Βόμβα στη ΝΔ με ρήξη Μητσοτάκη – Greenberg: Ο Αμερικανός σύμβουλος βλέπει τιμωρητική ψήφο, διαφωνεί το Μαξίμου.

<img height="112" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/71d721027897a8e89c68cfaae8dde3d5_XL.jpg?v=3" width="760" /><br /><br /><div>Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τη Νέα Δημοκρατία δεν είναι απλώς η απώλεια ποσοστών, αλλά η παγίωση μιας τιμωρητικής ψήφου απέναντι στην κυβέρνηση εκτιμά ο σύμβουλος του πρωθυπουργού <br /><br />Ο Stan Greenberg, σύμφωνα με πληροφορίες, εμφανίζεται πλέον ιδιαίτερα ανήσυχος για την πορεία του πολιτικού κλίματος ενόψει των επόμενων εκλογών, μεταφέροντας στο πρωθυπουργικό περιβάλλον μια εικόνα σαφώς πιο δύσκολη από εκείνη που φαίνεται να αποτυπώνεται στη δημόσια κυβερνητική ρητορική.<br />Το βασικό μήνυμα του Αμερικανού στρατηγικού συμβούλου φέρεται να είναι συγκεκριμένο: ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τη Νέα Δημοκρατία δεν είναι απλώς η απώλεια ποσοστών, αλλά η παγίωση μιας τιμωρητικής ψήφου απέναντι στην κυβέρνηση.<br />Η κοινωνική δυσαρέσκεια, σύμφωνα με την ανάγνωση που αποδίδεται στον Greenberg, έχει πλέον διαφορετικά χαρακτηριστικά.<br />Μετά από επτά χρόνια στην εξουσία, ο ψηφοφόρος δεν αξιολογεί τον Κυριάκο Μητσοτάκη με βάση τις προθέσεις και τις εξαγγελίες, αλλά με βάση το αποτέλεσμα: το διαθέσιμο εισόδημα, την ακρίβεια, το κόστος της καθημερινότητας, τις υπηρεσίες του κράτους και κυρίως την αίσθηση ότι η ζωή του βελτιώνεται ή γίνεται δυσκολότερη.<br />Εκεί εντοπίζεται και το μεγάλο πρόβλημα του Μαξίμου.<br /><br />Οι σύμβουλοί του δεν του λένε την πραγματική αλήθεια<br /><br />Ο Greenberg φέρεται να εκτιμά ότι ο πρωθυπουργός δεν λαμβάνει την πλήρη εικόνα της κοινωνίας, καθώς συγκεκριμένοι συνεργάτες του επιμένουν να μεταφέρουν μια εικόνα ανθεκτικότητας που δεν συμβαδίζει με τα ποιοτικά δεδομένα.<br />Στο πλαίσιο αυτό, αναφέρονται στελέχη όπως ο Άκης Σκέρτσος και κυρίως ο κύκλος των «ακροκεντρώων», οι οποίοι φέρονται να αντιμετωπίζουν το εκλογικό σώμα ως ένα κυρίως μετριοπαθές και κεντρώο ακροατήριο, ενώ η λαϊκή βάση εμφανίζεται περισσότερο πιεσμένη και απογοητευμένη.<br />Άλλο ένα πρόβλημα – το οποίο δεν το γνωρίζει ο Greenberg- αλλά το ξέρει η βάση και στέλνει τα μηνύματά της – είναι ότι η δεξιά πτέρυγα της ΝΔ βρίσκεται σε αποκοπή από το κόμμα ψάχνοντας τις εναλλακτικές της…<br /><br />Δεν ελκύει πια η σταθερότητα<br /><br />Ιδιαίτερα προβληματική θεωρείται η επίκληση του Πρωθυπουργού στη «σταθερότητα».<br />Ένα σύνθημα που λειτούργησε το 2019 και το 2026, τώρα δεν μπορεί να λειτουργήσει.<br />Η ΝΔ κυβερνάει εδώ και 7 χρόνια και σε κάποιους σημαντικούς τομείς της καθημερινότητας απέτυχε.<br />Ακόμα και τώρα, το πακέτο μέτρων της φετινής ΔΕΘ, - υπάρχουν σοβαρές αμφιβολίες- αν θα εξευμενίσει την δυσαρέσκεια που υπάρχει σε συγκεκριμένες κοινωνικές τάξεις.<br />Αντίστοιχα, οι νέες υποσχέσεις για την επόμενη τετραετία δύσκολα πείθουν μετά από 8 χρόνια θητεία.<br />Ο ψηφοφόρος έχει πλέον ένα πολύ πιο σκληρό ερώτημα στον Μητσοτάκη: γιατί δεν έγιναν μέχρι σήμερα όσα τώρα υπόσχεται η κυβέρνηση;<br /><br />Κενό αφήγημα<br /><br />Αυτό είναι και το μεγάλο κενό του κυβερνητικού αφηγήματος, σύμφωνα με τον Greenberg.<br />Η επόμενη τετραετία δεν έχει ακόμη αποκτήσει ένα καθαρό και πειστικό περιεχόμενο, ενώ η καθημερινότητα δημιουργεί μια διαφορετική κοινωνική πραγματικότητα, με ακρίβεια, με στεγαστική κρίση, ανισότητες και αυξανόμενη πίεση στα νοικοκυριά.<br />Το μόνο θετικό, όπως αποτυπώνεται από τις απόψεις του Greenberg, είναι η σύγκριση Μητσοτάκη με την αντιπολίτευση στην οποία διαθέτει καλύτερα χαρακτηριστικά.<br />Όμως, δεν φαίνεται βάσει των δημοσκοπήσεων να του δίνουν το δικαίωμα να ελπίζει σε 3η θητεία.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Βόμβα στη ΝΔ με ρήξη Μητσοτάκη – Greenberg: Ο Αμερικανός σύμβουλος βλέπει τιμωρητική ψήφο, διαφωνεί το Μαξίμου.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τη Νέα Δημοκρατία δεν είναι απλώς η απώλεια ποσοστών, αλλά η παγίωση μιας τιμωρητικής ψήφου απέναντι στην κυβέρνη...

Διαβάστε την συνέχεια

Iσραηλινό ΜΜΕ: ”Έρχονται & άλλοι βομβαρδισμοί κατά τουρκικών στόχων-Η μεγάλη σύγκρουση Ιερουσαλήμ–Άγκυρας άρχισε.

<img height="113" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/08/ChatGPT-Image-19-%CE%91%CF%85%CE%B3-2026-07_20_44-%CE%BC.%CE%BC-1068x601.png" width="762" /><br /><br />Η ισραηλινή επίθεση σε στρατιωτικό αεροδρόμιο της Συρίας ανοίγει ένα πολύ μεγαλύτερο γεωπολιτικό κεφάλαιο: μπορεί το Ισραήλ, μέσω επαναλαμβανόμενων στρατιωτικών πληγμάτων, να ανακόψει την τουρκική στρατιωτική εδραίωση στη Συρία ή η Άγκυρα έχει ήδη αποκτήσει τόσο βαθιές ρίζες ώστε η πραγματικότητα επί του πεδίου να είναι πλέον εξαιρετικά δύσκολο να ανατραπεί;<br /><br />Αυτό είναι το κεντρικό ερώτημα που θέτει ανάλυση της Israel Hayom, μετά το τελευταίο πλήγμα σε συριακή στρατιωτική αεροπορική βάση.<br /><br />Και η απάντηση κάθε άλλο παρά απλή είναι.<br /><br />Γιατί πίσω από μία αεροπορική επιδρομή βρίσκεται πλέον μια πολύ μεγαλύτερη σύγκρουση στρατηγικών συμφερόντων μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας για το ποιος θα διαμορφώσει τη νέα Συρία.<br />Τι ακριβώς χτύπησε το Ισραήλ;<br /><br />Καθώς υποχωρεί η σκόνη από την τελευταία επίθεση, το πρώτο μεγάλο ερώτημα αφορά το τι ακριβώς επιχειρήθηκε να διακοπεί.<br /><br />Σύμφωνα με αραβικές αναφορές που επικαλείται η Israel Hayom, τουρκική αντιπροσωπεία βρισκόταν τις προηγούμενες ημέρες στην περιοχή και φέρεται να συζητούσε τη δημιουργία κοινής τουρκοσυριακής στρατιωτικής βάσης στο συγκεκριμένο σημείο.<br /><br />Ένα τέτοιο σχέδιο θα μπορούσε να συνδέεται ακόμη και με προσπάθεια ανασυγκρότησης της Συριακής Πολεμικής Αεροπορίας, η οποία είχε υποστεί συντριπτικά πλήγματα από το Ισραήλ μετά την κατάρρευση του καθεστώτος Άσαντ τον Δεκέμβριο του 2024.<br /><br />Εάν οι πληροφορίες αυτές ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, τότε η ισραηλινή επίθεση δεν είχε μόνο τακτικό χαρακτήρα.<br /><br />Ήταν ένα ξεκάθαρο προληπτικό μήνυμα προς την Άγκυρα: το Ισραήλ δεν θέλει να δει τουρκικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις και ιδιαίτερα αεροπορικές δυνατότητες να παγιώνονται στη Συρία.<br />Το μήνυμα προς την Άγκυρα ήταν ξεκάθαρο – αλλά μήπως είναι ήδη αργά;<br /><br />Το δεύτερο και ίσως σημαντικότερο ερώτημα είναι το μήνυμα της επίθεσης.<br /><br />Η ισραηλινή πλευρά έχει καταστήσει σαφές ότι αντιτίθεται στην περαιτέρω διεύρυνση του τουρκικού στρατιωτικού αποτυπώματος στη Συρία.<br /><br />Το πρόβλημα όμως είναι ότι η τουρκική παρουσία δεν ξεκίνησε σήμερα.<br /><br />Για περισσότερο από μία δεκαετία, η Άγκυρα έχει πραγματοποιήσει σειρά στρατιωτικών επιχειρήσεων στη βόρεια Συρία, ενώ έχει δημιουργήσει, εξοπλίσει και υποστηρίξει φιλοτουρκικούς συριακούς ένοπλους σχηματισμούς.<br /><br />Αυτές οι δυνάμεις δεν εξαφανίστηκαν με την πτώση του Μπασάρ αλ Άσαντ.<br /><br />Αντίθετα, μετά την κατάρρευση του προηγούμενου καθεστώτος, ο άξονας Άγκυρας–Δαμασκού απέκτησε νέα δυναμική.<br />Η Τουρκία ως «προστάτης» της νέας Δαμασκού<br /><br />Σύμφωνα με την ισραηλινή ανάλυση, από τη στιγμή που κατέρρευσε το καθεστώς Άσαντ, ουσιαστικά «στρώθηκε κόκκινο χαλί» από την Άγκυρα προς τη νέα ηγεσία της Δαμασκού.<br /><br />Σε σειρά κρίσιμων τομέων, η Τουρκία εξελίχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους προστάτες και υποστηρικτές της κυβέρνησης του Άχμεντ αλ Σάραα.<br /><br />Η τουρκική επιρροή είναι σήμερα βαθύτερη από οποιαδήποτε προηγούμενη περίοδο της σύγχρονης συριακής κρίσης.<br /><br />Μάλιστα, Σύροι που μίλησαν στην Israel Hayom περιέγραψαν την κατάσταση με όρους που παραπέμπουν σε επιστροφή της οθωμανικής εποχής, της περιόδου κατά την οποία η Οθωμανική Αυτοκρατορία κυριαρχούσε σε μεγάλο μέρος του αραβικού κόσμου μέχρι το 1918.<br /><br />Η αναφορά αυτή έχει ιδιαίτερο συμβολισμό.<br /><br />Για το Ισραήλ, η νέα απειλή δεν είναι απλώς η παρουσία ορισμένων τουρκικών στρατιωτικών μονάδων. Είναι το ενδεχόμενο η Άγκυρα να μετατραπεί στον κυρίαρχο εξωτερικό παίκτη της μετα-Άσαντ Συρίας.<br />Μπορεί ένα ισραηλινό πλήγμα να κάνει τον Ερντογάν να υποχωρήσει;<br /><br />Εδώ βρίσκεται το τρίτο μεγάλο ερώτημα.<br /><br />Ακόμη και εάν το Ισραήλ είναι αποφασισμένο να πλήττει στρατιωτικές εγκαταστάσεις που συνδέονται με την τουρκική παρουσία, θα μπορούσε κάτι τέτοιο πραγματικά να αναγκάσει τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να αλλάξει στρατηγική;<br /><br />Η απάντηση που προκύπτει από την ανάλυση είναι ότι αυτό μοιάζει εξαιρετικά δύσκολο.<br /><br />Η Τουρκία έχει ήδη αποκομίσει σημαντικά στρατηγικά οφέλη από την εμπλοκή της.<br /><br />Σε αντάλλαγμα για την ευρεία παροχή βοήθειας ασφαλείας προς τη Δαμασκό, η Άγκυρα έχει καταφέρει να προωθήσει ορισμένους από τους βασικότερους στόχους της.<br />Οι Κούρδοι, ο Ευφράτης και το μεγάλο τουρκικό κέρδος<br /><br />Ένα από τα σημαντικότερα αφορά το κουρδικό ζήτημα.<br /><br />Σύμφωνα με το δημοσίευμα, μέσω των δυνάμεων του αλ Σάραα, η κουρδική αυτόνομη διοίκηση περιορίστηκε ανατολικά του Ευφράτη και προς το βορειοανατολικό άκρο της επαρχίας Χασάκα.<br /><br />Για την Άγκυρα, η αποδυνάμωση οποιασδήποτε μορφής κουρδικής αυτονομίας στη βόρεια και βορειοανατολική Συρία αποτελεί διαχρονικά κορυφαία προτεραιότητα εθνικής ασφάλειας.<br /><br />Επομένως, η σημερινή συριακή πραγματικότητα προσφέρει στην Τουρκία κάτι πολύ περισσότερο από στρατιωτικές βάσεις.<br /><br />Της δίνει πολιτικό βάθος, επιρροή στο κουρδικό και δυνατότητα καθορισμού της μελλοντικής αρχιτεκτονικής ασφαλείας της Συρίας.<br />Ο χερσαίος διάδρομος που μπορεί να παρακάμπτει το Ισραήλ<br /><br />Υπάρχει και μία ακόμη παράμετρος με ιδιαίτερη γεωοικονομική σημασία.<br /><br />Τους τελευταίους μήνες πραγματοποιούνται συζητήσεις για τη δημιουργία χερσαίου εμπορικού διαδρόμου από αραβικά κράτη προς τη Μικρά Ασία και την Τουρκία, ο οποίος θα μπορούσε να παρακάμπτει πλήρως το Ισραήλ.<br /><br />Εάν ένα τέτοιο σχέδιο αποκτήσει μόνιμα χαρακτηριστικά, τότε η Συρία θα μπορεί να λειτουργήσει ως κρίσιμος εμπορικός και μεταφορικός κόμβος ανάμεσα στον αραβικό κόσμο και την Τουρκία.<br /><br />Για την Άγκυρα, το κέρδος θα ήταν διπλό:<br /><br />οικονομική επιρροή και στρατηγικός έλεγχος βασικών διαδρομών που συνδέουν Μέση Ανατολή και Ανατολία.<br /><br />Για το Ισραήλ, αντίθετα, μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να σημαίνει περαιτέρω περιφερειακό ανταγωνισμό σε επίπεδο υποδομών και εμπορικών αξόνων.<div><br />Η Συρία και το τεράστιο βάρος των προσφύγων στην Τουρκία<br /><br />Υπάρχει όμως και ένα καθαρά εσωτερικό τουρκικό κίνητρο.<br /><br />Η νέα Συρία αναμένεται να αποτελέσει, σε βάθος χρόνου, τη βασική διέξοδο για το πρόβλημα των εκατομμυρίων Σύρων προσφύγων που επιβαρύνει εδώ και χρόνια την τουρκική οικονομία και την εσωτερική πολιτική σκηνή.<br /><br />Η επιστροφή προσφύγων προϋποθέτει σταθερότητα.<br /><br />Και για την κυβέρνηση Ερντογάν, μια σταθερή Συρία στην οποία η Τουρκία διαθέτει καθοριστική επιρροή αποτελεί ένα σχεδόν ιδανικό σενάριο.<br /><br />Αυτό εξηγεί γιατί η Άγκυρα δύσκολα θα εγκαταλείψει τα κέρδη που συγκέντρωσε μετά από χρόνια στρατιωτικής, οικονομικής και πολιτικής επένδυσης στον συριακό εμφύλιο.<br />Τα όρια των ισραηλινών βομβαρδισμών<br /><br />Εδώ βρίσκεται ίσως το βασικό στρατηγικό συμπέρασμα.<br /><br />Η Τουρκία έχει επενδύσει υπερβολικά πολλά στη Συρία για να αποχωρήσει επειδή το Ισραήλ καταστρέφει μία βάση ή ένα αεροδρόμιο.<br /><br />Οι ισραηλινές επιδρομές μπορούν να καθυστερήσουν συγκεκριμένα σχέδια.<br /><br />Μπορούν να καταστρέψουν υποδομές.<br /><br />Μπορούν να αυξήσουν το κόστος μιας τουρκικής στρατιωτικής εγκατάστασης.<br /><br />Μπορούν ακόμη να δημιουργήσουν «κόκκινες γραμμές».<br /><br />Αυτό που δεν είναι καθόλου βέβαιο είναι εάν μπορούν να αντιστρέψουν τη συνολική τουρκική στρατηγική διείσδυση στη Συρία.<br /><br />Η Άγκυρα έχει επενδύσει επί χρόνια στον συριακό πόλεμο και δύσκολα θα εγκαταλείψει τώρα τα γεωπολιτικά ανταλλάγματα αυτής της επένδυσης.<br />Η νέα Συρία δεν είναι η Συρία του Άσαντ<br /><br />Υπάρχει ακόμη ένας λόγος που δυσκολεύει την ισραηλινή στρατηγική.<br /><br />Η σημερινή Συρία βρίσκεται σε μια εντελώς διαφορετική διεθνή θέση σε σχέση με το καθεστώς του Μπασάρ αλ Άσαντ.<br /><br />Η κυβέρνηση Άσαντ ήταν σε μεγάλο βαθμό διεθνώς απομονωμένη.<br /><br />Αντίθετα, ο αλ Σάραα έχει επιχειρήσει να οικοδομήσει ένα πλέγμα σχέσεων και συμμαχιών με περιφερειακές και διεθνείς δυνάμεις.<br /><br />Αυτό σημαίνει ότι ισραηλινές επιθέσεις, οι οποίες στο παρελθόν μπορούσαν να πραγματοποιούνται με σχετικά περιορισμένο διεθνές πολιτικό κόστος, σήμερα είναι πολύ δυσκολότερο να περάσουν απαρατήρητες ή χωρίς διπλωματικές αντιδράσεις.<br />Το νέο πρόβλημα για το Ισραήλ: Οι διεθνείς αντιδράσεις<br /><br />Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η τελευταία επίθεση προκάλεσε γρήγορα κύμα επικρίσεων.<br /><br />Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στη στάση της Ουάσιγκτον.<br /><br />Ο Αμερικανός ειδικός απεσταλμένος για τη Συρία, Τομ Μπάρακ, απέδωσε σύμφωνα με την Israel Hayom στο Ισραήλ ευθύνη για αυτό που χαρακτήρισε «περιττή κλιμάκωση».<br /><br />Η εξέλιξη αυτή αποκαλύπτει ένα νέο στρατηγικό πρόβλημα για την Ιερουσαλήμ.<br /><br />Το Ισραήλ δεν έχει πλέον απέναντί του μόνο την Τουρκία και τη Συρία. Πρέπει παράλληλα να υπολογίζει πώς οι στρατιωτικές κινήσεις του επηρεάζουν τις σχέσεις με τις ΗΠΑ και άλλους διεθνείς παράγοντες που επενδύουν στη σταθεροποίηση της νέας Δαμασκού.<br />Γιατί όμως το Ισραήλ εξακολουθεί να φοβάται τη νέα Δαμασκό<br /><br />Παρά τα παραπάνω, το Ισραήλ έχει πραγματικούς λόγους να παρακολουθεί με ανησυχία τις εξελίξεις.<br /><br />Η αυξανόμενη τουρκική επιρροή και ο χαρακτήρας της νέας συριακής ηγεσίας προκαλούν σοβαρούς προβληματισμούς.<br /><br />Στην Άγκυρα και τη Δαμασκό υπάρχουν πολιτικοί και ιδεολογικοί κύκλοι με βαθιά εχθρικές αντιλήψεις έναντι του Ισραήλ.<br /><br />Ο ίδιος ο αλ Σάραα διαθέτει παρελθόν που προκαλεί έντονη καχυποψία στην ισραηλινή πλευρά, καθώς στο παρελθόν είχε υψηλόβαθμη παρουσία σε οργανώσεις του τζιχαντιστικού χώρου, μεταξύ άλλων σε δομές που συνδέονταν με την Αλ Κάιντα.<br /><br />Αυτό το ιστορικό δεν μπορεί να αγνοηθεί.<br />Ο αλ Σάραα όμως δεν δείχνει να θέλει πόλεμο με το Ισραήλ<br /><br />Παρά το παρελθόν του, η Israel Hayom επισημαίνει μία κρίσιμη διαφοροποίηση.<br /><br />Τα τελευταία χρόνια, ο αλ Σάραα έχει ακολουθήσει σκόπιμα προσεκτική και συγκρατημένη εξωτερική πολιτική.<br /><br />Φαίνεται να αντιλαμβάνεται πλήρως τη σημερινή αδυναμία της Συρίας και την τεράστια διαφορά στρατιωτικής ισχύος με το Ισραήλ.<br /><br />Για την ώρα τουλάχιστον, δεν εμφανίζει διάθεση να οδηγήσει τη χώρα του σε μια καταστροφική σύγκρουση με την Ιερουσαλήμ.<br /><br />Η νέα Δαμασκός μπορεί να μην είναι φιλοϊσραηλινή, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι επιδιώκει έναν άμεσο πόλεμο.<br /><br />Και αυτή η διάκριση είναι κρίσιμη για τη διαμόρφωση της μελλοντικής ισραηλινής στρατηγικής.<br />Το Ισραήλ δεν μπορεί να κατεβάσει την άμυνά του<br /><br />Τίποτε από τα παραπάνω δεν σημαίνει ότι το Ισραήλ μπορεί να σταματήσει να παρακολουθεί τη Συρία.<br /><br />Ούτε ότι μπορεί να εγκαταλείψει τις στρατιωτικές του «κόκκινες γραμμές».<br /><br />Ούτε, σύμφωνα με την ανάλυση, ότι πρέπει να εγκαταλείψει τη Δρούζικη κοινότητα της Σουέιντα, στη νότια Συρία.<br /><br />Και φυσικά, μια πιθανή συμφωνία ασφαλείας με τη Δαμασκό δεν αποτελεί κάποια «μαγική λύση» που θα εξαφανίσει την τουρκική επιρροή ή κάθε άλλη απειλή στα βόρεια σύνορα του Ισραήλ.<br /><br />Το ζήτημα είναι πολύ πιο σύνθετο.<br />Το Ισραήλ ίσως χρειάζεται νέα στρατηγική απέναντι στη Συρία<br /><br />Εδώ βρίσκεται και το τελικό, αλλά ίσως σημαντικότερο συμπέρασμα της ανάλυσης.<br /><br />Κάποια στιγμή το Ισραήλ θα πρέπει να επανεξετάσει συνολικά τη στρατηγική του απέναντι στη νέα Συρία.<br /><br />Οι κανόνες που ίσχυαν την περίοδο του εμφυλίου πολέμου και του καθεστώτος Άσαντ δεν είναι δεδομένο ότι μπορούν να εφαρμοστούν αυτούσιοι στη σημερινή πραγματικότητα.<br /><br />Η Συρία έχει αλλάξει.<br /><br />Η Τουρκία έχει πολύ μεγαλύτερη επιρροή.<br /><br />Η νέα κυβέρνηση στη Δαμασκό διαθέτει διαφορετικές διεθνείς σχέσεις.<br /><br />Και η Ουάσιγκτον φαίνεται περισσότερο επενδυμένη στην αποφυγή μιας νέας περιφερειακής ανάφλεξης.<br /><br />Το Ισραήλ επομένως βρίσκεται μπροστά σε ένα δύσκολο δίλημμα:<br /><br />να συνεχίσει την πολιτική των στρατιωτικών πληγμάτων κάθε φορά που εντοπίζει επέκταση της τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας ή να αναζητήσει ένα νέο πλαίσιο αποτροπής, συνεννόησης και κόκκινων γραμμών στη μετα-Άσαντ Συρία;<br />Η μεγάλη σύγκρουση Ισραήλ–Τουρκίας μόλις αρχίζει<br /><br />Το πραγματικό ερώτημα επομένως δεν είναι εάν το Ισραήλ μπορεί να καταστρέψει μία τουρκική εγκατάσταση στη Συρία.<br /><br />Μπορεί.<br /><br />Το πολύ δυσκολότερο ερώτημα είναι εάν μπορεί με βόμβες και αεροπορικές επιδρομές να ανατρέψει μια τουρκική στρατηγική που οικοδομείται εδώ και περισσότερο από μία δεκαετία.<br /><br />Και εκεί η απάντηση είναι πολύ πιο αβέβαιη.<br /><br />Η Τουρκία έχει στρατιωτική παρουσία, πολιτικούς συμμάχους, οικονομικά συμφέροντα, κουρδικό διακύβευμα, προσφυγικό συμφέρον και στρατηγικό βάθος στη Συρία.<br /><br />Το Ισραήλ, από την άλλη, διαθέτει τη δυνατότητα να καταστήσει εξαιρετικά ακριβή οποιαδήποτε προσπάθεια δημιουργίας τουρκικής στρατιωτικής υποδομής που θεωρεί απειλή για την ασφάλειά του.<br /><br />Αυτό δημιουργεί μια νέα και δυνητικά επικίνδυνη εξίσωση.<br /><br />Η Τουρκία δύσκολα πρόκειται να φύγει από τη Συρία. Το Ισραήλ δύσκολα πρόκειται να αποδεχθεί ανεξέλεγκτη τουρκική στρατιωτική εδραίωση κοντά στα σύνορά του.<br /><br />Ανάμεσα σε αυτές τις δύο «κόκκινες γραμμές» διαμορφώνεται τώρα ένα από τα σημαντικότερα γεωπολιτικά μέτωπα της νέας Μέσης Ανατολής.<br /><br />Και το επόμενο ισραηλινό χτύπημα —ή η επόμενη τουρκική στρατιωτική κίνηση— μπορεί να δείξει πόσο κοντά βρίσκονται Άγκυρα και Ιερουσαλήμ σε μια πολύ πιο άμεση σύγκρουση συμφερόντων στη Συρία.</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Iσραηλινό ΜΜΕ: ”Έρχονται & άλλοι βομβαρδισμοί κατά τουρκικών στόχων-Η μεγάλη σύγκρουση Ιερουσαλήμ–Άγκυρας άρχισε.

