Η συγκυβέρνηση ΝΔ με ΠΑΣΟΚ με Μητσοτάκη έχει συμφωνηθεί αρκεί η ΝΔ να περάσει το 25%... υπάρχει όμως και μια διαφωνία.

<img height="112" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/7228993eaae04f09b9a46ff30e35218d_XL.jpg?v=3" width="747" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Επίσης το ΠΑΣΟΚ έχει συμφωνήσει… πρωθυπουργός να είναι ο Μητσοτάκης αρκεί η ΝΔ να λάβει ποσοστό πάνω από 25%... με 26% ή 27% η ΝΔ διασφαλίζει ότι αυτό το σενάριο θα υλοποιηθεί…</span></h3>Δύο κόμματα με χρέος σχεδόν 1 δισεκ. ευρώ σε ανεξόφλητα δάνεια – δύο χρεοκοπημένα κόμματα δηλαδή – θα συγκυβερνήσουν, αυτό έχει συμφωνηθεί και πίσω από τις δήθεν κόντρες εντυπώσεων που προκαλούνται σκόπιμα για να συσπειρώσουν ψηφοφόρους… έχει συμφωνηθεί το ΠΑΣΟΚ να πάρει 6 υπουργεία και θέσεις υφυπουργών.<br />Επίσης το ΠΑΣΟΚ έχει συμφωνήσει… πρωθυπουργός να είναι ο Μητσοτάκης αρκεί η ΝΔ να λάβει ποσοστό πάνω από 25%... με 26% ή 27% η ΝΔ διασφαλίζει ότι αυτό το σενάριο θα υλοποιηθεί…<br />Οι εκλογές θα διεξαχθούν Απρίλιο ή Μάιο του 2027 και όχι το Φθινόπωρο του 2026.<br /><br />Υπάρχει όμως και μια διαφωνία<br /><br />Η διαφωνία που υπάρχει είναι για τον επόμενο πρωθυπουργό καθώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλει ως εν ενεργεία πρωθυπουργός να μεταβεί σε μια θέση στην Ευρώπη το 2028 και θέλει να είναι εν ενεργεία για να έχει ισχυρή διαπραγματευτική θέση και για να υποστηρίζει ότι είναι ο μόνος πρωθυπουργός με 3 θητείες…<br />Η διαφωνία είναι στο πρόσωπο του επόμενου πρωθυπουργού αφού η συγκυβέρνηση ΝΔ με ΠΑΣΟΚ θα παραμείνει…<br />Οι δύο προτάσεις της ΝΔ για τον επόμενο πρωθυπουργό είναι γνωστές Δένδιας και Πιερρακάκης αλλά το ΠΑΣΟΚ φαίνεται να εξετάζει και άλλα σενάρια.<br />Ο Πιερρακάκης προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ αλλά ενσωματώθηκε στην ΝΔ και έχει επιτελέσει και έργο στα υπουργεία που πέρασε ενώ κατέχει πλέον ισχυρό θεσμικό ρόλο ως Υπουργός Οικονομικών και επικεφαλής του Eurogroup.<br />Για τους επιχειρηματίες θα ήταν η καλύτερη επιλογή αλλά αυτό το θέμα δεν θα ανοίξει τώρα αλλά μετά τις εκλογές του 2027 με πιθανότερο σενάριο το 2028… είμαστε ήδη στο 2026.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.

Η συγκυβέρνηση ΝΔ με ΠΑΣΟΚ με Μητσοτάκη έχει συμφωνηθεί αρκεί η ΝΔ να περάσει το 25%... υπάρχει όμως και μια διαφωνία.

Επίσης το ΠΑΣΟΚ έχει συμφωνήσει… πρωθυπουργός να είναι ο Μητσοτάκης αρκεί η ΝΔ να λάβει ποσοστό πάνω από 25%... με 26% ή 27% η ΝΔ διασφαλίζε...

Διαβάστε την συνέχεια

Ποιους παρακολουθούσε η ΕΥΠ με υπογραφή Τζαβέλλα. Θύελλα αντιδράσεων.

<img height="145" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/05/tzavellas_apempe12132-825x600.jpg" width="710" /><br /><br />Ο εισαγγελέας Κωνσταντίνος Τζαβέλλας που έβαλε στο αρχείο τη σύσταση του πρωτοδικείου να διερευνηθεί το ενδεχόμενο διάπραξης του αδικήματος της κατασκοπείας, είναι αυτός που είχε εγκρίνει 11 επισυνδέσεις της ΕΥΠ, οι οποίες φέρονται να είχαν συμπέσει χρονικά με παρακολουθήσεις που πραγματοποιούνταν μέσω του παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού Predator.<br /><br />Οι εν λόγω επισυνδέσεις τοποθετούνται στην περίοδο κατά την οποία είχε την εποπτεία της ΕΥΠ, για περίπου έναν χρόνο έως και το Νοέμβριο του 2020, σύμφωνα με σχετικό δημοσίευμα του <a href="https://www.in.gr/2026/05/02/greece/ypoklopes-oi-11-stoxoi-tou-predator-pou-eixe-parakolouthisei-i-eyp-me-ypografi-tzavella-epikalestike-kathikon-exemytheias/">in.gr</a>. Την ίδια ώρα, το ρεπορτάζ αποκαλύπτει και την απόρρητη κατάθεσή του ενώπιον της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, τον Σεπτέμβριο του 2022. Κατά τη διάρκεια εκείνης της συνεδρίασης, ο σημερινός εισαγγελέας του Αρείου Πάγου –δέχεται πλέον έντονη κριτική από τον νομικό και πολιτικό κόσμο– είχε κρατήσει ιδιαίτερα επιφυλακτική στάση.<br /><div class="embed_code__container provider_twitter" style="background-color: white; box-sizing: inherit; font-family: Eastman-Roman-Regular, sans-serif; font-size: 16px; margin: 32px 0px;"><div class="embed_code_item" style="box-sizing: inherit;"><div class="embed_code_item__content" style="box-sizing: inherit;"><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="box-sizing: inherit; display: flex; margin-bottom: 10px; margin-top: 10px; max-width: 550px; width: 550px;"><br /><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2050585073934622826" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?creatorScreenName=lygerosstavros&dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2050585073934622826&lang=el&origin=https%3A%2F%2Fslpress.gr%2Fpolitiki%2Fpoious-parakolouthouse-i-efp-me-ipografi-tzavella-thiella-antidraseon%2F&sessionId=491fc516a6c5be24d447bf70c5bf823e68caa449&siteScreenName=lygerosstavros&theme=light&widgetsVersion=2615f7e52b7e0%3A1702314776716&width=550px" style="border-style: none; border-width: 0px; box-sizing: inherit; display: block; flex-grow: 1; height: 858px; margin: 0px auto !important; max-width: 100%; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div><p style="box-sizing: inherit;"></p></div></div></div>Αναλυτικότερα, επικαλέστηκε το καθήκον εχεμύθειας και το υπηρεσιακό απόρρητο, αποφεύγοντας να δώσει συγκεκριμένες απαντήσεις ή διευκρινίσεις σχετικά με την υπόθεση των υποκλοπών και τις ενέργειες της ΕΥΠ κατά την επίμαχη περίοδο. Στα έντεκα ονόματα την παρακολούθηση των οποίων ενέκρινε ο κ. Τζαβέλλας, περιλαμβάνεται αυτό του τότε υπουργού Εργασίας και νυν αντιπροέδρου της κυβέρνησης, Κωστή Χατζηδάκη, όπως και του υφυπουργού παρά τω πρωθυπουργώ, Γιώργου Μυλωνάκη και της συζύγου του, της παρουσιάστριας Τίνας Μεσσαροπούλου, επιλογές που αν μη τι άλλο προκαλούν πολλά ερωτήματα.<div><b><a href="https://slpress.gr/politiki/poious-parakolouthouse-i-efp-me-ipografi-tzavella-thiella-antidraseon/">ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</a></b></div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ποιους παρακολουθούσε η ΕΥΠ με υπογραφή Τζαβέλλα. Θύελλα αντιδράσεων.

Ο εισαγγελέας Κωνσταντίνος Τζαβέλλας που έβαλε στο αρχείο τη σύσταση του πρωτοδικείου να διερευνηθεί το ενδεχόμενο διάπραξης του αδικήματος ...

Διαβάστε την συνέχεια

Από το αδιέξοδο στο Ιράν… στο «σενάριο Κούβα»: γεωπολιτικός αντιπερισπασμός υψηλού ρίσκου.

<img height="149" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/trump-venezouekla-768x574.jpg" width="715" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Με τον πόλεμο να βαλτώνει και την εσωτερική πίεση να αυξάνεται, ο Ντόναλντ Τραμπ αναζητά διέξοδο ανοίγοντας νέο μέτωπο στην Καραϊβική</span></h3>Η στρατηγική των ΗΠΑ υπό τον Ντόναλντ Τραμπ εισέρχεται σε φάση επικίνδυνης μετάβασης: από έναν πόλεμο χωρίς σαφή έκβαση στο Ιράν, σε μια επιθετική ρητορική και πολιτική πίεσης προς την Κούβα.<br /><br />Η εξέλιξη αυτή δεν αποτελεί απλώς αλλαγή στόχου — είναι ένδειξη στρατηγικής αστάθειας.<br />Το ιρανικό τέλμα και οι «χαμένες νίκες»<br /><br />Δύο μήνες μετά την έναρξη της σύγκρουσης, η Ουάσινγκτον βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα παρατεταμένο αδιέξοδο. Παρά τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, οι βασικοί στόχοι δεν έχουν επιτευχθεί, ενώ η Τεχεράνη διατηρεί κρίσιμα μέσα πίεσης.<br /><br />«Δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα είναι αποδεκτό» δήλωσε ο Τραμπ για τη νέα ιρανική πρόταση, απορρίπτοντας ουσιαστικά το πλαίσιο αποκλιμάκωσης<br /><br />Το Στενά του Ορμούζ παραμένει το βασικό γεωοικονομικό όπλο του Ιράν, επηρεάζοντας έως και το 20% της παγκόσμιας ενεργειακής ροής<br /><br />Παράλληλα, η σύγκρουση έχει πλήξει σοβαρά την αμερικανική οικονομία και την πολιτική σταθερότητα: Η δημοτικότητα του Τραμπ έχει πέσει στο 34%, με βασικό λόγο το αυξανόμενο κόστος ζωής και την ενεργειακή κρίση<div><br />Τα 14 σημεία της ιρανικής πρότασης<br /><br />Στον πυρήνα της διπλωματικής διελκυστίνδας βρίσκεται ένα σχέδιο 14 σημείων, που επιχειρεί να συνδυάσει αποκλιμάκωση και στρατηγικές εγγυήσεις:Άμεση κατάπαυση πυρός<br />Άρση ναυτικού αποκλεισμού<br />Σταδιακή αποχώρηση ξένων δυνάμεων<br />Επανέναρξη πυρηνικών διαπραγματεύσεων<br />Αναγνώριση ειρηνικού πυρηνικού προγράμματος<br />Περιορισμοί στον εμπλουτισμό ουρανίου<br />Ενισχυμένοι έλεγχοι από τον Διεθνής Οργανισμός Ατομικής Ενέργειας<br />Σταδιακή άρση κυρώσεων<br />Εγγυήσεις μη επιθέσεων από ΗΠΑ/Ισραήλ<br />Απελευθέρωση δεσμευμένων κεφαλαίων<br />Ελευθερία ναυσιπλοΐας στον Περσικό Κόλπο<br />Περιφερειακός μηχανισμός ασφάλειας<br />Ανθρωπιστικά μέτρα και ανταλλαγές<br />Χρονοδιάγραμμα εφαρμογής συμφωνίας<br /><br />Ωστόσο, η Ουάσινγκτον απορρίπτει βασικά στοιχεία, κυρίως την προτεραιότητα άρσης του αποκλεισμού πριν από τις πυρηνικές δεσμεύσεις </div><div><br />Κούβα: ο «εύκολος στόχος» ή στρατηγική παγίδα;<br /><br />Καθώς το ιρανικό μέτωπο παραμένει στάσιμο, η προσοχή μετατοπίζεται στην Κούβα.<br /><br />Ο Τραμπ έχει αφήσει σαφείς αιχμές: «Θα τελειώσουμε πρώτα με το ένα… μετά θα πάμε στην Κούβα»<br /><br />Παράλληλα: Υπέγραψε νέα πακέτα κυρώσεων που πλήττουν βασικούς τομείς της κουβανικής οικονομίας<br />Η Γερουσία απέρριψε προσπάθεια περιορισμού πιθανής στρατιωτικής δράσης, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο επέμβασης<br /><br />Η Αβάνα απάντησε χαρακτηρίζοντας τα μέτρα «συλλογική τιμωρία»<br />Γεωπολιτική ανάγνωση: επικίνδυνη διάχυση κρίσης<br /><br />Η πιθανή μεταφορά έντασης από τη Μέση Ανατολή στην Καραϊβική εγείρει σοβαρά ερωτήματα: Πρόκειται για αντιπερισπασμό λόγω αποτυχίας στο Ιράν;<br />Ή για στρατηγική πολλαπλών μετώπων με στόχο την επίδειξη ισχύος;<br /><br />Η ιστορία δείχνει ότι η ταυτόχρονη εμπλοκή σε πολλαπλά γεωπολιτικά μέτωπα αυξάνει τον κίνδυνο στρατηγικής υπερέκτασης.<br /><br />Το πιο ανησυχητικό στοιχείο είναι ότι και στα δύο μέτωπα —Ιράν και Κούβα— οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν αντιπάλους με υψηλή ανθεκτικότητα σε πιέσεις και κυρώσεις.<br /><br />Η μετάβαση από το ιρανικό αδιέξοδο στην κλιμάκωση κατά της Κούβα δεν αποτελεί ένδειξη ισχύος, αλλά μάλλον ένδειξη στρατηγικής αβεβαιότητας.<br /><br />Σε ένα διεθνές σύστημα που γίνεται ολοένα πιο πολυπολικό, το άνοιγμα νέων μετώπων δεν εγγυάται λύσεις — συχνά δημιουργεί περισσότερα αδιέξοδα από αυτά που επιχειρεί να ξεπεράσει.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Από το αδιέξοδο στο Ιράν… στο «σενάριο Κούβα»: γεωπολιτικός αντιπερισπασμός υψηλού ρίσκου.

Με τον πόλεμο να βαλτώνει και την εσωτερική πίεση να αυξάνεται, ο Ντόναλντ Τραμπ αναζητά διέξοδο ανοίγοντας νέο μέτωπο στην Καραϊβική Η στρα...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκική στρατιωτική «εξαγωγή ισχύος»: 70.000 στρατιώτες σε 3 ηπείρους.

<img src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/erdogan-768x432.jpg" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η Άγκυρα επεκτείνει επιθετικά το στρατιωτικό της αποτύπωμα, επαναπροσδιορίζοντας τον γεωπολιτικό της ρόλο.</span></h3>Η Τουρκία προχωρά σε μια συστηματική και πολυεπίπεδη επέκταση της στρατιωτικής της παρουσίας εκτός συνόρων, οικοδομώντας ένα δίκτυο βάσεων, αποστολών και στρατηγικών συνεργασιών που εκτείνεται από τη Μεσόγειο έως την Αφρική και την Ασία. Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία, περίπου 70.000 Τούρκοι στρατιώτες υπηρετούν ήδη στο εξωτερικό, δηλαδή σχεδόν το 13% του συνόλου των ενόπλων δυνάμεων.<br /><br /> Η γεωγραφία της στρατιωτικής εξάπλωσης<br /><br />Η τουρκική παρουσία καταγράφεται σε τουλάχιστον δώδεκα περιοχές διεθνώς, με βασικά σημεία:Κύπρος – η μεγαλύτερη και πιο μόνιμη ανάπτυξη δυνάμεων<br />Συρία & Ιράκ – επιχειρησιακές βάσεις για αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις<br />Κατάρ, Σομαλία, Λιβύη, Αλβανία – στρατηγικές συνεργασίες και εκπαίδευση<br />Αφρική & Βαλκάνια – συμμετοχή σε ειρηνευτικές αποστολές<br /><br />Όπως επισημαίνεται από τουρκικές πηγές, «η Τουρκία δεν προστατεύει μόνο τα σύνορά της, αλλά δημιουργεί ασφάλεια εκτός αυτών», υπογραμμίζοντας τον ρόλο της ως περιφερειακής δύναμης. <div><br />Το δόγμα της «διασυνοριακής ασφάλειας»<br /><br />Η στρατηγική αυτή εντάσσεται σε ένα ευρύτερο δόγμα που συνδυάζει:Αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις (κυρίως κατά κουρδικών οργανώσεων)<br />Προβολή ισχύος σε κρίσιμες γεωπολιτικές ζώνες<br />Διπλωματική επιρροή μέσω στρατιωτικής παρουσίας<br />Στήριξη συμμάχων και κυβερνήσεων φιλικών προς την Άγκυρα<br /><br />Οι βάσεις στη Συρία και το Ιράκ λειτουργούν ως «προσωρινές επιχειρησιακές εγκαταστάσεις», αλλά στην πράξη αποκτούν ημιμόνιμο χαρακτήρα.<br />Δηλώσεις και αφήγημα Άγκυρας<br /><br />Τούρκοι αξιωματούχοι και αναλυτές προβάλλουν τη στρατιωτική εξάπλωση ως στοιχείο σταθερότητας:«Οι βάσεις στο εξωτερικό είναι παράγοντες στρατιωτικής και διπλωματικής ισχύος»<br /><br />Παράλληλα, η Άγκυρα επιμένει ότι οι δράσεις της βασίζονται σε διμερείς και πολυμερείς συμφωνίες, επιχειρώντας να νομιμοποιήσει τη διεθνή της παρουσία. </div><div><br />Αντίλογος και διεθνείς αντιδράσεις<br /><br />Ωστόσο, η τουρκική στρατηγική προκαλεί αντιδράσεις: Η παρουσία στην Κύπρο χαρακτηρίζεται από Ελλάδα και διεθνείς φορείς ως «κατοχή»<br />Στην Ανατολική Μεσόγειο εντείνεται η αντιπαράθεση με Ελλάδα και Κύπρο<br />Αναπτύσσονται αντι-τουρκικοί άξονες συνεργασίας στην περιοχή<br /><br />Παράλληλα, αναλυτές επισημαίνουν ότι η Τουρκία επιδιώκει στρατηγική αυτονομία, αξιοποιώντας στρατιωτικά εργαλεία για γεωπολιτικά και οικονομικά οφέλη..</div><div><br /> Η αντίφαση: ισχύς vs απομόνωση<br /><br />Παρά τη στρατιωτική επέκταση, η Τουρκία φαίνεται να αντιμετωπίζει και προκλήσεις:Αμφισβήτηση της ουδετερότητάς της σε διεθνείς διαμεσολαβήσεις<br />Μείωση του διπλωματικού της ρόλου σε ορισμένες κρίσεις<br />Ενίσχυση ανταγωνιστικών περιφερειακών σχημάτων<br /><br />Όπως σημειώνεται, η Άγκυρα κινδυνεύει να μετατραπεί από «κεντρικός παίκτης» σε συμπληρωματική δύναμη σε ορισμένα γεωπολιτικά μέτωπα.<br /><br />Η τουρκική στρατιωτική εξάπλωση δεν αποτελεί απλώς αμυντική στρατηγική. Είναι:Εργαλείο προβολής ισχύος<br />Μοχλός επιρροής σε ενεργειακές και γεωστρατηγικές ζώνες<br />Μέσο αναθεώρησης ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο και πέραν αυτής<br /><br />Η εξέλιξη αυτή επηρεάζει άμεσα την ευρωπαϊκή ασφάλεια, το ΝΑΤΟ και τις περιφερειακές ισορροπίες, καθιστώντας την Τουρκία έναν απρόβλεπτο αλλά καθοριστικό παράγοντα.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκική στρατιωτική «εξαγωγή ισχύος»: 70.000 στρατιώτες σε 3 ηπείρους.

