Κάλπικη λίρα!

<img height="92" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/07/MITSOTAKIS-DEKSIOSI-PROEDRIKO-MEGARO-APE-825x600.jpg" width="764" /><br /><br /><div><b>ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ ΜΑΝΟΣ</b><br />“Το έχουμε μάθει πια: Στην Ελλάδα πωλούνται ιδιωτικοί παράδεισοι σ’ ένα σκηνικό που είναι κατά βάθος η συλλογική μας κόλαση”… Τελικά τί κι αν έριξε κατακλυσμό στη δεξίωση; Όλα πήγαν άψογα για τις κομπραδόρικες – ο όρος είναι πορτογαλικός και αναφέρεται σε συναλλαγές αποικιοκρατικού είδους – ελίτ του τόπου.<br /><br />Αυτές που φύτεψαν ακόμη και στις περιοχές natura επικίνδυνες ανεμογεννήτριες – έβαλε το χέρι της σχετικά και η τέως ΠτΔ – των οποίων το προϊόν όμως πετάμε στη θάλασσα. Αφού δεν μπορούμε ν’ αποθηκεύσουμε. Για αυτό κι έχουμε το πιο ακριβό ρεύμα στην Ευρώπη. Αλλά για ένα τέτοιο σκάνδαλο δεν μιλάει κανείς!<br /><br />Δεν βαριέστε. Ο Παναγούλης και ο Μουστακλής θυσιάστηκαν, ξεπουλήθηκε η μισή Κύπρος και σκοτώθηκαν χιλιάδες παλικάρια για να κάνουν εμφανίσεις η Παναγιωταρέα ή η Σία. Πλάι στη Μαρέβα και την κυρία Προέδρου. Κι ο Τασούλας να εκφωνεί συγκινητικούς δεκάρικους (μετά από πολλές πρόβες βέβαια). Κάλπικη χώρα δηλαδή σαν κάλπικη λίρα και ο Γιώργος Τζαβέλας με τους συμβολισμούς του πάντα επίκαιρος. (Αφού πρόκειται για την τέχνη, κάθε μορφής και επιπέδου τέχνη, που η κάθε πολιτική ηγεσία μισεί απροκάλυπτα. Ακόμη κι αυτή που δεν μοιάζει επικίνδυνη. Γιατί είναι η μόνη που έμμεσα ή άμεσα την γελοιοποιεί).</div><div><br />Το Σύνταγμα τους μάρανε!<br /><br />Πρόσφατα μίλησα τηλεφωνικά δια μακρών και επί παντός επιστητού με τον φίλο μου, πρώην πρόεδρο του Συνασπισμού, Νίκο Κωνσταντόπουλο (και μην αρχίσετε τις ανοησίες, ο Κωνσταντόπουλος έμεινε 4 χρόνια φυλακή την περίοδο της χούντας και εκπροσώπησε την αριστερά και με αξιοπρέπεια και με κύρος). Του έκανα πλάκα λοιπόν ρωτώντας τον αν θα πάει στη δεξίωση τη δημοκρατίας. Για να μου απαντήσει οργίλως – ο Νίκος είναι πάντα οργίλος – ότι αρκεί που θα παραστεί ο Μάκης Βορίδης, ο επικεφαλής της συνταγματικής αναθεώρησης εκ μέρους της κυβέρνησης, ώστε η τελετή να έχει απόλυτη επιτυχία.<br /><br />Και μου θύμισε ότι αυτός, ο Βορίδης δηλαδή, είναι ο υπεύθυνος εκ μέρους του πρωθυπουργού για να εκσυγχρονίσει το Σύνταγμα της προεδρευόμενης μας δημοκρατίας. Ο ίδιος που ήταν επικεφαλής της ΕΠΕΝ, διορισμένος από τον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο και εχθρός της δημοκρατικής αποκατάστασης, όταν ψηφιζόταν το Σύνταγμα του 1975 του Κωνσταντίνου Καραμανλή που καταργούσε τη βασιλεία.<br /><br />Περισσότερο προφανής, περισσότερο ξεδιάντροπος συμβολισμός δεν θα μπορούσε να υπάρχει! Συμβολισμός που να αποκαλύπτει και την κατάντια του κυβερνητικού σχήματος αλλά και το έωλο της συνταγματικής αναθεώρησης, αυτήν ειδικά τη στιγμή. Όπως και για τους προφανείς λόγους που μία τέτοια πρωτοβουλία αναλαμβάνεται τώρα από μία κυβέρνηση που βρίσκεται σε αποδρομή.<br /><br />Ε, δεν ήθελα πολύ για να τσιγκλίσω σχετικά τον Νίκο. Αρκεί που του είπα ότι στις προηγούμενες αναθεωρήσεις οι οποίες φόρτωσαν το καταστατικό κείμενο της δημοκρατίας μας με ανούσιες, νομικίστικες διατάξεις οι οποίες εξυπηρετούσαν αν όχι σκοτεινούς τουλάχιστον εντελώς επικαιρικές σκοπιμότητες της τρέχουσας πολιτικής συγκυρίας, πρωτοστάτησαν ο “πολύς” Ευάγγελος Βενιζέλος και ο “ολίγος” Νίκος Αλιβιζάτος. Τότε μου απάντησε με το γνωστό του ύφος: Ο Θεός να σε φιλάει από πολιτικολογούντες συνταγματολόγους και από συνταγματολογούντες πολιτικούς.</div><div><br />Τί ακριβώς γιόρτασαν;<br /><br />Τί γιόρτασαν λοιπόν εχτές συγκινημένοι και σοβαροί όλοι οι πολιτειακοί μας παράγοντες; Και γιατί έπρεπε να είμαστε όλοι εμείς οι υπόλοιποι υπερήφανοι; Μήπως για την αποτυχία μιας εποχής, για την κατάντια μιας γενιάς, για την διχοτόμηση της Κύπρου μισόν αιώνα τώρα, για την φενάκη της δημοκρατίας, για τις συσσωρευμένες απάτες, τα ψευδώνυμα συνθήματα, τον εκμαυλισμό ενός ολόκληρου λαού, για την διάψευση του Πολυτεχνείου, για την κάλπικη μεταπολίτευση, για την παράδοση της χώρας από μέσα και την μετατροπή της σε προτεκτοράτο; Απαντήστε εσείς.<br /><br />Είναι, βέβαια, αναμφισβήτητο το γεγονός πως στα επτά αυτά χρόνια της κυβέρνησης Μητσοτάκη η αγορά σταθεροποιήθηκε, η περίφημη “ψυχολογία” της αποκαταστάθηκε όπως λένε οι σεσημασμένοι ειδικοί – μακριά από εμάς, τους ερασιτέχνες του βίου, τέτοιος χαρακτηρισμός – ενώ το τραπεζικό σύστημα, ουσιαστικά ασύδοτο και εκτός ελέγχου, καταγράφει υψηλά κέρδη.<br /><br />Παράλληλα ο άκρως ιδεολογικοποιημένος φιλελευθερισμός των κρατούντων επέτρεψε να πνεύσει ούριος άνεμος προς πάσα, επενδυτική κατεύθυνση – ασχέτως του αν επωφελήθηκαν κυρίως τα διεθνή κοράκια των funds και του real estate αλλά και οι δύο-τρεις οικογένειες που ελέγχουν τον τόπο με τις μονοπωλιακές, κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις τους. Είναι αστείο αλλά εκεί που κάποτε διαβάζαμε σε κάθε δημόσιο έργο “ΑΚΤΩΡ” τώρα διαβάζουμε “ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ”. Είναι κακό αυτό; Δεν ξέρω… Απαντήστε πάλι εσείς.</div><div><br />Η τιμωρία των εκλογών<br /><br />Είναι πάντως δηλωτικό πραγμάτων κυρίως γιατί σήμερα όλο το ισχύον σύστημα εξουσίας και οι διαπλεκόμενοι με αυτό, μοιάζει να έχουν φτάσει στα όρια τους. Επιπλέον η προεκλογική συζήτηση που έχει αρχίσει εδώ και μήνες με ευθύνη πρωτίστως του πρωθυπουργού, έχει ως συνέπεια να παραλύσει κάθε ουσιαστική, κρατική δραστηριότητα και τους υπουργούς σε ανταγωνισμό με τους βουλευτές, να κυνηγάνε ψηφαλάκια. Αποκλειστικά.<br /><br />Το πεπρωμένο όμως φυγείν αδύνατον. Η εκλογές οψεπότε γίνουν, θα αποτελέσουν οικτρή εμπειρία και για την κυβερνητική παράταξη και για την κυβερνητική οικογένεια που έχει μετατρέψει το κράτος σε προσωπικό της φέουδο. Τη στιγμή αυτή ο κάθε πολίτης δεν μπορεί παρά να αναμένει από την διάδοχη κατάσταση το ελάχιστο, πλην δραματικά αναγκαίο: δηλαδή τις βασικές ενέργειες ώστε να αποκατασταθούν η λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών και του Συντάγματος, να αναθεωρηθούν οι αρμοδιότητες του Προέδρου της Δημοκρατίας – που πρέπει να εκλέγεται απ’ ευθείας από τον λαό – να αποκατασταθεί η ισχύς των ανεξάρτητων αρχών αλλά και να ανορθωθεί το τρωθέν κύρος της δικαιοσύνης μέσα από την άμεση αποκοπή της από την εκτελεστική εξουσία. Αυτά κατ’ αρχήν και κατ’ αρχάς για το Σύνταγμα…<br /><br />ΥΓ. Είναι βέβαια αλήθεια ότι η πολυκερματισμένη και ανερμάτιστη αντιπολίτευση με τους ποικίλους ηγετίσκους της δεν προοιωνίζεται τίποτε θετικό. Από την άλλη το ΚΚΕ, αυτοαπομονωμένο αλλά και αύταρκες στο 7% (;) δεν κάνει καμία ενέργεια ώστε να ενωθεί η ευρύτερη Αριστερά. Ο Αλέξης πάλι εξακολουθεί να παραμένει μοιραίος ως προς τις επιλογές του, ενώ η κ. Καρυστιανού έχασε και λόγω απειρίας και λόγω αλαζονείας, μια μοναδική ευκαιρία να καταστεί δύναμη παρέμβασης. Είναι λοιπόν φυσικό όλοι όσοι αναμένουμε να γίνει πραγματικότητα το “μη χείρον βέλτιστον”, να προσβλέπουμε στον Αντώνη Σαμαρά ως λύση στο πολιτικό αδιέξοδο. Ξέρουμε τα λάθη του, όπως επίσης ξέρουμε και τον πατριωτισμό και την αδιαμφισβήτητη εμπειρία του.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Κάλπικη λίρα!

ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ ΜΑΝΟΣ “Το έχουμε μάθει πια: Στην Ελλάδα πωλούνται ιδιωτικοί παράδεισοι σ’ ένα σκηνικό που είναι κατά βάθος η συλλογική μας κόλαση...

Διαβάστε την συνέχεια

«Κάτι μεγάλο ετοιμάζεται»! ΗΠΑ και Ισραήλ ετοιμάζουν μαζική επίθεση κατά Ιράν.

<img height="113" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/07/Black-and-Red-Modern-Interview-Podcast-Youtube-Thumbnail-89-1068x601.png" width="743" /><br /><br />Νέες στρατιωτικές κινήσεις ΗΠΑ και Ισραήλ πυροδοτούν σενάρια για ευρείας κλίμακας επιχείρηση κατά του Ιράν<br /><br />Ραγδαίες γεωπολιτικές εξελίξεις καταγράφονται στη Μέση Ανατολή, καθώς ισραηλινά μέσα ενημέρωσης εκτιμούν ότι οι τελευταίες κινήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ δεν παραπέμπουν σε μια απλή επιχείρηση αποτροπής ή σε περιορισμένα αντίποινα, αλλά σε προετοιμασία για ένα πολύ ευρύτερο στρατιωτικό σχέδιο με επίκεντρο το Ιράν.<br /><br />Σύμφωνα με ανάλυση που μετέδωσε το Channel 15 του Ισραήλ, η έκταση της αμερικανικής στρατιωτικής ανάπτυξης, η μεταφορά προηγμένων οπλικών συστημάτων και ο αυξημένος επιχειρησιακός συντονισμός με το Ισραήλ αποτελούν ενδείξεις ότι η Ουάσιγκτον εξετάζει σενάρια πολύ μεγαλύτερης στρατιωτικής εμπλοκής στην περιοχή.<div><br />Το ισραηλινό Channel 15: «Δεν πρόκειται για μια απλή επίδειξη ισχύος»<br /><br />Η ισραηλινή τηλεόραση υποστηρίζει ότι το είδος των οπλικών συστημάτων που μεταφέρονται, η κλίμακα των προετοιμασιών και ο επιχειρησιακός σχεδιασμός ξεπερνούν κατά πολύ τα δεδομένα μιας περιορισμένης στρατιωτικής απάντησης.<br /><br />Κατά την εκτίμηση του σταθμού, οι τελευταίες κινήσεις της Ουάσιγκτον αποτελούν μέρος ενός ολοκληρωμένου στρατηγικού σχεδίου, το οποίο θα μπορούσε να ενεργοποιηθεί εφόσον υπάρξει νέα κλιμάκωση από την Τεχεράνη ή εξέλιξη που θα μεταβάλει δραματικά τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Το Channel 15 εκτιμά ότι η στρατιωτική κινητικότητα των τελευταίων ημερών δεν έχει χαρακτήρα προσωρινό, αλλά εντάσσεται σε μια συνολική αναδιάταξη δυνάμεων με μακροπρόθεσμο ορίζοντα.<br />Η Ουάσιγκτον αυξάνει τη στρατιωτική της παρουσία<br /><br />Σύμφωνα με την ανάλυση του ισραηλινού μέσου, η ενίσχυση των αμερικανικών στρατιωτικών δυνατοτήτων στην ευρύτερη περιοχή αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα μηνύματα αποτροπής προς την Τεχεράνη.<br /><br />Η μεταφορά νέων οπλικών συστημάτων, η αυξημένη ετοιμότητα αμερικανικών μονάδων και η στενή συνεργασία με το Ισραήλ παρουσιάζονται ως στοιχεία που δεν συνάδουν με μια περιορισμένη επιχείρηση, αλλά με προετοιμασία για ένα ευρύτερο επιχειρησιακό ενδεχόμενο.<br /><br />Παράλληλα, το ισραηλινό μέσο εκτιμά ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν να διατηρήσουν υψηλό επίπεδο στρατιωτικής ετοιμότητας, ώστε να μπορούν να ανταποκριθούν άμεσα σε οποιαδήποτε εξέλιξη στην περιοχή.</div><div><br />Στο επίκεντρο το Ιράν και οι περιφερειακές ισορροπίες<br /><br />Η ανάλυση του Channel 15 εστιάζει στο γεγονός ότι το Ιράν εξακολουθεί να αποτελεί τον βασικό παράγοντα στρατηγικής ανησυχίας για τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ.<br /><br />Κατά την εκτίμηση του σταθμού, η τρέχουσα στρατιωτική κινητοποίηση συνδέεται άμεσα με τα πιθανά σενάρια αντιμετώπισης ιρανικών στρατιωτικών δυνατοτήτων, αλλά και με την αποτροπή οποιασδήποτε κίνησης από φιλοϊρανικές οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Η αυξημένη παρουσία αμερικανικών δυνάμεων θεωρείται επίσης μήνυμα προς όλους τους περιφερειακούς παίκτες ότι η Ουάσιγκτον παραμένει αποφασισμένη να διατηρήσει την ισορροπία ισχύος στην περιοχή.</div><div><br />Ένα μήνυμα με πολλαπλούς αποδέκτες<br /><br />Πέρα από το Ιράν, η ισραηλινή ανάλυση υποστηρίζει ότι η συγκεκριμένη στρατιωτική κινητικότητα αποστέλλει σαφές μήνυμα αποτροπής προς κάθε δύναμη που θα επιχειρούσε να εκμεταλλευτεί μια πιθανή περιφερειακή κρίση.<br /><br />Οι τελευταίες εξελίξεις επιβεβαιώνουν ότι η Μέση Ανατολή εξακολουθεί να βρίσκεται σε καθεστώς αυξημένης στρατηγικής αστάθειας, με τις στρατιωτικές προετοιμασίες να παραμένουν σε υψηλό επίπεδο και τα σενάρια κλιμάκωσης να απασχολούν έντονα τις κυβερνήσεις της περιοχής.<br />Η ουσία της ισραηλινής εκτίμησης<br /><br />Η ανάλυση του Channel 15 αποτυπώνει την εκτίμηση του συγκεκριμένου ισραηλινού μέσου ότι οι πρόσφατες κινήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ ενδέχεται να αποτελούν μέρος ευρύτερου στρατιωτικού σχεδιασμού.<br /><br />Ωστόσο, οι συγκεκριμένες εκτιμήσεις αποτελούν δημοσιογραφική ανάλυση του ισραηλινού τηλεοπτικού σταθμού και δεν συνιστούν επίσημη επιβεβαίωση ότι επίκειται στρατιωτική επιχείρηση. Μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει δημόσια ανακοίνωση από την Ουάσιγκτον ή το Τελ Αβίβ που να επιβεβαιώνει ότι έχει ληφθεί απόφαση για ένα τέτοιο ενδεχόμενο.<br /><br />Το βέβαιο είναι ότι η αυξανόμενη στρατιωτική κινητικότητα στη Μέση Ανατολή και η ένταση στις σχέσεις ΗΠΑ–Ιράν συνεχίζουν να τροφοδοτούν ανησυχία, με κάθε νέα ανάπτυξη δυνάμεων να παρακολουθείται στενά από τη διεθνή κοινότητα.</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Κάτι μεγάλο ετοιμάζεται»! ΗΠΑ και Ισραήλ ετοιμάζουν μαζική επίθεση κατά Ιράν.

Νέες στρατιωτικές κινήσεις ΗΠΑ και Ισραήλ πυροδοτούν σενάρια για ευρείας κλίμακας επιχείρηση κατά του Ιράν Ραγδαίες γεωπολιτικές εξελίξεις κ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πως η διπλωματία αποσόβησε επερχόμενο χτύπημα του Ιράν σε ουκρανικό λιμάνι.