Η ισραηλινή επίθεση σε στρατιωτικό αεροδρόμιο της Συρίας ανοίγει ένα πολύ μεγαλύτερο γεωπολιτικό κεφάλαιο: μπορεί το Ισραήλ, μέσω επαναλαμβα...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Μελόνι πίστεψε ότι είχε «κλειδί» για τον Τραμπ. Τώρα το MAGA γίνεται ο μεγάλος πονοκέφαλος της Ρώμης

<img height="114" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/meloni-4-768x512.jpg" width="739" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Από «αγαπημένο παιδί» της αμερικανικής Δεξιάς σε ανοιχτή σύγκρουση με τον Λευκό Οίκο – Το Ιράν έσπασε τη σχέση, η Ευρώπη μπήκε ανάμεσά τους και η Ιταλίδα πρωθυπουργός ανακαλύπτει τα όρια του «America First»<br /><br />Η Τζόρτζια Μελόνι επένδυσε πολιτικά σε κάτι που ελάχιστοι Ευρωπαίοι ηγέτες τόλμησαν: στην ιδέα ότι μπορούσε να είναι ταυτόχρονα ισχυρή Ευρωπαία πρωθυπουργός και προνομιακή συνομιλήτρια του Ντόναλντ Τραμπ. Για μεγάλο διάστημα φαινόταν ότι το στοίχημα απέδιδε. Σήμερα, όμως, η σχέση που θα της έδινε πρόσβαση στον Λευκό Οίκο κινδυνεύει να μετατραπεί σε πολιτικό βαρίδι — και σε προειδοποίηση για ολόκληρη την ευρωπαϊκή συντηρητική Δεξιά.<br /><br />Οι Financial Times παρουσιάζουν την περίπτωση της Ιταλίδας πρωθυπουργού ως ένα πραγματικό «cautionary tale» για την Ευρώπη: μια απόδειξη ότι η ιδεολογική συγγένεια με το MAGA σταματά εκεί όπου αρχίζει το αμερικανικό εθνικό συμφέρον.<br /><br />Και η σύγκρουση πλέον δεν είναι θεωρητική.<br />Το Ιράν ήταν η κόκκινη γραμμή<br /><br />Η μεγάλη ρωγμή ήρθε όταν η Ιταλία αρνήθηκε να επιτρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες να χρησιμοποιήσουν ιταλικές βάσεις για τις αμερικανικές επιθέσεις εναντίον του Ιράν.<br /><br />Για τη Ρώμη υπήρχαν εσωτερικοί πολιτικοί, συνταγματικοί και στρατηγικοί περιορισμοί.<br /><br />Για τον Τραμπ, όμως, το μήνυμα ήταν πολύ απλούστερο: ένας σύμμαχος που θεωρούσε ιδιαίτερα κοντινό του δεν ακολούθησε την Ουάσιγκτον όταν του ζητήθηκε.<br /><br />Κάπου εκεί η προσωπική χημεία άρχισε να εξαφανίζεται. <br /><br />Ο Αμερικανός πρόεδρος, ο οποίος στο παρελθόν αποκαλούσε τη Μελόνι «fantastic woman», πέρασε στη δημόσια κριτική, αμφισβητώντας ακόμη και το πολιτικό της θάρρος. Η αντιπαράθεση πήρε στη συνέχεια προσωπικά χαρακτηριστικά, με τον Τραμπ να υποστηρίζει ότι η Μελόνι επιδίωκε φωτογραφία μαζί του στο G7 για να ενισχύσει τις δημοσκοπήσεις της.<br /><br />Η Μελόνι απάντησε ουσιαστικά ότι η φιλία μαζί του κάθε άλλο παρά τη βοήθησε πολιτικά.<br /><br />Για μία σχέση που κάποτε παρουσιαζόταν περίπου ως ο ιδανικός άξονας μεταξύ της ευρωπαϊκής και της αμερικανικής συντηρητικής Δεξιάς, η αλλαγή είναι εντυπωσιακή.<div><br />Το λάθος της Μελόνι: MAGA και ευρωπαϊκός συντηρητισμός δεν είναι το ίδιο πράγμα<br /><br />Εδώ βρίσκεται το σημαντικότερο πολιτικό συμπέρασμα.<br /><br />Μελόνι και Τραμπ πράγματι συναντήθηκαν ιδεολογικά σε πολλά πεδία: μετανάστευση, πολιτική ορθότητα, ταυτότητα, οικογένεια, κριτική στις προοδευτικές ελίτ και δυσπιστία απέναντι σε τμήματα της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών.<br /><br />Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έχουν τα ίδια γεωπολιτικά συμφέροντα.<br /><br />Το MAGA ξεκινά από μία πολύ συγκεκριμένη αρχή: America First.<br /><br />Και όταν τα συμφέροντα ενός συμμάχου συγκρούονται με εκείνα που ο Λευκός Οίκος θεωρεί αμερικανικά, η ιδεολογική συγγένεια μπορεί να έχει μικρή αξία.<br /><br />Ο πρώην πρέσβης της Ιταλίας στο ΝΑΤΟ Stefano Stefanini το συνοψίζει στους FT: η ίδια η έννοια του «America First» θα έπρεπε να αποτελεί προειδοποίηση για κάθε ξένο εταίρο που περιμένει πολιτική αλληλεγγύη από την Ουάσιγκτον. </div><div><br />Η Μελόνι ήθελε να γίνει η γέφυρα Τραμπ–Ευρώπης<br /><br />Το σχέδιο της Ρώμης είχε αρχικά πολιτική λογική.<br /><br />Μετά την επιστροφή του Τραμπ στον Λευκό Οίκο το 2025, η Μελόνι βρέθηκε σε μοναδική θέση. Ήταν μάλιστα η μοναδική ηγέτιδα της ΕΕ που παρέστη στην ορκωμοσία του.<br /><br />Η φιλοδοξία ήταν εμφανής: να γίνει η γυναίκα που θα μπορούσε να μιλήσει και με τις Βρυξέλλες και με το MAGA.<br /><br />Αυτό θα της έδινε μεγαλύτερη βαρύτητα:</div><div>μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση,<br />στις σχέσεις με την Ουάσιγκτον,<br />στην ευρωπαϊκή συντηρητική οικογένεια,<br />αλλά και στο εσωτερικό της Ιταλίας.<br /><br />Για περισσότερο από έναν χρόνο περπάτησε πάνω σε ένα εξαιρετικά λεπτό σχοινί.<br /><br />Απέφυγε να συγκρουστεί με τον Τραμπ για τους δασμούς, δεν πρωταγωνίστησε στην κριτική για τη μετατόπιση της αμερικανικής πολιτικής έναντι της Ουκρανίας και κράτησε χαμηλούς τόνους ακόμη και απέναντι στις απειλές του για τη Γροιλανδία.<br /><br />Όμως η πραγματικότητα άρχισε να αποδεικνύεται ισχυρότερη από την προσωπική διπλωματία.<br />Δασμοί, ΝΑΤΟ, Ιράν: Ο Τραμπ χτυπά εκεί που πονάει η Ιταλία<br /><br />Το πρόβλημα για τη Μελόνι είναι ότι πολλές από τις βασικές επιλογές του Τραμπ έχουν πραγματικό οικονομικό και πολιτικό κόστος για την Ιταλία.<br /><br />Οι αμερικανικοί δασμοί πλήττουν μια μεγάλη εξαγωγική οικονομία.<br /><br />Οι πιέσεις για σημαντικά υψηλότερες αμυντικές δαπάνες δημιουργούν δημοσιονομικές απαιτήσεις.<br /><br />Και ο πόλεμος με το Ιράν, μαζί με τις αναταράξεις στις ενεργειακές αγορές, επηρεάζει άμεσα μια χώρα εξαρτημένη από εισαγόμενη ενέργεια.<br /><br />Η «ειδική σχέση», επομένως, δεν κατάφερε να προστατεύσει τη Ρώμη από τις συνέπειες του America First.<br /><br />Αναλυτής που μίλησε στους FT φτάνει μάλιστα στο σημείο να χαρακτηρίζει πλέον τη σχέση της Μελόνι με τον Τραμπ «εκλογικό άλμπατρος», καθώς η Ιταλίδα πρωθυπουργός προετοιμάζεται για μια δύσκολη εκλογική αναμέτρηση.</div><div><br />Και μετά ήρθε ο Πάπας<br /><br />Η κατάσταση έγινε ακόμη δυσκολότερη όταν ο Τραμπ επιτέθηκε στον Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ για την κριτική του στον πόλεμο με το Ιράν.<br /><br />Για οποιονδήποτε Ιταλό πρωθυπουργό θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να αγνοηθεί μια τέτοια επίθεση.<br /><br />Για τη Μελόνι ακόμη περισσότερο.<br /><br />Έχει οικοδομήσει σημαντικό κομμάτι της πολιτικής της ταυτότητας γύρω από τις έννοιες έθνος, οικογένεια και χριστιανική ταυτότητα.<br /><br />Η σιωπή απέναντι σε επίθεση στον Ποντίφικα θα δημιουργούσε τεράστιο εσωτερικό πολιτικό πρόβλημα.<br /><br />Η Μελόνι χαρακτήρισε την επίθεση «απαράδεκτη», χωρίς μάλιστα να κατονομάσει τον Τραμπ. Ακόμη κι αυτή η προσεκτική αντίδραση, όμως, σύμφωνα με την ανάλυση των FT, εξόργισε τον Αμερικανό πρόεδρο. </div><div><br />Το βαθύτερο πρόβλημα: Μπορείς να είσαι MAGA και φιλοευρωπαίος;<br /><br />Εδώ το ιταλικό επεισόδιο αποκτά πραγματικά ευρωπαϊκές διαστάσεις.<br /><br />Η Μελόνι του 2026 δεν είναι η ίδια πολιτικός που ήταν όταν βρισκόταν στην αντιπολίτευση.<br /><br />Η πρωθυπουργία την έχει μετακινήσει προς έναν πολύ πιο πραγματιστικό ευρωπαϊσμό.<br /><br />Δεν εγκατέλειψε τις συντηρητικές της θέσεις ούτε τη σκληρή πολιτική απέναντι στην παράτυπη μετανάστευση. Παράλληλα όμως συνεργάζεται με τις Βρυξέλλες, έχει δημιουργήσει λειτουργικές σχέσεις με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και αντιμετωπίζει την ΕΕ περισσότερο ως πεδίο που πρέπει να αλλάξει από μέσα παρά ως οικοδόμημα που πρέπει να καταρρεύσει.<br /><br />Αυτό ακριβώς δημιουργεί τη θεμελιώδη αντίφαση με τις σκληρότερες τάσεις του MAGA.<br /><br />Ο Steve Bannon έχει ήδη στραφεί εναντίον της, χαρακτηρίζοντάς την «globalist» και κατηγορώντας την ότι εγκατέλειψε βασικές αρχές της.<br />«Nationalist International»: μια αντίφαση από μόνη της<br /><br />Ίσως αυτή να είναι και η σημαντικότερη φράση ολόκληρης της συζήτησης.<br /><br />Ο καθηγητής Giovanni Orsina του Luiss University σημειώνει ότι μια «εθνικιστική διεθνής» είναι ουσιαστικά οξύμωρο σχήμα.<br /><br />Γιατί;<br /><br />Επειδή οι εθνικιστικές κυβερνήσεις μπορούν να συμφωνούν ιδεολογικά μέχρι τη στιγμή που τα εθνικά τους συμφέροντα συγκρούονται.<br /><br />Η Ιταλία θέλει πρόσβαση στην αμερικανική αγορά.<br /><br />Ο Τραμπ θέλει να προστατεύσει την αμερικανική παραγωγή.<br /><br />Η Ιταλία θέλει χαμηλότερες ενεργειακές τιμές.<br /><br />Η Ουάσιγκτον μπορεί να ακολουθεί στρατιωτικές επιλογές που τις εκτοξεύουν.<br /><br />Η Ρώμη χρειάζεται μια λειτουργική Ευρωπαϊκή Ένωση.<br /><br />Σημαντικό κομμάτι του MAGA αντιμετωπίζει την ίδια την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση με βαθιά καχυποψία.<br /><br />Κάπου εκεί τελειώνει η κοινή ιδεολογία και αρχίζει η πραγματική γεωπολιτική.<br />Η Ρώμη τώρα ψάχνει δρόμο γύρω από τον Τραμπ<br /><br />Η Ιταλία δεν επιδιώκει ρήξη με τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Το αντίθετο.<br /><br />Σύμφωνα με τους FT, η κυβέρνηση Μελόνι επιχειρεί να αποσυνδέσει την προσωπική σύγκρουση με τον Τραμπ από τη συνολική στρατηγική σχέση Ιταλίας–ΗΠΑ.<br /><br />Γι’ αυτό και ενισχύονται οι δίαυλοι με άλλα ισχυρά πρόσωπα της αμερικανικής κυβέρνησης, μεταξύ αυτών και τον υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο.<br /><br />Η στρατηγική είναι εύκολα κατανοητή:<br /><br />να σωθεί η συμμαχία ακόμη κι αν δεν σωθεί η προσωπική σχέση.<br />Το μήνυμα της Μελόνι προς ολόκληρη την Ευρώπη<br /><br />Η ιστορία ξεπερνά πλέον κατά πολύ την Ιταλία.<br /><br />Αφορά κάθε ευρωπαϊκή κυβέρνηση που θεωρεί ότι η ιδεολογική εγγύτητα με τον Τραμπ μπορεί να εξασφαλίσει προνομιακή μεταχείριση από την Ουάσιγκτον.<br /><br />Η εμπειρία της Μελόνι δείχνει ότι μπορεί να συμβεί ακριβώς το αντίθετο.<br /><br />Όσο πιο πολύ ένας Ευρωπαίος ηγέτης επενδύει πολιτικό κεφάλαιο στην προσωπική σχέση με τον Αμερικανό πρόεδρο, τόσο μεγαλύτερο μπορεί να γίνει το κόστος όταν αναγκαστεί να του πει «όχι».<br /><br />Και κάποια στιγμή αυτό το «όχι» είναι σχεδόν αναπόφευκτο.<br /><br />Γιατί η Ιταλία έχει ιταλικά συμφέροντα, η Γαλλία γαλλικά, η Γερμανία γερμανικά — και οι Ηνωμένες Πολιτείες του Τραμπ έχουν κάνει ξεκάθαρο ότι βάζουν πρώτα τα δικά τους.<br /><br />Η Μελόνι ήθελε να αποδείξει ότι μπορούσε να ενώσει δύο κόσμους: τον ευρωπαϊκό συντηρητισμό και το MAGA.<br /><br />Η μεγάλη ειρωνεία είναι ότι μπορεί τελικά να γίνει εκείνη που θα αποδείξει πόσο δύσκολο είναι να συνυπάρξουν.<br /><br />Για την Ευρώπη, το μάθημα είναι πολύ μεγαλύτερο από μια προσωπική κόντρα Μελόνι–Τραμπ: με το “America First”, ακόμη και οι πολιτικοί φίλοι της Ουάσιγκτον παραμένουν πρώτα απ’ όλα ξένοι σύμμαχοι.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Μελόνι πίστεψε ότι είχε «κλειδί» για τον Τραμπ. Τώρα το MAGA γίνεται ο μεγάλος πονοκέφαλος της Ρώμης