Η Άγκυρα επεκτείνει επιθετικά το στρατιωτικό της αποτύπωμα, επαναπροσδιορίζοντας τον γεωπολιτικό της ρόλο. Η Τουρκία προχωρά σε μια συστηματ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ρήγμα στον Ατλαντικό: Η απόσυρση στρατευμάτων των ΗΠΑ ταρακουνά την ευρωπαϊκή ασφάλεια.

<div><img height="100" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/f35.jpg" width="747" /></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η σύγκρουση Τραμπ–Μερτς μετατρέπει τη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ σε μοχλό πίεσης και ανοίγει νέα εποχή για το ΝΑΤΟ.</span></h3>Η απόφαση των Ηνωμένων Πολιτειών να αποσύρουν περίπου 5.000 στρατιώτες από τη Γερμανία δεν αποτελεί απλώς μια στρατιωτική αναδιάταξη. Είναι μια πολιτική πράξη υψηλού συμβολισμού, που αποτυπώνει τη βαθιά κρίση στις διατλαντικές σχέσεις.<br /><br />Η κίνηση έρχεται σε άμεση συνάρτηση με τη σύγκρουση μεταξύ του Donald Trump και του Friedrich Merz, με αφορμή τον πόλεμο στο Ιράν. Ο Μερτς κατηγόρησε δημόσια τις ΗΠΑ ότι «ταπεινώνονται» από την Τεχεράνη, προκαλώντας οργισμένη αντίδραση από την Ουάσινγκτον.<br /> Απόφαση με πολιτικό μήνυμα<br /><br />Το Πεντάγωνο ανακοίνωσε ότι η αποχώρηση θα ολοκληρωθεί σε 6–12 μήνες και θα περιλαμβάνει κρίσιμες μονάδες μάχης και σχεδιαζόμενες αναπτύξεις. «Η απόφαση αντικατοπτρίζει την ένταση με τους Ευρωπαίους συμμάχους»<br /><br />Η Γερμανία αποτελεί τον σημαντικότερο κόμβο των αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη, με περίπου 35.000 στρατιώτες και κρίσιμες βάσεις όπως το Ramstein.<br /><br />Η μείωση, λοιπόν, δεν είναι απλώς αριθμητική — είναι στρατηγική υποβάθμιση της αμερικανικής παρουσίας στην καρδιά της Ευρώπης. <div><br /> ΝΑΤΟ σε δοκιμασία<br /><br />Η απόφαση εγείρει σοβαρά ερωτήματα για το μέλλον του NATO.Οι ΗΠΑ διατηρούν περίπου 68.000 στρατιώτες στην Ευρώπη<br />Η Γερμανία είναι ο βασικός κόμβος logistics και διοίκησης<br />Η αποχώρηση δημιουργεί κενό αποτροπής<br /><br />«Η μείωση δυνάμεων εν μέσω κρίσεων στέλνει λάθος μήνυμα»<br /><br />Αναλυτές προειδοποιούν ότι η κίνηση μπορεί να:αποδυναμώσει την αποτροπή απέναντι στη Ρωσία<br />ενισχύσει την αβεβαιότητα στην Ανατολική Ευρώπη<br />πιέσει την Ευρώπη να αναλάβει μεγαλύτερη ευθύνη άμυνας<br /> Στρατηγική αναδίπλωση ή αναδιάταξη;<br /><br />Η Ουάσινγκτον προβάλλει την απόφαση ως μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής: </div><div>μετατόπιση προς τον Ινδο-Ειρηνικό<br />μείωση εξάρτησης από ευρωπαϊκές βάσεις<br />ενίσχυση «burden-sharing» από τους Ευρωπαίους<br /><br />«Η Ευρώπη πρέπει να αναλάβει την άμυνά της» (γραμμή στρατηγικής ΗΠΑ)<br /><br />Ωστόσο, η χρονική συγκυρία — εν μέσω πολέμου με το Ιράν και εντάσεων με τη Ρωσία — δείχνει ότι πρόκειται εξίσου για πολιτική πίεση προς συμμάχους. </div><div><br /> Ευρώπη μπροστά σε στρατηγικό δίλημμα<br /><br />Η κρίση επαναφέρει ένα θεμελιώδες ερώτημα:Μπορεί η Ευρώπη να εγγυηθεί την ασφάλειά της χωρίς τις ΗΠΑ;<br /><br />Ο ίδιος ο Μερτς έχει προειδοποιήσει ότι η Ευρώπη ίσως χρειαστεί να αναπτύξει ακόμη και εναλλακτικές δομές ασφάλειας πέρα από το ΝΑΤΟ.<br /><br />Την ίδια στιγμή:Η Γερμανία αυξάνει δραστικά τις αμυντικές δαπάνες<br />Συζητείται ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία<br />Η εμπιστοσύνη προς την Ουάσινγκτον δοκιμάζεται<br /> Η ευρύτερη εικόνα: κρίση εμπιστοσύνης<br /><br />Η απόσυρση δεν αφορά μόνο τη Γερμανία.<br /><br />Ο Τραμπ έχει ήδη:απειλήσει με αποχώρηση στρατευμάτων από Ιταλία και Ισπανία<br />κατηγορήσει συμμάχους για «έλλειψη στήριξης» στον πόλεμο<br />επαναφέρει τη συζήτηση ακόμη και για το μέλλον του ΝΑΤΟ<br /><br />Η διατλαντική σχέση περνά από:συνεργασία<br /> σε συναλλαγή<br /> και πλέον σε ανοιχτή σύγκρουση συμφερόντων<br /><br />Η απόσυρση των 5.000 στρατιωτών αποτελεί σημείο καμπής:Δεν είναι απλώς στρατιωτική απόφαση<br />Είναι εργαλείο γεωπολιτικής πίεσης<br />Και προμήνυμα μιας νέας εποχής<br /><br />Η Ευρώπη καλείται να επιλέξει: να παραμείνει εξαρτημένη ή να γίνει αυτόνομη δύναμη.<br /><br />Το μόνο βέβαιο είναι ότι η εποχή της «δεδομένης» αμερικανικής προστασίας έχει τελειώσει</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ρήγμα στον Ατλαντικό: Η απόσυρση στρατευμάτων των ΗΠΑ ταρακουνά την ευρωπαϊκή ασφάλεια.

Η σύγκρουση Τραμπ–Μερτς μετατρέπει τη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ σε μοχλό πίεσης και ανοίγει νέα εποχή για το ΝΑΤΟ. Η απόφαση των Ηνωμένων...

Διαβάστε την συνέχεια

Ιράν: ο Τραμπ «μελετά» την πρόταση της Τεχεράνης, αλλά την ίδια ώρα αλλάζει μορφή στον πόλεμο.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/02/trump_new.jpg"><img height="133" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/02/trump_new-696x464.jpg" width="741" /></a><br /><br />Ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε χθες ότι θα «μελετήσει» τη νέα ιρανική πρόταση, αλλά η στάση αυτή του Αμερικανού προέδρου διαβάζεται από τα αμερικανικά μέσα ως ένδειξη ως συνέχεια μιας στρατηγικής διαπραγμάτευσης υπό πίεση. Αναλύσεις σε μέσα όπως η New York Times,η Wall Street Journalκαι το Bloomberg συγκλίνουν στο ότι η Ουάσιγκτον επιμένει σε ένα μοντέλο «διπλωματίας με το όπλο στο τραπέζι»: η προθυμία να εξεταστεί το ιρανικό σχέδιο συνυπάρχει με τη διατήρηση της στρατιωτικής απειλής και του οικονομικού στραγγαλισμού μέσω κυρώσεων και αποκλεισμών. Στο ίδιο πλαίσιο, αμερικανοί αξιωματούχοι εκτιμούν ότι η Τεχεράνη επιχειρεί κυρίως να κερδίσει χρόνο, χωρίς να αγγίζει το βασικό ζήτημα που για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ παραμένει αδιαπραγμάτευτο: το πυρηνικό της πρόγραμμα.<br /><br />Το χάσμα<br /><br />Εδώ εντοπίζεται και το πραγματικό χάσμα. Το ιρανικό σχέδιο, όπως προκύπτει από τις μέχρι στιγμής πληροφορίες, εστιάζει σε γεωπολιτική αποκλιμάκωση – αποχώρηση δυνάμεων, άρση κυρώσεων, αποκατάσταση ροών – χωρίς σαφείς δεσμεύσεις για τον εμπλουτισμό ουρανίου ή μηχανισμούς επιθεώρησης τύπου JCPOA (Κοινό Ολοκληρωμένο Σχέδιο Δράσης, που υπογράφηκε το 2015 – ήταν μια διεθνής συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, η οποία περιόριζε τις πυρηνικές του δραστηριότητες με αντάλλαγμα την άρση κυρώσεων. Η συμφωνία, η οποία έληξε επίσημα στις 18 Οκτωβρίου 2025 αποσκοπούσε στην ειρηνική χρήση της πυρηνικής ενέργειας από το Ιράν).<br /><br />Για τους αμερικανούς αναλυτές, αυτό σημαίνει ότι ακόμη και αν υπάρξει μια προσωρινή συμφωνία, θα πρόκειται περισσότερο για μια «παύση» της σύγκρουσης παρά για πραγματική επίλυση. Με άλλα λόγια, η Ουάσιγκτον επιδιώκει στρατηγικό περιορισμό του Ιράν, ενώ η Τεχεράνη διαπραγματεύεται όρους επιβίωσης και άρσης της πίεσης – δύο στόχοι που δύσκολα συναντώνται.<br /><br />Το πολιτικό και θεσμικό ρίσκο για τον Τραμπ<br /><br />Παράλληλα, στο εσωτερικό των ΗΠΑ αναδεικνύεται μια λιγότερο ορατή αλλά κρίσιμη διάσταση: το πολιτικό και θεσμικό ρίσκο για τον ίδιο τον Τραμπ. Η επιλογή του να μην ζητήσει εκ των προτέρων έγκριση από το Κογκρέσο για τη συνέχιση των επιχειρήσεων, αλλά να ενημερώσει εκ των υστέρων ότι οι εχθροπραξίες «τερματίστηκαν», ερμηνεύεται από πολλούς στην Ουάσιγκτον ως προσπάθεια νομικής κάλυψης, ενώ η διακομματική δυσφορία παραμένει. Αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε νέα κλιμάκωση δεν θα είναι μόνο γεωπολιτική απόφαση, αλλά και εσωτερικό πολιτικό στοίχημα.<br /><br />Την ίδια στιγμή, τα αμερικανικά μέσα επισημαίνουν ότι ο πόλεμος έχει ήδη αλλάξει μορφή. Το κέντρο βάρους μεταφέρεται από τις αεροπορικές επιχειρήσεις στον έλεγχο των ενεργειακών ροών, με τα Στενά του Ορμούζ να λειτουργούν ως το πραγματικό πεδίο αντιπαράθεσης. Οι παρεμβάσεις στη ναυσιπλοΐα, οι αποκλεισμοί και οι κινήσεις «γκρίζας ζώνης» συνιστούν πλέον μια νέα φάση σύγκρουσης χαμηλότερης έντασης αλλά υψηλής στρατηγικής σημασίας. Δεν είναι τυχαίο ότι οι αγορές ενέργειας συνεχίζουν να τιμολογούν αυξημένο γεωπολιτικό ρίσκο, με το λεγόμενο war risk premium να αποκτά πιο μόνιμα χαρακτηριστικά.<div><br />Εύθραυστη ενδιάμεση φάση<br /><br />Συνολικά, η εικόνα που προκύπτει από την αμερικανική οπτική δεν είναι αυτή μιας επικείμενης ειρήνης, αλλά μιας εύθραυστης ενδιάμεσης φάσης.<br /><br />Τα βασικά σενάρια που συζητούνται κινούνται μεταξύ μιας προσωρινής συμφωνίας περιορισμένης διάρκειας, μιας ελεγχόμενης κλιμάκωσης μέσω περιφερειακών επεισοδίων και μιας πιθανής επιστροφής σε στρατιωτικά πλήγματα αν οι συνομιλίες καταρρεύσουν.<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο, η «μελέτη» της ιρανικής πρότασης από τον Τραμπ δεν συνιστά στροφή στρατηγικής, αλλά εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια αναδιάταξης ισχύος, όπου η διπλωματία λειτουργεί συμπληρωματικά προς την στρατιωτική πίεση.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ιράν: ο Τραμπ «μελετά» την πρόταση της Τεχεράνης, αλλά την ίδια ώρα αλλάζει μορφή στον πόλεμο.

Ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε χθες ότι θα «μελετήσει» τη νέα ιρανική πρόταση, αλλά η στάση αυτή του Αμερικανού προέδρου διαβάζεται από τα αμερικαν...

Διαβάστε την συνέχεια

Πως το Βερολίνο υποτίμησε τον Τραμπ.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/trump-mertz.jpg"><img height="112" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/trump-mertz-696x391.jpg" width="732" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η απόσυρση των Αμερικανικών στρατευμάτων αλλάζει τους όρους της διατλαντικής σχέσης.</span></h3>Με ανάλυσή τους οι New York Times περιγράφουν μια κρίσιμη μετατόπιση στις σχέσεις ΗΠΑ-Γερμανίας, με αφετηρία μια βασική παρεξήγηση: το Βερολίνο υποτίμησε τον βαθμό στον οποίο ο Ντόναλντ Τραμπ εννοούσε τις απειλές του για στρατιωτική αποδέσμευση από την Ευρώπη. Αυτό που αρχικά εκλήφθηκε ως διαπραγματευτική πίεση ή πολιτική ρητορική, εξελίσσεται – σύμφωνα με την ανάλυση της Αμερικανικής εφημερίδας– σε πραγματική πολιτική επιλογή, με το Πεντάγωνο να σχεδιάζει τη μετακίνηση περίπου 5.000 στρατιωτών από τη Γερμανία μέσα στον επόμενο χρόνο.<br /><br />Το άρθρο τονίζει ότι η απόφαση δεν είναι αιφνιδιαστική, αλλά αποτέλεσμα μιας ευρύτερης επανεξέτασης της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στο εξωτερικό. Ωστόσο, η χρονική επιτάχυνση της ανακοίνωσης συνδέεται άμεσα με την ενόχληση του Τραμπ απέναντι στη γερμανική κριτική για τη στρατηγική των ΗΠΑ στον πόλεμο με το Ιράν. Η γερμανική ηγεσία, και προσωπικά ο καγκελάριος FΦρίντριχ Μέρτζ, είχε επενδύσει στην εκτίμηση ότι η Ουάσιγκτον δεν θα διακινδύνευε τη στρατιωτική της παρουσία σε μια τόσο κρίσιμη ευρωπαϊκή χώρα – εκτίμηση που αποδεικνύεται εν μέρει λανθασμένη.<div><br />Η πεποίθηση του Βερολίνου<br /><br />Οι New York Times επισημαίνουν ότι το Βερολίνο είχε λόγους να πιστεύει πως η σχέση παραμένει σταθερή: η Γερμανία φιλοξενεί δεκάδες χιλιάδες Αμερικανούς στρατιώτες, έχει στηρίξει επιχειρησιακά τις ΗΠΑ – ακόμη και στον πόλεμο με το Ιράν – και έχει αυξήσει τις αμυντικές της δαπάνες ανταποκρινόμενη στις αμερικανικές πιέσεις. Παράλληλα, η αμερικανική παρουσία στη Γερμανία θεωρείται στρατηγικής σημασίας όχι μόνο για την Ευρώπη, αλλά και για τις ίδιες τις ΗΠΑ, ως κόμβος επιχειρήσεων, logistics και ιατρικής υποστήριξης.<br /><br />Παρόλα αυτά, ο Τραμπ εμφανίζεται να λειτουργεί με διαφορετικά κριτήρια: συνδέει τη στρατιωτική προστασία με άμεση πολιτική και επιχειρησιακή στήριξη, ιδίως στο μέτωπο του Ιράν. Η γερμανική στάση – πιο επιφυλακτική, με όρους και προϋποθέσεις για βαθύτερη εμπλοκή – δεν κρίθηκε επαρκής από την Ουάσιγκτον. Έτσι, η απόσυρση στρατευμάτων λειτουργεί και ως μήνυμα πίεσης προς την Ευρώπη να αναλάβει μεγαλύτερο βάρος.</div><div><br />Αντιδράσεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ<br /><br />Η ανάλυση καταγράφει επίσης αντιδράσεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ, ακόμη και από Ρεπουμπλικανούς, που προειδοποιούν ότι η μείωση της στρατιωτικής παρουσίας στην Ευρώπη μπορεί να ενθαρρύνει τη Ρωσία και να αποδυναμώσει το ΝΑΤΟ. Από γερμανικής πλευράς, η αντίδραση είναι συγκρατημένη: η απόφαση θεωρείται «διαχειρίσιμη» και όχι στρατηγική ρήξη, ενώ αξιωματούχοι σημειώνουν ότι θα μπορούσε να είναι πολύ πιο επιθετική.<br /><br />Το βαθύτερο συμπέρασμα των New York Times είναι ότι η κρίση αυτή δεν αφορά μόνο τον αριθμό των στρατευμάτων, αλλά τον τρόπο με τον οποίο ο Τραμπ αντιλαμβάνεται τις συμμαχίες: πιο συναλλακτικά, λιγότερο θεσμικά και με μεγαλύτερη έμφαση στην άμεση ανταπόδοση. Για τη Γερμανία – και ευρύτερα για την Ευρώπη – αυτό σημαίνει ότι οι «βεβαιότητες» της διατλαντικής σχέσης αποδυναμώνονται και ότι η ανάγκη για μεγαλύτερη στρατηγική αυτονομία καθίσταται πιο πιεστική από ποτέ.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πως το Βερολίνο υποτίμησε τον Τραμπ.