<img height="105" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2026/03/aragtsiii_ap.jpg" width="754" /><br /><br /><div><b>Νίκος Μιχαλόπουλος</b><br />Η Ουκρανία έπληξε το Σάββατο ένα ιρανικό εμπορικό φορτηγό πλοίο στην Κασπία Θάλασσα, σκοτώνοντας έναν ναυτικό και τραυματίζοντας άλλον ένα, με τους Ιρανούς να δηλώνουν τότε ότι θα προχωρήσουν σε αντίποινα.<br /><br />Το υπουργείο Εξωτερικών του Ιράν προειδοποίησε τη Δευτέρα ότι «η ενέργεια αυτή της Ουκρανίας ήταν μια απολύτως παράνομη και αδικαιολόγητη πράξη, αντίθετη προς τον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, καθώς και μια επικίνδυνη πράξη τυχοδιωκτισμού, η οποία ασφαλώς δεν θα μείνει αναπάντητη από εμάς», δήλωσε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών, Εσμαΐλ Μπαγαεΐ, κατά την εβδομαδιαία ενημέρωση των δημοσιογράφων, προσθέτοντας ότι οι συνέπειες της ουκρανικής ενέργειας «θα είναι ασφαλώς απρόβλεπτες».<br /><br />Ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Αμπάς Αραγτσί, επίσης είχε προειδοποιήσει την Κυριακή ότι η χώρα του θα απαντήσει στη φονική επίθεση της Ουκρανίας εναντίον ιρανικού πλοίου στην Κασπία Θάλασσα.<br /><br />«Ο Ζελένσκι επιτέθηκε σε ιρανικό εμπορικό πλοίο, σκοτώνοντας έναν ναυτικό», έγραψε ο Αραγτσί στην πλατφόρμα X, χαρακτηρίζοντας την ενέργεια «κατάφωρη παραβίαση του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, που έγινε κατ’ εντολή του Ισραήλ με στόχο να παρασύρει την Ευρώπη στον πόλεμό του».<br /><br />Πρόσθεσε ότι, κατά τις τηλεφωνικές επικοινωνίες που είχε με την Ύπατη Εκπρόσωπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Κάγια Κάλας, και τον Ρώσο υπουργό Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, «κατέστησα σαφές ότι αυτό που έκανε ο τζαμπατζής στο Κίεβο ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΟ». Αραγτσί: Ο «τζαμπατζής» Ζελένσκι επιτέθηκε σε ιρανικό εμπορικό πλοίο με έναν νεκρό, κατ’ εντολή του Ισραήλ, 28/07<br /><br />Πως η διπλωματία αποκλιμάκωσε την ένταση που κινδύνευε να πυροδοτήσει ευρύτερο πόλεμο.<br /><br />Το Ιράν εξέτασε το ενδεχόμενο να επιτεθεί σε λιμάνι της Ουκρανίας ως απάντηση σε ουκρανικό πλήγμα εναντίον ιρανικού πλοίου, όμως ένα κύμα διπλωματικών επαφών έχει προς το παρόν εκτονώσει την κατάσταση, σύμφωνα με Ιρανούς και Δυτικούς αξιωματούχους που μίλησαν στους New York Times.<br /><br />Οι αξιωματούχοι που έδωσαν συνέντευξη για το άρθρο των ΝΥΤ μίλησαν υπό τον όρο της ανωνυμίας, οι Δυτικοί αξιωματούχοι ώστε να μπορέσουν να συζητήσουν ευαίσθητα ζητήματα πληροφοριών, και οι Ιρανοί αξιωματούχοι ώστε να μπορέσουν να μιλήσουν για τον στρατιωτικό σχεδιασμό.<br /><br />Ορισμένα πρόσωπα που είχαν ενημερωθεί για τις πληροφορίες των υπηρεσιών πληροφοριών ανέφεραν στην αμερικάνικη εφημερίδα ότι ανέμεναν πως το Ιράν θα εκτόξευε έναν βαλλιστικό πύραυλο με μικρή πολεμική κεφαλή εναντίον της Ουκρανίας, ώστε να στείλει ένα συμβολικό μήνυμα, προκαλώντας όμως σχετικά περιορισμένες ζημιές. Άλλοι αξιωματούχοι δήλωσαν ότι πιθανότερος στόχος ήταν ένα από τα ουκρανικά λιμάνια στη Μαύρη Θάλασσα.<br /><br />Οποιοσδήποτε πύραυλος εκτοξευόταν από το Ιράν προς την Ουκρανία θα αποτελούσε δραματική κλιμάκωση και θα ενείχε τον κίνδυνο να πυροδοτήσει έναν ευρύτερο πόλεμο, δεδομένων των εντάσεων μεταξύ των δύο χωρών εξαιτίας της συμμαχίας του Ιράν με τη Ρωσία.<br /><br />Ιρανοί αξιωματούχοι δήλωσαν ότι ήλπιζαν πως η σύγκρουση θα τερματιζόταν με το αντίποινο πλήγμα τους, όμως Δυτικοί αξιωματούχοι προειδοποίησαν ότι ήταν δύσκολο να προβλεφθεί πώς θα αντιδρούσε η Ουκρανία.<br /><br />Ο αμερικανικός αποκλεισμός των ιρανικών λιμανιών στον Περσικό Κόλπο έχει καταστήσει ακόμη σημαντικότερο για το Ιράν το εμπόριο με τη Ρωσία μέσω της Κασπίας Θάλασσας.<br /><br />Ωστόσο, την Τρίτη, αφού Ουκρανοί διπλωμάτες επιχείρησαν να αποκλιμακώσουν την ένταση, ο Αραγτσί είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Ουκρανό ομόλογό του Αντρίι Σιμπίχα<br /><br />Μετά την τηλεφωνική επικοινωνία, ο Αραγτσί ανέφερε σε ανάρτησή του ότι ο Σιμπίχα χαρακτήρισε την επίθεση στο φορτηγό πλοίο ακούσια. «Το Ιράν επίσης δεν επιδιώκει την κλιμάκωση, αλλά κατέστησε σαφές ότι οποιαδήποτε επίθεση εναντίον των πολιτών ή των συμφερόντων μας είναι απαράδεκτη», έγραψε ο Αραγτσί. «Πρέπει να υπάρξει αποκατάσταση των ζημιών.»<br /><br />Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών ανέφερε επίσης στην επίσημη ιστοσελίδα του ότι συνομίλησε με την επικεφαλής της διπλωματίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Κάγια Κάλας σχετικά με «τρόπους που θα μπορούσαν να συμβάλουν στη μείωση της έντασης στην περιοχή».<br /><br />Ο Μεχντί Ραχματί, αναλυτής που διατηρεί στενές σχέσεις με την ιρανική κυβέρνηση και βρίσκεται στο Ιράν, δήλωσε στους ΝΥΤ ότι, ενώ ορισμένες πολιτικές προσωπικότητες στη χώρα είχαν ζητήσει να υπάρξουν αντίποινα κατά της Ουκρανίας, άλλοι είχαν εισηγηθεί αυτοσυγκράτηση.<br /><br />«Η Ουκρανία δεν είναι μια μικρή, ασήμαντη χώρα. Διαθέτει εμπειρία στον πόλεμο και υλικοτεχνική υποστήριξη από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη. Δεν έχουμε να κερδίσουμε τίποτα ανοίγοντας ένα νέο μέτωπο στον πόλεμο», δήλωσε ο Ραχματί σε τηλεφωνική συνέντευξη από την Τεχεράνη.<br /><br />Ωστόσο, δεν ήταν σαφές για πόσο ακόμη θα παρέμενε υπό έλεγχο η ένταση.<br /><br />Ο Ζελένσκι βρισκόταν εκείνη την ημέρα, την Τρίτη, στην Ουάσιγκτον για συνάντηση με τον Πρόεδρο Τραμπ καθώς και για να παραστεί μαζί με τον Πρωθυπουργό του Ισραήλ Νετανιάχου, σε επιμνημόσυνη τελετή για τον πολεμοχαρή Ρεπουμπλικανό γερουσιαστή Λίντσεϊ Γκράχαμ, ο οποίος είχε υποστηρίξει την Ουκρανία στον πόλεμο της με τη Ρωσία και το Ισραήλ στην γενοκτονία της Γάζας.<br /><br />Να σημειώσουμε ότι ο Πρόεδρος Τραμπ στην τελετή αποχαιρέτησε τον Λίντσεϊ Γκράχαμ λέγοντας: «Ήταν ακραία πολεμοχαρής, θα σας πω, δεν υπήρξε ούτε ένας πόλεμος που να μην του άρεσε».<br /><br />Ο Ουκρανός Πρόεδρος είχε δηλώσει επίσης ότι θα παρουσιάσει πληροφορίες σχετικά με τη στήριξη που παρέχει η Ρωσία στο Ιράν στον πόλεμο που διεξάγει απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πως η διπλωματία αποσόβησε επερχόμενο χτύπημα του Ιράν σε ουκρανικό λιμάνι.

Νίκος Μιχαλόπουλος Η Ουκρανία έπληξε το Σάββατο ένα ιρανικό εμπορικό φορτηγό πλοίο στην Κασπία Θάλασσα, σκοτώνοντας έναν ναυτικό και τραυματ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ακινησία μεταξύ Ελλάδας -ΗΠΑ, ενώ η σχέση Τραμπ -Ερντογάν προκαλεί ανησυχία.

<img height="100" src="https://omegapress.gr/images/MHTSOERN.jpg" width="757" /><div><br /></div><div>Του <b>Στράτου Βαλτινού</b><br />Καθηλωμένες είναι οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις μετά την εκλογή Τραμπ το 2024. Και νωρίτερα , από το 2019 μετά την εκλογή Μητσοτάκη η Αθήνα απλά παρέδωσε την εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας στον Λευκό Οίκο, γι αυτό και η αντιπολίτευση την έχει αποκαλέσει “προκεχωρημένο φυλάκιο των ΗΠΑ”.<br /><br />Η εξωτερική πολιτική πελαγοδρομεί μεταξύ της εξυπηρέτησης των συμφερόντων των ΗΠΑ, του Ισραήλ, του ΝΑΤΟ και εθνικών αναγκών, χωρίς εθνικό σχέδιο και κυρίως χωρίς καμία ανάληψη πρωτοβουλίας, παρά τον τεράστιο όγκο προβλημάτων και εκκρεμοτήτων. Ο Τραμπ μάλλον νοιώθει περιφρόνηση για τον Έλληνα πρωθυπουργό, αντίθετα, είναι πολύ διαχυτικός με τον Ερντογάν, όχι μόνο εξαιτίας της προσωπικής σχέσης τους, αλλά και γιατί η Τουρκία είναι στρατηγική εταίρος. Η διαφορά προσέγγισης χαώδης.. <br /><br />Την ίδια στιγμή ο Ερντογάν αποδείχθηκε μεγάλος σκακιστής, ισορροπώντας μεταξύ ΗΠΑ -Ρωσίας και ΕΕ. Ανέτρεψε τον Άσαντ στην Συρία με την στήριξη των ΗΠΑ και της ΕΕ, παίζει ρόλο σε κάθε τραπέζι και όταν θέλει αλλάζει σε λίγες ώρες την εικόνα των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Η κινητικότητα στο Κυπριακό και οι φόβοι ότι η στενή σχέση Τραμπ -Ερντογάν μπορεί ανά πάσα στιγμή να προκαλέσει σεισμό μεταξύ Αθήνας -Άγκυρας -Λευκωσίας, δεν πρέπει να υποτιμηθούν.<br /><br />Βάσιμες ανησυχίες<br /><br /> Η κυβέρνηση ανέλαβε να στείλει Πάτριοτ στη Σαουδική Αραβία, να στηρίζει άνευ όρων την Ουκρανία, να συμμετέχει ενεργά στη δημιουργία αντιρωσικού μετώπου, να στηρίζει τη γενοκτονία στη Γάζα και τον πόλεμο κατά του Ιράν, να είναι απούσα στην ΕΕ, αλλά βρίσκεται σε κατάσταση παραλυσίας όταν απαιτείται αντίδραση. Το ηλεκτρικό καλώδιο το ακύρωσε η Τουρκία, τα τουρκικά αλιευτικά αλωνίζουν στα χωρικά ύδατα της Ελλάδας, ο Ζελένσκι έχει ζητήσει από τις ΗΠΑ να πιέσουν την Αθήνα για να στείλει στο Κίεβο το σύστημα Πάτριοτ, η κυβέρνηση μοιάζει σχεδόν αποσβολωμένη και αδυνατεί να πείσει ότι ασκεί εξωτερική πολιτική με εθνικά κριτήρια...<br /><br />Η μόνη κυβέρνηση στην περιοχή που δεν έχει εθνικό πλάνο για κάθε ενδεχόμενο, είναι αυτή του Κυριάκου Μητσοτάκη. Οι φόβοι είναι βάσιμοι, καθώς η έντονη κινητικότητα στο Κυπριακό είναι πιθανό κάποια στιγμή να προκαλέσει την παρέμβαση Τραμπ. Αν πράγματι ο γγ του ΟΗΕ Γκουτέρες καταφέρει να συγκαλέσει την πολυμερή διάσκεψη, τότε οι πιθανότητες εμπλοκής του Τραμπ αυξάνονται. Προς ποια κατεύθυνση; αυτό και μόνο προκαλεί δέος.<br />Από τη μια πλευρά το Ισραήλ δεν θέλει λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας γιατί δεν θέλει την Κύπρο υπό τον έλεγχο της Τουρκίας. Προτιμά δύο κράτη και την Τουρκία περιορισμένη στα κατεχόμενα, αλλά χωρίς επιρροή στην Κυπριακή Δημοκρατία. Πρόκειται για μια δύσκολη εξίσωση…<br /><br />Ταυτόχρονα επικρατεί προβληματισμός αν και κατά πόσο η επανέναρξη συνομιλιών για το Κυπριακό θα επηρεάσει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις στην πορεία, ή θα αποσυνδεθούν εκ των προτέρων, ώστε να αποφευχθούν ευρύτερες εντάσεις και ίσως αστάθεια. Και στην περίπτωση αυτή, προκαλεί ανησυχία ενδεχόμενο εμπλοκή του Τραμπ. Με την λογική που διακατέχει τον Αμερικανό πρόεδρο, είναι προφανές ότι μπορεί να ζυγίσει τις εξελίξεις να πει ότι δεν ενδιαφέρεται για το Κυπριακό υποδεικνύοντας αυξημένο ρόλο της Τουρκίας , όπως ότι δεν ενδιαφέρεται αν νησάκια και βραχονησίδες έχουν έξη μίλια χωρικά ύδατα ή αν δικαιούνται ΑΟΖ. Είναι εκτός της δικής του λογικής όλα αυτά…<br /><br />Είναι χαρακτηριστικό ότι η τελευταία δήλωση Τραμπ δεν εξέπληξε πολλούς. Σε ερώτηση σχετικά με την διαφωνία του Ισραήλ σε μια πιθανή συμφωνία για τα F-35 με την Τουρκία, ο Τραμπ είπε: «Η Τουρκία είναι ένας σπουδαίος σύμμαχος, κανείς δεν μου λέει τι πρέπει να πουλάμε και τι όχι». Ταυτόχρονα, ο Αμερικανός πρόεδρος δεν έχασε την ευκαιρία να επαινέσει τον ρόλο του Ερντογάν στη Συρία, λέγοντας ότι ο Τούρκος ηγέτης χειρίστηκε το ζήτημα αποτελεσματικά. Δηλώνοντας ότι η επίσκεψή του στην Άγκυρα πήγε πολύ καλά, ο Τραμπ είπε ακόμα πως η Τουρκία είναι μια υπέροχη και πολύ ισχυρή χώρα. «Έχουν έναν υπέροχο στρατό, έναν πολύ μεγάλο και ισχυρό στρατό και πολύ σπουδαίο εξοπλισμό», επεσήμανε χαρακτηριστικά.<br /><br />Η μεγάλη εικόνα των εξελίξεων στην περιοχή υποδεικνύει ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει την παραμικρή επιρροή στον Λευκό Οίκο. Ό,τι προσπαθεί να περάσει ο Νετανιάχου το κάνει για τα συμφέροντα του Ισραήλ και όχι της Ελλάδας. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έχει καταφέρει εδώ και δύο χρόνια να κάνει αισθητή την παρουσία της, ούτε μέσω του διμερούς Στρατηγικού Διαλόγου υπάρχει κινητικότητα. <br />Οι εξοπλισμοί αποφασίζονται στο γραφείο του πρωθυπουργού άνευ ανταλλαγμάτων, το ίδιο ισχύει για το πλήθος βάσεων στην Ελλάδα. Επί επτά χρόνια ο πρωθυπουργός δεν έχει αρθρώσει μια σοβαρή φράση για τις διμερείς σχέσεις , πέρα από τις ευχές και τα τετριμμένα σε επετείους..<br />Η Ελλάδα χώρα βαλκανική, ευρωπαική και μεσογειακή και έχοντας ανοιχτά ζητήματα με την Τουρκία, την Λιβύη, την Αλβανία, τη Βόρεια Μακεδονία και με τους πολέμους στην αυλή της, όφειλε να έχει αναπτύξει πολυσχιδή διπλωματική δραστηριότητα.<br /><br />Επί επτά χρόνια, η μόνη , υποτιθέμενη πρωτοβουλία που ανακοίνωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν η πρόταση για την σύγκληση μιας περιφερειακής διάσκεψης την γνωστή 5+1 που θα είχε μια γενική ατζέντα, αλλά θα ήταν ένα πολύ θετικό πρώτο βήμα.<br />Η τύχη της όμως αγνοείται, όπως και γενικότερα η εξωτερική πολιτική της χώρας.</div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ακινησία μεταξύ Ελλάδας -ΗΠΑ, ενώ η σχέση Τραμπ -Ερντογάν προκαλεί ανησυχία.

Του Στράτου Βαλτινού Καθηλωμένες είναι οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις μετά την εκλογή Τραμπ το 2024. Και νωρίτερα , από το 2019 μετά την εκλ...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι δεσμοί της Τουρκίας με την Κίνα απειλούν την ασφάλεια των F-35 και του ΝΑΤΟ, προειδοποιεί ειδικός.