Βασιλης Διαμαντακος  Από «αγαπημένο παιδί» της αμερικανικής Δεξιάς σε ανοιχτή σύγκρουση με τον Λευκό Οίκο – Το Ιράν έσπασε τη σχέση, η Ευρώπ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Ερντογάν «μπαίνει» στο πετρέλαιο και αέριο Συρίας. Ενεργειακή επέλαση Τουρκίας και κόκκινη γραμμή του Ισραήλ.

<img height="88" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/syria-1-768x431.jpg" width="727" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Η Άγκυρα θέλει έρευνες υδρογονανθράκων σε στεριά και θάλασσα, επεκτείνει το ηλεκτρικό της αποτύπωμα και κοιτάζει τα συριακά ορυκτά – Την ίδια στιγμή το Ισραήλ βομβαρδίζει στρατιωτική βάση μετά από επίσκεψη τουρκικής αντιπροσωπείας, αποκαλύπτοντας ότι η μάχη για τη μετα-Άσαντ Συρία γίνεται πλέον οικονομική, ενεργειακή και στρατιωτική<br /><br />Η Τουρκία επιχειρεί να μετατρέψει τη στενή πολιτική και στρατιωτική σχέση που έχει οικοδομήσει με τη νέα Συρία σε κάτι πολύ μεγαλύτερο: μια στρατηγική παρουσία που θα εκτείνεται από την ενέργεια και τους υδρογονάνθρακες έως τις υποδομές, τα ορυκτά και την ανασυγκρότηση της χώρας.<br /><br />Και αυτό ακριβώς είναι που αρχίζει να αλλάζει τις ισορροπίες στην περιοχή.<br /><br />Ο Τούρκος υπουργός Ενέργειας Αλπαρσλάν Μπαϊρακτάρ δήλωσε στη Δαμασκό ότι η κρατική TPAO, αλλά και τουρκικές ιδιωτικές εταιρείες, είναι έτοιμες να πραγματοποιήσουν σεισμικές έρευνες και γεωτρήσεις για πετρέλαιο και φυσικό αέριο τόσο στην ξηρά όσο και στις θαλάσσιες περιοχές της Συρίας.<br /><br />Δεν πρόκειται, συνεπώς, απλώς για μία ακόμη διμερή οικονομική συμφωνία.<br /><br />Η Άγκυρα δείχνει ότι θέλει να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της αξιοποίησης του ενεργειακού πλούτου της μεταπολεμικής Συρίας – και, κυρίως, να αποκτήσει στρατηγικό βάθος σε μια χώρα που αποτελεί κρίσιμο σύνδεσμο μεταξύ Τουρκίας, Ιράκ, Ανατολικής Μεσογείου και αραβικού κόσμου.<div><a href="https://www.pagenews.gr/2026/08/20/geopolitika/o-erntogan-mpainei-sto-petrelaio-kai-aerio-syrias-energeiaki-epelasi-tourkias-kai-kokkini-grammi-tou-israil/"><b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a></div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Ερντογάν «μπαίνει» στο πετρέλαιο και αέριο Συρίας. Ενεργειακή επέλαση Τουρκίας και κόκκινη γραμμή του Ισραήλ.

Βασιλης Διαμαντακος  Η Άγκυρα θέλει έρευνες υδρογονανθράκων σε στεριά και θάλασσα, επεκτείνει το ηλεκτρικό της αποτύπωμα και κοιτάζει τα συρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» αλλάζει την ισορροπία στο Αιγαίο. Και αυτό ενοχλεί την Τουρκία

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/tholos-ISK_7066-scaled-1.webp"><img height="100" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/tholos-ISK_7066-scaled-1-1068x625.webp" width="736" /></a><br /><div><br /></div><div><b>ByΘοδωρής Καλούδης</b></div><div>Ο ελληνικός αμυντικός θόλος δεν είναι απλώς μια μεγάλη προμήθεια ισραηλινών πυραύλων. Είναι μια διαφορετική αντίληψη για την άμυνα της χώρας, που περιορίζει το πλεονέκτημα της Τουρκίας σε drones και πυραυλικά συστήματα και συνδέει στενότερα την Ελλάδα με το Ισραήλ και την Κύπρο.<br />Η απόφαση για την κατασκευή της «Ασπίδας του Αχιλλέα» ήταν αναμενόμενο να προκαλέσει αντιδράσεις στην Τουρκία. Όχι μόνο επειδή πρόκειται για ένα μεγάλο εξοπλιστικό πρόγραμμα, κόστους έως 3,5 δισ. ευρώ. Ούτε απλώς επειδή η τεχνολογία θα είναι, σε μεγάλο βαθμό, ισραηλινή.<br /><br />Αυτό που ανησυχεί περισσότερο την Άγκυρα είναι ότι ο ελληνικός αμυντικός θόλος μπορεί να αλλάξει ορισμένα από τα δεδομένα πάνω στα οποία στηρίζεται εδώ και χρόνια η τουρκική στρατιωτική στρατηγική στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Και, παράλληλα, φέρνει ακόμη πιο κοντά την Ελλάδα, το Ισραήλ και την Κύπρο. Όχι πλέον μόνο σε επίπεδο διπλωματικών συνεννοήσεων και κοινών ασκήσεων, αλλά στη δημιουργία μιας εν δυνάμει κοινής αμυντικής αρχιτεκτονικής.<br />Δεν είναι ένα ελληνικό Iron Dome<br /><br />Η εύκολη περιγραφή είναι ότι η Ελλάδα αγοράζει ένα δικό της Iron Dome. Δεν είναι ακριβώς έτσι.<br /><br />Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» σχεδιάζεται ως ένα ενιαίο δίκτυο ραντάρ, αισθητήρων, κέντρων διοίκησης και διαφορετικών αναχαιτιστικών συστημάτων. Στόχος είναι να δημιουργηθούν επάλληλες ζώνες προστασίας απέναντι σε αεροσκάφη, βαλλιστικούς πυραύλους, πυραύλους cruise και μη επανδρωμένα αεροσκάφη.<br /><br />Στον συνολικό σχεδιασμό περιλαμβάνονται επίσης η αντιμετώπιση απειλών από τη θάλασσα, η προστασία από εχθρικά πλοία και η επιτήρηση του υποθαλάσσιου χώρου.<br /><br />Ο Νίκος Δένδιας, μετά τη συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ στις 23 Ιουλίου, μίλησε για «επάλληλους θόλους πάνω από ολόκληρη την ελληνική επικράτεια» και για ένα ενιαίο σύστημα διοίκησης και ελέγχου. Το χρονοδιάγραμμα που έδωσε προβλέπει πλήρη επιχειρησιακή λειτουργία μέσα σε 35 μήνες. Στο έργο θα συμμετάσχει και η ελληνική αμυντική βιομηχανία, με ποσοστό που θα ξεπερνά το 25% και οικονομικό αντικείμενο άνω των 700 εκατ. ευρώ, σύμφωνα με την επίσημη ενημέρωση του υπουργείου Εθνικής Άμυνας.<br /><br />Με άλλα λόγια, δεν αγοράζεται ένα ακόμη μεμονωμένο οπλικό σύστημα. Επιχειρείται να δημιουργηθεί η ομπρέλα κάτω από την οποία θα λειτουργεί ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής άμυνας.</div><div><br />Γιατί επιλέχθηκε το Ισραήλ<br /><br />Η επιλογή του Ισραήλ δεν είναι συγκυριακή. Οι Ισραηλινοί διαθέτουν κάτι που δεν αγοράζεται εύκολα μαζί με έναν πύραυλο: πραγματική επιχειρησιακή εμπειρία απέναντι σε μαζικές και ταυτόχρονες επιθέσεις.<br /><br />Τα ισραηλινά συστήματα έχουν δοκιμαστεί σε επιθέσεις με βαλλιστικούς πυραύλους, drones και πυραύλους cruise. Αυτό ακριβώς το είδος της απειλής θέλει να αντιμετωπίσει η Ελλάδα. Όχι απαραίτητα μια μεμονωμένη εισβολή αεροσκάφους, αλλά μια επίθεση κορεσμού, με πολλά διαφορετικά όπλα να πλήττουν ταυτόχρονα.<br /><br />Το <a href="https://www.reuters.com/business/aerospace-defense/greece-buy-35-billion-air-defence-system-israel-sources-say-2026-07-23/?utm_source=chatgpt.com">Reuters</a> μετέδωσε ότι ο πυρήνας της ελληνικής αρχιτεκτονικής θα αποτελείται από ραντάρ και πυραυλικά συστήματα των Rafael και Israel Aerospace Industries. Η ακριβής σύνθεση παραμένει απόρρητη. Ωστόσο, ισραηλινές πηγές αναφέρονται στο David’s Sling για την ανώτερη ζώνη αναχαίτισης, στο Barak MX για το μεσαίο επίπεδο και στο SPYDER για τις χαμηλότερες ζώνες και την αντιμετώπιση αεροσκαφών, ελικοπτέρων και drones.<br /><br />Βεβαίως, αυτή η συνεργασία δεν αρχίζει σήμερα. Ελλάδα και Ισραήλ λειτουργούν ήδη το διεθνές κέντρο αεροπορικής εκπαίδευσης στην Καλαμάτα, πραγματοποιούν τακτικές κοινές ασκήσεις και συνεργάζονται στην κυβερνοάμυνα, στα μη επανδρωμένα μέσα και στην αντιμετώπιση σμηνών drones.<br /><br />Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» έρχεται να δώσει σε αυτή τη σχέση μεγαλύτερο βάθος και, κυρίως, διάρκεια.<br />Η ισραηλινή ανάγνωση είναι πιο καθαρή<br /><br />Στην Αθήνα, η κυβέρνηση επιμένει -ορθώς- στον αμυντικό χαρακτήρα του προγράμματος. Στο Ισραήλ, όμως, οι αναλύσεις είναι λιγότερο διπλωματικές.<br /><br />Η <a href="https://www.jpost.com/defense-and-tech/article-903752?utm_source=chatgpt.com">Jerusalem Post </a>χαρακτήρισε τη συμφωνία μέρος μιας αναπτυσσόμενης περιφερειακής συμμαχίας απέναντι στην Τουρκία. Κατά την ισραηλινή εφημερίδα, η πολιτική του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αποτελεί κοινό πρόβλημα για την Ελλάδα και το Ισραήλ, ενώ η Κύπρος συμπληρώνει το τρίγωνο αυτής της σύγκλισης.<br /><br />Το αμερικανοϊσραηλινό JINSA πηγαίνει ένα βήμα πιο πέρα. Σε ειδική έκθεσή του υποστηρίζει ότι ο ελληνικός θόλος θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση μιας ευρύτερης αρχιτεκτονικής ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Προτείνει τη διασύνδεση ελληνικών και ισραηλινών συστημάτων, στενότερη συνεργασία με την Κύπρο, κοινή προστασία ενεργειακών εγκαταστάσεων και υποθαλάσσιων καλωδίων και μεγαλύτερη εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών. Θα μπορούσε, μάλιστα, να δημιουργηθεί μια επιχειρησιακή γέφυρα ανάμεσα στην ευρωπαϊκή διοίκηση των ΗΠΑ, την EUCOM, και τη διοίκηση της Μέσης Ανατολής, τη CENTCOM. [JINSA – The Shields of Achilles and David]<br /><br />Αυτή είναι ασφαλώς μια αμερικανοϊσραηλινή πρόταση και όχι μια ειλημμένη ελληνική απόφαση. Δείχνει, όμως, τις δυνατότητες που άλλοι βλέπουν πίσω από το πρόγραμμα.<br /><br />Τι φοβάται η Άγκυρα<br /><br />Η Τουρκία έχει επενδύσει συστηματικά στα drones, στους πυραύλους cruise, στους βαλλιστικούς πυραύλους και στη δυνατότητα εκτόξευσης μεγάλου αριθμού όπλων ταυτόχρονα. Η λογική είναι σχετικά απλή: ακόμη και μια ισχυρή αεράμυνα μπορεί να κορεστεί, όταν καλείται να αντιμετωπίσει πολλές απειλές την ίδια στιγμή.<br /><br />Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» κατασκευάζεται ακριβώς για να περιορίσει αυτό το πλεονέκτημα. Να εντοπίζει εγκαίρως τις απειλές, να τις αξιολογεί και να επιλέγει το κατάλληλο -και οικονομικά αναλογικό- μέσο αναχαίτισης.<br /><br />Υπάρχει και κάτι ακόμη. Μέχρι σήμερα η Ελλάδα ήταν υποχρεωμένη να απαντά σε μεγάλο αριθμό παραβιάσεων και κινήσεων της τουρκικής αεροπορίας με απογείωση μαχητικών. Ένα πυκνό και δικτυωμένο σύστημα επιτήρησης και αεράμυνας μειώνει την εξάρτηση από αυτήν την πρακτική. Δυσκολεύει τον αιφνιδιασμό και αυξάνει το κόστος οποιασδήποτε επιθετικής ενέργειας.<br /><br />Ιδιαίτερη ενόχληση προκαλεί στην Άγκυρα και το ενδεχόμενο κάλυψης των νησιών του ανατολικού Αιγαίου. Το τουρκικό SETA, που εκφράζει συχνά απόψεις κοντά στην κυβέρνηση Ερντογάν, κατηγορεί την Αθήνα ότι ενισχύει τη «στρατιωτικοποίηση» των νησιών και δημιουργεί ένα νέο δίλημμα ασφαλείας. Η ίδια ανάλυση εμφανίζει τον Νίκο Δένδια ως «εμμονικό με την Τουρκία» και επιχειρεί να παρουσιάσει τον θόλο ως επιθετικό σύστημα.<br /><br />Η επιχειρηματολογία είναι προβλέψιμη. Αλλά είναι και αποκαλυπτική.<br /><br />Διότι ένα αμυντικό σύστημα δεν αφαιρεί εδάφη ούτε μεταβάλλει σύνορα. Περιορίζει, όμως, την αποτελεσματικότητα της απειλής. Και στην τουρκική στρατηγική η απειλή χρήσης στρατιωτικής ισχύος -από το casus belli έως τη «Γαλάζια Πατρίδα»- αποτελεί σταθερό εργαλείο άσκησης πίεσης.<br />Η μεγαλύτερη εικόνα<br /><br />Ο ελληνικός θόλος δεν έρχεται μόνος του. Συνδυάζεται με τα F-35, τις φρεγάτες Belharra, τους εκτοξευτές PULS, τα Heron και την απόκτηση δυνατοτήτων πλήγματος σε μεγαλύτερη απόσταση.<br /><br />Η εικόνα που σχηματίζεται είναι αρκετά καθαρή: η Ελλάδα επιχειρεί να καταστήσει πολύ δυσκολότερο ένα πρώτο τουρκικό πλήγμα και, συγχρόνως, να διατηρεί τη δυνατότητα ανταπόδοσης. Πρόκειται για τη βασική αρχή της αποτροπής. Η άλλη πλευρά πρέπει να γνωρίζει ότι δεν θα μπορέσει να εξασφαλίσει γρήγορο και εύκολο αποτέλεσμα.<br /><br />Αυτό είναι που ενοχλεί πραγματικά την Τουρκία. Όχι μόνο η αγορά ισραηλινών πυραύλων, αλλά η σταδιακή αφαίρεση του πλεονεκτήματος που της δίνουν η αριθμητική υπεροχή, τα drones και οι επιθέσεις κορεσμού.<br /><br />Κυρίως, όμως, την ενοχλεί ότι η ελληνική άμυνα παύει να είναι μια απομονωμένη εθνική υπόθεση. Συνδέεται τεχνολογικά και επιχειρησιακά με το Ισραήλ, αγγίζει την Κύπρο και μπορεί, σε μια επόμενη φάση, να ενταχθεί σε έναν ευρύτερο σχεδιασμό με αμερικανική υποστήριξη.<br /><br />Η «Ασπίδα του Αχιλλέα», επομένως, δεν αλλάζει μόνο τον τρόπο με τον οποίο η Ελλάδα θα αντιμετωπίζει έναν πύραυλο ή ένα drone. Αν ολοκληρωθεί όπως σχεδιάζεται, θα αλλάξει τη βάση πάνω στην οποία υπολογίζεται η στρατιωτική ισορροπία στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Και η Άγκυρα το έχει αντιληφθεί εγκαίρως</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» αλλάζει την ισορροπία στο Αιγαίο. Και αυτό ενοχλεί την Τουρκία

ByΘοδωρής Καλούδης Ο ελληνικός αμυντικός θόλος δεν είναι απλώς μια μεγάλη προμήθεια ισραηλινών πυραύλων. Είναι μια διαφορετική αντίληψη για ...

