Παρασκήνιο βόμβα για την Εξεταστική των υποκλοπών. Ο συνδυασμός 120 ή 151 ψήφων που «τινάζει» το Μαξίμου στον αέρα.

<img height="133" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/1b32bea123d81410358ebab5ddf3e609_XL.jpg?v=3" width="715" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Το παρασκήνιο της μάχης για την Εξεταστική στις υποκλοπές, ζήτημα ζωής και θανάτου για το Μαξίμου.</span></h3><b>Σωτήρης Πίκουλας</b><br />Η προοπτική σύστασης Εξεταστικής Επιτροπής για την υπόθεση των υποκλοπών αποτελεί ένα σενάριο που το Μέγαρο Μαξίμου όχι μόνο δεν επιθυμεί αλλά θα κάνει τα πάντα για να το αποφύγει.<br />Από την στιγμή που έχει «δηλητηριαστεί» η κοινωνία με την υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ, ένα άνοιγμα μιας νέας υπόθεσης με κυβερνητικές προεκτάσεις, θα έφερνε την κυβέρνηση στα σχοινιά... Και αυτό δεν είναι δύσκολο να εξηγηθεί.<br />Μια τέτοια διαδικασία θα άνοιγε την πόρτα για την κλήση κρίσιμων προσώπων, όπως ο Tal Dilian, ο οποίος έχει αφήσει να εννοηθεί ότι λογισμικά τύπου Predator αποκτώνται κυρίως από κρατικούς οργανισμούς.<br />Μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να ανατρέψει πλήρως το κυβερνητικό αφήγημα περί «ιδιωτών» χωρίς διασύνδεση με το κράτος το οποίο έχει επικυρώσει ως πόρισμα και ο Άρειος Πάγος.<br /><br />Το ΠΑΣΟΚ θέλει να γίνει οπωσδήποτε η Εξεταστική<br /><br />Παράλληλα, μια Εξεταστική δεν θα ήταν μια απλή θεσμική διαδικασία.<br />Με βάση και την εμπειρία από προηγούμενες επιτροπές, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα εξελισσόταν σε ένα έντονα πολιτικοποιημένο «σόου», όπου τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ειδικά το ΠΑΣΟΚ και η Πλεύση Ελευθερίας θα έκαναν τα πάντα για να ασκηθεί κριτική σε κυβερνητικούς λειτουργούς και στον ίδιο τον Πρωθυπουργό.<br />Και όπως έχει δείξει η εμπειρία θα ενισχυόταν η πολιτική δυναμική αυτών των κομμάτων.<br />Μην ξεχνάμε το ΠΑΣΟΚ ανέβηκε λόγω ΟΠΕΚΕΠΕ, η Κωνσταντοπούλου επίσης όπως και από την υπόθεση των Τεμπών. Εξάλλου, το ΠΑΣΟΚ έχει μία τεράστια λίστα με αυτούς που θέλει να καλέσει μεταξύ των οποίων και υπουργοί και τον ίδιο τον Πρωθυπουργό.<br /><br />Τι θα κάνουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης στην Εξεταστική;<br /><br />Το ερώτημα, ωστόσο, παραμένει ανοιχτό ως προς το αν τελικά μπορεί να συγκροτηθεί η Εξεταστική που θα ζητήσει το ΠΑΣΟΚ. Η απάντηση εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη διαδικαστική επιλογή που θα κάνει η κυβέρνηση.<br />Αν το αίτημα υπαχθεί στη λογική της παραγράφου 5 του άρθρου 144 του κανονισμού της Βουλής, θα απαιτηθούν 120 βουλευτικές ψήφοι.<br />Δεδομένου ότι η αντιπολίτευση συγκεντρώνει ήδη 114 έδρες και υπάρχουν 27 ανεξάρτητοι, οι 120 ψήφοι δεν είναι δύσκολο να μαζευτούν.<br />Αν και δεν είναι τίποτα βέβαια, διότι πρώτον πολλοί ανεξάρτητοι είναι κοντά στη ΝΔ, δεύτερον κανείς δεν ξέρει τι θα κάνει ο Βελόπουλος και η ΝΙΚΗ – ο Βελόπουλος έχει στηρίξει παλαιότερα την κυβέρνηση στην υπόθεση Ράμμου για τις υποκλοπές ψηφίζοντας υπέρ «βολικών» μελών του Δ.Σ της ΑΔΑΕ, ενώ δεν ξέρουμε και τι θα κάνει το ΚΚΕ το οποίο έχει μία δική του νοοτροπία σε τέτοια ζητήματα.<br /><br />Τι μπορεί η κυβέρνηση μπορεί να επικαλεστεί για να ακυρώσει την Εξεταστική<br /><br />Αντίθετα, αν η κυβέρνηση επιλέξει την οδό των 151 ψήφων και αποφασίσει βάσει της παραγράφου αρ 144 του κανονισμού της Βουλής, επικαλούμενη ζητήματα εθνικής ασφάλειας, τότε η συγκρότηση της Εξεταστικής καθίσταται πρακτικά αδύνατη.<br />Μια τέτοια επιλογή, όμως, εμπεριέχει μια σαφή αντίφαση: για να δικαιολογηθεί, θα πρέπει να αναγνωριστεί ότι πρόκειται για υπόθεση εθνικής σημασίας – και όχι για μια υπόθεση «ιδιωτών», όπως μέχρι σήμερα υποστηρίζεται από την ίδια.<br />Βέβαια, θα παίξει ρόλο και η διατύπωση του αιτήματος από το ΠΑΣΟΚ.<br />Αν θέσει θέματα κατασκοπείας, ενισχύει τη λογική της κυβέρνησης.<br />Επίσης, σύμφωνα με νομικές πηγές, μπορεί η πλειοψηφία να ισχυριστεί ότι ο Άρειος Πάγος έχει αρχειοθετήσει την υπόθεση και δεν χρήζει ανοίγματός του από την Βουλή, δηλαδή να επικαλεστούν τη διάκριση εξουσίας.<br />Σε κάθε περίπτωση, το κλείσιμο της υπόθεσης αποτελεί μονόδρομο για το Μέγαρο Μαξίμου που βλέπει ότι δεν μπορεί να επιστρέψει σε εικόνες τύπου Φραπέ-Χασάπη μέσα στην Βουλή διότι ξεκάθαρα της κάνει κακό.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.

Παρασκήνιο βόμβα για την Εξεταστική των υποκλοπών. Ο συνδυασμός 120 ή 151 ψήφων που «τινάζει» το Μαξίμου στον αέρα.

Το παρασκήνιο της μάχης για την Εξεταστική στις υποκλοπές, ζήτημα ζωής και θανάτου για το Μαξίμου. Σωτήρης Πίκουλας Η προοπτική σύστασης Εξε...

Διαβάστε την συνέχεια

Τί μεγάλο ετοιμάζει η Τουρκία;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="320" src="https://www.youtube.com/embed/2yeia-itZ4w" width="660" youtube-src-id="2yeia-itZ4w"></iframe></div><br />Η Τουρκία προετοιμάζεται για σύγκρουση με το Ισραήλ; Ο αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης αποκαλύπτει το στρατηγικό σχέδιο πίσω από βάσεις, drones και κινήσεις που αλλάζουν τη Μέση Ανατολή.<br /><br />Μια ανάλυση που συνδέει Τουρκία, Ισραήλ, Ιράν και το κουρδικό ζήτημα, εξηγώντας γιατί οι εξελίξεις μπορεί να οδηγήσουν σε άμεση γεωπολιτική κλιμάκωση.<br /><br />Στο βίντεο αυτό παρουσιάζεται μια ολοκληρωμένη γεωπολιτική ανάλυση από τον κ. Καμπουρίδη για τις εξελίξεις σε Τουρκία, Ισραήλ, Ιράν και Συρία. Με επίκεντρο τη νέα τουρκική στρατιωτική βάση και την ενίσχυση των Bayraktar drones, αναδεικνύεται η στρατηγική της Άγκυρας και το ενδεχόμενο σύγκρουσης με το Ισραήλ. Η Μέση Ανατολή βρίσκεται σε φάση έντονων αλλαγών και η ισορροπία δυνάμεων μεταβάλλεται ραγδαία.<br /><br />Η ανάλυση εξετάζει πώς η αμυντική συμφωνία Τουρκίας – Συρίας επηρεάζει τη στάση του Ισραήλ, γιατί μειώθηκαν τα ισραηλινά πλήγματα και πώς ο πόλεμος Ιράν – Ισραήλ λειτουργεί ως καταλύτης. Παράλληλα, εξηγείται η σημασία της διασποράς drones στην Τουρκία, ως στρατηγική επιβίωσης και αποτροπής, βασισμένη στα lessons learned από το Ιράν. Το ερώτημα που τίθεται είναι σαφές: οδηγούμαστε σε μια σύγκρουση Τουρκίας – Ισραήλ;<br /><br />Ιδιαίτερη σημασία έχει και το κουρδικό ζήτημα, καθώς συνδέεται άμεσα με τις εξελίξεις σε Συρία και Ιράν. Μια πιθανή αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν μπορεί να επηρεάσει τους Κούρδους και να πυροδοτήσει νέες γεωπολιτικές εξελίξεις. Η γεωπολιτική ανάλυση δείχνει ότι τίποτα δεν είναι απομονωμένο: Τουρκία, Ισραήλ, Ιράν και ΗΠΑ συνδέονται σε ένα περίπλοκο στρατηγικό παιχνίδι ισχύος.<br /><br />Συμπέρασμα: Η ανάλυση του κ. Καμπουρίδη αναδεικνύει μια Τουρκία που δεν κινείται απλώς τακτικά, αλλά στρατηγικά, προετοιμαζόμενη για όλα τα ενδεχόμενα. Η δημιουργία βάσεων, η διασπορά στρατιωτικών υποδομών και η αξιοποίηση των «μαθημάτων» από το Ιράν συνθέτουν μια εικόνα συστηματικής προετοιμασίας για πιθανή σύγκρουση με το Ισραήλ, σε ένα περιβάλλον αυξανόμενης γεωπολιτικής ρευστότητας.<br /><br /><a href="http://i-epikaira.blogspot.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.

Τί μεγάλο ετοιμάζει η Τουρκία;

Η Τουρκία προετοιμάζεται για σύγκρουση με το Ισραήλ; Ο αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης αποκαλύπτει το στρατηγικό σχέδιο πίσω από βάσε...

Διαβάστε την συνέχεια

Το σκάνδαλο της ΔΕΗ και η Ελλάδα λάφυρο του Επιτελικού Κράτους.