<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/07/%CF%84%CE%BE%CE%BA%CE%B4%CF%83%CE%BF%CF%81%CE%B8%CE%B5%CF%8290.jpg?ssl=1"><img height="104" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/07/%CF%84%CE%BE%CE%BA%CE%B4%CF%83%CE%BF%CF%81%CE%B8%CE%B5%CF%8290.jpg?resize=720%2C571&ssl=1" width="748" /></a><br /><br />Η επιστροφή της Τουρκίας στο πρόγραμμα των μαχητικών αεροσκαφών F-35 δεν αφορά μόνο τους ρωσικούς πυραύλους S-400. Τώρα, το τηλεπικοινωνιακό δίκτυο της Τουρκίας, που ανοίγεται ολοένα και περισσότερο σε κινεζικές εταιρείες, έχει γίνει το νέο μέτωπο σε μια μάχη που ανησυχεί βαθιά την Ουάσινγκτον.<br /><br />Η κινεζική απειλή για το τουρκικό τηλεπικοινωνιακό δίκτυο<br /><br />Ο Έντι Ζεμενίδης , εκτελεστικός διευθυντής του Ελληνοαμερικανικού Συμβουλίου Ηγεσίας (HALC), εξέδωσε μια προειδοποίηση που υπερβαίνει τη μακροχρόνια αντιπαλότητα με τη Μόσχα.<br /><br /> «Εάν η Τουρκία αποκτήσει τα F-35, θα είναι το μόνο έθνος στο πρόγραμμα με το τηλεπικοινωνιακό της δίκτυο πλήρως εκτεθειμένο στην Κίνα», δήλωσε σε συνέντευξή του στο Breitbart News το Σάββατο.<br /><br />Και το Πεκίνο, υπενθύμισε στους τηλεθεατές, μπορεί νόμιμα να υποχρεώσει τις τουρκικές εταιρείες να παραδώσουν πληροφορίες στις αρχές του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος.<br /><br />Ο φόβος δεν είναι θεωρητικός <br /><br />Κινεζικές εταιρείες διαχειρίζονται ήδη κρίσιμες τηλεπικοινωνιακές υποδομές στην Τουρκία , ανοίγοντας μια πιθανή «κερκόπορτα» για κατασκοπεία σε δεδομένα συντήρησης, προφίλ πτήσεων και κρυπτογραφημένες επικοινωνίες του πιο προηγμένου stealth μαχητικού αεροσκάφους του ΝΑΤΟ.<br /><br />Οποιαδήποτε παραβίαση σε αυτήν την αλυσίδα, προειδοποιούν οι αναλυτές, θα έθετε σε κίνδυνο την ασφάλεια όλων των συμμάχων που χειρίζονται το αεροσκάφος.<br /><br />Το εμπόδιο των S-400 και οι όροι που θέτει η Ουάσινγκτον<br /><br />Το ρωσικό πρόβλημα παραμένει άλυτο.<br /><br />Μια επιστολή του Υπουργείου Εξωτερικών που στάλθηκε αυτή την εβδομάδα στο Κογκρέσο —την οποία είδε ο Δημοκρατικός βουλευτής Γουέσλι Μπελ— επαναλαμβάνει ότι καμία μεταφορά F-35 δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί μέχρι η Τουρκία να εγκαταλείψει πλήρως το σύστημα αεράμυνας S-400. Επιπλέον, η Άγκυρα πρέπει να συμμορφωθεί με τις εκκρεμείς πιστοποιήσεις βάσει του Νόμου για την Αντιμετώπιση των Αντιπάλων της Αμερικής μέσω Κυρώσεων (CAATSA ) και του Νόμου περί Εθνικής Άμυνας του 2020.<br /><br />Ο Ζεμενίδης τονίζει ότι η απόσυρση των ρωσικών πυραύλων είναι «ένα κατώτατο όριο, όχι ένα ανώτατο όριο». «Η Τουρκία πρέπει να κερδίσει το προνόμιο να λαμβάνει αμερικανικά όπλα», δήλωσε. Τα ημίμετρα που προτείνει η Άγκυρα -να αφήσει τους S-400 στη συσκευασία τους, να αφαιρέσει ένα τσιπ αλλά να διατηρήσει τους πυραύλους- δεν πείθουν το Πεντάγωνο. «Αν είναι σε ένα κουτί, μπορούν να βγουν από το κουτί», αστειεύτηκε ο ειδικός.<br /><br />Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση Τραμπ βιώνει μια εσωτερική διαμάχη για την εξουσία. Ενώ οι υπουργοί Μάρκο Ρούμπιο (Εξωτερικών) και Πιτ Χέγκσεθ (Άμυνας) διατηρούν σοβαρές επιφυλάξεις σχετικά με την πώληση, ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία, Τομ Μπαράκ , πιέζει προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ο Ζεμενίδης ήταν ιδιαίτερα επικριτικός απέναντι στον Μπαράκ: «Συμπεριφέρεται περισσότερο σαν τον Τούρκο πρέσβη στις Ηνωμένες Πολιτείες παρά σαν τον πρέσβη των ΗΠΑ στην Τουρκία. Έχει αλλάξει πλευρά».<br /><br />Το F-35 είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό μαχητικό αεροσκάφος: είναι ένα δικτυωμένο σύστημα μάχης που ενσωματώνει το μισό ΝΑΤΟ. Μια παραβίαση ασφαλείας επηρεάζει όλους τους συμμάχους που πετούν ή σχεδιάζουν να πετάξουν αυτό το αεροσκάφος.<br /><br />Η πρόταση που έκανε ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα νωρίτερα αυτόν τον μήνα, στην οποία είπε ότι η πώληση «θα είχε νόημα», έχει προκαλέσει διακομματική αντίθεση στο Κογκρέσο.<br /><br />Η χρονική στιγμή δεν είναι τυχαία: την ίδια εβδομάδα συμπληρώθηκε η 52η επέτειος της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, μια ιστορική υπενθύμιση που βαραίνει πολύ στις αίθουσες του Καπιτωλίου.<br /><br />Η Λογική της Ουάσινγκτον<br /><br />Για να κατανοήσουμε γιατί η Ουάσινγκτον διατηρεί την κυριαρχία της, πρέπει να κοιτάξουμε πέρα ​​από την τρέχουσα κατάσταση. <br /><br />Η στρατηγική του τεχνολογικού ελέγχου επί των F-35 πηγάζει από ένα δόγμα των ΗΠΑ που διαμορφώθηκε μετά τον Ψυχρό Πόλεμο: κανένας πιθανός αντίπαλος δεν μπορεί να αποκτήσει πρόσβαση στις εσωτερικές λειτουργίες του συστήματος που στηρίζει την αεροπορική υπεροχή των συμμάχων. <br /><br />Τη δεκαετία του 1980, η κυβέρνηση Ρίγκαν μπλόκαρε τις μεταφορές ευαίσθητης στρατιωτικής τεχνολογίας σε χώρες που φλέρταραν με τρίτους παράγοντες. Σήμερα, με την Κίνα ως συστημικό αντίπαλο, η ανησυχία είναι ακόμη μεγαλύτερη.<br /><br />Από αυτή την οπτική γωνία, η Τουρκία δεν είναι απλώς ένας άβολος εταίρος: είναι ένας αδύναμος κρίκος στη νότια πλευρά του ΝΑΤΟ , του οποίου οι αυτόνομες αποφάσεις σχετικά με τις τηλεπικοινωνίες θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο τη συλλογική ασφάλεια.<br /><br />Η συζήτηση στο Κογκρέσο αποκαλύπτει έναν ασυνήθιστο συνασπισμό: Δημοκρατικοί που ανησυχούν για τα ανθρώπινα δικαιώματα και παραδοσιακοί Ρεπουμπλικάνοι, ενωμένοι στην απαίτηση η Τουρκία να λάβει απτά μέτρα πριν από την παραλαβή του μαχητικού αεροσκάφους.<br /><br />Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση εξισορροπεί τα γεωπολιτικά της συμφέροντα – η Άγκυρα είναι βασικός παράγοντας στη Μαύρη Θάλασσα και τη Μέση Ανατολή – με την προστασία του πιο ακριβού στρατιωτικού βιομηχανικού μυστικού στην ιστορία.<br /><br /> Το επόμενο παράθυρο ευκαιρίας θα είναι τον Σεπτέμβριο, όταν το Υπουργείο Εξωτερικών πρέπει να υποβάλει εκ νέου έκθεση στο Κογκρέσο σχετικά με τη συμμόρφωση της Άγκυρας. Μέχρι τότε, η σκιά του Πεκίνου επισκιάζει κάθε νέα αποστολή ανταλλακτικών για το F-35.<div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οι δεσμοί της Τουρκίας με την Κίνα απειλούν την ασφάλεια των F-35 και του ΝΑΤΟ, προειδοποιεί ειδικός.

Η επιστροφή της Τουρκίας στο πρόγραμμα των μαχητικών αεροσκαφών F-35 δεν αφορά μόνο τους ρωσικούς πυραύλους S-400. Τώρα, το τηλεπικοινωνιακό...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Ιθάκη του Οδυσσέα ήταν η Ελευθερία, όχι μια συγκεκριμένη Πατρίδα (Τουρκική αρθρογραφία).

<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/07/%CE%BA%CE%BB%CE%B4%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%81%CE%BE%CE%B5%CF%82%CE%BF%CE%B91.jpg?ssl=1"><img height="98" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/07/%CE%BA%CE%BB%CE%B4%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%81%CE%BE%CE%B5%CF%82%CE%BF%CE%B91.jpg?resize=720%2C351&ssl=1" width="760" /></a><br /><br /><i><b>Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να επιστρέψει από εκεί που έφυγε με τις ίδιες ιδέες.</b></i><br /><br /> Το αληθινό ταξίδι του Οδυσσέα δεν είναι στις θάλασσες, αλλά μέσα στον ίδιο τον εαυτό του.<br /><br />Μερικές ιστορίες από την αρχαία Ελλάδα δεν παλιώνουν ποτέ. Επειδή δεν αφηγούνται το παρελθόν, αλλά τον ίδιο τον άνθρωπο, γράφει ο Δρ. Μπιλάλ Σαμπούρ στα τουρκικά media.<br /><br /> Ο Οδυσσέας του Ομήρου είναι αυτός ο άνθρωπος. Ο λόγος που τον διαβάζουμε ακόμα χιλιάδες χρόνια αργότερα δεν είναι μόνο επειδή είναι ένας βασιλιάς που επιστρέφει από την Τροία στην Ιθάκη.<br /><br />Ο Οδυσσέας είναι ένα από τα παλαιότερα και πιο ισχυρά σύμβολα του αγώνα της ανθρωπότητας με τον πόλεμο , τη δύναμη, τους θεούς, την αγάπη, τη μνήμη και την ίδια της την ύπαρξη.<br /><br />Μία από τις μεγαλύτερες ιστορίες στην ανθρώπινη ιστορία δεν είναι στην πραγματικότητα μια ιστορία πολέμου, αλλά μια ιστορία επιστροφής στην πατρίδα.<br /><br />Ωστόσο, η επιστροφή του Οδυσσέα δεν είναι μια συνηθισμένη επιστροφή.<br /><br /> Επειδή ένα άτομο δεν μπορεί να επιστρέψει εκεί που έφυγε με τις ίδιες ιδέες. Ο χρόνος τον αλλάζει, ο πόλεμος τον πληγώνει, η αγάπη τον μεταμορφώνει, η απώλεια τον μειώνει. Επομένως, το πραγματικό ερώτημα του Οδυσσέα δεν είναι «Πώς θα επιστρέψω στην Ιθάκη;» αλλά «Ως ποιος θα επιστρέψω στην Ιθάκη;»<br /><br />Ο σύγχρονος Οδυσσέας<br /><br />Αυτό είναι που κάνει τον Οδυσσέα ακόμα σύγχρονο. Είναι ένας ήρωας της διάνοιας, όχι της ωμής βίας. Κατακτά τον κόσμο όχι με ωμή βία, αλλά με τη διάνοια. Δεν αντιμετωπίζει τέρατα μόνο με σπαθί. Χρησιμοποιεί την ευφυΐα του, το πνεύμα του και τη στρατηγική του.<br /><br />Οι άνθρωποι δεν είναι τα πιο δυνατά, τα πιο γρήγορα ή τα πιο ανθεκτικά πλάσματα. Αλλά μπορούν να σκεφτούν, να κατανοήσουν και να ξεπεράσουν τους δικούς τους περιορισμούς.<br /><br />Η ανθρωπότητα δεν ορίζεται από την κυριαρχία της φύσης, αλλά από την ικανότητά της να την κατανοεί.<br /><br />Εδώ, ο Οδυσσέας αντιμετωπίζει έναν από τους μεγαλύτερους πνευματικούς κινδύνους της ανθρωπότητας: την επιθυμία να περιορίσει τη ζωή σε αμετάβλητους κανόνες, αδιαμφισβήτητες εντολές και τα παγωμένα μοτίβα του παρελθόντος.<br /><br />Ορισμένες οπτικές γωνίες επιδιώκουν να δουν την ανθρωπότητα όχι ως τον δημιουργό της δικής της ζωής, αλλά ως τον υπάκουο φορέα μιας καθιερωμένης τάξης από το παρελθόν.<br /><br />Οι άνθρωποι αλλάζουν, οι κοινωνίες αλλάζουν, η γνώση αλλάζει.<br /><br /> Ωστόσο, κάποιες επιδιώκουν να μετατρέψουν μια παρελθούσα τάξη σε ένα αμετάβλητο διάταγμα εσαεί.<br /><br />Ο Οδυσσέας, ωστόσο, είναι άνθρωπος της αναζήτησης, όχι της στασιμότητας, των αλυσίδων. Κάθε δογματική κατανόηση που αποξενώνει τον άνθρωπο από το δικό του νου, σώμα, επιθυμίες και ελευθερία, και που απολυτοποιεί μια ιστορική τάξη, αρνείται την ικανότητα του ανθρώπου να γίνει.<br /><br />Το θεμελιώδες πρόβλημα του κανονιστικού, ιεροποιητικού και απολυταρχικού αντιδραστισμού προκύπτει εδώ: η επιβολή μιας αμετάβλητης τάξης του παρελθόντος σε μια μεταβαλλόμενη ζωή.<br /><br />Ωστόσο, ο άνθρωπος δεν είναι αιχμάλωτος του παρελθόντος, αλλά οικοδόμος του μέλλοντος<div><br /></div><div><a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/07/image-27.png?ssl=1"><img height="311" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/07/image-27.png?resize=720%2C404&ssl=1" width="640" /></a><br /><br />Στην ιστορία του Οδυσσέα, υπάρχουν θεοί. Αλλά αυτοί οι θεοί δεν είναι τέλειοι.<br /><br />Ζηλεύουν, θυμώνουν, τιμωρούν και παρεμβαίνουν, (όλες οι ανθρώπινες αδυναμίες)<br /><br />Είναι σαν μορφές δύναμης που μεταφέρονται στους ουρανούς.<br /><br />Αλλά εδώ αναδύεται το μεγαλείο του Οδυσσέα: ακόμη και στον κόσμο των θεών, η ανθρωπότητα δεν εξαφανίζεται εντελώς.<br /><br /> Υπάρχει η μοίρα, αλλά υπάρχει και η επιλογή. Υπάρχει δύναμη, αλλά υπάρχει και η αντίσταση. Υπάρχουν θεοί, αλλά υπάρχει και η ανθρώπινη ευθύνη. Η ελευθερία δεν είναι ένας κόσμος χωρίς εμπόδια. Η ελευθερία είναι η ικανότητα να λαμβάνεις αποφάσεις παρά όλα τα εμπόδια. Ο Οδυσσέας δεν είναι ποτέ εντελώς ελεύθερος, αλλά ούτε παραδίδεται ποτέ εντελώς.<br /><br />Επομένως, ο Οδυσσέας δεν είναι μόνο μια μυθολογική μορφή, αλλά και μια πολιτική. Είναι ένας βασιλιάς που γνωρίζει το τίμημα της εξουσίας.<br /><br /> Κερδίζει μια νίκη στην Τροία, αλλά βλέπει ότι η νίκη δεν θεραπεύει το ανθρώπινο πνεύμα. Οι πόλεμοι κερδίζονται· οι άνθρωποι πεθαίνουν. Ένας βασιλιάς παίρνει μια απόφαση· οι στρατιώτες πέφτουν στο έδαφος. Μια χώρα κηρύσσει τη νίκη· οι μητέρες, οι σύζυγοι και τα παιδιά μένουν πίσω.<br /><br />Η επιστροφή του Οδυσσέα στην πατρίδα δεν είναι επομένως η θριαμβευτική πορεία ενός ήρωα πολέμου.<br /><br />Είναι η επιστροφή ενός ανθρώπου που αμφισβητεί τον εαυτό του μετά τον πόλεμο. Επειδή το πραγματικό ζήτημα δεν είναι η νίκη στον πόλεμο, αλλά το να ξέρεις πώς να ζεις μετά τον πόλεμο. Το να κερδίζεις τον πόλεμο είναι εύκολο· το να ζεις ειρηνικά είναι δύσκολο.<br /><br />Η Πηνελόπη<br /><br />Η Πηνελόπη δεν είναι η σιωπηλή φιγούρα σε αυτή την ιστορία. Δεν είναι απλώς μια γυναίκα που περιμένει. Ενώ ο Οδυσσέας πλέει στις θάλασσες, η Πηνελόπη αντιστέκεται στο πέρασμα του χρόνου. Εν μέσω της δομής εξουσίας που έχουν καθιερώσει οι άνδρες, αγωνίζεται να διατηρήσει τη δική της αποφασιστικότητα.<br /><br />Επομένως, η αφοσίωσή της δεν είναι παθητική αναμονή, αλλά ένας αγώνας για δράση. Η αγάπη δεν αφορά δύο ανθρώπους που κατέχουν ο ένας τον άλλον.<br /><br />Η αγάπη αφορά δύο ελεύθερους ανθρώπους που αναγνωρίζουν ο ένας την ελευθερία του άλλου.<br /><br />Η απεξάρτηση της νέας γενιάς<br /><br />Ο Τηλέμαχος, από την άλλη πλευρά, αντιπροσωπεύει όλους τους νέους που προσπαθούν να απελευθερωθούν από τη σκιά του πατέρα τους. Κάποια στιγμή, πρέπει κανείς να αναρωτηθεί: «Ποιος είμαι εγώ; Το άτομο που κληρονόμησε τη ζωή μου ή το άτομο που χτίζει τη δική του ζωή;» Ενώ ο Οδυσσέας επιστρέφει σπίτι, ο Τηλέμαχος αναζητά να βρει τον εαυτό του. Το ταξίδι του ενός είναι μια επιστροφή στο παρελθόν, του άλλου είναι μια γέννηση στο μέλλον.<br /><br />Ο σημερινός άνθρωπος κρύβει μέσα του τον Οδυσσέα<br /><br />Αποσπασμένος από την πατρίδα του, διχασμένος ανάμεσα σε ταυτότητες, παγιδευμένος ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον… Όλοι αναζητούμε μια Ιθάκη. Αλλά το πραγματικό σπίτι ενός ανθρώπου δεν είναι μια γεωγραφική τοποθεσία. Η Ιθάκη είναι η επιθυμία να είναι κανείς το υποκείμενο της ζωής του.<br /><br />Το πραγματικό ταξίδι του Οδυσσέα δεν λαμβάνει χώρα στις θάλασσες, αλλά μέσα στον εαυτό του.<br /><br /> Τελικά, δεν επιστρέφει απλώς στην Ιθάκη. Επιστρέφει ως ένα άτομο που έχει αποστασιοποιηθεί από τον προηγούμενο εαυτό του, έχει πληγωθεί, έχει αλλάξει και έχει ξαναγεννηθεί.<br /><br />Έτσι είναι και οι άνθρωποι.<br /><br />Η ζωή μας στέλνει σε ένα ταξίδι. Μας κάνει να χάνουμε τον εαυτό μας, μας πληγώνει, μας κάνει να ερωτευόμαστε, μας εξαπατά. Και ξαφνικά, μια μέρα επιστρέφουμε. Αλλά όταν επιστρέφουμε, συνειδητοποιούμε ότι αυτό που ψάχναμε δεν ήταν το παλιό μας σπίτι.<br /><br />Αυτό που πραγματικά ψάχναμε ήταν η ελευθερία να ξαναχτίσουμε τον εαυτό μας. Ίσως ολόκληρη η ιστορία του Οδυσσέα να μπορεί να συνοψιστεί σε μία μόνο πρόταση: Ένα άτομο δεν επιστρέφει σπίτι. Ένα άτομο αναδημιουργεί τον εαυτό του καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού του.<br /><br />Σκοπός της ανθρωπότητας η Ελευθερία<br /><br />Οι θεοί μπορούν να αποφασίσουν. Οι βασιλιάδες μπορούν να κυβερνήσουν. Η μοίρα μπορεί να δοκιμάσει. Η ιστορία μπορεί να πληγώσει. Τα δόγματα του παρελθόντος μπορεί να καλέσουν πίσω στην ανθρωπότητα. Αλλά εν μέσω όλων αυτών, η ανθρωπότητα δεν πρέπει να εγκαταλείψει τον αγώνα να είναι το υποκείμενο της δικής της ζωής. Επειδή η αληθινή Ιθάκη της ανθρωπότητας δεν είναι ένα νησί, αλλά η δυνατότητα να είναι ελεύθερα η ίδια.<br /><br />Άνθρωπος και Κοινωνία<br /><br />Ο Οδυσσέας δεν είναι απλώς ένας ήρωας του παρελθόντος. Είναι το όνομα της ανθρωπότητας, που εξακολουθεί να είναι υποχρεωμένη να ξεκινήσει ένα ταξίδι. Το καθήκον της ανθρωπότητας δεν είναι να επαναλαμβάνει μια καθιερωμένη τάξη του παρελθόντος για πάντα, αλλά να δημιουργεί το δικό της μέλλον.<br /><br />Διότι ο άνθρωπος δεν είναι παθητικός φορέας ενός δεδομένου πεπρωμένου. Είναι το δημιουργικό υποκείμενο της δικής του ζωής και του μέλλοντός του.</div><div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Ιθάκη του Οδυσσέα ήταν η Ελευθερία, όχι μια συγκεκριμένη Πατρίδα (Τουρκική αρθρογραφία).

Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να επιστρέψει από εκεί που έφυγε με τις ίδιες ιδέες. Το αληθινό ταξίδι του Οδυσσέα δεν είναι στις θάλασσες, αλ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πρόκληση της Άγκυρας στον ΟΗΕ: Αποκαλεί «νόμιμη» την εισβολή του 1974 και επιμένει στα δύο κράτη.

<img height="113" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/1536x864_cmsv2_afb994b0-e296-5a24-ac4f-84928a866936-9852844-768x432.jpg" width="752" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Με επιστολή προς τα Ηνωμένα Έθνη, η Τουρκία επαναφέρει πλήρως το αναθεωρητικό της αφήγημα για την Κύπρο, απορρίπτει τον όρο «εισβολή» και ζητά διεθνή αναγνώριση της «κυριαρχικής ισότητας» των δύο πλευρών.<br /><br />Λίγες ημέρες μετά την τριμερή συνάντηση υπό τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες, η Άγκυρα κλιμακώνει τη ρητορική της για το Κυπριακό, καταθέτοντας επιστολή στα Ηνωμένα Έθνη με την οποία επαναλαμβάνει ότι η τουρκική στρατιωτική επέμβαση του 1974 ήταν «νόμιμη και δικαιολογημένη».<br /><br />Η κίνηση θεωρείται ιδιαίτερα συμβολική αλλά και πολιτικά φορτισμένη, καθώς επιχειρεί να καταγράψει εκ νέου στα επίσημα έγγραφα του ΟΗΕ τη διαχρονική τουρκική θέση, σε μια περίοδο όπου ο διεθνής οργανισμός προσπαθεί να διατηρήσει ζωντανή την προοπτική επανέναρξης των διαπραγματεύσεων.<div><br />Επιστολή στον ΟΗΕ με αίτημα επίσημης καταχώρισης<br /><br />Στην επιστολή, με ημερομηνία 16 Ιουλίου, ο Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Τουρκίας στον ΟΗΕ Αχμέτ Γιλντίζ ζητά από τον Γενικό Γραμματέα το τουρκικό κείμενο να κυκλοφορήσει ως επίσημο έγγραφο τόσο της Γενικής Συνέλευσης όσο και του Συμβουλίου Ασφαλείας.<br /><br />Στο παράρτημα περιλαμβάνεται επιστολή του εκπροσώπου του ψευδοκράτους στη Νέα Υόρκη, Μουράτ Σοϊσάλ, η οποία απαντά στις τοποθετήσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας και στρέφεται κατά του πρόσφατου ψηφίσματος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τις συνέπειες της τουρκικής εισβολής στις Κύπριες γυναίκες και τα κορίτσια. </div><div><br />Απορρίπτει τον όρο «εισβολή» και επιμένει στα δύο κράτη<br /><br />Στο κείμενο, η τουρκική πλευρά απορρίπτει τους χαρακτηρισμούς περί «εισβολής» και «κατοχής», υποστηρίζοντας ότι η στρατιωτική επέμβαση ήταν σύμφωνη με το διεθνές δίκαιο.<br /><br />Παράλληλα, επαναλαμβάνει τη θέση ότι στην Κύπρο υπάρχουν «δύο ξεχωριστά κράτη και δύο ξεχωριστοί λαοί», επιμένοντας πως κάθε μελλοντική συμφωνία μπορεί να βασιστεί μόνο στη συνεργασία δύο «κυρίαρχων ίσων» με ισότιμο διεθνές καθεστώς.<br /><br />Η θέση αυτή βρίσκεται εκτός του πλαισίου των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, τα οποία προβλέπουν λύση διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας με μία κυριαρχία, μία διεθνή προσωπικότητα και μία ιθαγένεια. </div><div><br />Στο στόχαστρο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο<br /><br />Η Άγκυρα στρέφεται και κατά του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, επικρίνοντας το ψήφισμα της 8ης Ιουλίου, το οποίο αναφέρεται στον αντίκτυπο της τουρκικής εισβολής του 1974 στις Κύπριες γυναίκες και στα εγκλήματα που διαπράχθηκαν εκείνη την περίοδο.<br /><br />Παράλληλα, κατηγορεί την Κυπριακή Δημοκρατία ότι εκμεταλλεύεται, όπως υποστηρίζει, την απουσία εκπροσώπησης των Τουρκοκυπρίων στα διεθνή φόρα, επιχειρώντας να ενισχύσει το αφήγημα περί πολιτικής ισότητας και ξεχωριστής διεθνούς υπόστασης.<br /><br />Η επιστολή της Άγκυρας δεν μεταβάλλει το νομικό πλαίσιο του Κυπριακού, αλλά αποτελεί σαφές πολιτικό μήνυμα ότι η Τουρκία δεν προτίθεται να εγκαταλείψει τη στρατηγική της λύσης δύο κρατών. Η χρονική συγκυρία, αμέσως μετά τις πρωτοβουλίες του Αντόνιο Γκουτέρες για νέα άτυπη διάσκεψη, δείχνει ότι η Άγκυρα επιδιώκει να διαμορφώσει εκ των προτέρων το διαπραγματευτικό πεδίο, επαναφέροντας ως προϋπόθεση την αναγνώριση της «κυριαρχικής ισότητας». Αυτό διατηρεί το βασικό χάσμα με τη Λευκωσία και τον ΟΗΕ, οι οποίοι εξακολουθούν να κινούνται στο πλαίσιο των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας για ομοσπονδιακή λύση.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πρόκληση της Άγκυρας στον ΟΗΕ: Αποκαλεί «νόμιμη» την εισβολή του 1974 και επιμένει στα δύο κράτη.

Βασιλης Διαμαντακος Με επιστολή προς τα Ηνωμένα Έθνη, η Τουρκία επαναφέρει πλήρως το αναθεωρητικό της αφήγημα για την Κύπρο, απορρίπτει τον ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί η Σαουδική Αραβία δεν μπορεί πλέον να μένει ουδέτερη στον πόλεμο ΗΠΑ-Ιράν.

<img height="97" src="https://img-s-msn-com.akamaized.net/tenant/amp/entityid/AA292bio.img?w=768&h=432&m=6&x=282&y=2&s=282&d=98" width="762" /><br /><br />Η Σαουδική Αραβία βρίσκεται αντιμέτωπη με μία από τις δυσκολότερες αποφάσεις των τελευταίων ετών, καθώς ο πόλεμος που ξέσπασε μετά τις αμερικανοϊσραηλινές επιθέσεις κατά του Ιράν στα τέλη Φεβρουαρίου απειλεί να παρασύρει και το ίδιο το βασίλειο σε μια ευρύτερη περιφερειακή σύγκρουση.<br /><br />Μέχρι σήμερα, το Ριάντ είχε επιλέξει να κρατήσει αποστάσεις από τις εχθροπραξίες. Ωστόσο, σύμφωνα με το BBC, η στάση αυτή αλλάζει, καθώς οι σαουδαραβικές αρχές θεωρούν ότι δέχονται πλέον επιθέσεις από πολλές κατευθύνσεις.<br /><br />Αυτή την εβδομάδα, η Σαουδική Αραβία συμμετείχε μαζί με τις Ηνωμένες Πολιτείες σε αεροπορικά πλήγματα εναντίον φιλοϊρανικών πολιτοφυλακών στο Ιράκ, τις οποίες κατηγορεί ότι εξαπέλυσαν επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη εναντίον σαουδαραβικών στόχων.<br /><br />Το μεγάλο δίλημμα για το Ριάντ είναι πλέον αν θα συνεχίσει να απαντά στρατιωτικά, επιδιώκοντας να αποτρέψει νέες επιθέσεις, ή αν θα αναζητήσει τρόπους αποκλιμάκωσης, ακόμη και μέσω πολιτικών ή οικονομικών συμφωνιών με αντιπάλους του.<div><br />Το πολύπλοκο μέτωπο της σύγκρουσης<br /><br />Από τη μία πλευρά βρίσκονται το Ιράν και οι Φρουροί της Επανάστασης, με συμμάχους τους αντάρτες Χούθι στην Υεμένη, τις φιλοϊρανικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ και τη Χεζμπολάχ στον Λίβανο.<br /><br /></div><div>Απέναντί τους βρίσκονται οι αμερικανικές δυνάμεις της Κεντρικής Διοίκησης (CENTCOM), με τη στήριξη - σε διαφορετικό βαθμό - των αραβικών κρατών του Κόλπου και της Ιορδανίας. Το Ισραήλ παραμένει στενός σύμμαχος των ΗΠΑ, χωρίς όμως να συμμετέχει ενεργά στη συγκεκριμένη φάση της σύγκρουσης.<br /><br />Σύμφωνα με ανάλυση του BBC, η Τεχεράνη έχει επικεντρώσει τις τελευταίες εβδομάδες τις επιθέσεις της με πυραύλους και drones εναντίον της Ιορδανίας, του Κουβέιτ και του Μπαχρέιν, ενώ παράλληλα επιχειρεί να ελέγξει τη ναυσιπλοΐα στο Στενό του Ορμούζ.<br /><br />Την ίδια ώρα, η ενεργότερη εμπλοκή των ιρακινών πολιτοφυλακών και των Χούθι δείχνει ότι, χωρίς μια νέα συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, ο κίνδυνος επέκτασης της σύγκρουσης παραμένει ιδιαίτερα υψηλός.</div><div><br />Το «Vision 2030» απειλείται<br /><br />Για τη Σαουδική Αραβία, η αποφυγή μιας παρατεταμένης πολεμικής εμπλοκής αποτελεί στρατηγική προτεραιότητα.<br /><br />Ο διάδοχος του θρόνου, Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, έχει επενδύσει πολιτικά στο φιλόδοξο πρόγραμμα Vision 2030, που στοχεύει στη μείωση της εξάρτησης της οικονομίας από το πετρέλαιο, την προσέλκυση ξένων επενδύσεων και την ανάπτυξη νέων βιομηχανιών και τεχνολογικών υποδομών.<br /><br />Όμως, όπως επισημαίνει το BBC, η στρατηγική αυτή δυσκολεύεται να προχωρήσει όταν η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με συνεχή απειλή από drones και βαλλιστικούς πυραύλους.<br /><br />Οι Σαουδάραβες δεν έχουν ξεχάσει το σοκ του Σεπτεμβρίου του 2019, όταν εγκαταστάσεις-κλειδιά της πετρελαϊκής βιομηχανίας στο Αμπκάικ και στο Χουράις δέχθηκαν επίθεση με drones, προκαλώντας προσωρινή διακοπή περίπου του μισού όγκου των σαουδαραβικών εξαγωγών πετρελαίου.<br /><br />Τη Δευτέρα, δορυφορικές εικόνες έδειξαν ότι η εγκατάσταση του Αμπκάικ δέχθηκε εκ νέου επίθεση, αυτή τη φορά από φιλοϊρανικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ.<br /><br />Σε απάντηση, το Ριάντ επιχείρησε να διατηρήσει τις εξαγωγές πετρελαίου διοχετεύοντας περίπου 5.000.000 βαρέλια ημερησίως μέσω του αγωγού που συνδέει την ανατολική ακτή με το λιμάνι Γιανμπού στην Ερυθρά Θάλασσα.<br /><br />Η κατάσταση περιπλέχθηκε ακόμη περισσότερο μετά τον βομβαρδισμό του αεροδρομίου της Σαναά στις 13 Ιουλίου από δυνάμεις που υποστηρίζονται από τη Σαουδική Αραβία.<br /><br />Οι Χούθι απάντησαν με επιθέσεις σε αεροδρόμια της νότιας Σαουδικής Αραβίας, αλλά και εναντίον πλοίων στην Ερυθρά Θάλασσα, αυξάνοντας σημαντικά τον κίνδυνο για τη ναυσιπλοΐα στο στενό Μπαμπ ελ Μαντέμπ, από όπου διέρχεται μεγάλο μέρος των σαουδαραβικών εξαγωγών προς την Ασία.<br /><br />Παρά την εύθραυστη εκεχειρία που συμφωνήθηκε το 2022, η απειλή από τους Χούθι επανέρχεται δυναμικά, ενώ το Ριάντ βρίσκεται πλέον αντιμέτωπο ταυτόχρονα με επιθέσεις από τον νότο, μέσω Υεμένης, και από τον βορρά, μέσω φιλοϊρανικών οργανώσεων στο Ιράκ.<br /><br />Παρά τις προσπάθειες διαφοροποίησης της οικονομίας, το πετρέλαιο εξακολουθεί να αποτελεί τη βασική πηγή εσόδων της Σαουδικής Αραβίας.Η απόφαση του Ιράν να περιορίσει ουσιαστικά τη διέλευση από το Στενό του Ορμούζ, μέσω των οποίων διακινείται περίπου το 20% του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG), εντείνει την ανησυχία για νέες αναταράξεις στην παγκόσμια αγορά ενέργειας, την ώρα που το Ριάντ προσπαθεί να προστατεύσει τόσο τις εξαγωγές του όσο και το φιλόδοξο αναπτυξιακό του σχέδιο.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.skai.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γιατί η Σαουδική Αραβία δεν μπορεί πλέον να μένει ουδέτερη στον πόλεμο ΗΠΑ-Ιράν.

