Τι συμβαίνει με την Αμερικανίδα πρέσβειρα Kimberly Guilfoyle. Τι κρύβει η «λάσπη» συστημικών ΜΜΕ και deep state των ΗΠΑ.

<img height="113" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/e6f35733eaf2930771b4f50c6c3ad423_XL.jpg?v=3" width="755" /><br /><br /><div>Η Guilfoyle δεν είναι μια τυπική διπλωμάτης καριέρας. Είναι πρόσωπο με άμεση πρόσβαση σε κύκλους του κινήματος MAGA<br /><br />Η Kimberly Guilfoyle βρίσκεται στο επίκεντρο μιας πρωτοφανούς επικοινωνιακής επίθεσης, με δημοσιεύματα και καταγγελίες να επιχειρούν να σκιάσουν την παρουσία της στην Αθήνα και τον ρόλο της ως πρέσβειρας των ΗΠΑ στην Ελλάδα.<br />Για μια διπλωμάτη που συνδέεται άμεσα με τον Donald Trump και εκπροσωπεί τη νέα πολιτική πραγματικότητα στην Ουάσιγκτον, το ερώτημα δεν είναι μόνο τι καταγγέλλεται, αλλά και γιατί η υπόθεσή της αποκτά τέτοια ένταση και δημοσιότητα ακριβώς αυτή τη χρονική στιγμή.<br />Μήπως, λοιπόν, η Guilfoyle έχει γίνει ο εύκολος στόχος μιας επιχείρησης πολιτικής και επικοινωνιακής αποδόμησης;<br />Μήπως οι ισορροπίες που διαμορφώνονται γύρω από την αμερικανική παρουσία στην Ελλάδα δημιουργούν αντιπαραθέσεις;<br /><br />«Λάσπη» <br /><br />Η Kimberly Guilfoyle βρίσκεται στο επίκεντρο μιας ευρύτερης μάχης παρασκηνίου για την αμερικανική παρουσία στην Ελλάδα.<br />Η επίσημη εκδοχή είναι ξεκάθαρη πλέον. Δημοσιεύματα αμερικανικών μέσων ενημέρωσης μεταφέρουν καταγγελίες για φερόμενη απαίτηση 100.000 δολαρίων από δωρητή του Trump, με αντάλλαγμα τη διαμεσολάβηση για πρόσβαση σε κυβερνητικά στελέχη.<br />Η ίδια η Guilfoyle, μέσω του δικηγόρου της, αμφισβητεί τη γνησιότητα των επίμαχων μηνυμάτων, ενώ η υπόθεση βρίσκεται πλέον υπό διερεύνηση από την αρμόδια υπηρεσία εσωτερικού ελέγχου του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών.<br />Ωστόσο, η πολιτική διάσταση της υπόθεσης δεν εξαντλείται στην αντιπαράθεση γύρω από μια πιστωτική κάρτα.<br />Η Guilfoyle δεν είναι μια τυπική διπλωμάτης καριέρας. Είναι πρόσωπο με στενούς δεσμούς με την οικογένεια Trump, με μακρά διαδρομή στα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης και, το κυριότερο, με άμεση πρόσβαση σε κύκλους του κινήματος MAGA.<br />Η τοποθέτησή της στην Αθήνα την έφερε σε μια χώρα που βρίσκεται στο σημείο συνάντησης κρίσιμων αμερικανικών συμφερόντων: ενέργεια, στρατιωτική συνεργασία, Ανατολική Μεσόγειος, Βαλκάνια και ανταγωνισμός για τις περιφερειακές υποδομές.<br />Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι μόνο εάν οι καταγγελίες θα επιβεβαιωθούν.<br />Είναι και εάν η πολιτική κρίση γύρω από την πρέσβειρα μπορεί να αξιοποιηθεί από διαφορετικά κέντρα ισχύος, εντός και εκτός της αμερικανικής κυβέρνησης.<br />Προς το παρόν, υπάρχουν, όμως, αρκετές πολιτικές παράμετροι που καθιστούν την υπόθεση σημαντική για την Ουάσιγκτον και την Αθήνα.<br /><br />Η υπόθεση των 100.000 δολαρίων και το πολιτικό πλήγμα<br /><br />Η Wall Street Journal αποκάλυψε ότι ο Eric Deters, δωρητής του Donald Trump και πρώην υποψήφιος για το Κογκρέσο, υποστηρίζει πως η Kimberly Guilfoyle τού ζήτησε να καταβάλει 100.000 δολάρια για την εξόφληση οφειλής στην American Express, λίγες ημέρες πριν από την ακρόαση επικύρωσης του διορισμού της.<br />Κατά τον Deters, η οικονομική απαίτηση συνδεόταν με υποσχέσεις για βοήθεια στην προώθηση προσωπικών νομικών και φορολογικών υποθέσεών του προς την κυβέρνηση Trump.<br />Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι υπήρχε ανταλλαγή οικονομικού οφέλους με πολιτική πρόσβαση.<br />Η Guilfoyle, από την πλευρά της, αμφισβητεί τη γνησιότητα των μηνυμάτων, ενώ ο δικηγόρος της έχει υποστηρίξει ότι τα χρήματα ενδέχεται να αφορούσαν οφειλόμενες αμοιβές για ταξίδια και ομιλίες.<br />Ο Deters αρνείται ότι της όφειλε χρήματα.<br />Η διάκριση αυτή είναι κρίσιμη: άλλο οι καταγγελίες και άλλο η απόδειξή τους.<br />Και εδώ αρχίζει η πραγματική πολιτική διάσταση.<br />Εάν οι καταγγελίες επιβεβαιωθούν, η υπόθεση θα μπορούσε να εξελιχθεί σε σοβαρό ζήτημα δεοντολογίας και κατάχρησης πολιτικής επιρροής.<br />Εάν δεν επιβεβαιωθούν, θα παραμείνει το ερώτημα για το πώς και γιατί η υπόθεση απέκτησε τέτοια ένταση και ποιοι παράγοντες επηρεάζουν τη δημόσια εικόνα της πρέσβειρας.<br /><br />Γιατί τώρα;<br /><br />Η δημοσιοποίηση των καταγγελιών συνέπεσε με την επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Marco Rubio, στην Ελλάδα και με την παρουσία της Guilfoyle σε σημαντικές διπλωματικές εκδηλώσεις στην Αθήνα.<br />Ο Rubio συμμετείχε στον Στρατηγικό Διάλογο Ελλάδας – ΗΠΑ και πραγματοποίησε ομιλία για τη δυτική δημοκρατία από την Ακρόπολη, σε μια επίσκεψη με σαφές πολιτικό και συμβολικό βάρος.<br />Την ίδια περίοδο, οι αποκαλύψεις για την πρέσβειρα κυριάρχησαν στην αμερικανική ειδησεογραφία, επισκιάζοντας εν μέρει το διπλωματικό μήνυμα της επίσκεψης.<br />Η χρονική σύμπτωση γεννά εύλογα ερωτήματα πολιτικής διαχείρισης.<br />Στην πολιτική της Ουάσιγκτον, άλλωστε, η δημοσιοποίηση μιας υπόθεσης και η αξιοποίησή της από διαφορετικές πλευρές δεν είναι απαραίτητα το ίδιο πράγμα.<br />Μια αποκάλυψη μπορεί να είναι πραγματική και ταυτόχρονα να αποκτήσει πολύ μεγαλύτερη πολιτική σημασία εξαιτίας της χρονικής συγκυρίας, των εσωτερικών ανταγωνισμών ή της θέσης του προσώπου που αφορά.<br /><br />JD Vance και Marco Rubio: Οι αποστάσεις που προκαλούν ερωτήματα<br /><br />Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η στάση δύο κορυφαίων στελεχών της αμερικανικής κυβέρνησης.<br />Ο αντιπρόεδρος JD Vance δήλωσε ότι δεν του αρέσει η πρακτική της πώλησης πρόσβασης σε κυβερνητικούς αξιωματούχους, αλλά απέφυγε να προδικάσει την ενοχή της Guilfoyle.<br />«Ας δούμε ποια είναι η αλήθεια. Και προφανώς, εάν συνέβη κάτι κακό, τότε οι άνθρωποι πρέπει να υποστούν τις συνέπειες», ανέφερε. CNN<br />Ο Marco Rubio, από την πλευρά του, αρνήθηκε να σχολιάσει επί της ουσίας τις αποκαλύψεις κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην Ελλάδα, αμφισβητώντας τη λογική σύμφωνα με την οποία κάθε δημοσίευμα πρέπει να θεωρείται αυτομάτως αληθές.<br />Το κρίσιμο ερώτημα πλέον είναι πώς θα επιλέξει να κινηθεί ο Αμερικανός πρόεδρος.<br />Εάν απομακρύνει την Guilfoyle πριν ολοκληρωθεί η διερεύνηση, θα βρεθεί αντιμέτωπος με ερωτήματα για το εάν υποχώρησε στην πολιτική πίεση.<br />Εάν την υποστηρίξει χωρίς να αποσαφηνιστούν οι καταγγελίες, θα πρέπει να διαχειριστεί το κόστος που συνεπάγεται η αμφισβήτηση της δεοντολογίας ενός διπλωματικού διορισμού.<br />Η έρευνα του Office of Inspector General του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών, όπως μεταδίδει το NBC News, προσθέτει μια θεσμική διάσταση στην υπόθεση. Παράλληλα, Δημοκρατικοί στο Κογκρέσο έχουν ζητήσει να εξεταστούν οι καταγγελίες και τα σχετικά αρχεία.<br /><br />Η Ελλάδα, η ενέργεια και τα δίκτυα επιρροής<br /><br />Η γεωπολιτική διάσταση είναι εκείνη που καθιστά την υπόθεση ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα για την Ελλάδα.<br />Η αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα δεν περιορίζεται σε έναν τυπικό διπλωματικό ρόλο.<br />Η αμερικανική πολιτική στην περιοχή συνδέεται με την ενεργειακή ασφάλεια, τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις, τη συνεργασία με την Ελλάδα, τις εξελίξεις στα Βαλκάνια και τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο.<br />Σε αυτό το περιβάλλον, η πρόσβαση στα κέντρα λήψης αποφάσεων της Ουάσιγκτον έχει σημαντική πολιτική και οικονομική αξία.<br />Στο παρασκήνιο της υπόθεσης μπορεί να διατυπωθεί ένα πολιτικό σενάριο: η Guilfoyle, ως πρόσωπο με απευθείας σύνδεση με τον Trump, ενδέχεται να έχει αποκτήσει μεγαλύτερη πολιτική αυτονομία ή επιρροή από εκείνη που ορισμένοι παράγοντες θα επιθυμούσαν.<br />Σε μια τέτοια εκδοχή, η δημόσια αμφισβήτησή της θα μπορούσε να εξυπηρετεί όσους επιδιώκουν να περιορίσουν την επιρροή της ή να επηρεάσουν τις ισορροπίες γύρω από την αμερικανική παρουσία στην Ελλάδα.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τι συμβαίνει με την Αμερικανίδα πρέσβειρα Kimberly Guilfoyle. Τι κρύβει η «λάσπη» συστημικών ΜΜΕ και deep state των ΗΠΑ.

Η Guilfoyle δεν είναι μια τυπική διπλωμάτης καριέρας. Είναι πρόσωπο με άμεση πρόσβαση σε κύκλους του κινήματος MAGA Η Kimberly Guilfoyle βρί...

Διαβάστε την συνέχεια

Μόνο ο “μεγάλος” λείπει. Οι άνθρωποι του Τραμπ έρχονται κατά κύματα στην Αθήνα.

<img height="101" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-10/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1_2026-10-12_141005808.png?itok=AXfoUxMM" width="745" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Μετά τον Μάρκο Ρούμπιο, και ο Τζέι Ντι Βανς έρχεται στην Αθήνα τον Φεβρουάριο, ενώ επίσκεψη Τραμπ στην Ελλάδα δεν έχει ακόμη ανακοινωθεί</span></h3>Ο ένας μετά τον άλλον καταφθάνουν στην Αθήνα κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης Ντόναλντ Τραμπ, επιβεβαιώνοντας ότι οι ελληνοαμερικανικές επαφές μπαίνουν σε περίοδο ιδιαίτερα πυκνής κινητικότητας. Μόλις λίγες ημέρες μετά την επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, έγινε γνωστό ότι και ο αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Τζέι Ντι Βανς έχει αποδεχθεί πρόσκληση να έρθει στην ελληνική πρωτεύουσα.<br /><br />Η επίσκεψη προγραμματίζεται για τα μέσα Φεβρουαρίου του 2027 και συνδέεται με το πρώτο Breitbart Summit που διοργανώνεται εκτός Ηνωμένων Πολιτειών. Η διοργάνωση θα πραγματοποιηθεί στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρεταννία, με κεντρικό θέμα τις δυτικές συμμαχίες και τη στρατηγική σύγκλιση ΗΠΑ και Ευρώπης.<br /><br />Μετά τον Ρούμπιο έρχεται ο αντιπρόεδρος<br /><br />Η είδηση αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα επειδή έρχεται αμέσως μετά την παρουσία του Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα. Ο επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ πραγματοποίησε επίσημες επαφές με την ελληνική κυβέρνηση, συμμετείχε στον Στρατηγικό Διάλογο Ελλάδας–ΗΠΑ και μίλησε στην Πνύκα για την ανάγκη ενίσχυσης των δυτικών συμμαχιών.<br /><br />Οι δύο χώρες συμφώνησαν παράλληλα σε ενισχυμένη συνεργασία στους τομείς της ασφάλειας, της άμυνας, της ενέργειας και της αντιμετώπισης της τρομοκρατίας. Στην εξοπλιστική ατζέντα βρίσκεται πακέτο που μπορεί να φτάσει τα 4 δισ. δολάρια, με προγράμματα για F-16, F-35, πυραυλικά συστήματα και άλλες δυνατότητες των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.<br />Δεν έρχεται μόνος του ο Βανς<br /><br />Το Breitbart Summit δεν θα περιοριστεί στην παρουσία του Αμερικανού αντιπροέδρου. Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα πληροφορίες, στην Αθήνα αναμένεται να φτάσουν επίσης γερουσιαστές, μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων, σύμβουλοι του Λευκού Οίκου και κορυφαίοι Αμερικανοί επιχειρηματίες.<br /><br />Το γεγονός ότι η πρώτη διεθνής διοργάνωση του Breitbart επιλέγει την Αθήνα έχει τη δική του πολιτική σημασία. Το αμερικανικό μέσο διαθέτει μεγάλη επιρροή στο συντηρητικό ακροατήριο των ΗΠΑ και στενές επαφές με ανώτερα στελέχη της κυβέρνησης Τραμπ, ενώ δημοσιεύματά του παρακολουθούνται συστηματικά από τον ίδιο τον Αμερικανό πρόεδρο και το περιβάλλον του.<div><br />Και ο Τραμπ;<br /><br />Η συνεχής παρουσία ανώτατων Αμερικανών αξιωματούχων δημιουργεί, αναπόφευκτα, το ερώτημα, πότε θα έρθει στην Αθήνα ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ;<br /><br />Μέχρι στιγμής δεν έχει ανακοινωθεί επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου στην Ελλάδα κατά τη δεύτερη θητεία του. Αντίθετα, τον περασμένο Ιούλιο ο Τραμπ βρέθηκε στην Άγκυρα για τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, όπου είχε ιδιαίτερα θερμή συνάντηση με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.<br /><br />Η επίσκεψη εκείνη δεν ήταν αποκλειστικά διμερής επίσκεψη στην Τουρκία, καθώς η Άγκυρα φιλοξενούσε τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ. Παρ' όλα αυτά, η εικόνα του Τραμπ δίπλα στον Ερντογάν και οι δημόσιες αναφορές του Αμερικανού προέδρου στη μεταξύ τους σχέση είχαν ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα.</div><div><br />Η προσωπική σχέση Τραμπ–Ερντογάν<br /><br />Ο Τραμπ δεν έχει κρύψει ότι διατηρεί ιδιαίτερο δίαυλο επικοινωνίας με τον Τούρκο πρόεδρο. Τον Ιούλιο μίλησε θετικά για τον Ερντογάν και εξέφρασε ανοιχτά την πρόθεση να εξετάσει ζητήματα που ενδιαφέρουν την Άγκυρα, μεταξύ των οποίων η επανένταξη της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35 και το μέλλον των αμερικανικών κυρώσεων για τους S-400.<br /><br />Από την άλλη πλευρά, η πρόσφατη επίσκεψη Ρούμπιο στην Αθήνα έστειλε σαφές μήνυμα ότι η Ουάσιγκτον θεωρεί την Ελλάδα σημαντικό στρατηγικό σύμμαχο στην Ανατολική Μεσόγειο. Οι δύο σχέσεις δεν λειτουργούν υποχρεωτικά ως μηδενικό άθροισμα, όμως η διαφορετική προσωπική σχέση του Τραμπ με τον Ερντογάν εξακολουθεί να παρακολουθείται στενά στην Αθήνα.</div><div><br />Η Αθήνα αποκτά ειδικό βάρος στο στρατόπεδο Τραμπ<br /><br />Η επιλογή της Αθήνας για την πρώτη διεθνή σύνοδο του Breitbart είναι ακόμη ένα σημάδι ότι η Ελλάδα αποκτά ισχυρότερη πρόσβαση στο ευρύτερο πολιτικό περιβάλλον της σημερινής αμερικανικής κυβέρνησης. Το συνέδριο δεν θα αφορά αποκλειστικά τις διμερείς σχέσεις, αλλά την ευρύτερη συζήτηση για τη συνοχή της Δύσης, την άμυνα και το μέλλον των διατλαντικών σχέσεων.<br /><br />Ο ίδιος ο Βανς βρίσκεται στον πυρήνα αυτής της συζήτησης. Ως αντιπρόεδρος των ΗΠΑ και ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα της σημερινής αμερικανικής Δεξιάς, η παρουσία του στην Αθήνα ανεβάζει το πολιτικό επίπεδο των επαφών πολύ πάνω από μια τυπική επίσκεψη Αμερικανού αξιωματούχου.<br /><br />Από την Πνύκα του Ρούμπιο στη Μεγάλη Βρεταννία του Βανς<br /><br />Μέσα σε λίγους μήνες, η Αθήνα θα έχει υποδεχθεί δύο από τα τρία ισχυρότερα πρόσωπα της αμερικανικής εκτελεστικής εξουσίας μετά τον ίδιο τον πρόεδρο. Ο Ρούμπιο έδωσε από την Πνύκα το ιδεολογικό περίγραμμα της νέας αμερικανικής αντίληψης για τη Δύση, ενώ ο Βανς αναμένεται να συνεχίσει την ίδια συζήτηση τον Φεβρουάριο.<br /><br />Παράλληλα, η ελληνική κυβέρνηση επιδιώκει να μεταφράσει την αυξημένη πολιτική παρουσία σε συγκεκριμένο αποτέλεσμα σε άμυνα, επενδύσεις, ενέργεια και Ανατολική Μεσόγειο. Μέχρι τότε, όμως, θα παραμένει ανοιχτό ένα σημείο που δεν περνά απαρατήρητο: όλοι οι κορυφαίοι άνθρωποι του Τραμπ βρίσκουν τον δρόμο για την Αθήνα, αλλά ο ίδιος όχι ακόμη.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μόνο ο “μεγάλος” λείπει. Οι άνθρωποι του Τραμπ έρχονται κατά κύματα στην Αθήνα.