Διαβάστε την συνέχεια

Αρικλί για τη δολοφονία Σολωμού: «Η σημαία δεν πρέπει να κατεβαίνει». Νέα πρόκληση 30 χρόνια μετά.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://dlnxvs3gtrw3c.cloudfront.net/s3fs-public/2026-08/%CF%83%CF%89%CE%BB%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CF%85.png" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="941" data-original-width="1672" height="113" src="https://dlnxvs3gtrw3c.cloudfront.net/s3fs-public/2026-08/%CF%83%CF%89%CE%BB%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CF%85.png" width="758" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b><br /></b></div><div><b>Αλέξης Τερζής</b></div>Νέα προκλητική τοποθέτηση από τον Ερχάν Αρικλί, πρόεδρο του Κόμματος Αναγέννησης στα κατεχόμενα και «υπουργό Μεταφορών», με αφορμή τη δολοφονία του Σολωμού Σολωμού στη Δερύνεια το 1996.<br /><br />Όπως μεταδίδει το Sigmalive.com, ο Αρικλί αναφέρθηκε σε ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στο περιστατικό της απόπειρας υποστολής της τουρκικής σημαίας στη Δερύνεια και διερωτήθηκε για όσους στην τουρκοκυπριακή πλευρά υποστηρίζουν ότι «δεν άξιζε τον κόπο για ένα κομμάτι ύφασμα».<br /><br />Ο ίδιος χαρακτηρίζει τη σημαία ζήτημα ιδιαίτερης σημασίας και υποστηρίζει ότι η βίαιη αφαίρεσή της από έναν ιστό δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια απλή πράξη αφαίρεσης υφάσματος.<br />«Η σημαία δεν πρέπει να κατεβαίνει»<br /><br />Ο Αρικλί υποστηρίζει ότι η έννοια της σημαίας κατέχει ιδιαίτερα ισχυρή θέση στην τουρκική ιστορία και κουλτούρα, συνδέοντάς την με κρατικές και στρατιωτικές παραδόσεις.<br /><br />Όπως αναφέρει, η αρχή «η σημαία δεν πρέπει να κατεβαίνει, το λάβαρο δεν πρέπει να πέφτει» δεν αποτελούσε μόνο στρατιωτικό ζήτημα, αλλά συνδεόταν με την «τιμή του κράτους και του στρατού».<br /><br />Με αυτόν τον τρόπο επιχειρεί να δώσει πολιτική και συμβολική διάσταση στα γεγονότα του 1996, όταν ο Σολωμός Σολωμού δολοφονήθηκε στη νεκρή ζώνη της Δερύνειας, λίγες ημέρες μετά τη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ.<div><br />Επίθεση σε όσους αμφισβητούν τη σημασία της σημαίας<br /><br />Ο Αρικλί στρέφεται παράλληλα εναντίον όσων στα κατεχόμενα αμφισβητούν τη συγκεκριμένη αντίληψη για τη σημαία.<br /><br />Τους χαρακτηρίζει είτε ως ανθρώπους που βρίσκονται, όπως υποστηρίζει, υπό την επιρροή «ελληνοκυπριακής 5ης φάλαγγας», είτε ως πρόσωπα που δεν πιστεύουν στο κατοχικό καθεστώς και δεν εμπιστεύονται την Τουρκία.<br /><br /><img height="425" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2023/01/solomos-solomou.jpg" width="640" /></div><div><br /></div><div>Οι δηλώσεις του επαναφέρουν στο προσκήνιο, τρεις δεκαετίες μετά, ένα από τα πιο τραγικά και φορτισμένα περιστατικά της κυπριακής ιστορίας, προκαλώντας νέες αντιδράσεις γύρω από τη σημασία της σημαίας και τη μνήμη των δύο δολοφονημένων Ελληνοκυπρίων.<br /><br />Ο Ερχάν Αρικλί έχει επίσης συνδεθεί με την υπόθεση της δολοφονίας του Τάσου Ισαάκ, καθώς καταζητείται από τις κυπριακές Αρχές για την υπόθεση του 1996.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αρικλί για τη δολοφονία Σολωμού: «Η σημαία δεν πρέπει να κατεβαίνει». Νέα πρόκληση 30 χρόνια μετά.

Αλέξης Τερζής Νέα προκλητική τοποθέτηση από τον Ερχάν Αρικλί, πρόεδρο του Κόμματος Αναγέννησης στα κατεχόμενα και «υπουργό Μεταφορών», με αφ...

Διαβάστε την συνέχεια

Νέα πρόκληση από την Άγκυρα: Το τουρκικό Υπουργείο Άμυνας «γκριζάρει» ξανά το Αιγαίο με αφορμή τις ΑΠΕ.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/08/aigaio.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1041" data-original-width="1920" height="108" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/08/aigaio.jpg" width="737" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Βγάζει οριστικά τη μάσκα των «ήρεμων νερών» η Άγκυρα, εξαπολύοντας μια νέα, ενορχηστρωμένη επίθεση αμφισβήτησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο. Αυτή τη φορά, το πρόσχημα για το νέο τουρκικό παραλήρημα αποτελεί το Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ) που προωθεί το ελληνικό υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας.</div><br />Ενδεικτικό της κεντρικής γραμμής κλιμάκωσης που έχει επιλέξει το καθεστώς Ερντογάν είναι το γεγονός πως, μετά τη χθεσινή πρόκληση από το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών, στο «παιχνίδι» της εμπρηστικής ρητορικής μπήκε σήμερα επισήμως και το τουρκικό υπουργείο Άμυνας.<br />Κρεσέντο θράσους από το τουρκικό ΥΠΑΜ – Ονειρεύονται πάλι «γκρίζες ζώνες»<br /><br />Με μια απολύτως απαράδεκτη ανακοίνωση, το τουρκικό ΥΠΑΜ επιχειρεί να ακυρώσει τον νόμιμο ελληνικό σχεδιασμό, δηλώνοντας προκλητικά πως αυτός «δεν έχει νομικές συνέπειες» για την Τουρκία.<br /><br />Το αποκορύφωμα της θρασύτητας, ωστόσο, είναι η επανάληψη της ανιστόρητης θεωρίας των «γκρίζων ζωνών». Το υπουργείο Άμυνας της Τουρκίας αμφισβητεί ωμά την ελληνική κυριαρχία σε νησιά, νησίδες και βραχονησίδες, χρησιμοποιώντας την επικίνδυνη διατύπωση περί γεωγραφικών σχηματισμών «των οποίων η ιδιοκτησία δεν έχει μεταβιβαστεί στην Ελλάδα μέσω διεθνών συμφωνιών».<br /><br />Πρόκειται για την απόλυτη ταύτιση με όσα ξεστόμισε μόλις 24 ώρες πριν ο εκπρόσωπος του τουρκικού ΥΠΕΞ, Οντζού Κετσελί, αποδεικνύοντας ότι η Άγκυρα έχει θέσει σε εφαρμογή ένα κεντρικό, οργανωμένο σχέδιο τορπιλισμού της σταθερότητας.<br /><br />Το μνημείο της τουρκικής υποκρισίας ολοκληρώνεται στο τέλος της ανακοίνωσης του τουρκικού ΥΠΑΜ. Την ώρα που αμφισβητούν ελληνικά νησιά, προσπαθούν να εμφανιστούν ως ειρηνοποιοί, αναφέροντας: «Η Τουρκία ευνοεί την επίλυση των προβλημάτων μεταξύ των δύο παράκτιων κρατών του Αιγαίου με βάση το διεθνές δίκαιο, την ισότητα και τις σχέσεις καλής γειτονίας, καθώς και την ανάπτυξη της ειρήνης, της σταθερότητας και της συνεργασίας στην περιοχή».<br />Η αντίδραση της Αθήνας: «Παράνομα τα τουρκικά πάρκα»<br /><br />Η Αθήνα απάντησε μέσω του υφυπουργού Εξωτερικών, Τάσο Χατζηβασιλείου, ο οποίος μίλησε στο Open. «Η τουρκική θεώρηση περί θαλασσίων πάρκων είναι παράνομη και δεν παράγει έννομο αποτέλεσμα», διεμήνυσε ο κ. Χατζηβασιλείου, ξεκαθαρίζοντας τους δύο λόγους του τουρκικού παραλογισμού. Τα σχέδιά τους εκτείνονται σε διεθνή ύδατα, όπου καμία χώρα δεν μπορεί μονομερώς να δημιουργεί προστατευόμενες ζώνες χωρίς συνεννόηση και καταπάτηση του Διεθνούς Δικαίου. Παράλληλα, επεκτείνονται θρασύτατα εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. «Δεν παράγουν έννομα αποτελέσματα» τόνισε, συμπληρώνοντας ότι αντίθετα οι ελληνικές κινήσεις είναι απολύτως νόμιμες και φέρουν τη σφραγίδα του Διεθνούς Δικαίου και της Ε.Ε.<br /><br />Ο υφυπουργός, πρόσθεσε ότι η εξωτερική μας πολιτική δεν ετεροκαθορίζεται από τις επιθυμίες τρίτων, έδωσε το στίγμα της ελληνικής στάσης: Τα «ήρεμα νερά» δεν είναι αυτοσκοπός.<br /><br />«Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα αλλάζει θέσεις ή κάνει πίσω στον σχεδιασμό της. Το αντίθετο», υπογράμμισε και πρόσθεσε «Δεν υπάρχει περίπτωση η ελληνική κυβέρνηση να αποδεχθεί απειλή σε βάρος εθνικών συμφερόντων και κυριαρχικών δικαιωμάτων».<div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Νέα πρόκληση από την Άγκυρα: Το τουρκικό Υπουργείο Άμυνας «γκριζάρει» ξανά το Αιγαίο με αφορμή τις ΑΠΕ.

Βγάζει οριστικά τη μάσκα των «ήρεμων νερών» η Άγκυρα, εξαπολύοντας μια νέα, ενορχηστρωμένη επίθεση αμφισβήτησης των ελληνικών κυριαρχικών δι...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκικά στρατεύματα στα βόρεια σύνορα του Ισραήλ. Νετανιάχου: «Δεν θα ανεχθούμε»

<img height="117" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/08/ISRAEL-ARMY-630x369.jpg" width="744" /><br /><br />Αιχμηρά μηνύματα προς την Τουρκία απηύθυνε ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, με αφορμή τις πληροφορίες για ενίσχυση των δεσμών μεταξύ της νέας ηγεσίας της Δαμασκού και της τουρκικής κυβέρνησης, καθώς και τις κινήσεις στρατιωτικής επέκτασης κοντά στα βόρεια σύνορα του Ισραήλ.<br /><br />Μιλώντας το βράδυ της Τετάρτης 19/08, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός ξεκαθάρισε ότι η χώρα του δεν πρόκειται να ανεχθεί τη δημιουργία νέων απειλών στη μεθόριο.<br /><br />«Δεν θα ανεχθούμε τουρκική στρατιωτική οχύρωση στη Συρία που απειλεί το Ισραήλ», τόνισε χαρακτηριστικά.<br /><br />Ο Νετανιάχου αποκάλυψε ότι η ισραηλινή πλευρά είχε ήδη μεταφέρει το μήνυμά της στους εμπλεκόμενους παράγοντες χρησιμοποιώντας τη φράση «Μην το επιχειρήσετε».<br /><br />Προσέθεσε δε με νόημα, αναφερόμενος σε όσους επιχείρησαν να αγνοήσουν τις προειδοποιήσεις:<br /><br />«Φαίνεται πως δεν το άκουσαν αρκετά καθαρά, οπότε φροντίσαμε να το κατανοήσουν καλύτερα».<br />Διπλωματικές επαφές και στρατιωτικές επιχειρήσεις<br /><br />Η σκληρή στάση του Ισραήλ εκδηλώνεται στον απόηχο πληροφοριών για μια ασυνήθιστη τηλεφωνική επικοινωνία ανάμεσα στον επικεφαλής της Μοσάντ, Ρόμα Γκόφμαν, και τον νέο υπουργό Εξωτερικών της Συρίας, Ασάατ αλ-Σαϊμπάνι, κατά την οποία τέθηκε επί τάπητος το ζήτημα της τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας.<br /><br />Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, η συνομιλία πραγματοποιήθηκε την περασμένη Πέμπτη 13/08, ελάχιστα 24ωρα πριν το Ισραήλ προχωρήσει σε ευρείας κλίμακας αεροπορικές επιδρομές εναντίον στρατιωτικής βάσης στη βόρεια Συρία.<br /><br />Κατά τη διάρκεια της επαφής, ο Γκόφμαν μετέφερε την ανησυχία της Ιερουσαλήμ για την εγκατάσταση τουρκικών δυνάμεων κοντά στα σύνορα, εν μέσω της κλιμακούμενης στρατιωτικής δραστηριότητας της Άγκυρας στην περιοχή.<br /><br />Η ευαίσθητη αυτή διπλωματική επαφή λαμβάνει χώρα εν μέσω ραγδαίων γεωπολιτικών ανακατατάξεων στη Συρία μετά την πτώση του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Άσαντ, συνιστώντας μία από τις υψηλότερου επιπέδου επαφές που έχουν καταγραφεί ανάμεσα στην Ιερουσαλήμ και τη νέα κυβέρνηση της Δαμασκού.<br /><br />Το Ισραήλ προέβη στην ασυνήθιστη κίνηση να αναλάβει ανοιχτά την ευθύνη για τα πλήγματα στην αεροπορική βάση Αμπού αλ-Ντουχούρ, στη βορειοδυτική Συρία, υποστηρίζοντας ότι η Δαμασκός παραβίασε το καθεστώς ασφαλείας επιτρέποντας την ανάπτυξη τουρκικών δυνάμεων στο αεροδρόμιο κοντά στο Χαλέπι.<br /><br />Ανακοίνωση του πρωθυπουργικού γραφείου ανέφερε πως «το Ισραήλ και η Συρία είχαν συμφωνήσει στη διατήρηση του υφιστάμενου πλαισίου ασφαλείας, το οποίο η Συρία ετοιμαζόταν να παραβιάσει».<br /><br />Η αμερικανική διάσταση και η αντίδραση της Άγκυρας<br /><br />Από την πλευρά του, ο ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ για τη Συρία και πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών στην Τουρκία, Τομ Μπαράκ, δήλωσε στο πρακτορείο Reuters ότι η Άγκυρα δεν είχε ενημερωθεί εκ των προτέρων για τα ισραηλινά πλήγματα.<br /><br />Όπως σημείωσε, όταν τα τουρκικά ραντάρ εντόπισαν αεροσκάφη να κινούνται βόρεια προς τα σύνορα, «θα μπορούσαν δικαιολογημένα να είχαν προετοιμάσει τη δική τους αντίδραση».<br /><br />Ο Αμερικανός διπλωμάτης επισήμανε ότι «ευτυχώς, ψύχραιμοι άνθρωποι κατάφεραν να αποτρέψουν την περαιτέρω επιδείνωση της κατάστασης».<br /><br />Η αντίδραση της Τουρκίας υπήρξε άμεση. Τα τουρκικά Μέσα Ενημέρωσης υιοθέτησαν επιθετική γραμμή έναντι του Ισραήλ, με τα κεντρικά τηλεοπτικά δίκτυα, τις εφημερίδες και τις ιστοσελίδες σε Άγκυρα και Κωνσταντινούπολη να απορρίπτουν τα ισραηλινά επιχειρήματα.<br /><br />Η εφημερίδα «Turkiye» κυκλοφόρησε με τίτλο «Σοβαρή πρόκληση από το Ισραήλ», ενώ η «TAKVIM» υποστήριξε ότι «Το πρόβλημα των Σιωνιστών είναι η Τουρκία».<br /><br />Οι δηλώσεις Νετανιάχου συνιστούν ημιεπίσημη επιβεβαίωση ότι το Ισραήλ παρακολουθεί στενά τις δομικές αλλαγές στο συριακό έδαφος και είναι αποφασισμένο να ενεργήσει προληπτικά και στρατιωτικά, ώστε να αποτρέψει την ενίσχυση οποιουδήποτε περιφερειακού παράγοντα που θα μπορούσε να απειλήσει την ισραηλινή ασφάλεια.<br /><br />Κλείνοντας, ο Αμερικανός απεσταλμένος τόνισε ότι το περιστατικό καταδεικνύει την επιτακτική ανάγκη δημιουργίας ενός μηχανισμού αποφυγής συγκρούσεων ανάμεσα σε Ισραήλ, Τουρκία και Συρία.<br /><br />Σύμφωνα με τον ίδιο, η Ουάσιγκτον παρέχει ήδη συνδρομή στη διαμοιρασμό πληροφοριών και στον διάλογο μεταξύ των εμπλεκομένων, ωστόσο απαιτείται ένας «ισχυρότερος μηχανισμός» για την αποτροπή παρεξηγήσεων και τη διασφάλιση απευθείας διαύλων επικοινωνίας στο συριακό πεδίο.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκικά στρατεύματα στα βόρεια σύνορα του Ισραήλ. Νετανιάχου: «Δεν θα ανεχθούμε»

Αιχμηρά μηνύματα προς την Τουρκία απηύθυνε ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, με αφορμή τις πληροφορίες για ενίσχυση των δεσμώ...