Η Σαουδική Αραβία βρίσκεται αντιμέτωπη με μία από τις δυσκολότερες αποφάσεις των τελευταίων ετών, καθώς ο πόλεμος που ξέσπασε μετά τις αμερι...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκικά ΜΜΕ: Στην Αίγυπτο οι S-400 για να πάρει η Άγκυρα τα F-35

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2024/08/al_sisi_erdogan1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1214" data-original-width="1900" height="83" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2024/08/al_sisi_erdogan1.jpg" width="761" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Σενάριο που μπορεί να ανατρέψει τα μέχρι στιγμής δεδομένα</span></h3><b>Γιάννης Παναγιωτακόπουλος</b><br />Ένα νέο σενάριο σχετικά με το μέλλον των ρωσικών αντιαεροπορικών συστημάτων S-400 που διαθέτει η Τουρκία έρχεται στο φως από τουρκικά μέσα ενημέρωσης, συνδέοντας άμεσα την υπόθεση με τις συνεχιζόμενες διαπραγματεύσεις της Άγκυρας για την απόκτηση των αμερικανικών μαχητικών F-35.<br /><br />Ειδικότερα, το τηλεοπτικό δίκτυο TGRT Haber, επικαλούμενο δημοσίευμα αφρικανικού μέσου ενημέρωσης, υποστηρίζει ότι η τουρκική πλευρά εξετάζει πλέον το ενδεχόμενο μεταφοράς των S-400 στην Αίγυπτο. Η εξέλιξη αυτή διαφοροποιείται από προηγούμενες πληροφορίες, οι οποίες ανέφεραν ως πιθανό προορισμό των συστημάτων τη Σαουδική Αραβία.<br /><br /><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="background-color: white; box-sizing: border-box; display: flex; font-family: cf_asty_st; font-size: 19px; margin: 10px auto; max-width: 550px; width: 550px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2082334717307719747" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?creatorScreenName=newsbreakGR&dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2082334717307719747&lang=el&origin=https%3A%2F%2Fwww.newsbreak.gr%2Fgeopolitiki-amyna%2F1032219%2Ftoyrkika-aigypto-s-400%2F&sessionId=24f7c782a14cb09790420d755574f603b0b8b470&siteScreenName=newsbreakGR&theme=light&widgetsVersion=6a3ad42b224df%3A1778106238597&width=550px" style="box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 746px; max-width: 100%; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div><p style="background-color: white; box-sizing: border-box; font-family: cf_asty_st; font-size: 19px; line-height: 1.6 !important; margin: 0px auto 26px; overflow-wrap: break-word; transition: font-size 0.18s, line-height 0.18s;"></p>Σύμφωνα με το τουρκικό φιλοκυβερνητικό κανάλι TRHaber, στη συνάντηση του Γιασάρ Γκιουλέρ με τον Εσρέφ Σελίμ Ζαχίρ που πραγματοποιήθηκε στην Άγκυρα στις 13 Ιουλίου, το πρώτο θέμα που συζητήθηκε ήταν η πιθανότητα μεταφοράς των S-400 στο Κάιρο. Ο στρατός της Αιγύπτου χρησιμοποιεί εδώ και χρόνια το ρωσικό σύστημα αεράμυνας S-300 και το στρατιωτικό προσωπικό είναι εξοικειωμένο με τα ρωσικά συστήματα.<br /><br /><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="background-color: white; box-sizing: border-box; display: flex; font-family: cf_asty_st; font-size: 19px; margin: 10px auto; max-width: 550px; width: 550px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2082036169270079915" frameborder="0" id="twitter-widget-1" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?creatorScreenName=newsbreakGR&dnt=false&embedId=twitter-widget-1&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2082036169270079915&lang=el&origin=https%3A%2F%2Fwww.newsbreak.gr%2Fgeopolitiki-amyna%2F1032219%2Ftoyrkika-aigypto-s-400%2F&sessionId=24f7c782a14cb09790420d755574f603b0b8b470&siteScreenName=newsbreakGR&theme=light&widgetsVersion=6a3ad42b224df%3A1778106238597&width=550px" style="box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 697px; max-width: 100%; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div><p style="background-color: white; box-sizing: border-box; font-family: cf_asty_st; font-size: 19px; line-height: 1.6 !important; margin: 0px auto 26px; overflow-wrap: break-word; transition: font-size 0.18s, line-height 0.18s;"></p>Η στρατηγική της Άγκυρας για τα F-35<br /><br />Όπως επισημαίνει το τουρκικό δίκτυο, η συγκεκριμένη επιλογή εντάσσεται στο πλαίσιο των διπλωματικών χειρισμών της Άγκυρας για την εξεύρεση μιας αμοιβαία αποδεκτής ισορροπίας με την Ουάσιγκτον. Στόχος είναι να ξεπεραστεί το πολυετές αδιέξοδο στις διμερείς σχέσεις που προκάλεσε η αγορά του ρωσικού συστήματος και να ανοίξει εκ νέου ο δρόμος για την ένταξη της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35.<br /><br />Παρά τη δημοσιότητα που λαμβάνει το σενάριο αυτό, μέχρι στιγμής δεν υπάρχει καμία επίσημη επιβεβαίωση ή τοποθέτηση είτε από τις τουρκικές είτε από τις αμερικανικές αρχές, καθώς οι σχετικές αναφορές βασίζονται αποκλειστικά σε πληροφορίες που αποδίδονται σε αφρικανικές πηγές.<div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκικά ΜΜΕ: Στην Αίγυπτο οι S-400 για να πάρει η Άγκυρα τα F-35

Σενάριο που μπορεί να ανατρέψει τα μέχρι στιγμής δεδομένα Γιάννης Παναγιωτακόπουλος Ένα νέο σενάριο σχετικά με το μέλλον των ρωσικών αντιαερ...

Διαβάστε την συνέχεια

“Συγχώνευση μετώπων” σε Ουκρανία και Ιράν: Ένα βήμα πιο κοντά στην άβυσσο;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRfwiRfCRT-gzyh1L5Bigq2eHi6bxqPWL2OEiDEsi6Vcd1meL_29ptURcFY&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="414" data-original-width="741" height="112" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRfwiRfCRT-gzyh1L5Bigq2eHi6bxqPWL2OEiDEsi6Vcd1meL_29ptURcFY&s=10" width="766" /></a></div><div><br /></div>Του <b>Ζαχαρία Μίχα</b><br />Η επίθεση εναντίον πλοίου ιρανικών συμφερόντων στην Κασπία θάλασσα από τους Ουκρανούς, ορθώς αναγνώσθηκε ως «τάση συγχώνευσης» των δυο πολέμων, στην Ουκρανία και στο Ιράν. Θα πρόκειται όμως για την επισημοποίηση μιας υφιστάμενης σχέσης, όπως έχει επισημάνει εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα ο υπογράφων. Ωστόσο, εάν η κατάσταση αυτή μονιμοποιηθεί θα έχει δυο πιθανές συνέπειες. Ή την προσέγγιση σε μια μεγάλη συνολική συμφωνία των ισχυρών, ή την προσέγγιση στο χείλος της καταστροφής. Και μάλιστα με γρήγορο ρυθμό.<br /><br />Η σχέση των δυο πολεμικών μετώπων κυρίως αφορούσε την εμφανή μείωση του ρυθμού τροφοδοσίας του Κιέβου με όπλα και πυρομαχικά, μια εξέλιξη που ευνοούσε τη Ρωσία. Η προσοχή της Δύσης αποσπάστηκε από το μέτωπο της Ουκρανίας, ένας πόλεμος που εξαφανίστηκε και από τις πρώτες ειδήσεις της παγκόσμιας ειδησεογραφίας, καθώς η ανταλλαγή πληγμάτων Ισραήλ-Ιράν και η επιλογή γεωγραφικής επέκτασης της περιοχής των συγκρούσεων από την Τεχεράνη, δημιούργησε εκρηκτική κατάσταση στην παγκόσμια αγορά ενέργειας και αποσταθεροποιούσε το σύνολο της Μέσης Ανατολής.<br /><br />Ο πόλεμος στην Ουκρανία, παρόλο που είχε εξίσου αρνητικές συνέπειες στο επίπεδο της ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας ασφάλειας, αυτές είχαν αρχίσει να ενσωματώνονται μοιρολατρικά ως μια νέα πραγματικότητα στην καθημερινότητα, μετά από μια τετραετία συγκρούσεων. Εξάλλου, το επιχείρημα της ανάγκης απεξάρτησης από τους ρωσικούς υδρογονάνθρακες, καθώς τους χρησιμοποιούσε η Μόσχα ως εργαλείο «ρύθμισης» της ευρωπαϊκής τουλάχιστον πολιτικής, ενίοτε καταφεύγοντας στον καταναγκασμό, είχε χωνευτεί από τις πολιτικές ηγεσίες και τις κοινωνίες των χωρών της Δύσης.<br /><br />Αν και είναι εξαιρετικά πρόωρο να κριθεί οριστικά το αν θα υπάρξει «συγχώνευση» των δυο μετώπων, το ερώτημα μπορεί να διερευνηθεί. Αφενός στο επίπεδο μιας εύλογης σεναριολογίας και αφετέρου επί τη βάσει της δέσμευσης του Ιράν για αντίποινα, διά της τοποθέτησης του υπουργείου Εξωτερικών. Άρα, η συζήτηση που έχει ανοίξει προσφέρεται για τη «χαρτογράφηση» των δυνητικών σεναρίων. Κι αυτό σε πείσμα των οπαδών του νεομακαρθισμού που επικρατεί στην Ελλάδα και τη συκοφαντική δαιμονοποίηση οποιασδήποτε άποψης δεν ταυτίζεται με την επικρατούσα «ορθοδοξία».<div><br />Τι θα επεδίωκε μια… συγχώνευση;<br /><br />Το βασικό σενάριο που βρίσκεται υπό επεξεργασία, αφορά τη δυνητική λογική πίσω από το ουκρανικό πλήγμα στο ιρανικό πλοίο. Επιδιώκει λοιπόν η Ουκρανία να ξαναμπεί στις δυτικές προτεραιότητες επιδιώκοντας να ενοποιήσει τα δυο μέτωπα σε έναν ενιαίο γεωστρατηγικό καμβά; Διότι έπεσε θύμα της απόσυρσης του ενδιαφέροντος της Δύσης μετά το ξέσπασμα του πολέμου στο Ιράν; Διότι με τις επιτυχίες που σημειώνουν πολλές επιδρομές με μη επανδρωμένα, έστω σε τακτικό επίπεδο αισθάνεται ότι πλέον ασκεί σοβαρή πίεση στη Ρωσία; Άρα, σύμφωνα με το εν λόγω επιχείρημα, υπάρχει θετική συγκυρία που μπορεί να «πουλήσει» επιτυχώς στις δυτικές ηγεσίες και κοινωνίες προς όφελος και της Ουκρανίας, αλλά και δικό του προσωπικό-πολιτικό.<br /><br />Το αρνητικό σε αυτή την περίπτωση, βασική συνέπεια θα ήταν το να οδηγηθούμε σε έναν πόλεμο… όλων εναντίον όλων! Η «συγχώνευση» των μετώπων θα νομιμοποιήσει την υφιστάμενη συνεργασία Μόσχας-Τεχεράνης και στα δυο μέτωπα. Θα νομιμοποιούσε όμως εκ των υστέρων και τη φερόμενη ως εμπλοκή των Ρώσων στον πόλεμο στο Ιράν, με παροχή βοήθειας στους Ιρανούς για πλήγματα με μη επανδρωμένα αεροχήματα αυτοκτονίας σε αμερικανικές βάσεις στον Κόλπο! Αυτό διερευνά η αμερικανική CIA.<br /><br />Το κυριότερο όμως πρόβλημα δεν είναι αυτό. Μπορεί μέχρι σήμερα όλοι να ξέραμε ως «κοινό μυστικό» ότι άλλοι ήταν οι πραγματικοί εμπόλεμοι στο μέτωπο της Ουκρανίας. Πλέον, θα επισημοποιηθεί η συμμετοχή της Ουάσινγκτον και στα δυο μέτωπα, ασχέτως των αρχικών τοποθετήσεων Τραμπ, με αποτέλεσμα ΗΠΑ και Ρωσία να βρεθούν αντίπαλοι και μάλιστα με όρους χειρότερους από αυτούς του Ψυχρού Πολέμου. Διότι τότε υπήρχε, ατύπως, μια εκατέρωθεν σιωπηρή κατανόηση κάποιων ορίων, η οποία εξάλλου διατήρησε και την ειρήνη.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

“Συγχώνευση μετώπων” σε Ουκρανία και Ιράν: Ένα βήμα πιο κοντά στην άβυσσο;

Του Ζαχαρία Μίχα Η επίθεση εναντίον πλοίου ιρανικών συμφερόντων στην Κασπία θάλασσα από τους Ουκρανούς, ορθώς αναγνώσθηκε ως «τάση συγχώνευσ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία: “Οι Έλληνες κλιμακώνουν, αναμένεται στρατιωτική δράση”.

<a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQX7PJBo_k1EIAEao39vznc069MR5F1tndINKvnUYmndKs8ER3CfPQGfxo&s=10"><img border="0" height="102" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQX7PJBo_k1EIAEao39vznc069MR5F1tndINKvnUYmndKs8ER3CfPQGfxo&s=10" width="774" /></a><div><br /></div><div>«Οι Έλληνες κλιμακώνουν τις εντάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο- αναμένεται στρατιωτική δραστηριότητα» λένε οι Τούρκοι<br /><br />Ο ενεργειακός ανταγωνισμός στην Ανατολική Μεσόγειο έχει γίνει μια νέα πηγή έντασης. Η απόφαση της ιταλικής εταιρείας Eni και της γαλλικής εταιρείας Total, σε συνεργασία με την Κυπριακή Δημοκρατία, να επεκτείνουν τις δραστηριότητες εξερεύνησης φυσικού αερίου σε αμφισβητούμενα οικόπεδα εντός της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) της Τουρκίας έχει κλιμακώσει τις εντάσεις στην περιοχή, γράφει η τουρκική ahaber.com. tr.<br /><br />Ο ανταποκριτής της Haber, Ιλχάν Ταχσίν, ανέφερε ότι η Άγκυρα έχει τεθεί σε κατάσταση υψηλής επιφυλακής για να προστατεύσει τόσο τα δικά της δικαιώματα στην υφαλοκρηπίδα όσο και τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων και ότι αναμένεται αυξημένη στρατιωτική δραστηριότητα στην περιοχή.<br /><br />Ένα νέο βήμα έχει γίνει που θα αυξήσει τις εντάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Οι εντάσεις έχουν αναζωπυρωθεί ξανά μετά την απόφαση της Κυπριακής κυβέρνησης να επεκτείνει τις δραστηριότητες εξερεύνησης φυσικού αερίου στο Οικόπεδο 6, που βρίσκεται εντός της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) της Τουρκίας, σε συνεργασία με την ιταλική εταιρεία Eni και τη γαλλική εταιρεία Total.<br /><br />«Θερμαίνονται τα νερά»<br /><br />Ο δημοσιογράφος της Haber, Ιλχάν Ταχσίν, αναφερόμενος στις αυξανόμενες εντάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο, δήλωσε: «Φαίνεται ότι τα νερά στην Ανατολική Μεσόγειο θερμαίνονται ακόμη περισσότερο. Επειδή τα οικόπεδα 4, 5, 6 και 7… Αυτές είναι περιοχές που διεκδικεί η Τουρκία. Στο οικόπεδο 6, υπάρχει μια απόφαση που ελήφθη από την ιταλική εταιρεία Eni και τη γαλλική εταιρεία Total. Είπαν: «Ναι, αρχίζουμε να εξάγουμε φυσικό αέριο από εδώ» και εξέδωσαν μια δήλωση».<br /><br />Μάλιστα, ο δημοσιογράφος ισχυρίζεται ότι το οικόπεδο 6 βρίσκεται εντός της δικαιοδοσίας της Τουρκίας, άσχετα αν ανήκει στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Κύπρου’<br /><br /> «Στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Τουρκίας, όπου η Τουρκία έχει το δικαίωμα και την εξουσία, οι Έλληνες και οι Ελληνοκύπριοι θέλουν να δημιουργήσουν έναν περιφερειακό ενεργειακό κόμβο και έναν μηχανισμό λειτουργίας εξαιρουμένης της Τουρκίας. Συνεχίζουν να δημιουργούν προβλήματα σε κάθε περιοχή επειδή η Τουρκία έχει ένα διεθνώς καταχωρημένο επίσημο δικαίωμα σε αυτό το 6ο οικόπεδο», λέει ο Ταχσίν.<br /><br />«Τι θέλουν να κάνουν»<br /><br />Κοινοποιώντας λεπτομέρειες σχετικά με τα ενεργειακά αποθέματα στην περιοχή και τον τρόπο με τον οποίο θα διατεθεί στην αγορά αυτό το αέριο, ο Ιλχάν Ταχσίν δήλωσε: «Αυτές οι δύο εταιρείες είχαν προηγουμένως πραγματοποιήσει έρευνες παρά τις αντιρρήσεις της Τουρκίας και είναι γνωστό ότι υπάρχουν περίπου 3 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια φυσικού αερίου εδώ.<br /><br />Ο ημερήσιος στόχος είναι 500.000 κυβικά μέτρα. Θα εξάγουν το φυσικό αέριο από εδώ και θα το μεταφέρουν στην Αίγυπτο μέσω υποθαλάσσιου αγωγού. Μετά την υγροποίησή του εκεί, στοχεύουν να το πουλήσουν στις ευρωπαϊκές και παγκόσμιες αγορές ».<br /><br /> Εμμένοντας στις τουρκικές διακδικήσεις, ο Ταχσίν δήλωσε: « Η Τουρκία και η διοίκηση των τουρκοκυπρίων έχουν δικαιώματα στα τεμάχια 6 και 7. Η Τουρκία έχει επανειλημμένα τονίσει ότι δεν θα επιτρέψει την παραβίαση των δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων και ότι αυτή η περιοχή βρίσκεται εντός της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) της».<br /><br />Πολεμικά πλοία θα αποπλεύσουν από την τουρκική βάση<br /><br />Τονίζοντας τη διπλωματική και στρατιωτική αποφασιστικότητα στην περιοχή, ο Ιλχάν Ταχσίν δήλωσε: «Υπό την ηγεσία του Προέδρου μας, κ. Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, η Τουρκία δεν έχει παραιτηθεί ποτέ από τα δικαιώματά της σε κανέναν και δεν έχει καμία πρόθεση να το πράξει. Το μέρος που κλιμακώνει το πρόβλημα είναι και πάλι η Αθήνα και η διοίκηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αναφέρεται ότι ιταλικά και γαλλικά πολεμικά πλοία θα βρίσκονται στην περιοχή μετά την έναρξη της επιχείρησης φυσικού αερίου, αλλά και τουρκικά πολεμικά πλοία είναι έτοιμα να αποπλεύσουν από το Ακσάζ», δίνοντας έτσι ιδιαίτερη προσοχή στις στρατιωτικές προετοιμασίες.<br /><br />«Σχηματίστηκε μια συμμαχία εναντίον της Τουρκίας»<br /><br />Ο Ταχσίν, δηλώνοντας ότι οι περιφερειακές συμμαχίες στοχεύουν την Τουρκία, ολοκλήρωσε τις παρατηρήσεις του λέγοντας: « Αυτή η ένταση δεν προέρχεται μόνο από τους Έλληνες και την Αθήνα. Λαμβάνουν υποστήριξη από την άλλη πλευρά του ωκεανού και από το Ισραήλ. Το Ισραήλ, παίρνοντας την Κυπριακή Δημοκρατία και την Ελλάδα στο πλευρό του, επιχειρεί κινήσεις εναντίον της Τουρκίας. Ωστόσο, η Τουρκία, με τη ναυτική της δύναμη, επιβάλλει τη θέλησή της στην περιοχή λέγοντας: “Είμαι κι εγώ εδώ· αυτό το 6ο οικόπεδο είναι δικό μου και οι Τουρκοκύπριοι έχουν επίσης δικαιώματα εδώ” »<br /><br /><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.<br /></div>

Τουρκία: “Οι Έλληνες κλιμακώνουν, αναμένεται στρατιωτική δράση”.