<img height="138" src="https://omegapress.gr/images/DEI.jpg" width="738" /><div><br /></div><div>Δυναμώνει ο θόρυβος που ξεσήκωσε ο Αλέξης Τσίπρας με τις συνεχείς δηλώσεις του για το σκάνδαλο της ΔΕΗ, που σύμφωνα με τον πρώην πρωθυπουργό, μπροστά του ωχριά το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Η αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της ΔΕΗ ύψους 4 δις ευρώ, μετατρέπει μια στρατηγικού τύπου επιχείρηση σε μια υπερεθνική αρένα όπου οι ιδιώτες , κεφάλαια από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα που έχει επισκεφθεί πολλές φορές ο πρωθυπουργός και η γνωστή CVC θα έχουν κομβικό ρόλο και θα εισπράττουν πλούτο, ενώ το ελληνικό δημόσιο θα πληρώνει και όχι μόνο αυτό, αλλά μετατρέπεται σε παρατηρητή.<br /><br />Όλα αυτά, εντάσσονται σε μια ιδεολογική εμμονή του Κυριάκου Μητσοτάκη και των συνεργατών του, να ξεπουλούν ουσιαστικά τον πλούτο που έχει παράξει επί πολλές δεκαετίες ο ελληνικός λαός και να τον παραδίδουν σε ιδιωτικά κεφάλαια. Ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται ότι θα διατηρήσει τους υψηλούς τόνους και καλά θα κάνει, αν θέλει να πείσει ότι θα μεριμνήσει για την ελληνική κοινωνία και για έναν υγιή δημόσιο τομέα.<br /><br />Παραθέτουμε στην συνέχεια για πλήρη ενημέρωση, τη δήλωση του Αλέξη Τσίπρα και ένα άρθρο για το Militaire.gr του καθηγητή Βασίλη Λύκου.<br />Ειδικότερα:Στη νέα και σχεδόν οργισμένη ανάρτησή του ο Αλέξης Τσίπρας, αναφέρει: “Ο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι ούτε το μόνο, αλλά ούτε και το μεγαλύτερο οικονομικό έγκλημα που συντελείται στη χώρα. ΔΕΗ και κυβέρνηση αποφάσισαν μια κολοσσιαία Αύξηση Μετοχικού Κεφαλαίου ύψους 1,3 δισ. ευρώ και το μεγαλύτερο μέρος της θα χρησιμοποιηθεί για επενδύσεις σε άλλες χώρες”«Πούλησαν το ρεύμα της χώρας — Η ΔΕΗ στα χέρια των funds και των Εμιράτων, με το Δημόσιο θεατή»<br /><br /> H νέα αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της ΔΕΗ ύψους 4 δισ. ευρώ, που αποφασίστηκε το 2026, δεν είναι απλώς μια οικονομική κίνηση. Είναι μια κομβική πράξη μεταβίβασης κυριαρχίας στον στρατηγικότερο τομέα της χώρας — την ενέργεια. Πίσω από τα ψυχρά νούμερα των δελτίων τύπου κρύβεται μια δομική μεταμόρφωση: η ΔΕΗ, από δημόσια επιχείρηση πυλώνα της εθνικής ανεξαρτησίας, έχει εξελιχθεί σε μια υπερεθνική πλατφόρμα ιδιωτικών κεφαλαίων, με το Ελληνικό Δημόσιο σε ρόλο μειοψηφίας και παρατηρητή.<br /><br />Από τον εθνικό πυλώνα στο επενδυτικό χαρτοφυλάκιο<br />Η Αύξηση Μετοχικού Κεφαλαίου των 4 δισ. ευρώ παρουσιάστηκε ως «αναγκαία» για την υλοποίηση επενδυτικού προγράμματος ύψους 24,2 δισ. ευρώ έως το 2030. Σε αυτό περιλαμβάνονται έργα ΑΠΕ, διεθνές άπλωμα στα Βαλκάνια και υποδομές δεδομένων — με σημαία την «πράσινη μετάβαση».<br />Ωστόσο, ο αντίκτυπος στη μετοχική σχέση είναι σαρωτικός:<br /> • Το Ελληνικό Δημόσιο συμμετέχει με μόλις 1,2 δισ. ευρώ, μειώνοντας το ποσοστό του από 35,3% σε περίπου 33,4%. <br /> • Το CVC Capital Partners, επενδυτικό fund με ρίζες στο Λουξεμβούργο και κεφάλαια από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, επενδύει επίσης 1,2 δισ. ευρώ και ανεβαίνει από 10,3% σε 17,9%. <br />Με άλλα λόγια, το Δημόσιο χάνει εκ νέου έδαφος, και το CVC γίνεται ο πιο ισχυρός ιδιώτης μέτοχος — ίσως και ο πραγματικός ρυθμιστής των αποφάσεων στη νέα εποχή της ΔΕΗ.</div><div><br />Το προηγούμενο «ξεπούλημα» του 2021</div><div><br />Η ιστορία έχει προηγούμενο. Το 2021, όταν η ΔΕΗ έκανε ΑΜΚ ύψους 1,35 δισ. ευρώ, η κυβέρνηση ισχυρίστηκε πως ήταν «αναγκαία για τη διάσωση και ανάπτυξη» της εταιρείας. Τότε, το Ελληνικό Δημόσιο δεν διέθετε τα 600 εκατομμύρια που απαιτούνταν για να διατηρήσει το ποσοστό του. Επένδυσε μόλις 105 εκατ. ευρώ. Έτσι, σε μια νύχτα, το 51,12% μετατράπηκε σε 35,3%, και η ΔΕΗ πέρασε οριστικά στα χέρια της αγοράς.<br />Το CVC Capital Partners εισήλθε τότε με 343 εκατ. ευρώ και ποσοστό 10,34%. Η είσοδός του χαιρετίστηκε από το οικονομικό κατεστημένο ως «σήμα εμπιστοσύνης», όμως στην πράξη άνοιξε την πόρτα για την είσοδο εξωευρωπαϊκών κεφαλαίων σε έναν κρίσιμο γεωπολιτικό τομέα: το εθνικό ηλεκτρικό δίκτυο.</div><div><br />Το CVC και τα κεφάλαια των Εμιράτων<br /><br />Το CVC δεν είναι ένα τυχαίο επενδυτικό σχήμα. Πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους πολυεθνικούς επενδυτικούς οργανισμούς παγκοσμίως, που διαχειρίζεται πάνω από 150 δισ. δολάρια. Τα τελευταία χρόνια έχει προσελκύσει σημαντικά κεφάλαια από το Abu Dhabi Investment Authority (ADIA), το κρατικό επενδυτικό ταμείο των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.<br />Στην Ελλάδα, το CVC έχει ήδη αποκτήσει κρίσιμες υποδομές: Metropolitan και Υγεία, Vivartia, D-Marin, Skroutz. Η είσοδός του στη ΔΕΗ δεν είναι ένα απλό επιχειρηματικό στοίχημα — είναι μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής διείσδυσης των αραβικών κεφαλαίων στα Βαλκάνια. Η ΔΕΗ αποτελεί πλέον το όχημα αυτής της επιρροής, όχι απλώς μια εταιρεία κοινής ωφέλειας.</div><div><br />Μια «πράσινη μετάβαση» χωρίς έδαφος<br /><br />Στην καρδιά του νέου επιχειρησιακού σχεδίου της ΔΕΗ βρίσκεται η εξαγγελία μιας «πράσινης αναγέννησης». Ωστόσο, πίσω από τις επενδύσεις σε φωτοβολταϊκά και αιολικά πάρκα κρύβεται μια άκριτη εμπορευματοποίηση της φύσης.<br />Η απόλυτη απολιγνιτοποίηση έως το 2026 και η αντικατάσταση των μονάδων με φυσικό αέριο, σε συνδυασμό με το νέο σχέδιο νόμου για τις ΑΠΕ, μετατρέπουν την ελληνική ύπαιθρο σε μονοκαλλιέργεια γιγαντιαίων ΒΑΠΕ. Οι αδειοδοτήσεις απλοποιούνται υπέρ των μεγάλων επενδυτών, η χωροθέτηση χαλαρώνει, και ο τοπικός πληθυσμός βρίσκεται στο περιθώριο.<br /><br />Η ΔΕΗ εξαφανίζει το προφίλ μιας επιχείρησης που διαχειριζόταν τοπική παραγωγή, απασχόληση και υποδομές κοινής ωφέλειας και γίνεται διεθνής developer ενέργειας. Όλα αυτά υπό τον έλεγχο ιδιωτικών funds που κοιτάζουν μόνο την απόδοση κεφαλαίων.<br />Στη Δυτική Μακεδονία και την Αρκαδία, οι περιοχές του λιγνίτη εγκαταλείπονται χωρίς εναλλακτικό παραγωγικό σχέδιο. Οι λιγνιτικές μονάδες μετατρέπονται σε μονάδες φυσικού αερίου, όπως η Πτολεμαΐδα V, ένα έργο που εξυπηρετεί περισσότερο τον ιδιωτικό κλάδο, παρά το δημόσιο συμφέρον. Όταν εφόσον η Πτολεμαΐδα 5 και οι υπόλοιπες μονάδες λειτουργούσαν κανονικά, το κόστος της ηλεκτρικής κιλοβατώρας θα μπορούσε να μειωθεί έως και 25%. Όχι θεωρητικά – πρακτικά. Γιατί το ρεύμα που παράγεται από εγχώριο καύσιμο δεν εξαρτάται από το TTF του Άμστερνταμ ούτε από τις διαθέσεις του Κρεμλίνου. Είναι ρεύμα “made in Greece”.</div><div><br />Η Πτολεμαΐδα 5: μια μονάδα που γεννήθηκε για να καεί – στα χαρτιά<br /><br />Η Πτολεμαΐδα 5 κόστισε σχεδόν 1,5 δισ. ευρώ. Είναι η πιο σύγχρονη και καθαρή λιγνιτική μονάδα στην Ευρώπη. Οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα της είναι κατά 30-40% χαμηλότερες από παλαιότερα εργοστάσια, χάρη στην τεχνολογία υπερ-κρίσιμης καύσης και στα προηγμένα φίλτρα. Η απόδοσή της φτάνει το 41%, όταν οι περισσότερες παλαιές μονάδες μετά βίας αγγίζουν το 30%.<br />Πρόκειται για έργο σχεδιασμένο να λειτουργήσει δεκαετίες — με δυνατότητα μελλοντικής μετατροπής της σε μονάδα καύσης βιομάζας ή πράσινου υδρογόνου. Αντί όμως να τη δούμε ως μεταβατικό εργαλείο αυτονομίας, η κυβέρνηση σπεύδει να τη μετατρέψει σε “μονάδα φυσικού αερίου” πριν κλείσει καν διετία λειτουργίας. Ένα έργο-σύμβολο ελληνικής τεχνογνωσίας και κόπου εκατοντάδων μηχανικών, ακυρώνεται στα χαρτιά για χάρη μιας δεσμευτικής “πράσινης” εικόνας που δεν αντέχει στους αριθμούς.<br /><br />Το νέο «όραμα»: ΔΕΗ των πολυεθνικών<br /><br />Η επιχείρηση που χτίστηκε με το αίμα και τον μόχθο του ελληνικού λαού, από τα φράγματα του Αχελώου έως τα λιγνιτωρυχεία της Πτολεμαΐδας, γίνεται σταδιακά μια πολυεθνική επενδυτική μηχανή. Περισσότερο από το 48% των νέων επενδύσεων προβλέπεται να γίνει εκτός Ελλάδας, με βλέψεις στην Ιταλία, στα Βαλκάνια και στη Βόρεια Αφρική.<br />Αυτό σημαίνει πως τα ελληνικά νοικοκυριά χρηματοδοτούν μέσω τιμολογίων μια εταιρεία που δεν ανήκει πλέον σε αυτούς — που λειτουργεί για τους μετόχους της στο εξωτερικό και όχι για την εθνική οικονομία.<br />Το πιο προκλητικό στοιχείο είναι πως η κυβέρνηση, αντί να επιδιώξει την ανάκτηση του ελέγχου ή τουλάχιστον την προστασία του ποσοστού του Δημοσίου, επιδεικνύει πλήρη αδιαφορία. Μοναδικό ενδιαφέρον φαίνεται να είναι η επικοινωνιακή επίκληση της «πράσινης ανάπτυξης» και της «ευρωπαϊκής στρατηγικής», όταν στην πραγματικότητα συνεχίζεται ένα προγραμματισμένο ξεπούλημα του ενεργειακού ιστού της χώρας.<br /><br />Η ΔΕΗ ήταν κάποτε το σύμβολο της ελληνικής αυτοδυναμίας. Η ίδρυσή της το 1950 σήμαινε την εποχή που η ενέργεια έπαψε να είναι προνόμιο λίγων και έγινε δικαίωμα όλων. Τώρα, μέσα από αλλεπάλληλες ιδιωτικοποιήσεις, μετατράπηκε σε χρηματιστηριακό προϊόν.<br />Η απώλεια του ελέγχου της δεν είναι απλώς οικονομικό θέμα. Είναι ζήτημα εθνικής ασφάλειας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Καμία χώρα δεν μπορεί να έχει σταθερή ανάπτυξη όταν τα θεμέλια της ενεργειακής της πολιτικής βρίσκονται στα χέρια funds που λογοδοτούν μόνο σε ανώνυμους επενδυτές και όχι στους πολίτες.<br />Η ενεργειακή μετάβαση θα μπορούσε να είναι υπόθεση συνεργασίας, αποκέντρωσης και πράσινης καινοτομίας. Αντί γι’ αυτό, εξελίσσεται σε πλυντήριο χρηματοοικονομικών συμφερόντων, όπου τα ελληνικά βουνά, τα δίκτυα και η ίδια η ΔΕΗ γίνονται πεδίο κερδοσκοπίας.</div><div><br />Ο επίλογος μιας εποχής</div><div><br />Μέσα σε πέντε χρόνια, η ΔΕΗ πέρασε από την πολιτική ρητορική περί «εθνικού πλούτου» στην πρακτική μιας ιδιωτικής πολυεθνικής που αποφασίζει πλέον χωρίς κοινωνικό αντίβαρο. Με την κυβέρνηση να συμμετέχει άτονα, το Δημόσιο να χάνει πάλι μερίδιο, και τα funds να αποκτούν καθοριστικό έλεγχο, η χώρα κινδυνεύει να ξυπνήσει μια μέρα και να διαπιστώσει ότι το ρεύμα, η γη, ο αέρας και το νερό της ανήκουν αλλού.<br /><br />Η ΔΕΗ του 2026 δεν είναι η επιχείρηση του ελληνικού λαού — είναι το εργαλείο των αγορών που αποφασίζουν για το ενεργειακό μέλλον μιας χώρας που παραιτήθηκε από την ιδιοκτησία της δύναμής της. Και αυτή ίσως να είναι η πιο σκοτεινή απώλεια της ενεργειακής μετάβασης: όχι οι τόνοι CO₂, αλλά η απώλεια εθνικής κυριαρχίας μέσα από τον ίδιο της τον πυλώνα. Αυτός που κάποτε ιδρύθηκε για να τη φωτίσει, τώρα απλά την «καίει» και εξόχως ακριβά…<br />Δρ. Βασίλης Λύκος</div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το σκάνδαλο της ΔΕΗ και η Ελλάδα λάφυρο του Επιτελικού Κράτους.

Δυναμώνει ο θόρυβος που ξεσήκωσε ο Αλέξης Τσίπρας με τις συνεχείς δηλώσεις του για το σκάνδαλο της ΔΕΗ, που σύμφωνα με τον πρώην πρωθυπουργό...

Διαβάστε την συνέχεια

«Ο Μακρόν είναι μικρός για να μας εμποδίσει να πάρουμε ελληνικά νησιά». (Γενί Σαφάκ)

<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/04/%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%BC%CF%82%CE%BF22.jpg?ssl=1"><img height="111" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/04/%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%BC%CF%82%CE%BF22.jpg?resize=720%2C399&ssl=1" width="717" /></a><br /><br />Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, στην Αθήνα, δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί και απείλησε την Τουρκία. «Αν η Τουρκία απειλήσει την Ελλάδα, θα σταθούμε δίπλα της. Αν απειληθεί η κυριαρχία της, να ξέρετε ότι θα είμαστε εδώ», γράφει σε άρθρο του ο Ιμπραήμ Καραγκούλ στην Yeni Şafak.<br /><br />Ο Μακρόν δεν σταμάτησε εκεί. Υποσχέθηκε επίσης να «βάλει την Ελλάδα κάτω από μια πυρηνική ομπρέλα». Φυσικά, η Ρωσία αντέδρασε πολύ έντονα σε αυτό, αλλά ο πραγματικός στόχος του Μακρόν ήταν η Τουρκία, και αυτή η δήλωση στην πραγματικότητα αντανακλούσε μια υποσυνείδητη πρόθεση να απειλήσει την Τουρκία με πυρηνική επίθεση.<br /><br />Σκεφτείτε μόνο· μιλάμε για τον Μακρόν, ο οποίος χαστουκίστηκε από τη σύζυγό του, έγινε στόχος της κριτικής του Τραμπ, δεν έχει καμία επιρροή στην παγκόσμια πολιτική, προσπαθεί να ξεχωρίσει ενσωματώνοντάς τον σε κάθε πλήθος που βλέπει και επιπλήχθηκε από τον Πρόεδρο Ερντογάν στις συνόδους κορυφής της G20.<br /><br />Ο Μακρόν και η Γαλλία είναι «μικροί παίκτες»<br /><br />Τα λόγια και οι απειλές του δεν έχουν καμία σημασία για εμάς. Διότι υπό την ηγεσία του, η Γαλλία οδεύει προς το να γίνει ο μεγαλύτερος ηττημένος του 21ου αιώνα. Έχει εκδιωχθεί από όλες τις χώρες της Κεντρικής Αφρικής. Ακόμα και οι πρώην αποικίες του δεν τον παίρνουν στα σοβαρά.<br /><br />Η Γαλλία, έχοντας χάσει τους πόρους της στην Αφρική, αντιμετωπίζει μια σημαντική οικονομική κρίση. Γεωπολιτικά, έχει χάσει σε μεγάλο βαθμό την προηγούμενη επιρροή της τόσο στην Αφρική όσο και στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Επιπλέον, δεν υπάρχει πλέον καμία κατανόηση που να παίρνει στα σοβαρά τον Μακρόν ή να βλέπει τη Γαλλία ως κεντρική στο παγκόσμιο τοπίο δυνάμεων.<br /><br />Θεωρείται ως «δευτερεύων παίκτης» σε κάθε τραπέζι, σε κάθε μέτωπο και σε κάθε σύνοδο κορυφής.<div><b><a href="https://echedoros.blog/?p=83991">Διαβάστε την συνέχεια στην πηγή</a></b></div><div><br /></div><div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Ο Μακρόν είναι μικρός για να μας εμποδίσει να πάρουμε ελληνικά νησιά». (Γενί Σαφάκ)

Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, στην Αθήνα, δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί και απείλησε την Τουρκία. «Αν η Τουρκία απειλήσει την Ελλάδα, θα σ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ιράν–Ρωσία: «Στρατηγική σύμπλευση» και ρωσική διπλωματική ομπρέλα στη Μέση Ανατολή.