Η απόσυρση των Αμερικανικών στρατευμάτων αλλάζει τους όρους της διατλαντικής σχέσης. Με ανάλυσή τους οι New York Times περιγράφουν μια κρίσι...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι Τούρκοι αμφισβητούν τις δικαιοδοσίες της Ελλάδας με αφορμή την επέμβαση στο «Global Sumud Flotilla»

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/05/Untitled-design-8.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1080" data-original-width="1920" height="113" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/05/Untitled-design-8.jpg" width="735" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">«Σοβαρή αδιαφορία της Ελλάδας για τις διεθνείς υποχρεώσεις της και τις απαιτήσεις του διεθνούς δικαίου»</span></h3><b>Γιάννης Παναγιωτακόπουλος</b><br />Σε ένα νέο κρεσέντο προκλητικότητας, η Άγκυρα επιχειρεί να εργαλειοποιήσει την πρόσφατη επέμβαση του ισραηλινού ναυτικού στον στολίσκο «Global Sumud Flotilla», κατηγορώντας την ελληνική κυβέρνηση για αδράνεια. Κύκλοι του τουρκικού υπουργείου Άμυνας, σε δηλώσεις που αναπαράγονται ευρέως από τα μέσα ενημέρωσης της γείτονος, κάνουν λόγο για «παθητική στάση» της Αθήνας κατά τη διάρκεια του περιστατικού που εξελίχθηκε 80 ναυτικά μίλια δυτικά της Κρήτης.<br /><br />Οι Τούρκοι αξιωματούχοι ισχυρίζονται ότι η στάση αυτή αναδεικνύει τη «σοβαρή αδιαφορία της Ελλάδας για τις διεθνείς υποχρεώσεις της και τις απαιτήσεις του διεθνούς δικαίου», επιχειρώντας να εμφανίσουν την Ελλάδα ως μια χώρα που αποτυγχάνει να διασφαλίσει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα και να προστατεύσει τα πολιτικά πλοία στην περιοχή της.<div><br />Η απάντηση του ελληνικού ΥΠΕΞ και η ανθρωπιστική διαχείριση<br /><br />Απέναντι στις τουρκικές αιτιάσεις, η Αθήνα έχει ήδη ξεκαθαρίσει τη θέση της, υπογραμμίζοντας τον ρόλο της ως πυλώνα σταθερότητας. Σε επίσημη τοποθέτησή του, το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, «με αφορμή την ισραηλινή επιχείρηση σε σκάφη του Global Sumud Flotilla σε διεθνή ύδατα, ανοιχτά της Κρήτης», κάλεσε όλες τις πλευρές σε «αυτοσυγκράτηση και καθολικό σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου, περιλαμβανομένων του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας και του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου». Στο ίδιο πλαίσιο, η ελληνική πλευρά υπογράμμισε τις ενέργειές της για την εκτόνωση της κρίσης.<br />«Γκρίζες ζώνες γύρω από τη θαλάσσια δικαιοδοσία»<br /><br />Η τουρκική πλευρά δεν περιορίστηκε σε γενικές κατηγορίες, αλλά έστρεψε τα βέλη της προσωπικά κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Νίκου Δένδια. Υποστηρίζουν ότι οι πολιτικές επιλογές της Αθήνας αποδυναμώνουν τη διεθνή θέση της χώρας και δημιουργούν γκρίζες ζώνες γύρω από τη θαλάσσια δικαιοδοσία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας. Επιπλέον, οι Τούρκοι διατείνονται ότι η απόφαση να μην εμποδιστεί η μεταφορά του πληρώματος σε ελληνικό λιμάνι προκαλεί αντιδράσεις στο εσωτερικό της Ελλάδας, ισχυριζόμενοι ότι η χώρα «φαίνεται να αγνοεί τις διεθνείς της ευθύνες και να επιδεικνύει αδιαφορία για την ευαίσθητη ισορροπία στην περιοχή, κάτι που αποδυναμώνει τη θέση της χώρας σε διεθνές επίπεδο».</div><div><br />Κλιμάκωση της ρητορικής και διπλωματικές επαφές<br /><br />Παρά το γεγονός ότι υπήρξε απευθείας τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ των Γιώργου Γεραπετρίτη και Χακάν Φιντάν για το ζήτημα, η Άγκυρα επιμένει να χρησιμοποιεί το συμβάν για να αμφισβητήσει τη συνέπεια της Ελλάδας απέναντι στο Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS). Οι Τούρκοι αναλυτές καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι «η στάση της Ελλάδας» δεν συμβάλλει στην προστασία των ανθρωπιστικών αρχών, την ώρα που οι ίδιοι παραδέχονται ότι οι ενέργειες του Ισραήλ στη Γάζα και τη Μεσόγειο κλιμακώνουν επικίνδυνα την ένταση, θέτοντας σε κίνδυνο την περιφερειακή σταθερότητα.<br />«Η Ελλάδα πρέπει οπωσδήποτε να πληρώσει το τίμημα!»<br /><br />Χαρακτηριστική της παραπάνω ρητορικής είναι η άκρως επιθετική ανάρτηση του αρχισυντάκτη της TR Haber και στενού συμβούλου του Ρετζεπ Ταγίπ Ερντογάν, Ιμπραήμ Καραγκιούλ, ο οποίος αναρτώντας εναν χάρτη με το στίγμα του επεισοδίου αναφέρει:<br /><br /><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="background-color: white; box-sizing: border-box; display: flex; font-family: cf_asty_st; font-size: 19px; margin: 10px auto; max-width: 550px; width: 550px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2050487517749657926" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?creatorScreenName=newsbreakGR&dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2050487517749657926&lang=el&origin=https%3A%2F%2Fwww.newsbreak.gr%2Fgeopolitiki-amyna%2F1004994%2Foi-toyrkoi-amfisvitoyn-tis-dikaiodosies-tis-elladas-me-aformi-tin-epemvasi-sto-global-sumud-flotilla%2F&sessionId=6599a629a5915e1579a32d71c6ff55f25f32719c&siteScreenName=newsbreakGR&theme=light&widgetsVersion=2615f7e52b7e0%3A1702314776716&width=550px" style="box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 801px; max-width: 100%; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div><p style="background-color: white; box-sizing: border-box; font-family: cf_asty_st; font-size: 19px; line-height: 1.6 !important; margin: 0px auto 26px; overflow-wrap: break-word; transition: font-size 0.18s, line-height 0.18s;"></p>«Στην «Φιλοσοφία της Σταθερότητας» επεμβαίνουν ακριβώς εδώ:<br />Μεταξύ Ελλάδας-Κρήτης.<br /><br />Τι δουλειά έχει το ισραηλινό ναυτικό σε αυτές τις περιοχές;<br /><br />Ή μήπως την επέμβαση την έκανε το ελληνικό ναυτικό;<br /><br />Αλλά υπάρχει ένας πολύ χαμηλός κίνδυνος:<br /><br />1- Μπήκε η Ελλάδα σε εποπτεία του Ισραήλ;<br /><br />2- Μπήκε η Ελλάδα στον «άξονα γενοκτονίας»;<br /><br />3- Πώς η ισραηλινή στρατιωτική παρουσία στο Αιγαίο και στα νησιά αποτελεί απειλή για την Τουρκία;<br /><br />4- Για την Τουρκία δεν υπάρχει πλέον ελληνική απειλή στο Αιγαίο. Για την Τουρκία υπάρχει τώρα ισραηλινή απειλή στο Αιγαίο!<br /><br />5- Στα δυτικά σύνορά μας, στο μηδενικό σημείο της θάλασσάς μας, χτίστηκε ισραηλινή απειλή.<br /><br />6- Η Ελλάδα με τη θέλησή της μετέφερε αυτή την επιθετικότητα στις θάλασσές μας, στα δυτικά σύνορά μας.<br /><br />7- Αυτή η νέα απειλή πρέπει να οριστεί σωστά. Και να θεωρηθεί «προτεραιότητα απειλής».<br /><br />8- Στο Αιγαίο υπάρχει πλέον ισραηλινή απειλή. Η Ελλάδα πρέπει οπωσδήποτε να πληρώσει το τίμημα!<br /><br />9- Το τίμημα της εισόδου στον ισραηλινό έλεγχο θα είναι τα «νησιά». Και εκείνη την ημέρα θα δουν ότι το Ισραήλ δεν θα κάνει τίποτα γι’ αυτά.<br /><br />19- Πότε θα πει ο ελληνικός λαός «φτάνει» σε αυτή την «ηλιθιότητα»;»</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οι Τούρκοι αμφισβητούν τις δικαιοδοσίες της Ελλάδας με αφορμή την επέμβαση στο «Global Sumud Flotilla»

«Σοβαρή αδιαφορία της Ελλάδας για τις διεθνείς υποχρεώσεις της και τις απαιτήσεις του διεθνούς δικαίου» Γιάννης Παναγιωτακόπουλος Σε ένα νέο...

Διαβάστε την συνέχεια

Καραγκιούλ: «Σύντομα η Ελλάδα μπορεί να δει τη φωτιά που θα την κάψει».

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2016/11/erdogan_yeni_safak.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="487" data-original-width="640" height="152" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2016/11/erdogan_yeni_safak.jpg" width="756" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ο σύμβουλος του Ερντογάν σε νέο παραλήρημα</span></h3><b>Γιάννης Παναγιωτακόπουλος</b><br />Για άλλη μια φορά στο στόχαστρο της επιθετικής ρητορικής του αρχισυντάκτη της TR Haber και συμβούλου του Ρετζεπ Ταγιπ Ερντογάν, Ιμπραήμ Καραγκιούλ, βρέθηκε η χώρα μας. Τούτη τη φορά τον Ερντογανικό προπαγανδιστή ενόχλησε η στρατηγική συμμαχία της Ελλάδας τόσο με το Ισραήλ όσο και με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.<br /><br />Αυτές τις συμμαχίες ο Τούρκος δημοσιογράφος τις αντιλαμβάνεται ως «μέτωπο πολέμου» κατά της Τουρκίας, απειλώντας ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι η Άγκυρα θα συντονίσει επιθέσεις κατά και των τριών κρατών.<br /><br />Στο παραλήρημά του ο Καραγκιούλ γράφει τα εξής:<br /><br />«Ισραήλ, Ελλάδα και ΗΑΕ·<br /><br />Η Τουρκία διαμορφώνεται ως «μέτωπο πολέμου» εναντίον τους.<br /><br />Μια χώρα του ΝΑΤΟ (Ελλάδα) μπορεί να χρησιμοποιεί εκφράσεις όπως «επίθεση κατά της Τουρκίας».<br /><br />Τουρκικά φορτηγά αεροσκάφη δεν χρησιμοποιούν τον εναέριο χώρο της Ελλάδας, τον θεωρούν επικίνδυνο.<br /><br />Σύντομα στο Αιγαίο μπορεί να ξεσπάσουν καταστροφές.<br />Σύντομα η Ελλάδα μπορεί να δει τη φωτιά που θα την κάψει.<br />Σύντομα τα ΗΑΕ μπορεί να μείνουν εντελώς ακατοίκτητα γεωγραφικά.<br />Σύντομα το Ισραήλ μπορεί να δει τον εαυτό του να πολιορκείται από παντού».<br /><br />Ο Καραγκιούλ ως βασικός παίκτης του Ερντογανικού επικοινωνιακού μηχανισμού<br /><br />Τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης λειτουργούν ως ο απαραίτητος συνδετικός κρίκος μεταξύ των κλειστών κομματικών διεργασιών του ακραία εθνικιστικού κυβερνητικού σχηματισμού και του δημόσιου διαλόγου. Προσωπικότητες όπως ο Ιμπραήμ Καραγκιούλ μεταφέρουν την επιθετική ρητορική των εσωτερικών δικτύων στην κοινή γνώμη, χρησιμοποιώντας εκφράσεις που φτάνουν μέχρι την απειλή κατάληψης του Ισραήλ, καταστροφής του Τελ Αβίβ, επίθεσης στο Αιγαίο και την Κύπρο.<br /><br />Αυτές οι αφηγήσεις παρουσιάζουν την Τουρκία ως τον μοναδικό παίκτη που μπορεί να ανατρέψει την αρχιτεκτονική ασφαλείας των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, καλλιεργώντας ένα κλίμα γεωπολιτικού μεσσιανισμού που υπερβαίνει κατά πολύ τις επίσημες διπλωματικές τοποθετήσεις, όμως εκφράζουν τις βαθύτερες βλέψεις της τουρκικής εξουσίας. Τα κείμενά τους δεν απευθύνονται μόνο στο εσωτερικό κοινό αλλά επιδιώκουν να καταστήσουν σαφείς και τις απειλές της Άγκυρας στους διεθνείς παρατηρητές.<div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Καραγκιούλ: «Σύντομα η Ελλάδα μπορεί να δει τη φωτιά που θα την κάψει».

Ο σύμβουλος του Ερντογάν σε νέο παραλήρημα Γιάννης Παναγιωτακόπουλος Για άλλη μια φορά στο στόχαστρο της επιθετικής ρητορικής του αρχισυντάκ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Πειραιάς και η Ελευσίνα στο επίκεντρο του σινοαμερικανικού ανταγωνισμού, σύμφωνα με τον Economist.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2025/11/COSCO-PIREAS-630x400.jpg" width="725" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η γεωπολιτική σκακιέρα της Ανατολικής Μεσογείου μεταφέρεται στα ελληνικά λιμάνια, καθώς ο Πειραιάς και η Ελευσίνα εξελίσσονται στο νέο πεδίο αντιπαράθεσης μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας.</span></h3>Σύμφωνα με ανάλυση του περιοδικού Economist, η σύγκρουση συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων επικεντρώνεται στον έλεγχο των κρίσιμων θαλάσσιων υποδομών και των εμπορικών ροών που συνδέουν την Ασία με την Ευρώπη.<div><br />Η στρατηγική σημασία των ελληνικών λιμένων<br /><br />Ο Πειραιάς, τοποθετημένος σε απόσταση περίπου 1.200 χιλιομέτρων βόρεια της Διώρυγας του Σουέζ, έχει αναδειχθεί σε έναν από τους πλέον πολυσύχναστους εμπορικούς κόμβους της γηραιάς ηπείρου.<br /><br />Με τη διαχείριση περισσότερων από 4 εκατομμυρίων εμπορευματοκιβωτίων ετησίως και την πλειοψηφική συμμετοχή της κινεζικής κρατικής εταιρείας Cosco, το λιμάνι αποτελεί βασική πύλη εισόδου των ασιατικών προϊόντων, προκαλώντας έντονο προβληματισμό στις δυτικές πρωτεύουσες.<br /><br />Στον αντίποδα, μόλις 30 χιλιόμετρα δυτικότερα, η Ουάσιγκτον στηρίζει ενεργά την αναβάθμιση του λιμένα της Ελευσίνας, στοχεύοντας στην εξισορρόπηση της κινεζικής επιρροής.<br /><br />Την ίδια στιγμή, το σκηνικό του ανταγωνισμού συμπληρώνεται στη Θεσσαλονίκη, με την παρουσία Ρώσων και Κινέζων επενδυτών, και στην Αλεξανδρούπολη, η οποία έχει μετατραπεί σε στρατηγικό κόμβο ανεφοδιασμού για τις αμερικανικές και νατοϊκές δυνάμεις.<br />Παγκόσμιος αγώνας για τον έλεγχο των θαλασσών<br /><br />Η ανησυχία των κυβερνήσεων για την ασφάλεια των εφοδιαστικών αλυσίδων εντείνεται, καθώς το 80% του παγκόσμιου εμπορίου διεξάγεται μέσω θαλάσσης.<br /><br />Σύμφωνα με στοιχεία της PwC, οι παγκόσμιες δαπάνες για λιμενικές υποδομές αναμένεται να αυξηθούν κατά 30%, ξεπερνώντας τα 90 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως έως το 2035.<br /><br />Η κινεζική επέκταση: Το Πεκίνο έχει ήδη επενδύσει τουλάχιστον 80 δισεκατομμύρια δολάρια, με κινεζικές εταιρείες να ελέγχουν ή να συμμετέχουν σε 129 λιμάνια παγκοσμίως. Πολλά από αυτά βρίσκονται σε καίρια σημεία, όπως τα Στενά της Μαλάκα και του Ορμούζ.<br /><br />Η δυτική αντίδραση: Οι ΗΠΑ υιοθετούν πλέον μια πιο επιθετική γραμμή, ενώ οι μη κινεζικές ναυτιλιακές εταιρείες έχουν προχωρήσει σε εξαγορές ύψους 140 δισεκατομμυρίων δολαρίων από το 2021 για να ενισχύσουν τα δίκτυά τους.<br /><br />«Κάθε λιμάνι και κάθε χώρα επιδιώκει να καταστεί κόμβος εφοδιαστικής, αλλά είναι αδύνατο όλοι να πετύχουν αυτόν τον στόχο», επισημαίνει στέλεχος ευρωπαϊκής ναυτιλιακής στον Economist.<br />Οι κίνδυνοι της υπερεπένδυσης<br /><br />Παρά την κινητικότητα, η ανάλυση προειδοποιεί για τον κίνδυνο της «φούσκας» στις υποδομές.<br /><br />Η πολιτική πίεση προς τις εταιρείες να επιλέγουν συγκεκριμένα λιμάνια με γεωπολιτικά και όχι εμπορικά κριτήρια μπορεί να οδηγήσει σε χαμηλές αποδόσεις για τους επενδυτές και τους φορολογούμενους.<br /><br />Αν και ο διαχωρισμός μεταξύ δυτικών και κινεζικών δικτύων μπορεί να βελτιώσει προσωρινά τις υπηρεσίες, η υπερπροσφορά εγκαταστάσεων απειλεί να αυξήσει τα λειτουργικά κόστη.<br /><br />Εν τέλει, ο «πόλεμος των λιμανιών» ίσως οδηγήσει σε χαμηλότερα ναύλα λόγω ανταγωνισμού, όμως το αποτέλεσμα αυτό απέχει σημαντικά από τις αρχικές στρατηγικές επιδιώξεις των μεγάλων δυνάμεων.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Πειραιάς και η Ελευσίνα στο επίκεντρο του σινοαμερικανικού ανταγωνισμού, σύμφωνα με τον Economist.

Η γεωπολιτική σκακιέρα της Ανατολικής Μεσογείου μεταφέρεται στα ελληνικά λιμάνια, καθώς ο Πειραιάς και η Ελευσίνα εξελίσσονται στο νέο πεδίο...