Διαβάστε την συνέχεια

“Καταρρίψτε τα ‘αγνώστου ταυτότητας’ μη επανδρωμένα”…

<a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTIgn5VJYIWhPGiPlkWbI0WEUuGwafTExOf3J0p5SFSrHFWC_ajfyOvfA4&s=10" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="422" data-original-width="727" height="94" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTIgn5VJYIWhPGiPlkWbI0WEUuGwafTExOf3J0p5SFSrHFWC_ajfyOvfA4&s=10" width="734" /></a><br /><br />Η Ελλάδα πρέπει να καταρρίπτει τα τουρκικά drones στο Αιγαίο – Τελευταία έχει αρχίσει μια συζήτηση στην Ελλάδα με αφορμή την παραβίαση του Εναέριου Χώρου μας από τουρκικά drones αλλά και την υπέρπτηση τούρκικου drone πάνω από το Φαρμακονήσι. Πρέπει ή όχι να καταρρίπτουμε τα τουρκικά drones τα οποία πραγματοποιούν υπερπτήσεις πάνω από ελληνικά νησιά ή παραβιάζουν τον Εθνικό Εναέριο Χώρο μας;<br /><br /><b>Λάζαρος Καμπουρίδης </b><div>αντιστράτηγος ε.α. </div><div><br />Θυμίζουμε ότι η τελευταία φορά που είχε πραγματοποιηθεί υπέρπτηση από τουρκικό drone πάνω από ελληνικό νησί ήταν τον Ιανουάριο του 2023 δηλαδή πριν την προσέγγιση Αθήνας – Άγκυρας με αφορμή τους σεισμούς στην Τουρκία (Φεβρουάριος 2023) και την Διακήρυξη Φιλίας των Αθηνών (Δεκέμβριος 2023) που ακολούθησε.<br /><br />Η Άγκυρα χρησιμοποιεί εναέρια μέσα των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων (ΤΕΔ) για συλλογή πληροφοριών αλλά κυρίως για να εκφράσει τον αναθεωρητισμό της στο Αιγαίο με τρεις τρόπους: με παραβιάσεις του Εθνικού Εναέριου Χώρου, με παραβάσεις των Κανόνων Εναέριας Κυκλοφορίας και υπέρπτηση πάνω από ελληνικό έδαφος.<br /><br />Η πρώτη φορά που τουρκικό drone είχε πραγματοποιήσει υπέρπτηση πάνω από ελληνικό νησί ήταν τον Απρίλιο του 2018 όταν ένα τουρκικής κατασκευής drone – ΜΕΑ (Μη Επανδρωμένο Αερόχημα) ΑΝΚΑ είχε πετάξει πάνω από την Ρόδο. Ήταν μεγάλο λάθος τότε η μη κατάρριψή του τουρκικού drone γιατί η Άγκυρα δοκίμασε τις αντιδράσεις μας και έκτοτε συνεχίζει την τακτική αυτή.<br /><br />Από τότε η Τουρκία χρησιμοποιεί πολλές φορές drones διαφόρων τύπων για άσκηση πίεσης και αποδοχή των τουρκικών θέσεων στα θέματα των ορίων του Εναέριου Χώρου και «γκρίζων ζωνών» αλλά και για συλλογή πληροφοριών σχετικά με την κατάσταση της επιχειρησιακής ετοιμότητας των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στα νησιά μας αλλά και στη Θράκη.<br /><br />Η Τουρκία την τελευταία δεκαετία έχει ιδρύσει μία σειρά από βάσεις ΜΕΑ – drones στη γραμμή Έβρος – Αιγαίο – Κύπρος. Χαρακτηριστικά αναφέρονται βάσεις στις περιοχές: Τυρολόη (Τσόρλου) – Κεσσάνη – Αδραμύττιο – Σμύρνη – Αϊδίνιο – Ντάλαμαν – Μερσίνα – Άδανα/Ιντσιρλίκ και Λευκόνοικο (Κύπρος). Αυτά χρησιμοποιούνται σε καθημερινή βάση για συλλογή πληροφοριών και πολλές φορές για την πρακτική των παραβιάσεων και των υπερπτήσεων που προαναφέρθηκε.<br /><br />Η πτήση των τουρκικών drones στο Αιγαίο δίνει μια πολύ καθαρή εικόνα στις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις (ΤΕΔ) για την επιχειρησιακή κατάσταση των μονάδων μας στη μεθόριο. Πολλές φορές στα τουρκικά ΜΜΕ εμφανίσθηκε φωτογραφικό υλικό από τουρκικά drones επιτήρησης προβάλλοντας στρατιωτικές εγκαταστάσεις και πολεμικό υλικό στα νησιά μας.<br /><br />Η παραβίαση του Εναέριου Χώρου ή η υπέρπτηση πάνω από εθνικό έδαφος έχει την ίδια σημασία είτε πραγματοποιείται από αεροσκάφος είτε από drone. Όμως η κατάρριψη ενός drone είναι διαφορετική περίπτωση από αυτήν του αεροσκάφους αναφορικά με τις αντιδράσεις που μπορεί να προέλθουν είτε από την Τουρκία είτε από τον διεθνή παράγοντα.<br /><br />Η Ελλάδα θα πρέπει να καταρρίπτει τα τουρκικά drones αποφεύγοντας να αναφέρει ταυτότητα και προέλευση. Αυτή την πρακτική ακολουθούν και πολλές άλλες χώρες. Η Αθήνα κάνει λάθος καθώς μετά από κάθε παραβατικότητα στο Αιγαίο αναφέρει ότι «επρόκειτο για τουρκικό drone». Κάθε τουρκικό drone το οποίο παραβιάζει τον Εναέριο Χώρο μας ή πραγματοποιεί υπέρπτηση πάνω από ελληνικό έδαφος θα πρέπει να χαρακτηρίζεται «ως εναέριο μέσο αγνώστου προέλευσης το οποίο προέβη σε παραβίαση ή υπέρπτηση» και να καταρρίπτεται άμεσα.<br /><br />Θα πρέπει να ενεργήσουμε όπως ενεργούν όλες οι χώρες σε παρόμοιες περιπτώσεις. Ότι κάνουν και οι Τούρκοι με τα ρωσικά drones. Με αυτό τον τρόπο αφαιρούμε το δικαίωμα από την Άγκυρα να αντιδράσει και επιπλέον η τουρκική πλευρά σταδιακά θα σταματήσει την πρακτική αυτή.<br />Κάθε υποχωρητική μας στάση θεωρείται από την Άγκυρα ως «πράσινο φως» για νέες τουρκικές προκλήσεις και διεκδικήσεις…</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.<br /><br /></div>

“Καταρρίψτε τα ‘αγνώστου ταυτότητας’ μη επανδρωμένα”…

Η Ελλάδα πρέπει να καταρρίπτει τα τουρκικά drones στο Αιγαίο – Τελευταία έχει αρχίσει μια συζήτηση στην Ελλάδα με αφορμή την παραβίαση του Ε...

Διαβάστε την συνέχεια

Ισραήλ – Τουρκία: Ένα βήμα πριν “θερμανθεί” το τοπίο;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTmcYkc5vsyGKdKQkQnM2cbLNoSj8OVGCdEtTbVk6YdLJZCTWyj-Oyu3sFr&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="411" data-original-width="745" height="85" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTmcYkc5vsyGKdKQkQnM2cbLNoSj8OVGCdEtTbVk6YdLJZCTWyj-Oyu3sFr&s=10" width="748" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Ύστερα από την επιδρομή του Ισραήλ την Τρίτη κατά της συριακής αεροπορικής βάσης Αμπού αλ Ντουχούρ, κοντά στα τουρκικά σύνορα, η ένταση μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας αυξάνεται.</div><br /><br />Ο Βενιαμίν Νετανιάχου δήλωσε ότι το Ισραήλ, με την κίνηση που έκανε, προειδοποίησε τη Συρία να μην επιτρέψει τουρκική παρουσία στη βάση. «Αλλά δεν κατάλαβαν πλήρως το μήνυμα», είπε χαρακτηριστικά, αναφέρει σε ανταπόκρισή της για την DW από την Πόλη η Αριάνα Φερεντίνου.<br />Συρία: Δεν υπάρχουν σχέδια για τουρκική βάση στην περιοχή<br /><br />Ο Σύρος υπουργός Εξωτερικών αλ Σαϊμπάνι διαμήνυσε στο Ισραήλ ότι δεν υπάρχουν σχέδια για τη δημιουργία τουρκικής βάσης στην περιοχή και τόνισε ότι το Ισραήλ δεν είχε νόμιμη δικαιολογία για τον βομβαρδισμό της βάσης.<br /><br />Ωστόσο, η Συρία παραδέχτηκε ότι Τούρκοι αξιωματικοί επισκέφθηκαν την αεροπορική βάση, αλλά μόνο, όπως είπε, για εκπαίδευση και στρατιωτική συνεργασία. Ο Τομ Μπαράκ, ειδικός προεδρικός απεσταλμένος των ΗΠΑ για τη Συρία και το Ιράκ, έχει δηλώσει ότι η Ουάσινγκτον εργάζεται για τη δημιουργία ενός μηχανισμού αποκλιμάκωσης μεταξύ Ισραήλ, Τουρκίας και Συρίας.<div><br />Τουρκία: Αβάσιμοι οι ισχυρισμοί Νετανιάχου<br /><br />Στο μεταξύ, η Τουρκία αντέδρασε άμεσα. Η Διεύθυνση Επικοινωνίας της τουρκικής Προεδρίας χαρακτήρισε αβάσιμους τους ισχυρισμούς του Νετανιάχου, οι οποίοι, όπως ανέφερε, «στοχεύουν στη νομιμοποίηση των παράνομων αεροπορικών επιδρομών του Ισραήλ κατά της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Συρίας».<br /><br />Όμως, σε συνέντευξή του σε ισραηλινό τηλεοπτικό πρόγραμμα, ο Νετανιάχου δήλωσε ότι το Ισραήλ είχε προηγουμένως προειδοποιήσει την Τουρκία να μην εγκαταστήσει στρατιωτική παρουσία στη Συρία και τόνισε: «Δεν θα ανεχθούμε ούτε θα επιτρέψουμε τη στρατιωτική συσσώρευση της Τουρκίας προς τα νότια, επειδή αυτό αποτελεί απειλή για εμάς. Έχουμε καταστήσει σαφή τη θέση μας σε αυτό το θέμα».<br /><br />Ο Ισραηλινός υπουργός Άμυνας, Ισραέλ Κατς, δήλωσε σήμερα ότι ο πρόεδρος Ερντογάν «σέρνει την Τουρκία σε επικίνδυνες περιπέτειες στη Συρία» και ότι η χώρα του δεν θα «επιτρέψει σε καμία οντότητα να απειλήσει την ασφάλειά της».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ισραήλ – Τουρκία: Ένα βήμα πριν “θερμανθεί” το τοπίο;

Ύστερα από την επιδρομή του Ισραήλ την Τρίτη κατά της συριακής αεροπορικής βάσης Αμπού αλ Ντουχούρ, κοντά στα τουρκικά σύνορα, η ένταση μετα...

Διαβάστε την συνέχεια

Η σημασία του ισραηλινού πλήγματος στην Συρία. Τουρκία φοβάται;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSYrau6eJwDIw_1EpBMqHrBjhrkYz55w4tdzJCtlWn_RZk7fJ1hNRcZWne0&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="390" data-original-width="786" height="83" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSYrau6eJwDIw_1EpBMqHrBjhrkYz55w4tdzJCtlWn_RZk7fJ1hNRcZWne0&s=10" width="759" /></a></div><div><br /></div>Μετά από πολύμηνη επιχειρησιακή “αγωνία” εμφανίσθηκε και πάλι η πολεμική αεροπορία του Ισραήλ και κατέστρεψε αεροπορική βάση της Συρίας στην περιοχή İdlip, 60 χιλιόμετρα από τα τουρκικά σύνορα!<br /><br />ΤΟΥ <b>ΛΑΖΑΡΟΥ ΚΑΜΠΟΥΡΙΔΗ</b><br />ΑΝΓΟΥ ε.α.<div><br />Την προηγούμενη ημέρα, Τούρκοι μηχανικοί και στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες επισκέφθηκαν τη βάση για να μελετήσουν την ανοικοδόμηση της! Επίσης την προηγούμενη μέρα, υπήρξε τηλεφωνική συνομιλία του Ερντογάν με τον Ν. Τράμπ στην οποία ο Τούρκος Πρόεδρος τόνισε ότι η Τουρκία θα απαντήσει σε περίπτωση ισραηλινής στρατιωτικής πρόκλησης.<br /><br />Για την ισραηλινή επίθεση υπήρξε αντίδραση από το Τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών το οποίο κάλεσε την Διεθνή Κοινότητα να παρέμβει! Επίσης αντίδραση υπήρξε και από το Υπουργείο Εξωτερικών της Συρίας και τον Αμερικανό πρέσβη στην Άγκυρα Τ. Μπάρακ.<br /><br />Το Ισραήλ απορρίπτει τις εστιάσεις καθώς όπως ανέφερε το Γραφείο της Πρωθυπουργίας του Νετανιάχου, η συριακή κυβέρνηση δεν τήρησε την συμφωνία για το καθεστώς ασφάλειας στη χώρα καθώς ετοίμαζαν την αεροπορική βάση για χρήση από τις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις…<br /><br />Την τελευταία φορά που η Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία είχε καταστρέψει συριακή αεροπορική βάση επειδή ετοιμαζόταν για τουρκική χρήση, ήταν τον Απρίλιο του 2025 στη βάση Τ-4 της Παλμύρας…<br /><br />Ακολούθησε η πίεση του Τράμπ στο Ισραήλ για αποφυγή στρατιωτικής παρέμβασης στη συριακή επικράτεια..<br />Όμως το τελευταίο διάστημα η Τουρκία βρήκε την ευκαιρία και προχώρησε σε κινήσεις επίδειξης ισχύος στη Συρία εναντίον του Ισραήλ προκαλώντας την αντίδραση του Τελ Αβίβ.<br /><br />Το αστείο είναι ότι η Τουρκία φοβούμενη την στρατιωτική ισχύ του Ισραήλ καλεί την παρέμβαση της Διεθνούς Κοινότητας. Το μήνυμα προς την Ελλάδα ξεκάθαρο: Η Τουρκία σκύβει το κεφάλι μόνο όταν είσαι ισχυρός και κυρίως όταν “την κοιτάς κατάματα” και δείχνεις βούληση και αποφασιστικότητα να υπερασπιστείς την εθνική σου κυριαρχία και τα κυριαρχικά σου δικαιώματα!</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η σημασία του ισραηλινού πλήγματος στην Συρία. Τουρκία φοβάται;

Μετά από πολύμηνη επιχειρησιακή “αγωνία” εμφανίσθηκε και πάλι η πολεμική αεροπορία του Ισραήλ και κατέστρεψε αεροπορική βάση της Συρίας στην...

Διαβάστε την συνέχεια

Δαμασκός προς Νετανιάχου: «Τούρκοι πήγαν στη βάση που χτύπησε το Ισραήλ, αλλά δεν συγκεντρώνονται τουρκικές δυνάμεις στη Συρία».

<img height="79" src="https://img-s-msn-com.akamaized.net/tenant/amp/entityid/AA2awIPG.img?w=768&h=432&m=6&x=210&y=103&s=671&d=78" width="731" /><br /><br />Στις κατηγορίες του Μπενιαμίν Νετανιάχου για τουρκική στρατιωτική παρουσία στη Συρία απάντησε ο Σύρος υπουργός Εξωτερικών, Άσαντ Αλ-Σαϊμπάνι. <br /><br />Ο Σαϊμπάνι αρνήθηκε στο Axios ότι υπάρχουν σχέδια για την ανάπτυξη τουρκικών δυνάμεων σε αεροπορική βάση στη Συρία που βομβάρδισε το Ισραήλ αυτή την εβδομάδα, προσθέτοντας πως η Δαμασκός ενημέρωσε σχετικά το Τελ Αβίβ πριν από την επίθεση.<br /><br />«Δεν υπήρξε καμία τουρκική στρατιωτική συγκέντρωση στη βάση με οποιαδήποτε έννοια που θα δικαιολογούσε μια τέτοια ερμηνεία», επέμεινε μιλώντας στον ειδησεογραφικό ιστότοπο. «Η βάση ήταν, στην πραγματικότητα, σε μεγάλο βαθμό άδεια. Δεν είχε ακόμη αποκατασταθεί πλήρως ή δεν είχε τεθεί σε πλήρη λειτουργία, και οι εργασίες εκεί βρίσκονταν ακόμη στο στάδιο της αποκατάστασης».<br /><br />«Επομένως, η σύνδεση της επιδρομής με την τουρκική στρατιωτική παρουσία στη βάση δεν υποστηρίζεται από την κατάσταση επί του εδάφους όπως υπήρχε τη δεδομένη στιγμή», ανέφερε ο Αλ-Σαϊμπάνι. Ο Σύρος ΥΠΕΞ αναγνώρισε ωστόσο, ότι αξιωματικοί του τουρκικού στρατού επισκέφθηκαν τη βάση Αμπού Ντουχούρ ημέρες πριν από τις επιδρομές, στο πλαίσιο αυτού που περιγράφει ως «συνεχιζόμενη στρατιωτική συνεργασία στους τομείς της εκπαίδευσης και της ανταλλαγής εμπειρογνωμοσύνης».<br /><br />«Η Συρία εργάζεται στην παρούσα φάση για την ανοικοδόμηση των στρατιωτικών και πολιτικών θεσμών της και την ανάπτυξη των δυνατοτήτων τους. Ως εκ τούτου, επωφελείται από προγράμματα συνεργασίας και εκπαίδευσης με μια σειρά από χώρες, όχι μόνο με την Τουρκία. Παρόμοια συνεργασία έχει πραγματοποιηθεί και συνεχίζεται με τη Σαουδική Αραβία, την Ιορδανία, το Κατάρ και τη Ρωσία», συνεχίζει. «Η Συρία είναι ένα κυρίαρχο κράτος και έχει το δικαίωμα να συνάψει σχέσεις συνεργασίας και συμμαχίας με οποιαδήποτε χώρα, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας» διεμήνυσε.<br /><br />Ο Αλ-Σαϊμπάνι είπε επίσης στο Axios ότι η κυβέρνησή του έχει ενημερώσει την κυβέρνηση Τραμπ «ότι δεν εμπιστευόμαστε τις προθέσεις του Ισραήλ απέναντι στη Συρία και ότι πιστεύουμε ότι η τρέχουσα ισραηλινή πολιτική, συμπεριλαμβανομένης της στρατιωτικής κλιμάκωσης και των ενεργειών του επί τόπου, δεν συμβάλλει στη σταθερότητα στη Συρία ή στην περιοχή».<br /><br />«Η ασφάλεια δεν μπορεί να είναι μονόπλευρη. Όπως ακριβώς λαμβάνουμε υπόψη τις ανησυχίες για την ασφάλεια του Ισραήλ, το Ισραήλ πρέπει επίσης να λάβει υπόψη τις ανησυχίες για την ασφάλεια της Συρίας και να αντιμετωπίσει σοβαρά τις ανησυχίες μας σχετικά με την επεκτατική πολιτική του και τις στρατιωτικές επιχειρήσεις εντός του συριακού εδάφους», συνέχισε. <div><br /></div><div><a href="http://skai.gr">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Δαμασκός προς Νετανιάχου: «Τούρκοι πήγαν στη βάση που χτύπησε το Ισραήλ, αλλά δεν συγκεντρώνονται τουρκικές δυνάμεις στη Συρία».