Μετά τον Μάρκο Ρούμπιο, και ο Τζέι Ντι Βανς έρχεται στην Αθήνα τον Φεβρουάριο, ενώ επίσκεψη Τραμπ στην Ελλάδα δεν έχει ακόμη ανακοινωθεί Ο έ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γαλλία- Τουρκία, συμμαχία. Κοινές ναυτικές ασκήσεις απέναντι από τα Δωδεκάνησα!

<img height="95" src="https://www.defencenet.gr/wp-content/uploads/2026/10/11/HUWN-jbXQAAzJp--1024x576.jpg" width="741" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ενώ η Αθήνα περιμένει τις FDI οι Γάλλοι κάνουν ναυτικές ασκήσεις με τους Τούρκους: Κοινά γυμνάσια FS Surcouf και TCG Gökova στη Μαρμαρίδα</span></h3>Οι κοινές ναυτικές ασκήσεις Γαλλίας και Τουρκίας, απέναντι από τα Δωδεκάνησα προβληματίζουν τα ελληνικά Επιτελεία, αλλά και το υπουργεία Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών: Οι Γάλλοι «το παίζουν δίπορτο» για άλλη μία φορά μετά την υπογραφή αμυντικής συμφωνίας με την Άγκυρα.<br /><br />Με επίσημη ανακοίνωσή του, το τουρκικό υπουργείο Άμυνας έκανε γνωστό ότι η γαλλική φρεγάτα FS Surcouf πραγματοποίησε επίσκεψη στο λιμάνι της Μαρμαρίδας, προχωρώντας σε διμερείς ναυτικές ασκήσεις PASSEX και συνεκπαίδευση με την τουρκική φρεγάτα TCG Gökova.<br /><br />«Δύναμη στην εκπαιδευτική ενότητα»<br /><br />Υπό τον πανηγυρικό τίτλο «Ναυτική Συνεργασία, Δύναμη στην Εκπαιδευτική Ενότητα!», το τουρκικό ΥΠΑΜ δημοσίευσε εικόνες από τα κοινά γυμνάσια στα ανοιχτά της τουρκικής ακτής, υπογραμμίζοντας το εξαιρετικό επίπεδο συνεργασίας των δύο ναυτικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ.<br /><br />Η εικόνα του γαλλικού πολεμικού πλοίου να επιχειρεί πλάι-πλάι με τις τουρκικές μονάδες σε απόσταση αναπνοής από τα ελληνικά Δωδεκάνησα υπενθυμίζει με τον πιο κυνικό τρόπο ότι, πέρα από τις μεγαλεπήβολες διακηρύξεις και τις δαπανηρές συμβάσεις εξοπλισμών, τα μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη διατηρούν αδιατάρακτους τους επιχειρησιακούς και διπλωματικούς διαύλους με την Άγκυρα.<br /><br /><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="-webkit-font-smoothing: antialiased; background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; display: flex; font-family: "Open sans", sans-serif; font-feature-settings: "kern"; font-kerning: normal; font-size: 20px; letter-spacing: -0.1px; margin: 10px auto; max-width: 550px; outline: 0px; padding: 0px; text-align: center !important; text-rendering: optimizelegibility; text-size-adjust: 100%; vertical-align: baseline; width: 550px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2109249225129095277" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?creatorScreenName=DefenceNet1&dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2109249225129095277&lang=el&origin=https%3A%2F%2Fwww.defencenet.gr%2Famyna%2Ftoyrkia%2Fgallia-tourkia-symmaxia-koines-naytikes-askiseis-apenanti-apo-ta-dodekanisa%2F&sessionId=4d4c0509f7009a7adea90696cf34801b89e5f112&siteScreenName=DefenceNet1&theme=light&widgetsVersion=6a3ad42b224df%3A1778106238597&width=550px" style="-webkit-font-smoothing: antialiased; border-style: none; border-width: 0px; box-sizing: inherit; display: block; flex-grow: 1; font-family: inherit; font-feature-settings: "kern"; font-kerning: normal; font-style: inherit; font-weight: inherit; height: 720px; margin: 0px; max-width: 100%; outline: 0px; padding: 0px; position: static; text-rendering: optimizelegibility; text-size-adjust: 100%; vertical-align: baseline; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div><br />Την ώρα που η ελληνική κοινή γνώμη γαλουχείται με την ιδέα μιας «αποκλειστικής ελληνογαλλικής στρατηγικής ασπίδας», το Παρίσι αποδεικνύει στην πράξη πως τα εθνικά και συμμαχικά του συμφέροντα περιλαμβάνουν κανονικότατα και την πλήρη ναυτική σύμπλευση με την Τουρκία στο πεδίο.<div><br /></div><div><a href="https://www.defencenet.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γαλλία- Τουρκία, συμμαχία. Κοινές ναυτικές ασκήσεις απέναντι από τα Δωδεκάνησα!

Ενώ η Αθήνα περιμένει τις FDI οι Γάλλοι κάνουν ναυτικές ασκήσεις με τους Τούρκους: Κοινά γυμνάσια FS Surcouf και TCG Gökova στη Μαρμαρίδα Οι...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Κ.Γκιλφόϊλ σε πορεία εξόδου.Η γελοιοποίηση της διπλωματίας και οι δραματικές εξελίξεις.

<img height="108" src="https://omegapress.gr/images/KIMPER.jpg" width="737" /><br /><br />Η πρέσβειρα Κίμπερλι Γκιλφόιλ βρίσκεται ουσιαστικά υπό περιορισμό. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι ο Γενικός Επιθεωρητής του αμερικάνικου ΥΠΕΞ ξεκίνησε επίσημη έρευνα για τα έργα και τις ημέρες της στην Αθήνα. Δηλαδή για τις προνομιακές σχέσεις με επιχειρηματίες στην Ελλάδα, για χρήματα από Αμερικανό επιχειρηματία που η δεοντολογία στις ΗΠΑ απαγορεύει ρητά, για πιθανή χρήση ουσιών και πληρωμένες διακοπές και πολλά ακόμη. Αυτά θα τα απαντήσει η έρευνα και πιθανόν θα της στοιχίσουν την πρεσβεία και όχι μόνο. Η άλλη όψη είναι ότι η πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα ,όπως έχουμε επισημάνει σε δεκάδες σχόλιά μας, είναι στρατηγικά υποβαθμισμένη, παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει κομβικό γεωπολιτικό ρόλο στην περιοχή.<br /><br />Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για ένα διπλωματικό βατερλό για τις ΗΠΑ και την δουλική κυβέρνηση Μητσοτάκη, αλλά είναι πλήγμα και για τον Τράμπ ενόψει των εκλογών του Νοεμβρίου. Για την ελληνική κυβέρνηση είναι επίσης ένα σκάνδαλο που επιμένει να ασκεί εξωτερική πολιτική με βάση λομπίστες, φίλους, χωρίς κύρος και επιρροή στην πρεσβεία των ΗΠΑ. Τελικά αποδεικνύεται ευάλωτη και σε σχέση με την ενεργειακή πολιτική, γιατί αν η επιθεώρηση του Στέητ Ντηπάρτμεντ αποκαλύψει διαπλοκή και ειδική μεταχείριση Ελλήνων επιχειρηματιών , αλλά και εμπλοκή υπουργών, τα πράγματα θα πάρουν δραματική τροπή...<br /><br />Εικόνα ευτελισμού της διπλωματίας<br /><br /> Η μόνιμη εικόνα υποταγής της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας στις επιθυμίες, νόμιμες ή παράνομες των ΗΠΑ, είτε στη Μέση Ανατολή, είτε στις διμερείς σχέσεις, είτε σε γενικότερα γεωπολιτικά ζητήματα, έχουν υποβαθμίσει το ενδιαφέρον του Λευκού Οίκου. Έτσι, η Κίμπερλι Γκιλφόιλ προφανώς θεώρησε ότι εδώ μπορεί να φροντίσει το μέλλον της και να επιδεικνύει αποικιοκρατικού τύπου αλαζονεία. Προφανώς έκανε λάθος. Όχι για το πόσο υποτακτική είναι η ελληνική κυβέρνηση, εκεί έπεσε διάνα, αλλά ότι στην Ουάσιγκτον υπάρχει Τύπος και αντιπολίτευση…<br /><br />Ηχούν ακόμη στα αυτιά όσων τα άκουσαν ή έτριβαν τα μάτια τους όσοι διάβασαν πριν από μερικούς μήνες δηλώσεις της ίδιας της Γκιλφόιλ, ότι τηλεφωνεί στους υπουργούς ακόμη και τη νύχτα, ότι απαιτεί ακόμη και όταν βρίσκονται σε επίσημες εκδηλώσεις να μην μιλάνε μόνο να ακούνε και ότι βλέπει όποτε θέλει τον πρωθυπουργό. Από το Νοέμβριο του 2025 που ήρθε στην Αθήνα, η πρέσβειρα πέρασε τον περισσότερο χρόνο της σε κοσμικότητες, γλέντια και δημόσιες σχέσεις με κάθε είδους επιχειρηματίες. Ταξίδευε με ιδιωτικά αεροσκάφη επιχειρηματιών και έκανε έντονη νυχτερινή ζωή καταναλώνοντας σαμπάνια, Αυτά θα τα βρει η υπηρεσία της.<br /><br />Αυτό όμως που παραμένει μείζον πρόβλημα είναι ότι από την πρώτη ημέρα μέχρι σήμερα, η Γκιλφόιλ δεν έκανε την παραμικρή δήλωση για τα ζοφερά προβλήματα της περιοχής και πως βλέπει η ίδια και η κυβέρνησή της τις εξελίξεις, ιδιαίτερα τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Απόλυτη σιωπή. Ίσως και να την συμβούλευσαν οι διπλωμάτες τις πρεσβείας να αποφεύγει τις διπλωματικές παρεμβάσεις, προφανώς για να αποφύγει τις γκάφες. Αυτό ακριβώς εννοούμε όταν λέμε ότι η αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα είναι υποβαθμισμένη.<br /><br /><div>Η αντίδραση του Τραμπ σε σχετική ερώτηση δεν προμηνύεται τίποτα καλό για την Γκιλφόιλ Αν και ο Τράμπ είναι ασταθής και ο ίδιος, πιθανόν να την καλέσει πίσω στις ΗΠΑ για να αποφύγει μεγαλύτερο σκάνδαλο ή και να την καλύψει όσο μπορεί. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Το σίγουρο είναι ότι η Γκιλφόιλ θα μαζευτεί, θα προσέχει καθώς η έρευνα είναι βέβαιο ότι θα της καταλογίσει πολλά, κατά συνέπεια, είναι υποχρεωμένη να περιοριστεί δραματικά η δραστηριότητά της.</div><div><br />Έρχονται τριγμοί στην Αθήνα<br /><br />Η κατηγορία ότι ευνοεί επιχειρήσεις και επιχειρηματίες εις βάρος άλλων, είναι κρίσιμο θέμα στις ΗΠΑ και αυτό δεν πρόκειται να σταματήσει μέχρι τις εκλογές του Νοεμβρίου.<br />Ο Τραμπ το ξέρει , γι αυτό απαντώντας σε ερώτηση έξω από τον Λευκό Οίκο, αν «έχετε ακούσει για ορισμένα από αυτά τα δημοσιεύματα σχετικά με την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, την Πρέσβη σας στην Ελλάδα;», ο Τράμπ απάντησε: “Μόλις το άκουσα». «Είναι κρίμα! Θέλω να πω, δεν ξέρω. «Είναι Πρέσβης. Μόλις άκουσα λίγα πράγματα σχετικά. Δεν γνωρίζω πολλά, αλλά ήταν πάντα πολύ ευγενική».<br />Σύμφωνα με ξένα δημοσιεύματα στις ΗΠΑ και το Λονδίνο, πρόσωπα που γνωρίζουν τις καταγγελίες δήλωσαν ότι η έρευνα ξεκίνησε αφού οι εσωτερικές καταγγελίες στην πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα έφτασαν σε οριακό σημείο.</div><div><br />«Όταν λαμβάνεις αρκετές καταγγελίες, ξεκινάς έρευνα. Έτσι λειτουργεί το σύστημα», δήλωσε ένα πρόσωπο από το εσωτερικό της υπηρεσίας. «Ας ελπίσουμε ότι αυτό θα την ταρακουνήσει».<br />Η τελευταία αποκάλυψη αφορά τον επιχειρηματίας Έρικ Ντίτερς που κατήγγειλε ότι κατέβαλε συνολικά 300.000 δολάρια στην Κίμπερλι Γκίλφοϊλ , και ότι εκείνη του ζήτησε επιπλέον 100.000 δολάρια για την εξόφληση της πιστωτικής της κάρτας, ενόψει της επικύρωσης του διορισμού της ως πρέσβειρας των ΗΠΑ στην Ελλάδα.<br /><br />Η υπόθεση, που αποκαλύφθηκε από τη Wall Street Journal και παρουσιάστηκε στη συνέχεια από το CBS News, την Washington Post και το PBS News, αφορά μηνύματα μεταξύ της Γκιλφόιλ και του επιχειρηματία, ο οποίος ισχυρίζεται ότι επιδίωκε τη βοήθειά της για να αποκτήσει πρόσβαση σε ανώτατους αξιωματούχους της κυβέρνησης Ντόναλντ Τραμπ.<br /><br />Υπό έλεγχο, αλλά και υπό πολλαπλή πίεση βρίσκεται η Γκιλφόιλ, οπότε εκ των πραγμάτων υφίσταται σοβαρό κενό στην λειτουργία της πρεσβείας. Τι θα προκύψει από όλη αυτή την υπόθεση. Προφανώς κάποια κρίση. Μικρή ή μεγάλη, θα δείξει. Θα πρέπει τέλος να ληφθεί υπόψη ότι και ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Άγκυρα Τομ Μπάρακ δέχεται σφοδρή κριτική για την εικόνα που παρουσιάζει, ιδιαίτερα φιλική με τα αιτήματα του Ερντογάν και τον ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή. Κατηγορείται επίσης για επιδίωξη οφέλους μέσω του αγωγού Ιράκ -Συρίας. Οι Δημοκρατικοί στις ΗΠΑ και όχι μόνο, φαίνεται ότι επενδύουν αντιπολιτευτικά στην εικόνα της διπλωματίας των ΗΠΑ. Και αυτό είναι σοβαρή εξέλιξη….</div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Κ.Γκιλφόϊλ σε πορεία εξόδου.Η γελοιοποίηση της διπλωματίας και οι δραματικές εξελίξεις.

Η πρέσβειρα Κίμπερλι Γκιλφόιλ βρίσκεται ουσιαστικά υπό περιορισμό. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι ο Γενικός Επιθεωρητής του αμερικάνικου ΥΠΕ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γεωπολιτική μάχη για τον Κάθετο Διάδρομο: Η Ελλάδα γίνεται ενεργειακή πύλη της Ευρώπης