Διαβάστε την συνέχεια

Ιράν: Ο Πεζεσκιάν κήρυξε τον πόλεμο στο «Παρακράτος» των Φρουρών της Επανάστασης.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/05/PEZESKIAN-630x400.jpg" width="723" /><br /><br />Αυτή η εσωτερική ρήξη αποκαλύπτει το βαθαίνον χάσμα μεταξύ της πολιτικής κυβέρνησης του Ιράν και του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), καθώς ο Τραμπ κλιμακώνει την αμερικανική πίεση κατά του ιρανικού καθεστώτος.<br /><br />Μια σφοδρή σύγκρουση εξουσίας έχει ξεσπάσει στα υψηλότερα κλιμάκια του ιρανικού καθεστώτος, με τον Πρόεδρο Μασούντ Πεζεσκιάν και τον Πρόεδρο του Κοινοβουλίου Μοχαμάντ Μπακέρ Καλιμπάφ να ενώνονται σε μια σπάνια συμμαχία, απαιτώντας την άμεση αποπομπή του Υπουργού Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί.<br /><br />Οι τριγμοί οφείλονται σε εκρηκτικές καταγγελίες, σύμφωνα με τις οποίες ο Αραγτσί παρέκαμψε την πολιτική εξουσία για να λειτουργήσει ως άμεσος εντολοδόχος του Διοικητή των Φρουρών της Επανάστασης, Αχμάντ Βαχιντί, συντονίζοντας τις πυρηνικές διαπραγματεύσεις εν αγνοία του Προέδρου.<div><br />Η κρίση της «σκιώδους» διπλωματίας<br /><br />Σύμφωνα με ρεπορτάζ του δικτύου Iran International και πηγές από το νομοθετικό σώμα, η κίνηση για την απόλυση του Αραγτσί τροφοδοτείται από την πλήρη κατάρρευση της εμπιστοσύνης:<br /><br />Παράκαμψη του Προέδρου: Ο Αραγτσί κατηγορείται ότι εγκατέλειψε τον ρόλο του ως υπουργός του υπουργικού συμβουλίου για να λειτουργήσει ως προσωπικός βοηθός του Αχμάντ Βαχιντί.<br /><br />Πηγές υποστηρίζουν ότι οι πρόσφατοι διπλωματικοί ελιγμοί του Αραγτσί στις πυρηνικές συνομιλίες υπαγορεύτηκαν αποκλειστικά από τον Βαχιντί, αφήνοντας τον Πρόεδρο Πεζεσκιάν σε πλήρη άγνοια.<br /><br />Η αποτυχία του Ισλαμαμπάντ: Η ένταση κορυφώθηκε στις 24 Απριλίου 2026, όταν ο Αραγτσί ταξίδεψε μόνος του στο Ισλαμαμπάντ του Πακιστάν για να παρουσιάσει μια πυρηνική πρόταση.<br /><br />Η συμφωνία απορρίφθηκε στη συνέχεια από τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, μια αποτυχία την οποία το περιβάλλον του Πεζεσκιάν θεωρεί αποτέλεσμα της «μυστικής και άκαμπτης» παρέμβασης των Φρουρών της Επανάστασης στη διπλωματία.<br /><br />Αφαίρεση αρμοδιοτήτων: Η κρίση αυτή ακολουθεί αναφορές του Μαρτίου, οι οποίες υποδεικνύουν ότι ο Βαχιντί έχει αφαιρέσει συστηματικά τις εξουσίες του Προέδρου, συμπεριλαμβανομένης της δυνατότητας διορισμού βασικών αξιωματούχων, επικαλούμενος την «κρίσιμη κατάσταση πολέμου» ως δικαιολογία για τον πλήρη έλεγχο από πλευράς των Φρουρών.</div><div><br />Ένα διχασμένο καθεστώς<br /><br />Ο πολιτικός σεισμός στην Τεχεράνη δεν αφορά μόνο τον Αραγτσί· αντιπροσωπεύει μια απέλπιδα προσπάθεια της πολιτικής ηγεσίας ενάντια σε μια στρατιωτική κατάληψη της εξουσίας.<br /><br />Ενώ 261 μέλη του Κοινοβουλίου υπέγραψαν διακήρυξη στήριξης προς την αρχική διαπραγματευτική ομάδα, οι σκληροπυρηνικοί που συντάσσονται με τον Σαΐντ Τζαλιλί απέχουν από τις προσπάθειες, παραλύοντας περαιτέρω την ικανότητα του καθεστώτος να παρουσιάσει ένα ενιαίο μέτωπο προς τη Δύση.<br /><br />Καθώς η αμερικανική εκστρατεία «Μέγιστης Πίεσης» εντείνεται, το ερώτημα για το ποιος κρατά πραγματικά τα κλειδιά της Τεχεράνης -η εκλεγμένη προεδρία ή η ανώτατη διοίκηση των Φρουρών της Επανάστασης- έχει φτάσει σε σημείο οριακής θραύσης.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ιράν: Ο Πεζεσκιάν κήρυξε τον πόλεμο στο «Παρακράτος» των Φρουρών της Επανάστασης.

Αυτή η εσωτερική ρήξη αποκαλύπτει το βαθαίνον χάσμα μεταξύ της πολιτικής κυβέρνησης του Ιράν και του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανά...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα νέα διλήμματα της εξωτερικής πολιτικής.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.tanea.gr/wp-content/uploads/2026/05/An.-Mesogeios-1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="681" data-original-width="1024" height="133" src="https://www.tanea.gr/wp-content/uploads/2026/05/An.-Mesogeios-1.jpg" width="718" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Η αποκρυστάλλωση της γεωπολιτικής ταυτότητας της χώρας, αλλά και η αποσαφήνιση του πλέγματος των συμμαχιών της ήταν το μεγάλο κεκτημένο της Μεταπολίτευσης.</div><br />ΤΟΥ <b>ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΑΡΒΑΝΙΤΟΠΟΥΛΟΥ<br /></b>Τρεις είναι οι βασικοί άξονες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής μετά το 1974. Ο πρώτος είναι η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση (τότε ΕΟΚ), η οποία αποτελεί σταθμό για τη διεθνή θέση της χώρας. Σταθεροποίησε τους δημοκρατικούς θεσμούς, βελτίωσε τις οικονομικές προοπτικές της χώρας, συνέβαλε στην εθνική ασφάλεια αλλά και στην εξισορρόπηση της μονοδιάστατης εξάρτησης από τις ΗΠΑ. Μειώνοντας, έτσι, τη διαχρονική ανάγκη της Ελλάδας να αναζητεί προστάτιδες δυνάμεις, όπως τόνιζε συχνά και ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.<br /><br />Το δεύτερο στοιχείο το οποίο διακρίνει αυτή την περίοδο είναι η μετατόπιση της απειλής ενάντια στα εθνικά μας συμφέροντα από τον Βορρά προς Ανατολάς. Καθίσταται δηλαδή προφανές, μετά το ’74, ότι η προεξάρχουσα απειλή για την ελληνική ασφάλεια προέρχεται εξ ανατολών, από την Τουρκία, παρά το γεγονός ότι είμαστε ακόμα σε ψυχροπολεμικό περιβάλλον. Αυτό αποτελεί μια θεμελιώδη αλλαγή για την ελληνική εξωτερική και αμυντική πολιτική.<br /><br />Το τρίτο στοιχείο που πρέπει να αναφερθεί είναι ότι από το 1974 και μετά, πέραν της συμμετοχής μας στους δυτικούς θεσμούς, η ελληνική εξωτερική πολιτική αποκτά έναν πολυδιάστατο χαρακτήρα. Η προσέγγιση και τα μέσα που ακολούθησε η χώρα μας στην εξωτερική της πολιτική ήταν κατά βάση αυτά που ακολουθούν κυρίως τα μικρά κράτη. Βασίστηκε, σε μεγάλο βαθμό, στην επίκληση των κανόνων του διεθνούς δικαίου και την αξιοποίηση της πολυμερούς διπλωματίας στους διεθνείς θεσμούς.<br /><br />Σήμερα, η αποσάθρωση της μεταπολεμικής τάξης έχει οδηγήσει σε ένα περιβάλλον ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων, σφαιρών επιρροής και ωμής ισχύος ως μέσου διευθέτησης των διεθνών διαφορών και ζητημάτων.<br /><br />Οι σταθερές πάνω στις οποίες διαμορφώθηκε το consensus στην εξωτερική μας πολιτική, ακόμα και οι συμμαχίες μας, είναι υπό αίρεση. Αυτό το νέο περιβάλλον θέτει νέες προκλήσεις όχι μόνο για την εξωτερική μας πολιτική, αλλά συνολικά για την εθνική μας στρατηγική.<br /><br />Η Ελλάδα είναι υπέρμαχος της θεσμικής ολοκλήρωσης της ΕΕ, και ειδικότερα στον τομέα της άμυνας και ασφάλειας. Η ιστορία, όμως, έχει δείξει ότι τα όποια βήματα προς αυτή την κατεύθυνση σημειώνονται με αργούς ρυθμούς. Επιπλέον, η διαδικασία ενίσχυσης της ευρωπαϊκής άμυνας κρύβει παγίδες, όπως ο κίνδυνος ανάμειξης της Τουρκίας σε ζητήματα ευρωπαϊκής άμυνας μέσω μιας «συμμαχίας των προθύμων».<br /><br />Η αποστασιοποίηση της Αμερικής από τους ευρωπαίους συμμάχους της πραγματοποιείται ταυτόχρονα με την ενίσχυση της στρατιωτικής και ενεργειακής παρουσίας της στην Ελλάδα και την ευρύτερη περιοχή. Αυτό δεν δημιουργεί, για την ώρα, διλήμματα επιλογής για τη χώρα μας. Υπό την προϋπόθεση, βέβαια, ότι η απαγκίστρωση της Αμερικής από την Ευρώπη θα είναι σταδιακή και συνεργατική.<br /><br />Σε ένα πλαίσιο «εξευρωπαϊσμού» του NATO, με την Ευρώπη να αυξάνει τις αμυντικές της δαπάνες και να αναλαμβάνει ολοένα και πιο καίριες διοικητικές και επιχειρησιακές ευθύνες στη Συμμαχία. Κάτι που θα επιτρέψει τη μετατόπιση του γεωπολιτικού ενδιαφέροντος της Αμερικής προς την Ασία και την Κίνα. Μόνο στη λιγότερο πιθανή περίπτωση μιας ολοσχερούς ευρωαμερικανικής ρήξης θα βρεθούμε ενώπιον επώδυνων επιλογών.<br /><br />Η Ελλάδα βρίσκεται στο μεταίχμιο τριών ηπείρων στο κέντρο μιας εύθραυστης ζώνης γεωπολιτικής αστάθειας. Η σοβαρότερη και πιο άμεση απειλή παραμένει η Τουρκία. Η αστάθεια στη Μέση Ανατολή, το ενεργειακό ζήτημα και η μεταναστευτική πίεση θέτουν νέες σοβαρές προκλήσεις. Στο νέο αυτό διεθνές περιβάλλον θα ήταν επικίνδυνο να αρκεστούμε μόνο στα μέσα που χρησιμοποιήσαμε στην προηγούμενη τάξη πραγμάτων.<br /><br />Πέρα από την αξιοποίηση της συμμετοχής μας στην Ευρώπη και στο ΝΑΤΟ και το πλέγμα των διμερών αμυντικών σχέσεων που έχουμε αναπτύξει, θα πρέπει να ενισχύσουμε την αμυντική μας αυτονομία και τη στρατηγική μας ανθεκτικότητα. Ενισχύοντας την ενεργειακή ασφάλεια, την εφοδιαστική επάρκεια και την τεχνολογική αυτονομία μας.<br /><br />Οι πόλεμοι σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή, άλλωστε, δείχνουν ότι οι νέες τεχνολογίες δίνουν δυνατότητες σε μικρά κράτη να πολλαπλασιάσουν την αμυντική τους ισχύ και την αποτρεπτική τους αξιοπιστία με σχετικά μικρό κόστος.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τα νέα διλήμματα της εξωτερικής πολιτικής.

Η αποκρυστάλλωση της γεωπολιτικής ταυτότητας της χώρας, αλλά και η αποσαφήνιση του πλέγματος των συμμαχιών της ήταν το μεγάλο κεκτημένο της ...

Διαβάστε την συνέχεια

Χαμός στην Τουρκία: ”Διέρρευσε το σχέδιο του Ισραήλ! Έρχεται η επιχείρηση «Αμαλήκ» Προετοιμασία επίθεσης σε Τουρκία-Κατεχόμενα”.

<img height="113" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/05/Black-and-Red-Modern-Interview-Podcast-Youtube-Thumbnail-2026-05-02T145342.544-1068x601.png" width="735" /><br /><br />”Ο καθηγητής Δρ. Μεχμέτ Χασγκιουλέρ, ο οποίος υπηρετεί ως σύμβουλος στο υπουργικό συμβούλιο της ΤΔΒΚ σ.σ.(Κατεχόμενα), έκανε εντυπωσιακές δηλώσεις. Εφιστώντας την προσοχή στις δηλώσεις υποστήριξης του Γάλλου Προέδρου Μακρόν προς τη Νότια Κύπρο και την Αθήνα, καθώς και στην μεταβαλλόμενη γεωπολιτική της περιοχής, ο καθηγητής Δρ. Χασγκιουλέρ δήλωσε ότι η δήλωση του Τζο Κεντ, πρώην επικεφαλής του Εθνικού Κέντρου Αντιτρομοκρατίας των ΗΠΑ, ότι «θα αποχωρήσουμε από το ΝΑΤΟ ώστε να μπορέσουμε να ταχθούμε με το Ισραήλ όταν η Τουρκία και το Ισραήλ συγκρουστούν στη Συρία», ήταν μια παραδοχή, και ότι παρόμοιες δηλώσεις έχουν προέλθει και από την Κνεσέτ.<br /><br />Ο Μεχμέτ Χασγκιουλέρ δήλωσε: «Αυτές δεν είναι συμπτώσεις. είναι μέρος μιας μακροχρόνιας πρόβλεψης. Επί του παρόντος, η εστίαση είναι στο Ιράν, αλλά η επόμενη κρίση θα είναι η Κύπρος, η οποία θεωρείται περιοχή «παγωμένης σύγκρουσης». Το Ισραήλ υπολογίζει ότι, εκτός από την υποστήριξη ΗΠΑ-ΕΕ, θα κερδίσει επίσης την υποστήριξη της Ινδίας και ορισμένων αραβικών χωρών».<br /><br />Ο καθηγητής Δρ. Χασγκιούλερ ισχυρίστηκε ότι η συμμαχία Ελλάδας-Ισραήλ-Ελληνοκυπρίων θα εξαπολύσει μια de facto επίθεση εναντίον της ΤΔΒΚ και της Τουρκίας από θάλασσα και αέρα, συνεχίζοντας: «Το Ισραήλ έχει δώσει ακόμη και ένα όνομα στο κύμα κατοχής του: το παλιό όνομα της Αμμοχώστου, «Αμαλήκ». Αυτό χρησιμοποιείται σε εβραϊκά ιερά κείμενα για να περιγράψει εχθρικές φυλές. Για χρόνια, γίνεται λόγος για μια «ισορροπία στο ΝΑΤΟ» στην Κύπρο. Το πρώτο στοιχείο που παρέχει αυτήν την ισορροπία είναι η υπόθεση ότι η Τουρκία και η Ελλάδα, και οι δύο μέλη του ΝΑΤΟ, δεν θα διεξάγουν πόλεμο η μία εναντίον της άλλης».<br /><br />Το δεύτερο στοιχείο στην ισορροπία του ΝΑΤΟ είναι οι κυρίαρχες βάσεις του Ηνωμένου Βασιλείου στη νότια Κύπρο. Αυτή η ισορροπία δεν είναι πλέον τόσο ισχυρή όσο ήταν κάποτε. Ένας πόλεμος με επίκεντρο την Κύπρο θα σήμαινε το τέλος του ΝΑΤΟ, αλλά αξίζει να θυμηθούμε τις δηλώσεις Τραμπ και τις συζητήσεις στις ΗΠΑ και την Ευρώπη σχετικά με το τέλος της ζωής της Ένωσης. Το Ισραήλ, ο ενορχηστρωτής ενός μεγάλης κλίμακας σχεδίου κρίσης με επίκεντρο την Κύπρο, τη Μεσόγειο και το Αιγαίο, θέλει την κατάρρευση του ΝΑΤΟ. Πιστεύουν ότι μπορούν να το επιτύχουν αυτό μέσω ενός τουρκο-ελληνικού πολέμου που θα υποκινήσουν.<br /><br />Από την δική μας οπτική γωνία, η ισχυρότερη απάντηση σε αυτή την αναπόφευκτη καταστροφή θα ήταν η κατασκευή μιας τεράστιας στρατιωτικής βάσης στην Καρπασία. Είτε μέσω πολέμου είτε μέσω διαπραγματεύσεων, πρέπει να δημιουργήσουμε αυτή τη ζώνη ασφαλείας στην Κύπρο το συντομότερο δυνατό. Η Ελλάδα και οι Ελληνοκύπριοι μετακινούν σκόπιμα το Ισραήλ προς τα τουρκικά σύνορα. Η ισραηλινή κυβέρνηση προετοιμάζει τη δική της κοινή γνώμη, ειδικά τον τελευταίο χρόνο, για ένα μέτωπο εναντίον της Τουρκίας. Τα μέσα ενημέρωσης δημοσιεύουν συνεχώς ειδήσεις και αναλύσεις προς αυτή την κατεύθυνση. Έχουν επιλέξει την Κύπρο ως γραμμή επαφής επειδή, στα μάτια των Σιωνιστών, η Κύπρος είναι μεταξύ των γαιών της επαγγελίας.<br /><br />Τα τελευταία χρόνια, το Ισραήλ έχει αναπτύξει τις σχέσεις του με τους Ελληνοκύπριους σε τέτοιο βαθμό που έχουν μια ισχυρή συνεργασία σε κάθε τομέα, από την ασφάλεια έως τις πληροφορίες. Είναι επίσης γνωστό γεγονός ότι οι Ισραηλινοί αποκτούν ολοένα και περισσότερο περιουσίες τόσο στο βόρειο όσο και στο νότιο τμήμα της Κύπρου. Σήμερα, στη Λάρνακα και τη Λεμεσό στο νότο, υπάρχουν εβραϊκές γειτονιές στις οποίες ούτε οι Ελληνοκύπριοι δεν μπορούν να εισέλθουν. Η δεύτερη επιλογή είναι μια λύση χωρίς πόλεμο. Μια εταιρική σχέση βασισμένη στην ενέργεια θα μπορούσε να δημιουργηθεί με την παραχώρηση στην Τουρκία μιας κυρίαρχης βάσης στην Καρπασία. Αυτό θα μπορούσε επίσης να οδηγήσει σε μια νέα προσπάθεια αναβίωσης του διάσημου «Σχεδίου Άτσεσον».<br /><br />Σε αυτό το σενάριο, η Τουρκία αναμένεται να μεταφέρει ισραηλινο-κυπριακό φυσικό αέριο και πετρέλαιο από την Ανατολική Μεσόγειο στην Ευρώπη. Και τα δύο σενάρια σημαίνουν άνοιγμα του Κουτιού της Πανδώρας στο Κυπριακό, το οποίο παραμένει άλυτο και παγωμένο από το 1964.”<div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Χαμός στην Τουρκία: ”Διέρρευσε το σχέδιο του Ισραήλ! Έρχεται η επιχείρηση «Αμαλήκ» Προετοιμασία επίθεσης σε Τουρκία-Κατεχόμενα”.