Στις κατηγορίες του Μπενιαμίν Νετανιάχου για τουρκική στρατιωτική παρουσία στη Συρία απάντησε ο Σύρος υπουργός Εξωτερικών, Άσαντ Αλ-Σαϊμπάνι...

Διαβάστε την συνέχεια

Από τι εξαρτάται η πτώση του καθεστώτος Μητσοτάκη.

<img height="102" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/08/antonis-samaras-ekloges-nd-mitsotakis-pasok-ekloges-tsipras-SLpress-825x570.jpg" width="752" /><br /><br /><b>ΓΚΟΥΤΖΑΝΗΣ ΣΠΥΡΟΣ</b><br />Εάν κάτι έχει δημιουργήσει συνθήκες αποδρομής της κυβέρνησης Μητσοτάκη δεν είναι τα κόμματα της αντιπολίτευσης, και δη της προοδευτικής που δεν μπορούν να συνεννοηθούν ούτε στα βασικά, αλλά ένας υποσυνείδητος αυτοματισμός της ελληνικής κοινωνίας που αντιλαμβάνεται, έστω και με καθυστέρηση, τις καταστροφικές συνέπειες της επταετούς διακυβέρνησης της ΝΔ.<br /><br />Είναι γι’ αυτό που τα δημοσκοπικά ποσοστά της ΝΔ κινούνται σταθερά κάτω από το 25% με πτωτική τάση, παρότι τα υπάρχοντα κόμματα της αντιπολίτευσης όχι μόνο δεν αμφισβητούν την πολιτική κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά υπό μίαν άποψη την παρατείνουν, μέσα από τον μεταξύ τους καταστροφικό ανταγωνισμό. <br /><br />Μέσα από αυτό το πρίσμα, το πραγματικό ερώτημα είναι εάν το ένστικτο αυτοσυντήρησης της (πλειονότητας) της κοινωνίας, που πλέον δεν έχει ψευδαισθήσεις και δεν παραπλανάται από τις κυβερνητικές υποσχέσεις και τα ψεύτικα εκβιαστικά διλήμματα – “ποιος θα σηκώσει το τριψήφιο τηλέφωνο”, “Μητσοτάκης ή χάος” κλπ – θα επικρατήσει τελικά επί των πολιτικών μεθοδεύσεων της κυβέρνησης και του κατακερματισμού του πολιτικού συστήματος, ενισχύοντας έναν ή περισσότερους φορείς που μπορούν να αποτελέσουν εναλλακτική λύση, ανοίγοντας μία νέα προοπτική για την χώρα.<div><br />Ο κεντροαριστερός πόλεμος ευνοεί τον Μητσοτάκη<br /><br />Ο πόλεμος που ξέσπασε ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και την ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα, οδηγεί στο μελαγχολικό συμπέρασμα ότι τα δύο κόμματα της ευρύτερης προοδευτικής παράταξης αναγνωρίζουν το ένα το άλλο ως τον βασικό εχθρό. Ο μεν Τσίπρας κατηγόρησε το ΠΑΣΟΚ ότι με το δυσθεώρητο χρέος του που έχει φθάσει τα 550 εκ. ευρώ και συνεχίζει να αυξάνεται, ουσιαστικά είναι υποθηκευμένο στις τράπεζες και στερείται πολιτικής αυτονομίας.<br /><br />Το ΠΑΣΟΚ απάντησε με το ερώτημα “που βρίσκει τα λεφτά για να κάνει πολιτική εκστρατεία ο Αλέξης Τσίπρας;”, και κλιμάκωσε, υπονοώντας ότι το κόμμα του είναι από την αφετηρία του υποθηκευμένο σε ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες και στην εγχώρια διαπλοκή. Γενικότερα σε κάθε ευκαιρία το ΠΑΣΟΚ επιτίθεται στον Τσίπρα. <br /><br />Προκύπτει έτσι ότι στόχος τους είναι όχι η διεκδίκηση της εξουσίας και της πρώτης θέσης έναντι της ΝΔ, αλλά η δεύτερη θέση και η πρωτοκαθεδρία στον οικείο χώρο. Δεν πρόκειται για συνήθη πολιτική αντιπαράθεση, άλλα για εχθρότητα που κόβει τις γέφυρες μελλοντικής συνεννόησης και ενδεχομένως κυβερνητικής συνεργασίας. Και αυτό, παρότι η αντιπαράθεση με τη ΝΔ με ανοιχτό το ενδεχόμενο σύγκλισης έστω και σε δεύτερο χρόνο, είναι η μόνη ρεαλιστική προοπτική και για τους δύο. <br /><br />Οι ευθύνες του Ανδρουλάκη<br /><br />Στον βαθμό που έχει σημασία, είναι το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη που συμπεριφέρεται σαν παρακολούθημα της ΝΔ και έχει την βασική ευθύνη για την εχθρότητα στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Από το 2019 σταθερός του στόχος δεν ήταν η αντιμετώπιση του Μητσοτάκη, αλλά η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ. Αρνήθηκε ακόμη και την απλή αναλογική και την δυνατότητα κυβέρνησης συνεργασίας. Γιατί άραγε; Επειδή θεωρούσε ότι μπορεί να γίνει αυτοδύναμα κυβέρνηση;<br /><br />Ακόμη όμως και όταν ο ΣΥΡΙΖΑ για δικούς του εσωτερικούς λόγους διαλύθηκε, ο Ανδρουλάκης έδειξε ότι έχει περιορισμένες δυνατότητες. Γι’ αυτό άλλωστε έχασε την δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις, με το που εμφανίστηκε το κόμμα Τσίπρα. Το περισσότερο που μπορεί να ελπίσει το ΠΑΣΟΚ είναι να συμμετάσχει σε μία κυβέρνηση υπό τη ΝΔ (με ανοιχτό το ερώτημα με ή χωρίς τον Μητσοτάκη), προοπτική που ευνοεί το μισό στελεχιακό δυναμικό του κόμματος. <br /><br />Καθώς το ΠΑΣΟΚ έχει δείξει τις δυνατότητές του, το θεωρητικό ενδεχόμενο ο φορέας που θα εκφράσει μία κυβερνητική προοπτική να προέλθει από τον χώρο της Κεντροαριστεράς επικεντρώνεται στο κόμμα του Τσίπρα. Το οποίο όμως προς το παρό, ενώ έχει επικρατήσει δημοσκοπικά στον χώρο, δεν αποκτά αντίστοιχη κυβερνητική δυναμική. <br /><br />Ενώ όμως αυτά αφορούν το επίπεδο της μικροπολιτικής και του μεταξύ τους ανταγωνισμού, τα δύο κόμματα με τα προγράμματά τους εμφανίζονται σαν παραλλαγές της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, δίχως φυσικά την εκτεταμένη διαφθορά και με ενισχυμένο τον κοινωνικό χαρακτήρα. Δεν αμφισβητούν το μοντέλο και σε καμία περίπτωση δεν κομίζουν μία ριζικά διαφορετική πρόταση για την χώρα. Το να λειτουργήσει πχ ο ανταγωνισμός ώστε να περιοριστούν τα κέρδη των καρτέλ στους βασικούς τομείς της οικονομίας και να αποκατασταθεί η θεσμική τάξη, είναι ο εξορθολογισμός και η διόρθωση του υπάρχοντος μοντέλου και όχι η υπέρβαση ή η αλλαγή του.</div><div>  <br />Κινητικότητα και στην Κεντροδεξιά <br /><br />Όσο τα κόμματα της ευρύτερης Κεντροαριστεράς αναλώνονται σε μεταξύ τους εχθροπραξίες λειτουργώντας σαν χορηγοί του Κυριάκου , το ερώτημα της κυβερνητικής προοπτικής μετά τις εκλογές μεταφέρεται στον χώρο της Κεντροδεξιάς. <br /><br />Με την ολοκλήρωση των δεκαπενθήμερων διακοπών του, ανάμεσα σε ποδηλασίες, μπάνια στο Μαράθι και χαλαρές βόλτες στην παλιά πόλη των Χανίων, ο Μητσοτάκης θα βρεθεί αντιμέτωπος με τα συσσωρευμένα προβλήματα (οικονομία, σκάνδαλα, πυρκαγιές, ακρίβεια) και με την υποβόσκουσα αναταραχή στη ΝΔ, που εκ των πραγμάτων συνδέεται με την προοπτική της δημιουργίας του κόμματος από τον Αντώνη Σαμάρα. Μόνο μία μειοψηφία φανατικών περί τον Κυριάκο, που άλλωστε έχουν συνδέσει την τύχη τους μαζί του, εξακολουθεί να πιστεύει ότι υπάρχει η προοπτική μίας τρίτης τετραετίας και το άνοιγμα ενός νέου κύκλου. <br /><br />Καθώς η αυτοδυναμία έχει αποκλειστεί και το ενδεχόμενο να προκύψει κυβέρνηση από την κεντροαριστερά απομακρύνεται, ο Μητσοτάκης ήδη πιέζεται ώστε να ανοίξει δρόμο, προκειμένου η ΝΔ να παραμείνει στην εξουσία ως ο βασικός πυλώνας μίας κυβέρνησης συνεργασίας. Τα πράγματα δεν είναι εύκολα καθώς η απομάκρυνση του Μητσοτάκη από την ηγεσία θα συμπαρασύρει το καθεστώς και τα πρόσωπα που ασμένως συμμετείχαν. <br /><br />Το βασικό στοιχείο είναι το ποσοστό που θα αποσπάσει η ΝΔ. Κάτω από το 25% θα τεθεί θέμα ηγεσίας από τους δελφίνους, που ήδη κινούνται. Παρότι υπάρχουν πληροφορίες και εκτιμήσεις ότι σε καμία περίπτωση ο Μητσοτάκης δεν θα εγκαταλείψει, δύσκολα θα διατηρήσει την ηγεσία. Το δεύτερο στοιχείο είναι ο παράγων Σαμαράς ο οποίος κομίζει μία συνολικά διαφορετική πρόταση διακυβέρνησης και επανατοποθέτησης της χώρας και υπό προϋποθέσεις μπορεί να ανατρέψει συνολικά τις ισορροπίες στον χώρο της κεντροδεξιάς. <br /><br />Υπό το πρίσμα του γενικευμένου αιτήματος αποχώρησης του Μητσοτάκη, το ποσοστό που θα αποσπάσει το κόμμα Σαμαρά είναι συνάρτηση των προσδοκιών και της αντίστοιχης δυναμικής που θα δημιουργήσει στο κοινωνικό σώμα, και η οποία δεν μπορεί να υπολογιστεί και να αποτυπωθεί δημοσκοπικά. Τουλάχιστον επί του παρόντος.</div><div>  <br />Ο παράγοντας Σαμαράς<br /><br />Μέχρι τώρα ο Σαμαράς πέτυχε την αποδόμηση της διακυβέρνησης Μητσοτάκη και την απόκρουση του πρώτου γύρου των επιθέσεων που εξαπέλυσε εναντίον του το καθεστώς. Παράλληλα επεδίωξε να ακυρώσει εν τη γενέσει του την προοπτική να εστιαστεί η πολιτική αντιπαράθεση γύρω από το δίπολο Μητσοτάκης-Τσίπρας. Εκ των πραγμάτων το επόμενο βήμα δεν μπορεί να αργήσει. Και λόγω του ότι κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει τον χρόνο των εκλογών που μετρά αντίστροφα, αλλά και γιατί χρειάζεται ζωτικό χώρο και χρόνο, ώστε να ξεδιπλώσει τις προγραμματικές του θέσεις και να συνδιαμορφώσει την ατζέντα της επικαιρότητας και της εκλογικής αντιπαράθεσης. <br /><br />Απώτερος στόχος δεν μπορεί παρά να είναι η διαμόρφωση του κυβερνητικού σχήματος της επόμενης ημέρας. Καθώς και γι’ αυτόν η αυτοδυναμία (ακόμη και αν πάει καλά στις εκλογές) αποκλείεται, αυτό περνά μέσα από την αλλαγή ηγεσίας στη ΝΔ. Κάτι όμως που προϋποθέτει και την “απομητσοτακοποίηση” του κόμματος. <br /><br />Θεωρητικά υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο ο Μητσοτάκης να διατηρήσει ένα μειοψηφικό, αλλά κρίσιμο ποσοστό, ώστε να παραμείνει πολιτικά κυρίαρχος και μετά τις εκλογές – για λόγους που έχουν αναλυθεί: Εκλογικές πελατείες, παροχές και επιδόματα, κατακερματισμός του πολιτικού συστήματος. Τότε όμως η χώρα θα μπει σε μία παρατεταμένη περίοδο παρακμής, όπου οι κοινωνικές εντάσεις θα αναδειχθούν στο προσκήνιο. </div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Από τι εξαρτάται η πτώση του καθεστώτος Μητσοτάκη.

ΓΚΟΥΤΖΑΝΗΣ ΣΠΥΡΟΣ Εάν κάτι έχει δημιουργήσει συνθήκες αποδρομής της κυβέρνησης Μητσοτάκη δεν είναι τα κόμματα της αντιπολίτευσης, και δη της...

Διαβάστε την συνέχεια

Γαλλική «ασπίδα» στο GSI: Mε Navtex & γαλλικά πλοία η ηλεκτρική διασύνδεση Κύπρου-Ελλάδας.

<img height="73" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/08/ChatGPT-Image-18-%CE%91%CF%85%CE%B3-2026-04_15_06-%CE%BC.%CE%BC-1068x601.png" width="741" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;"> Τι συμφώνησαν Χριστοδουλίδης-Μητσοτάκης & Μακρόν</span></h3>Οι συμφωνίες της 5ης Αυγούστου 2026 στο Μέγαρο Μαξίμου δεν αποτέλεσαν το τέλος μιας διαδικασίας για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου. Αντίθετα, φαίνεται ότι άνοιξαν το πιο κρίσιμο και γεωπολιτικά ευαίσθητο κεφάλαιο του Great Sea Interconnector (GSI): την επιστροφή των ερευνητικών πλοίων στη θάλασσα και την ολοκλήρωση των βυθομετρήσεων στην περιοχή μεταξύ Κρήτης και Κύπρου.<br /><br />Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πραγματικό διακύβευμα.<br /><br />Γιατί η επόμενη φάση δεν αφορά απλώς ένα ενεργειακό ή τεχνικό έργο. Ακουμπά ευθέως τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, το τουρκολιβυκό μνημόνιο, την Κάσο, τη γαλλική στρατηγική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο και τον μελλοντικό ενεργειακό άξονα Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ.<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες που μεταδίδει ο «Φιλελεύθερος» σε ρεπορτάζ του Χρύσανθου Μανώλη, μετά τις συμφωνίες μεταξύ ΑΔΜΗΕ, GSI, Meridiam και Nexans ακολούθησαν τηλεφωνικές διαβουλεύσεις σε ανώτατο πολιτικό επίπεδο μεταξύ Νίκου Χριστοδουλίδη, Κυριάκου Μητσοτάκη και Εμανουέλ Μακρόν.<br /><br />Το μήνυμα που προκύπτει είναι σαφές: το καλώδιο πρέπει να επιστρέψει στη θάλασσα.<br />Η πραγματική επανεκκίνηση περνά από τις θαλάσσιες έρευνες. <a href="https://directus.gr/galliki-aspida-sto-gsi-me-navtex-gallika-ploia-i-ilektriki-diasyndesi-kyprou-elladas-ti-symfonisan-christodoulidis-mitsotakis-makron/">ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</a><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γαλλική «ασπίδα» στο GSI: Mε Navtex & γαλλικά πλοία η ηλεκτρική διασύνδεση Κύπρου-Ελλάδας.

 Τι συμφώνησαν Χριστοδουλίδης-Μητσοτάκης & Μακρόν Οι συμφωνίες της 5ης Αυγούστου 2026 στο Μέγαρο Μαξίμου δεν αποτέλεσαν το τέλος μιας δι...

Διαβάστε την συνέχεια

«Τον έσβησαν από την ιστορία»: Η Βενεζουέλα εγκαταλείπει τον Μαδούρο στο κελί των ΗΠΑ.