<img height="113" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/10/825279440_1551143423458563_6406392560110661756_n-1068x601.jpeg" width="749" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Το αμερικανικό LNG, η συμφωνία των 20 ετών και ο ανταγωνισμός με την Τουρκία!</span></h3>Μια από τις σημαντικότερες γεωπολιτικές και ενεργειακές ευκαιρίες των τελευταίων δεκαετιών βρίσκεται μπροστά στην Ελλάδα. Ο Κάθετος Διάδρομος φυσικού αερίου, η ιστορική συμφωνία για αμερικανικό LNG διάρκειας 20 ετών και η στρατηγική σύμπραξη Αθήνας–Ουάσιγκτον δημιουργούν τις προϋποθέσεις για τη μετατροπή της χώρας μας σε ενεργειακή πύλη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Το μεγάλο ερώτημα είναι εάν η Ελλάδα θα αξιοποιήσει αυτή την ευκαιρία ή εάν καθυστερήσεις και εσωτερικές αντιπαραθέσεις θα αφήσουν περισσότερο χώρο σε ανταγωνιστικές ενεργειακές διαδρομές.<br /><br />Η ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης αποτελεί πλέον ζήτημα εθνικής ασφάλειας, οικονομικής ισχύος και διεθνών συμμαχιών.<br /><br />Όποιος διαμορφώνει τις ενεργειακές διαδρομές αποκτά σημαντικό ρόλο στις οικονομικές και γεωπολιτικές εξελίξεις.<br />Και η Ελλάδα διαθέτει σήμερα μια πραγματική δυνατότητα να ενισχύσει τη θέση της στον νέο ευρωπαϊκό ενεργειακό χάρτη.<div><br />Κάθετος Διάδρομος: Το σχέδιο που φέρνει την Ελλάδα στο επίκεντρο της Ευρώπης<br /><br />Ο Κάθετος Διάδρομος δεν είναι ένας καινούργιος, μεμονωμένος αγωγός. Πρόκειται για ένα δίκτυο υφιστάμενων και αναβαθμιζόμενων υποδομών που επιτρέπει τη μεταφορά φυσικού αερίου από την Ελλάδα προς τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, τη Μολδαβία και την Ουκρανία.<br /><br />Η Ρεβυθούσα και ο τερματικός σταθμός LNG της Αλεξανδρούπολης αποτελούν κρίσιμα σημεία εισόδου για το υγροποιημένο φυσικό αέριο.<br /><br />Από εκεί, το καύσιμο επαναεριοποιείται και μεταφέρεται μέσω των διασυνδεδεμένων συστημάτων προς ευρωπαϊκές αγορές.<br /><br />Η σημασία του σχεδίου είναι τεράστια: δημιουργεί πρόσθετες επιλογές εφοδιασμού για χώρες που επί δεκαετίες εξαρτώνταν σε μεγάλο βαθμό από το ρωσικό φυσικό αέριο.<br /><br />Για την Ελλάδα, η ευκαιρία δεν περιορίζεται στα οικονομικά έσοδα. Αφορά τη δυνατότητα απόκτησης αυξημένου στρατηγικού ρόλου στην ενεργειακή ασφάλεια της ευρωπαϊκής ηπείρου.</div><div><br />Η συμφωνία των 20 ετών που αλλάζει τα δεδομένα – AKTOR, ΔΕΠΑ και αμερικανικό LNG<br /><br />Στην καρδιά αυτής της προσπάθειας βρίσκεται η Atlantic SEE LNG Trade, η κοινή εταιρεία στην οποία συμμετέχουν ο Όμιλος AKTOR με ποσοστό 60% και η ΔΕΠΑ Εμπορίας με 40%.<br /><br />Κεντρικό ρόλο διαδραματίζουν ο Αλέξανδρος Εξάρχου, επικεφαλής της AKTOR και διευθύνων σύμβουλος της Atlantic SEE LNG Trade, και ο Κωνσταντίνος Ξηφαράς, διευθύνων σύμβουλος της ΔΕΠΑ Εμπορίας και πρόεδρος της κοινής εταιρείας.<br /><br />Η συμφωνία με την αμερικανική Venture Global, όπως επεκτάθηκε στις 11 Ιουνίου 2026, προβλέπει προμήθεια ενός εκατομμυρίου τόνων LNG ετησίως για 20 χρόνια, με έναρξη το 2030.<br /><br />Οι συμβατικές ποσότητες διπλασιάστηκαν σε σχέση με την αρχική συμφωνία.<br /><br />Πρόκειται για μια εμπορική δέσμευση που προσφέρει μακροπρόθεσμη βάση για την ανάπτυξη των δραστηριοτήτων της εταιρείας.<br /><br />Το κρίσιμο επόμενο βήμα είναι να διασφαλιστούν οι αγοραστές, οι απαραίτητες μεταφορικές δυνατότητες και ανταγωνιστικές τιμές, ώστε το αμερικανικό LNG να φτάνει αποτελεσματικά στις ευρωπαϊκές αγορές.</div><div><br />Το μήνυμα Ρούμπιο από την Αθήνα – Η ενέργεια συνδέεται με την εθνική ασφάλεια<br /><br />Η επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα στις 7 Οκτωβρίου 2026 ανέδειξε την ενέργεια σε βασικό πυλώνα της ελληνοαμερικανικής στρατηγικής σχέσης.<br /><br />Ο Ρούμπιο αναφέρθηκε στη σημασία των ενεργειακών διασυνδέσεων και στην αυξανόμενη παρουσία αμερικανικού LNG στην Ευρώπη.<br /><br />Η Ουάσιγκτον αντιμετωπίζει την Ελλάδα ως σημαντικό εταίρο για τη διαφοροποίηση των πηγών ενέργειας της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.<br /><br />Καθοριστική είναι και η συμβολή της αμερικανικής πρέσβειρας, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, στην προώθηση των αμερικανικών ενεργειακών συμφερόντων στην περιοχή.<br /><br />Παράλληλα, ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σταύρος Παπασταύρου έχει υπογραμμίσει ότι ο Κάθετος Διάδρομος αναβαθμίζει γεωπολιτικά την Ελλάδα.<br /><br />Το μήνυμα είναι σαφές: η ενεργειακή συνεργασία δεν αφορά μόνο τις εμπορικές συναλλαγές, αλλά συνδέεται με τη στρατηγική ασφάλεια ολόκληρης της περιοχής.</div><div><br />Τουρκία και Αλβανία: Ο ανταγωνισμός των ενεργειακών διαδρομών<br /><br />Εδώ βρίσκεται μία από τις σημαντικότερες γεωπολιτικές παραμέτρους.<br /><br />Η Ελλάδα δεν δραστηριοποιείται σε ένα ενεργειακό περιβάλλον χωρίς ανταγωνισμό.<br /><br />Η Τουρκία επιδιώκει εδώ και χρόνια να διατηρήσει τον ρόλο της ως βασικός κόμβος μεταφοράς φυσικού αερίου μεταξύ Ασίας και Ευρώπης.<br /><br />Ο αγωγός TANAP, που διασχίζει την Τουρκία, συνδέεται με τον TAP, ο οποίος περνά από την Ελλάδα και την Αλβανία πριν καταλήξει στην Ιταλία.<br /><br />Η Αλβανία συμμετέχει ήδη σε αυτή την ενεργειακή γεωγραφία, ενώ αναπτύσσονται και σχέδια για την ενίσχυση των υποδομών της.<br /><br />Μια πιθανή υποβάθμιση του ελληνικού ρόλου θα μπορούσε να αυξήσει τη σχετική σημασία εναλλακτικών διαδρομών.<br /><br />Αυτό δεν σημαίνει ότι Τουρκία και Αλβανία έχουν κοινό σχέδιο παρεμπόδισης του Κάθετου Διαδρόμου. Οι ενεργειακές υποδομές τους μπορούν επίσης να λειτουργήσουν συμπληρωματικά με τις ελληνικές.<br /><br />Αναδεικνύεται, όμως, η ανάγκη η Αθήνα να αξιοποιήσει αποτελεσματικά τα δικά της πλεονεκτήματα.<br />Ποιοι θα ωφεληθούν εάν η ελληνική προσπάθεια αποδυναμωθεί;<br /><br />Το ερώτημα αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα.<br /><br />Εάν ο Κάθετος Διάδρομος καθυστερήσει εξαιτίας υψηλού κόστους μεταφοράς, ανεπαρκούς εμπορικής ζήτησης ή περιορισμών στις διασυνδέσεις, οι αγοραστές θα αναζητήσουν άλλες αξιόπιστες πηγές και οδεύσεις.<br /><br />Σε μια τέτοια περίπτωση, οι ανταγωνιστικοί προμηθευτές και οι εναλλακτικοί ενεργειακοί κόμβοι ενδέχεται να αποκτήσουν συγκριτικό πλεονέκτημα.<br /><br />Για τον λόγο αυτό, απαιτείται συντονισμένη δράση μεταξύ κυβέρνησης, επιχειρήσεων και διαχειριστών δικτύων.<br /><br />Η πολιτική στήριξη είναι απαραίτητη, αλλά από μόνη της δεν αρκεί.<br /><br />Χρειάζονται υποδομές, συμβάσεις, χρηματοδότηση και εμπορική βιωσιμότητα.</div><div><br />Το μεγάλο εθνικό στοίχημα – Από τη γεωγραφία στη γεωπολιτική ισχύ<br /><br />Η Ελλάδα διαθέτει τη γεωγραφική θέση, τα λιμάνια, τις εγκαταστάσεις LNG και τις διασυνδέσεις που μπορούν να στηρίξουν έναν αναβαθμισμένο ενεργειακό ρόλο.<br /><br />Το ζητούμενο είναι να μετατρέψει αυτά τα πλεονεκτήματα σε μακροχρόνια οικονομικά και γεωπολιτικά οφέλη.<br /><br />Ο Κάθετος Διάδρομος μπορεί να αποτελέσει ισχυρό εργαλείο ενεργειακής διαφοροποίησης και διεθνούς συνεργασίας.<br /><br />Η επιτυχία του, ωστόσο, θα εξαρτηθεί από πραγματικές εμπορικές ροές και όχι μόνο από διπλωματικές δηλώσεις.<br /><br />Η συμφωνία AKTOR–ΔΕΠΑ–Venture Global δημιουργεί μια σημαντική αφετηρία. Η αμερικανική υποστήριξη προσθέτει πολιτικό βάρος. Οι ελληνικές υποδομές προσφέρουν τη δυνατότητα υλοποίησης.<br /><br />Το στοίχημα πλέον είναι να μετατραπεί η Ελλάδα από χώρα διέλευσης σε ουσιαστικό ενεργειακό κόμβο της Ευρώπης.<br /><br />Γιατί στον νέο γεωπολιτικό χάρτη, η ενέργεια δεν είναι απλώς ένα εμπόρευμα. Είναι παράγοντας στρατηγικής επιρροής, οικονομικής ανάπτυξης και εθνικής ασφάλειας.</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γεωπολιτική μάχη για τον Κάθετο Διάδρομο: Η Ελλάδα γίνεται ενεργειακή πύλη της Ευρώπης

Το αμερικανικό LNG, η συμφωνία των 20 ετών και ο ανταγωνισμός με την Τουρκία! Μια από τις σημαντικότερες γεωπολιτικές και ενεργειακές ευκαιρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Σαουδική Αραβία:Το μεγάλο στοίχημα του Ριάντ στην Υεμένη–Συμμαχίες στα συντρίμμια και Χούθι στην αντεπίθεση.

<img height="84" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/10/saudi-arabia-1200x675.jpg" width="735" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν επιχειρεί να ενώσει τις αντίπαλες δυνάμεις της Υεμένης απέναντι στους Χούθι. Η εμπλοκή των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, η μάχη για το Μπαμπ ελ Μαντέμπ και η απειλή για το παγκόσμιο πετρέλαιο μετατρέπουν τη σύγκρουση σε κρίσιμο γεωπολιτικό στοίχημα.<br /><br />Η Σαουδική Αραβία επιχειρεί να ανασυγκροτήσει μια συμμαχία που επί χρόνια υπονομεύεται από εσωτερικές αντιπαλότητες, την ώρα που οι αντάρτες Χούθι εντείνουν τη στρατιωτική πίεση στην Υεμένη και εξαπολύουν επιθέσεις εναντίον σαουδαραβικών υποδομών.<br /><br />Το Ριάντ βρίσκεται μπροστά σε μια δύσκολη εξίσωση: πρέπει να συντονίσει ένοπλες οργανώσεις με διαφορετικά πολιτικά συμφέροντα, ανταγωνιστικές στρατιωτικές διοικήσεις και παλαιότερες εξαρτήσεις από τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.<br /><br />Η προσπάθεια αποκτά επείγοντα χαρακτήρα μετά την προέλαση των Χούθι κατά μήκος των ακτών της Ερυθράς Θάλασσας και τη διεκδίκηση του στρατηγικού περάσματος Μπαμπ ελ Μαντέμπ.<br /><br />Όπως αναλύει το Al-Monitor, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο εάν οι δυνάμεις που αντιμάχονται τους Χούθι μπορούν να πετύχουν στρατιωτικές νίκες, αλλά εάν μπορούν να παραμείνουν ενωμένες όταν οι επιμέρους επιδιώξεις τους συγκρούονται.<div><br />Η Σαουδική Αραβία αναζητά συμμάχους ακόμη και στο στρατόπεδο των Εμιράτων<br /><br />Η σημαντικότερη μεταβολή στη στρατηγική του Ριάντ αφορά την προσέγγιση δυνάμεων της Υεμένης που είχαν ιστορικά υποστηριχθεί από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.<br /><br />Οι δύο χώρες συνεργάστηκαν στρατιωτικά εναντίον των Χούθι, ωστόσο ανέπτυξαν διαφορετικές προτεραιότητες για το πολιτικό μέλλον της Υεμένης.<br /><br />Η Σαουδική Αραβία υποστηρίζει τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση και επιδιώκει τη σταθεροποίηση των συνόρων της, ενώ τα Εμιράτα έχουν καλλιεργήσει στενούς δεσμούς με νότιες ένοπλες παρατάξεις, μεταξύ των οποίων δυνάμεις που υποστηρίζουν την αυτονομία ή την ανεξαρτησία του Νότου.<br /><br />Αυτή η διαφοροποίηση έχει προκαλέσει επανειλημμένες εντάσεις μέσα στο στρατόπεδο που αντιμάχεται τους Χούθι.<br /><br />Τον προηγούμενο χειμώνα, νότιοι μαχητές με δεσμούς με τα Εμιράτα επιχείρησαν να επεκτείνουν τον έλεγχό τους σε ανατολικές περιοχές και να προωθήσουν αποσχιστικά σχέδια. Ακολούθησαν συγκρούσεις με δυνάμεις που υποστηρίζονταν από τη Σαουδική Αραβία.<br /><br />Σήμερα, όμως, η στρατιωτική πίεση των Χούθι υποχρεώνει το Ριάντ να αναζητήσει έναν λειτουργικό συμβιβασμό.<br /><br />Η κοινή απειλή μπορεί να δημιουργήσει προσωρινή σύγκλιση. Δεν εξαφανίζει, ωστόσο, τις βαθύτερες πολιτικές διαφωνίες.<br />Η επιχείρηση «Αυγή της Υεμένης» και η μάχη για την Ερυθρά Θάλασσα<br /><br />Η νέα στρατιωτική προσπάθεια της διεθνώς αναγνωρισμένης κυβέρνησης της Υεμένης ξεκίνησε στις αρχές Οκτωβρίου, με εκτεταμένη αεροπορική υποστήριξη από τη Σαουδική Αραβία.<br /><br />Η επιχείρηση, με την ονομασία «Αυγή της Υεμένης», έχει στόχο την ανακατάληψη περιοχών που πέρασαν στον έλεγχο των Χούθι κατά την πρόσφατη προέλασή τους.<br /><br />Οι κυβερνητικές δυνάμεις ανακοίνωσαν ότι ανέκτησαν το Ντουμπάμπ, κοντά στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ, καθώς και το στρατηγικό λιμάνι Μόχα, βορειότερα.<br /><br />Οι Χούθι αμφισβήτησαν την έκταση αυτών των επιτυχιών, ενώ οι πληροφορίες από τα διαφορετικά μέτωπα καταδεικνύουν ότι η κατάσταση παραμένει ρευστή.<br /><br />Η σημασία της συγκεκριμένης επιχείρησης ξεπερνά τα σύνορα της Υεμένης.<br /><br />Το Μπαμπ ελ Μαντέμπ αποτελεί τη νότια πύλη της Ερυθράς Θάλασσας και συνδέει τις θαλάσσιες μεταφορές από την Ασία προς τη Διώρυγα του Σουέζ και τη Μεσόγειο.<br /><br />Με τα Στενά του Ορμούζ να βρίσκονται υπό αποκλεισμό εξαιτίας της ευρύτερης περιφερειακής σύγκρουσης, η ασφάλεια του περάσματος αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία για τις εξαγωγές ενέργειας και το διεθνές εμπόριο.<br /><br />Για το Ριάντ, η απομάκρυνση των Χούθι από κρίσιμες παράκτιες θέσεις αποτελεί όχι μόνο στρατιωτικό αλλά και οικονομικό στόχο. </div><div><br />Οι Ταξιαρχίες των Γιγάντων και το πρόβλημα της ενιαίας διοίκησης<br /><br />Κεντρικό ρόλο στις επιχειρήσεις διαδραματίζουν οι λεγόμενες Ταξιαρχίες των Γιγάντων, γνωστές και ως Αμαλίκα.<br /><br />Πρόκειται για μία από τις ισχυρότερες στρατιωτικές δυνάμεις του στρατοπέδου που αντιμάχεται τους Χούθι, με σημαντική εμπειρία στις επιχειρήσεις κατά μήκος της δυτικής ακτής.<br /><br />Οι συγκεκριμένες μονάδες είχαν στο παρελθόν στενή σχέση με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, γεγονός που αναδεικνύει την αλλαγή των συσχετισμών στη νέα σαουδαραβική στρατηγική.<br /><br />Ωστόσο, η αποτελεσματικότητα μεμονωμένων σχηματισμών δεν αρκεί για να εξασφαλίσει συνολική στρατιωτική επιτυχία.<br /><br />Η κυβέρνηση της Υεμένης στηρίζεται σε ένα ανομοιογενές σύνολο τακτικών μονάδων, τοπικών πολιτοφυλακών, νότιων οργανώσεων και παρατάξεων με διαφορετικές πολιτικές αναφορές.<br /><br />Οι δυνάμεις αυτές δεν διαθέτουν πάντοτε κοινή διοίκηση, ενιαίες προτεραιότητες ή ταυτόσημους στόχους για την επόμενη ημέρα.<br /><br />Έτσι, ακόμη και μια επιτυχής επίθεση μπορεί να δημιουργήσει νέα προβλήματα σχετικά με το ποιος θα διοικήσει τις περιοχές που ανακαταλαμβάνονται.</div><div><br />Το Ταΐζ αποκαλύπτει τις αδυναμίες της συμμαχίας<br /><br />Οι συγκρούσεις γύρω από την πόλη Ταΐζ αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα των δυσκολιών που αντιμετωπίζουν οι κυβερνητικές δυνάμεις.<br /><br />Παρά τις ανακοινώσεις για επιτυχίες στις ακτές, οι Χούθι συνέχισαν να ασκούν πίεση σε στρατηγικές θέσεις γύρω από την πόλη, απειλώντας τις συγκοινωνιακές συνδέσεις της με το Άντεν.<br /><br />Το Ταΐζ είναι μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της Υεμένης και η γεωγραφική του θέση το καθιστά κομβικό για τον έλεγχο των περιοχών ανάμεσα στο εσωτερικό της χώρας και τις νότιες ακτές.<br /><br />Ενδεχόμενη αποκοπή των οδικών συνδέσεων θα επιβάρυνε την τροφοδοσία των κατοίκων και των κυβερνητικών δυνάμεων.<br /><br />Η εξέλιξη αυτή καταδεικνύει το βασικό στρατιωτικό δίλημμα του Ριάντ: η επιτυχία σε ένα παράκτιο μέτωπο δεν εξασφαλίζει αυτομάτως σταθερότητα στα υπόλοιπα.<br /><br />Οι Χούθι διατηρούν τη δυνατότητα να μεταφέρουν την πίεση σε διαφορετικές περιοχές, εκμεταλλευόμενοι τις αδυναμίες συντονισμού των αντιπάλων τους. </div><div><br />Ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν ανάμεσα στην πολεμική κλιμάκωση και την πολιτική διαχείριση<br /><br />Για τη σαουδαραβική ηγεσία, η ανασυγκρότηση της συμμαχίας δεν αποτελεί αποκλειστικά στρατιωτικό ζήτημα.<br /><br />Ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν καλείται να διαχειριστεί τις σχέσεις με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, να στηρίξει τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Υεμένης και να αποτρέψει μια νέα αποσταθεροποίηση στα νότια σύνορα της Σαουδικής Αραβίας.<br /><br />Ταυτόχρονα, το Ριάντ πρέπει να προστατεύσει τα αεροδρόμια, τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις και τις υποδομές μεταφορών από πυραυλικές επιθέσεις και μη επανδρωμένα αεροσκάφη.<br /><br />Η εμπειρία του πολέμου που άρχισε το 2015 έχει ήδη δείξει ότι η στρατιωτική υπεροχή της Σαουδικής Αραβίας δεν μεταφράζεται αναγκαστικά σε πολιτική επικράτηση στο εσωτερικό της Υεμένης.<br /><br />Οι Χούθι έχουν διατηρήσει τον έλεγχο της πρωτεύουσας Σαναά και μεγάλου μέρους του βορειοδυτικού τμήματος της χώρας, παρά τις πολυετείς επιχειρήσεις εναντίον τους.<br /><br />Η νέα σαουδαραβική στρατηγική επιχειρεί επομένως να συνδυάσει στρατιωτική πίεση και εσωτερική πολιτική συνεννόηση, δύο στόχους που παραμένουν δύσκολο να επιτευχθούν ταυτόχρονα.<br />Η σκιά του Ιράν και ο κίνδυνος νέου περιφερειακού μετώπου<br /><br />Η σύγκρουση στην Υεμένη δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από την ευρύτερη αντιπαράθεση στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Οι Χούθι διατηρούν στενές σχέσεις με το Ιράν, από το οποίο έχουν λάβει στρατιωτική και τεχνολογική υποστήριξη.<br /><br />Η ικανότητά τους να χρησιμοποιούν πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη εναντίον στόχων μεγάλης απόστασης δημιουργεί σοβαρές προκλήσεις για τη σαουδαραβική αεράμυνα.<br /><br />Παράλληλα, η δυνατότητα απειλής της ναυσιπλοΐας στην Ερυθρά Θάλασσα προσφέρει στους Χούθι διαπραγματευτική ισχύ που υπερβαίνει το στρατιωτικό τους αποτύπωμα μέσα στην Υεμένη.<br /><br />Η Σαουδική Αραβία επιχειρεί να περιορίσει αυτή την επιρροή, χωρίς να είναι βέβαιο ότι μπορεί να επιτύχει έναν αποφασιστικό στρατιωτικό τερματισμό της σύγκρουσης.<br /><br />Το ενδεχόμενο άμεσης αμερικανικής συμμετοχής στις επιχειρήσεις θα μπορούσε να μεταβάλει περαιτέρω τις ισορροπίες, αλλά και να ενισχύσει τον κίνδυνο γενικευμένης κλιμάκωσης.<br />Το πραγματικό διακύβευμα: Ποιος θα κυβερνήσει την Υεμένη μετά τους Χούθι;<br /><br />Πίσω από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις βρίσκεται ένα βαθύτερο πολιτικό πρόβλημα.<br /><br />Οι αντίπαλοι των Χούθι συμφωνούν στην ανάγκη περιορισμού της επιρροής τους, αλλά δεν συμφωνούν απαραίτητα στο μοντέλο διακυβέρνησης της Υεμένης.<br /><br />Για ορισμένες δυνάμεις, προτεραιότητα αποτελεί η αποκατάσταση της ενότητας του κράτους. Για άλλες, η αυτονομία ή η ανεξαρτησία του Νότου παραμένει κεντρική πολιτική επιδίωξη.<br /><br />Αυτές οι διαφορές θα μπορούσαν να επανεμφανιστούν ακόμη και στην περίπτωση σημαντικών στρατιωτικών επιτυχιών.<br /><br />Το Ριάντ χρειάζεται επομένως κάτι περισσότερο από μια προσωρινή συμμαχία στο πεδίο των μαχών. Χρειάζεται έναν πολιτικό μηχανισμό που θα μπορεί να συγκρατεί τις ανταγωνιστικές παρατάξεις και να διαχειρίζεται τις περιοχές που περνούν στον έλεγχο των κυβερνητικών δυνάμεων.<br /><br />Η μάχη για την Υεμένη δεν θα κριθεί μόνο από τους πυραύλους, τα αεροσκάφη και τις χερσαίες επιχειρήσεις. Θα κριθεί και από το κατά πόσο η Σαουδική Αραβία μπορεί να μετατρέψει ένα κατακερματισμένο στρατόπεδο σε βιώσιμη πολιτική και στρατιωτική συμμαχία.<br /><br />Και όσο οι Χούθι διατηρούν τη δυνατότητα να απειλούν το Μπαμπ ελ Μαντέμπ, τις σαουδαραβικές υποδομές και τις εμπορικές οδούς, το διακύβευμα παραμένει διεθνές.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Σαουδική Αραβία:Το μεγάλο στοίχημα του Ριάντ στην Υεμένη–Συμμαχίες στα συντρίμμια και Χούθι στην αντεπίθεση.