«Οι Έλληνες κλιμακώνουν τις εντάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο- αναμένεται στρατιωτική δραστηριότητα» λένε οι Τούρκοι Ο ενεργειακός ανταγωνισμ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ερντογάν και σουνίτες στη θέση του Ιραν και των σιιτών…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTbwSzXRrQoEnQrM7JIEs4XwlGrtmMaQVxQBv02ajb6xiZyq2J4MRE4zpw&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="758" height="106" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTbwSzXRrQoEnQrM7JIEs4XwlGrtmMaQVxQBv02ajb6xiZyq2J4MRE4zpw&s=10" width="765" /></a></div><div><br /></div>Η Μέση Ανατολή βρίσκεται για ακόμη μία φορά σε φάση έντονων γεωπολιτικών ανακατατάξεων, με τις εξελίξεις να διαδέχονται η μία την άλλη χωρίς να διαφαίνεται ακόμη ποια θα είναι η νέα ισορροπία δυνάμεων. Το βασικό ερώτημα είναι ποιος θα καλύψει το κενό ισχύος που αφήνει η σταδιακή αποδυνάμωση του Ιράν.<br /><br />Του <a href="https://www.forbesgreece.gr/"><b>Melik Kaylan</b></a><br /><br />Στο μεταξύ, ο Ντόναλντ Τραμπ έχει συμφωνήσει να προσφέρει στη Σαουδική Αραβία πρόσβαση σε αμερικανική πυρηνική τεχνολογία υπό την ομπρέλα ασφαλείας των ΗΠΑ. Την ίδια ώρα, οι Χούθι στην Υεμένη συνεχίζουν να απειλούν τη ναυσιπλοΐα στην Ερυθρά Θάλασσα, υπονομεύοντας την προσπάθεια του Ριάντ να αναδείξει το Μπαμπ ελ Μαντέμπ ως εναλλακτική δίοδο έναντι των Στενών του Ορμούζ. Από τη θαλάσσια αυτή οδό διέρχεται περίπου το 4% της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου.<br /><br />Παρά τις συνεχείς αεροπορικές επιδρομές της Σαουδικής Αραβίας κατά των θέσεων των Χούθι, οι αντάρτες εξακολουθούν να διαθέτουν την επιχειρησιακή δυνατότητα να πλήττουν με βαλλιστικούς πυραύλους τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις του Βασιλείου.<br /><br />Μέχρι σήμερα, ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν καταφέρει να εξασφαλίσουν πλήρη προστασία των συμμάχων τους στον Κόλπο. Μέσα σε αυτό το ρευστό περιβάλλον, όπου οι συμμαχίες μεταβάλλονται και οι περιφερειακοί ανταγωνισμοί εντείνονται, το ερώτημα παραμένει ποιος θα αναδειχθεί τελικά σε κυρίαρχη δύναμη.<br /><br />Μέχρι στιγμής, ο μεγάλος κερδισμένος φαίνεται να είναι η Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν — εξέλιξη που προκαλεί έντονο προβληματισμό στο Ισραήλ. Καθώς το σιιτικό τόξο επιρροής της Τεχεράνης, που εκτείνεται από το Ιράν έως τον Λίβανο, αποδυναμώνεται υπό την πίεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ, τα σουνιτικά κράτη επιχειρούν να καλύψουν το κενό.<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η αμυντική και διπλωματική συνεργασία μεταξύ Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας, Αιγύπτου και Πακιστάν, γνωστή ως R4, η οποία φιλοδοξεί να συγκροτήσει ένα νέο σουνιτικό μπλοκ επιρροής. Για τον Ερντογάν, η πρωτοβουλία αυτή συνδέεται άμεσα με το νεοοθωμανικό του όραμα, που θέλει την Άγκυρα να διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στον σουνιτικό κόσμο. <a href="https://www.forbesgreece.gr/diethni/4008107/o-erntogan-kai-oi-sounites-diekdikoun-ton-rolo-tou-iran-sti-mesi-anatoli"><b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ερντογάν και σουνίτες στη θέση του Ιραν και των σιιτών…

Η Μέση Ανατολή βρίσκεται για ακόμη μία φορά σε φάση έντονων γεωπολιτικών ανακατατάξεων, με τις εξελίξεις να διαδέχονται η μία την άλλη χωρίς...

Διαβάστε την συνέχεια

Νέα εποχή για την Τουρκία. Η κίνηση ματ του Erodgan για την αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

<img height="112" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/d4ddac6ffe92dbff6fe7ae2dc7c5bbe7_XL.jpg?v=3" width="778" /><br /><br /><div>H Τουρκία απομακρύνεται από τη Δύση, προσδένεται ενεργειακά στη Ρωσία, εκμεταλλεύεται τις περιφερειακές κρίσεις για να προσελκύσει χρήμα και οχυρώνεται απέναντι στο Ισραήλ<br /><br />Σε μια ιστορική καμπή που επαναπροσδιορίζει τη γεωπολιτική της πυξίδα, η Τουρκία εγκαταλείπει οριστικά τον ρόλο του δυτικού συμμάχου και περνάει σε μια νέα εποχή απόλυτης στρατηγικής αυτονομίας.<br />Η ταυτόχρονη ρευστοποίηση των αμερικανικών ομολόγων, η δομική ενεργειακή πρόσδεση στο άρμα της Ρωσίας και η επιθετική προσέλκυση κεφαλαίων από τη Μέση Ανατολή δεν αποτελούν σπασμωδικές κινήσεις εν μέσω οικονομικής πίεσης. Πρόκειται για ένα υπολογισμένο, συντονισμένο «σκάκι» του προέδρου, Recep Tayyip Erdogan, ο οποίος εκμεταλλεύεται τις περιφερειακές αναταραχές και την ανοιχτή σύγκρουση με το Ισραήλ για να θωρακίσει την Άγκυρα και να αναβιώσει την επιρροή της παλιάς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.<br /><br />Μαζική πώληση αμερικανικών ομολόγων<br /><br />Η Τουρκία πούλησε σχεδόν το σύνολο των αμερικανικών ομολόγων που κατείχε τον Μάρτιο — μειώνοντάς τα από τα 16 δισ. δολάρια σε μόλις 1,8 δισ. δολάρια μέσα σε έναν μόνο μήνα. Σύμφωνα με το επίσημο αφήγημα, πρόκειται για μια έκτακτη διαχείριση αποθεματικών εν μέσω εξασθένησης της λίρας και πληθωρισμού που ξεπερνά το 32%. Ωστόσο, η μηχανική της χρηματοπιστωτικής πίεσης δεν εξηγεί την κατεύθυνση της πορείας. Τα έθνη δεν ρευστοποιούν συστηματικά το χρέος των συμμάχων τους.<br />Ο Erdogan υπήρξε σαφής. Σε πρόσφατη ομιλία του χαρακτήρισε την Τουρκία ως «ένα από τα λαμπερά αστέρια της νέας εποχής», επικαλούμενος την αποκατάσταση της επιρροής της Οθωμανικής εποχής σε ολόκληρη τη περιοχή.<br />Η Τουρκία εναντιώνεται σθεναρά στις επιχειρήσεις του Ισραήλ στη Γάζα, και στους στρατηγικούς υπολογισμούς της Άγκυρας, η Ουάσινγκτον και το Ισραήλ θεωρούνται όλο και περισσότερο ως ενιαία οντότητα. Η ξεπούλημα των ομολόγων είναι τόσο πολιτικό σήμα όσο και επιχειρησιακή κίνηση ρευστότητας. Η τουρκική κυβέρνηση «μυρίστηκε αίμα στους δρόμους» και θέλει να κεφαλαιοποιήσει την κατάσταση.<br /><br />Η ενεργειακή σχέση με τη Ρωσία<br /><br />Η ενεργειακή σχέση με τη Ρωσία αφηγείται την ίδια ιστορία. Ο πυρηνικός σταθμός Akkuyu της Rosatom -ένα έργο κατασκευής, ιδιοκτησίας και λειτουργίας (build-own-operate) στο οποίο η Ρωσία διατηρεί την κυριότητα για δεκαετίες- μόλις έλαβε επιπλέον 9 δισεκατομμύρια δολάρια σε ρωσική χρηματοδότηση, με 4-5 δισεκατομμύρια δολάρια να διοχετεύονται μόνο το 2026. Η Τουρκία διαφημίζει δυναμικά τα διαπιστευτήριά της στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και τον στόχο για μηδενικές εκπομπές έως το 2053, αλλά το Akkuyu βρίσκεται εντελώς εκτός αυτού του αφηγήματος. Όταν τεθεί σε λειτουργία, θα καλύπτει περίπου το 10% της ηλεκτρικής ενέργειας της Τουρκίας και θα κλειδώσει μια δομική στρατηγική εξάρτηση από τη Μόσχα, την οποία κανένα φωτοβολταϊκό πάνελ δεν μπορεί να αναιρέσει. Η Τουρκία μιλάει για διαφοροποίηση, στην πράξη όμως ενεργεί με αδίστακτο προγραμματισμό.<br /><br />Προσέλκυση κεφαλαίων<br /><br />Η σύγκρουση με το Ιράν προσέφερε στον Erdogan μια απροσδόκητη ευκαιρία στο μέτωπο των κεφαλαίων.<br />Η διαταραχή στα χρηματοπιστωτικά κέντρα του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου -με κυριότερο το Ντουμπάι- έθεσε εκ νέου σε κίνηση τον ευέλικτο, διεθνώς δομημένο πλούτο. Επενδυτές που μετακόμισαν στα ΗΑΕ για μηδενική φορολογία επανεξετάζουν τώρα τη στάση τους. Σε αυτό το κενό, το τουρκικό κοινοβούλιο ψήφισε πρόσφατα το ναυαρχίδα των δημοσιονομικών κινήτρων του Erdogan - εννέα μόνιμες δομικές μεταρρυθμίσεις που μαζί αντιπροσωπεύουν μία από τις πιο επιθετικές κινήσεις προσέλκυσης κεφαλαίων της δεκαετίας:0% φόρος εισοδήματος για κέρδη εξωτερικού για 20 χρόνια<br />1% φόρος κληρονομιάς επί όλου του πλούτου<br />Πλήρης ιθαγένεια από $400.000<br />2% εφάπαξ φόρος για τον επαναπατρισμό περιουσιακών στοιχείων εξωτερικού, χωρίς ερωτήσεις<br />9% εταιρικός φόρος — μόνιμος<br />0% φόρος σε εμπορικές συναλλαγές μέσω Τουρκίας<br />Εγγραφή επιχειρήσεων σε μία ημέρα μέσω διαδικασίας με υποστήριξη AI<br />Εισαγωγές μηχανημάτων και εξοπλισμού: χωρίς δασμούς, 0% ΦΠΑ<br />Αναδιάρθρωση στεγαστικών δανείων: 10% προκαταβολή, διάρκεια έως 25 έτη<br /><br />Το τελευταίο σημείο αξίζει ιδιαίτερης προσοχής. Η μεταρρύθμιση των στεγαστικών δανείων δεν είναι απλώς μια προσαρμογή χρηματοδότησης — ξεκλειδώνει εκατομμύρια Τούρκους αγοραστές που αποκτούν για πρώτη φορά κατοικία, οι οποίοι προηγουμένως είχαν αποκλειστεί από την αγορά λόγω τιμών.<br />Αυτή η αύξηση της εγχώριας ζήτησης έρχεται ακριβώς τη στιγμή που τα ξένα κεφάλαια αρχίζουν να εισρέουν υπό το νέο φορολογικό καθεστώς. Η τουρκική αγορά οικιστικών ακινήτων παρουσίαζε ήδη έλλειψη προσφοράς. Ο συνδυασμός των νέων εγχώριων αγοραστών με πιστοληπτική ικανότητα και των εισρεόντων διεθνών κεφαλαίων που αναζητούν φορολογική έδρα χαμηλής φορολογίας δείχνει προς έναν σημαντικό κύκλο αύξησης τιμών στη συνέχεια — τουλάχιστον στην Κωνσταντινούπολη και τις παραλιακές πόλεις όπου συγκεντρώνεται η ξένη ζήτηση.<br />Ο αρχιτέκτονας των φιλοδοξιών της Κωνσταντινούπολης ως χρηματοπιστωτικού κόμβου ανατρέχει τουλάχιστον στο 2009, όταν ο πρώην Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, Nazim Ekren, υποστήριζε το Atasehir ως την άγκυρα της χρηματοπιστωτικής πρωτεύουσας της Ευρασίας. Ο Aran Hawker, ο οποίος παρείχε υποδομές συναλλαγών στα χρηματιστήρια της Κωνσταντινούπολης το 2011, αναμένει ανακατανομή πλούτου όχι μόνο από τις χώρες του Κόλπου αλλά και από τη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη και το Ηνωμένο Βασίλειο — από ανθρώπους «δυσαρεστημένους με τις πολιτικές καταστάσεις στις αντίστοιχες χώρες τους». Τα έσοδα από το διαμετακομιστικό εμπόριο του Χρηματοπιστωτικού Κέντρου της Κωνσταντινούπολης (Istanbul Finance Centre) απαλλάσσονται πλέον πλήρως από τον εταιρικό φόρο έως το 2047.<br /><br />Η σκιά του «Μείζονος Ισραήλ»<br /><br />Κάτω από τους δημοσιονομικούς και ενεργειακούς υπολογισμούς τρέχει ένα σκοτεινότερο στρατηγικό υπόγειο ρεύμα, το οποίο η Άγκυρα αντιλαμβάνεται οξύτερα από όσο οι Δυτικοί αναλυτές, που σε μεγάλο βαθμό το αγνοούν.<br />Η επέκταση της ισραηλινής στρατηγικής φιλοδοξίας σε ολόκληρη τη περιοχή, η οποία επιταχύνθηκε από την επιχείρηση στη Γάζα και το ευρύτερο σιονιστικό μαξιμαλιστικό εγχείρημα, βάζει πλέον ρητά την Τουρκία στο στόχαστρο.<br />Ο Βόσπορος -το στενό πέρασμα που συνδέει τη Μαύρη Θάλασσα με τη Μεσόγειο, από το οποίο διέρχεται σημαντικό μερίδιο του παγκόσμιου εμπορίου ενέργειας και σιτηρών- δεν είναι απλώς ένα τουρκικό περιουσιακό στοιχείο. Είναι ένα από τα πιο στρατηγικά κρίσιμα περάσματα στον πλανήτη. Ο έλεγχός του, ή η ικανότητα επηρεασμού του ποιος τον ελέγχει, αποτελεί ένα έπαθλο που οι σοβαρές περιφερειακές δυνάμεις δεν αγνοούν.<br />Πολιτικά πρόσωπα του Ισραήλ έχουν αρχίσει να μιλούν με ασυνήθιστη ειλικρίνεια για την Τουρκία ως απειλή παρά ως ανταγωνιστή. Ο Ισραηλινός υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού, Miki Zohar, δήλωσε ξεκάθαρα: «Πρέπει να αρχίσουμε να αντιμετωπίζουμε την Τουρκία ως εχθρικό κράτος».<br />Ο πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ, Naftali Bennett, πήγε γηραιότερα, βάζοντας την Τουρκία στην ίδια πρόταση με το Ιράν: «Μια νέα τουρκική απειλή αναδύεται. Πρέπει να δράσουμε με διαφορετικούς τρόπους, αλλά ταυτόχρονα ενάντια στην απειλή από την Τεχεράνη και ενάντια στην εχθρότητα από την Άγκυρα».<br />Αυτές δεν είναι περιθωριακές φωνές. Όταν ένας εν ενεργεία υπουργός και ένας πρώην επικεφαλής της κυβέρνησης χρησιμοποιούν τη γλώσσα της ταυτόχρονης διαχείρισης απειλών τόσο για το Ιράν όσο και για την Τουρκία, εκπέμπουν μια στρατηγική στάση — η οποία έχει προφανείς επιπτώσεις για τη συνοχή του ΝΑΤΟ, το μέλλον του Βοσπόρου ως ουδέτερου περάσματος και τη σταθερότητα της ευρύτερης περιοχής.</div><div><br />Ο Erdogan το διαβάζει αυτό καθαρά. Η εμβάθυνση των ρωσικών ενεργειακών δεσμών, η απόρριψη του αμερικανικού χρέους, η καλλιέργεια επιρροής στην οθωμανική σφαίρα — αυτά δεν αποτελούν αντιδράσεις μόνο για τη Γάζα. Είναι προ-τοποθετήσεις απέναντι σε μια περιφερειακή τάξη πραγμάτων που η Τουρκία θεωρεί πλέον εχθρική προς την ύπαρξή της ως κυρίαρχη δύναμη.<br />Το σχέδιο του «Μείζονος Ισραήλ», στη μαξιμαλιστική του μορφή, οραματίζεται εδαφική και πολιτική επιρροή που εκτείνεται από τον Νείλο έως τον Ευφράτη. Η Τουρκία βρίσκεται στο βόρειο άκρο αυτού του στρατηγικού ορίζοντα. Ο έλεγχος ή η αποσταθεροποίηση του Βοσπόρου θα άλλαζε θεμελιωδώς τη ισορροπία της ναυτικής ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα — ένα έπαθλο υψίστης σημασίας για κάθε δύναμη που επιδιώκει περιφερειακή ηγεμονία. Είτε υιοθετεί κανείς πλήρως αυτή τη μαξιμαλιστική ανάγνωση είτε όχι, τα σήματα από την ισραηλινή πολιτική ηγεσία είναι επαρκή ώστε η Άγκυρα να θεωρήσει την απειλή πραγματική και να σχεδιάσει ανάλογα.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Νέα εποχή για την Τουρκία. Η κίνηση ματ του Erodgan για την αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

H Τουρκία απομακρύνεται από τη Δύση, προσδένεται ενεργειακά στη Ρωσία, εκμεταλλεύεται τις περιφερειακές κρίσεις για να προσελκύσει χρήμα και...

Διαβάστε την συνέχεια

Η χρεοκοπία του νερού και η απειλή για την Ελλάδα.