”Ο καθηγητής Δρ. Μεχμέτ Χασγκιουλέρ, ο οποίος υπηρετεί ως σύμβουλος στο υπουργικό συμβούλιο της ΤΔΒΚ σ.σ.(Κατεχόμενα), έκανε εντυπωσιακές δη...

Διαβάστε την συνέχεια

Μικρασιατική Εκστρατεία: Η έναρξη του πολέμου και η αποβίβαση του στρατού στη Σμύρνη.

<img height="100" src="https://www.onalert.gr/wp-content/uploads/2026/05/GES-MIKRASIATIKEKSTRATEIA-7-750x375.jpg" width="759" /><br /><br />Το 1918, η συμπαράταξη της Ελλάδας με τις νικήτριες δυνάμεις του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου παρείχε μοναδική ευκαιρία προώθησης των εθνικών ζητημάτων, με προεξάρχουσες τις διεκδικήσεις στη δυτική Μικρά Ασία, γεγονός που οδήγησε αργότερα στην Μικρασιατική Εκστρατεία.<br /><br />Έτσι, τον Απρίλιο του 1919, στο πλαίσιο της Διάσκεψης Ειρήνης των Παρισίων, «ἀπεφασίσθη ὑπὸ τῶν Μεγάλων Δυνάμεων ἡ διὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ κατάληψις τῆς Σμύρνης καὶ ἡ ἐξασφάλισις τῆς τάξεως ἐκεῖ», με στόχο την προστασία των χριστιανικών πληθυσμών και του ελληνικού στοιχείου από τις τουρκικές αυθαιρεσίες.<br /><br /><img height="640" src="https://www.onalert.gr/wp-content/uploads/2026/05/GES-MIKRASIATIKEKSTRATEIA-1-961x1200.jpg" width="513" /><br /><br />Το πρωί της 2ας Μαΐου 1919, δεκαοκτώ ελληνικά οπλιταγωγά εισήλθαν στο λιμάνι της Σμύρνης, όπου αποβιβάστηκαν τα τμήματα της I Μεραρχίας Πεζικού (Σιδηρά Μεραρχία Λαρίσσης). Μπροστά από τη Λέσχη των Κυνηγών, ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος έδινε τις ευλογίες του στα ελληνικά στρατεύματα που γνώριζαν την αποθέωση από το συγκεντρωμένο πλήθος.<br /><br /><img height="427" src="https://www.onalert.gr/wp-content/uploads/2026/05/GES-MIKRASIATIKEKSTRATEIA-6-1200x800.jpg" width="640" /><br /><br />Παρόλα αυτά, στις 1030, το II Τάγμα του 1/38 Συντάγματος Ευζώνων, κατά τη διέλευσή του από την περιοχή του Διοικητηρίου, δέχθηκε αιφνιδίως σφοδρούς πυροβολισμούς. Ακολούθησαν αιματηρές συμπλοκές για περίπου μία ώρα.<div><br /><img height="427" src="https://www.onalert.gr/wp-content/uploads/2026/05/GES-MIKRASIATIKEKSTRATEIA-2-1200x800.jpg" width="640" /><br /><br /><img height="427" src="https://www.onalert.gr/wp-content/uploads/2026/05/GES-MIKRASIATIKEKSTRATEIA-3-1200x800.jpg" width="640" /><br /><br />Όμως, έως το απόγευμα της ίδιας ημέρας η τάξη αποκαταστάθηκε και η κύκλωση της πόλης ολοκληρώθηκε με επιτυχία. Η απόβαση του Ελληνικού Στρατού στη Σμύρνη, στις 2 Μαΐου 1919, σήμανε ότι η Μικρασιατική Εκστρατεία είχε μόλις ξεκινήσει.<br /><br /><img height="427" src="https://www.onalert.gr/wp-content/uploads/2026/05/GES-MIKRASIATIKEKSTRATEIA-5-1200x800.jpg" width="640" /> <img height="427" src="https://www.onalert.gr/wp-content/uploads/2026/05/GES-MIKRASIATIKEKSTRATEIA-4-1200x800.jpg" width="640" /><br /><br />Μιας εκστρατείας φιλόδοξης και ριψοκίνδυνης που, όμως, έληξε άδοξα τον Σεπτέμβριο του 1922, βάζοντας οριστικό τέλος στις προσδοκίες του Έθνους για την απελευθέρωση όλων των Ελλήνων και την ενσωμάτωση στον εθνικό κορμό των προαιώνιων αλύτρωτων εδαφών (Μεγάλη Ιδέα).</div><div><br /></div><div><a href="https://www.onalert.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μικρασιατική Εκστρατεία: Η έναρξη του πολέμου και η αποβίβαση του στρατού στη Σμύρνη.

Το 1918, η συμπαράταξη της Ελλάδας με τις νικήτριες δυνάμεις του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου παρείχε μοναδική ευκαιρία προώθησης των εθνικών ζητημ...

Διαβάστε την συνέχεια

CNN: Δύο μήνες μετά τον πόλεμο στο Ιράν, σχεδόν όλοι είναι χαμένοι.

<img height="100" src="https://www.onalert.gr/wp-content/uploads/2026/04/F-16-USAF-REUTERS-2-750x375.jpg" width="726" /><br /><br />Πέρασαν δύο μήνες από τη μέρα που Ισραήλ και ΗΠΑ επιτέθηκαν στο Ιράν και παρά τις διαβεβαιώσεις ότι επρόκειτο για έναν σύντομο και γρήγορο πόλεμο που θα τους έφερνε τη νίκη, η ένταση παραμένει αν και οι εχθροπραξίες έχουν μειωθεί με τον Τραμπ να αποσύρει τα στρατεύματά του και να ζητά διαπραγμάτευση με τους Ιρανούς εκτοξεύοντας απειλές.<br /><br />Οι επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία από τον πόλεμο στο Ιράν είναι εμφανείς και παρά τις αρχικές εκτιμήσεις για μια σύντομη στρατιωτική επιχείρηση, η πραγματικότητα δείχνει μια σύγκρουση με παρατεταμένο αποτύπωμα, όπου λίγοι μπορούν να μιλήσουν για πραγματικά οφέλη και πολλοί αντιμετωπίζουν αυξανόμενες πιέσεις, όπως αναφέρει σημερινή (02.05.2026) ανάλυση του CNN<div>.<br />Οι μεγάλοι χαμένοι<br /><br />Το Ιράν αν και αντιστέκεται ακόμα είναι ένας από τους μεγάλους χαμένους του πολέμου, με τον άμαχο πληθυσμό να σηκώνει το μεγαλύτερο βάρος. Οι απώλειες από τα στρατιωτικά πλήγματα είναι σημαντικές, ενώ διεθνείς οργανώσεις κάνουν λόγο για χιλιάδες νεκρούς και εκτεταμένη ανθρωπιστική κρίση.<br /><br />Ταυτόχρονα, στο εσωτερικό της χώρας εντείνεται η καταστολή, με εκατοντάδες εκτελέσεις και αυστηρούς περιορισμούς στην πληροφόρηση. Η οικονομία δέχεται ισχυρό πλήγμα, με την ανεργία και τη φτώχεια να αυξάνονται, ενώ η κοινωνική ένταση βαθαίνει.<br /><br />Στους μεγάλους χαμένους συγκαταλέγεται και ο Λίβανος, που έχει βρεθεί στο επίκεντρο της σύγκρουσης Ισραήλ – Χεζμπολάχ. Οι εκτεταμένες καταστροφές, οι χιλιάδες νεκροί και οι μαζικοί εκτοπισμοί έχουν δημιουργήσει μια νέα ανθρωπιστική κρίση, με ολόκληρες περιοχές να έχουν ισοπεδωθεί.<br /><br />Αρνητικά επηρεάζονται και οι χώρες του Κόλπου, που παρά τη σχετική σταθερότητα των προηγούμενων ετών, βρίσκονται αντιμέτωπες με επιθέσεις και ενεργειακές διαταραχές. Η αστάθεια στα Στενά του Ορμούζ έχει πλήξει το εμπόριο και τις εξαγωγές, προκαλώντας οικονομική πίεση σε κράτη που εξαρτώνται από την ενέργεια.</div><div><br />Οι κερδισμένοι<br /><br />Στους σχετικά κερδισμένους περιλαμβάνονται κυρίως οι ενεργειακές εταιρείες, οι οποίες επωφελούνται από την άνοδο των τιμών του πετρελαίου και τις έντονες διακυμάνσεις της αγοράς. Τα υψηλά περιθώρια κέρδους ενισχύουν τον κλάδο, παρά τις διεθνείς αντιδράσεις.<br /><br />Παράλληλα, η αμυντική βιομηχανία καταγράφει αύξηση ζήτησης, καθώς οι γεωπολιτικές εντάσεις οδηγούν σε άνοδο των στρατιωτικών δαπανών παγκοσμίως. Οι παραγγελίες για εξοπλισμούς και συστήματα ασφαλείας αυξάνονται σε πολλές χώρες.<br /><br />Στους έμμεσους ωφελημένους συγκαταλέγεται και η Κίνα, η οποία καταφέρνει να απορροφά τις ενεργειακές πιέσεις χάρη στα αποθέματα και τη διαφοροποίηση των πηγών της. Παράλληλα, ενισχύει τη διπλωματική της εικόνα ως δύναμη σταθερότητας, εκμεταλλευόμενη τη φθορά της αμερικανικής επιρροής.<br /><br />Η Ρωσία επίσης επωφελείται οικονομικά από την άνοδο των τιμών ενέργειας, με τα κρατικά έσοδα από πετρέλαιο και συναφή προϊόντα να αυξάνονται σημαντικά, προσφέροντας οικονομική ανάσα.</div><div><br />Οι λεπτές ισορροπίες σε ΗΠΑ, Ισραήλ, Ουκρανία<br /><br />Οι ΗΠΑ βρίσκονται σε μια αβέβαιη ζώνη αποτελεσμάτων. Παρότι η στρατιωτική τους παρέμβαση ήταν καθοριστική για την έναρξη της σύγκρουσης, τα στρατηγικά οφέλη παραμένουν ασαφή. Η οικονομία επηρεάζεται από την άνοδο των τιμών καυσίμων και τον πληθωρισμό, ενώ η πολιτική πίεση στο εσωτερικό αυξάνεται.<br /><br />Το Ισραήλ, από την άλλη πλευρά, εμφανίζεται στρατιωτικά ενισχυμένο, καθώς έχουν πληγεί σημαντικές ιρανικές υποδομές. Ωστόσο, η ασφάλεια παραμένει εύθραυστη, με τη Χεζμπολάχ να διατηρεί ενεργή απειλή στο βόρειο μέτωπο και την κοινωνία να παραμένει διχασμένη.<br /><br />Η Ουκρανία έχει επηρεαστεί από τον πόλεμο. Από τη μία πλευρά, έχει επηρεαστεί αρνητικά λόγω της μετατόπισης διεθνούς προσοχής και πόρων. Από την άλλη, η ανάπτυξη τεχνολογιών drones και η ενίσχυση διεθνών συνεργασιών δημιουργούν νέες προοπτικές.<br /><br />Στο παγκόσμιο επίπεδο, η Ευρώπη και οι αναδυόμενες οικονομίες παρακολουθούν τις εξελίξεις με ανησυχία, καθώς η αύξηση του κόστους ενέργειας και η επιβράδυνση της ανάπτυξης δημιουργούν ένα αβέβαιο οικονομικό περιβάλλον.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.onalert.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

CNN: Δύο μήνες μετά τον πόλεμο στο Ιράν, σχεδόν όλοι είναι χαμένοι.

Πέρασαν δύο μήνες από τη μέρα που Ισραήλ και ΗΠΑ επιτέθηκαν στο Ιράν και παρά τις διαβεβαιώσεις ότι επρόκειτο για έναν σύντομο και γρήγορο π...

Διαβάστε την συνέχεια

Ισραήλ: Έστειλε προηγμένα οπλικά συστήματα και τεχνολογία λέιζερ στα ΗΑΕ για την αντιμετώπιση ιρανικών επιθέσεων.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/United-ArabEmirates-1.jpg"><img height="138" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/United-ArabEmirates-1.jpg" width="720" /></a><br /><br />Το Ισραήλ προχώρησε στην αποστολή εξελιγμένων οπλικών συστημάτων —συμπεριλαμβανομένου ενός προηγμένου συστήματος λέιζερ— στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ), προκειμένου να συνδράμει στην άμυνα της μοναρχίας του Κόλπου έναντι της σφοδρής επίθεσης ιρανικών πυραύλων και drones, σύμφωνα με δημοσίευμα των Financial Times.<br /><br />Η συγκεκριμένη ανάπτυξη δυνάμεων αποτελεί ένα από τα πρώτα δείγματα μείζονος αμυντικής συνεργασίας μεταξύ των δύο κρατών, τα οποία δεν διατηρούσαν επίσημες διπλωματικές σχέσεις μέχρι τις Συμφωνίες του Αβραάμ το 2020, υπό τη μεσολάβηση του τότε προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ. Σύμφωνα με περιφερειακό αξιωματούχο, η κίνηση αυτή αναδεικνύει έμπρακτα «την αξία του να είσαι φίλος του Ισραήλ».<div><br />Τα συστήματα «Spectro» και «Iron Beam» στο προσκήνιο<br /><br />Σύμφωνα με πηγές που έχουν γνώση του θέματος, το Ισραήλ απέστειλε εσπευσμένα το ελαφρύ σύστημα επιτήρησης Spectro, το οποίο βοήθησε τα ΗΑΕ να εντοπίζουν εισερχόμενα drones (ιδιαίτερα τύπου Shahed) από απόσταση έως και 20 χιλιομέτρων.<br /><br />Επιπλέον, στάλθηκε μια έκδοση του συστήματος αεράμυνας λέιζερ Iron Beam. Το συγκεκριμένο όπλο, το οποίο έχει την ικανότητα να εξουδετερώνει πυραύλους μικρού βεληνεκούς και drones μέσω εξάτμισης, χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από το Ισραήλ νωρίτερα φέτος για την αναχαίτιση βλημάτων της Χεζμπολάχ από τον Λίβανο. Η ανάπτυξη των συστημάτων Iron Beam και Spectro στα ΗΑΕ δεν είχε αναφερθεί προηγουμένως.</div><div><br />Στρατιωτική συνεργασία και «Boots on the Ground»<br /><br />Τα παραπάνω όπλα θεωρούνται αμυντικά και πλαισίωσαν το γνωστό σύστημα αεράμυνας Iron Dome, το οποίο επίσης εστάλη στα Εμιράτα. Μαζί με τον εξοπλισμό, μεταφέρθηκαν «αρκετές δεκάδες» στελέχη του ισραηλινού στρατού για τον χειρισμό των συστημάτων.<br /><br />Πηγή με γνώση της επιχείρησης ανέφερε ότι αναπτύχθηκαν επιπλέον οπλικά συστήματα και προσωπικό στο κράτος του Κόλπου, σημειώνοντας χαρακτηριστικά πως: «Δεν πρόκειται για μικρό αριθμό στρατιωτών στο έδαφος».</div><div><br />Πληροφορίες σε πραγματικό χρόνο και η ιρανική επίθεση<br /><br />Πέρα από το υλικό, το Ισραήλ μοιράστηκε κρίσιμες πληροφορίες σε πραγματικό χρόνο σχετικά με την προετοιμασία εκτοξεύσεων πυραύλων μικρού βεληνεκούς από το δυτικό Ιράν με στόχο τα ΗΑΕ. Το αραβικό κράτος δέχθηκε το κύριο βάρος της ιρανικής αντεπίθεσης κατά τη διάρκεια της κοινής σύγκρουσης ΗΠΑ-Ισραήλ με την Ισλαμική Δημοκρατία.<br /><br />Σύμφωνα με τις αναφορές:<br /><br />Το Ιράν εκτόξευσε περισσότερους από 500 βαλλιστικούς πυραύλους και 2.000 drones κατά των ΗΑΕ.<br /><br />Η συντριπτική πλειονότητα των βλημάτων αναχαιτίστηκε, καθώς τα ΗΑΕ αξιοποίησαν πολλαπλά συστήματα αεράμυνας, συμπεριλαμβανομένου του ισραηλινού εξοπλισμού.<br /><br />Για να ανταπεξέλθει στον καταιγιστικό ρυθμό των επιχειρήσεων, ο ισραηλινός στρατός απέσυρε όπλα που βρίσκονταν ακόμη σε στάδιο πρωτοτύπου ή δεν είχαν ενσωματωθεί πλήρως στα δικά του συστήματα ραντάρ, και τα παρέδωσε στα Εμιράτα.<br /><br />Η δοκιμασία των «Συμφωνιών του Αβραάμ»<br /><br />Οι Συμφωνίες του Αβραάμ επισημοποίησαν τις σχέσεις μεταξύ του Ισραήλ και τεσσάρων αραβικών κρατών, συμπεριλαμβανομένων των ΗΑΕ. Έκτοτε, το Ισραήλ έχει αναπτύξει στενούς οικονομικούς και στρατιωτικούς δεσμούς με το Εμιράτο, στο οποίο είχε ήδη πουλήσει τα συστήματα αεράμυνας Barak και Spyder.<br /><br />Ωστόσο, ο πόλεμος που ακολούθησε την κοινή επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν τον περασμένο Φεβρουάριο, αποτέλεσε την πρώτη μεγάλη και διαρκή δοκιμασία της συμμαχίας Ισραήλ-ΗΑΕ. Η ιρανική αντεπίθεση ανάγκασε το Ισραήλ να μεταφέρει πλατφόρμες τεχνολογίας αιχμής στο κράτος του Κόλπου για την προστασία του.</div><div><br />Στροφή στην Ουάσιγκτον και την Ιερουσαλήμ<br /><br />Παρά την κριτική που ασκεί το Άμπου Ντάμπι σε αραβικούς και μουσουλμανικούς θεσμούς —τους οποίους κατηγορεί για «υποτονική» αντίδραση απέναντι στην ιρανική επιθετικότητα— κατέστησε σαφές ότι πλέον θα επενδύσει διπλά στις σχέσεις του με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.<br /><br />Σύμφωνα με δυτικό αξιωματούχο, τα ΗΑΕ αποτέλεσαν έναν από τους κύριους στόχους του Ιράν, εν μέρει λόγω της «ενθουσιώδους» αποδοχής και στήριξης των Συμφωνιών του Αβραάμ.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ισραήλ: Έστειλε προηγμένα οπλικά συστήματα και τεχνολογία λέιζερ στα ΗΑΕ για την αντιμετώπιση ιρανικών επιθέσεων.