<img height="115" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/04/putin-1-768x440.jpg" width="729" /><br /><br />Ο Αμπάς Αραγτσί χαιρετίζει τη «στήριξη στη διπλωματία» από τη Μόσχα μετά τις επαφές με Πούτιν και Λαβρόφ – Η Ρωσία προβάλλει ρόλο μεσολαβητή ενώ ΗΠΑ και Ισραήλ αντιδρούν έντονα.<br /><br />Μόσχα–Τεχεράνη: Διπλωματικό μπλοκ με πυρηνικές προεκτάσεις. Η συνάντηση του Ιρανού Υπουργού Εξωτερικών Αραγτσί με τον Ρώσο πρόεδρο Πούτιν και τον ΥΠΕΞ Λαβρόφ στη Μόσχα ανέδειξε την περαιτέρω σύσφιξη των σχέσεων Ιράν–Ρωσίας, σε μια περίοδο έντονων εντάσεων στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Ο Αραγτσί εξήρε δημόσια τη ρωσική στάση, κάνοντας λόγο για «υποστήριξη στη διπλωματία» και «αλληλεγγύη», ενώ υπογράμμισε ότι η τρέχουσα συγκυρία αποδεικνύει «το βάθος και τη δύναμη της στρατηγικής εταιρικής σχέσης» των δύο χωρών.<div><br />Δηλώσεις Αραγτσί<br /><br />Ο Ιρανός ΥΠΕΞ φέρεται επίσης να τόνισε ότι:Η συνεργασία με τη Ρωσία αποτελεί «μακροπρόθεσμη στρατηγική επιλογή»<br />Το Ιράν απορρίπτει «εξωτερικές επιβολές» στο πυρηνικό του πρόγραμμα<br />Η περιφερειακή σταθερότητα απαιτεί «ανεξάρτητους παίκτες» όπως η Ρωσία και η Κίνα<br />Η διπλωματία παραμένει η μόνη λύση, αλλά «χωρίς πίεση ή απειλές»</div><div><br />Ρωσική θέση – Πούτιν & Λαβρόφ<br /><br />Ο Vladimir Putin, σύμφωνα με ρωσικές ανακοινώσεις, δήλωσε ότι:Η Ρωσία στηρίζει «την αποκλιμάκωση και τον διάλογο» στη Μέση Ανατολή<br />Είναι έτοιμη να λειτουργήσει ως διαμεσολαβητής σε πολυμερείς συνομιλίες<br />Το πυρηνικό ζήτημα του Ιράν πρέπει να επιλυθεί με «σεβασμό στην κυριαρχία του»<br /><br />Ο Sergey Lavrov πρόσθεσε ότι:Οι δυτικές κυρώσεις «δεν επιλύουν κρίσεις αλλά τις επιδεινώνουν»<br />Η Ρωσία προωθεί ένα «πολυπολικό σύστημα ασφάλειας»<br />Η λύση στο πυρηνικό πρόγραμμα πρέπει να είναι «τεχνική και όχι πολιτική πίεση»<br />Η ρωσική πρόταση για το πυρηνικό πρόγραμμα<br /><br />Ένα από τα πιο ευαίσθητα σημεία των επαφών είναι η ρωσική πρόταση να αποθηκεύεται στην επικράτειά της το υψηλά εμπλουτισμένο ιρανικό ουράνιο, στο πλαίσιο πιθανής συμφωνίας αποκλιμάκωσης.Η Μόσχα το παρουσιάζει ως μηχανισμό εμπιστοσύνης<br />Οι ΗΠΑ απορρίπτουν την πρόταση ως ανεπαρκή εγγύηση ασφάλειας<br />Το Ιράν δεν έχει δώσει επίσημη τελική αποδοχή</div><div><br />Διεθνείς αντιδράσεις</div><div><br />Ηνωμένες Πολιτείες Απορρίπτουν τον ρωσικό ρόλο ως «ουδέτερο μεσολαβητή»<br />Επιμένουν σε πίεση και κυρώσεις<br />Θεωρούν ότι η Μόσχα δεν μπορεί να εγγυηθεί ισορροπία λόγω στενής σχέσης με την Τεχεράνη<br />ΙσραήλΒλέπει τη σύσφιξη Ιράν–Ρωσίας ως στρατηγική απειλή<br />Εκτιμά ότι ενισχύεται η ανθεκτικότητα του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος<br />Προειδοποιεί για αποδυνάμωση της δυτικής αποτροπής</div><div><br />Ευρωπαϊκή Ένωση</div><div><br /></div><div>Εκφράζει ανησυχία για αποτυχία επανεκκίνησης της πυρηνικής συμφωνίας (JCPOA)<br />Βλέπει «κατακερματισμό της διπλωματίας» στη Μέση Ανατολή<br />Επιμένει σε πολυμερή διαπραγμάτευση<br />ΚίναΥποστηρίζει τη διπλωματική αποκλιμάκωση<br />Διατηρεί ενεργειακή και εμπορική συνεργασία με το Ιράν<br />Προτιμά σταθερότητα χωρίς κυρώσεις<br /><br />Η συνάντηση Μόσχας επιβεβαιώνει τρεις βασικές τάσεις:<br />1. Εδραίωση ρωσοϊρανικού άξονα<br /><br />Η σχέση εξελίσσεται σε στρατηγική συνεργασία με ενεργειακές, στρατιωτικές και διπλωματικές προεκτάσεις.<br />2. Ρωσία ως «παίκτης-διαμεσολαβητής»<br /><br />Η Μόσχα επιχειρεί να ενισχύσει το παγκόσμιο διπλωματικό της αποτύπωμα παράλληλα με τον πόλεμο στην Ουκρανία.<br />3. Κατακερματισμός της διεθνούς διαπραγμάτευσης<br /><br />Αντί για ενιαίο πλαίσιο (ΗΠΑ–ΕΕ–Ιράν), διαμορφώνεται πολυκεντρικό σύστημα επιρροής (Ρωσία–Κίνα–Δύση).<br /><br />Η επίσκεψη Αραγτσί στη Μόσχα δεν αποτελεί απλή διπλωματική συνάντηση, αλλά ένδειξη βαθύτερης γεωπολιτικής αναδιάταξης.<br /><br />Το Ιράν ενισχύει τη στρατηγική του σχέση με τη Ρωσία, η Μόσχα προβάλλει ρόλο ειρηνευτικού μεσολαβητή, ενώ ΗΠΑ και σύμμαχοι αντιμετωπίζουν μια ολοένα πιο σύνθετη και πολυπολική Μέση Ανατολή.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ιράν–Ρωσία: «Στρατηγική σύμπλευση» και ρωσική διπλωματική ομπρέλα στη Μέση Ανατολή.

Ο Αμπάς Αραγτσί χαιρετίζει τη «στήριξη στη διπλωματία» από τη Μόσχα μετά τις επαφές με Πούτιν και Λαβρόφ – Η Ρωσία προβάλλει ρόλο μεσολαβητή...

Διαβάστε την συνέχεια

Μακρόν–Τουρκία–Αιγαίο: Επαναφορά στο πεδίο της «παρενόχλησης». Η Αθήνα διαβάζει νέα κίνηση ισχύος.

<img height="133" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/04/makron-xristodoulidis-mitsotakis-768x512.jpg" width="737" /><br /><br />Η επίσκεψη Μακρόν στην Αθήνα και η αναβάθμιση της ελληνογαλλικής στρατηγικής συνεργασίας επαναφέρουν νευρικότητα στην Άγκυρα, την ώρα που η Τουρκία κλιμακώνει ρητορική και κινήσεις στο Αιγαίο._<br /><br />Η γεωπολιτική σκακιέρα της Ανατολικής Μεσογείου εισέρχεται εκ νέου σε φάση έντασης, με διπλωματικές πηγές να μιλούν για «επιστροφή της Τουρκίας σε τακτικές πίεσης και παρενόχλησης στο Αιγαίο», ενώ η Αθήνα διαβάζει τις εξελίξεις μέσα από το πρίσμα μιας ευρύτερης στρατηγικής αναδιάταξης.<br /><br />Σύμφωνα με αναλύσεις και διπλωματικές εκτιμήσεις, η Άγκυρα φαίνεται να επαναφέρει εργαλεία έντασης – από NAVTEX έως ρητορικές αμφισβήτησης κυριαρχικών δικαιωμάτων – σε μια περίοδο που το περιφερειακό περιβάλλον χαρακτηρίζεται από αστάθεια και ανταγωνισμούς ισχύος.<div><br />Η ΑΘΗΝΑ «ΔΙΑΒΑΖΕΙ» ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ<br /><br />Στην Αθήνα επικρατεί η εκτίμηση ότι η Τουρκία επιχειρεί να διατηρήσει μόνιμη πίεση χαμηλής και μεσαίας έντασης στο Αιγαίο, χωρίς να περνά σε ανοιχτή σύγκρουση.<br /><br />Διπλωματικές πηγές επισημαίνουν ότι:οι τουρκικές κινήσεις σε θαλάσσιες ζώνες και NAVTEX λειτουργούν ως «σήματα ισχύος»<br />η Άγκυρα επιχειρεί να παγώσει μονομερείς ελληνικές πρωτοβουλίες<br />το Αιγαίο παραμένει «ζώνη διαπραγμάτευσης μέσω έντασης»<br /><br />Παράλληλα, η ελληνική πλευρά επιχειρεί να απαντήσει με διπλωματική θωράκιση μέσω συμμαχιών, κυρίως με τη Γαλλία και τις ΗΠΑ.</div><div>  <br />ΜΑΚΡΟΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ: ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ<br /><br />Η πρόσφατη επίσκεψη του Εμανουέλ Μακρόν στην Ελλάδα προκάλεσε εμφανή δυσαρέσκεια στην Άγκυρα, καθώς συνοδεύτηκε από σαφές μήνυμα ενίσχυσης της ελληνογαλλικής αποτροπής.<br /><br />Ο Γάλλος πρόεδρος, σε ιδιαίτερα αιχμηρή διατύπωση, φέρεται να τόνισε:<br /><br /></div><div>«Αν η κυριαρχία σας απειληθεί, θα είμαστε εδώ»<br /><br />Το μήνυμα αυτό ερμηνεύεται από αναλυτές ως πολιτική «ομπρέλα αποτροπής» προς την Ελλάδα, σε μια περίοδο που η Ευρώπη επαναπροσδιορίζει τον ρόλο της ασφάλειας και της στρατηγικής αυτονομίας.<br /><br />Η συμφωνία ενισχυμένης στρατηγικής συνεργασίας Αθήνας–Παρισιού περιλαμβάνει: αμυντική συνεργασία<br />εξοπλιστικά προγράμματα<br />ενεργειακή και τεχνολογική σύμπλευση</div><div><br />ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΝΟΧΛΗΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ<br /><br />Η Άγκυρα αντιμετωπίζει τις εξελίξεις ως προσπάθεια δημιουργίας «αντιτουρκικού άξονα» στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Σε διπλωματικό επίπεδο, η τουρκική πλευρά:καταγγέλλει «μονομερείς ενέργειες» της Ελλάδας<br />αντιδρά σε στρατιωτικές συμφωνίες Αθήνας–Παρισιού<br />επαναφέρει ζητήματα «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο<br /><br />Αναλυτές σημειώνουν ότι η Τουρκία επιδιώκει να κρατήσει ανοιχτό το μέτωπο της έντασης, ώστε να διατηρεί διαπραγματευτικό πλεονέκτημα σε ευρύτερα περιφερειακά ζητήματα. </div><div><br />ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΙΣΧΥΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ<br /><br />Η τριγωνική σχέση Ελλάδας – Τουρκίας – Γαλλίας αποκτά νέα δυναμική:Η Ελλάδα ενισχύει αποτρεπτική ισχύ και συμμαχίες<br />Η Γαλλία εμφανίζεται ως ευρωπαϊκός πυλώνας ασφάλειας<br />Η Τουρκία κινείται μεταξύ διπλωματικής πίεσης και στρατηγικής διεκδίκησης<br /><br />Η συνολική εικόνα παραπέμπει σε «διαρκή διαχείριση κρίσης χαμηλής έντασης», όπου η αποτροπή και η διπλωματία λειτουργούν παράλληλα με την ένταση.</div><div><br />ΑΝΑΛΥΣΗ: ΠΑΡΕΝΟΧΛΗΣΗ Ή ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΘΕΣΗ;<br /><br />Σύμφωνα με γεωπολιτικούς αναλυτές, οι τουρκικές κινήσεις δεν συνιστούν απαραίτητα κλιμάκωση προς σύγκρουση, αλλά:εργαλείο πολιτικής πίεσης<br />διατήρηση επιρροής στο Αιγαίο<br />απάντηση σε ελληνογαλλική στρατηγική εμβάθυνση<br /><br />Από την άλλη πλευρά, η Αθήνα θεωρεί ότι η σταθερή παρουσία συμμάχων λειτουργεί ως κρίσιμος παράγοντας αποτροπής νέων κρίσεων.<br /><br />Το Αιγαίο παραμένει μια από τις πιο ευαίσθητες γεωπολιτικές ζώνες της Ευρώπης, με τις ισορροπίες να μεταβάλλονται διαρκώς.<br /><br />Η πρόσφατη κινητικότητα δείχνει ότι:<br /><br />η αντιπαράθεση δεν είναι στρατιωτική – είναι στρατηγική, διπλωματική και συμβολική.<br /><br />Και σε αυτό το πεδίο, κάθε δήλωση, κάθε επίσκεψη και κάθε συμφωνία αποκτά πολλαπλή σημασία.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μακρόν–Τουρκία–Αιγαίο: Επαναφορά στο πεδίο της «παρενόχλησης». Η Αθήνα διαβάζει νέα κίνηση ισχύος.

Η επίσκεψη Μακρόν στην Αθήνα και η αναβάθμιση της ελληνογαλλικής στρατηγικής συνεργασίας επαναφέρουν νευρικότητα στην Άγκυρα, την ώρα που η ...