Βασιλης Διαμαντακος  Ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν επιχειρεί να ενώσει τις αντίπαλες δυνάμεις της Υεμένης απέναντι στους Χούθι. Η εμπλοκή των Ηνωμέ...

Διαβάστε την συνέχεια

«Αν αρχίσουν να πεθαίνουν άνθρωποι…»: Εκτός ελέγχου ο σκιώδης πόλεμος της Ρωσίας στην Ευρώπη.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/10/Russia-Hybrid-War-Europe.jpg"><img height="88" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/10/Russia-Hybrid-War-Europe-1068x582.jpg" width="747" /></a><br /><br />Σε κατάσταση αυξημένης επιφυλακής βρίσκονται τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς πυκνώνουν οι ενδείξεις ότι η εκστρατεία δολιοφθορών και υβριδικού πολέμου της Ρωσίας σε ευρωπαϊκό έδαφος εισέρχεται σε μια νέα, ιδιαίτερα επικίνδυνη φάση.<div><br />Ο υπουργός Εξωτερικών της Πολωνίας, Ραντόσλαβ Σικόρσκι, με δηλώσεις του στους Financial Times, απηύθυνε αυστηρή προειδοποίηση προς τη Βορειοατλαντική Συμμαχία να προετοιμάσει μια δυναμική και συντονισμένη απάντηση, καθώς η πιθανότητα να υπάρξουν ανθρώπινα θύματα από τις ρωσικές επιχειρήσεις αποσταθεροποίησης αυξάνεται δραματικά.</div><div><br />Ο Πολωνός αξιωματούχος υπογράμμισε ότι όσο οι ρωσικές ενέργειες περιορίζονται σε υλικές ζημιές και καταστροφή περιουσιακών στοιχείων, η αντιμετώπιση κινείται σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο. Ωστόσο, ξεκαθάρισε ότι εάν υπάρξουν απώλειες ανθρώπινων ζωών, η Συμμαχία θα υποχρεωθεί να λάβει μια εξαιρετικά σοβαρή πολιτική απόφαση για τον τρόπο αντίδρασης, καθώς δεν υπάρχει εκ των προτέρων συμφωνημένος ορισμός για το τι συνιστά επίθεση που ενεργοποιεί συλλογικά αντίμετρα.<br /><br />Το Άρθρο 4, οι πύραυλοι και οι στόχοι δολοφονιών<br /><br />Η Βαρσοβία και το Ταλίν έχουν ήδη επικαλεστεί το Άρθρο 4 του ΝΑΤΟ, ζητώντας υψηλού επιπέδου διαβουλεύσεις, μετά τις επαανειλημμένες παραβιάσεις του εναέριου χώρου τους από ρωσικά drones και μαχητικά αεροσκάφη. Η ανησυχία στην ανατολική πτέρυγα της Συμμαχίας εντάθηκε περαιτέρω όταν τον περασμένο Ιούλιο ένας ρωσικός πύραυλος cruise Kh-101 κατέπεσε και εξερράγη σε αγροτική περιοχή στην ανατολική Πολωνία.</div><div><br />Την ίδια στιγμή, αξιωματούχοι από πέντε ευρωπαϊκές υπηρεσίες πληροφοριών αποκάλυψαν στους Financial Times ότι Ρώσοι πράκτορες σχεδιάζουν ακόμη και αποπειρές δολοφονίας ανώτατων διοικητικών στελεχών ευρωπαϊκών αμυντικών βιομηχανιών. Παράλληλα, οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες προειδοποίησαν πρόσφατα ότι ο «σκιώδης πόλεμος» της Μόσχας προσλαμβάνει δυνητικά θανατηφόρες διαστάσεις, φωτογραφίζοντας την αποτυχία εκροής αίματος από καθαρή σύμπτωση. Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό του Αυγούστου στο αεροδρόμιο της Λειψίας, όπου εκρηκτικός μηχανισμός που προοριζόταν για ουκρανικό εμπορικό αεροσκάφος απέτυχε να πυροδοτηθεί, με το Βερολίνο να αποδίδει την ενορχήστρωση της επίθεσης απευθείας στο Κρεμλίνο.<br /><br />Μπλόκο σε διπλωμάτες και τουριστικές βίζες<br /><br />Προκειμένου να ανακοπεί το δίκτυο δολιοφθορών, ο Ραντόσλαβ Σικόρσκι κάλεσε τους Ευρωπαίους εταίρους να υιοθετήσουν άμεσα αυστηρά μέτρα, λαμβάνοντας ως παράδειγμα τη στάση της Πολωνίας. Μεταξύ των προτάσεών του περιλαμβάνονται:<br /><br />Το καθολικό κλείσιμο των ρωσικών προξενείων σε ολόκληρη την επικράτεια της ΕΕ.<br />Ο αυστηρός περιορισμός των μετακινήσεων των Ρώσων διπλωματών αποκλειστικά εντός των ορίων της χώρας στην οποία είναι διαπιστευμένοι.<br />Η δραστική μείωση του συνολικού αριθμού του ρωσικού διπλωματικού προσωπικού.<br />Η υποχρεωτική επίδειξη βιομετρικών διαβατηρίων για όλους τους Ρώσους πολίτες που εισέρχονται στην ΕΕ, ώστε να εμποδιστεί η μετακίνηση πρακτόρων με πλαστές ταυτότητες.<br />Ο ουσιαστικός περιορισμός στην έκδοση τουριστικών θεωρήσεων (βίζα) για Ρώσους πολίτες, δεδομένου ότι μόνο τον προηγούμενο χρόνο εκδόθηκαν σχεδόν 500000 βίζες.<br /><br />Ο Πολωνός υπουργός κατήγγειλε την εικόνα Ρώσων τουριστών να επιδεικνύουν τον πλούτο τους σε ευρωπαϊκά θέρετρα, την ώρα που η Μόσχα βομβαρδίζει γέφυρες στο Κίεβο και ανασύρονται νεκρά παιδιά από συντρίμμια πολυκατοικιών. Μάλιστα, Γερμανοί ερευνητές εκτιμούν ότι ένας από τους εμπλεκόμενους στην επίθεση στο αεροδρόμιο της Λειψίας ήταν Λευκορώσος με ρωσικό διαβατήριο, ο οποίος εισήλθε στη Γερμανία με τουριστική βίζα. Τα μέτρα αυτά, καθώς και οι περιορισμοί στη διακίνηση των διπλωματών, αναμένεται να τεθούν στο τραπέζι του Συμβουλίου Υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ στο Λουξεμβούργο.</div><div><br />Το διπλωματικό παζάρι για τους G20<br /><br />Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στο Λονδίνο, ο Σικόρσκι έθεσε και έναν παράλληλο διπλωματικό στόχο: Να ασκήσει πιέσεις στη βρετανική κυβέρνηση ώστε να προσκαλέσει την Πολωνία στη Σύνοδο Κορυφής των G20 στο Μάντσεστερ, όταν το Ηνωμένο Βασίλειο θα αναλάβει την προεδρία του ομίλου των ισχυρότερων οικονομιών.<br />Ως αντάλλαγμα, η Βαρσοβία προτίθεται να στηρίξει ενεργά τις προσπάθειες του Λονδίνου για θεσμική επαναπροσέγγιση με την Ευρωπαϊκή Ένωση, σημειώνοντας ότι η αλματώδης οικονομική ανάπτυξη της Πολωνίας τα τελευταία 30 χρόνια απαιτεί την ανάλογη διεθνή αναγνώριση.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Αν αρχίσουν να πεθαίνουν άνθρωποι…»: Εκτός ελέγχου ο σκιώδης πόλεμος της Ρωσίας στην Ευρώπη.

Σε κατάσταση αυξημένης επιφυλακής βρίσκονται τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς πυκνώνουν οι ενδείξεις ότι η εκστρατεία...

Διαβάστε την συνέχεια

Rafale στα χαρτιά, F-16V στην πράξη .Το μεγάλο μυστικό πίσω από τα αμερικανικά μαχητικά. Γιατί η Ελλάδα θέλει και τα δύο.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2025/03/rafale.jpg"><img height="103" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2025/03/rafale-1068x549.jpg" width="736" /></a><br /><br />Στα χαρτιά, η σύγκριση μοιάζει σχεδόν άνιση. Το γαλλικό Dassault Rafale, ένας δικινητήριος «αστακός» με δυνατότητα μεταφοράς πυρηνικών όπλων, προηγμένο σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου SPECTRA και πυραύλους αέρος-αέρος όπως ο Meteor, φαντάζει εκ πρώτης όψεως ανώτερο από το μονοκινητήριο F-16 Viper της Lockheed Martin – μια πλατφόρμα που σχεδιάστηκε αρχικά πριν από περισσότερες από πέντε δεκαετίες.<br />Ωστόσο, στη σύγχρονη αεροπορική πραγματικότητα, οι κλασικές αερομαχίες «σώμα με σώμα» (dogfights) ανήκουν πλέον στο παρελθόν. Η μάχη για την αεροπορική κυριαρχία διεξάγεται πέραν του οπτικού πεδίου (Beyond Visual Range – BVR) και κρίνεται σε επίπεδο «συστήματος συστημάτων» (system-of-systems). Και εκεί ακριβώς κρύβεται το μεγάλο πλεονέκτημα των αμερικανικών μαχητικών.<br /><br />Το «αόρατο» πλεονέκτημα του δικτυοκεντρικού πολέμου<br /><br />Στις σύγχρονες επιχειρήσεις, ένα μαχητικό αεροσκάφος με υποδεέστερα τεχνικά χαρακτηριστικά μπορεί να επικρατήσει ενός θεωρητικά ανώτερου αντιπάλου, εφόσον είναι πλήρως ενσωματωμένο σε ένα ισχυρό πλέγμα αισθητήρων. Η σύνδεση σε πραγματικό χρόνο με επίγεια ραντάρ, αερομεταφερόμενα συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης, δορυφόρους και κέντρα διοίκησης μετατρέπει το αεροσκάφος από μεμονωμένη μονάδα σε έναν φονικό κόμβο δικτύου.<br />Η αποτελεσματικότητα αυτή δεν είναι μόνο στρατιωτική, αλλά και βαθύτατα γεωπολιτική. Οι αγορές εξοπλισμών δεν αποτελούν ποτέ αμιγώς επιχειρησιακές αποφάσεις. Αεροσκάφη όπως το σουηδικό Saab JAS-39 Gripen, αν και τεχνολογικά προηγμένα, αντιμετωπίζουν δυσκολίες στις διεθνείς εξαγωγές, καθώς η παραγωγός χώρα δεν διαθέτει την παγκόσμια γεωπολιτική ισχύ, τη διπλωματική επιρροή ή τη μόνιμη θέση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ που διαθέτουν οι ΗΠΑ ή η Γαλλία.<br /><br />Η γεωπολιτική κάλυψη των ΗΠΑ<br /><br />Οι ΗΠΑ, κατέχοντας το 42% των παγκόσμιων στρατιωτικών εξαγωγών σύμφωνα με τα στοιχεία του SIPRI (έναντι 9,8% της Γαλλίας), συνοδεύουν τα οπλικά τους συστήματα με ένα ολοκληρωμένο οικοσύστημα υποστήριξης.<br />Από την Ουκρανία, όπου η αξιοποίηση αμερικανικών πληροφοριών και δορυφορικών δικτύων όπως το Starlink διπλασιάζει την επιχειρησιακή αξία των F-16, μέχρι το Ισραήλ, το οποίο απολαμβάνει έγκαιρη προειδοποίηση και κάλυψη από ένα πολυεπίπεδο πλέγμα ραντάρ και αντιπυραυλικών συστημάτων (Patriot, THAAD) σε όλη τη Μέση Ανατολή, η αμερικανική τεχνολογική και πληροφοριακή ομπρέλα κάνει τη διαφορά στο πεδίο των επιχειρήσεων.<br />Αντίστοιχα, στην περιοχή του Ινδοειρηνικού, η παράδοση των πρώτων F-16V στην Ταϊβάν –στο πλαίσιο ενός συνολικού στόλου που θα ξεπεράσει τα 200 αεροσκάφη Viper έως το 2028– συνοδεύεται από την πλήρη αμερικανική υποστήριξη σε επίπεδο πληροφοριών και δορυφορικής επιτήρησης.<br /><br />Η ελληνική επιλογή<br /><br />Ενώ πολλές χώρες καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα στη γαλλική αεροπορική υπεροχή και την αμερικανική δικτυοκεντρική υποδομή, η Ελλάδα ακολούθησε μια στρατηγική που αξιοποιεί τα δυνατά σημεία και των δύο κόσμων.<br />Η Πολεμική Αεροπορία δεν μπήκε στο δίλημμα «F-16V ή Rafale», αλλά επέλεξε να τα εντάξει ταυτόχρονα στο οπλοστάσιό της:Τα Rafale F3R προσφέρουν την απόλυτη αεροπορική υπεροχή, τη στρατηγική αποτροπή και τη δυνατότητα καίριων πληγμάτων σε μεγάλες αποστάσεις με πυραύλους Meteor και SCALP EG, δημιουργώντας μια αδιαπέραστη «ασπίδα».<br />Τα F-16 Viper, τα οποία αναβαθμίζονται στις εγκαταστάσεις της ΕΑΒ στην Τανάγρα με προηγμένα ραντάρ AESA, αποτελούν τη μαζική ραχοκοκαλιά του στόλου. Παράλληλα, εξασφαλίζουν την πλήρη διασύνδεση και ενσωμάτωση στα αμερικανικά και νατοϊκά δίκτυα πληροφοριών μέσω Link 16.<br /><br />Συνδυάζοντας τη γαλλική ισχύ κρούσης με την αμερικανική δικτυοκεντρική υπεροχή, η Αθήνα κλειδώνει την αεροπορική κυριαρχία στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, αποδεικνύοντας ότι στην εθνική άμυνα ο βέλτιστος δρόμος είναι η σύνθεση των κορυφαίων διαθέσιμων τεχνολογιών.<div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Rafale στα χαρτιά, F-16V στην πράξη .Το μεγάλο μυστικό πίσω από τα αμερικανικά μαχητικά. Γιατί η Ελλάδα θέλει και τα δύο.

Στα χαρτιά, η σύγκριση μοιάζει σχεδόν άνιση. Το γαλλικό Dassault Rafale, ένας δικινητήριος «αστακός» με δυνατότητα μεταφοράς πυρηνικών όπλων...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Κατζ εξαπέλυσε επίθεση κατά του Ερντογάν και δεσμεύτηκε για την εξόντωση του Αλ-Χάγια της Χαμάς.