<img height="106" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/07/dipsa-nero-xirasia-iran-afalatosi-SLpress-825x552.jpg" width="752" /><br /><br /><b>ΝΙΒΕΡΟΓΛΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ</b><br />Όταν ο ΟΗΕ κηρύσσει το τέλος της “κρίσης”, οι αφαλατώσεις γίνονται στρατηγικοί στόχοι και τα ελληνικά νησιά μετρούν αντίστροφα:<br />Στις 20 Ιανουαρίου 2026, το Πανεπιστήμιο των Ηνωμένων Εθνών δημοσίευσε μια έκθεση που άλλαξε το λεξιλόγιο της παγκόσμιας συζήτησης για το νερό.<br /><br />Ο πλανήτης, διακήρυξαν οι επιστήμονες του ΟΗΕ, δεν διανύει πλέον “υδατική κρίση”· έχει εισέλθει στην εποχή της “παγκόσμιας υδατικής χρεοκοπίας”. Η επιλογή της λέξης δεν είναι ρητορικό σχήμα. Η “κρίση” υπονοεί ένα προσωρινό σοκ που ακολουθείται από ανάκαμψη· η “χρεοκοπία” περιγράφει συστήματα που δεν μπορούν πλέον να επιστρέψουν στα ιστορικά τους δεδομένα.<br /><br />Όπως το διατύπωσε ο Kaveh Madani, διευθυντής του Ινστιτούτου Νερού, Περιβάλλοντος και Υγείας του Πανεπιστημίου του ΟΗΕ, για μεγάλο μέρος του κόσμου το “κανονικό” έχει παρέλθει οριστικά. Έξι μήνες αργότερα, η διαπίστωση αυτή δεν αποτελεί πια ακαδημαϊκή υπόθεση: αποτυπώνεται στα πεδία των πολέμων, στις ατζέντες των συνδιασκέψεων ασφαλείας — και στους ταμιευτήρες της Αττικής.<div><br />Από την κρίση στη χρεοκοπία<br /><br />Τα μεγέθη της έκθεσης είναι δυσθεώρητα. Υδατικά συστήματα από τα οποία εξαρτώνται έξι δισεκατομμύρια άνθρωποι και η μισή παγκόσμια παραγωγή τροφίμων έχουν ωθηθεί πέρα από το όριο ανάκαμψης, με τη χρόνια εξάντληση των υπόγειων υδροφορέων, την υποβάθμιση εδαφών και υγροτόπων και τη συρρίκνωση των παγετώνων να συνιστούν απώλειες φυσικού κεφαλαίου που δεν αναπληρώνονται σε ανθρώπινους χρονικούς ορίζοντες.<br /><br />Μητροπόλεις όπως το Κέιπ Τάουν, το Σάο Πάολο και η Τεχεράνη έχουν ήδη βιώσει τα πρώτα επεισόδια “Ημέρας Μηδέν” –της στιγμής που οι βρύσες μιας πόλης απειλούνται με ολική διακοπή – ενώ η Καμπούλ κινδυνεύει να γίνει η πρώτη μεγάλη πρωτεύουσα του πλανήτη που θα μείνει κυριολεκτικά χωρίς νερό. Η μετάβαση από τη γλώσσα της “διαχείρισης κρίσεων” στη γλώσσα της “διαχείρισης χρεοκοπίας” σημαίνει, στην πράξη, ότι η διεθνής κοινότητα καλείται να παραδεχθεί μη αναστρέψιμες απώλειες και να σχεδιάσει πάνω στη νέα υδρολογική πραγματικότητα – όχι πάνω στη νοσταλγία της παλαιάς.<br /><br />Παράλληλα, η βία γύρω από το νερό κλιμακώνεται μετρήσιμα. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Pacific Institute που επικαλείται το Council on Foreign Relations, το 2024 – τελευταίο έτος με πλήρη δεδομένα – καταγράφηκε ιστορικό ρεκόρ 420 συγκρούσεων συνδεόμενων με το νερό, ενώ το συνολικό χρονολόγιο του ινστιτούτου αριθμεί πλέον περισσότερα από 2.750 περιστατικά χρήσης του νερού και των υδατικών συστημάτων ως αφορμής, στόχου ή όπλου βίας.<br /><br />Το νερό στην υψηλή στρατηγική<br /><br />Η θεσμική αναγνώριση της νέας πραγματικότητας ήρθε γρήγορα. Στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, στις 14 Φεβρουαρίου 2026, ειδική συνεδρία υψηλού επιπέδου με τίτλο “Spotlight on the Geopolitics of Water” τοποθέτησε το νερό όχι ως πόρο προς διαχείριση, αλλά ως πρωταρχικό παράγοντα γεωπολιτικής σταθερότητας, δυνητικό όπλο πολέμου και υποχρεωτικό πυλώνα της διασυνοριακής διπλωματίας – με το θέμα να φιλοξενείται στην κύρια ατζέντα του Μονάχου για τρίτη συνεχή χρονιά.<br /><br />Την ίδια περίοδο, η Αφρικανική Ένωση αφιέρωσε τη σύνοδο κορυφής του Φεβρουαρίου 2026 στη βιώσιμη διαχείριση των υδάτων, ενώ ο κύκλος θα κλείσει τον Δεκέμβριο με τη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Νερό στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα – μόλις τη δεύτερη μείζονα παγκόσμια σύνοδο για την υδατική διακυβέρνηση σε αυτόν τον αιώνα. Σε προηγούμενη ανάλυσή μας εξετάσαμε το ένα σκέλος αυτής της γεωπολιτικής: τους διασυνοριακούς ποταμούς και τη μοχλευτική ισχύ των ανάντη κρατών. Εδώ εστιάζουμε στο δεύτερο, λιγότερο ορατό σκέλος — τη μετατροπή των ίδιων των υδατικών υποδομών σε στρατηγικούς στόχους.<br /><br />Υποδομές στο στόχαστρο: η αφαλάτωση-αχίλλειος πτέρνα<br /><br />Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή προσέφερε το 2026 την πιο ανησυχητική επιβεβαίωση. Καθώς οι ιρανικές επιθέσεις με πυραύλους και μη επανδρωμένα εναντίον στόχων του Κόλπου έπληξαν σημεία πλησίον βιομηχανικών ζωνών και ενεργειακών υποδομών, αναδείχθηκε ο κίνδυνος να βρεθούν στη γραμμή του πυρός οι μονάδες αφαλάτωσης — οι εγκαταστάσεις από τις οποίες εξαρτώνται για πόσιμο νερό σχεδόν σαράντα εκατομμύρια άνθρωποι στα έξι κράτη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου, σύμφωνα με στοιχεία της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής του ΟΗΕ για τη Δυτική Ασία.<br /><br />Η τρωτότητα δεν είναι νέα διαπίστωση: το CSIS υπενθυμίζει ότι ήδη πριν από σαράντα και πλέον έτη αποχαρακτηρισμένη ανάλυση της CIA είχε επισημάνει τους κινδύνους ασφαλείας που δημιουργεί η εξάρτηση των κρατών του Κόλπου από την αφαλάτωση· ο πόλεμος που ξέσπασε στις 28 Φεβρουαρίου 2026 απλώς κατέδειξε πόσο βαθύτερη έγινε η εξάρτηση και πόσο επίκαιρη παραμένει η τρωτότητα, με εγκαταστάσεις σε Κουβέιτ και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα να υφίστανται έμμεσες ζημιές από πλήγματα ήδη στα πρώτα στάδια της σύγκρουσης.<br /><br />Η τρωτότητα είναι διπλή: η αφαλάτωση απαιτεί αδιάλειπτη ενεργειακή τροφοδοσία, άρα ένα πλήγμα σε σταθμό ηλεκτροπαραγωγής μεταφράζεται αυτομάτως σε διακοπή παραγωγής νερού. Στη σύγχρονη σύγκρουση, το δίπολο ενέργεια-νερό συνιστά ενιαία επιφάνεια προσβολής – και, όπως σημείωνε τον Ιούλιο του 2026 το Bloomberg, η στόχευση των αφαλατώσεων δεν είναι το τέλος αυτής της λογικής αλλά η αρχή της.<br /><br />Η εικόνα στο εσωτερικό του Ιράν είναι εξίσου αποκαλυπτική για τη σύζευξη υδατικής χρεοκοπίας και στρατηγικής αστάθειας. Η Τεχεράνη, τη στιγμή που δεχόταν στρατιωτικά πλήγματα, λειτουργούσε με τους κύριους ταμιευτήρες της σε πληρότητα μόλις 8-9%, ύστερα από έξι συναπτά έτη ξηρασίας και χρόνια υπεράντληση των υπόγειων υδάτων – σε βαθμό που η ιρανική ηγεσία συζητούσε ακόμη και τη μεταφορά της πρωτεύουσας. Ένα καθεστώς που πολεμά με άδειους ταμιευτήρες δεν αντιμετωπίζει απλώς στρατιωτική απειλή· αντιμετωπίζει τη διάβρωση της ίδιας της ικανότητάς του να συντηρεί τον πληθυσμό του. Η υδατική χρεοκοπία, με άλλα λόγια, δεν είναι το φόντο της σύγκρουσης – είναι μεταβλητή της.</div><div><br />Δεν είναι μακριά το ελληνικό μέτωπο<br /><br />Όσοι θεωρούν ότι τα παραπάνω αφορούν αποκλειστικά τον Κόλπο και τη Νότια Ασία, αρκεί να κοιτάξουν τα στοιχεία της ΕΥΔΑΠ. Στα τέλη Νοεμβρίου 2025, τα αποθέματα των τεσσάρων ταμιευτήρων της Αττικής είχαν συρρικνωθεί σε επίπεδα χαμηλότερα και από εκείνα των κρίσεων του 2001 και του 2008: ο Μόρνος, με χωρητικότητα 747,6 εκατομμυρίων κυβικών, κατείχε μόλις 175 εκατομμύρια, ενώ το σύνολο των τεσσάρων ταμιευτήρων προσέγγιζε τα 400 εκατομμύρια κυβικά – μεγέθη που παρέπεμπαν στη μεγάλη λειψυδρία της περιόδου 1988-1994.<br /><br />Η Αττική, η Λέρος και η Πάτμος κηρύχθηκαν σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης λόγω λειψυδρίας, με τους ειδικούς να υπενθυμίζουν ότι οι απώλειες στα ελληνικά δίκτυα ύδρευσης φθάνουν έως και το 40% – δηλαδή σχεδόν μία στις δύο σταγόνες χάνεται πριν φτάσει στη βρύση.<br /><br />Οι βροχοπτώσεις του χειμώνα και της άνοιξης 2025-2026 προσέφεραν σημαντική ανάσα: στις 19 Ιουνίου 2026 τα συνολικά αποθέματα είχαν ανακάμψει στα 743,68 εκατομμύρια κυβικά, έναντι 583,23 εκατομμυρίων την αντίστοιχη ημέρα του 2025 – αύξηση άνω των 160 εκατομμυρίων κυβικών μέσα σε έναν χρόνο, που απομάκρυνε τον άμεσο κίνδυνο να «διψάσει» η πρωτεύουσα και ώθησε την κυβέρνηση να επανεξετάσει το χρονοδιάγραμμα του έργου εκτροπής “Εύρυτος”, του οποίου το κόστος αναθεωρήθηκε από τα 550 στα περίπου 750 εκατομμύρια ευρώ.<br /><br />Η ανάκαμψη, ωστόσο, δεν εξοφλεί το χρέος· απλώς αγοράζει χρόνο. Στο Αιγαίο, η εικόνα παραμένει βαρύτερη: έως τον Ιούνιο του 2026, εννέα νησιά – Αστυπάλαια, Κάρπαθος, Σύμη, Πάτμος, Μεγανήσι, Λέρος, Τήνος, Αλόννησος και περιοχές της Κέρκυρας – είχαν ζητήσει την κήρυξή τους σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, εν μέσω τουριστικής περιόδου, με την αφαλάτωση να αναδεικνύεται συχνά ως η μοναδική άμεση λύση παρά το υψηλό ενεργειακό και περιβαλλοντικό της κόστος. Δεν είναι τυχαίο ότι, τον Ιούλιο του 2026, η κυβέρνηση εξήγγειλε νέα εθνική πολιτική για το νερό σε τέσσερις πυλώνες, με ρητό στόχο το τέλος του κατακερματισμού 735 αρμόδιων φορέων – παραδοχή, στην ουσία, ότι το νερό έπαψε να είναι ζήτημα διαχείρισης και έγινε ζήτημα εθνικού σχεδιασμού.<br /><br />Εδώ ακριβώς οι δύο κλωστές του άρθρου δένουν σε έναν κόμπο που η ελληνική στρατηγική σκέψη δεν έχει ακόμη σφίξει. Όσο τα νησιά μας – και προοπτικά η ίδια η Αττική – μετατοπίζουν την υδροδότησή τους προς την αφαλάτωση, τόσο η χώρα αποκτά μια νέα κατηγορία κρίσιμων υποδομών: εγκαταστάσεις ενεργοβόρες, παράκτιες, συγκεντρωμένες και εκ φύσεως ευάλωτες, των οποίων η αδρανοποίηση — από φυσική καταστροφή, κυβερνοεπίθεση, δολιοφθορά ή υβριδική ενέργεια — θα άφηνε ολόκληρες νησιωτικές κοινωνίες χωρίς νερό μέσα σε ώρες, στην καρδιά της τουριστικής αιχμής και σε μια περιοχή όπου η υβριδική πίεση δεν αποτελεί θεωρητικό ενδεχόμενο. Ό,τι διδάσκει ο Κόλπος για το δίπολο ενέργεια–νερό ισχύει, σε μικρότερη κλίμακα αλλά με πανομοιότυπη λογική, για το Αιγαίο.</div><div><br />Από τη διαχείριση στην ασφάλεια: η ατζέντα<br /><br />Τι σημαίνουν όλα αυτά για την ελληνική πολιτική; Τρία πράγματα. Πρώτον, εννοιολογική προσαρμογή: το νερό πρέπει να μεταφερθεί ρητά από τη σφαίρα της περιβαλλοντικής διαχείρισης στη σφαίρα της εθνικής ασφάλειας, όπως ήδη συμβαίνει στο Μόναχο και στους σχεδιασμούς των μεγάλων δυνάμεων. Ένα εθνικό σύστημα που εξαρτάται από γερασμένα δίκτυα με απώλειες 40% και από λίγες, ενεργειακά εξαρτημένες μονάδες αφαλάτωσης, χρειάζεται αξιολόγηση τρωτότητας με τα ίδια εργαλεία που εφαρμόζονται στις ενεργειακές και τηλεπικοινωνιακές υποδομές: πλεονασμό, διασπορά, ενεργειακή αυτονομία των μονάδων, θωράκιση έναντι κυβερνοαπειλών και σχέδια συνέχειας λειτουργίας.<br /><br />Δεύτερον, θεσμική πρωτοβουλία: η Διάσκεψη του ΟΗΕ τον Δεκέμβριο του 2026 προσφέρει βήμα σε ένα ναυτιλιακό και νησιωτικό κράτος όπως η Ελλάδα να αναδείξει την προστασία των υδατικών υποδομών — και ιδίως της αφαλάτωσης — ως αυτοτελές κεφάλαιο της διεθνούς ατζέντας ασφαλείας, αντλώντας από τη μοναδική εμπειρία διαχείρισης εκατό κατοικημένων νησιών. Τρίτον, ειλικρίνεια στο εσωτερικό: η λογική της “χρεοκοπίας” επιβάλλει να πάψουμε να σχεδιάζουμε με βάση την ελπίδα ενός βροχερού χειμώνα. Οι φετινές βροχές αγόρασαν χρόνο· δεν εξόφλησαν το χρέος.<br /><br /><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η χρεοκοπία του νερού και η απειλή για την Ελλάδα.

ΝΙΒΕΡΟΓΛΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Όταν ο ΟΗΕ κηρύσσει το τέλος της “κρίσης”, οι αφαλατώσεις γίνονται στρατηγικοί στόχοι και τα ελληνικά νησιά μετρούν αντί...

Διαβάστε την συνέχεια

Η επαναπροσέγγιση Τουρκίας-Αιγύπτου επηρεάζει και την ΑΟΖ.