Διαβάστε την συνέχεια

Μέση Ανατολή: Ποιο είναι το endgame του Τραμπ με το Ιράν. Το πετρέλαιο και η πίεση στην Τεχεράνη.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/iran_oil.webp"><img height="133" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/iran_oil-696x464.webp" width="718" /></a><br /><br />Πολεμικές επιχειρήσεις στο Ιράν δεν γίνονται, διάλογος ανάμεσα σε Ουάσιγκτον και Τεχεράνη δεν γίνεται παρά μόνον μέσω ενδιάμεσων, τότε τι ακριβώς γίνεται; Γιατί ο Ντόναλντ Τραμπ «παίζει καθυστερήσεις»; Πού ποντάρει;<br /><br /><div>Την απάντηση έχει δώσει ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ όταν δήλωνε στο Fox News: «Το Ιράν έχει περίπου 3 ημέρες μέχρι να μην έχει πια χώρο να αποθηκεύσει πετρέλαιο και η πετρελαϊκή του υποδομή θα εκραγεί. Θα αναγκαστούν να κλείσουν τις πετρελαϊκές τους εγκαταστάσεις, και η ανάκαμψή τους μετά θα είναι πολύ δύσκολη — θα λειτουργεί μόνο στο 50% της δυναμικότητας. Οι Ιρανοί βρίσκονται υπό μεγάλη πίεση. Ο πόλεμος θα τελειώσει σύντομα, και θα νικήσουμε».<br /><br />Η λογική του Τραμπ – και ειδικών αναλυτών στον χώρο της πετρελαϊκής αγοράς – είναι σχετικά απλή: Ο ναυτικός αποκλεισμός των ΗΠΑ μείωσε τις εξαγωγές πετρελαίου του Ιράν κατά 70%, καθώς η διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ σχεδόν σταμάτησε. Όμως αυτό δημιουργεί ένα ντόμινο συνεπειών. Προς το παρόν τα κοιτάσματα πετρελαίου εξακολουθούν να αναβλύζουν. Όσο όμως το προϊόν δεν μπορεί να διοχετευθεί στην αγορά, αποθηκεύεται σε δεξεμενές.<br /><br />Κίνδυνος καταστροφής<br /><br />Οι οποίες όμως είναι πεπερασμένες, κάποια στιγμή θα είναι όλες υπερπλήρεις. Και τότε η Τεχεράνη θα αναγκαστεί να περιορίσει ή και να σταματήσει την παραγωγή, να «σφραγίσει» πηγάδια. Όπως ωστόσο εξηγούν ειδικοί αυτό θα έχει καταστροφικές συνέπειες στην παραγωγική δυναμικότητα του Ιράν και προφανώς στην κύρια πηγή εσόδων του. Η απότομη διακοπή της παραγωγής μπορεί να βλάψει παλαιότερα κοιτάσματα πετρελαίου, ειδικά εκείνα με χαμηλή πίεση ή εύθραυστη γεωλογία.<br /><br />Περίπου τα μισά από τα κοιτάσματα πετρελαίου του Ιράν έχουν χαμηλή πίεση, αφήνοντάς τα ευάλωτα σε μακροπρόθεσμες απώλειες παραγωγής μετά από διακοπές, σύμφωνα με την εταιρεία συμβούλων Rystad Energy. Σίγουρα, δεν καταστρέφει κάθε διακοπή παραγωγής ένα πηγάδι και οι Ιρανοί μηχανικοί έχουν εμπειρία στη διαχείριση της παραγωγής υπό κυρώσεις. Ωστόσο, ο παλιός εξοπλισμός και τα ώριμα κοιτάσματα του Ιράν καθιστούν τις αναγκαστικές περικοπές παραγωγής ιδιαίτερα επικίνδυνες, δήλωσαν Ιρανοί αξιωματούχοι πετρελαίου, αναφέρει η Wall Street Journal.</div><div><br />Το «σημείο μηδέν»<br /><br />Πότε θα φτάσει το Ιράν στο «σημείο μηδέν»; Οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για ένα χρονικό διάστημα μεταξύ 12 και 22 ημερών. Μετά η αποθηκευτική ικανότητα πετρελαίου της χώρας θα έχει εξαντλήσει τα όριά της. Ήδη το Ιράν αποθηκεύει αργό σε πλωτά δεξαμενόπλοια και χρησιμοποιεί ακόμη και εμπορευματοκιβώτια και παλιές παροπλισμένες δεξαμενές σε κόμβους στο Ahvaz και το Asaluyeh, καθώς οι εξαγωγές παραμένουν αποκλεισμένες.<br /><br />Αξιωματούχοι λένε ότι η Τεχεράνη επιχειρεί ακόμη και να μεταφέρει πετρέλαιο στην Κίνα σιδηροδρομικώς, μια σπάνια και λιγότερο αποτελεσματική οδό εξαγωγής. Ανώτερος εμπειρογνώμονας σιδηροδρομικών μεταφορών του Ιράν, ο Morteza Naserian, δήλωσε στο Mehr News ότι υπάρχουν μόνο 2 σιδηροδρομικοί διάδρομοι προς την Κίνα, που ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκαν για πετρέλαιο, με σοβαρά περιορισμένη χωρητικότητα και μηδενική υποδομή μαζικής μεταφοράς αργού πετρελαίου.<br />«Ελεγχόμενη καύση»<br /><br />Όντας σε οριακό σημείο, το Ιράν έχει αρχίσει – σύμφωνα με το αντιπολιτευόμενο Iran International – την «ελεγχόμενη καύση» μέρους της παραγωγής του για να καθυστερήσει όσο μπορεί την λύση της διακοπής παραγωγής σε κάποιες από τις πετρελαιοπηγές. Σε όλη αυτή την εξίσωση, υπάρχει ακόμη ένας αστάθμητος παράγοντας: η κατανάλωση καυσίμων εντός της Ιρανικής επικράτειας. Ίσως λίγοι γνωρίζουν ότι αν και πετρελαιοπαραγωγός χώρα, το Ιράν εισάγει περίπου ένα 10% των καυσίμων που χρειάζεται για τις καθημερινές μετακινήσεις ή τις ανάγκες της βιομηχανικής παραγωγής.<br /><br />Με τον αποκλεισμό των ΗΠΑ, οι εισαγωγές έχουν μηδενιστεί με αποτέλεσμα να είναι ορατός ο κίνδυνος ελλείψεων καυσίμων για τους Ιρανούς. Κάτι τέτοιο αφήνει να εννοηθεί και ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, ο οποίος σε ανάρτησή του αναφέρει: «Ενώ οι επιζώντες ηγέτες των Φρουρών της Επανάστασης είναι παγιδευμένοι σαν πνιγμένοι αρουραίοι σε έναν αγωγό αποχέτευσης, η βιομηχανία πετρελαίου του Ιράν που τρίζει, αρχίζει να κλείνει την παραγωγή χάρη στον ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ των ΗΠΑ. Η άντληση σύντομα θα καταρρεύσει. ΕΠΟΝΤΑΙ ΕΛΛΕΙΨΕΙΣ ΒΕΝΖΙΝΗΣ ΣΤΟ ΙΡΑΝ!».</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μέση Ανατολή: Ποιο είναι το endgame του Τραμπ με το Ιράν. Το πετρέλαιο και η πίεση στην Τεχεράνη.

Πολεμικές επιχειρήσεις στο Ιράν δεν γίνονται, διάλογος ανάμεσα σε Ουάσιγκτον και Τεχεράνη δεν γίνεται παρά μόνον μέσω ενδιάμεσων, τότε τι ακ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τι σημαίνει η αποχώρηση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων από τον ΟΠΕΚ.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/opek-hae-2842026-339-m-782x440-1.jpg"><img height="113" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/opek-hae-2842026-339-m-782x440-1-696x392.jpg" width="713" /></a><br /><br />Η αποχώρηση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων από τον ΟΠΕΚ είναι μια δομική ρήξη και πιθανώς η αρχή του τέλους του ίδιου του μοντέλου του καρτέλ.<br /><br />Η ανακοίνωση της 28ης Απριλίου ότι τα ΗΑΕ αποχωρούν από τον ΟΠΕΚ και τον OPEC+ από την 1η Μαΐου έρχεται σε μια στιγμή ακραίας πίεσης για την παγκόσμια αγορά ενέργειας. Ο πόλεμος με το Ιράν και η αποσταθεροποίηση των ροών μέσω των Στενών του Ορμούζ έχουν ήδη προκαλέσει τη μεγαλύτερη διαταραχή προσφοράς στην ιστορία της αγοράς πετρελαίου , ενώ οι τιμές έχουν εκτοξευθεί πάνω από τα $100–110 το βαρέλι .<br /><br />Σε αυτό το περιβάλλον, η απόφαση του Άμπου Ντάμπι δεν είναι συγκυριακή. Αντιθέτως, αποτυπώνει μια βαθύτερη στρατηγική μετατόπιση: από τη λογική του συλλογικού ελέγχου της προσφοράς, στη λογική της εθνικής ενεργειακής αυτονομίας. Οι ίδιες οι δηλώσεις αξιωματούχων δείχνουν ότι τα ΗΑΕ δεν επιθυμούν πλέον να δεσμεύονται από ποσοστώσεις παραγωγής, καθώς επιδιώκουν να αυξήσουν την παραγωγική τους ικανότητα προς τα 5 εκατ. βαρέλια ημερησίως τα επόμενα χρόνια .<br /><br />Το πλήγμα για τον ΟΠΕΚ είναι διπλό. Πρώτον, υπονομεύεται η συνοχή του οργανισμού, ο οποίος ήδη αντιμετώπιζε εσωτερικές διαφωνίες και απώλεια μεριδίου αγοράς . Δεύτερον, αμφισβητείται η ίδια η αποτελεσματικότητά του ως μηχανισμού ελέγχου των τιμών – ένα πρόβλημα που ιστορικά επανέρχεται κάθε φορά που τα μέλη αποκλίνουν από τις συμφωνίες τους.<br /><br />Πίσω από την κίνηση, ωστόσο, βρίσκεται και η γεωπολιτική. Η αποχώρηση των ΗΑΕ ενισχύει τη στρατηγική προσέγγιση με τις ΗΠΑ και αποδυναμώνει έμμεσα τη Σαουδική Αραβία ως κεντρικό πυλώνα του καρτέλ . Σε μια περίοδο όπου η ενέργεια επανέρχεται ως βασικό εργαλείο ισχύος, η επιλογή της ανεξαρτησίας λειτουργεί και ως μήνυμα πολιτικής τοποθέτησης.<br /><br />Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν πρόκειται για μεμονωμένη κίνηση ή για την αρχή μιας αλυσιδωτής αντίδρασης. Η ιστορία του ΟΠΕΚ δείχνει ότι όταν ένα μέλος αμφισβητεί το σύστημα, ανοίγει ο δρόμος και για άλλους. Ήδη προηγούμενες αποχωρήσεις (Ανγκόλα, Κατάρ) είχαν καταγράψει την τάση.<br /><br />Για τις αγορές, το άμεσο αποτέλεσμα είναι περιορισμένο – η κρίση προσφοράς κυριαρχεί. Όμως το μακροπρόθεσμο μήνυμα είναι σαφές: η αγορά πετρελαίου εισέρχεται σε φάση μεγαλύτερης αστάθειας, με λιγότερο συντονισμό και περισσότερη εθνική στρατηγική.<br /><br />Αυτό που καταλαβαίνουμε είναι ότι η αποχώρηση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων από τον ΟΠΕΚ σηματοδοτεί τη μετάβαση από ένα σύστημα “διαχείρισης τιμών” σε ένα σύστημα ανταγωνισμού παραγωγών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για πληθωρισμό, γεωπολιτική και αγορές.<div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τι σημαίνει η αποχώρηση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων από τον ΟΠΕΚ.

Η αποχώρηση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων από τον ΟΠΕΚ είναι μια δομική ρήξη και πιθανώς η αρχή του τέλους του ίδιου του μοντέλου του καρτέ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Ουκρανία διδάσκει τον πόλεμο του μέλλοντος: Πως μετατρέπει τα ρομπότ μάχης σε “smartphones” και αλλάζει το παιχνίδι.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/robot.webp"><img height="133" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/robot-696x464.webp" width="739" /></a><div><br /></div><div>Η ουκρανική εταιρεία ρομποτικής DevDroid συνεργάζεται στενά με Ουκρανούς στρατιώτες για την ταχεία επισκευή και αναβάθμιση πολεμικών ρομπότ.<br /><br />Η πιο ενδιαφέρουσα εξέλιξη στο ουκρανικό μέτωπο δεν αφορά μόνο τα όπλα, αλλά τον τρόπο με τον οποίο εξελίσσονται. Μια νέα γενιά στρατιωτικής τεχνολογίας μετατρέπει τα ρομπότ μάχης σε πλατφόρμες που λειτουργούν με τη λογική των smartphones: συνεχή updates, γρήγορη προσαρμογή και άμεση επιδιόρθωση.<br /><br />Η ουκρανική εταιρεία DevDroid έχει αναπτύξει ένα μοντέλο όπου τα ρομπότ αναβαθμίζονται εξ αποστάσεως μέσα σε λεπτά. Το λογισμικό τους ενημερώνεται κάθε λίγες εβδομάδες, ενώ νέα χαρακτηριστικά μπορούν να σχεδιαστούν, να δοκιμαστούν σε πραγματικές συνθήκες και να αναπτυχθούν μαζικά μέσα σε μία εβδομάδα. Σε έναν πόλεμο όπου η τεχνολογία απαξιώνεται μέσα σε μήνες —ή και εβδομάδες— η ταχύτητα αυτή είναι κρίσιμη.<br /><br />Η χρήση ρομπότ στο πεδίο μάχης αυξάνεται ραγδαία, αναλαμβάνοντας ρόλους από logistics έως άμεση εμπλοκή. Ωστόσο, η αξία τους δεν βρίσκεται μόνο στη λειτουργία, αλλά στην ικανότητα συνεχούς προσαρμογής. Η DevDroid διατηρεί ομάδες κοντά στο μέτωπο για επιτόπιες παρεμβάσεις και hardware upgrades, επιτυγχάνοντας ακόμη και αυθημερόν επισκευές. Παράλληλα, λειτουργεί 24/7 δίκτυο υποστήριξης με τις μονάδες, ενσωματώνοντας σε πραγματικό χρόνο την εμπειρία των στρατιωτών στον επανασχεδιασμό των συστημάτων.<br /><br />Το αποτέλεσμα είναι ένα μοντέλο “iterative warfare”: οι στρατιώτες προσαρμόζουν τον εξοπλισμό τους, οι εταιρείες ενσωματώνουν τις αλλαγές και το προϊόν επανέρχεται στο πεδίο βελτιωμένο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ενσωμάτωση αντιαρματικών RPG σε ρομπότ — ιδέα που προήλθε από το ίδιο το μέτωπο.<br /><br />Αυτή η λογική αναγκάζει τη Δύση να επανεξετάσει τα δικά της μοντέλα. Στο NATO αναγνωρίζεται ήδη η ανάγκη για “adaptation DNA”, ενώ στρατιωτικοί αξιωματούχοι προειδοποιούν ότι οι παραδοσιακές διαδικασίες προμηθειών είναι πλέον ξεπερασμένες. Το ζητούμενο δεν είναι μόνο η τεχνολογία, αλλά η αρχιτεκτονική της: modular συστήματα, plug-and-play σχεδιασμός και software-driven εξέλιξη.<br /><br />Η ουσία είναι σαφής: ο πόλεμος μετατρέπεται σε ένα περιβάλλον συνεχούς αναβάθμισης. Όποιος προσαρμόζεται ταχύτερα, κερδίζει. Και σε αυτή τη φάση, η Ουκρανία λειτουργεί ως εργαστήριο για το μέλλον της πολεμικής τεχνολογίας — όπου η ταχύτητα και το software έχουν μεγαλύτερη αξία από την ίδια τη μάζα των όπλων.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Ουκρανία διδάσκει τον πόλεμο του μέλλοντος: Πως μετατρέπει τα ρομπότ μάχης σε “smartphones” και αλλάζει το παιχνίδι.

Η ουκρανική εταιρεία ρομποτικής DevDroid συνεργάζεται στενά με Ουκρανούς στρατιώτες για την ταχεία επισκευή και αναβάθμιση πολεμικών ρομπότ....