<img height="98" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/08/KATZ-ERDOGAN-630x387.jpg" width="729" /><br /><br />Ο Υπουργός Άμυνας του Ισραήλ, Ισραέλ Κατζ, εξαπέλυσε την Κυριακή 11/10 σφοδρή δημόσια απειλή κατά του ανώτατου στελέχους της Χαμάς, Χαλίλ αλ-Χάγια, εξαπολύοντας παράλληλα δριμεία επίθεση κατά του Προέδρου της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.<br /><br />Καταδικάζοντας την Άγκυρα για την υποδοχή με κόκκινο χαλί που επιφυλάσσει στους τρομοκράτες της Χαμάς που δρουν παράλληλα με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, ο Κατζ δήλωσε ότι η εκστρατεία στοχευμένων δολοφονιών του Ισραήλ απέχει πολύ από το να θεωρηθεί λήξασα, προειδοποιώντας ότι σύντομα θα έρθει η σειρά του αλ-Χάγια να σταλεί στα βάθη της κόλασης για να συναντήσει τον Ισμαήλ Χανίγιε.<br /><br />Ο Υπουργός Άμυνας, Ισραέλ Κατζ, απηύθυνε την Κυριακή 11/10 ένα οξύτατο μήνυμα με αποδέκτες τον Πρόεδρο της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, και το ηγετικό στέλεχος της τρομοκρατικής οργάνωσης Χαμάς, Χαλίλ αλ-Χάγια.<br /><br />Στις δηλώσεις του, ο Κατζ επιτέθηκε στη συνεχή υποστήριξη που παρέχει η Τουρκία στη Χαμάς, ενώ απηύθυνε σαφή προειδοποίηση σχετικά με τη στοχευμένη εξόντωση του αλ-Χάγια.<br /><br />«Ο Ερντογάν συνεχίζει να στρώνει το κόκκινο χαλί για τους δολοφόνους και τους βιαστές της Χαμάς, υποστηρίζοντας ενεργά τις τρομοκρατικές δραστηριότητες που προωθούν από τουρκικό έδαφος παράλληλα με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα κατά του Ισραήλ και μετριοπαθών, κομβικής σημασίας μουσουλμανικών κρατών της περιοχής», δήλωσε ο Υπουργός Άμυνας.<br /><br />Στη συνέχεια, ο Κατζ απηύθυνε μια ωμή προσωπική προειδοποίηση προς τον Χαλίλ αλ-Χάγια, ξεκαθαρίζοντας ότι το Ισραήλ δεν έχει κλείσει τους λογαριασμούς του με την ηγεσία της τρομοκρατικής οργάνωσης:<br /><br />«Εξοντώσαμε τους ηγέτες της Χαμάς στη Γάζα και θα έρθει και η σειρά του αλ-Χάγια—θα σταλεί να συναντήσει τον Χανίγιε και τους συντρόφους του στα βάθη της κόλασης».<div><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/10/katz.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="800" data-original-width="640" height="640" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/10/katz.jpg" width="512" /></a></div><br /><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a></div><div><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Κατζ εξαπέλυσε επίθεση κατά του Ερντογάν και δεσμεύτηκε για την εξόντωση του Αλ-Χάγια της Χαμάς.

Ο Υπουργός Άμυνας του Ισραήλ, Ισραέλ Κατζ, εξαπέλυσε την Κυριακή 11/10 σφοδρή δημόσια απειλή κατά του ανώτατου στελέχους της Χαμάς, Χαλίλ αλ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ντόναλντ Τραμπ: Ρωσία και Ουκρανία συμφώνησαν σε ενεργειακή εκεχειρία. Ο Ζελένσκι το παίζει… «κάπως».

<img height="108" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/05/w01-191118w2880848trump09-630x400.jpg" width="749" /><br /><br />Ο Ντόναλντ Τραμπ δημοσίευσε στην πλατφόρμα «Χ» ότι τόσο η Ρωσία όσο και η Ουκρανία συμφώνησαν σε μια «εκεχειρία στον τομέα της ενέργειας» στον μεταξύ τους πόλεμο.<br /><br />Σε ανάρτησή του στις 11 Οκτωβρίου στις πλατφόρμες «Χ» και Truth Social, ο Τραμπ ανέφερε ότι η συμφωνία τίθεται σε ισχύ «αμέσως», δίχως όμως να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες.<br /><br />Ο πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολόντιμιρ Ζελένσκι, αντέδρασε άμεσα στην ανακοίνωση του Τραμπ, δηλώνοντας σε συνέντευξή του στο Axios ότι η εκεχειρία ήταν «είδηση για τον ίδιο».<br /><br />«Η ανακοίνωση της εκεχειρίας ήταν νέα είδηση για μένα. Αν όμως οι Ρώσοι συμφωνούν σε μια ενεργειακή εκεχειρία, η Ουκρανία θα συμφωνήσει.<br /><br />»Αν ο πρόεδρος Τραμπ διαπραγματεύτηκε γι’ αυτήν με τον [Ρώσο ηγέτη Βλαντίμιρ] Πούτιν -παρακαλώ πείτε μας πότε ξεκινά η εκεχειρία- είμαστε έτοιμοι και θα τη δεχτούμε», φέρεται να δήλωσε ο Ζελένσκι.<br /><br />Η Ρωσία δεν είχε προβεί ακόμη σε κάποιο σχόλιο.<br /><br />Νωρίτερα στις 11 Οκτωβρίου, σχολιάζοντας στην εκπομπή «This Week» του ABC τις δηλώσεις του Τραμπ ότι είχε φτάσει η ώρα για την Ουκρανία να αποκτήσει νέο πρόεδρο καθώς ο Ζελένσκι απέτυχε να επιτύχει πιθανές συμφωνίες για τον τερματισμό του πολέμου, ο Ζελένσκι είπε:<br /><br />«Παρακαλώ πείτε στον Πούτιν, δώστε μας δύο μήνες, 60 ημέρες πλήρους εκεχειρίας, 60 ημέρες, και θα διοργανώσουμε εκλογές».<br /><br />Η πλήρης ανάρτηση του Τραμπ στο «Χ» σχετικά με την ενεργειακή εκεχειρία ήταν η εξής:<br /><br />«Με άμεση ισχύ, υπάρχει ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΕΚΕΧΕΙΡΙΑ στον Πόλεμο μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας.<br /><br />»Και τα δύο μέρη συμφώνησαν. Μην την παραβιάσετε! Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτό το ζήτημα».<br /><br />Ο Τραμπ, ενόψει των ενδιάμεσων αμερικανικών εκλογών στις αρχές Νοεμβρίου, ζητά από την Ουκρανία να σταματήσει τα πλήγματα κατά των ρωσικών πετρελαϊκών υποδομών, υποστηρίζοντας ότι οι αναταράξεις που προκαλούνται ανεβάζουν τις παγκόσμιες τιμές των καυσίμων.<br /><br />Το Κίεβο αρνείται, τονίζοντας ότι η στρατιωτική δράση κατά των ρωσικών διυλιστηρίων και άλλων ενεργειακών εγκαταστάσεων είναι ουσιώδης για τη μείωση των εσόδων που μπορεί να εξασφαλίσει το Κρεμλίνο για τη χρηματοδότηση της πολεμικής του μηχανής.<br /><br />Το Σαββατοκύριακο επιφύλασσε σοκ για την Ουκρανία, καθώς ο Τραμπ ανακοίνωσε συμφωνία για την εισαγωγή εκατομμυρίων τόνων ντίζελ από τη Ρωσία με σκοπό τη μείωση των τιμών των καυσίμων στα αμερικανικά πρατήρια, κατόπιν τηλεφωνικής επικοινωνίας που είχε με τον Πούτιν.<br /><br />Το Κίεβο καταδίκασε τη συμφωνία, δηλώνοντας ότι οι ΗΠΑ θα βοηθούσαν στη χρηματοδότηση της συνέχισης του πολέμου από τη Ρωσία εάν αυτή προχωρήσει.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ντόναλντ Τραμπ: Ρωσία και Ουκρανία συμφώνησαν σε ενεργειακή εκεχειρία. Ο Ζελένσκι το παίζει… «κάπως».

Ο Ντόναλντ Τραμπ δημοσίευσε στην πλατφόρμα «Χ» ότι τόσο η Ρωσία όσο και η Ουκρανία συμφώνησαν σε μια «εκεχειρία στον τομέα της ενέργειας» στ...

Διαβάστε την συνέχεια

«Αναντικατάστατη» αλλά… εξαρτημένη: Η Ελλάδα οχυρό των ΗΠΑ ενώ ο Trump αγκαλιάζει τον Erdogan.Η «κρυμμένη» βόμβα Rubio

<img height="112" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/a3773bf12a5fa75ef67348a83c2b81d2_XL.jpg?v=3" width="741" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι πόσο χρήσιμη είναι η Ελλάδα για την Ουάσιγκτον, αλλά πόσο ανεξάρτητη παραμένει όταν τα αμερικανικά συμφέροντα συγκρούονται με τα ελληνικά</span></h3>Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Marco Rubio στην πρόσφατη επίσκεψή του χαρακτήρισε την Ελλάδα «αναντικατάστατο σύμμαχο» του ΝΑΤΟ και ανακοίνωσε νέες εξοπλιστικές συμφωνίες δισεκατομμυρίων ενώ υποσχέθηκε ότι οι ΗΠΑ δεν θα επιτρέψουν ελληνοτουρκική σύγκρουση.<br />Πίσω όμως από τις διπλωματικές φιλοφρονήσεις αναδεικνύεται ένα βαθύτερο πρόβλημα: η ολοένα μεγαλύτερη στρατιωτική, ενεργειακή και γεωπολιτική εξάρτηση της Αθήνας από μια υπερδύναμη που εξακολουθεί να θεωρεί την Τουρκία αναντικατάστατο στρατηγικό εταίρο.<br />Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι πόσο χρήσιμη είναι η Ελλάδα για την Ουάσιγκτον, αλλά πόσο ανεξάρτητη παραμένει όταν τα αμερικανικά συμφέροντα συγκρούονται με τα ελληνικά.<br />Η επίσκεψη του Rubio στην Αθήνα, στις 7 Οκτωβρίου, παρουσιάστηκε από την ελληνική κυβέρνηση ως ακόμη μία ιστορική επιβεβαίωση της στρατηγικής σχέσης Ελλάδας–Ηνωμένων Πολιτειών.<br />Ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας χαρακτήρισε την Ελλάδα «αναντικατάστατο εταίρο» του ΝΑΤΟ και πυλώνα σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο.<br />Παράλληλα, ανακοινώθηκαν αμερικανικές στρατιωτικές πωλήσεις ύψους 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων, ενισχυμένη συνεργασία στην ανταλλαγή αντιτρομοκρατικών πληροφοριών και περαιτέρω εμβάθυνση των ενεργειακών σχέσεων.<br />Οι ανακοινώσεις προκάλεσαν ικανοποίηση στην Αθήνα.<div><br />Ωστόσο, πίσω από την εικόνα μιας ισχυρής στρατηγικής συνεργασίας διαμορφώνεται ένα ουσιώδες ερώτημα που αποφεύγεται συστηματικά στον δημόσιο διάλογο: Η Ελλάδα ενισχύεται πραγματικά ως αυτόνομος γεωπολιτικός παράγοντας ή μετατρέπεται σταδιακά σε έναν ολοένα πιο εξαρτημένο κρίκο της αμερικανικής στρατηγικής, χωρίς αντίστοιχες εγγυήσεις για τα εθνικά της συμφέροντα;<br />Διότι οι στρατηγικές σχέσεις δεν αξιολογούνται από τις φιλοφρονήσεις των αξιωματούχων, αλλά από τις πραγματικές δεσμεύσεις που αναλαμβάνει κάθε πλευρά και από το κόστος που είναι διατεθειμένη να καταβάλει όταν προκύψει κρίση.<br /><br />Η υπόσχεση - κρυμμένη βόμβα του Rubio αποκάλυψε το πραγματικό πρόβλημα<br /><br />Ιδιαίτερη σημασία είχε η διαβεβαίωση του Marco Rubio ότι μια στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας είναι «αδιανόητη» και ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα μπορούσαν να επιτρέψουν μια τέτοια εξέλιξη.<br />Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών υποστήριξε ότι οι δύο χώρες είναι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ και ότι μια μεταξύ τους σύγκρουση θα έβλαπτε όχι μόνο τις ίδιες, αλλά και τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br />Η διαβεβαίωση ακούγεται καθησυχαστική.<br />Ωστόσο, αποκαλύπτει και τα όρια της αμερικανικής πολιτικής.<br />Εάν η συμμετοχή Ελλάδας και Τουρκίας στην ίδια στρατιωτική συμμαχία αποτελούσε από μόνη της εγγύηση ειρήνης, δεν θα υπήρχε ανάγκη δημόσιας παρέμβασης της Ουάσιγκτον.<br />Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι η αμερικανική δήλωση αποσκοπεί στην αποτροπή μιας σύγκρουσης, όχι στην αναγνώριση συγκεκριμένων ελληνικών θέσεων για την υφαλοκρηπίδα, την ΑΟΖ ή τα κυριαρχικά δικαιώματα.<br />Η Ουάσιγκτον υπόσχεται ότι δεν θα επιτρέψει πόλεμο, αλλά δεν δεσμεύεται ότι θα υποστηρίξει την Αθήνα απέναντι σε κάθε τουρκική αμφισβήτηση.<br />Αυτή είναι η κρίσιμη διάκριση ανάμεσα στη συμμαχική συνεργασία και στην πραγματική εγγύηση εθνικής ασφάλειας.<br /><br />Η Ελλάδα πληρώνει δισεκατομμύρια – Ποιος εξασφαλίζει τα ελληνικά συμφέροντα;<br /><br />Η νέα συμφωνία για αμερικανικά οπλικά συστήματα ύψους 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πρόγραμμα στρατιωτικού εκσυγχρονισμού.<br />Η προμήθεια μαχητικών F-35, η αναβάθμιση των F-16 σε διαμόρφωση Viper και η απόκτηση προηγμένων πυραυλικών συστημάτων ενισχύουν αναμφίβολα σημαντικές επιχειρησιακές δυνατότητες της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας.<br />Ωστόσο, οι συμφωνίες αυτές συνεπάγονται και μακροχρόνιες οικονομικές, τεχνολογικές και επιχειρησιακές δεσμεύσεις.<br />Η συντήρηση, η υποστήριξη, οι αναβαθμίσεις και η πρόσβαση σε κρίσιμες τεχνολογίες παραμένουν σε σημαντικό βαθμό συνδεδεμένες με αμερικανικούς προμηθευτές.<br />Εδώ βρίσκεται ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους της σημερινής ελληνικής στρατηγικής.<br />Η απόκτηση σύγχρονων αμερικανικών εξοπλισμών αποτελεί θεμιτή και αναγκαία επιλογή όταν ανταποκρίνεται στις αμυντικές ανάγκες.<br />Όταν, όμως, συνοδεύεται από υπερβολική εξάρτηση από έναν προμηθευτή, δημιουργεί περιορισμούς στην ελευθερία των μελλοντικών αποφάσεων.<br />Το ζήτημα δεν είναι να αμφισβητηθεί η ανάγκη ισχυρών ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.<br />Είναι να εξεταστεί εάν οι τεράστιες δαπάνες δημιουργούν και αντίστοιχη ελληνική στρατηγική αυτονομία.<br />Μια χώρα που αγοράζει προηγμένα οπλικά συστήματα αλλά εξαρτάται ολοένα περισσότερο από αποφάσεις τρίτων για τη μακροχρόνια υποστήριξή τους δεν έχει απαραίτητα λύσει το πρόβλημα της ασφάλειάς της.<br />Μπορεί απλώς να έχει μεταφέρει ένα σημαντικό μέρος του σε διαφορετικό επίπεδο.<br /><br />Σούδα και Αλεξανδρούπολη: Στρατηγικά πλεονεκτήματα ή παραχώρηση γεωπολιτικής ισχύος;<br /><br />Η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στην Ελλάδα αποτελεί κεντρικό άξονα της διμερούς συνεργασίας.<br />Η Σούδα προσφέρει σημαντικές δυνατότητες ναυτικής και αεροπορικής υποστήριξης στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ η Αλεξανδρούπολη έχει αποκτήσει ιδιαίτερη αξία για τις μεταφορές στρατιωτικού υλικού και την πρόσβαση στη νοτιοανατολική Ευρώπη.<br />Η σημασία αυτών των εγκαταστάσεων αναγνωρίστηκε ρητά και από τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτη στις κοινές δηλώσεις με τον Marco Rubio.<br />Όμως η γεωγραφική αξία της Ελλάδας δημιουργεί ένα θεμελιώδες ερώτημα διαπραγματευτικής ισχύος.<br />Τι ακριβώς αποκομίζει η Αθήνα από τη διευρυνόμενη χρησιμοποίηση των ελληνικών υποδομών για την υποστήριξη αμερικανικών στρατιωτικών σχεδιασμών;<br />Ενισχύεται η ελληνική αποτρεπτική ικανότητα;<br />Ασφαλώς μπορεί να ενισχυθεί.<br />Αποκτά, όμως, η Ελλάδα αντίστοιχες δεσμεύσεις για την προστασία της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της έναντι της Τουρκίας;<br />Κάτι τέτοιο δεν προκύπτει αυτομάτως από τις υφιστάμενες συμφωνίες.<br />Η παρουσία αμερικανικών βάσεων στο ελληνικό έδαφος δεν ισοδυναμεί με λευκή επιταγή υπεράσπισης των ελληνικών εθνικών θέσεων.<br />Επιπλέον, η αυξανόμενη στρατιωτική σημασία των συγκεκριμένων εγκαταστάσεων ενδέχεται να καταστήσει την Ελλάδα περισσότερο εκτεθειμένη στις αντιπαραθέσεις της Ουάσιγκτον με άλλες μεγάλες δυνάμεις όπως το Ιράν.<br />Η συμμετοχή σε μια συμμαχία έχει οφέλη αλλά και κινδύνους.<br />Η εθνική στρατηγική οφείλει να τους σταθμίζει, όχι να θεωρεί εκ προοιμίου ότι κάθε αμερικανική επέκταση στην ελληνική επικράτεια αποτελεί αυτομάτως εθνικό κέρδος.<br /><br />Η μεγάλη αντίφαση: Ο Trump αγκαλιάζει τον Erdogan<br /><br />Την ίδια στιγμή που η Ουάσιγκτον αναβαθμίζει τη στρατιωτική συνεργασία με την Ελλάδα, η κυβέρνηση Donald Trump εξακολουθεί να επιδιώκει στενή συνεννόηση με τον Τούρκο πρόεδρο Recep Tayyip Erdogan.<br />Η αμερικανική συζήτηση για πιθανή άρση των κυρώσεων CAATSA και για την προοπτική επανόδου της Τουρκίας σε προηγμένα αμερικανικά εξοπλιστικά προγράμματα αποκαλύπτει ότι η Άγκυρα παραμένει ιδιαίτερα σημαντική στους σχεδιασμούς των Ηνωμένων Πολιτειών.<br />Η Ουάσιγκτον δεν αντιμετωπίζει την Ελλάδα ως αντικαταστάτη της Τουρκίας.<br />Η Τουρκία διαθέτει γεωγραφική πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα, σημαντική στρατιωτική ισχύ και δυνατότητα παρέμβασης σε κρίσιμα μέτωπα της Μέσης Ανατολής, της Συρίας και του Καυκάσου.<br />Επομένως, η ενίσχυση των δεσμών με την Ελλάδα δεν συνεπάγεται εγκατάλειψη της Τουρκίας.<br />Αντιθέτως, η αμερικανική στρατηγική επιδιώκει να διατηρεί λειτουργικές σχέσεις και με τις δύο χώρες.<br />Από την πλευρά της Ουάσιγκτον, η πολιτική αυτή είναι κατανοητή: εξυπηρετεί την ευελιξία της αμερικανικής παρουσίας στην περιοχή.<br />Από ελληνική οπτική, όμως, δημιουργεί μια ουσιαστική αντίφαση.<br />Η Ελλάδα αντιμετωπίζει την Τουρκία ως βασική πηγή απειλής για την εθνική της ασφάλεια, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες την αντιμετωπίζουν ως δύσκολο αλλά αναγκαίο σύμμαχο.<br />Η αντίθεση αυτή δεν μπορεί να εξαφανιστεί με κοινές δηλώσεις περί φιλίας.<br /><br />Το ηλεκτρικό καλώδιο και τα όρια των αμερικανικών διαβεβαιώσεων<br /><br />Η διασύνδεση ηλεκτρικής ενέργειας Ελλάδας–Κύπρου, με προοπτική επέκτασης προς το Ισραήλ, αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα των περιορισμών της αμερικανικής υποστήριξης.<br />Ο Marco Rubio εξέφρασε θετική στάση απέναντι στο έργο και αναφέρθηκε στη δυνατότητα διπλωματικής συνδρομής για την προώθησή του.<br />Παράλληλα, όμως, υπογράμμισε τη σημασία των απευθείας, διακριτικών συνομιλιών για τη διαχείριση των διαφορών.<br />Το έργο δεν είναι απλώς μια επένδυση σε ενεργειακές υποδομές.<br />Συνδέεται με τα κυριαρχικά δικαιώματα, τις θαλάσσιες ζώνες και την περιφερειακή ενεργειακή αρχιτεκτονική.<br />Η Τουρκία αμφισβητεί δραστηριότητες σε συγκεκριμένες θαλάσσιες περιοχές, επικαλούμενη τις δικές της θέσεις περί θαλάσσιας δικαιοδοσίας και τη συμφωνία της με τη Λιβύη.<br />Για την Αθήνα και τη Λευκωσία, το διακύβευμα είναι ευρύτερο από την κατασκευή ενός καλωδίου: αφορά τη δυνατότητα άσκησης νόμιμων δικαιωμάτων χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις.<br />Η αμερικανική πολιτική υποστήριξη μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη.<br />Δεν αποτελεί όμως από μόνη της εγγύηση ότι η Τουρκία θα εγκαταλείψει τις αντιρρήσεις της ή ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αναλάβουν οποιοδήποτε κόστος για την ολοκλήρωση του έργου.<br />Εδώ αναδεικνύεται η παγίδα της υπερβολικής εξάρτησης: η Αθήνα μπορεί να θεωρεί την αμερικανική στήριξη στρατηγική εξασφάλιση, ενώ η Ουάσιγκτον να την αντιμετωπίζει ως ένα από τα πολλά εργαλεία περιφερειακής διαπραγμάτευσης.<br /><br />Το ΝΑΤΟ δεν είναι μηχανισμός επίλυσης των ελληνοτουρκικών διαφορών<br /><br />Ένα ακόμη πρόβλημα αφορά τις προσδοκίες που καλλιεργούνται γύρω από τον ρόλο του ΝΑΤΟ.<br />Η Συμμαχία διαθέτει μηχανισμούς αποτροπής στρατιωτικών επεισοδίων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, συμπεριλαμβανομένου του μηχανισμού αποκλιμάκωσης που δημιουργήθηκε το 2020.<br />Ωστόσο, το ΝΑΤΟ δεν αποτελεί δικαιοδοτικό όργανο για την επίλυση ζητημάτων υφαλοκρηπίδας, ΑΟΖ ή κυριαρχίας.<br />Ούτε το άρθρο 5 της Βορειοατλαντικής Συνθήκης παρέχει έναν απλό και αυτόματο μηχανισμό στρατιωτικής προστασίας όταν δύο κράτη-μέλη βρεθούν αντιμέτωπα.<br />Η προτεραιότητα της Συμμαχίας είναι η αποφυγή μιας εσωτερικής σύγκρουσης που θα αποδυνάμωνε τη συνοχή της.<br />Αυτό σημαίνει ότι η διαχείριση μιας ελληνοτουρκικής κρίσης από τους συμμάχους μπορεί να αποσκοπεί πρωτίστως στην ταχεία αποκλιμάκωση και όχι υποχρεωτικά στη δικαίωση των ελληνικών θέσεων.<br />Η Ελλάδα, επομένως, δεν μπορεί να υποκαθιστά τη δική της εθνική στρατηγική με την προσδοκία ότι το ΝΑΤΟ θα επιλύσει τις διαφορές της με την Τουρκία.<br /><br />Η Ελλάδα χρειάζεται συμμαχίες, όχι μονομερή πρόσδεση<br /><br />Η εμβάθυνση των σχέσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να προσφέρει στην Ελλάδα στρατιωτικά, τεχνολογικά και διπλωματικά πλεονεκτήματα.<br />Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην ίδια τη συνεργασία, αλλά στην πιθανή μετατροπή της σε μονοδιάστατη εξωτερική πολιτική.<br />Μια αποτελεσματική ελληνική στρατηγική θα έπρεπε να αξιοποιεί την αμερικανική σχέση, χωρίς να υποβαθμίζει τη σημασία της ευρωπαϊκής άμυνας, των συνεργασιών με άλλες περιφερειακές δυνάμεις, της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας και της ανεξάρτητης διπλωματικής πρωτοβουλίας.<br />Η στρατηγική αυτονομία δεν συνεπάγεται απομάκρυνση από τη Δύση.<br />Σημαίνει δυνατότητα διαμόρφωσης εθνικών επιλογών ακόμη και όταν αυτές δεν συμπίπτουν πλήρως με τις προτεραιότητες των ισχυρότερων συμμάχων.<br />Η Ελλάδα δεν έχει συμφέρον να μετατραπεί σε πεδίο εφαρμογής στρατηγικών που αποφασίζονται αποκλειστικά στην Ουάσιγκτον, ούτε να θεωρεί ότι κάθε αναβάθμιση της αμερικανικής παρουσίας αποτελεί επαρκές αντάλλαγμα για τη δική της γεωπολιτική χρησιμότητα.<br /><br />Η πραγματική δοκιμασία θα έρθει στην επόμενη ελληνοτουρκική κρίση<br /><br />Η ουσία της σημερινής αμερικανοελληνικής προσέγγισης θα κριθεί όταν εμφανιστεί μια σοβαρή σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας.<br />Τότε θα διαπιστωθεί εάν οι αμερικανικές διαβεβαιώσεις διαθέτουν ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο ή εάν η Ουάσιγκτον θα επιδιώξει μια εξισορρόπηση που θα διατηρεί την Τουρκία εντός της δυτικής στρατηγικής αρχιτεκτονικής, ακόμη και αν αυτή δεν ικανοποιεί τις ελληνικές επιδιώξεις.<br />Η γεωγραφία εξηγεί γιατί η Ελλάδα είναι σημαντική για τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br />Δεν αποδεικνύει, όμως, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα υιοθετήσουν τις ελληνικές θέσεις σε κάθε κρίσιμο ζήτημα.<br />Η Ουάσιγκτον θέλει μια ισχυρή Ελλάδα που θα εξυπηρετεί τη σταθερότητα της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ.<br />Αυτό δεν ταυτίζεται απαραιτήτως με μια Ελλάδα που θα διαθέτει πλήρη ανεξαρτησία επιλογών από την αμερικανική στρατηγική.<br />Αυτή είναι η θεμελιώδης αντίφαση που οφείλει να αντιμετωπίσει η ελληνική εξωτερική πολιτική.<br />Διότι η αξία ενός συμμάχου δεν μετριέται μόνο από τα εξοπλιστικά προγράμματα που αγοράζει, τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις που παραχωρεί ή την προθυμία του να συμμετέχει στους σχεδιασμούς μιας υπερδύναμης.<br />Μετριέται και από την ικανότητά του να διαπραγματεύεται, να διεκδικεί ανταλλάγματα και να διατηρεί την ελευθερία των αποφάσεών του.<br />Το μεγαλύτερο στρατηγικό λάθος για την Ελλάδα θα ήταν να συγχέει τη σημασία της για τις ΗΠΑ με την άνευ όρων υποστήριξη των ΗΠΑ προς την Ελλάδα.<br />Και το πραγματικό ερώτημα, μετά την επίσκεψη του Marco Rubio, παραμένει αμείλικτο: όταν η Ουάσιγκτον χρειαστεί να επιλέξει ανάμεσα στη διατήρηση της Τουρκίας στη δυτική σφαίρα επιρροής και στην πλήρη υποστήριξη των ελληνικών θέσεων, ποια προτεραιότητα θα υπερισχύσει;<br />Μέχρι να δοθεί πειστική απάντηση, η Αθήνα έχει κάθε λόγο να επιδιώκει ισχυρές συμμαχίες — αλλά κανέναν λόγο να θεωρεί την εξάρτηση συνώνυμο της ασφάλειας.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Αναντικατάστατη» αλλά… εξαρτημένη: Η Ελλάδα οχυρό των ΗΠΑ ενώ ο Trump αγκαλιάζει τον Erdogan.Η «κρυμμένη» βόμβα Rubio