<img height="85" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/SHARE-RTS1PXYO-1-768x402.jpg" width="738" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Επτά μήνες μετά τη θεαματική σύλληψή του από τις ΗΠΑ, ο Νικολάς Μαδούρο εξαφανίζεται ακόμη και από την ατζέντα του καθεστώτος που κυβέρνησε – Η Ντέλσι Ροντρίγκες πλησιάζει την Ουάσιγκτον, ανοίγει την πετρελαϊκή οικονομία και διαπραγματεύεται με την αντιπολίτευση, ενώ ο πρώην ισχυρός άνδρας της Βενεζουέλας περιμένει τη δίκη του σε αμερικανική φυλακή<br /><br />Κάποτε ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος της Βενεζουέλας. Σήμερα, το ίδιο το πολιτικό σύστημα που άφησε πίσω του φαίνεται να συμπεριφέρεται σαν ο Νικολάς Μαδούρο να μην υπάρχει πλέον.<br /><br />Η πιο εντυπωσιακή ένδειξη ήρθε από τις πρόσφατες συνομιλίες κυβέρνησης και αντιπολίτευσης στο Καράκας.<br /><br />Σε πέντε συνεδρίες διαπραγματεύσεων, η κυβέρνηση της προσωρινής προέδρου Ντέλσι Ροντρίγκες δεν έθεσε καν το ζήτημα της απελευθέρωσης του Μαδούρο και της συζύγου του, Σίλια Φλόρες, οι οποίοι κρατούνται στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά την αμερικανική επιχείρηση της 3ης Ιανουαρίου.<br /><br />«Ο Μαδούρο και η Φλόρες απλώς δεν υπάρχουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων», δήλωσε στους Financial Times στέλεχος της αντιπολίτευσης που συμμετείχε στις συνομιλίες.<br /><br />Και ακολούθησε η φράση που συμπυκνώνει τη νέα πραγματικότητα:<br /><br />«Τους έχουν σβήσει από την ιστορία». <br />Από το «δεν θα ησυχάσουμε» στην απόλυτη σιωπή<br /><br />Η μεταμόρφωση είναι εντυπωσιακή.<br /><br />Τον Ιανουάριο, αμέσως μετά τη σύλληψη και μεταφορά του Μαδούρο στις ΗΠΑ, η Ροντρίγκες χαρακτήριζε την αμερικανική επιχείρηση «χυδαία επίθεση».<br /><br />Ο αδελφός της και πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης, Χόρχε Ροντρίγκες, διακήρυττε ότι η κυβέρνηση δεν θα ησυχάσει μέχρι να απελευθερωθούν ο Μαδούρο και η Φλόρες.<br /><br />Επτά μήνες αργότερα, η απελευθέρωσή τους δεν εμφανίστηκε καν στις διαπραγματεύσεις που αφορούν το πολιτικό μέλλον της χώρας.<br /><br />Η αλλαγή δεν περιορίζεται στις κλειστές αίθουσες των συνομιλιών.<br /><br />Σύμφωνα με τους FT, αφίσες που ζητούσαν την απελευθέρωση του Μαδούρο κατεβαίνουν, ενώ τοιχογραφίες που τον εξυμνούσαν έχουν αρχίσει να εξαφανίζονται.<br /><br />Ο άνθρωπος που για χρόνια βρισκόταν παντού στη δημόσια εικόνα της χώρας σβήνει σταδιακά από το πολιτικό τοπίο. <div><br />Η Ροντρίγκες κατάλαβε το μήνυμα της Ουάσιγκτον<br /><br />Πίσω από αυτή τη σιωπή βρίσκεται ένας πολύ σκληρός υπολογισμός εξουσίας.<br /><br />Η Ντέλσι Ροντρίγκες, αντιπρόεδρος του Μαδούρο πριν από την ανατροπή του, έχει καταφέρει κάτι που λίγοι θα θεωρούσαν πιθανό στις αρχές του έτους: να διατηρήσει μεγάλο μέρος του κρατικού μηχανισμού του chavismo και ταυτόχρονα να αποκτήσει την υποστήριξη της Ουάσιγκτον.<br /><br />Η κυβέρνησή της έχει κινηθεί προς μεγαλύτερο οικονομικό άνοιγμα, παρέχοντας μεταξύ άλλων μεγαλύτερη πρόσβαση σε αμερικανικές εταιρείες στα τεράστια ενεργειακά αποθέματα της Βενεζουέλας.<br /><br />Παράλληλα, η Ροντρίγκες έχει αντικαταστήσει ανώτερους στρατιωτικούς με πρόσωπα περισσότερο συνδεδεμένα με τη νέα ηγεσία, επιχειρώντας να εδραιώσει τον έλεγχό της στον μηχανισμό ασφαλείας.<br /><br />Η στρατηγική μοιάζει ξεκάθαρη:<br /><br />να σωθεί το καθεστώς, ακόμη κι αν χρειαστεί να θυσιαστεί ο άνθρωπος που το προσωποποιούσε.<br />Η Βενεζουέλα συζητά το μέλλον – χωρίς τον Μαδούρο<br /><br />Οι πρόσφατες συνομιλίες κυβέρνησης και αντιπολίτευσης είναι η καθαρότερη απόδειξη ότι η χώρα έχει ήδη εισέλθει σε μια μετα-Maduro εποχή.<br /><br />Οι δύο πλευρές συμφώνησαν να προχωρήσουν σε διαδικασία μεταρρύθμισης του δικαστικού συστήματος και να επιδιώξουν την ανάκτηση διεθνών αποθεματικών της Βενεζουέλας που βρίσκονται στην Τράπεζα της Αγγλίας.<br /><br />Στο επίκεντρο βρίσκονται περισσότερες από 30 τόνοι χρυσού, αξίας περίπου 4 δισ. δολαρίων, με τις δύο πλευρές να συζητούν τη χρήση των κεφαλαίων για την αντιμετώπιση της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης και των συνεπειών των καταστροφικών σεισμών.<br /><br />Ακόμη πιο σημαντική πολιτικά είναι η συμφωνία για αλλαγές στο Ανώτατο Δικαστήριο – έναν θεσμό που αποτέλεσε βασικό πυλώνα του συστήματος εξουσίας επί Μαδούρο.<br /><br />Το μεγάλο ερώτημα, βέβαια, παραμένει: θα οδηγήσει αυτή η διαδικασία σε πραγματικά ελεύθερες εκλογές ή πρόκειται για μια νέα προσπάθεια του chavismo να επιβιώσει αλλάζοντας πρόσωπο;<br />Απελευθερώσεις πολιτικών κρατουμένων<br /><br />Η κυβέρνηση ανακοίνωσε επίσης την απελευθέρωση 131 πολιτικών κρατουμένων, παρουσιάζοντας την κίνηση ως μέρος της νέας διαδικασίας εθνικής συμφιλίωσης.<br /><br />Ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν πράγματι απελευθερωθεί έχει αποτελέσει αντικείμενο διαφορετικών καταγραφών από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, γεγονός που απαιτεί επιφύλαξη απέναντι στις επίσημες ανακοινώσεις.<br /><br />Ωστόσο, ακόμη και αυτή η κίνηση δείχνει πόσο γρήγορα αλλάζει η πολιτική εικόνα.<br /><br />Η Ουάσιγκτον πιέζει για σταθεροποίηση, οικονομική ανάκαμψη και πολιτική μετάβαση, ενώ η κυβέρνηση Ροντρίγκες προσπαθεί να αποδείξει ότι μπορεί να αποτελέσει συνομιλητή χωρίς να καταρρεύσει ο κρατικός μηχανισμός. </div><div><br />Ο Μαδούρο περιμένει μόνος τη δίκη του<br /><br />Ενώ στο Καράκας συζητούν για το μέλλον, ο Μαδούρο βρίσκεται αντιμέτωπος με μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα.<br /><br />Ο ίδιος και η Σίλια Φλόρες κρατούνται στο Μπρούκλιν μετά τη σύλληψή τους από αμερικανικές δυνάμεις τον Ιανουάριο.<br /><br />Ομοσπονδιακό δικαστήριο της Νέας Υόρκης έχει ορίσει την έναρξη της δίκης τους για την 1η Ιουνίου 2027. Και οι δύο έχουν δηλώσει αθώοι στις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν.<br /><br />Η υπεράσπιση του Μαδούρο αναμένεται να αμφισβητήσει τόσο το κατηγορητήριο όσο και τη νομιμότητα της σύλληψής του, προβάλλοντας μεταξύ άλλων επιχείρημα περί ασυλίας αρχηγού κράτους. Οι δικηγόροι του χαρακτηρίζουν την αμερικανική επιχείρηση παράνομη, ενώ η κυβέρνηση Τραμπ την παρουσιάζει ως επιχείρηση επιβολής του νόμου.<br /><br />Η τελική κρίση θα ανήκει στο αμερικανικό δικαστήριο.<br /><br />Αυτό που φαίνεται ήδη πολύ πιο καθαρό είναι ότι το Καράκας δεν δείχνει διατεθειμένο να κάνει την τύχη του Μαδούρο κεντρικό όρο για το δικό του πολιτικό μέλλον.<br />Το chavismo επιχειρεί να επιβιώσει χωρίς τον «κληρονόμο» του Τσάβες<br /><br />Εδώ βρίσκεται και η μεγαλύτερη γεωπολιτική ανατροπή.<br /><br />Ο Μαδούρο κυβέρνησε τη Βενεζουέλα ως πολιτικός κληρονόμος του Ούγκο Τσάβες. Για χρόνια, το κράτος, το κυβερνών κόμμα και ο μηχανισμός ασφαλείας ήταν δεμένοι με την προσωπική του επιβίωση.<br /><br />Τώρα το chavismo δοκιμάζει κάτι διαφορετικό:<br /><br />να διατηρήσει την εξουσία χωρίς τον Μαδούρο.<br /><br />Η Ροντρίγκες δεν επιχειρεί να γκρεμίσει ολόκληρο το προηγούμενο σύστημα. Επιχειρεί να το αναδιαμορφώσει αρκετά ώστε να γίνει αποδεκτό από την Ουάσιγκτον, να προσελκύσει ξένα κεφάλαια και να επιβιώσει σε μια μελλοντική πολιτική μετάβαση.<br /><br />Αυτό εξηγεί γιατί η μοίρα του πρώην προέδρου μπορεί να έχει μετατραπεί από εθνική υπόθεση σε πολιτικό βάρος.</div><div><br /></div><div>  <img height="480" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/image-1767527912815.jpg" width="640" /><br /><br /></div><div>Πετρέλαιο, Ουάσιγκτον και η μεγάλη συμφωνία<br /><br />Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, το διακύβευμα ξεπερνά κατά πολύ το πρόσωπο του Μαδούρο.<br /><br />Η Βενεζουέλα διαθέτει τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα πετρελαϊκά αποθέματα στον κόσμο. Η σταθεροποίηση της χώρας και η επανένταξη μεγαλύτερου μέρους της παραγωγής της στις διεθνείς αγορές έχουν τεράστια γεωοικονομική σημασία.<br /><br />Για τη Ροντρίγκες, από την άλλη πλευρά, η συνεργασία με την Ουάσιγκτον προσφέρει αυτό που χρειάζεται περισσότερο: χρόνο, οικονομική ανάσα και διεθνή ανοχή για να εδραιώσει τη νέα εξουσία.<br /><br />Ο Μαδούρο βρίσκεται πλέον έξω από αυτή την εξίσωση.<br /><br />Και ίσως αυτό να εξηγεί καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τη σιωπή γύρω από το όνομά του.<br />Από το προεδρικό μέγαρο στο κελί – και από εκεί στη λήθη;<br /><br />Η ιστορία έχει μια σχεδόν κινηματογραφική ανατροπή.<br /><br />Μέχρι τις αρχές του 2026, ο Νικολάς Μαδούρο βρισκόταν στο κέντρο κάθε πολιτικής συζήτησης για τη Βενεζουέλα.<br /><br />Σήμερα βρίσκεται σε αμερικανική φυλακή περιμένοντας μια δίκη που έχει προγραμματιστεί για το 2027, ενώ στο Καράκας οι πρώην συνεργάτες του συζητούν με την αντιπολίτευση και την Ουάσιγκτον για το μέλλον της χώρας χωρίς να απαιτούν την επιστροφή του.<br /><br />Δεν γνωρίζουμε ακόμη αν η κυβέρνηση Ροντρίγκες αποτελεί γέφυρα προς πραγματική δημοκρατική μετάβαση ή απλώς τη νέα εκδοχή ενός συστήματος που προσπαθεί να διασωθεί. Οι πρόσφατες συμφωνίες είναι σημαντικές, αλλά παραμένουν ανεπαρκείς για να απαντήσουν σε αυτό το ερώτημα.<br /><br />Για τον Μαδούρο, όμως, το μήνυμα που έρχεται από την πατρίδα του είναι ήδη πολύ πιο ψυχρό. <br /><br />Ο άνθρωπος που κάποτε ζητούσε από μια ολόκληρη χώρα απόλυτη πολιτική πίστη βλέπει τώρα τους παλιούς του συντρόφους να κάνουν αυτό που ίσως φοβόταν περισσότερο:<br /><br />να ανακαλύπτουν ότι μπορούν να συνεχίσουν χωρίς αυτόν.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Τον έσβησαν από την ιστορία»: Η Βενεζουέλα εγκαταλείπει τον Μαδούρο στο κελί των ΗΠΑ.

Βασιλης Διαμαντακος Επτά μήνες μετά τη θεαματική σύλληψή του από τις ΗΠΑ, ο Νικολάς Μαδούρο εξαφανίζεται ακόμη και από την ατζέντα του καθεσ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Κιμ κάνει την Ουκρανία «σχολείο πολέμου. Οι 30.000 στρατιώτες μπορεί να αλλάξουν την ισορροπία στην Κορέα.

<img height="98" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/Kim-Jong-Un-1-768x509.jpg" width="743" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Η Πιονγκγιάνγκ δεν στέλνει απλώς ανθρώπινο δυναμικό στον Πούτιν – Αγοράζει εμπειρία από drones, ηλεκτρονικό πόλεμο και σύγχρονες επιχειρήσεις, ενώ η Μόσχα μπορεί να πληρώνει με τεχνολογία, όπλα και πολιτική προστασία<br /><br />Η πιθανή αποστολή ακόμη 30.000 Βορειοκορεατών στρατιωτών στη Ρωσία δεν είναι απλώς μια ακόμη συμφωνία ανθρώπινου δυναμικού μεταξύ Βλαντίμιρ Πούτιν και Κιμ Γιονγκ Ουν.<br /><br />Μπορεί να είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο: μια μακροπρόθεσμη επένδυση της Πιονγκγιάνγκ στον επόμενο πόλεμο της Κορεατικής Χερσονήσου.<br /><br />Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι έχει δηλώσει ότι η Ρωσία προετοιμάζεται να δεχθεί επιπλέον 30.000 Βορειοκορεάτες στρατιώτες, ενώ η Πιονγκγιάνγκ φέρεται να σχεδιάζει και νέες αποστολές εκτοξευτών βαλλιστικών πυραύλων. Η Νότια Κορέα δηλώνει ότι παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις, χωρίς να επιβεβαιώνει ανεξάρτητα τις ουκρανικές πληροφορίες.<div><br />Το πραγματικό κέρδος του Κιμ δεν είναι στην Ουκρανία<br /><br />Η άμεση στρατιωτική επίδραση 30.000 επιπλέον στρατιωτών στο ουκρανικό μέτωπο μπορεί να είναι σημαντική αλλά όχι καθοριστική.<br /><br />Η Ρωσία μπορεί να τους χρησιμοποιήσει για άμυνα, επιθέσεις πεζικού, μηχανικό, φύλαξη τομέων και απελευθέρωση ρωσικών μονάδων για δυσκολότερες αποστολές.<br /><br />Το σημαντικότερο όμως είναι τι θα επιστρέψει μαζί τους στη Βόρεια Κορέα.<br /><br />Οι στρατιώτες και οι αξιωματικοί της Πιονγκγιάνγκ αποκτούν πρόσβαση σε έναν πόλεμο που έχει εξελιχθεί στο μεγαλύτερο εργαστήριο σύγχρονης συμβατικής μάχης στον κόσμο.<br /><br />Drones, FPV επιθέσεις, ηλεκτρονικός πόλεμος, συνεχής δορυφορική και εναέρια επιτήρηση, παρεμβολές στις επικοινωνίες, πυροβολικό συνδεδεμένο με UAV και ταχύτατη προσαρμογή τακτικών αποτελούν πλέον καθημερινότητα στην Ουκρανία.<br /><br />Το πόσο καθοριστική έχει γίνει αυτή η εμπειρία φαίνεται ακόμη και από το γεγονός ότι δυτικές δυνάμεις μαθαίνουν πλέον από τους ίδιους τους Ουκρανούς πάνω σε drones και electronic warfare. </div><div><br />Η «στρατηγική του Πεδεμοντίου»<br /><br />Η ιστορική αναλογία είναι εντυπωσιακή.<br /><br />Το 1855 το μικρό Βασίλειο του Πεδεμοντίου-Σαρδηνίας έστειλε περίπου 15.000 στρατιώτες στον Κριμαϊκό Πόλεμο στο πλευρό της Βρετανίας, της Γαλλίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.<br /><br />Δεν πήγε στην Κριμαία επειδή είχε άμεσο εδαφικό συμφέρον εκεί.<br /><br />Ο Καμίλο Καβούρ ήθελε κάτι πολύ μεγαλύτερο: θέση στο τραπέζι των Μεγάλων Δυνάμεων.<br /><br />Η στρατιωτική συνεισφορά άνοιξε την πόρτα στο Συνέδριο των Παρισίων, ενίσχυσε τη σχέση με τη Γαλλία και τελικά βοήθησε το Πεδεμόντιο να αποκτήσει τη γαλλική υποστήριξη που χρειαζόταν απέναντι στην Αυστρία.<br /><br />Λίγα χρόνια αργότερα, ο συσχετισμός δυνάμεων στην Ιταλία είχε αλλάξει.<br /><br />Η Βόρεια Κορέα μπορεί να επιχειρεί κάτι ανάλογο: περιορισμένη στρατιωτική συνεισφορά σε έναν μακρινό πόλεμο με αντάλλαγμα πολύ μεγαλύτερα οφέλη στην περιοχή όπου πραγματικά ενδιαφέρεται — την Κορεατική Χερσόνησο.<br />Τέσσερα μεγάλα ανταλλάγματα από τον Πούτιν<br /><br />Η Πιονγκγιάνγκ μπορεί να βγει από τον πόλεμο με τέσσερα μεγάλα κέρδη.<br /><br />Το πρώτο είναι η πραγματική πολεμική εμπειρία.<br /><br />Στρατιώτες και αξιωματικοί μαθαίνουν πώς επιβιώνει μια μονάδα όταν βρίσκεται μόνιμα υπό παρακολούθηση drones, πώς αποκρύπτονται οχήματα και εκτοξευτές, πώς λειτουργούν σε περιβάλλον ισχυρών παρεμβολών και πώς συνδυάζονται πυροβολικό, UAV, ηλεκτρονικός και κυβερνοπόλεμος.<br /><br />Το δεύτερο είναι η πρόσβαση στους ίδιους τους ρωσικούς στρατιωτικούς θεσμούς.<br /><br />Οι σχέσεις με διοικήσεις, εκπαιδευτικά κέντρα, υπηρεσίες πληροφοριών και αμυντικές βιομηχανίες μπορεί μακροπρόθεσμα να αποδειχθούν πολυτιμότερες από μία μεμονωμένη παρτίδα όπλων.<br /><br />Το τρίτο είναι η τεχνολογία.<br /><br />Η μεγάλη ανησυχία για ΗΠΑ, Νότια Κορέα και Ιαπωνία είναι εάν η Ρωσία ανταποδώσει την υποστήριξη με βοήθεια σε κατευθυνόμενους πυραύλους, στρατιωτικούς δορυφόρους, αεράμυνα, αεροσκάφη, υποβρύχια, ηλεκτρονικό πόλεμο ή παραγωγή όπλων.<br /><br />Και το τέταρτο είναι η πολιτική κάλυψη.<br /><br />Μια στενότερη σχέση με τη Μόσχα μπορεί να κάνει την Πιονγκγιάνγκ πιο δύσκολο να απομονωθεί και να περιορίσει ακόμη περισσότερο την αποτελεσματικότητα των διεθνών κυρώσεων.</div><div><br />Οι βετεράνοι θα επιστρέψουν στην Κορέα<br /><br />Εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη απειλή.<br /><br />Οι Βορειοκορεάτες που θα επιβιώσουν από το ουκρανικό μέτωπο δεν θα επιστρέψουν απλώς ως στρατιώτες με μετάλλια.<br /><br />Μπορούν να γίνουν εκπαιδευτές.<br /><br />Να αναλάβουν νέες μονάδες drones και ηλεκτρονικού πολέμου.<br /><br />Να μεταφέρουν τις τακτικές που είδαν στη Ρωσία στην εκπαίδευση ολόκληρου του βορειοκορεατικού στρατού.<br /><br />Και να αλλάξουν το δόγμα μιας δύναμης που για δεκαετίες στηριζόταν περισσότερο σε τεράστιους αριθμούς πυροβολικού και ανθρώπινου δυναμικού παρά σε πραγματική σύγχρονη πολεμική εμπειρία.<br /><br />Αυτό δεν θα εξαλείψει το τεχνολογικό πλεονέκτημα της Νότιας Κορέας και των ΗΠΑ.<br /><br />Μπορεί όμως να κάνει τον βορειοκορεατικό στρατό πολύ δυσκολότερο αντίπαλο. </div><div><br />Drones και ηλεκτρονικός πόλεμος αλλάζουν το παιχνίδι<br /><br />Το μάθημα της Ουκρανίας είναι ότι ακόμη και ο πιο προηγμένος στρατός μπορεί να αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα απέναντι σε φθηνά drones, αποκεντρωμένα δίκτυα επιτήρησης και ηλεκτρονικές παρεμβολές.<br /><br />Πρόσφατη αμερικανοουκρανική άσκηση στη Γερμανία έδειξε μάλιστα πόσο αποτελεσματικές μπορούν να είναι οι ουκρανικές drone units απέναντι σε βαριές τεθωρακισμένες μονάδες των ΗΠΑ.<br /><br />Για την Κορεατική Χερσόνησο, αυτό έχει άμεση σημασία.<br /><br />Η Βόρεια Κορέα διαθέτει ήδη τεράστιο πυραυλικό και πυροβολικό οπλοστάσιο.<br /><br />Εάν προσθέσει αποτελεσματικά συστήματα drones, καλύτερο electronic warfare, βελτιωμένη απόκρυψη κινητών εκτοξευτών και μεγαλύτερη ικανότητα συντονισμού πυραύλων, artillery, cyber και UAV, τότε μπορεί να δυσκολέψει σημαντικά την αμερικανονοτιοκορεατική προσπάθεια ταχείας καταστροφής των επιθετικών της δυνατοτήτων.</div><div><br />Η Πιονγκγιάνγκ μπορεί να γίνει πιο τολμηρή<br /><br />Υπάρχει όμως και πολιτική συνέπεια.<br /><br />Εάν ο Κιμ πιστέψει ότι διαθέτει πλέον ισχυρότερη ρωσική προστασία και πιο έμπειρες ένοπλες δυνάμεις, μπορεί να αλλάξει και η διάθεσή του για ανάληψη κινδύνων.<br /><br />Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα γενικευμένο πόλεμο.<br /><br />Μπορεί να σημαίνει περισσότερες ναυτικές προκλήσεις, εισβολές drones, περιορισμένα επεισόδια στα σύνορα ή επιθετικότερες στρατιωτικές επιδείξεις με την εκτίμηση ότι η Νότια Κορέα και οι ΗΠΑ θα αποφύγουν την κλιμάκωση.<br /><br />Και η σημερινή συγκυρία είναι ακόμη πιο ευαίσθητη, καθώς η κυβέρνηση Τραμπ μόλις περιόρισε τις κοινές ασκήσεις ΗΠΑ–Νότιας Κορέας, ενώ Νοτιοκορεάτες αξιωματούχοι προειδοποιούν ότι η Βόρεια Κορέα αποκτά από τη Ρωσία πραγματική εμπειρία στη χρήση drones.<br /><br />Ο πόλεμος της Ευρώπης επιστρέφει στην Ασία<br /><br />Αυτό είναι το μεγαλύτερο γεωπολιτικό συμπέρασμα.<br /><br />Ο πόλεμος στην Ουκρανία παύει να είναι αποκλειστικά ευρωπαϊκός.<br /><br />Βορειοκορεατικό ανθρώπινο δυναμικό και οπλικά συστήματα επηρεάζουν το ευρωπαϊκό πεδίο μάχης.<br /><br />Αντίστροφα, ρωσική τεχνολογία, επιχειρησιακή γνώση και πολεμική εμπειρία μπορεί να επιστρέψουν στην Ανατολική Ασία.<br /><br />Έτσι δημιουργείται μια πραγματική διασύνδεση των δύο μετώπων.<br /><br />Αυτό που συμβαίνει στο Κουρσκ, στο Ντονμπάς ή στη νότια Ουκρανία μπορεί σε λίγα χρόνια να επηρεάζει το πώς ο βορειοκορεατικός στρατός επιχειρεί απέναντι στη Σεούλ.<br />Τι πρέπει να φοβάται περισσότερο η Δύση<br /><br />Το κρίσιμο ερώτημα επομένως δεν είναι εάν οι 30.000 στρατιώτες θα ανατρέψουν την ισορροπία στην Ουκρανία.<br /><br />Είναι τι παίρνει ο Κιμ σε αντάλλαγμα.<br /><br />Μια συνηθισμένη μεταφορά drones ή εξοπλισμού είναι διαχειρίσιμη.<br /><br />Αν όμως η Μόσχα αρχίσει να μεταφέρει προηγμένα συστήματα αεράμυνας, τεχνολογία βαλλιστικών πυραύλων, υποβρυχίων, στρατιωτικών δορυφόρων ή ακόμη πιο ευαίσθητη πυρηνική τεχνογνωσία, τότε το αποτέλεσμα μπορεί να αλλάξει στρατηγικά την ισορροπία στην Κορεατική Χερσόνησο.<br /><br />Γι’ αυτό ΗΠΑ, Νότια Κορέα, Ιαπωνία, Ουκρανία και Ευρωπαίοι έχουν λόγο να παρακολουθούν όχι μόνο τους Βορειοκορεάτες που φεύγουν για τη Ρωσία.<br /><br />Αλλά κυρίως τι φεύγει από τη Ρωσία προς τη Βόρεια Κορέα.<br />Ο πόλεμος μετά τον πόλεμο<br /><br />Η ιστορία του Πεδεμοντίου δείχνει ότι μια μικρότερη δύναμη δεν χρειάζεται να κερδίσει έναν μακρινό πόλεμο για να βγει στρατηγικά κερδισμένη από αυτόν.<br /><br />Αρκεί να μετατρέψει τη συμμετοχή της σε πρόσβαση, τεχνολογία και πολιτική υποστήριξη.<br /><br />Ο Κιμ μπορεί να κάνει ακριβώς αυτό.<br /><br />Και τότε η πραγματική κληρονομιά της συμμετοχής της Βόρειας Κορέας στον πόλεμο της Ουκρανίας δεν θα φανεί στα χαρακώματα της Ευρώπης.<br /><br />Θα φανεί χρόνια αργότερα, όταν οι στρατιώτες της επιστρέψουν στην Ασία με πραγματική πολεμική εμπειρία και ένας πολύ στενότερος στρατιωτικός δεσμός με τη Ρωσία θα έχει ήδη εδραιωθεί.<br /><br />Το κρίσιμο ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν 30.000 Βορειοκορεάτες μπορούν να αλλάξουν την έκβαση του πολέμου στην Ουκρανία.<br /><br />Είναι αν η Ουκρανία μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο η Βόρεια Κορέα θα πολεμήσει τον επόμενο δικό της πόλεμο.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Κιμ κάνει την Ουκρανία «σχολείο πολέμου. Οι 30.000 στρατιώτες μπορεί να αλλάξουν την ισορροπία στην Κορέα.