Διαβάστε την συνέχεια

Άουν εναντίον Κασέμ: Η μάχη για την πολιτική «ψυχή» του Λιβάνου εν μέσω πολέμου.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2023/10/hezbollah-3-630x400.jpg" width="723" /><br /><br />Ο Λιβανέζος Πρόεδρος, Ζοζέφ Άουν, εξαπέλυσε μια σφοδρή επίθεση απαντώντας στις κατηγορίες της Χεζμπολάχ περί προδοσίας, υποστηρίζοντας ότι η πραγματική προδοσία έγκειται στην εμπλοκή του Λιβάνου σε έναν πόλεμο προς όφελος του ιρανικού καθεστώτος.<br /><br />Ο Λίβανος βιώνει αυτή τη στιγμή μια βαθιά εσωτερική σύγκρουση ανάμεσα στην κρατική ηγεσία και την τρομοκρατική οργάνωση Χεζμπολάχ.<br /><br />Μετά τη δήλωση του ηγέτη της Χεζμπολάχ, Ναΐμ Κασέμ, με την οποία ζητούσε τον τερματισμό των απευθείας διαπραγματεύσεων με το Ισραήλ, ο Πρόεδρος Ζοζέφ Άουν προχώρησε σε μια άμεση ανασκευή των ισχυρισμών του.<br /><br />Ο Άουν απέρριψε τις κατηγορίες περί συνθηκολόγησης και προδοσίας, τονίζοντας ότι η πραγματική προδοσία διαπράττεται από εκείνους που θυσιάζουν ζωές Λιβανέζων για να εξυπηρετήσουν ξένα συμφέροντα.<br /><br />«Για πόσο ακόμα ο λαός του Νοτίου Λιβάνου θα συνεχίσει να πληρώνει το τίμημα των πολέμων των άλλων στο έδαφός μας;» διερωτήθηκε ο Πρόεδρος, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν πρόκειται να στηρίξει έναν πόλεμο που υπηρετεί τους στόχους του Ιράν αντί για την εθνική κυριαρχία του Λιβάνου.<br />Η επιστροφή της Χεζμπολάχ στις τακτικές του ’80<br /><br />Ενώ ο Πρόεδρος επιδιώκει μια συμφωνία κατάπαυσης του πυρός για να σταματήσει η καταστροφή, η Χεζμπολάχ δίνει σήμα επιστροφής στις βίαιες τακτικές του παρελθόντος.<br /><br />Ανώτερος στρατιωτικός αξιωματούχος της οργάνωσης δήλωσε στο δίκτυο «Αλ Τζαζίρα» ότι προτίθενται να χρησιμοποιήσουν «ομάδες αυτοκτονίας» και «τακτικές της δεκαετίας του 1980», προκειμένου να αποτρέψουν την εδραίωση ισραηλινής παρουσίας στον νότιο Λίβανο.<br /><br />Η οργάνωση ισχυρίζεται ότι διαθέτει μεγάλο αριθμό τρομοκρατών ανεπτυγμένων στις κατεχόμενες περιοχές, με σχέδια για επιθέσεις αυτοκτονίας από άτομα που θα αναμειγνύονται με στρατιώτες και αξιωματικούς μέσα στα λιβανέζικα χωριά.<br /><br />Παράλληλα, ο Ναΐμ Κασέμ απέρριψε και επίσημα τις απευθείας διαπραγματεύσεις, ισχυριζόμενος ότι η «αντίσταση» παραμένει αήττητη και δεν θα παραδώσει ποτέ τα όπλα της.<div><br />Η οπτική του Ισραήλ και οι διεθνείς πιέσεις<br /><br />Στο Ισραήλ, ο Πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου, απευθυνόμενος στην ανώτατη διοίκηση των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων (IDF), σημείωσε ότι, αν και ο στρατός επιχειρεί ελεύθερα πέρα από τον ποταμό Λιτάνι και εντός της ζώνης ασφαλείας, η αποστολή δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί.<br /><br />Ο Νετανιάχου υπογράμμισε τις συνεχιζόμενες απειλές από ρουκέτες 122 χιλιοστών και drones ως τα κύρια ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν προτού λήξει ο πόλεμος.<br /><br />Στο διπλωματικό πεδίο, ο Υπουργός Εξωτερικών Γκιντεόν Σάαρ συναντήθηκε με την απεσταλμένη του ΟΗΕ, Ζανίν Χένις-Πλάσχαρτ, τονίζοντας ότι η Χεζμπολάχ συνεχίζει να παραβιάζει την κατάπαυση του πυρός υπό την πίεση του Ιράν.<br /><br />Ο Σάαρ σημείωσε ότι πολλοί από τους 10.000 πυραύλους και τα drones που εκτοξεύτηκαν κατά του Ισραήλ από τις 2 Μαρτίου, εστάλησαν από θέσεις κοντά στα φυλάκια της προσωρινής δύναμης των Ηνωμένων Εθνών στον Λίβανο (UNIFIL).<br /><br />Καθώς ο Πρόεδρος του Λιβάνου πιέζει για μια «μη ταπεινωτική» ειρηνευτική συμφωνία, οι απειλές της Χεζμπολάχ υποδηλώνουν ότι η εσωτερική μάχη για τον έλεγχο του μέλλοντος της χώρας είναι εξίσου έντονη με τον πόλεμο στα σύνορά της.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Άουν εναντίον Κασέμ: Η μάχη για την πολιτική «ψυχή» του Λιβάνου εν μέσω πολέμου.

Ο Λιβανέζος Πρόεδρος, Ζοζέφ Άουν, εξαπέλυσε μια σφοδρή επίθεση απαντώντας στις κατηγορίες της Χεζμπολάχ περί προδοσίας, υποστηρίζοντας ότι η...

Διαβάστε την συνέχεια

«Εμφύλιος» στη ΝΔ για το «επιτελικό κράτος» Μητσοτάκη. Παρέμβαση-φωτιά από 5 βουλευτές.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2020/03/mitsotakis-maximou_1-630x400.jpg" width="743" /><br /><br />Σε τροχιά εσωκομματικής σύγκρουσης εισέρχεται η Νέα Δημοκρατία, καθώς πέντε βουλευτές της πλειοψηφίας εξαπέλυσαν μια σπάνια, κοινή επίθεση κατά της «καρδιάς» της διακυβέρνησης Μητσοτάκη.<br /><br />Με μια κίνηση που χαρακτηρίζεται ως «θεσμικό αντάρτικο», οι γαλάζιοι βουλευτές στρέφονται ευθέως κατά του Μεγάρου Μαξίμου και του μοντέλου του επιτελικού κράτους, ζητώντας την άμεση αποδόμηση της υπερσυγκέντρωσης εξουσίας.<br /><br />Το «μανιφέστο» των πέντε: Τέλος στους κλειστούς πυρήνες<div><br />Οι Αθανάσιος Ζεμπίλης, Ανδρέας Κατσανιώτης, Ξενοφών Μπαραλιάκος, Γιάννης Οικονόμου και Ιωάννης Παππάς, μέσω κοινής τους παρέμβασης στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ», θέτουν ζήτημα δημοκρατικής νομιμοποίησης. Το κεντρικό τους επιχείρημα είναι σαφές: Η διακυβέρνηση της χώρας δεν μπορεί να αποτελεί προνόμιο λίγων τεχνοκρατών, εις βάρος των εκλεγμένων αντιπροσώπων του λαού.<br /><br />Τα κύρια σημεία της κριτικής τους εστιάζουν στα εξής:<br /><br />Θεσμική Ανισορροπία: Καταγγέλλουν πως το κέντρο λήψης αποφάσεων λειτουργεί ερήμην της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.<br /><br />Υποβάθμιση Υπουργείων: Το επιτελικό κράτος έχει μετατρέψει τα υπουργεία σε απλούς εκτελεστές εντολών, αφαιρώντας τους την πολιτική πρωτοβουλία.<br /><br />Μετακύλιση Ευθυνών: Αφήνουν αιχμές ότι ενώ οι επιτυχίες καρπώνονται από το Μαξίμου, οι αποτυχίες και το πολιτικό κόστος φορτώνονται στους βουλευτές και τα χαμηλότερα κλιμάκια.<br /><br />Στο στόχαστρο οι «εξωκοινοβουλευτικοί τεχνοκράτες»<br />Χωρίς να τον κατονομάζουν, οι βουλευτές «φωτογραφίζουν» τον Υπουργό Επικρατείας, Άκη Σκέρτσο, ως τον αρχιτέκτονα ενός συστήματος που πλέον θεωρείται δυσλειτουργικό σε συνθήκες πολιτικής ομαλότητας. Η κριτική τους πατάει πάνω σε πρόσφατα «αγκάθια», όπως το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και η διαχείριση των υποκλοπών, υπογραμμίζοντας ότι η τεχνοκρατική διαχείριση δεν μπορεί να υποκαταστήσει την πολιτική ευθύνη.<br /><br />«Η δημοκρατική νομιμοποίηση πηγάζει από την κάλπη και όχι από κλειστά γραφεία», σημειώνουν με νόημα, απορρίπτοντας το μοντέλο όπου οι βουλευτές λειτουργούν ως απλοί «ταχυδρόμοι» προειλημμένων αποφάσεων.<br /><br />Οι προτάσεις για τη «νέα ημέρα»</div><div><br />Η παρέμβαση δεν περιορίζεται στην κριτική, αλλά καταθέτει ένα εναλλακτικό πλαίσιο λειτουργίας της κυβέρνησης:<br /><br />Ενίσχυση της Περιφέρειας: Μεταφορά αρμοδιοτήτων μακριά από το κέντρο.<br /><br />Πραγματικός Κοινοβουλευτικός Έλεγχος: Ουσιαστικός ρόλος στη βάση της παράταξης.<br /><br />Ισχυρά Υπουργεία: Επαναφορά της αυτονομίας στους υπουργούς με σαφείς αρμοδιότητες.<br /><br />Το ρήγμα αυτό δημιουργεί ένα νέο τοπίο στο εσωτερικό της ΝΔ, με το Μέγαρο Μαξίμου να καλείται πλέον να διαχειριστεί όχι μόνο την πίεση της αντιπολίτευσης, αλλά και την έντονη δυσφορία των δικών του στελεχών που ζητούν επιστροφή στις «παραδοσιακές» αρχές της πολιτικής διακυβέρνησης.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Εμφύλιος» στη ΝΔ για το «επιτελικό κράτος» Μητσοτάκη. Παρέμβαση-φωτιά από 5 βουλευτές.

Σε τροχιά εσωκομματικής σύγκρουσης εισέρχεται η Νέα Δημοκρατία, καθώς πέντε βουλευτές της πλειοψηφίας εξαπέλυσαν μια σπάνια, κοινή επίθεση κ...

Διαβάστε την συνέχεια

ΗΠΑ-Ιράν: Το αδιέξοδο παρατείνεται, η αβεβαιότητα σκοτώνει…

<div><a href="https://www.pontosnews.gr/wp-content/uploads/2026/04/iran-usa-pakistan-simaies-750x482.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="482" data-original-width="750" height="129" src="https://www.pontosnews.gr/wp-content/uploads/2026/04/iran-usa-pakistan-simaies-750x482.jpg" width="727" /></a></div><div><br /></div>Απόλυτο αδιέξοδο, με τις ΗΠΑ να αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό τη νέα πρόταση του Ιράν για να ανοίξει το στενό του Ορμούζ, υπό διπλό, ιρανικό και αμερικανικό αποκλεισμό, που έχει παραλύσει την κίνηση των πλοίων.<br /><br />Η αποκατάσταση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας στο στενό αυτό, στρατηγικής σημασίας για την εμπορία πετρελαίου και αερίου, έχει μετατραπεί σε μείζον διακύβευμα ενόψει της επίλυσης της ένοπλης σύγκρουσης, που ξέσπασε με τους σαρωτικούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν την 28η Φεβρουαρίου.<br /><br />Ενώ εφαρμόζεται κατάπαυση του πυρός τις τελευταίες τρεις εβδομάδες, το στενό παραμένει de facto κλειδωμένο από την Τεχεράνη. Η Ουάσιγκτον από την πλευρά της συνεχίζει τον αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών και οι διαπραγματεύσεις των δυο πλευρών μοιάζουν να κάνουν σημειωτόν. «Δεν θεωρούμε ότι ο πόλεμος έχει τελειώσει», είπε στην ιρανική κρατική τηλεόραση εκπρόσωπος του στρατού του Ιράν, ο Αμίρ Ακραμινιά.<br /><br />«Σθεναρή πίεση»<br /><br />Η πιο πρόσφατη πρόταση που φέρεται να έκανε η Τεχεράνη για να τερματιστεί το αδιέξοδο συζητήθηκε στην Ουάσιγκτον από τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ και τους κυριότερους συμβούλους του για ζητήματα ασφαλείας.<br /><br />Αμερικανοί αξιωματούχοι δεν διέψευσαν πληροφορίες του CNN και της Wall Street Journal κατά τις οποίες ο Αμερικανός πρόεδρος άφησε να εννοηθεί σε συνεδρίαση τη Δευτέρα πως δεν υπάρχει σχεδόν καμιά πιθανότητα να δεχτεί την ιρανική πρόταση. Η Τεχεράνη απαίτησε η Ουάσιγκτον να αποκηρύξει τις «παράνομες και παράλογες απαιτήσεις» που προβάλλει, κρίνοντας ότι οι ΗΠΑ δεν είναι «σε θέση πλέον να υπαγορεύουν πολιτικές σε ανεξάρτητα έθνη».<br /><br />Σύμφωνα με ρεπορτάζ του αμερικανικού ιστότοπου Axios–το αναμετέδωσε αξιοσημείωτα το πρακτορείο IRNA–η ιρανική πρόταση είναι να ανοίξει το στενό, να τερματιστεί ο πόλεμος και μόνο κατόπιν να γίνει διαπραγμάτευση για το πρόγραμμα πυρηνικής ενέργειας της Ισλαμικής Δημοκρατίας.<br /><br />Το ιρανικό κοινοβούλιο προετοιμάζει νόμο που προβλέπει ότι αρμόδιες για το στενό θα είναι οι ένοπλες δυνάμεις, που θα απαγορεύσουν τη διέλευση πλοίων του Ισραήλ, ή συνδεόμενων με αυτό, και θα επιβάλλουν τέλη διέλευσης, πληρωτέων σε ιρανικά ριάλ.<br /><br />«Δεν μπορούμε να ανεχθούμε οι Ιρανοί να προσπαθήσουν να δημιουργήσουν σύστημα στο οποίο αυτοί θα αποφασίζουν ποιος μπορεί να χρησιμοποιήσει διεθνή θαλάσσια οδό και πόσα πρέπει να πληρώνει για να τη χρησιμοποιήσει», είπε ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας Μάρκο Ρούμπιο στο Fox News.<br /><br />Όπως το βλέπει το αμερικανικό κέντρο αναλύσεων Soufan, «οι ιρανοί ηγέτες πιστεύουν ότι η αύξηση των παγκόσμιων τιμών του πετρελαίου και οι επικείμενες παγκόσμιες ελλείψεις πετρελαϊκών υποπροϊόντων (…) θα θέσουν τον πρόεδρο Τραμπ υπό μεγάλη πίεση να αποδεχτεί επίλυση της σύγκρουσης που θα απέχει πολύ από την απαίτησή του για ‘παράδοση άνευ όρων’».<br /><br />Στην άλλη πλευρά, «ο Τραμπ και η ομάδα του μοιάζουν να λογαριάζουν–λαθεμένα, σύμφωνα με πολλούς ειδικούς–στο ότι ο αμερικανικός αποκλεισμός των ιρανικών λιμανιών θα ωθήσει τους ηγέτες του καθεστώτος να αποδεχθούν τις κεντρικές απαιτήσεις των ΗΠΑ», προσθέτει το κέντρο.<br /><br />Ο Ντόναλντ Τραμπ καταφέρθηκε χθες εναντίον του Γερμανού καγκελάριου Φρίντριχ Μερτς, προσάπτοντάς του μέσω Truth Social ότι «δεν ξέρει τι λέει» όταν αναφέρεται στο Ιράν. Ο επικεφαλής της γερμανικής κυβέρνησης έκρινε προχθές Δευτέρα πως είναι φανερό ότι «οι Αμερικανοί δεν έχουν καμιά στρατηγική» και η Τεχεράνη «ταπεινώνει» τις ΗΠΑ.<br /><br />Ο αμερικανικός στρατός ανακοίνωσε χθες ότι άνδρες του έκαναν νηοψία, κατόπιν άφησαν ελεύθερο εμπορικό πλοίο στη θάλασσα της Αραβίας, διότι υπήρχαν υποψίες πως προσπαθούσε να σπάσει τον αμερικανικό αποκλεισμό. Αφότου επιβλήθηκε ο αποκλεισμός των ιρανικών λιμανιών την 13η Απριλίου, 39 πλοία έχουν αναγκαστεί να ανακρούσουν πρύμναν, σύμφωνα με την ίδια πηγή. Η παράλυση του στενού, χωρίς προοπτική να ανοίξει ξανά άμεσα, έχει βαριές συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία. Η τιμή του βαρελιού του πετρελαίου Μπρεντ Βόρειας Θάλασσας έκλεισε χθες πάνω από τα 111 δολάρια.<div><br />«Παγωμένη σύρραξη»;<br /><br />Μπροστά στο διπλωματικό αδιέξοδο, το Κατάρ προειδοποίησε χθες εναντίον του ενδεχομένου «παγωμένης σύρραξης» στον Κόλπο. Παράλληλα το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου (ΣΣΚ), περιφερειακός οργανισμός υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας, καταδίκασε για ακόμη μια φορά τις «κατάφωρες επιθέσεις» του Ιράν εναντίον των μελών του, απαιτώντας από την Τεχεράνη «σοβαρές προσπάθειες για την ανοικοδόμηση της εμπιστοσύνης».<br /><br />Ο πόλεμος στοίχισε τη ζωή σε χιλιάδες ανθρώπους, στη μεγάλη πλειονότητά τους στο Ιράν και στον Λίβανο. Ο βομβαρδισμός που έγινε την πρώτη ημέρα του πολέμου εναντίον σχολείου στη Μινάμπ, στο νότιο Ιράν–μια από τις χειρότερες τραγωδίες αυτής της ένοπλης σύρραξης–σκότωσε 155 ανθρώπους, ανάμεσά τους 120 παιδιά, κι όχι 175, όπως έλεγαν ως τώρα οι αρχές στην Τεχεράνη, κατά νεότερο απολογισμό, αναθεωρημένο προς τα κάτω, που μεταδόθηκε χθες από την κρατική τηλεόραση IRIB.<br /><br />Στο άλλο βασικό θέατρο του πολέμου, στον Λίβανο, το Ισραήλ, που διεξάγει επιχειρήσεις εναντίον του σιιτικού κινήματος Χεζμπολά, εξαπέλυσε σειρά βομβαρδισμών, σκοτώνοντας τουλάχιστον οκτώ ανθρώπους, ανάμεσά τους τρία μέλη της πολιτικής προστασίας, και τραυμάτισε δυο άνδρες του στρατού του Λιβάνου, σύμφωνα με τις αρχές στη Βηρυτό.<br /><br />Ο ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών Γεδεών Σάαρ εξάλλου διαβεβαίωσε ότι η χώρα του δεν έχει απολύτως «καμιά εδαφική βλέψη» στον νότιο Λίβανο, όπου ο στρατός της χώρας του έχει αναπτύξει διάφορες μονάδες, παρά την κατάπαυση του πυρός που οι δυο πλευρές αλληλοκατηγορούνται πως αθετούν.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.amna.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div><br /><br />