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι πόσο χρήσιμη είναι η Ελλάδα για την Ουάσιγκτον, αλλά πόσο ανεξάρτητη παραμένει όταν τα αμερικανικά συμφέροντα σ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκικό «αυτογκόλ» από το 1986 για το GSI: Το επίσημο έγγραφο της Άγκυρας που αποκαλύπτει τις αντιφάσεις της – Νομικό όπλο για την Ελλάδα!

<img height="85" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/10/cf453d81-f9a1-4bfc-ae39-bd51566075a7-1068x712.png" width="742" /><br /><br />Μια τουρκική κυβερνητική απόφαση ηλικίας 40 ετών επανέρχεται στο προσκήνιο και προκαλεί σοβαρά ερωτήματα για τη σημερινή στάση της Άγκυρας απέναντι στο ηλεκτρικό καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου, Great Sea Interconnector (GSI). Το εντυπωσιακό στοιχείο είναι ότι η ίδια η Τουρκία είχε αναγνωρίσει από το 1986 την ελευθερία τρίτων κρατών να τοποθετούν υποβρύχια καλώδια ακόμη και μέσα στην τουρκική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Μαύρης Θάλασσας!<br /><br />Η αποκάλυψη αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, καθώς η Άγκυρα σήμερα διεκδικεί δικαίωμα προηγούμενου συντονισμού και έγκρισης για δραστηριότητες που αφορούν το GSI σε θαλάσσιες περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου.<br /><br />Πρόκειται για μια εμφανή ένταση ανάμεσα στην παλαιότερη τουρκική κανονιστική πρακτική και στη σημερινή διπλωματική επιχειρηματολογία της Άγκυρας.<div><br />Το έγγραφο-«φωτιά» του 1986 που εκθέτει την Άγκυρα<br /><br />Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποίησε ο νομικός Νικόδημος Καλλιντέρης, η τουρκική κυβερνητική απόφαση 86/11264, η οποία εγκρίθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 1986 και δημοσιεύθηκε στις 17 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, περιλαμβάνει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πρόβλεψη.<br /><br />Στο άρθρο 3 της απόφασης, που αφορά την ανακήρυξη τουρκικής ΑΟΖ στη Μαύρη Θάλασσα, αναγνωρίζεται η ελευθερία άλλων κρατών να τοποθετούν υποβρύχια καλώδια και αγωγούς στη συγκεκριμένη ζώνη.<br /><br />Η ρύθμιση προβλέπει επίσης ότι η άσκηση των σχετικών ελευθεριών πρέπει να συμμορφώνεται με την τουρκική νομοθεσία και τη γενική πρακτική.<br /><br />Το ζήτημα ανέδειξε στις 8 Οκτωβρίου ο νομικός και διεθνολόγος Θεόδωρος Κατσούρφος, μιλώντας στη ραδιοφωνική εκπομπή του Λάμπρου Καλαρρύτη.<br /><br />Η ουσία είναι ότι η Άγκυρα είχε αναγνωρίσει ρητά μια διεθνή ελευθερία την οποία σήμερα επιχειρεί να υπαγάγει σε αυστηρό προηγούμενο έλεγχο στην Ανατολική Μεσόγειο.<br />Το άρθρο 79 του Δικαίου της Θάλασσας και το κρίσιμο νομικό επιχείρημα<br /><br />Η σημασία του εγγράφου συνδέεται άμεσα με το άρθρο 79 της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS).<br /><br />Η συγκεκριμένη διάταξη αναγνωρίζει ότι όλα τα κράτη έχουν δικαίωμα τοποθέτησης υποβρυχίων καλωδίων και αγωγών στην υφαλοκρηπίδα, με ορισμένες προϋποθέσεις.<br /><br />Το παράκτιο κράτος δεν διαθέτει γενικό και απεριόριστο δικαίωμα να εμποδίζει την πόντιση υποβρυχίων καλωδίων.<br /><br />Υπάρχει μάλιστα μια σημαντική διάκριση: για τον καθορισμό της διαδρομής υποβρύχιων αγωγών προβλέπεται συναίνεση του παράκτιου κράτους, ενώ δεν υφίσταται αντίστοιχη γενική απαίτηση για τα καλώδια.<br /><br />Βεβαίως, η Τουρκία δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος της UNCLOS. Αυτό όμως δεν αποκλείει την επίκληση κανόνων του εθιμικού διεθνούς δικαίου και της ίδιας της τουρκικής κρατικής πρακτικής.<br /><br />Η απόφαση του 1986 μπορεί επομένως να αποτελέσει πρόσθετο νομικό επιχείρημα για την ελληνική πλευρά.</div><div><br />Δύο μέτρα και δύο σταθμά; Η μεγάλη αντίφαση της τουρκικής πολιτικής<br /><br />Εδώ εντοπίζεται το πολιτικά εκρηκτικό στοιχείο.<br /><br />Στη Μαύρη Θάλασσα, η Τουρκία είχε αναγνωρίσει την ελευθερία πόντισης καλωδίων από τρίτες χώρες.<br /><br />Στην Ανατολική Μεσόγειο, όμως, προβάλλει αξιώσεις προηγούμενου συντονισμού για δραστηριότητες που συνδέονται με την κατασκευή του Great Sea Interconnector.<br /><br />Το τουρκικό υπουργείο Άμυνας έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι δεν θα επιτρέψει μη εγκεκριμένες δραστηριότητες σε περιοχές που η Άγκυρα θεωρεί τουρκική υφαλοκρηπίδα.<br /><br />Γιατί λοιπόν η Τουρκία αναγνώριζε το 1986 την ελευθερία τοποθέτησης καλωδίων στην ΑΟΖ της, αλλά σήμερα προβάλλει απαιτήσεις έγκρισης στην Ανατολική Μεσόγειο;<br /><br />Η απάντηση συνδέεται με τις ευρύτερες τουρκικές διεκδικήσεις θαλάσσιας δικαιοδοσίας.<br /><br />Πρέπει, ωστόσο, να διαχωρίζεται η ίδια η πόντιση ενός καλωδίου από ορισμένες ερευνητικές δραστηριότητες στον βυθό, οι οποίες ενδέχεται να υπάγονται σε διαφορετικούς νομικούς κανόνες.<br />Η διάκριση αυτή δεν ακυρώνει τη σημασία του εγγράφου, αλλά προσδιορίζει τα όρια του επιχειρήματος.</div><div><br />Το GSI μετατρέπεται σε γεωπολιτική δοκιμασία<br /><br />Το ηλεκτρικό καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου δεν αποτελεί ένα συνηθισμένο ενεργειακό έργο.<br /><br />Πρόκειται για στρατηγική υποδομή που αποσκοπεί στη σύνδεση της Κύπρου με το ευρωπαϊκό ηλεκτρικό σύστημα, με προοπτική επέκτασης προς το Ισραήλ.<br /><br />Η κατασκευή του θα ενισχύσει την ενεργειακή ασφάλεια και θα δημιουργήσει νέες δυνατότητες μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Η Τουρκία αντιμετωπίζει το ζήτημα μέσα από το πρίσμα των ευρύτερων θαλάσσιων διεκδικήσεών της.<br /><br />Το πραγματικό διακύβευμα δεν αφορά μόνο ένα καλώδιο, αλλά το κατά πόσο η Άγκυρα μπορεί να μετατρέψει αμφισβητούμενες θαλάσσιες αξιώσεις σε πρακτική δυνατότητα παρεμπόδισης διεθνών ενεργειακών έργων.</div><div><br />Η αμερικανική στήριξη και το μήνυμα προς την Τουρκία<br /><br />Η αποκάλυψη έρχεται σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη στιγμή.<br /><br />Στις 8 Οκτωβρίου, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο επαναβεβαίωσε την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών στο ενεργειακό έργο της Ανατολικής Μεσογείου.<br /><br />Παράλληλα, η συμμετοχή γαλλικών επιχειρηματικών συμφερόντων ενισχύει τη διεθνή διάσταση του GSI.<br /><br />Η Αθήνα διαθέτει πλέον ένα πρόσθετο επιχείρημα για να αναδείξει σε ευρωπαϊκό και αμερικανικό επίπεδο την ανάγκη απρόσκοπτης υλοποίησης του έργου.<br /><br />Δεν πρόκειται, βέβαια, για δικαστική απόφαση που ακυρώνει αυτομάτως τις τουρκικές αξιώσεις.<br /><br />Πρόκειται όμως για επίσημο τουρκικό κείμενο, το οποίο δυσκολεύει την παρουσίαση της γενικής ελευθερίας πόντισης καλωδίων ως κάτι ξένο προς την τουρκική νομική πρακτική.<br />Η Αθήνα πρέπει να αξιοποιήσει το ντοκουμέντο<br /><br />Η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να αξιοποιήσει διπλωματικά και νομικά την απόφαση του 1986.<br /><br />Η ανάδειξή της σε ευρωπαϊκούς θεσμούς και διεθνή νομικά φόρουμ θα μπορούσε να ενισχύσει την ελληνική επιχειρηματολογία.<br /><br />Το σημαντικότερο είναι ότι η Τουρκία καλείται να εξηγήσει γιατί μια ελευθερία που η ίδια αναγνώρισε στη Μαύρη Θάλασσα αντιμετωπίζεται τόσο διαφορετικά στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Η υπόθεση αποδεικνύει ότι η αντιπαράθεση για το GSI δεν διεξάγεται μόνο στη θάλασσα, αλλά και στο πεδίο του διεθνούς δικαίου.<br /><br />Και αυτή τη φορά, ένα έγγραφο με την υπογραφή της ίδιας της τουρκικής κυβέρνησης μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα ενοχλητικό για τη σημερινή επιχειρηματολογία της Άγκυρας.</div><div><br /></div><div><figure class="wp-block-embed is-type-rich is-provider-twitter wp-block-embed-twitter" style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #222222; font-family: Roboto; font-size: 16px; margin: 0px auto 26px; overflow-wrap: break-word;"><div class="wp-block-embed__wrapper" style="box-sizing: border-box; position: relative;"><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="box-sizing: border-box; display: flex; margin-bottom: 10px; margin-top: 10px; max-width: 550px; width: 550px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-gtm-yt-inspected-8="true" data-tweet-id="2108589390800769441" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?creatorScreenName=andreasmoun&dnt=true&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2108589390800769441&lang=el&origin=https%3A%2F%2Fdirectus.gr%2Ftourkiko-aftogkol-apo-to-1986-gia-to-gsi-to-episimo-engrafo-tis-agkyras-pou-apokalyptei-tis-antifaseis-tis-nomiko-oplo-gia-tin-ellada%2F&sessionId=da618751ef35123bb553f633fedc070d8843c7e5&siteScreenName=andreasmoun&theme=light&widgetsVersion=6a3ad42b224df%3A1778106238597&width=550px" style="box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 749px; max-width: 100%; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div></div></figure></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a></div><div><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκικό «αυτογκόλ» από το 1986 για το GSI: Το επίσημο έγγραφο της Άγκυρας που αποκαλύπτει τις αντιφάσεις της – Νομικό όπλο για την Ελλάδα!