Το Ισραήλ προχώρησε στην αποστολή εξελιγμένων οπλικών συστημάτων —συμπεριλαμβανομένου ενός προηγμένου συστήματος λέιζερ— στα Ηνωμένα Αραβικά...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο πόλεμος με το Ιράν: Ο Τραμπ μεταξύ πολέμου και συμφωνίας. «Ή τους ισοπεδώνουμε ή προσπαθούμε για deal».

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/iran-usa-us.jpg"><img height="112" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/iran-usa-us-696x390.jpg" width="713" /></a><br /><br />Σε μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές της σύγκρουσης με το Ιράν, ο Ντόναλντ Τραμπ ανεβάζει τους τόνους, απορρίπτοντας την τελευταία πρόταση της Τεχεράνης και θέτοντας ένα ωμό δίλημμα: «ή τους ισοπεδώνουμε ή προσπαθούμε για συμφωνία». Η δήλωση αυτή, που μεταδίδεται από The Wall Street Journal, Reuters και Axios, δεν είναι απλώς ρητορική. Έρχεται την ημέρα που εκπνέει το κρίσιμο όριο των 60 ημερών του War Powers Resolution (ΣΣ: το βασικό νομικό πλαίσιο που ρυθμίζει πότε και πώς ο πρόεδρος των ΗΠΑ μπορεί να χρησιμοποιήσει στρατιωτική ισχύ χωρίς επίσημη κήρυξη πολέμου από το Κογκρέσο), ανοίγοντας ταυτόχρονα στρατιωτικό και θεσμικό μέτωπο για την Ουάσινγκτον.<br /><br /><div>Ο Λευκός Οίκος επιμένει ότι «οι εχθροπραξίες έχουν τερματιστεί», επικαλούμενος την εκεχειρία των αρχών Απριλίου για να υποστηρίξει ότι το χρονόμετρο του νόμου έχει ουσιαστικά παγώσει. Πρόκειται για μια ερμηνεία που, σύμφωνα με αναλύσεις των New York Times και Bloomberg, διευρύνει επικίνδυνα τα όρια της προεδρικής εξουσίας, καθώς αν γίνει αποδεκτή θα επιτρέψει στο μέλλον την παράταση στρατιωτικών επιχειρήσεων χωρίς σαφή κοινοβουλευτικό έλεγχο.<br /><br />Η αντίδραση στο Κογκρέσο ήδη κλιμακώνεται, με τους Δημοκρατικούς να απορρίπτουν την έννοια της «παύσης» των 60 ημερών όσο αμερικανικές δυνάμεις παραμένουν σε επιχειρησιακή ετοιμότητα στην περιοχή.<br /><br />Το Ιραν “χαλαρώνει” τους όρους<br /><br />Την ίδια στιγμή, οι ενδείξεις από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού είναι πιο σύνθετες απ’ ό,τι δείχνει η σκληρή ρητορική. Σύμφωνα με τη Wall Street Journal, το Ιράν εμφανίζεται διατεθειμένο να χαλαρώσει ορισμένους όρους για την επανεκκίνηση συνομιλιών, γεγονός που υποδηλώνει ότι η στρατηγική πίεσης της Ουάσινγκτον δεν είναι χωρίς αποτέλεσμα. Ωστόσο, η ίδια αυτή πίεση μεταφράζεται σε αυξημένο κίνδυνο κλιμάκωσης, καθώς στο τραπέζι παραμένουν σενάρια νέων στοχευμένων πληγμάτων, ενίσχυσης του ναυτικού αποκλεισμού ή ακόμη και πιο επιθετικών κινήσεων για το άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ.<br /><br />Το Ορμούζ, άλλωστε, έχει εξελιχθεί στο πραγματικό επίκεντρο της κρίσης. Η προειδοποίηση των ΗΠΑ προς τις ναυτιλιακές εταιρείες να μην καταβάλλουν «διόδια» στο Ιράν για τη διέλευση συνιστά ευθεία αμφισβήτηση του ελέγχου της Τεχεράνης στη στρατηγική αυτή πλωτή αρτηρία. Στην πράξη, μετατρέπει την περιοχή σε ζώνη οικονομικής και νομικής σύγκρουσης, αυξάνοντας δραστικά το ρίσκο για το παγκόσμιο εμπόριο και εκτοξεύοντας τα ασφάλιστρα μεταφοράς. Για τις αγορές, αυτό δεν είναι πλέον ένα στιγμιαίο σοκ αλλά ένας μόνιμος παράγοντας αβεβαιότητας, με το ενεργειακό κόστος να ενσωματώνει ένα σταθερό «γεωπολιτικό premium».</div><div><br />Η στρατηγική του Τραμπ<br /><br />Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η στρατηγική του Τραμπ – όπως περιγράφεται σε Bloomberg και The New York Times – μοιάζει να ισορροπεί σε μια λεπτή γραμμή: διατήρηση υψηλής στρατιωτικής πίεσης χωρίς πλήρη εμπλοκή, συνδυασμένη με ανοιχτό δίαυλο διαπραγμάτευσης. Πρόκειται για μια μορφή «εξαναγκαστικής διπλωματίας», όπου η απειλή λειτουργεί ως μοχλός διαπραγμάτευσης. Το πρόβλημα είναι ότι όσο παρατείνεται αυτή η κατάσταση, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος λάθους – είτε στρατιωτικού είτε πολιτικού.<br /><br />Το διακύβευμα πλέον δεν είναι μόνο αν θα υπάρξει συμφωνία ή σύγκρουση. Είναι αν οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να διαχειριστούν μια παρατεταμένη κρίση χωρίς να διαρραγεί η ισορροπία μεταξύ εκτελεστικής εξουσίας και Κογκρέσου και χωρίς να προκληθεί ένα νέο ενεργειακό σοκ που θα μεταδοθεί στην παγκόσμια οικονομία. Το 60ήμερο μπορεί τυπικά να έληξε, αλλά στην πραγματικότητα η κρίση εισέρχεται σε μια πιο σύνθετη φάση, όπου ο χρόνος δεν λειτουργεί υπέρ καμίας πλευράς.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο πόλεμος με το Ιράν: Ο Τραμπ μεταξύ πολέμου και συμφωνίας. «Ή τους ισοπεδώνουμε ή προσπαθούμε για deal».

Σε μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές της σύγκρουσης με το Ιράν, ο Ντόναλντ Τραμπ ανεβάζει τους τόνους, απορρίπτοντας την τελευταία πρόταση τη...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο πόλεμος με το Ιράν: Ο Τραμπ αγνοεί τον «κόφτη» των 60 ημερών και το Κογκρέσο.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/Tramp-IPA-Kogreso.webp"><img height="127" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/Tramp-IPA-Kogreso-696x442.webp" width="712" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Συνταγματική σύγκρουση, στρατιωτική κλιμάκωση και αγορές σε ομηρία</span></h3>Η προθεσμία των 60 ημερών για τη στρατιωτική εμπλοκή των ΗΠΑ στο Ιράν εξέπνευσε, αλλά ο Λευκός Οίκος επιχειρεί να «παγώσει» το ρολόι. Η επιλογή του Ντόναλντ Τραμπ ανοίγει ταυτόχρονα τρία μέτωπα: θεσμικό, στρατιωτικό και ενεργειακό – με τις αγορές να τιμολογούν ήδη ένα παρατεταμένο σενάριο αστάθειας.<br /><br />Σύμφωνα με αμερικανικά μέσα (Reuters, Axios, The New York Times), η Ουάσινγκτον δεν προτίθεται να ζητήσει άμεσα έγκριση από το Κογκρέσο, όπως προβλέπει το πλαίσιο του War Powers Resolution (ΣΣ: το βασικό νομικό πλαίσιο που ρυθμίζει πότε και πώς ο πρόεδρος των ΗΠΑ μπορεί να χρησιμοποιήσει στρατιωτική ισχύ χωρίς επίσημη κήρυξη πολέμου από το Κογκρέσο.)<div><br />Το επιχείρημα του Λευκού Οίκου<br /><br />Το επιχείρημα της κυβέρνησης είναι ότι η εκεχειρία της 8ης Απριλίου «ανέστειλε» την αντίστροφη μέτρηση. Θέση που απορρίπτουν οι Δημοκρατικοί, με τον ηγέτη της μειοψηφίας στη Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών Τσακ Σούμερ να προειδοποιεί ότι η εκτελεστική εξουσία δεν μπορεί να επαναπροσδιορίζει μονομερώς τα όρια του νόμου.<br /><br />Την ίδια ώρα, οι στρατιωτικές επιλογές παραμένουν στο τραπέζι:νέα στοχευμένα πλήγματα για πίεση προς την Τεχεράνη<br />ενίσχυση ή επέκταση του ναυτικού αποκλεισμού<br />ακόμη και περιορισμένη χερσαία εμπλοκή για το άνοιγμα του Ορμούζ<br /><br />Παράλληλα, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ προωθεί τη δημιουργία διεθνούς ναυτικής δύναμης (“Maritime Freedom Construct”) για την αποκατάσταση της ναυσιπλοΐας.</div><div><br />Η μεγάλη εικόνα που δίνουν τα αμερικανικά media<br /><br />Η ανάλυση της Wall Street Journal και του Bloomberg συγκλίνει σε ένα κρίσιμο σημείο:<br />ο Τραμπ δεν επιδιώκει άμεση νίκη, αλλά διαχείριση πίεσης με χρονικό ορίζοντα.<br /><br />Αυτό μεταφράζεται σε τρία επίπεδα:<br /><br />1. Νομική «γκρίζα ζώνη»<br />Η ερμηνεία περί «παύσης του ρολογιού» δημιουργεί προηγούμενο. Αν γίνει αποδεκτή, διευρύνει de facto τις προεδρικές εξουσίες σε πολεμικές επιχειρήσεις χωρίς ουσιαστικό κοινοβουλευτικό έλεγχο.<br /><br />2. Στρατηγική φθοράς <br />Οι ΗΠΑ ποντάρουν στην οικονομική εξάντληση του Ιράν μέσω αποκλεισμού και πίεσης στο Ορμούζ — όχι σε άμεση στρατιωτική κατάρρευση.<br /><br />3. Εσωτερική πολιτική πίεση<br />Με τις ενδιάμεσες εκλογές να πλησιάζουν, η τιμή της βενζίνης αναδεικνύεται σε καθοριστικό παράγοντα. Ο ίδιος ο Τραμπ δηλώνει ότι θα «πέσει σαν πέτρα» μόνο μετά το τέλος της κρίσης – συνεπώς αναγνωρίζει έμμεσα ότι η διάρκεια είναι το βασικό ρίσκο.</div><div><br />Αγορές: από το σοκ στο “duration risk”<br /><br />Το πετρέλαιο αντέδρασε άμεσα: το Brent κινήθηκε έως τα 120+ δολάρια πριν σταθεροποιηθεί χαμηλότερα.<br /><br />Η μετατόπιση όμως είναι βαθύτερη: οι αγορές δεν τιμολογούν πλέον μόνο την κλιμάκωση, αλλά τη διάρκεια της κρίσης.<br /><br />Το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ -απ’ όπου διέρχεται περίπου το 20% της παγκόσμιας ροής ενέργειας- μετατρέπεται από «σοκ» σε δομικό παράγοντα πληθωρισμού και γεωοικονομικής αστάθειας.<br />Τι σημαίνει πρακτικά η κίνηση Τραμπ </div><div>Η Ουάσινγκτον δοκιμάζει τα όρια του συνταγματικού πλαισίου<br />Η σύγκρουση μετατρέπεται σε πόλεμο αντοχής, όχι ταχύτητας<br />Οι ενεργειακές αγορές εισέρχονται σε φάση μόνιμου risk premium<br />Οι σύμμαχοι καλούνται να επιλέξουν: συμμετοχή ή έκθεση</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο πόλεμος με το Ιράν: Ο Τραμπ αγνοεί τον «κόφτη» των 60 ημερών και το Κογκρέσο.

Συνταγματική σύγκρουση, στρατιωτική κλιμάκωση και αγορές σε ομηρία Η προθεσμία των 60 ημερών για τη στρατιωτική εμπλοκή των ΗΠΑ στο Ιράν εξέ...

Διαβάστε την συνέχεια

Φιλότουρκος Ζελένσκι: Δεν σταματά τις προκλήσεις κατά της Ελλάδας

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/05/zelenski_simaia_turkey1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1257" data-original-width="1900" height="132" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/05/zelenski_simaia_turkey1.jpg" width="200" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ο Ουκρανός θέλει ρήτρα βέτο στην ελληνική χρήση των θαλάσσιων drones MAGURA 5</span></h3><b>Ιωάννα Γκορόγια</b><br />Η ελληνική κυβέρνηση έχει κάνει τα πάντα για χάρη του Βολοντιμίρ Ζελένσκι, υπακούοντας τυφλά στις συμμαχικές οδηγίες (ακόμα και σε βάρος των συμφερόντων της χώρα μας πολλές φορές), αλλά ο Ουκρανός Πρόεδρος δεν χάνει ευκαιρία να αποδεικνύει συχνά πυκνά ότι εκτός από αχάριστος, θρασύς και ξεδιάντροπος, είναι και φιλότουρκος.<br /><br />Η τελευταία πρόκληση του Ζελένσκι αφορά την συμφωνία αμυντικής συνεργασίας Ελλάδας–Ουκρανίας στον τομέα των θαλάσσιων drones, η οποία προβλέπει τη δημιουργία τοπικής παραγωγής σε ελληνικές επιχειρήσεις, για την επακόλουθη προμήθειά τους στις ελληνικές και ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις.<br />Θέλει να κάνει κουμάντο στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις!<br /><br />Ο Πρόεδρος της Ουκρανίας διεμήνυσε ότι θέλει να έχει το δικαίωμα βέτο ως προς το πώς θα χρησιμοποιεί η Ελλάδα αυτά τα θαλάσσια drones (σ.σ. τα MAGURA 5 συγκεκριμένα), προκαλώντας… μπλακ άουτ στις διαπραγματεύσεις!<br /><br />Με λίγα λόγια, ο Ζελένσκι θέλει να μπορεί να εμποδίσει τη χρήση συστημάτων που δημιουργήθηκαν στην Ουκρανία ή εκείνων που περιλαμβάνουν ουκρανικές τεχνολογίες, από τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.<br /><br />Έλληνες αξιωματούχοι επισημαίνουν ότι η Αθήνα δεν δέχεται αυτόν τον όρο και υποστηρίζουν ότι τα οπλικά συστήματα δεν μπορούν να λειτουργούν υπό περιορισμούς που επιβάλλονται από άλλη χώρα, ιδίως κατά τη διάρκεια στρατιωτικής εμπλοκής<div><br />Η ουσία: Ο Ζελένσκι και η Τουρκία<br /><br />Αν και ευθέως δεν έχει ειπωθεί συγκεκριμένος λόγος για την θρασύτατη ουκρανική απαίτηση, πολλές ουκρανικές και ελληνικές πηγές μεταφέρουν ότι ο Ζελένσκι δεν θα ήθελε την ελεύθερη χρήση αυτών των ουκρανικών θαλάσσιων drones εναντίον της Τουρκίας, η οποία είναι σημαντικός εταίρος για την Ουκρανία.<br /><br />Σύμφωνα με το Defense Express, η αρχική συμφωνία Ελλάδας-Ουκρανίας προέβλεπε τη χρήση ελληνικών ηλεκτρονικών συστημάτων, οπτικού εξοπλισμού και άλλων αισθητήρων σε drones που παράγονται στην Ελλάδα, καθώς και πολεμικές κεφαλές (προαιρετικά).<br /><br />Ταυτόχρονα, η συμμετοχή της Ουκρανίας φαίνεται να αφορούσε όχι μόνο την προμήθεια κύτους θαλάσσιας πλατφόρμας με κινητήρα και σύστημα καυσίμου, αλλά και συστήματος ελέγχου και λογισμικού, με σήμανση αποδεδειγμένης αποτελεσματικότητας σε μάχη.<br /><br />«Θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η Ελλάδα χρειάζεται έτοιμη λύση, καθώς στο ζήτημα των ναυτικών drones, σε σύγκριση με την Τουρκία, υστερεί», σχολιάζει ακόμα το Defense Express.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Φιλότουρκος Ζελένσκι: Δεν σταματά τις προκλήσεις κατά της Ελλάδας

Ο Ουκρανός θέλει ρήτρα βέτο στην ελληνική χρήση των θαλάσσιων drones MAGURA 5 Ιωάννα Γκορόγια Η ελληνική κυβέρνηση έχει κάνει τα πάντα για χ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Συρία ξεκινά την ενσωμάτωση των δυνάμεων των SDF στον στρατό: Συγκροτήθηκαν οι πρώτες τέσσερις ταξιαρχίες

<img height="114" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/05/SDF-630x360.jpg" width="721" /><br /><br />Υψηλόβαθμος αξιωματούχος του συριακού Υπουργείου Άμυνας ανακοίνωσε την έναρξη της διαδικασίας ένταξης των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) στις δομές του Υπουργείου, επισημαίνοντας ότι τέσσερις ταξιαρχίες έχουν ήδη ενσωματωθεί επίσημα.<br /><br />Ο Σιπάν Χάμο, βοηθός του Σύρου Υπουργού Άμυνας για θέματα της βορειοανατολικής Συρίας, δήλωσε σε συνέντευξη που παραχώρησε στα Μέσα Ενημέρωσης ότι οι νεοσύστατες ταξιαρχίες εδρεύουν στο Κομπάνι, τη Χασάκα, το Καμισλί και το Ντέρικ.<br /><br />Ο ίδιος σημείωσε ότι οι προσπάθειες για την ενσωμάτωση των υπόλοιπων μονάδων των SDF στον κορμό του συριακού στρατού βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη.<br /><br />Ο Χάμο υπογράμμισε ότι στόχος του Υπουργείου είναι η δημιουργία ενός ενιαίου εθνικού στρατού, ο οποίος θα λειτουργεί υπό ένα νέο εσωτερικό πλαίσιο, με σκοπό τον τερματισμό των φατριών εντός των ενόπλων δυνάμεων.<br /><br />Αναφερόμενος στην κατάσταση στο Αφρίν (ή Εφρίν) και τις πληροφορίες περί συγκρότησης «κουρδικής ταξιαρχίας», ο Χάμο δήλωσε ότι υπάρχει πρωτοβουλία που επιτρέπει σε μαχητές με καταγωγή από το Αφρίν -οι οποίοι προηγουμένως υπηρετούσαν στις τάξεις των SDF- να επιστρέψουν στις ιδιαίτερες πατρίδες τους.<br /><br />Πρόσθεσε ότι οι μαχητές αυτοί έχουν την επιλογή είτε να ενταχθούν στους επίσημους στρατιωτικούς θεσμούς της περιοχής τους, είτε να επανενταχθούν στην πολιτική ζωή.<br /><br />Σε άλλο ζήτημα, ο αξιωματούχος εξέφρασε την ανησυχία του για τις καθυστερήσεις στην απελευθέρωση των κρατουμένων των SDF, τονίζοντας ότι όλοι οι φυλακισμένοι πρέπει να αφεθούν ελεύθεροι χωρίς διακρίσεις, ενώ προειδοποίησε κατά της πολιτικοποίησης του θέματος.<br /><br />Σχετικά με τους πεσόντες και τους τραυματίες του πολέμου κατά του Ισλαμικού Κράτους (ISIS), ο Χάμο ανέφερε ότι επετεύχθη συμφωνία για την αναγνώρισή τους ως «μάρτυρες και τραυματίες του συριακού κράτους», διασφαλίζοντας τα πλήρη νόμιμα δικαιώματά τους και την επίσημη τεκμηρίωση.<br /><br />Σχολιάζοντας τις αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις, δήλωσε ότι οι τοποθεσίες που εκκενώνονται από τις διεθνείς δυνάμεις παραδίδονται στον συριακό στρατό και αξιοποιούνται για τις ανάγκες της εθνικής άμυνας.<br /><br />Συμπλήρωσε ότι η τρέχουσα πολιτική της Συρίας επικεντρώνεται στην αποφυγή συγκρούσεων με γειτονικές χώρες και στη διατήρηση της σταθερότητας στα σύνορα.<br /><br />Ο Χάμο κατέληξε απευθύνοντας κάλεσμα στις κουρδικές και αραβικές κοινότητες να ενωθούν για την οικοδόμηση μιας νέας Συρίας, όπου τα δικαιώματα όλων των συνιστωσών -και ιδιαίτερα των Κούρδων- θα είναι συνταγματικά κατοχυρωμένα και όπου δεν θα αναδυθούν νέες μορφές καταπίεσης.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Συρία ξεκινά την ενσωμάτωση των δυνάμεων των SDF στον στρατό: Συγκροτήθηκαν οι πρώτες τέσσερις ταξιαρχίες

Υψηλόβαθμος αξιωματούχος του συριακού Υπουργείου Άμυνας ανακοίνωσε την έναρξη της διαδικασίας ένταξης των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SD...