ΗΠΑ-Ιράν: Το αδιέξοδο παρατείνεται, η αβεβαιότητα σκοτώνει…

Απόλυτο αδιέξοδο, με τις ΗΠΑ να αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό τη νέα πρόταση του Ιράν για να ανοίξει το στενό του Ορμούζ, υπό διπλό, ιρανικό...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα φεύγουν από τον OPEC. Σεισμός στην αγορά πετρελαίου.

<img src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/3c41007828d0da749b482903e48b9536_XL.jpg?v=3" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα φεύγουν από τον OPEC, με ισχύ από την 1η Μαΐου 2026 </span></h3>Σε μια κίνηση που προκαλεί παγκόσμιο οικονομικό σεισμό, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ) ανακοίνωσαν την αποχώρησή τους από τον OPEC, αλλάζοντας τις ισορροπίες στην αγορά ενέργειας.<br />Η ιστορική εξέλιξη θα επισημοποιηθεί την 1η Μαΐου 2026, ενώ σε κάθε περίπτωση πρόκειται για μια ριζική στροφή στην εξωτερική και οικονομική πολιτική των Εμιράτων, θέτοντας τέλος σε μια πολυετή συμπόρευση με τα υπόλοιπα μεγάλα πετρελαιοπαραγωγά κράτη.<br />Ο υπουργός Ενέργειας των ΗΑΕ, Suhail al-Mazroui, εξήγησε το σκεπτικό πίσω από αυτή τη ριζοσπαστική στροφή, και παρ' όλο που αναγνώρισε τη μακρόχρονη πορεία της χώρας εντός της συμμαχίας, τόνισε πως οι μελλοντικές ανάγκες της παγκόσμιας αγοράς επιβάλλουν μεγαλύτερη ευελιξία. «Πιστεύουμε ότι ο κόσμος θα χρειαστεί περισσότερη ενέργεια στο μέλλον», δήλωσε ο al-Mazroui, προσθέτοντας ότι η τρέχουσα συγκυρία είναι η κατάλληλη για την αποδέσμευση της χώρας από τους περιορισμούς των οργανισμών.<br />«Ενώ η βραχυπρόθεσμη αστάθεια, συμπεριλαμβανομένων των διαταραχών στον Αραβικό Κόλπο και στο Στενό του Hormuz, συνεχίζει να επηρεάζει τη δυναμική της προσφοράς, οι υποκείμενες τάσεις υποδηλώνουν βιώσιμη αύξηση της παγκόσμιας ζήτησης ενέργειας μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα», ανέφερε το υπουργείο Ενέργειας. Η απόφαση ελήφθη έπειτα από μια «ολοκληρωμένη αναθεώρηση» και βασίζεται «στο εθνικό μας συμφέρον», πρόσθεσε το υπουργείο. Η παραγωγή πετρελαίου της χώρας αναμένεται να αυξηθεί «σταδιακά».<br /><br />Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας ρήξης<br /><br />Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, η κίνηση αυτή δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία, αλλά το αποτέλεσμα μιας στρατηγικής απόκλισης που διαφαινόταν εδώ και καιρό. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (HAE) έχουν επενδύσει δισεκατομμύρια δολάρια στην επέκταση της παραγωγικής τους ικανότητας, στόχος που συχνά ερχόταν σε σύγκρουση με τις αυστηρές ποσοστώσεις παραγωγής που επέβαλλε ο OPEC για τη διατήρηση των τιμών.<br />Η ηγεσία των Εμιράτων ξεκαθάρισε ότι η απόφαση ευθυγραμμίζεται με το «μακροπρόθεσμο στρατηγικό και οικονομικό όραμα» της χώρας. Με την αποδέσμευση από τον Οργανισμό, το Abu Dhabi αποκτά την πλήρη κυριαρχία επί των εθνικών του πόρων, επιταχύνοντας τις επενδύσεις στην εγχώρια παραγωγή ενέργειας.<br />Αναλυτές επισημαίνουν ότι τα ΗΑΕ επιδιώκουν να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους από το πετρέλαιο στο άμεσο μέλλον, ώστε να χρηματοδοτήσουν την ενεργειακή μετάβαση της χώρας προς τις ανανεώσιμες πηγές και την τεχνολογία, προτού η παγκόσμια ζήτηση για υδρογονάνθρακες αρχίσει να φθίνει.<br />Εν τω μεταξύ, η αποχώρηση των Εμιράτων από τον OPEC θεωρείται ως νίκη για τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Donald Trump, ο οποίος κατηγόρησε τον Οργανισμό ότι «εξαπατά τον υπόλοιπο κόσμο» διογκώνοντας τις τιμές του πετρελαίου. Ο ίδιος συνέδεσε επίσης την αμερικανική στρατιωτική υποστήριξη προς τον Κόλπο με τις τιμές του πετρελαίου, δηλώνοντας ότι, ενώ οι ΗΠΑ προστατεύουν τα μέλη του OPEC, εκείνα «το εκμεταλλεύονται επιβάλλοντας υψηλές τιμές». Η κίνηση αυτή έγινε αφότου τα ΗΑΕ επέκριναν τα υπόλοιπα αραβικά κράτη ότι δεν έπραξαν αρκετά για να τα προστατεύσουν από τις πολυάριθμες ιρανικές επιθέσεις κατά τη διάρκεια του πολέμου.<br /><br />Ανήσυχη η παγκόσμια αγορά<br /><br />Η αποχώρηση ενός εκ των σημαντικότερων μελών του OPEC δημιουργεί σοβαρά ερωτήματα για τη μελλοντική επιρροή του Οργανισμού στις διεθνείς τιμές. Χωρίς τη δέσμευση των ΗΑΕ στις κοινές πολιτικές παραγωγής, η αγορά ενέργειας εισέρχεται σε μια φάση αυξημένης αβεβαιότητας και ανταγωνισμού, με τους καταναλωτές και τους επενδυτές να παρακολουθούν στενά τις επόμενες κινήσεις των μεγάλων παικτών. Η αγορά αναμένει τώρα την αντίδραση της Σαουδικής Αραβίας και της Ρωσίας, καθώς η «ανεξαρτητοποίηση» των Εμιράτων ενδέχεται να πυροδοτήσει νέο κύκλο ανταγωνισμού για το μερίδιο αγοράς, επηρεάζοντας άμεσα τις διεθνείς τιμές του αργού.<br />Πάντως, μετά την ανακοίνωση των Εμιράτων για αποχώρηση από τον OPEC, οι τιμές του πετρελαίου περιόρισαν τα κέρδη τους λόγω των προσδοκιών για αύξηση της προσφοράς στην αγορά.<br />Ειδικότερα, η τιμή του Brent ενισχύεται κατά 2,63% στα 111,08 δολ. ενώ το αμερικανικού αργού κατά 3,31% στα 99,86 δολ..<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.

Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα φεύγουν από τον OPEC. Σεισμός στην αγορά πετρελαίου.

Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα φεύγουν από τον OPEC, με ισχύ από την 1η Μαΐου 2026 Σε μια κίνηση που προκαλεί παγκόσμιο οικονομικό σεισμό, τα Ην...

Διαβάστε την συνέχεια

Πιθανή η επίσκεψη Τραμπ στην Αθήνα. Το “παράθυρο” του Ιουλίου. Εξελίξεις με IMEC. Ο ρόλος του Ελληνισμού.

<img height="113" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/04/Black-and-Red-Modern-Interview-Podcast-Youtube-Thumbnail-2026-04-28T162519.911-1068x601.png" width="730" /><br /><br />Πόσο πιθανή είναι η έλευση Τραμπ στην Ελλάδα; Η συνεχιζόμενη πολεμική εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών στο Ιράν δείχνει να δυσχεραίνει, τουλάχιστον για το επόμενο χρονικό διάστημα, ένα ενδεχόμενο ταξίδι του Αμερικανού Προέδρου στην Ελλάδα.<br /><br />Τα θετικά μηνύματα Τραμπ για την Ελλάδα και η ανοιχτή πρόσκληση<br /><br />Παρά τα σενάρια που πυροδότησαν τα θετικά λόγια του Τραμπ για τη χώρα μας, έγκυρες πηγές που μίλησαν στο parapolitika.gr αποκλείουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο στη δεδομένη συγκυρία. Ωστόσο, ο Ντόναλντ Τραμπ έχει δηλώσει ξεκάθαρα την επιθυμία του και το ενδεχόμενο μένει ανοιχτό, ιδίως αν ο Αμερικανός Πρόεδρος αποφασίσει τελικά να παραστεί στις εργασίες της Συνόδου του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα στις 7 και 8 Ιουλίου.<br /><br />Στην περίπτωση αυτή, η έλευση του Ντόναλντ Τραμπ στην Αθήνα δεν αποτελεί μια εύκολη εξίσωση λόγω κυρίως της δύσκολης συγκυρίας για τις ευρωατλαντικές σχέσεις. Το κλίμα είναι συγκρουσιακό και ενδέχεται να επιβαρυνθεί ακόμη περισσότερο στην επόμενη συνεδρίαση του ΝΑΤΟ. Σε μια τέτοια συγκυρία, οποιοσδήποτε Ευρωπαίος ηγέτης φιλοξενούσε τον Αμερικανό Πρόεδρο θα έπρεπε να κινηθεί σε τεντωμένο σκοινί, καθώς οι δύο πλευρές βρίσκονται σε αντιπαράθεση τόσο για το ΝΑΤΟ όσο και για τη στάση των Ευρωπαίων στον πόλεμο του Ιράν, με τις σχέσεις να χαρακτηρίζονται από εκατέρωθεν καχυποψία.<br /><br />Το ενδεχόμενο επίσκεψης του Ντόναλντ Τραμπ στην Αθήνα, ωστόσο, παραμένει ανοιχτό. Εξάλλου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης απηύθυνε πρόσκληση στον Αμερικανό Πρόεδρο να επισκεφθεί τη χώρα μας από το Φόρουμ των Δελφών, τονίζοντας -στη συνέντευξη που έδωσε στον ιστότοπο Breitbart News- ότι είναι «ευπρόσδεκτος στην Ελλάδα» και ότι «θα περάσει καλά», με τον Αμερικανό Πρόεδρο να παίρνει τη σκυτάλη και να χαρακτηρίζει «φανταστική χώρα» την Ελλάδα και «εξαιρετικό» τον Έλληνα πρωθυπουργό.<br /><br />Και δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Τραμπ εξέφραζε την επιθυμία του να επισκεφτεί την Αθήνα. Μία από αυτές ήταν στις 17 Φεβρουαρίου στον Λευκό Οίκο, όταν απευθυνόμενος στον νέο πρέσβη της χώρας μας στην Ουάσιγκτον, Αντώνη Αλεξανδρίδη, είχε πει πως θέλει να έρθει στην Ελλάδα. Είχε, μάλιστα, χαρακτηρίσει τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών «ισχυρές», τονίζοντας ότι η συνεργασία Ηνωμένων Πολιτειών και Ελλάδας είναι στενή σε τομείς όπως η άμυνα, η ενέργεια, το εμπόριο και η περιφερειακή ασφάλεια. Αποφασισμένη να φέρει τον Αμερικανό πρόεδρο στην Αθήνα εμφανίστηκε, εξάλλου, από την αρχή ακόμη της ανάληψης των καθηκόντων της στη χώρα μας η πρέσβης Κίμπερλι Γκιλφόιλ, η οποία σε συνέντευξή της είχε γνωστοποιήσει την πρόθεση του Ντόναλντ Τραμπ να έρθει στην Ελλάδα και να εκφωνήσει λόγο με φόντο την Ακρόπολη.<br /><br />Οι συνεχόμενες αναβολές Ρούμπιο<br /><br />Η σύρραξη στη Μέση Ανατολή είναι ο λόγος και για τις συνεχόμενες αναβολές της επίσκεψης του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Μαρκ Ρούμπιο, στην Ελλάδα. Σύμφωνα με τον προγραμματισμό του υπουργείου Εξωτερικών, ο Μαρκ Ρούμπιο θα μπορούσε να έρθει και τον Μάιο ή το αργότερο τον Ιούνιο, για να συμμετάσχει στον 6ο γύρο Στρατηγικού Διαλόγου Ελλάδας – ΗΠΑ, ο οποίος είχε αρχικά προγραμματιστεί για τον Δεκέμβριο. Η πρώτη αναβολή έγινε λόγω φόρτου εργασιών του Ρούμπιο, ενώ η έναρξη του πολέμου στη Μέση Ανατολή ματαίωσε και πάλι την άφιξή του στη χώρα μας, η οποία είχε προγραμματιστεί για το πρώτο τρίμηνο του 2026.<br /><br />Το ενδεχόμενο επίσκεψης του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών στην Αθήνα είχε συζητηθεί στην τελευταία επίσκεψη του Γιώργου Γεραπετρίτη στην Ουάσιγκτον τον περασμένο Φεβρουάριο, στην οποία κατά δήλωσή του «αναδείχθηκε η σημασία της στρατηγικής εταιρικής σχέσης Ελλάδας – ΗΠΑ». Στο πλαίσιο αυτό, οι δύο υπουργοί είχαν συμφωνήσει να οριστικοποιήσουν τις διαδικασίες για τη διεξαγωγή του 6ου Γύρου Στρατηγικού Διαλόγου Ελλάδας – ΗΠΑ, όπου αναμένεται να υπογραφεί η ανανέωση της πενταετούς Ελληνοαμερικανικής Συμφωνίας Αμοιβαίας Συνεργασίας, η οποία λήγει φέτος.<br /><br />Τι λένε διπλωματικές πηγές για τον “παγωμένο” Στρατηγικό Διάλογο<div><br />Διπλωματικές πηγές, πάντως, υποστήριξαν στο parapolitika.gr ότι «όσο διαρκεί ο πόλεμος στο Ιράν, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν προχωρούν σε Στρατηγικό Διάλογο με καμία χώρα». Στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος των Αμερικανών βρίσκεται η περαιτέρω αναβάθμιση των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα. Το βέβαιο είναι ότι η Ουάσιγκτον έχει εκτιμήσει τη συμβολή της βάσης της Σούδας στον πόλεμο του Ιράν, όπως φάνηκε και από τις τελευταίες δηλώσεις του Τραμπ.<br /><br />Στον διμερή ελληνοαμερικανικό διάλογο σημαντική θέση έχει και η συμμετοχή της Ελλάδας στην ανοικοδόμηση της Γάζας, ενώ στο τραπέζι παραμένουν οι συζητήσεις για τη διαπεριφερειακή συνεργασία μέσω της δημιουργίας του Οικονομικού Διαδρόμου IMEC, που παρουσιάζει σημαντικό γεωστρατηγικό ενδιαφέρον τόσο για τις ΗΠΑ όσο και για την Ελλάδα, την Κύπρο και την Ινδία.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πιθανή η επίσκεψη Τραμπ στην Αθήνα. Το “παράθυρο” του Ιουλίου. Εξελίξεις με IMEC. Ο ρόλος του Ελληνισμού.