Μια τουρκική κυβερνητική απόφαση ηλικίας 40 ετών επανέρχεται στο προσκήνιο και προκαλεί σοβαρά ερωτήματα για τη σημερινή στάση της Άγκυρας α...

Διαβάστε την συνέχεια

Είναι παγίδα η αμερικανική παρέμβαση στα ελληνοτουρκικά;

<img height="102" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/10/rubio_apempe-825x600.jpg" width="734" /><br /><br /><div><b>ΜΙΧΑΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ</b><br />Η δέσμευση παρέμβασης της Ουάσινγκτον ώστε να μην εκτραπεί σε ανοικτή σύγκρουση η αστάθεια στα ελληνοτουρκικά, δεν είναι κάτι καινούργιο. Και ακριβώς επειδή συνιστά πάγια πολιτική των ΗΠΑ, συν την εμπειρία της κρίσης των Ιμίων, θα έπρεπε να θυμόμαστε πώς αυτή η δέσμευση λειτουργεί στην πράξη. Με βάση την -ενίοτε παράλογη- λογική της στρατηγικής, δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει ότι αυτή η δέσμευση εμπλοκής αυξάνει, δεν μειώνει την πιθανότητα εκδήλωσης επεισοδίου. Ας τα πάρουμε με τη σειρά λοιπόν…<br /><br />O Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στη συνέντευξη που παραχώρησε στην «Καθημερινή» και τον Αλέξη Παπαχελά, χαρακτήρισε «αδιανόητο» το ενδεχόμενο σύγκρουσης Ελλάδας-Τουρκίας και ταυτόχρονα εξήγησε ότι οι ΗΠΑ θα δραστηριοποιηθούν παρασκηνιακά για να αποσοβήσουν μια ενδεχόμενη κρίση. Αφορμή της απάντησης η υπόθεση του καλωδίου διασύνδεσης με την Κύπρο και θα τονίσουν «προς όλες τις πλευρές πόσο σημαντικό είναι το έργο από τη σκοπιά μας».<br /><br />Η εστίαση του ενδιαφέροντος εκεί είναι λογική. Αυτό που δεν είναι λογικό όμως, είναι η εμφανής τάση ακόμα και καταξιωμένων μέσων ενημέρωσης να υπερεκτιμούν τη σημασία της. Ωστόσο, όχι μόνο απαιτείται αυτοσυγκράτηση κατά την αξιολόγηση της αποστροφής των λόγων του Ρούμπιο, αλλά κυρίως να αντιληφθούμε ότι υπάρχει μια μεγάλη παγίδα για την ελληνική εθνική ασφάλεια. Έστω δυνητική…<br /><br />Μήπως τελικά αυτή η δέσμευση δραστηριοποίησης των ΗΠΑ παράγει και μια αποσταθεροποιητική δυναμική; Διότι οι ειλικρινείς προθέσεις της Ουάσινγκτον που δηλώνει πως συμφωνεί και προωθεί το έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης, είναι η μία πλευρά του νομίσματος.<br /><br />Η άλλη, που δεν είναι άγνωστη, είναι ότι θέτει την ελληνοτουρκική σύγκρουση σε ένα «πλαίσιο ασφαλείας». Δηλαδή, οι δυο πλευρές, ελληνική και τουρκική, έχουν τη βεβαιότητα ότι εάν «πιαστούν στα χέρια», η εμφάνιση των Αμερικανών είναι απλώς θέμα χρόνου. Αυτό θα είχε όμως αξία, εάν η παρέμβαση θα ισοδυναμούσε πρωτίστως με συνδρομή αμυνόμενου. Διότι τώρα εργαλειοποιείται στο πλαίσιο της στρατηγικής του επιτιθέμενου.<br /><br />Δυστυχώς, η αμερικανική στρατηγική δεν διακρίνει ανάμεσα σε επιτιθέμενο και αμυνόμενο. Η παρέμβαση αφορά την «απαγόρευση εκτροπής». Παρότι προφανώς έχει άποψη η Ουάσινγκτον, ο επιδιαιτητικός της ρόλος της επιβάλλει να σταματά εκεί. Δεν επιχειρεί να θεραπεύσει, με αποτέλεσμα το πρόβλημα να διαιωνίζεται. Και ως γνωστόν, το «ψυγείο» βοηθά στη συντήρηση…<br /><br />Η Τουρκία βαδίζει στα σίγουρα<br /><br />Όσοι πανηγυρίζουν, λογικά έχουν ξεχάσει ότι η Άγκυρα κινείται μόνο εάν το αποτέλεσμα μιας τεχνητής κρίσης είναι διασφαλισμένο. Πηγαίνει τόσο – όσο… Δεν αναλαμβάνει μη υπολογισμένα ρίσκα, φοβούμενη τις συνέπειες. Γνωρίζει ότι το εσωτερικό μέτωπο είναι εξαιρετικά ασταθές και εύφλεκτο.<br /><br />Σε μια κοινωνία εθισμένη και ευάλωτη στη ρητορική της ηγεσίας περί «τοπικής υπερδύναμης», η αμφισβήτηση αυτής της εικόνας στην πράξη θα είχε συνέπειες. Οι δυνητικές εσωτερικές εξελίξεις θα μπορούσαν να είναι σοβαρές και να εξελιχθούν με μεγάλη ταχύτητα…<br /><br />Άρα, η τουρκική ηγεσία ασκεί παρακινδυνευμένη πολιτική, η οποία αφενός στηρίζεται στην εικόνα που της έχει καλλιεργήσει η Αθήνα με την πάροδο των ετών και αφετέρου στη βεβαιότητα μη εκτροπής, μέσω της παρέμβασης της Ουάσινγκτον.<br /><br />Έχοντας εκπαιδευθεί από τη διαχρονική συμπεριφορά του ελληνικού πολιτικού συστήματος που εκπέμπει την εικόνα, ότι δεν τολμά να επιχειρήσει να εκθέσει τα όρια της τουρκικής αναθεωρητικής πολιτικής, συχνά πυκνά αποφασίζει να ξαναδοκιμάσει. Πώς λέμε «ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει»; Κάτι παρόμοιο ισχύει και για την ασκούμενη τουρκική πολιτική…<br /><br />Το επιχείρημα είναι απλό: Η βεβαιότητα αμερικανικής παρέμβασης, δεν θέτει απλώς όρια στον ελληνοτουρκική σύγκρουση! Διότι ταυτόχρονα καταπολεμά την πραγματική φοβία της Άγκυρας, ότι σε περίπτωση που μια κρίση ξεφύγει από τον έλεγχο οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν τη δυνατότητα να επιφέρουν βαρύτατα πλήγματα.<br /><br />Στο μυαλό των «ισλαμοεθνικιστών» (σ.σ. για να τεθεί μετριοπαθώς…) της Άγκυρας, η πιθανότητα αποφασιστικής ελληνικής στάσης εξακολουθεί να μην συγκεντρώνει πολλές πιθανότητες. Παρά το προηγούμενο του 2020. Κι αυτό δημιουργεί αρνητική δυναμική. Ακόμα κι αν έγιναν από ελληνικής πλευράς τα δέοντα, η πεποίθηση ότι στην πορεία θα αναζητηθεί πρόφαση απεμπλοκής, προσφέρει διαρκώς διέξοδο στην Τουρκία.</div><div><br />Τα Ίμια που δεν μας δίδαξαν<br /><br />Ας θυμηθούμε τι έγινε στα Ίμια. Ένα κλασικό παράδειγμα παρακινδυνευμένης επιλογής από την πλευρά της Τουρκίας. Η πρωθυπουργός Τσιλέρ που επιθυμούσε να ενισχύσει τη θέση της στο εσωτερικό, στηρίχθηκε στην εκτίμηση ότι η ελληνική πολιτική ηγεσία δεν έχει καμία διάθεση σύγκρουσης και στο τέλος θα υποχωρήσει για να αποφύγει τον πόλεμο. Παρά τις προειδοποιήσεις των στρατηγών που δεν επιθυμούσαν κλιμάκωση.<br /><br />Όπως αποδείχθηκε όμως, ορθώς μας είχε διαβάσει… Οι δε δηλώσεις που ακολούθησαν και οι αποκαλύψεις για τη συμπεριφορά των Ελλήνων αρμοδίων κατά τη διάρκεια της κρίσης, έκαναν τα πάντα για να δικαιώσουν τα εκτιμήσεις της. Αυτό έσπειρε τον σπόρο για τον επόμενο γύρο πλήττοντας την ελληνική αποτροπή. Σημαίες που θα τις έπαιρνε ο αέρας, το αλήστου μνήμης «και τι θέλατε, να κάνουμε πόλεμο;»…<br /><br />Όποιος τολμούσε να αναρωτηθεί … «ποιο είναι το μήνυμα που εισπράττει η Άγκυρα μέσω τέτοιων δηλώσεων», αντιμετώπιζε σφοδρό «καθεστωτικό πυρ». Μετά τον φαιδρό πολιτικό χειρισμό, έμειναν όσοι ήταν πραγματικά έτοιμοι για όλα στην κορύφωση της κρίσης να συζητούν τι θα είχε συμβεί εάν τους είχε δοθεί το πράσινο φως. Τα ίδια όμως και απέναντι. Διότι οι Τούρκοι στρατηγοί γνώριζαν καλά τι θα συνέβαινε.</div><div><br />Όντως “αδιανόητο”, αλλά…<br /><br />Για να μην ξεχνιόμαστε λοιπόν: Αμερικανική παρέμβαση στα Ίμια όντως εκδηλώθηκε. Στο τέλος άκουσαν και «ευχαριστώ» από τον ίδιο τον τότε πρωθυπουργό, από του βήματος της Βουλής. Η Ελλάδα όμως έχοντας προσέλθει σε διαπραγμάτευση υπό το βάρος τετελεσμένου, βρέθηκε στη συνέχεια αντιμέτωπη με μια διαρκώς διευρυνόμενη λίστα «γκρίζων ζωνών». Υπενθύμιση για όποιον ξέχασε το αποτέλεσμα…<br /><br />Οι «γκρίζες ζώνες» δεν απομακρύνθηκαν έκτοτε, εμπλουτίζοντας την τουρκική αναθεωρητική ρητορική και πράξη. Καθιστώντας ακόμα δυσκολότερη την εξεύρεση διεξόδου, αφού την αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων ακολούθησε η αμφισβήτηση της ίδιας της ελληνικής κυριαρχίας. Κάπως έτσι ενταφιάστηκε και η αφελής προσδοκία πολλών ότι θα προέκυπτε συμφωνία για συνυποσχετικό παραπομπής της διαφοράς στη Χάγη.<br /><br />Για να υπάρξει πραγματική δικαστική κρίση. Αυτό διαφέρει από την πρότερη διμερή συμφωνία και εν συνεχεία προσφυγή για την απόσπαση νομιμοποιητικής σφραγίδας εκ μέρους του διεθνούς δικαστηρίου. Ενός οργάνου που δεν έχει αντίρρηση να συνυπογράψει οτιδήποτε, εφόσον αυτό συνιστά συμφωνία μεταξύ αντιδίκων χωρών…</div><div><br />Τίποτε δεν αλλάζει για Ελλάδα-Τουρκία<br /><br />Εν ολίγοις, όσοι πανηγυρίζουν για την δεδομένη πρόθεση παρέμβασης των Αμερικανών, καλά θα κάνουν να το ξανασκεφθούν. Εκτός κι εάν ανήκουν στους υπέρμαχους μαζικών ελληνικών υποχωρήσεων απέναντι στις τουρκικές διεκδικήσεις, δήθεν για να πετύχουμε την ειρήνη. Δεν θα την πετύχουμε διότι η Τουρκία θα επανέλθει. Για να μην προσθέσουμε ότι το «οι ΗΠΑ δραστηριοποιούνται για να αποσοβήσουν μια κρίση» είναι ακόμα πιο πολύπλοκο…<br /><br />Ας υποθέσουμε πως παρεμβαίνουν, ώστε μια κατάσταση όπως αυτή με την πόντιση του καλωδίου να μην εξελιχθεί σε κρίση. Η Ουάσινγκτον επικοινωνεί με τους εμπλεκόμενους, Ελλάδα και Τουρκία. Γνωρίζοντας ότι οι ΗΠΑ υποστηρίζουν το GSI (Great Sea Interconnector), η Άγκυρα θα δηλώσει ότι ποτέ δεν αρνήθηκε την εκτέλεση του έργου και ότι απλά ζητά να αναγνωριστεί η δικαιοδοσία της στη θαλάσσια περιοχή!<br /><br />Όπως δεν ενίσταται και στην προσφυγή στο διεθνές δικαστήριο! Αρκεί όμως η Αθήνα να συμφωνήσει να παραπέμψει και ζητήματα κυριαρχίας που θέτει πλέον η Τουρκία, που αφορούν ελληνικές νήσους και νησίδες! Αυτά όμως δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά από την ελληνική πλευρά! Πού καταλήγει αυτό;<br /><br />Η τουρκική στρατηγική να βραχυκυκλώνει κάθε εξέλιξη στην κατεύθυνση της επίλυσης κάθε προβλήματος εάν δεν πετύχει τους στόχους της, δεν πλήττεται από την δέσμευση αμερικανικής εμπλοκής. Αντιθέτως, ευεργετείται από το πλαίσιο ασφαλείας που προσφέρουν οι Αμερικανοί, που ασχολούνται αποκλειστικά και μόνο να μην εξελιχθεί σε πόλεμο ενδεχόμενη ελληνοτουρκική κρίση.<br /><br />Η αμερικανική παρέμβαση θα έχει πάντα πυροσβεστικό χαρακτήρα. Δυστυχώς για εμάς όμως, η Τουρκία χρησιμοποιεί συχνά τη μέθοδο της… περιορισμένης φωτιάς για την επίτευξη των στόχων της. Διότι η κινητοποίηση των… πυροσβεστικών δυνάμεων έχει συνυπολογιστεί στη στρατηγική της. Και η μέθοδος αυτή θα συνεχίσει να αξιοποιείται, όσο η Αθήνα δεν φροντίζει η φωτιά να στραφεί και να αρχίσει να καίει και προς Ανατολάς…</div><div><br />Φαεινές ιδέες;<br /><br />Και κάτι τελευταίο που θα πρέπει πάντα να το έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας… Αυτό είναι το ενδεχόμενο, σε κάποια χρονική στιγμή να επείγει για τις ΗΠΑ η προώθηση μιας διευθέτησης στην ευρύτερη περιοχή. Υπάρχει άραγε βολικότερη μέθοδος στα ελληνοτουρκικά, από το να επιτραπεί η εκδήλωση «θερμού επεισοδίου» που θα οδηγήσει σε άμεση παρέμβαση της Ουάσινγκτον, οδηγώντας στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης τις δυο πλευρές;<br /><br />Κι εκεί, συνήθως, η πίεση στρέφεται στον πιο… συνεννοήσιμο. Όχι στον άκαμπτο. Το προηγούμενο των Ιμίων προσφέρει μια ιδέα της λειτουργίας του μηχανισμού «συνεννόησης» υπό πίεση. Παρότι η εκδήλωση της κρίσης δεν αποτελούσε επιθυμία της Ουάσινγκτον. Οι εκτιμήσεις για τις πιθανότητες υλοποίησης ενός τέτοιου σεναρίου, ασφαλώς ποικίλουν. Η ουσία του συλλογισμού όμως δεν αλλάζει.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Είναι παγίδα η αμερικανική παρέμβαση στα ελληνοτουρκικά;

ΜΙΧΑΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ Η δέσμευση παρέμβασης της Ουάσινγκτον ώστε να μην εκτραπεί σε ανοικτή σύγκρουση η αστάθεια στα ελληνοτουρκικά, δεν είναι κάτι...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα μαγειρεία του καλωδίου…