Διαβάστε την συνέχεια

Ιράν: Ο Πεζεσκιάν κήρυξε τον πόλεμο στο «Παρακράτος» των Φρουρών της Επανάστασης.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/05/PEZESKIAN-630x400.jpg" width="723" /><br /> <br />Αυτή η εσωτερική ρήξη αποκαλύπτει το βαθαίνον χάσμα μεταξύ της πολιτικής κυβέρνησης του Ιράν και του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), καθώς ο Τραμπ κλιμακώνει την αμερικανική πίεση κατά του ιρανικού καθεστώτος.<br /><br />Μια σφοδρή σύγκρουση εξουσίας έχει ξεσπάσει στα υψηλότερα κλιμάκια του ιρανικού καθεστώτος, με τον Πρόεδρο Μασούντ Πεζεσκιάν και τον Πρόεδρο του Κοινοβουλίου Μοχαμάντ Μπακέρ Καλιμπάφ να ενώνονται σε μια σπάνια συμμαχία, απαιτώντας την άμεση αποπομπή του Υπουργού Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί.<br /><br />Οι τριγμοί οφείλονται σε εκρηκτικές καταγγελίες, σύμφωνα με τις οποίες ο Αραγτσί παρέκαμψε την πολιτική εξουσία για να λειτουργήσει ως άμεσος εντολοδόχος του Διοικητή των Φρουρών της Επανάστασης, Αχμάντ Βαχιντί, συντονίζοντας τις πυρηνικές διαπραγματεύσεις εν αγνοία του Προέδρου.<div><br />Η κρίση της «σκιώδους» διπλωματίας<br /><br />Σύμφωνα με ρεπορτάζ του δικτύου Iran International και πηγές από το νομοθετικό σώμα, η κίνηση για την απόλυση του Αραγτσί τροφοδοτείται από την πλήρη κατάρρευση της εμπιστοσύνης:<br /><br />Παράκαμψη του Προέδρου: Ο Αραγτσί κατηγορείται ότι εγκατέλειψε τον ρόλο του ως υπουργός του υπουργικού συμβουλίου για να λειτουργήσει ως προσωπικός βοηθός του Αχμάντ Βαχιντί.<br /><br />Πηγές υποστηρίζουν ότι οι πρόσφατοι διπλωματικοί ελιγμοί του Αραγτσί στις πυρηνικές συνομιλίες υπαγορεύτηκαν αποκλειστικά από τον Βαχιντί, αφήνοντας τον Πρόεδρο Πεζεσκιάν σε πλήρη άγνοια.<br /><br />Η αποτυχία του Ισλαμαμπάντ: Η ένταση κορυφώθηκε στις 24 Απριλίου 2026, όταν ο Αραγτσί ταξίδεψε μόνος του στο Ισλαμαμπάντ του Πακιστάν για να παρουσιάσει μια πυρηνική πρόταση.<br /><br />Η συμφωνία απορρίφθηκε στη συνέχεια από τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, μια αποτυχία την οποία το περιβάλλον του Πεζεσκιάν θεωρεί αποτέλεσμα της «μυστικής και άκαμπτης» παρέμβασης των Φρουρών της Επανάστασης στη διπλωματία.<br /><br />Αφαίρεση αρμοδιοτήτων: Η κρίση αυτή ακολουθεί αναφορές του Μαρτίου, οι οποίες υποδεικνύουν ότι ο Βαχιντί έχει αφαιρέσει συστηματικά τις εξουσίες του Προέδρου, συμπεριλαμβανομένης της δυνατότητας διορισμού βασικών αξιωματούχων, επικαλούμενος την «κρίσιμη κατάσταση πολέμου» ως δικαιολογία για τον πλήρη έλεγχο από πλευράς των Φρουρών.<br />Ένα διχασμένο καθεστώς<br /><br />Ο πολιτικός σεισμός στην Τεχεράνη δεν αφορά μόνο τον Αραγτσί· αντιπροσωπεύει μια απέλπιδα προσπάθεια της πολιτικής ηγεσίας ενάντια σε μια στρατιωτική κατάληψη της εξουσίας.<br /><br />Ενώ 261 μέλη του Κοινοβουλίου υπέγραψαν διακήρυξη στήριξης προς την αρχική διαπραγματευτική ομάδα, οι σκληροπυρηνικοί που συντάσσονται με τον Σαΐντ Τζαλιλί απέχουν από τις προσπάθειες, παραλύοντας περαιτέρω την ικανότητα του καθεστώτος να παρουσιάσει ένα ενιαίο μέτωπο προς τη Δύση.<br /><br />Καθώς η αμερικανική εκστρατεία «Μέγιστης Πίεσης» εντείνεται, το ερώτημα για το ποιος κρατά πραγματικά τα κλειδιά της Τεχεράνης -η εκλεγμένη προεδρία ή η ανώτατη διοίκηση των Φρουρών της Επανάστασης- έχει φτάσει σε σημείο οριακής θραύσης.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ιράν: Ο Πεζεσκιάν κήρυξε τον πόλεμο στο «Παρακράτος» των Φρουρών της Επανάστασης.

Αυτή η εσωτερική ρήξη αποκαλύπτει το βαθαίνον χάσμα μεταξύ της πολιτικής κυβέρνησης του Ιράν και του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επαν...

Διαβάστε την συνέχεια

Τι τρομάζει την Τουρκία

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSq6MZoxikEDk3pz84TAyKhDCH6F2iZuWw4xQ&s" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="183" data-original-width="275" height="133" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSq6MZoxikEDk3pz84TAyKhDCH6F2iZuWw4xQ&s" width="739" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>Νίκος Μελέτης</b></div>Η κρίση με τον πόλεμο στο Ιράν, ίσως θεωρήθηκε στην Άγκυρα μια ακόμη ευκαιρία, προκειμένου να αναλάβει ρόλο, καλύπτοντας το γεωπολιτικό κενό που θα άφηνε πίσω του το Ιράν και συγχρόνως θα της έδινε την ευκαιρία να αναπτύξει ένα νέο πλαίσιο συμμαχιών που θα συνέβαλλαν στην προσπάθειά της να αναδειχθεί σε περιφερειακή ηγετική δύναμη.<br /><br />Δύο μήνες μετά, «κάνοντας ταμείο», η τουρκική ηγεσία διαπιστώνει ότι τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως ίσως τα είχε σχεδιάσει. Ο τρόπος με τον οποίο εξελίσσεται η αντιπαράθεση στον Περσικό Κόλπο πλήττει και τη δική της οικονομία, όπως συμβαίνει σε παγκόσμιο επίπεδο.<br /><br />Οι Αμερικανοί και ο πρόεδρος Τραμπ αγνόησαν την προσφορά της για μεσολάβηση, επιλέγοντας για τον ρόλο αυτό το Πακιστάν, ενώ η δαιμονοποίηση του Ισραήλ από τον Ερντογάν αγγίζει ίσως τον μουσουλμανικό κόσμο και κάποιες ελίτ στην Ευρώπη, όμως αναβιώνει την παραδοσιακή καχυποψία προς το πρόσωπό του από το κατεστημένο της Ουάσιγκτον.<br /><br />Και μάλιστα σε μια στιγμή που και ο πρόεδρος Τραμπ έχει κάνει μια καθαρή επιλογή και έχει ταυτιστεί με το Ισραήλ στον πόλεμο του Ιράν αλλά και σε άλλα ζητήματα, όπως η Γάζα.<br /><br /> Για την Άγκυρα επίσης αποδεικνύεται δύσκολη εξίσωση η επιδίωξη να παίξει έναν ρόλο «αφυπνιστή» του αραβικού κόσμου, καθώς η καχυποψία των Αράβων για την εμπλοκή της Τουρκίας σε ενδοαραβικές υποθέσεις παραμένει μεγάλη, ενώ χώρες του Κόλπου όπως το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία, που έχουν άριστες σχέσεις με την Άγκυρα, αλλά και τα ΗΑΕ, τα οποία έχουν επενδύσει μεγάλα κεφάλαια στην τουρκική οικονομία, είδαν ότι στη δύσκολη στιγμή που δέχονταν επίθεση η «φιλία» με την Τουρκία αποδείχθηκε κενή περιεχομένου.<br /><br />Η Άγκυρα δεν μπόρεσε να προστατεύσει τα ίδια της τα σύνορα και αναγκάστηκε να προστρέξει σε βοήθεια από το ΝΑΤΟ, πόσο μάλλον να βοηθήσει τους Άραβες «φίλους» της. Ακόμη και οι προσπάθειές της να συγκροτήσει ένα «μουσουλμανικό ΝΑΤΟ», με την Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία αλλά και το Πακιστάν, δεν μπορούν να καρποφορήσουν λόγω των σοβαρών βαθύτερων αντιθέσεων, ιδεολογικών, οικονομικών και γεωστρατηγικών, κυρίως με το Κάιρο και το Ριάντ.<br /><br /> Τη στιγμή μάλιστα που έχει αναλάβει εργολαβικά ο Τ. Ερντογάν τον «ιερό πόλεμο» εναντίον του Ισραήλ, διαπιστώνει ότι τα ΗΑΕ όχι μόνο διατηρούν το πνεύμα των «Συμφωνιών του Αβραάμ», αλλά προχωρούν σε ένα βήμα παραπέρα που οδηγεί σε μια στρατηγική σχέση με βάθος.<br /><br />Τα Εμιράτα, όπως αποκαλύφθηκε τις τελευταίες ημέρες, δέχθηκαν βοήθεια από το Ισραήλ κρίσιμη για την άμυνά τους έναντι των ιρανικών επιθέσεων, που περιλαμβάνει Iron Dome και ένα προηγμένο σύστημα ανίχνευσης drones με την ονομασία «Spectro», ενώ με την παρουσία Ισραηλινών αναπτύχθηκε στο έδαφός τους και το νέο ισραηλινό σύστημα αεράμυνας με λέιζερ Iron Beam.<br /><br /> Σε αυτό το περιβάλλον η Τουρκία παρακολουθεί συγχρόνως τις κινήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο, όπου διαπιστώνει ότι με αφορμή τον πόλεμο στο Ιράν διαμορφώνεται ένα νέο πλαίσιο συνεργασιών που μπορεί να δημιουργήσει αυτό που θεωρεί ως επιβολή τετελεσμένων εις βάρος της.<br /><br />Και μέσα από αυτό το πρίσμα πλέον βλέπει και τις σχέσεις της με την Ελλάδα και την Κύπρο. <br />Η αναδιάταξη των ελληνικών αμυντικών δυνατοτήτων, με τη χρήση της Καρπάθου και της Λήμνου, η αναβάθμιση του ρόλου της Σούδας στον αμερικανικό σχεδιασμό, η παρουσία ελληνικών δυνάμεων στην Κύπρο, είναι κινήσεις οι οποίες, αντιλαμβάνονται στην Άγκυρα ,ότι δεν θα ανακληθούν όσο τουλάχιστον διαρκεί η αναταραχή στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Οι συμφωνίες της Αθήνας με τη Γαλλία για ενδυνάμωση της συμμαχικής σχέσης, με την επίσημη και δημόσια επαναβεβαίωση της ρήτρας περί αμοιβαίας συνδρομής, προκαλούν ανησυχία στην Άγκυρα.<br /><br />Επίσης, στην Κύπρο, η αναμενόμενη τον επόμενο μήνα υπογραφή συμφωνίας SOFA με το Παρίσι προβλέπει τη δυνατότητα παρουσίας στο νησί γαλλικών δυνάμεων (για ανθρωπιστικούς λόγους), ενώ ήδη γίνονται κινήσεις από τις ΗΠΑ και από τη Γαλλία για εξασφάλιση υποδομών που θα επιτρέπουν την παρουσία δυνάμεών τους στο νησί. <br /><br />Οι επικλήσεις της Τουρκίας, άλλοτε σε υστερικούς τόνους και άλλοτε με την επίκληση της υποχρέωσης δήθεν αποστρατιωτικοποίησης των ελληνικών νησιών ή των Συνθηκών Εγγυήσεων στην Κύπρο, δεν δείχνουν να πτοούν δυνάμεις όπως η Γαλλία αλλά και οι ΗΠΑ.<br /><br />Επίσης, η Άγκυρα διαπιστώνει ότι παρά τις προσπάθειες να υπονομεύσει τη σχέση της Ελλάδας με τους Άραβες, προβάλλοντας τη σχέση της χώρας με το Ισραήλ, οι σχέσεις αυτές παραμένουν ισχυρές, με το Κατάρ αλλά και τη Σαουδική Αραβία να εκφράζουν την ευγνωμοσύνη τους για τη βοήθεια που προσέφερε η Ελλάδα για την άμυνά τους έναντι των επιθέσεων του Ιράν, αλλά και με τη στήριξη στο ΣΑ του ΟΗΕ, όπου η Ελλάδα είναι μη μόνιμο μέλος.<br /><br /> Σε ό,τι αφορά το Ισραήλ, οι προσπάθειες υπονόμευσης της Τριμερούς Συνεργασίας Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ δεν φέρνουν αποτελέσματα. Αντιθέτως, στην Άγκυρα βλέπουν ότι η συνεργασία αυτή αποκτά και βάθος σε ό,τι αφορά το κεφάλαιο «Άμυνα», με την προμήθεια ισραηλινών εξελιγμένων πυραυλικών συστημάτων από την Ελλάδα και την Κύπρο.<br /><br />Η κατάσταση αυτή δημιουργεί πίεση στην Άγκυρα, η οποία, αν και προσεκτική μέχρι τώρα, περιοριζόμενη σε ρητορικές αντιδράσεις, εκτιμάται ότι μελετά τις επόμενες κινήσεις της ώστε να επιχειρήσει να ανατρέψει τα δήθεν «τετελεσμένα» και να επανατοποθετηθεί στο νέο σκηνικό που διαμορφώνεται μετά τον πόλεμο στο Ιράν. Και ο πειρασμός πάντοτε είναι μεγάλος για την Τουρκία να στραφεί εκεί όπου θεωρεί ότι βρίσκεται ο πιο «ευαίσθητος κρίκος». <div><br /></div><div><a href="https://www.liberal.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τι τρομάζει την Τουρκία

Νίκος Μελέτης Η κρίση με τον πόλεμο στο Ιράν, ίσως θεωρήθηκε στην Άγκυρα μια ακόμη ευκαιρία, προκειμένου να αναλάβει ρόλο, καλύπτοντας το γε...

