληλα, το Nordic Monitor υποστηρίζει ότι η ΜΙΤ έχει ιστορικό αξιοποίησης δημοσιογράφων ως μέσων επιρροής, αναφέροντας πως έχουν καταγραφεί και άλλες παρόμοιες υποθέσεις τα τελευταία χρόνια.<br />Η υπόθεση παραμένει υπό διερεύνηση<br /><br />Οι νέες καταγγελίες έρχονται σε μια περίοδο κατά την οποία η ΜΙΤ έχει αποκτήσει αυξημένο ρόλο στο τουρκικό πολιτικό σύστημα.<br /><br />Μέχρι στιγμής, δεν έχουν υπάρξει δημόσιες τοποθετήσεις ή διαψεύσεις από τον Ρουσέν Τσακίρ, τον Σεμπαχαττίν Ασάλ ή τη ΜΙΤ σχετικά με τους συγκεκριμένους ισχυρισμούς.<br /><br />Οι αναφορές παραμένουν στο επίπεδο των καταγγελιών και απαιτούνται περαιτέρω στοιχεία ή επίσημες εξελίξεις για να επιβεβαιωθεί η ακρίβειά τους.<br /><br />Ωστόσο, η υπόθεση επαναφέρει τη συζήτηση για τον ρόλο των μυστικών υπηρεσιών στα μέσα ενημέρωσης και τα ζητήματα που αφορούν την ανεξαρτησία της δημοσιογραφίας στην Τουρκία.</div><div><br /></div><div>πηγή <br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Καταγγελία-βόμβα για τη ΜΙΤ: Φέρεται να στρατολόγησε γνωστό Τούρκο δημοσιογράφο για επιχειρήσεις επιρροής.

Η τουρκική υπηρεσία πληροφοριών φέρεται να αξιοποίησε τον δημοσιογράφο Ρουσέν Τσακίρ Στο επίκεντρο νέων καταγγελιών βρίσκεται η τουρκική Υπη...

Διαβάστε την συνέχεια