<a href="https://energypress.gr/sites/default/files/styles/crop_620x300/public/article/images/interconnector_gsi_cyprus-960x600.jpg?itok=FaeAqOwE"><img border="0" height="97" src="https://energypress.gr/sites/default/files/styles/crop_620x300/public/article/images/interconnector_gsi_cyprus-960x600.jpg?itok=FaeAqOwE" width="748" /></a><div><br /></div><div>Το καλώδιο Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ έχει γίνει σίριαλ. Μοιάζει με το γεφύρι της Άρτας. Τη μέρα το έχτιζαν και τη νύχτα χαλούσε… Θα εκδοθεί, όπως λέγεται, τις επόμενες μέρες μια νέα NAVTEX από την Ελλάδα για να προχωρήσει η διαδικασία. Θα δούμε πού και πώς. Σίγουρο είναι ότι θα υπάρξει τουρκική αντίδραση. Εκτός και αν δούλεψαν, ήδη, τα μαγειρεία του παρασκηνίου…<br /><br />Γιατί γίνεται λόγος στα μαγειρεία του παρασκηνίου; Διότι, οι μεν ΗΠΑ δήλωσαν διά στόματος Μάρκο Ρούμπιο ότι ευνοούν τη διπλωματία και ουδόλως επιθυμούν στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ δύο συμμάχων τους, αφού έχουν άλλους σοβαρούς μπελάδες στο κεφάλι τους, από την Ουκρανία έως το Ιράν. Για να αποτραπεί η σύγκρουση, η Ελλάδα έχει υποχωρήσει, ήδη, δύο φορές. Αυτή είναι μια συνήθης πρακτική, που καθιστά την Αθήνα αδύναμη στο πεδίο της διπλωματίας. Όταν, λοιπόν, οι τρίτοι εμπλέκονται για την αποτροπή κρίσης, είτε είναι Αμερικανοί είτε είναι άλλοι Ευρωπαίου, ξέρουν εκ των προτέρων σε ποια πλευρά θα ασκήσουν τις μεγαλύτερες πιέσεις.<br />p<br />Επί μακρόν προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι το πρόγραμμα του καλωδίου είναι ευρωπαϊκό. Εξ ου και η σχετική χρηματοδότηση των 657 εκ. ευρώ από τις Βρυξέλες. Άρα, το πρόβλημα κακώς εμφανίζεται ως διμερές ή τριμερές, δηλαδή μεταξύ Ελλάδας - Τουρκίας και Κύπρου- Τουρκίας. Ως εκ τούτου, το λάθος που διέπραξαν Αθήνα και Λευκωσία είναι ότι δεν κατέστησαν το θέμα ευρωπαϊκό, που σημαίνει ότι, εάν η Τουρκία έχει πρόβλημα, θα πρέπει να απευθυνθεί και στην ΕΕ, διότι τα θαλάσσια σύνορα της Ελλάδας και της Κύπρου είναι και δικά της. Επομένως, οφείλει να τα υπερασπιστεί. Και εφόσον οφείλει να τα υπερασπιστεί, θα πρέπει να περιληφθεί εντός των συμπερασμάτων της ΕΕ, μία παράγραφος που θα αναφέρει ότι: Εάν Ελλάδα και Κύπρος δεχθούν επίθεση από την Τουρκία, λόγω του καλωδίου, που είναι πρόγραμμα ευρωπαϊκό, θα ενεργοποιηθεί αμέσως το άρθρο 42,7 των Συνθηκών. Οπότε, θα σπεύσουν οι εταίροι μας, να μας στηρίξουν με στρατιωτικά μέσα. Αυτή είναι ή όχι μια αξιόπιστη μορφή αποτροπής;<br /><br />Ούτως ή άλλως, προ μερικών ημερών Μητσοτάκης και Γεραπετρίτης δήλωσαν ότι, εάν η Ελλάδα προκληθεί, θα απαντήσει επί του πεδίου! Οι Τούρκοι πάντως δεν «μάσησαν» και αξίωσαν ενημέρωση. Ως να είναι η θαλάσσια στην Κάσο τσιφλίκι τους. Ερώτημα: Εάν κατεβάσουν τις φρεγάτες τους, τι θα γίνει; Πόλεμος; Ή θα υιοθετηθεί η πεπατημένη, με την Αθήνα να βάζει την ουρά στα σκέλη; Οι παλληκαρισμοί ήταν δικοί της. Όπως και τα αδιέξοδα. Τώρα ποιος θα βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά; Τα μαγειρεία του παρασκηνίου; Και πώς; Μήπως στη λογική τού καλώδιο έναντι κυριαρχίας;<br /><br /><a href="https://simerini.sigmalive.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div><div><br /></div>

Τα μαγειρεία του καλωδίου…

Το καλώδιο Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ έχει γίνει σίριαλ. Μοιάζει με το γεφύρι της Άρτας. Τη μέρα το έχτιζαν και τη νύχτα χαλούσε… Θα εκδοθεί, ό...

Διαβάστε την συνέχεια

Συμφωνία ή νέα επίθεση στο Ιράν; Ο Τραμπ κρατά το Ισραήλ σε αγωνία.

<img height="112" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/10/trump-geo-1200x674.jpg" width="761" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Το ισραηλινό επιτελείο βλέπει κινδύνους και στα δύο σενάρια: στρατιωτική κλιμάκωση ή μια βιαστική συμφωνία με την Τεχεράνη. Τα αντιφατικά μηνύματα της Ουάσιγκτον περιπλέκουν τον σχεδιασμό, λίγο πριν από κρίσιμες εκλογές.<br /><br />Η επόμενη κίνηση του Ντόναλντ Τραμπ απέναντι στο Ιράν προκαλεί ανησυχία στο Ισραήλ, καθώς η προετοιμασία στρατιωτικών επιλογών συνυπάρχει με δημόσιες διαβεβαιώσεις ότι δεν επίκειται επανάληψη επιθέσεων πριν από τις αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές.<br /><br />Σύμφωνα με την ανάλυση του Μπεν Κασπίτ στο Al-Monitor, το ισραηλινό στρατιωτικό επιτελείο αντιμετωπίζει ένα διπλό ενδεχόμενο: μια νέα πολεμική εκστρατεία με απρόβλεπτες συνέπειες ή μια γρήγορη συμφωνία που δεν θα περιορίζει επαρκώς το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.<br /><br />Η αβεβαιότητα αφορά επομένως τόσο την πιθανότητα σύγκρουσης όσο και το περιεχόμενο μιας ενδεχόμενης διπλωματικής εξόδου.<div><br />Οι δύο επιλογές που προβληματίζουν το Ισραήλ<br /><br />Στο πρώτο σενάριο, ο Τραμπ αποφασίζει την επανέναρξη μεγάλης στρατιωτικής δράσης. Κατά την εκτίμηση του Κασπίτ, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου θα μπορούσε να υποδεχθεί θετικά αυτή την επιλογή, η οποία όμως θα δημιουργούσε κινδύνους για την ισραηλινή εκλογική διαδικασία που έχει προγραμματιστεί για τις 27 Οκτωβρίου.<br /><br />Στο δεύτερο, ο Αμερικανός πρόεδρος επιδιώκει ταχεία συμφωνία με την Τεχεράνη, αποδεχόμενος όρους τους οποίους Ισραηλινοί αξιωματούχοι ενδέχεται να θεωρήσουν ανεπαρκείς.<br /><br />Η ανησυχία που περιγράφει το ρεπορτάζ είναι συγκεκριμένη: η λήξη των εχθροπραξιών μπορεί να μην ταυτίζεται με την αντιμετώπιση της πυρηνικής απειλής όπως την αξιολογεί το Ισραήλ. </div><div><br />Προετοιμασία για πλήγματα, διαβεβαιώσεις για αναμονή<br /><br />Το Al-Monitor αναφέρει ότι η Ουάσιγκτον έδωσε μέσα στην εβδομάδα οδηγίες στο Ισραήλ να προετοιμαστεί για το ενδεχόμενο νέων επιθέσεων στο Ιράν. Σύμφωνα με Ισραηλινούς αξιωματούχους που επικαλείται, η οδηγία προκάλεσε έκπληξη.<br /><br />Παράλληλα, δημοσίευμα των New York Times, το οποίο μεταφέρει το Times of Israel, περιγράφει την κατάρτιση νέων στρατιωτικών επιλογών από το Πεντάγωνο.<br /><br />Μεταξύ αυτών αναφέρεται σχέδιο τριών ημερών εντατικών πληγμάτων, με έμφαση σε ιρανικές στρατιωτικές και ενεργειακές εγκαταστάσεις, καθώς και σε δυνατότητες πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών.<br /><br />Η εκπόνηση σχεδίων δεν σημαίνει ότι έχει δοθεί εντολή εκτέλεσής τους. Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, ο Τραμπ έχει απορρίψει πέντε προτάσεις για μεγάλες επιχειρήσεις κατά του Ιράν ή των Χούθι τους τελευταίους μήνες.<br /><br />Στις 8 Οκτωβρίου δήλωσε ότι οι ΗΠΑ δεν θα επιτεθούν στο Ιράν πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου, ενώ έκανε λόγο για παραγωγικές συνομιλίες.<br />Η αβεβαιότητα δυσκολεύει και τους συμμάχους<br /><br />Από αναλυτική σκοπιά, η ταυτόχρονη στρατιωτική προετοιμασία και διπλωματική επικοινωνία μπορεί να υπηρετεί την άσκηση πίεσης στην Τεχεράνη.<br /><br />Δεν αποδεικνύει, όμως, ότι υπάρχει ήδη σαφής τελική απόφαση. Για το Ισραήλ, αυτή η ασάφεια δυσκολεύει τον επιχειρησιακό σχεδιασμό και την εκτίμηση του χρόνου που απομένει για διπλωματική παρέμβαση.<br /><br />Το κρίσιμο ζήτημα είναι ποια αποτελέσματα θεωρεί επαρκή κάθε πλευρά. Μια συμφωνία μπορεί να μειώνει τον άμεσο κίνδυνο πολέμου, αλλά να αφήνει ανοιχτές διαφωνίες για την επαλήθευση, τη διάρκεια και την εφαρμογή των δεσμεύσεων.<br /><br />Γι’ αυτό, η αξιολόγηση μιας διπλωματικής λύσης θα εξαρτηθεί από τους συγκεκριμένους όρους της και από τη δυνατότητα ελέγχου της εφαρμογής τους.</div><div><br />Το ενεργειακό κόστος πιέζει την Ουάσιγκτον<br /><br />Η αμερικανική απόφαση διαμορφώνεται και μέσα σε περιβάλλον οικονομικής πίεσης.<br /><br />Ρεπορτάζ της Washington Post συνδέει τις προσπάθειες του Τραμπ για περιορισμό των τιμών με την προεκλογική περίοδο. Παράλληλα, το Bloomberg καταγράφει υποχώρηση του πετρελαίου μετά τη δήλωσή του ότι δεν θα υπάρξουν επιθέσεις πριν από τις κάλπες.<br /><br />Η αντίδραση δείχνει πόσο άμεσα οι αγορές αποτιμούν τον κίνδυνο κλιμάκωσης. Οι διαταραχές στις μεταφορές και η αναζωπύρωση των συγκρούσεων μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Χούθι προσθέτουν πίεση.<br /><br />Αυτό δημιουργεί διαφορετικά χρονικά κίνητρα: η Ουάσιγκτον επιδιώκει να περιορίσει το οικονομικό κόστος, ενώ το Ισραήλ ανησυχεί για το αν μια ταχεία διευθέτηση θα καλύπτει τις απαιτήσεις ασφαλείας του.</div><div><br />Το ερώτημα της επόμενης ημέρας<br /><br />Μια νέα στρατιωτική επιχείρηση θα πρέπει να αξιολογηθεί με βάση τους στόχους της, την πιθανότητα αντιποίνων και τη δυνατότητα αποφυγής ευρύτερης ανάφλεξης.<br /><br />Μια συμφωνία θα πρέπει αντίστοιχα να αξιολογηθεί με βάση τις δεσμεύσεις, τους ελέγχους και τις συνέπειες πιθανής παραβίασής της.<br /><br />Μέχρι να υπάρξει συγκεκριμένη απόφαση, το Ισραήλ καλείται να προετοιμάζεται για διαφορετικές εκβάσεις, ενώ προσπαθεί να επηρεάσει την αμερικανική επιλογή.<br /><br />Το διακύβευμα είναι αν η επόμενη κίνηση του Τραμπ θα δημιουργήσει σταθερότητα ή θα μεταφέρει τη σύγκρουση σε ένα νέο, εξίσου αβέβαιο στάδιο.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Συμφωνία ή νέα επίθεση στο Ιράν; Ο Τραμπ κρατά το Ισραήλ σε αγωνία.

Βασιλης Διαμαντακος  Το ισραηλινό επιτελείο βλέπει κινδύνους και στα δύο σενάρια: στρατιωτική κλιμάκωση ή μια βιαστική συμφωνία με την Τεχερ...

Διαβάστε την συνέχεια

Επικίνδυνη κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή: Νέες απειλές των Χούθι για τα αεροδρόμια της Σαουδικής Αραβίας.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/10/Saudi-airport-1.jpg"><img height="93" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/10/Saudi-airport-1-1068x668.jpg" width="747" /></a><br /><br />Νέα προειδοποίηση προς αεροπορικές εταιρείες, εργαζόμενους και ταξιδιώτες να αποφεύγουν τη χρήση των αεροδρομίων στη Σαουδική Αραβία εξαπέλυσαν οι αντάρτες Χούθι. Ο στρατιωτικός εκπρόσωπος των υποστηριζόμενων από το Ιράν ανταρτών, Γιαχία Σαρί, δήλωσε ότι ο εναέριος χώρος του βασιλείου αποτελεί «πεδίο επιχειρήσεων», υποστηρίζοντας ότι η Τζέντα και το Ριάντ φέρουν την ευθύνη για τις αποτυχημένες αναχαιτίσεις. Μοναδική εξαίρεση, σύμφωνα με τους ίδιους, αποτελούν οι ιερές πόλεις της Μέκκας και της Μεδίνας.<br /><br />Η κλιμάκωση αυτή ακολουθεί τη πολύνεκρη επίθεση στο διεθνές αεροδρόμιο του Ριάντ, η οποία στοίχισε τη ζωή σε 12 ανθρώπους και προκάλεσε τον τραυματισμό περισσότερων από 300 πολιτών. Πρόκειται για το φονικότερο χτύπημα στη Σαουδική Αραβία εδώ και μία δεκαετία, το οποίο ο υπό σαουδαραβική ηγεσία συνασπισμός απέδωσε στους Χούθι, χαρακτηρίζοντάς το «έγκλημα πολέμου».<br /><br /><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="background-color: white; box-sizing: border-box; display: flex; margin: 10px auto; max-width: 550px; width: 550px;"><br /><br /><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2109125014733635702" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?creatorScreenName=EconomicoGr&dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2109125014733635702&lang=el&origin=https%3A%2F%2Feconomico.gr%2F%3Fp%3D383063&sessionId=43ecc7bdd626c36cf6c589d5225e0d686775f2be&siteScreenName=EconomicoGr&theme=light&widgetsVersion=6a3ad42b224df%3A1778106238597&width=550px" style="box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 744px; max-width: 100%; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div><p style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #26333f; font-family: Inter, "Segoe UI", Roboto, "Helvetica Neue", Arial, sans-serif; font-size: 19px; line-height: 1.75 !important; margin-bottom: 24px !important; margin-left: auto; margin-right: auto; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word;"></p><div class="code-block code-block-20" style="background-color: white; box-sizing: border-box; clear: both; color: #26333f; font-family: Inter, "Segoe UI", Roboto, "Helvetica Neue", Arial, sans-serif; font-size: 19px; margin: 8px auto; text-align: center;"><div id="sas_80695" style="box-sizing: border-box; margin-bottom: 40px;"></div></div><div class="code-block code-block-2" style="background-color: white; box-sizing: border-box; clear: both; color: #26333f; font-family: Inter, "Segoe UI", Roboto, "Helvetica Neue", Arial, sans-serif; font-size: 19px; margin: 8px auto; text-align: center;"></div>Βαρύς ο φόρος αίματος και σοβαρές ζημιές στις υποδομές<br /><br />Ανάμεσα στα 12 θύματα της επίθεσης συγκαταλέγονται τέσσερις Σαουδάραβες πολίτες, δύο υπήκοοι Μπανγκλαντές, καθώς και πολίτες από τις ΗΠΑ, την Αίγυπτο, την Ιορδανία, τη Συρία, την Παλαιστίνη και το Σουδάν.<br /><br />Από το χτύπημα προκλήθηκαν σοβαρές ζημιές σε κρίσιμες υποδομές του αεροδρομίου, όπως τα συστήματα ραντάρ και επικοινωνιών, οδηγώντας στην αναστολή της λειτουργίας του. Παράλληλα, αυτόπτες μάρτυρες ανέφεραν εκκένωση των εγκαταστάσεων, ενώ αεροπορικές εταιρείες όπως η Kuwait Airways, η Etihad Airways και η Qatar Airways προχώρησαν σε ακυρώσεις πτήσεων προς και από την πρωτεύουσα της Σαουδικής Αραβίας.<br /><br />Παγκόσμια κατακραυγή και προειδοποιήσεις από τις πρεσβείες<br /><br />Η επίθεση προκάλεσε την άμεση αντίδραση της διεθνούς κοινότητας:<br /><br />ΗΠΑ: Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ χαρακτήρισε την επίθεση «απαράδεκτη» και άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο αμερικανικής στρατιωτικής συμμετοχής σε επιχειρήσεις κατά των Χούθι.<br /><br />Ευρωπαϊκή Ένωση & Βρετανία: Η Πρόεδρος της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, και ο Βρετανός Υπουργός Άμυνας, Γουές Στρίτινγκ, έκαναν λόγο για επικίνδυνη κλιμάκωση και καταδίκασαν τις επιθέσεις εναντίον πολιτικών υποδομών.<br /><br />Διπλωματικά μέτρα: Οι πρεσβείες των ΗΠΑ, του Καναδά, της Γερμανίας και της Ισπανίας εξέδωσαν οδηγίες προς τους πολίτες τους να αποφεύγουν το αεροδρόμιο του Ριάντ.<br /><br />Εν μέσω των διεθνών αντιδράσεων, ο σαουδαραβικός συνασπισμός διαμηνύει ότι θα απαντήσει δυναμικά, ενώ μέσα ενημέρωσης των Χούθι αναφέρουν ότι σαουδαραβικά αεροπορικά πλήγματα έχουν ήδη στόχευσε περιοχές στην επαρχία Σαναά.<div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Επικίνδυνη κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή: Νέες απειλές των Χούθι για τα αεροδρόμια της Σαουδικής Αραβίας.

Νέα προειδοποίηση προς αεροπορικές εταιρείες, εργαζόμενους και ταξιδιώτες να αποφεύγουν τη χρήση των αεροδρομίων στη Σαουδική Αραβία εξαπέλυ...

Διαβάστε την συνέχεια