Πόσο πιθανή είναι η έλευση Τραμπ στην Ελλάδα; Η συνεχιζόμενη πολεμική εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών στο Ιράν δείχνει να δυσχεραίνει, τουλάχ...

Διαβάστε την συνέχεια

Υποψήφιος γερουσιαστής των ΗΠΑ ζητά την επιστροφή της Αγίας Σοφίας

<img height="120" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-04/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1_2026-04-28_130809578.png?itok=eU40AszG" width="723" /><br /><br />Ο Μαρκ Λιντς δεσμεύεται να φέρει νομοσχέδιο για την επιστροφή της Αγίας Σοφίας στην ορθόδοξη εκκλησία, πιέζοντας την Άγκυρα με βαρύτατο εμπάργκο<br /><br />Ημετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί επανέρχεται στο προσκήνιο της αμερικανικής πολιτικής σκηνής, δημιουργώντας νέα δεδομένα στις διπλωματικές σχέσεις της Ουάσινγκτον με την Άγκυρα.<br /><br />Ο Μαρκ Λιντς, υποψήφιος για τη θέση του γερουσιαστή από τη Νότια Καρολίνα, άνοιξε ένα κρίσιμο μέτωπο απέναντι στον νυν γερουσιαστή Λίντσεϊ Γκράχαμ, θέτοντας το ζήτημα της βεβήλωσης του ιστορικού συμβόλου της Ορθοδοξίας στο επίκεντρο της προεκλογικής του ατζέντας.<br /><br />Μέσα από τη δυναμική του παρέμβαση, ο υποψήφιος χαρακτήρισε την απόφαση του 2020 ως μία από τις μεγαλύτερες αδικίες στην ιστορία του χριστιανισμού. Διαβάζοντας πίσω από τις κλειστές πόρτες της αμερικανικής διπλωματίας, η κίνηση αυτή καταδεικνύει την αυξανόμενη δυσφορία συντηρητικών κύκλων των ΗΠΑ για την εργαλειοποίηση των θρησκευτικών μνημείων από την τουρκική ηγεσία.<br /><br />Είναι πλέον προφανές ότι η τακτική της Άγκυρας να εκμεταλλεύεται την ιστορία για εσωτερική κατανάλωση αρχίζει να συναντά συγκροτημένη πολιτική αντίσταση στο εξωτερικό.<br /><br />Η σκληρή κριτική στον Γκράχαμ και η απραξία της διεθνούς κοινότητας<br /><br />Η επίθεση του Μαρκ Λιντς απέναντι στον πολιτικό του αντίπαλο ήταν ευθεία και αιχμηρή. Με ανάρτησή του στην πλατφόρμα X, κατηγόρησε τον Λίντσεϊ Γκράχαμ για εκκωφαντική σιωπή την περίοδο που η Τουρκία προχωρούσε στην αλλοίωση του χαρακτήρα του μνημείου.<br /><br />Ο υποψήφιος γερουσιαστής στηλίτευσε το γεγονός ότι ο αντίπαλός του δεν αξιοποίησε την πολιτική του επιρροή για να ασκήσει πίεση στα Ηνωμένα Έθνη ή να σταματήσει την, όπως τη χαρακτήρισε, ανοιχτή κλοπή της Αγίας Σοφίας.<br /><br />Ο επαγγελματικός σχολιασμός της πολιτικής αυτής αντιπαράθεσης αποκαλύπτει μια βαθύτερη γεωπολιτική δυσαρέσκεια. Η αδράνεια των διεθνών οργανισμών το 2020 επέτρεψε στην Τουρκία να δράσει ανενόχλητη, παραβιάζοντας τον διαπολιτισμικό και ιερό χαρακτήρα του μνημείου. Η ανάδειξη του θέματος τώρα, υπογραμμίζει πως η πληγή για τον χριστιανικό κόσμο παραμένει ανοιχτή.<br /><br />Η συγκεκριμένη ρητορική καταδεικνύει ότι οι Αμερικανοί ψηφοφόροι συνυπολογίζουν όλο και περισσότερο τη στάση των εκπροσώπων τους απέναντι σε ζητήματα θρησκευτικής ελευθερίας και σεβασμού της ορθόδοξης κληρονομιάς.<br />Το νομοσχέδιο των κυρώσεων και η συστράτευση των χριστιανικών δογμάτων<br /><br />Η πιο ηχηρή δέσμευση του Μαρκ Λιντς αφορά την επόμενη ημέρα της ενδεχόμενης εκλογής του. Προανήγγειλε την άμεση κατάθεση νομοσχεδίου με τον τίτλο The Return the Hagia Sophia to the Church Act. Το κείμενο αυτό δεν αποτελεί απλώς μια προεκλογική διακήρυξη προθέσεων, αλλά ένα σκληρό εργαλείο πίεσης.<br /><br />Προβλέπει την επιβολή ενός ολοκληρωτικού εμπάργκο σε όλες τις εισαγωγές από την Τουρκία, οι οποίες το 2025 άγγιξαν το ιλιγγιώδες ποσό των 17,52 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Αυτή η οικονομική θηλιά θα παραμείνει σε ισχύ, σύμφωνα με το σχέδιό του, μέχρι η ιδιοκτησία της Αγίας Σοφίας να επιστραφεί επίσημα στην ελληνική ορθόδοξη εκκλησία.<br /><br />Για να επιτύχει τον στόχο του, ο Αμερικανός πολιτικός σκοπεύει να ενώσει τις φωνές όλων των χριστιανικών δογμάτων. Σχεδιάζει να προσκαλέσει στο Καπιτώλιο κληρικούς από την ορθόδοξη, την καθολική και την προτεσταντική εκκλησία, δημιουργώντας ένα ισχυρό λόμπι προς το Κογκρέσο.<br /><br />Μια τέτοια κίνηση, εάν υλοποιηθεί, αναμένεται να ασκήσει ασφυκτική διπλωματική πίεση στην Άγκυρα, αποδεικνύοντας ότι η προσβολή των συμβόλων του χριστιανισμού δεν πρόκειται να παραγραφεί στη συνείδηση της διεθνούς κοινότητας.<br /><br />Ολοκληρώνοντας τη συλλογιστική του, ο υποψήφιος γερουσιαστής ξεκαθάρισε πως η προστασία των ιερών χώρων θα αποτελέσει απόλυτη προτεραιότητα της θητείας του, τονίζοντας την ανάγκη να σταματήσει η κατάληψη εκκλησιών από το Ισλάμ, με ιδιαίτερη αναφορά και στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών.<br /><br />Η εξέλιξη αυτή υπενθυμίζει στο τουρκικό καθεστώς ότι οι μονομερείς ενέργειες εις βάρος της Ορθοδοξίας εξακολουθούν να παράγουν κραδασμούς με βαρύ, μακροπρόθεσμο κόστος.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Υποψήφιος γερουσιαστής των ΗΠΑ ζητά την επιστροφή της Αγίας Σοφίας

Ο Μαρκ Λιντς δεσμεύεται να φέρει νομοσχέδιο για την επιστροφή της Αγίας Σοφίας στην ορθόδοξη εκκλησία, πιέζοντας την Άγκυρα με βαρύτατο εμπά...

Διαβάστε την συνέχεια

Κόλπος: Ελεγχόμενη αποκλιμάκωση ή ανεξέλεγκτη σύγκρουση;