<img height="92" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/07/aigyptos-sisi-tourkia-fregata-erdogan-SLpress-825x558.jpg" width="758" /><br /><br /><b>ΣΤΕΛΛΟΥ ΒΑΝΑ</b><br />Η προσέγγιση Άγκυρας-Καΐρου περνά πλέον και στο πεδίο της αμυντικής συνεργασίας, με τον τουρκικό Τύπο να παρουσιάζει ως στρατηγικής σημασίας την επίσκεψη του εκπαιδευτικού πλοίου TCG Osmangazi στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας.<br /><br />Παράλληλα, η φιλοκυβερνητική εφημερίδα Türkiye επαναφέρει τους τουρκικούς ισχυρισμούς περί νέας οριοθέτησης των θαλάσσιων ζωνών με την Αίγυπτο, υποστηρίζοντας ότι η σχετική πρόταση της Άγκυρας είναι ευνοϊκότερη για το Κάιρο από τη συμφωνία που έχει συνάψει με την Ελλάδα.<br /><br />Η διαδικασία εξομάλυνσης των σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Αιγύπτου εισέρχεται σε μια νέα φάση, αυτή τη φορά μέσω της αμυντικής συνεργασίας, σύμφωνα με δημοσίευμα της τουρκικής φιλοκυβερνητικής εφημερίδας Türkiye.<br /><br />Όπως αναφέρει η εφημερίδα, μετά την υπογραφή της Επιστολής Προθέσεων για την Αμυντική Συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών, πραγματοποιήθηκε μία ακόμη κίνηση με έντονο συμβολισμό: Το εκπαιδευτικό πλοίο TCG Osmangazi, το οποίο συμμετέχει στην εκπαίδευση δοκίμων της Ναυτικής Ακαδημίας του Εθνικού Πανεπιστημίου Άμυνας της Τουρκίας, πραγματοποίησε τριήμερη επίσκεψη στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας.<br /><br />Σύμφωνα με την Türkiye, αν και η επίσκεψη εντάσσεται επισήμως στο πρόγραμμα εκπαίδευσης ανοικτής θαλάσσης, αξιολογείται ως ένα από τα πλέον απτά βήματα της εξομάλυνσης των σχέσεων Άγκυρας-Καΐρου στον ναυτικό τομέα και ως στρατηγικό μήνυμα σε μια περίοδο εντατικοποίησης των διπλωματικών επαφών μεταξύ των δύο χωρών.<div><br />Νέα οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών;<br /><br />Το δημοσίευμα επικαλείται επίσης διπλωματικές πηγές, σύμφωνα με τις οποίες η Άγκυρα συνεχίζει τις επαφές της με το Κάιρο για μια νέα οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών δικαιοδοσίας, στη βάση, όπως αναφέρεται, των «αμοιβαίων δικαιωμάτων και συμφερόντων». Η εφημερίδα επαναφέρει τον πάγιο τουρκικό ισχυρισμό ότι η πρόταση που έχει υποβάλει η Τουρκία προς την Αίγυπτο θα απέδιδε στο Κάιρο 1,5 εκατομμύριο τετραγωνικά χιλιόμετρα περισσότερη θαλάσσια έκταση, σε σχέση με τη συμφωνία οριοθέτησης που έχει συνάψει με την Ελλάδα.<br /><br />Η Türkiye σημειώνει ακόμη ότι το λιμάνι της Αλεξάνδρειας αποτελεί μία από τις σημαντικότερες βάσεις του αιγυπτιακού Πολεμικού Ναυτικού και χαρακτηρίζεται ως στρατηγικό κέντρο της Ανατολικής Μεσογείου.<br /><br />Στο ίδιο δημοσίευμα προβάλλεται ιδιαίτερα η ενίσχυση των δυνατοτήτων του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού, το οποίο, σύμφωνα με την εφημερίδα, έχει αναβαθμιστεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια χάρη στα συστήματα που αναπτύχθηκαν από την εγχώρια αμυντική βιομηχανία. Γίνεται ειδική αναφορά στις κορβέτες MİLGEM, στις φρεγάτες κλάσης İSTİF, στα εκσυγχρονισμένα υποβρύχια, στις αμφίβιες δυνάμεις και στις πολυεπίπεδες επιχειρησιακές δυνατότητες του στόλου.<br /><br />Επαναπροσέγγιση Τουρκίας-Αιγύπτου και “Γαλάζια Πατρίδα”<br /><br />Η εφημερίδα υποστηρίζει ακόμη ότι, στο πλαίσιο του δόγματος της “Γαλάζιας Πατρίδας”, το τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό πραγματοποιεί συνεχείς αποστολές στη Μαύρη Θάλασσα, το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, συμβάλλοντας όχι μόνο στην προστασία των τουρκικών δικαιωμάτων και συμφερόντων στη θάλασσα, αλλά και στην ενίσχυση των διπλωματικών πρωτοβουλιών της Άγκυρας.<br /><br />Ανάλογη εικόνα παρουσιάζει και η φιλοκυβερνητική εφημερίδα Yeni Şafak, η οποία σε σχετικό δημοσίευμά της υποστηρίζει ότι η επίσκεψη του TCG Osmangazi στην Αλεξάνδρεια δεν αποτελεί απλώς μέρος της εκπαίδευσης των Τούρκων δοκίμων, αλλά συνιστά επίσης επίδειξη της ναυτικής ισχύος της Τουρκίας και έμπρακτη εφαρμογή του δόγματος της “Γαλάζιας Πατρίδας”. Σύμφωνα με την εφημερίδα, η παρουσία του τουρκικού πολεμικού πλοίου στο αιγυπτιακό λιμάνι αντανακλά τόσο την ενίσχυση των αμυντικών σχέσεων Άγκυρας–Καΐρου όσο και τη στρατηγική παρουσία της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η επαναπροσέγγιση Τουρκίας-Αιγύπτου επηρεάζει και την ΑΟΖ.

ΣΤΕΛΛΟΥ ΒΑΝΑ Η προσέγγιση Άγκυρας-Καΐρου περνά πλέον και στο πεδίο της αμυντικής συνεργασίας, με τον τουρκικό Τύπο να παρουσιάζει ως στρατηγ...

Διαβάστε την συνέχεια

«Πάγος» τέλος; Τραμπ και Νετανιάχου γύρισαν σελίδα με φόντο το Ιράν και τη νέα Μέση Ανατολή.

<img height="113" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/1785261295770-768x432.jpg" width="764" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Μετά από εβδομάδες έντασης και δημόσιων αιχμών, ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Μπενιαμίν Νετανιάχου πραγματοποίησαν μία κεκλεισμένων των θυρών συνάντηση στον Λευκό Οίκο, εκπέμποντας μήνυμα πλήρους συντονισμού απέναντι στο Ιράν. Στο τραπέζι βρέθηκαν το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης, η Σαουδική Αραβία και η αρχιτεκτονική ασφαλείας της Μέσης Ανατολής.<br /><br />Από τη δημόσια ψυχρότητα στο μήνυμα ενότητας<br /><br />Μέχρι πριν από λίγες ημέρες, όλα έδειχναν ότι οι σχέσεις του Ντόναλντ Τραμπ με τον Μπενιαμίν Νετανιάχου βρίσκονταν στο πιο δύσκολο σημείο από την έναρξη της νέας αμερικανικής στρατηγικής απέναντι στο Ιράν.<br /><br />Οι διαφωνίες για τη διάρκεια του πολέμου, οι διαφορετικές εκτιμήσεις για τη στρατηγική πίεσης προς την Τεχεράνη και οι δημόσιες δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου είχαν δημιουργήσει την εικόνα μιας συμμαχίας που δοκιμάζεται.<br /><br />Ωστόσο, η 90λεπτη ιδιωτική συνάντηση των δύο ηγετών στο Οβάλ Γραφείο φαίνεται πως λειτούργησε ως πολιτική επανεκκίνηση.<br /><br />Τanto ο Λευκός Οίκος όσο και η ισραηλινή κυβέρνηση έσπευσαν να χαρακτηρίσουν τις συνομιλίες «παραγωγικές», επιχειρώντας να διαλύσουν κάθε σενάριο ρήξης.<br />Το Ιράν παραμένει ο κοινός αντίπαλος<br /><br />Κυρίαρχο θέμα της συνάντησης ήταν η στρατηγική απέναντι στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, με τις δύο πλευρές να διαμηνύουν ότι παραμένουν απολύτως ευθυγραμμισμένες ως προς τον βασικό στόχο. <br /><br />Η ισραηλινή κυβέρνηση υπογράμμισε ότι:<br /><br />«Δεν υπάρχει καμία διαφωνία μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ισραήλ ως προς την ανάγκη να αποτραπεί το Ιράν από το να αποκτήσει πυρηνικό όπλο.»<br /><br />Η διευθύντρια επικοινωνίας του πρωθυπουργού, Τζίπι Χοτοβέλι, απέρριψε μάλιστα τις αναφορές ότι το Ισραήλ επιχειρεί να σύρει την Ουάσιγκτον σε πιο επιθετική στρατηγική.<br /><br />«Ο πρωθυπουργός δεν υπαγορεύει στον πρόεδρο των ΗΠΑ τι πρέπει να κάνει. Οι δύο χώρες επιδιώκουν τον ίδιο στόχο, αλλά υπάρχουν πολλοί δρόμοι για να επιτευχθεί.»<div><br />Η σκιά των προηγούμενων συγκρούσεων<br /><br />Το θετικό κλίμα αποκτά ιδιαίτερη σημασία αν ληφθούν υπόψη όσα είχαν προηγηθεί.<br /><br />Τις τελευταίες εβδομάδες ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είχε κρύψει την ενόχλησή του για τους χειρισμούς της ισραηλινής κυβέρνησης.<br /><br />Σε συνέντευξή του στο Fox News, λίγες ώρες πριν από τη συνάντηση, εμφανίστηκε ιδιαίτερα αιχμηρός όταν ρωτήθηκε για τις προειδοποιήσεις του Νετανιάχου σχετικά με την πυρηνική εγκατάσταση στο Pickaxe Mountain.<br /><br />«Δεν χρειάζομαι τον Μπίμπι να μου το πει αυτό. Το λέει επειδή θέλει να παραμείνω εμπλεκόμενος.»<br /><br />Σύμφωνα με αμερικανικά δημοσιεύματα, ο Τραμπ είχε κατά το προηγούμενο διάστημα εκφράσει σε ιδιωτικές συνομιλίες έντονη δυσαρέσκεια για τον Ισραηλινό πρωθυπουργό, θεωρώντας ότι παρατείνει τη σύγκρουση περισσότερο από όσο εξυπηρετεί τα αμερικανικά συμφέροντα.</div><div><br />Η Σαουδική Αραβία επέστρεψε στο τραπέζι<br /><br />Πέρα από το Ιράν, ιδιαίτερη βαρύτητα είχε και η συζήτηση για τη Σαουδική Αραβία.<br /><br />Οι δύο ηγέτες επανεξέτασαν το ενδεχόμενο εξομάλυνσης των σχέσεων Ριάντ–Τελ Αβίβ, ένα σχέδιο που ο Τραμπ επιθυμεί να συνδέσει με μια ευρύτερη συμφωνία αμερικανοσαουδαραβικής συνεργασίας στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας.<br /><br />Μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να αναδιαμορφώσει τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή, δημιουργώντας ένα νέο μπλοκ ασφαλείας απέναντι στο Ιράν. </div><div><br />Τα θέματα που έμειναν εκτός ατζέντας<br /><br />Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και όσα δεν συζητήθηκαν.<br /><br />Σύμφωνα με την ισραηλινή πλευρά:δεν τέθηκε το αμερικανικό σχέδιο πώλησης μαχητικών F-35 στην Τουρκία,<br />δεν υπήρξε αμερικανικό αίτημα για αποχώρηση ισραηλινών στρατευμάτων από περιοχές που τελούν υπό ισραηλινό έλεγχο,<br />η συζήτηση επικεντρώθηκε αποκλειστικά στη στρατηγική έναντι του Ιράν και στη διαμόρφωση του περιφερειακού συσχετισμού δυνάμεων.<br /><br />Η επιλογή αυτή ερμηνεύεται ως προσπάθεια να αποφευχθούν ζητήματα που θα μπορούσαν να προκαλέσουν νέες εντάσεις μεταξύ των δύο κυβερνήσεων.<br />«Ήταν μία από τις καλύτερες συναντήσεις μας»<br /><br />Μετά την ολοκλήρωση των συνομιλιών, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου εμφανίστηκε ιδιαίτερα ικανοποιημένος.<br /><br />Σε ανάρτησή του ανέφερε:<br /><br />«Η σημερινή συνομιλία μας ήταν μία από τις καλύτερες που είχαμε ποτέ. Υπάρχει πλήρης αμοιβαία κατανόηση ότι ο κοινός μας στόχος είναι να αποτραπεί η απόκτηση πυρηνικού όπλου από το Ιράν.»<br /><br />Η δήλωση αυτή θεωρήθηκε μήνυμα τόσο προς την Τεχεράνη όσο και προς τους συμμάχους των δύο χωρών ότι η στρατηγική σχέση Ουάσιγκτον–Τελ Αβίβ παραμένει ισχυρή, παρά τις πρόσφατες τριβές.<br />Η διπλωματία πίσω από τις δημόσιες δηλώσεις<br /><br />Η συνάντηση Τραμπ–Νετανιάχου δείχνει ότι, παρά τις προσωπικές εντάσεις και τις διαφορετικές προσεγγίσεις σε επιμέρους ζητήματα, οι δύο ηγέτες εξακολουθούν να συγκλίνουν στη μεγάλη στρατηγική εικόνα.<br /><br />Για την Ουάσιγκτον, το ζητούμενο είναι να διατηρηθεί η πίεση προς το Ιράν χωρίς ανεξέλεγκτη στρατιωτική κλιμάκωση.<br /><br />Για το Ισραήλ, προτεραιότητα παραμένει η διασφάλιση ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συνεχίσουν να αποτελούν τον βασικό πυλώνα αποτροπής απέναντι στην Τεχεράνη.<br /><br />Το αποτέλεσμα της συνάντησης δεν εξαλείφει τις διαφωνίες που έχουν προηγηθεί, όμως αποκαθιστά την εικόνα ενός στρατηγικού άξονα που εξακολουθεί να καθορίζει τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, σε μια περίοδο όπου κάθε διπλωματική κίνηση μπορεί να επηρεάσει τις περιφερειακές και διεθνείς ισορροπίες.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Πάγος» τέλος; Τραμπ και Νετανιάχου γύρισαν σελίδα με φόντο το Ιράν και τη νέα Μέση Ανατολή.

Βασιλης Διαμαντακος  Μετά από εβδομάδες έντασης και δημόσιων αιχμών, ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Μπενιαμίν Νετανιάχου πραγματοποίησαν μία κεκλεισ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Αρκτική δεν περιμένει την Ευρώπη. Ο νέος θαλάσσιος χάρτης ισχύος από το Γιβραλτάρ στον Βορρά.

<img height="113" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/arctic-1-768x432.jpg" width="773" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Ενώ η ευρωπαϊκή προσοχή παραμένει στραμμένη στον πόλεμο της Ουκρανίας, στο Σουέζ, στην Ερυθρά Θάλασσα και στα Στενά του Ορμούζ, μια βαθύτερη γεωπολιτική ανατροπή συντελείται αθόρυβα στον Βορρά. Η υποχώρηση των πάγων, οι νέες θαλάσσιες διαδρομές, ο ανταγωνισμός για κρίσιμες πρώτες ύλες και η αυξανόμενη στρατιωτικοποίηση μετατρέπουν την Αρκτική σε πεδίο οικονομικής, ενεργειακής και στρατηγικής αντιπαράθεσης. Το μεγάλο ερώτημα δεν είναι πλέον αν η Αρκτική θα αποκτήσει παγκόσμια σημασία, αλλά αν η Ευρώπη θα έχει προλάβει να δημιουργήσει τους θεσμούς που θα τη διέπουν.<br /><br />Η μεγάλη γεωπολιτική ζώνη που η Ευρώπη άφησε στο περιθώριο<br /><br />Τα τελευταία χρόνια, η ευρωπαϊκή στρατηγική προσοχή επικεντρώθηκε δικαιολογημένα στις κρίσεις του Νότου και της Ανατολής.<br /><br />Ο πόλεμος στην Ουκρανία, οι επιθέσεις κατά της ναυσιπλοΐας στην Ερυθρά Θάλασσα, η αβεβαιότητα στα Στενά του Ορμούζ και οι επαναλαμβανόμενες διαταραχές στη Διώρυγα του Σουέζ αναδιαμόρφωσαν τη συζήτηση για την ασφάλεια των εφοδιαστικών αλυσίδων και των θαλάσσιων μεταφορών.<br /><br />Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Αρκτική πέρασε σταδιακά σε δεύτερο πλάνο.<br /><br />Αυτή, όμως, είναι μια στρατηγική παρανόηση. Η Αρκτική δεν αποτελεί μακρινό γεωγραφικό περιθώριο ούτε υπόθεση ενός αβέβαιου μέλλοντος. Είναι ήδη ένας αναδυόμενος χώρος όπου συναντώνται:<div><br /></div><div>η κλιματική αλλαγή,<br />το διεθνές εμπόριο,<br />η ενεργειακή ασφάλεια,<br />οι κρίσιμες πρώτες ύλες,<br />η στρατιωτική αποτροπή,<br />η κυριαρχία και το διεθνές δίκαιο.<br /><br />Το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι αν η περιοχή θα επηρεάσει την Ευρώπη. Το κάνει ήδη.<br />Οι κανόνες γράφονται πριν ανοίξουν οι δρόμοι<br /><br />Οι σημαντικότερες αποφάσεις διακυβέρνησης δεν λαμβάνονται όταν μια νέα πραγματικότητα έχει πλέον παγιωθεί.<br /><br />Λαμβάνονται χρόνια νωρίτερα, όταν ακόμη υπάρχουν επιλογές και όταν οι οικονομικές και τεχνολογικές εξελίξεις δεν έχουν δημιουργήσει μη αναστρέψιμα τετελεσμένα.<br /><br />Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για την Αρκτική.<br /><br />Εάν η Ευρώπη περιμένει μέχρι να καταστούν εμπορικά βιώσιμες οι νέες θαλάσσιες διαδρομές, μέχρι να πολλαπλασιαστούν τα ενεργειακά και μεταλλευτικά έργα ή μέχρι να ενταθεί ο στρατιωτικός ανταγωνισμός, τότε θα είναι ήδη αργά για τη δημιουργία κοινών κανόνων.<br /><br />Οι υποδομές μπορούν να κατασκευαστούν γρήγορα. Οι θεσμοί, όμως, απαιτούν χρόνο, εμπιστοσύνη και διακρατική συνεργασία.<br />Ο Βόρειος Θαλάσσιος Δρόμος και η σκιά της Ρωσίας<br /><br />Η σταδιακή υποχώρηση των πάγων ενίσχυσε επί χρόνια τη συζήτηση για τον Βόρειο Θαλάσσιο Δρόμο, ο οποίος θα μπορούσε να λειτουργήσει ως συμπληρωματική σύνδεση ανάμεσα στην Ευρώπη και στην Ασία.<br /><br />Η διαδρομή δεν θεωρήθηκε ποτέ πραγματική αντικατάσταση του Σουέζ. Θεωρήθηκε, όμως, πιθανή εναλλακτική λύση σε ένα πιο διαφοροποιημένο και ανθεκτικό παγκόσμιο εμπορικό σύστημα.<br /><br />Ο πόλεμος στην Ουκρανία ανέτρεψε αυτή τη δυναμική.<br /><br />Καθώς μεγάλο μέρος της συγκεκριμένης διαδρομής βρίσκεται υπό ρωσική δικαιοδοσία, η κατάρρευση της πολιτικής εμπιστοσύνης μεταξύ Μόσχας και Ευρώπης περιόρισε δραστικά τις δυνατότητες συνεργασίας.<br /><br />Η μεταβολή αυτή, ωστόσο, δεν μειώνει τη στρατηγική αξία της Αρκτικής.<br /><br />Αντίθετα, την καθιστά ακόμη πιο κρίσιμη, διότι μια περιοχή με τεράστιες οικονομικές δυνατότητες εξελίσσεται μέσα σε συνθήκες γεωπολιτικού αποκλεισμού και στρατιωτικής καχυποψίας. <a href="https://www.pagenews.gr/2026/07/27/geopolitika/i-arktiki-den-perimenei-tin-europi-o-neos-thalassios-xartis-isxyos-apo-to-gibraltar-ston-borra/"><b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a></div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Αρκτική δεν περιμένει την Ευρώπη. Ο νέος θαλάσσιος χάρτης ισχύος από το Γιβραλτάρ στον Βορρά.

Βασιλης Διαμαντακος  Ενώ η ευρωπαϊκή προσοχή παραμένει στραμμένη στον πόλεμο της Ουκρανίας, στο Σουέζ, στην Ερυθρά Θάλασσα και στα Στενά του...

Διαβάστε την συνέχεια