Βασιλης Διαμαντακος  Η Πιονγκγιάνγκ δεν στέλνει απλώς ανθρώπινο δυναμικό στον Πούτιν – Αγοράζει εμπειρία από drones, ηλεκτρονικό πόλεμο και ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πολιτική θύελλα στην Ουκρανία: Έκκληση Μιχαΐλο Φεντόροφ για διεξαγωγή εκλογών εν μέσω πολέμου

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/Fedorov-Ukraine-1.jpg"><img height="113" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/Fedorov-Ukraine-1-1068x601.jpg" width="749" /></a><br /><br />Σε μια κίνηση που προκαλεί ισχυρούς τριγμούς στο πολιτικό σκηνικό της Ουκρανίας, ο δημοφιλής πρώην υπουργός Άμυνας, Μιχαΐλο Φεντόροφ, ζήτησε δημόσια τη διεξαγωγή εκλογών στη χώρα παρά τον συνεχιζόμενο πόλεμο με τη Ρωσία. Με βιντεοσκοπημένο μήνυμά του στο YouTube, ο Φεντόροφ τόνισε την ανάγκη «να αποκατασταθεί η δημοκρατική διαδικασία», διατυπώνοντας την πιο σοβαρή εσωτερική αμφισβήτηση προς τον πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι από την έναρξη της ρωσικής εισβολής το 2022.<br /><br />Ο πρώην υπουργός υποστήριξε ότι η δημοκρατία δεν πρέπει να μείνει όμηρος της Ρωσίας και κάλεσε να βρεθεί ένας νόμιμος, ασφαλής και ρεαλιστικός μηχανισμός. Παρόλο που παραδέχθηκε τις δυσκολίες —όπως τη διασφάλιση της ψήφου των στρατιωτών, των κατοίκων των περιοχών κοντά στο μέτωπο και των εκατομμυρίων προσφύγων— σημείωσε πως η πολυπλοκότητα δεν σημαίνει αδυναμία, υπογραμμίζοντας ότι ο λαός δεν μπορεί να ζει επ’ αόριστον σε ένα κράτος χωρίς διαφάνεια στη λήψη αποφάσεων.<br /><br />Η ρήξη, οι διαδηλώσεις και το φόντο της αποπομπής<br /><br />Η δημόσια αυτή παρέμβαση έρχεται σε μια περίοδο έντονης αναταραχής γύρω από το πρόσωπο του 35χρονου πολιτικού:<br /><br />Διορισμός και Αποπομπή: Αφού ανέλαβε το Υπουργείο Άμυνας τον Ιανουάριο για την προώθηση μεταρρυθμίσεων, αποπέμφθηκε αιφνιδιαστικά τον Ιούλιο.<br /><br />Σύγκρουση με την Ηγεσία: Μετά την απομάκρυνσή του, ο Φεντόροφ καταφέρθηκε κατά του επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων, Ολεξάντρ Σίρσκι, φέρνοντας στο φως τη βαθιά διαφωνία τους για τη διαχείριση του πολέμου.<br /><br />Λαϊκή Πίεση: Χιλιάδες πολίτες διαδήλωσαν ζητώντας την αποπομπή του Σίρσκι και την επιστροφή του Φεντόροφ, γεγονός που οδήγησε τελικά τον Ζελένσκι στην απομάκρυνση και του Σίρσκι.<br />Καταγγελίες για διαφθορά και η πρόκληση για τον Ζελένσκι<br /><br />Ο Φεντόροφ συνέδεσε την απόλυσή του με τις μεταρρυθμίσεις που προωθούσε στις διαδικασίες προμηθειών του υπουργείου Άμυνας, οι οποίες αφορούν εξοπλισμούς δισεκατομμυρίων ευρώ, καταγγέλλοντας ανοιχτά τη διαφθορά αξιωματούχων. Παράλληλα, έκανε λόγο για «συστημική κρίση διακυβέρνησης» και ένα παλιό σύστημα που φοβάται τις αλλαγές.<br /><br />Η παρέμβασή του έγινε λίγες μόλις ώρες μετά την πρόταση του Ζελένσκι για τον διορισμό του Γεβγκένι Χμάρα στη θέση του υπουργού Άμυνας. Παρότι ο Φεντόροφ δεν δήλωσε ρητά αν θα είναι υποψήφιος, πρόσφατες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι διατηρεί σημαντικό προβάδισμα έναντι του Ουκρανού προέδρου, καθιστώντας τον τον ισχυρότερο πολιτικό του αντίπαλο.<div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πολιτική θύελλα στην Ουκρανία: Έκκληση Μιχαΐλο Φεντόροφ για διεξαγωγή εκλογών εν μέσω πολέμου

Σε μια κίνηση που προκαλεί ισχυρούς τριγμούς στο πολιτικό σκηνικό της Ουκρανίας, ο δημοφιλής πρώην υπουργός Άμυνας, Μιχαΐλο Φεντόροφ, ζήτησε...

Διαβάστε την συνέχεια

Το Forbes για την Ελλάδα και τους S-300 που χρειάζεται η Ουκρανία.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/08/S-300GREEK.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1267" data-original-width="1900" height="91" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/08/S-300GREEK.jpg" width="754" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Οι τεταμένες σχέσεις Αθήνας-Κιέβου, η αποτροπή της Τουρκίας και ο φόβος αντίδρασης της Ρωσίας</span></h3> <b>Ιωάννα Γκορόγια</b><br />Ο δημοσιογράφος Πολ Ίντον επισημαίνει με άρθρο του στο Forbes, την ανάγκη που έχει η Ουκρανία για αντιαεροπορικά συστήματα, όπως Patriot και S-300, κάνοντας σχετική αναφορά στο κείμενό του και στην Ελλάδα (σ.σ. η οποία διαθέτει και τα δύο συστήματα), εστιάζοντας όμως στο ζήτημα των S-300.<br /><br />«Η Ουκρανία σίγουρα θα καλωσόριζε την ευκαιρία να τους αποκτήσει και η Νορβηγία σχεδόν σίγουρα θα ήταν πρόθυμη να πληρώσει τον λογαριασμό», σχολιάζει το αμερικανικό περιοδικό για τον μηχανισμό που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ώστε να φτάσουν οι S-300 στο Κίεβο.<br /><br />Όπως αναφέρει το Forbes, η χώρα μας διαθέτει σύγχρονα συστήματα S-300PMU-1 και αποθέματα που θα μπορούσαν να βοηθήσουν την Ουκρανία, αλλά διστάζει να τα μεταφέρει εξαιτίας των τεταμένων ελληνο-ουκρανικών σχέσεων, των ανησυχιών για τις τουρκο-ουκρανικές σχέσεις και την επιθυμία να αποφευχθεί η αναμενόμενη αντίδραση της Ρωσίας.<br /><br />Επιπλέον, η Μόσχα προειδοποίησε την Ελλάδα ότι χρειάζεται την έγκρισή της για μια τέτοια μεταφορά του ρωσικής κατασκευής υλικού σε κάποιον τρίτο, η οποία προφανώς και δεν θα χορηγηθεί.<br /><br />Σχολιάζει ακόμα το άρθρο ότι η Αθήνα δίνει προτεραιότητα στην εθνική της ασφάλεια και την αποτροπή έναντι της Τουρκίας, καθιστώντας την απρόθυμη να «αποχωριστεί» αυτά τα κρίσιμα αμυντικά περιουσιακά στοιχεία.<div><br />Κοινή προσπάθεια ΗΠΑ-Ουκρανίας<br /><br />Μία λύση που επεξεργάζεται η Ουκρανία για να καλύψει το κρίσιμο κενό, είναι ο εκσυγχρονισμός του παλαιού οπλοστασίου της των S-300, που «κληρονόμησε» από τη Σοβιετική Ένωση και η κατασκευή νέων πυραύλων γι’ αυτά.<br /><br />«Υπάρχει μια κοινή προσπάθεια ΗΠΑ-Ουκρανίας σε εξέλιξη για την ουσιαστική αναβάθμιση ή εκσυγχρονισμό των παλιών πυραύλων S-300 ή μιας νεότερης παραλλαγής των S-300 και την παροχή καλύτερων δυνατοτήτων», δήλωσε στο PBS ο βετεράνος συνταγματάρχης του Αμερικανικού Στρατού, Ρόμπερτ Χάμιλτον, σε συνέντευξη στις 5 Αυγούστου.<br /><br />«Και αυτό, για να τεθεί σε λειτουργία προς το τέλος του τρέχοντος έτους. Αλλά, πάλι, μιλάμε για 100 ή μερικές εκατοντάδες ετησίως που θα μπορούσαν να παραχθούν».<br />Τζογόπουλος: Γιατί η Ελλάδα λέει «όχι» για τους S-300<br /><br />Ο Γιώργος Τζογόπουλος, ανώτερος ερευνητής στο Διεθνές Κέντρο Ευρωπαϊκής Επιμόρφωσης (CIFE), περιέγραψε στο Forbes ορισμένους από τους λόγους για τους οποίους αυτά τα συστήματα είναι απίθανο να καταλήξουν στην Ουκρανία σύντομα.<br /><br />Πολιτικά, σημείωσε ότι οι σχέσεις Ελλάδας-Ουκρανίας είναι «μάλλον τεταμένες», μετά από το περιστατικό του Μαΐου, με το ουκρανικό θαλάσσιο drone, το οποίο είχε εκρηκτικά, στα ελληνικά ύδατα της Λευκάδας.<br /><br />«Το ουκρανικό υπουργείο Εξωτερικών αναγκάστηκε να ζητήσει δημόσια συγγνώμη από την Ελλάδα αμέσως μετά», είπε ο Τζογόπουλος και συμπλήρωσε: «Πέρα από αυτό το ναυτικό περιστατικό, η ελληνική κυβέρνηση ανησυχεί για το βαθμό στον οποίο οι στενές τουρκο-ουκρανικές σχέσεις επηρεάζουν τις προοπτικές της ελληνο-ουκρανικής συνεργασίας για τη συμπαραγωγή ναυτικών drones. Οι όροι που έθεσε το Κίεβο δεν δημιουργούν ενθουσιασμό στην Αθήνα».<br /><br />Και ενώ η στάση της Ελλάδας κατά της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία δεν έχει αλλάξει, η Αθήνα έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η παροχή κατηγορηματικής υποστήριξης δεν έχει οδηγήσει το Κίεβο, με τη σειρά του, να «δώσει προτεραιότητα στα ελληνικά εθνικά συμφέροντα» στην εξωτερική πολιτική και τη στρατιωτική στρατηγική.<br /><br />«Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα φαίνεται σκεπτική ως προς την αποστολή των S-300PMU-1 στην Ουκρανία και την πρόκληση της οργής της Ρωσίας», δήλωσε ο κ. Τζογόπουλος. «Ενώ η ΕΕ αναζητά επί του παρόντος τρόπους για να τα ξαναβάλει με τη Ρωσία, η Αθήνα δεν έχει κανένα λόγο να βιώσει ένα ακόμη χαμηλό σημείο στις σχέσεις της με τη Μόσχα».<br /><br />Ο Έλληνας αναλυτής σημείωσε ότι υπάρχουν τεχνικοί τρόποι για την αποστολή των ελληνικών S-300 στην Ουκρανία μέσω των ΗΠΑ ή της Νορβηγίας, αλλά το πολιτικό αποτέλεσμα «δύσκολα θα είναι διαφορετικό» για την Ελλάδα.<br /><br />«Το πιο σημαντικό είναι ότι ο εκσυγχρονισμός που θα φέρει η Ασπίδα του Αχιλλέα στον ελληνικό αμυντικό τομέα δεν καθιστά αυτόματα το ρωσικό σύστημα άχρηστο», δήλωσε στο Forbes ο Γιώργος Τζογόπουλος.<br /><br />«Απαιτείται χρόνος και η Ελλάδα δεν είναι προετοιμασμένη να τα παροπλίσει βραχυπρόθεσμα ή μεσοπρόθεσμα. Προτεραιότητα της Ελλάδας παραμένει η διαφύλαξη της εθνικής της ασφάλειας, η οποία βασίζεται στην αποτροπή της Τουρκίας. Αυτός είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο δεν είχε στείλει τους S-300PMU-1 στην Ουκρανία στο παρελθόν».<br /><br />Καταλήγοντας, ανέφερε ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να αντικαταστήσει τους S-300 με άλλα συστήματα στο μέλλον και πρόσθεσε:<br /><br />«Το θετικό σε αυτή την περίπτωση είναι ότι η Αθήνα δεν θα χρειαστεί να διαχειριστεί την απάντηση της Ρωσίας. Ωστόσο, δεν βρίσκεται προς το παρόν στην ημερήσια διάταξη. Εν τω μεταξύ, δεν θα απέκλεια μια περιορισμένη ελληνο-ουκρανική συνεργασία στο θέμα. Αλλά αυτό εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη γενική στάση της Ουκρανίας, η οποία εξετάζεται επί του παρόντος στην Ελλάδα».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το Forbes για την Ελλάδα και τους S-300 που χρειάζεται η Ουκρανία.

Οι τεταμένες σχέσεις Αθήνας-Κιέβου, η αποτροπή της Τουρκίας και ο φόβος αντίδρασης της Ρωσίας   Ιωάννα Γκορόγια Ο δημοσιογράφος Πολ Ίντον επ...

Διαβάστε την συνέχεια