Διαβάστε την συνέχεια

“Η Τουρκία να επικεντρωθεί στην Κύπρο”. Νουθεσίες διαπιστωμένων προθέσεων

<div><a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/05/%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BD%CF%89asdrwe35r78.jpg?resize=960%2C540&ssl=1" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="540" data-original-width="960" height="113" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/05/%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BD%CF%89asdrwe35r78.jpg?resize=960%2C540&ssl=1" width="706" /></a></div><div><br /></div><div>Το ζήτημα στο οποίο η Άγκυρα ίσως θα έπρεπε να καταβάλει τη μεγαλύτερη ενέργεια είναι η Κύπρος, γράφει Τούρκος αρθρογράφος στη Γενί Σαφάκ. Η Γαλλία έχει παραγκωνιστεί στη Συρία και τον Λίβανο. Η επιρροή της στην Ανατολική Μεσόγειο έχει μειωθεί. Προσπαθεί να διατηρήσει την παρουσία της στην Ανατολική Μεσόγειο μέσω της Κύπρου.</div><br />Μία από τις πηγές μου, αναφερόμενη στην προηγούμενη κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο το 2020, είπε: «Βιώνουμε ένα déjà vu». Προσθέτοντας: «Είχαν δει από πριν ότι το παιχνίδι δεν μπορούσε να παιχτεί στην περιοχή χωρίς την Τουρκία, και θα το ξαναδούν.») Η προετοιμασία της Γαλλίας να αναπτύξει στρατεύματα στην Κυπριακή Δημοκρατία είναι αντίθετη με τη Συμφωνία Εγγύησης του 1960. Εάν συμβεί αυτό, το status quo που διαρκεί εδώ και δεκαετίες στην Κύπρο θα αλλάξει. Θα είναι ένα σημείο χωρίς επιστροφή. Στην πραγματικότητα, η πορεία των γεγονότων ήταν σαφής. Με την ασυμβίβαστη στάση της ελληνοκυπριακής πλευράς, η πιθανότητα ενός ισότιμου κράτους δύο κοινοτήτων στο νησί έχει εξαφανιστεί.<br /><br />Η εκλογή του Τουφάν Ερχιουρμάν ως Προέδρου δημιούργησε προσδοκίες για επανέναρξη των διαπραγματεύσεων, αλλά οι Ελληνοκύπριοι αντέδρασαν στη δήλωση του Ερχιουρμάν, «Αν πρόκειται να διαπραγματευτούμε, ας υπάρξει εγγύηση ότι το παλιό status quo δεν θα πειραχθεί εάν δεν μπορέσουμε να καταλήξουμε σε συμφωνία», χωρίς καμία απάντηση από τους Ελληνοκύπριους.<br /><br />Αντιθέτως, προσκάλεσαν γαλλικά στρατεύματα στην Κύπρο. Μια νέα πενταμερής συνάντηση συζητείται για τον Ιούλιο, αλλά όπως έχουν τα πράγματα, οι επιλογές που αντιμετωπίζουν η Τουρκία και οι Τουρκοκύπριοι γίνονται πιο σαφείς. Τουρκικές ειδήσεις<div><br />Πρώτα νερό, τώρα φυσικό αέριο<br /><br />Τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων είναι ζωτικής σημασίας για την Άγκυρα. Η αύξηση της στρατιωτικής παρουσίας της Τουρκίας στην Κύπρο καθίσταται απαραίτητη για την προστασία αυτών των δικαιωμάτων. Αλλά και έργα που υπερβαίνουν αυτό πρέπει να βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη.<br /><br />Όπως γνωρίζετε, η Τουρκία έχει υπογράψει ένα έργο ζωτικής σημασίας για τους Τουρκοκύπριους με το Έργο Υδρευσης προς το κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου. Σε πρόσφατη δήλωση του Υπουργού Ενέργειας Μπαϊρακτάρ, μια μόνο πρόταση τράβηξε την προσοχή μου.<br /><br />Ο Υπουργός Μπαϊρακτάρ λέει ότι θα μπορούσε να κατασκευαστεί αγωγός φυσικού αερίου που θα συνδέεται με το κατεχόμενο από τον τουρκικό στρατό τμήμα της Κύπρου. Πρώτα νερό, τώρα φυσικό αέριο. Όποιος μπορεί να διαβάσει τις μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες συνέπειες των ανεξάρτητων εξελίξεων γνωρίζει καλά τι σημαίνει αυτό…, καταλήγει ο αρθρογράφος.</div><div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div><br /><br />

“Η Τουρκία να επικεντρωθεί στην Κύπρο”. Νουθεσίες διαπιστωμένων προθέσεων

Το ζήτημα στο οποίο η Άγκυρα ίσως θα έπρεπε να καταβάλει τη μεγαλύτερη ενέργεια είναι η Κύπρος, γράφει Τούρκος αρθρογράφος στη Γενί Σαφάκ. Η...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Ουκρανία βάζει όρους στη χρήση των drones.

<a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2026/04/48e82369a82c6f64d411a2bfddfb5c38_AP25340579914508-1.jpg"><img height="126" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2026/04/48e82369a82c6f64d411a2bfddfb5c38_AP25340579914508-1.jpg.pagespeed.ce.nx_NdZ5FkB.jpg" width="741" /></a><br /><br />Του <b>ΒΑΣΙΛΗ ΝΕΔΟΥ</b><br />Επιπλοκές στην προώθηση της συμφωνίας για τη συνεργασία Ελλάδας και Ουκρανίας στον τομέα της ανάπτυξης θαλασσίων drones παρουσιάζονται την τελευταία στιγμή, λόγω διαφορών σε ορισμένα πολύ ουσιαστικά σημεία των διαπραγματεύσεων.<br /><br />Οπως είναι λογικό, το γεγονός ότι το Κίεβο διαθέτει την τεχνολογία έχει οδηγήσει σε μια σειρά από αιτήματα για τις άδειες πιθανής μεταπώλησης των συγκεκριμένων drones.<br /><br />Ωστόσο, για την ελληνική πλευρά το βασικό «αγκάθι» αυτή τη στιγμή είναι ότι το Κίεβο ζητάει να έχει λόγο στον τρόπο με τον οποίο θα χρησιμοποιούν οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις τα συγκεκριμένα drones. Ο συγκεκριμένος όρος, τον οποίο η Αθήνα δεν έχει αποδεχθεί, πρακτικά σημαίνει ότι σε περίπτωση στρατιωτικής εμπλοκής το Κίεβο θα μπορεί να μην επιτρέψει τη χρήση συστημάτων που έχουν κατασκευαστεί στην Ουκρανία ή διαθέτουν ουκρανική τεχνολογία.<br /><br />Η Αθήνα δεν μπορεί να δεχθεί την ανάπτυξη οπλικών συστημάτων των οποίων η χρήση τελεί υπό όρους και αυτό έχει μεταφερθεί αρμοδίως προς το Κίεβο. Αν και δεν έχει εκφραστεί κάποιος συγκεκριμένος λόγος που υπαγορεύει αυτή τη στάση από την πλευρά του Κιέβου, είναι προφανές ότι συνδέεται και με τις ισορροπίες που επιχειρεί να τηρήσει με την Αγκυρα.<br /><br />Παρότι η Τουρκία συνεργάζεται με τη Μόσχα, διευκολύνοντας την εξαγωγή ρωσικών ορυκτών καυσίμων και άλλων αγαθών μέσω του εδάφους της, παραμένει μια χώρα που διευκολύνει τις επαφές ανάμεσα στα δύο εμπόλεμα μέρη, ενώ ως κράτος του ΝΑΤΟ με τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στη Μαύρη Θάλασσα (με δικαιώματα μόνιμης ναυτικής παρουσίας λόγω της Σύμβασης του Μοντρέ) θεωρείται από το Κίεβο προτιμητέος εταίρος.<br /><br />Η εμπλοκή αυτή στις συζητήσεις δεν σημαίνει ότι το πρόγραμμα είναι καταδικασμένο σε αποτυχία. Αντιθέτως, σε ανύποπτο χρόνο, αξιωματικοί των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων βρέθηκαν στο Κίεβο όπου και συζήτησαν εκτενώς για τεχνικά ζητήματα που αφορούν το συγκεκριμένο πεδίο. Αθήνα και Κίεβο συζητούν εδώ και αρκετό καιρό για τον τρόπο που μπορεί να επεκτείνουν τη συνεργασία τους, πέρα από αυτόν της παροχής βοήθειας.<br /><br />Σύμφωνα με άριστα πληροφορημένες πηγές, η Αθήνα έχει –μέχρι στιγμής– κατορθώσει να εισπράξει περίπου μισό δισ. ευρώ από τα συστήματα (κατά κύριο λόγο επιχειρησιακά μη αναγκαία) που έχει παραχωρήσει προς το Κίεβο είτε μέσω των ΗΠΑ και της Γερμανίας είτε μέσω Τσεχίας.<br /><br />Υπενθυμίζεται ότι η συμφωνία για διαπραγματεύσεις σχετικά με το αν Αθήνα και Κίεβο μπορούν να προχωρήσουν σε συμπαραγωγή θαλασσίων drones, συγκεκριμένα μη επανδρωμένων οχημάτων επιφανείας (USV), έγινε σε ανώτατο επίπεδο, ανάμεσα στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και στον πρόεδρο της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι.<br /><br />Σκοπός αυτών των συζητήσεων είναι τμήμα της παραγωγής USV να μεταφερθεί και σε ελληνικά ναυπηγεία, για τη χρήση από τις ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις, καθώς επίσης ώστε η Αθήνα να αποκτήσει και πρόσβαση στην τεχνολογία που έχει αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια.<br /><br />Η Ελλάδα είναι μια από τις τελευταίες χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ που επιχειρούν να επωφεληθούν και στην πράξη από την τεχνολογία η οποία τα τελευταία τέσσερα χρόνια αναπτύσσεται κατά τρόπο ραγδαίο στα ουκρανικά πεδία μαχών.<br /><br />Στο πλευρό των καινοτόμων ουκρανικών εταιρειών και των χερσαίων δυνάμεων του Κιέβου εργάζονται εδώ και χρόνια όχι μόνο στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων κρατών-μελών του ΝΑΤΟ, αλλά και εκατοντάδες ειδικοί μεγάλων εταιρειών που παράγουν ή αναπτύσσουν αμυντικό υλικό, πρακτικά ενσωματώνοντας πολλές από αυτές τις τεχνολογίες σε νέα αλλά και παλιά προϊόντα.<div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Ουκρανία βάζει όρους στη χρήση των drones.

Του ΒΑΣΙΛΗ ΝΕΔΟΥ Επιπλοκές στην προώθηση της συμφωνίας για τη συνεργασία Ελλάδας και Ουκρανίας στον τομέα της ανάπτυξης θαλασσίων drones παρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Αυτοί είναι οι 20 Τούρκοι που συνελήφθησαν!-Εσπευσμένα στην Κρήτη ο Τούρκος πρέσβης. Κινητικότητα από Άγκυρα.

<img height="113" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/05/Black-and-Red-Modern-Interview-Podcast-Youtube-Thumbnail-2026-05-01T173533.242-1068x601.png" width="722" /><br /><br />Είκοσι Τούρκοι πολίτες από τον Παγκόσμιο Στόλο, ο οποίος δέχτηκε επίθεση από το Ισραήλ, θα φτάσουν στην Κωνσταντινούπολη σήμερα στις 5 μ.μ.<br /><br />Ο Παγκόσμιος Στόλος Sumud εξέδωσε ανακοίνωση σχετικά με τους Τούρκους ακτιβιστές που κρατούνται από το δολοφονικό ισραηλινό καθεστώς.<br /><br />Η δήλωση αναφέρει: «Μετά την επίθεση στον στολίσκο, 175 ακτιβιστές μεταφέρθηκαν στην Κρήτη για επαναπατρισμό. Τούρκοι πολίτες μεταξύ των ακτιβιστών αναμένεται να φτάσουν στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης μεταξύ 5 μ.μ. και 6 μ.μ. σήμερα».<br /><br />ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ<br /><br />Ο Εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών, Οντζού Κετσέλι, σε δήλωση που έκανε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, χαρακτήρισε την παρέμβαση του Ισραήλ ως «παράνομη» και δήλωσε ότι η διαδικασία εκκένωσης των συμμετεχόντων παρακολουθείται στενά. Ο Κετσέλι δήλωσε ότι ο Πρέσβης στην Αθήνα και οι προξενικοί υπάλληλοι βρίσκονταν στην Κρήτη για να διαχειριστούν τη διαδικασία και μοιράστηκε τις ακόλουθες πληροφορίες:<br /><br />«Οι πολίτες μας και άλλοι συμμετέχοντες στον Παγκόσμιο Στόλο, οι οποίοι συνελήφθησαν ως αποτέλεσμα της παράνομης επέμβασης των ισραηλινών δυνάμεων σε διεθνή ύδατα, έχουν αποβιβαστεί στην Κρήτη. Ο Πρέσβης μας στην Αθήνα και το προξενικό μας προσωπικό βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην Κρήτη. Αναμένεται ότι οι πολίτες μας και ορισμένοι υπήκοοι τρίτων χωρών που συμμετείχαν θα μεταφερθούν στην Τουρκία σήμερα με ειδική πτήση».<br /><br />Αξιωματούχοι του Γραφείου Κρίσεων του Παγκόσμιου Στόλου δήλωσαν στο AA ότι 175 ακτιβιστές συνελήφθησαν στην επίθεση τη νύχτα της 29ης Απριλίου, 173 εκ των οποίων μεταφέρθηκαν στην Κρήτη από ισραηλινές δυνάμεις και παραδόθηκαν στις ελληνικές αρχές, αλλά οι ηγέτες του Στόλου, Σαΐφ Αμπουκέσεκ και Τιάγκο Αβίλια, παραμένουν υπό ισραηλινή κράτηση.<div><br /></div><div><img src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/05/sumud-01052026c0c12da7.webp" /><br /><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αυτοί είναι οι 20 Τούρκοι που συνελήφθησαν!-Εσπευσμένα στην Κρήτη ο Τούρκος πρέσβης. Κινητικότητα από Άγκυρα.

Είκοσι Τούρκοι πολίτες από τον Παγκόσμιο Στόλο, ο οποίος δέχτηκε επίθεση από το Ισραήλ, θα φτάσουν στην Κωνσταντινούπολη σήμερα στις 5 μ.μ. ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τι αποκάλυψε ο πόλεμος του Ιράν για τη δυτική στρατιωτική υπεροχή .

<a href="https://www.economist.com/cdn-cgi/image/width=1424,quality=80,format=auto/content-assets/images/20250613_LDD001_FH.jpg"><img border="0" height="200" src="https://www.economist.com/cdn-cgi/image/width=1424,quality=80,format=auto/content-assets/images/20250613_LDD001_FH.jpg" width="751" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Μια ανάλυση βασισμένη σε δυτικές κυβερνητικές πηγές, επικοινωνίες του ΝΑΤΟ και αξιόπιστες δυτικές δεξαμενές σκέψης</span></h3>Η σύγκρουση του 2026 με το Ιράν λειτούργησε ως ένα άνευ προηγουμένου τεστ αντοχής για τη στρατιωτική στάση του ΝΑΤΟ και τις υποκείμενες παραδοχές της δυτικής αμυντικής στρατηγικής. Ενώ η δυτική ανάλυση επιβεβαιώνει σταθερά ότι οι ΗΠΑ και οι συμμαχικές δυνάμεις διατήρησαν την τακτική κυριαρχία, επιτυγχάνοντας βαθιά διείσδυση κρούσης, καταστέλλοντας την ιρανική αεράμυνα και αναχαιτίζοντας την πλειονότητα των εισερχόμενων πυραύλων, ο πόλεμος έχει καταλύσει μια βαθιά επανεκτίμηση εντός των πρωτευουσών του ΝΑΤΟ σχετικά με τη βιωσιμότητα, τη βιομηχανική ικανότητα και τη συνοχή της συμμαχίας.<br /><br />Το κυρίαρχο συμπέρασμα είναι ότι η δυτική στρατιωτική μηχανή δεν μπορεί να ξαναγεμίσει αρκετά γρήγορα για παρατεταμένους σύγχρονους πολέμους. Αυτή η διάκριση μεταξύ της αποτελεσματικότητας στο πεδίο της μάχης και της βιομηχανικής αντοχής διαμορφώνει τώρα τη στρατηγική σκέψη στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και την Ουάσιγκτον.<br /><br />Βλέπουν τώρα οι κυβερνήσεις του ΝΑΤΟ τις Ηνωμένες Πολιτείες ως στρατιωτικά ασθενέστερες;<br /><br />Τακτική υπεροχή<br /><br />Οι δυτικές στρατιωτικές εκτιμήσεις συνεχίζουν να περιγράφουν τις δυνάμεις των ΗΠΑ ως τεχνολογικά κυρίαρχες σε σενάρια άμεσης μάχης. Ακόμη και οι κριτικές αναλύσεις αναγνωρίζουν ότι οι επιχειρήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ πέτυχαν βαθιά διείσδυση στο ιρανικό έδαφος χρησιμοποιώντας πλατφόρμες stealth και πυρομαχικά ακριβείας μεγάλου βεληνεκούς, μεγάλης κλίμακας καταστολή των ιρανικών ολοκληρωμένων συστημάτων αεράμυνας, αποτελεσματική αναχαίτιση βαλλιστικών πυραύλων που στοχεύουν συμμαχικά εδάφη και συνεχιζόμενη ναυτική και αεροπορική κυριαρχία στον Περσικό Κόλπο και την Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Όπως σημειώνεται σε συντηρητικά σχόλια ασφαλείας, η εναρκτήρια φάση της σύγκρουσης πλαισιώθηκε από ορισμένους αναλυτές ως απόδειξη ότι ο πόλεμος ακριβείας των ΗΠΑ εξακολουθεί να λειτουργεί σε κλίμακα <a href="https://www.reddit.com/r/Conservative/comments/1rlfpfw/with_air_superiority_achieved_the_war_moves_into/?utm_source=chatgpt.com">.</a> Το Ιράν απέτυχε να αρνηθεί την αμερικανική αεροπορική υπεροχή με τη συμβατική έννοια.<br /><br />Η Μετατόπιση: Από το Command of the Skies στο Command of the Reload<br /><br />Ωστόσο, η ανησυχία εντός του ΝΑΤΟ μετατοπίστηκε αποφασιστικά από την ικανότητα στην αντοχή. Το κεντρικό μάθημα που αντλούν οι δυτικές δεξαμενές σκέψης είναι το εξής:<br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν ακόμα να κυριαρχήσουν τακτικά, αλλά η διατήρηση πολέμου υψηλής έντασης εναντίον ενός αντιπάλου με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη γίνεται εξαιρετικά δαπανηρή και βιομηχανικά δύσκολη.<br /><br />Το Royal United Services Institute αποτύπωσε αυτή την εξέλιξη συνοπτικά, περιγράφοντας τη σύγκρουση ως μετάβαση από τη διοίκηση των ουρανών στη διοίκηση της επαναφόρτωσης <a href="https://www.rusi.org/explore-our-research/publications/commentary/over-11000-munitions-16-days-iran-war-command-reload-governs-endurance?utm_source=chatgpt.com">[πηγή].</a><br /><br />Το Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών κατέληξε σε ένα παράλληλο συμπέρασμα: ενώ οι ΗΠΑ διατήρησαν επαρκή όπλα για την ίδια τη σύγκρουση με το Ιράν, οι μελλοντικοί πόλεμοι, ιδιαίτερα εναντίον της Κίνας, ενέχουν τώρα μεγαλύτερο κίνδυνο, επειδή τα κρίσιμα αποθέματα είχαν εξαντληθεί σε μεγάλο βαθμό<a href="https://www.csis.org/analysis/last-rounds-status-key-munitions-iran-war-ceasefire?utm_source=chatgpt.com">.</a> Το μεγάλο ερώτημα είναι τι θα συμβεί με τα αποθέματα όπλων εάν ο πόλεμος συνεχιστεί για πολύ;<div><b><a href="https://i-epikaira.blogspot.com/2026/05/what-iran-war-revealed-about-western.html">Διαβάστε την συνέχεια στην πηγή</a></b></div><div><br /><a href="https://i-epikaira.blogspot.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τι αποκάλυψε ο πόλεμος του Ιράν για τη δυτική στρατιωτική υπεροχή .

Μια ανάλυση βασισμένη σε δυτικές κυβερνητικές πηγές, επικοινωνίες του ΝΑΤΟ και αξιόπιστες δυτικές δεξαμενές σκέψης Η σύγκρουση του 2026 με τ...

Διαβάστε την συνέχεια