<img height="145" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/04/climacosi-trump-ipa-iran-israel-netaniaxou-Slpress-825x600.jpg" width="756" /><br /><br /><b>ΛΟΥΚΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ</b><br />Η αιφνίδια απόφαση του Αμερικανού Προέδρου να ακυρώσει το Σάββατο το ταξίδι των απεσταλμένων του στο Ισλαμαμπάντ και τις προγραμματισμένες διαπραγματεύσεις με τους Ιρανούς πάνω στη νέα πρότασή τους, όπως είχε ο ίδιος ζητήσει, σηματοδοτεί ότι η σύγκρουση μάλλον εισέρχεται στην πιο επικίνδυνη φάση της! Όταν μάλιστα οι ΗΠΑ ενισχύουν την ναυτική τους παρουσία στην ευρύτερη περιοχή, στέλνοντας το μήνυμα ότι η κλιμάκωση δεν είναι πλέον θεωρητικό σενάριο, αλλά άμεση πιθανότητα.<br /><br />Όπως γνωρίζουμε όλοι, ο Πρόεδρος Τραμπ αλλάζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα, ίσως και 3-4 φορές την ημέρα, τις θέσεις, τις απειλές και τα τελεσίγραφά του, όπως εκφράζονται στις αναρτήσεις του στο Truth Social. Παρενθετικά θα λέγαμε ότι απαιτείτο μία εκτεταμένη σειρά άρθρων για να αναλυθεί αυτό το φαινόμενο, ίσως αργότερα να γραφτεί και… βιβλίο!<br /><br />Οι αρθρογράφοι της Wall Street Journal, Ντόσσευ και Λεινσκέι, σε σχετικό άρθρο τους αποδίδουν αυτήν την στάση του Τραμπ στην αστάθεια του χαρακτήρα του, στην προσωποποίηση του πολέμου, στην έπαρση, στην στρατηγική του αμηχανία και στα διλήμματά του, αλλά και στην αυτοσχεδιαστική διπλωματία που διαφαίνεται ότι ασκεί.<br /><br />Ο ίδιος ο Τραμπ υποστηρίζει ότι “κρατά όλα τα χαρτιά”, υιοθετώντας μια ρητορική που θυμίζει περισσότερο διαπραγμάτευση εξαγοράς στον εταιρικό κόσμο, παρά διαχείριση διεθνούς κρίσης. Η αντίληψη ότι ένα κράτος μπορεί να εξαναγκαστεί σε “παράδοση”, όπως μια μικρότερη εταιρεία σε μια επιθετική εξαγορά, αποκαλύπτει μια βαθιά προβληματική ανάγνωση της γεωπολιτικής πραγματικότητας.<br /><br />Κάποιος από τους συμβούλους του θα έπρεπε να τολμήσει να του διευκρινίσει εμφατικά ότι τα κράτη, και ιδιαίτερα χώρες όπως το Ιράν, δεν λειτουργούν με όρους ισολογισμών και μετοχικών πιέσεων! Λειτουργούν με όρους ισχύος, επιβίωσης και πάνω από όλα εθνικής αξιοπρέπειας. Σε αυτό το πλαίσιο, η απειλή της “άνευ όρων παράδοσης”, τα περί εξαφάνισης ενός πολιτισμού και τα τοιαύτα δεν λειτουργούν ως μοχλός πίεσης, αλλά ως μηχανισμός σκλήρυνσης του ιρανικού καθεστώτος. Και σε αυτό το σημείο έχει οδηγήσει την κατάσταση.<div><br />Ο Τραμπ και η παγίδα κλιμάκωσης<br /><br />Η σύγκρουση εισέρχεται σε μία επικίνδυνη φάση, όπως προαναφέρθηκε, λόγω της “παγίδας κλιμάκωσης”, στην οποία μπορεί να πέσει η Αμερική. Δηλαδή ως η ισχυρότερη εμπόλεμη πλευρά να επεκτείνει και να εντείνει τις επιθετικές ενέργειες, να ρίχνει στην σύγκρουση ολοένα και περισσότερα μέσα και προσωπικό για να κυριαρχήσει, ακόμα και αν τα κέρδη είναι λίγα και ουδόλως στρατηγικά. Το είδαμε στο Βιετνάμ, στο Ιράκ μετά την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν και πιο πρόσφατα στο Αφγανιστάν. Ένα σπειροειδές χάος, χωρίς εύκολη δίοδο επιστροφής σε έναν πόλεμο που –όπως είχε επισημάνει εξ αρχής ο γράφων– θα ήταν ένας πόλεμος υπομονής, εξάντλησης και αντοχής.<br /><br />Αυτό που αποκαλούμε στην Ελλάδα “γαῖα πυρί μιχθήτω” δεν είναι απλώς ρητορική υπερβολή, αλλά υπαρκτός κίνδυνος για όλον τον κόσμο και φυσικά για την ίδια την Αμερική. Άραγε o Τραμπ κατάλαβε για ποιους λόγους κανείς από τους προκατόχους του δεν πείσθηκε από τον Νετανιάχου να μπει σε έναν πόλεμο εναντίον του Ιράν; Παρά τα όσα λέγονται στην Ουάσινγκτον μέχρι στιγμής δεν υπάρχει καμία ένδειξη παράδοσης άνευ όρων. Αντιθέτως, το επικοινωνιακό χάσμα μεταξύ των δύο πλευρών βαθαίνει. Η Ουάσινγκτον ισχυρίζεται ότι η Τεχεράνη “παρακαλεί” για συνομιλίες. Το Ιράν διαψεύδει κατηγορηματικά. Οι ΗΠΑ ανταπαντούν ότι το Ιράν ψεύδεται μόνο για να καταστεί στη συνέχεια σαφές ότι η ιρανική θέση ήταν εξαρχής συνεπής.<br /><br />Αυτό το μοτίβο δεν είναι απλώς επικοινωνιακό πρόβλημα, αλλά θεωρούμε ότι αποτυπώνει ένα στρατηγικό αδιέξοδο στον πυρήνα του οποίου είναι ότι καμία πλευρά δεν εμπιστεύεται ούτε καν τις δημόσιες δηλώσεις της άλλης. Σε τέτοια περίπτωση η διπλωματία καθίσταται σχεδόν αδύνατη. Στον πυρήνα του σημερινού αδιεξόδου βρίσκεται μια ισορροπία αμοιβαίων εσφαλμένων αντιλήψεων. Και οι δύο δρώντες εκτιμούν ότι διαθέτουν σχετικό πλεονέκτημα, ενώ ταυτόχρονα πιστεύουν ότι μπορούν να αντέξουν περισσότερο από τον αντίπαλο σε μια παρατεταμένη αντιπαράθεση. Γνωρίζουν ότι μία συμφωνία έστω… λειψή θα τους κάνει να χάσουν πολλά, αλλά η επανάληψη των εχθροπραξιών θα τους κάνει να χάσουν περισσότερα.<br /><br />Το κρίσιμο ερώτημα πλέον δεν είναι ποιος “κρατά τα χαρτιά”, όπως κομπάζει ο Τραμπ, αλλά ποιος είναι διατεθειμένος να σταματήσει το παιχνίδι πριν αυτό ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Η ευρισκόμενη σε στρατηγικό αδιέξοδο Αμερική, ή το αναντίλεκτα αποδυναμωμένο Ιράν; Γιατί σε αντίθεση με τις επιχειρηματικές διαπραγματεύσεις, εδώ δεν υπάρχει ασφαλές δίχτυ. Υπάρχει μόνο το ενδεχόμενο μιας ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης με συνέπειες που καμία πλευρά δεν μπορεί πραγματικά να διαχειριστεί.<br /><br />Λανθασμένοι υπολογισμοί<br /><br />Η ιστορία των διεθνών σχέσεων είναι γεμάτη παραδείγματα όπου κρίσεις ξέφυγαν όχι λόγω στρατηγικού σχεδιασμού, αλλά λόγω λανθασμένων υπολογισμών. Η ιστορία υποδεικνύει ότι τέτοιες κρίσεις δεν επιλύονται μέσω μέγιστης πίεσης, αλλά μέσω ελάχιστης εμπιστοσύνης, αρκετής όμως για να επιτρέψει την έναρξη διαλόγου. Αυτό μπορεί να σημαίνει επιστροφή σε έμμεσες συνομιλίες, εμπλοκή τρίτων μεσολαβητών ή ακόμη και σταδιακές, περιορισμένες συμφωνίες αποκλιμάκωσης που δημιουργούν χώρο για πιο ουσιαστικές διαπραγματεύσεις.<br /><br />Πως όμως να γίνουν όντως ουσιαστικές διαπραγματεύσεις όταν οι δύο κορυφαίοι διαπραγματευτές του Τραμπ, ο Στηβ Γουίτκοφ και ο Τζάρεντ Κούσνερ, δεν έχουν ούτε εμπειρογνωμοσύνη, ούτε διπλωματική εμπειρία; Και για τους δύο υπάρχουν τεράστιες οικονομικές συγκρούσεις συμφερόντων, αφού οι περιουσίες τους είναι συνδεδεμένες με τις πετρελαϊκές μοναρχίες του Κόλπου που τους κάνουν πλούσιους, ενώ πολλοί αναλυτές και δημοσιογράφοι στις ΗΠΑ τους κατηγορούν ότι ενεργούν εκ μέρους του Νετανιάχου. Σε τέτοιες συνθήκες, ακόμη και μικρά περιστατικά μπορούν να λειτουργήσουν σαν πυροκροτητές γενικευμένης σύγκρουσης.<br /><br />Ο πόλεμος του Τραμπ με το Ιράν –τον χαρακτηρίζουμε έτσι διότι ο ίδιος τον έχει προσωποποιήσει– προσφέρει ένα ακόμα ισχυρό παράδειγμα για το που και πως μπορεί να καταλήξει κάποιος που ξεκινάει μία σύγκρουση χωρίς σαφείς και εφικτούς πολεμικούς στόχους, χωρίς διακριτό τέλος και χωρίς βιώσιμη στρατηγική εξόδου. Η τεράστια στρατιωτική υπεροχή των ΗΠΑ και του Ισραήλ μπορεί να αποδυνάμωσαν το Ιράν, αλλά δεν υπάρχουν ενδείξεις κατάρρευσης και υποταγής.<br /><br />Και από την στιγμή που το Ιράν δεν έχει ηττηθεί, δηλαδή δεν έχει υποκύψει στη θέληση των επιτιθέμενων, τότε μέχρι τώρα… κερδίζει. Το Ιράν γνώριζε εξ αρχής ότι δεν θα μπορούσε να ανταγωνιστεί την τεράστια στρατιωτική ισχύ ΗΠΑ-Ισραήλ. Κατορθώνει όμως να απαγορεύει στην Αμερική μία αποφασιστική νίκη με ασύμμετρο τρόπο. Έχοντας, μάλιστα, σημαντικό όπλο τη γεωγραφία, επιβάλλει υψηλό κόστος, μέσω της παράτασης του πολέμου, προκαλώντας αβεβαιότητα και παγκόσμια ενεργειακή και κατ’ επέκταση οικονομική αναταραχή.</div><div><br />Η ανεξέλεγκτη σύγκρουση<br /><br />Σε τελική ανάλυση, η επιλογή δεν είναι μεταξύ νίκης και ήττας, αλλά μεταξύ ελεγχόμενης αποκλιμάκωσης και ανεξέλεγκτης σύγκρουσης. Και όσο περισσότερο καθυστερεί η πρώτη, τόσο πιο πιθανή γίνεται η δεύτερη. Η κλιμάκωση δεν αποτελεί επιθυμητό αποτέλεσμα, αλλά δομικά ενσωματωμένο κίνδυνο. Η μετάβαση από το αδιέξοδο στη σύγκρουση ενδέχεται να προκύψει όχι από συνειδητό σχεδιασμό, αλλά από το συσσωρευτικό αποτέλεσμα παρερμηνειών, αποτυχιών σηματοδότησης και των εγγενών αβεβαιοτήτων της εξαναγκαστικής στρατηγικής.<br /><br />Αντί επιλόγου θα λέγαμε ότι κανείς δεν μπορεί να εκτιμήσει με ασφάλεια τις όποιες εξελίξεις. Ο πόλεμος είναι το βασίλειο της αβεβαιότητας και η μόνη βεβαιότητα που μπορούμε να εκφράσουμε είναι η απρόβλεπτη φύση του, ιδιαίτερα όταν εμπλέκεται ένας μεγαλομανής και ναρκισσιστής, όπως ο Τραμπ, και ένας Νετανιάχου που επιζητεί οπωσδήποτε τον κατακερματισμό του Ιράν και την επικράτηση χάους, εκτροχιάζοντας κάθε διαδικασία προσέγγισης.<br /><br />Μπορεί ο Τραμπ να μην παραδέχεται ποτέ τα λάθη του, αλλά μέσα του έχει αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι ο πόλεμος αυτός ήταν ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Τον ξεκίνησε χωρίς να λάβει υπόψη του τι θα έκανε και μέχρι που θα έφθανε το Ιράν. Προσδοκούσε τη γρήγορη και αποφασιστική νίκη, αλλά αυτή δεν ήρθε. Ξεκίνησε την “Επική Οργή” και έπεσε σε μία επική παγίδα, ενδεχομένως να οδηγηθεί και σε μία επική αποτυχία!</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Κόλπος: Ελεγχόμενη αποκλιμάκωση ή ανεξέλεγκτη σύγκρουση;

ΛΟΥΚΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Η αιφνίδια απόφαση του Αμερικανού Προέδρου να ακυρώσει το Σάββατο το ταξίδι των απεσταλμένων του στο Ισλαμαμπάντ κα...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί ο πόλεμος Ιράν–ΗΠΑ/Ισραήλ ενισχύει το δολάριο – το κρυφό παιχνίδι ισχύος

<img height="125" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/04/oikonomia-4-768x480.jpg" width="737" /><br /><br />Πώς η γεωπολιτική ένταση μετατρέπεται σε νομισματικό όπλο υπέρ του δολαρίου<br /><br />Το βασικό ερώτημα: γιατί ένας πόλεμος «ρίχνει χρήμα» στο δολάριο;<br /><br />Η ανάλυση που παρουσιάζει η Naftemporiki βασίζεται σε έναν κρίσιμο μηχανισμό της παγκόσμιας οικονομίας: σε περιόδους πολέμου, το δολάριο δεν συμπεριφέρεται απλώς ως νόμισμα, αλλά ως παγκόσμιο καταφύγιο ρευστότητας και ισχύος.<br /><br />Όπως δείχνουν και διεθνείς αγορές, ο πόλεμος γύρω από το Ιράν έχει προκαλέσει αρχικά άνοδο του δολαρίου λόγω “flight to safety”, αλλά και βαθύτερες δομικές αιτίες.<div><br />1. Το δολάριο ως «ασφαλές καταφύγιο»<br /><br />Σε περιόδους γεωπολιτικού σοκ:οι επενδυτές εγκαταλείπουν ρίσκο (μετοχές, αναδυόμενες αγορές)<br />μετακινούνται σε αμερικανικά assets<br />αυξάνεται η ζήτηση για δολάρια και ομόλογα ΗΠΑ<br /><br />“When global risk collapses, liquidity flows into USD and Treasuries”, όπως δείχνουν αναλύσεις αγοράς.<br /><br />Αυτό δημιουργεί άμεση ενίσχυση του δολαρίου, ακόμη κι αν ο πόλεμος ξεκινά από τις ΗΠΑ ή συμμάχους τους. </div><div><br />2. Η ενέργεια και το «σοκ πετρελαίου»<br /><br />Ο πόλεμος με το Ιράν επηρεάζει άμεσα:το πετρέλαιο<br />τη ναυσιπλοΐα (Στενά του Ορμούζ)<br />τις παγκόσμιες τιμές ενέργειας<br /><br />Επειδή το πετρέλαιο τιμολογείται σε δολάρια:↑ τιμή πετρελαίου → ↑ ανάγκη για δολάρια<br />↑ παγκόσμιο εμπόριο ενέργειας → ↑ χρήση USD<br />Αυτό δημιουργεί μια δομική ζήτηση για το αμερικανικό νόμισμα πέρα από τις χρηματοοικονομικές ροές. </div><div><br />3. Επιτόκια και Federal Reserve: το “σιωπηλό όπλο”<br /><br />Οι αγορές δεν κοιτούν μόνο τον πόλεμο, αλλά και τη νομισματική πολιτική.<br /><br />Όταν η γεωπολιτική ένταση:αυξάνει τον πληθωρισμό (μέσω ενέργειας)<br />καθυστερεί μειώσεις επιτοκίων από τη Fed<br />τότε:τα αμερικανικά ομόλογα παραμένουν πιο ελκυστικά<br />το δολάριο ενισχύεται λόγω υψηλότερων αποδόσεων</div><div><br />4. Η Αμερική ως «λιγότερο εκτεθειμένη δύναμη»<br /><br />Ένα κρίσιμο γεωοικονομικό στοιχείο:ΗΠΑ = ενεργειακά πιο ανεξάρτητες<br />Ευρώπη & Ασία = πιο ευάλωτες σε πετρέλαιο<br />Άρα σε ένα σοκ:οι επενδυτές θεωρούν τις ΗΠΑ “λιγότερο εκτεθειμένες”<br />άρα αγοράζουν δολάριο ως σχετική ασφάλεια</div><div><br />5. Το παράδοξο: πόλεμος → ισχυρότερο νόμισμα<br /><br />Αν και αντιφατικό, το φαινόμενο είναι ιστορικά επαναλαμβανόμενο:2001 (9/11)<br />2003 (Ιράκ)<br />2025–2026 (Ιράν κρίση)<br /><br />Σε όλα: αρχική ενίσχυση δολαρίου λόγω πανικού<br /> πιθανή μερική διόρθωση όταν σταθεροποιείται η κατάσταση<br /><br />Όπως σημειώνεται σε αγορές, το δολάριο λειτουργεί σαν “πρώτο αποθετήριο φόβου”.<br />Το δολάριο ως γεωπολιτικό εργαλείο<br /><br />Πίσω από την οικονομία, υπάρχει και η στρατηγική εικόνα:ΗΠΑ = έλεγχος παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος<br />πετρέλαιο = δολαριοποιημένο εμπόριο<br />κρίσεις = ενίσχυση της ανάγκης για USD ρευστότητα<br /><br />Αυτό οδηγεί πολλούς αναλυτές να μιλούν όχι απλώς για αγορά, αλλά για:<br /><br />“νομισματική ηγεμονία μέσα από την κρίση”<br /><br />Ο πόλεμος με το Ιράν δεν ενισχύει το δολάριο επειδή «αρέσει στις αγορές η αστάθεια», αλλά επειδή:δημιουργεί παγκόσμια ανάγκη για ρευστότητα<br />αυξάνει την ενεργειακή εξάρτηση από το USD<br />διατηρεί υψηλά τα αμερικανικά επιτόκια<br />ενισχύει τη σχετική ασφάλεια των ΗΠΑ<br /><br />Με απλά λόγια:σε κάθε παγκόσμια κρίση, το σύστημα επιστρέφει στο δολάριο — όχι από εμπιστοσύνη, αλλά από αναγκαιότητα.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γιατί ο πόλεμος Ιράν–ΗΠΑ/Ισραήλ ενισχύει το δολάριο – το κρυφό παιχνίδι ισχύος

Πώς η γεωπολιτική ένταση μετατρέπεται σε νομισματικό όπλο υπέρ του δολαρίου Το βασικό ερώτημα: γιατί ένας πόλεμος «ρίχνει χρήμα» στο δολάριο...

Διαβάστε την συνέχεια

Foreign Affairs: Ο πόλεμος στο Ιράν απειλή για την Τουρκία.

<img src="https://www.onalert.gr/wp-content/uploads/2026/04/TURKEY-EXPLORATION-750x375.jpg" /><br /><br /><b>Asli Aydintasbas</b><br />Την θέση στην οποία βρέθηκε η Τουρκία μετά την έναρξη της επίθεσης των ΗΠΑ και του Ιραήλ εναντίον του Ιράν περιγράφει η Asli Aydintasbas στο Foreign Affairs.<br />Όπως επισημαίνει η αρθρογράφος, η Τουρκία επιχείρησε να διατηρήσει την ουδετερότητά της, μένοντας μακριά από τον πόλεμο με το Ιράν. Άλλωστε η διπλωματία στην Άγκυρα έχει γαλουχηθεί με την ακροβατική στάση κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η χώρα διαπραγματευόταν ταυτόχρονα με τους Συμμάχους και με τη Γερμανία, καταφέρνοντας τελικά να διατηρήσει την ουδετερότητά της παρά τις ισχυρές πιέσεις. Το πάθημα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου με την επιλογή της λάθος πλευράς που οδήγησε στην κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είχε γίνει μάθημα.<br /><br />«Ο σημερινός πόλεμος στο Ιράν απαιτεί από την Άγκυρα έναν παρόμοιο, εξαιρετικά λεπτό υπολογισμό. Σε αντίθεση όμως με τις δεκαετίες του 1930 και του 1940, η Τουρκία σήμερα επιδιώκει έναν πολύ πιο ενεργό και διεκδικητικό ρόλο στην παγκόσμια και περιφερειακή σκηνή. Η πτώση του Μπασάρ αλ Άσαντ στα τέλη του 2024, με τη συμβολή μαχητικών ομάδων που υποστηρίζονταν από την Τουρκία, είχε δημιουργήσει την εντύπωση ότι η Άγκυρα αναδεικνυόταν σε περιφερειακή δύναμη με αυξανόμενη επιρροή», σημειώνει η Asli Aydintasbas.<br /><br />Ωστόσο, η Τουρκία δεν διαθέτει ακόμη ούτε το οικονομικό, ούτε το στρατιωτικό «αποτύπωμα» που απαιτείται για να διαμορφώνει τα γεγονότα σύμφωνα με τους δικούς της όρους. Οι σχέσεις της με τις ΗΠΑ βρίσκονται ακόμη σε εύθραυστη φάση επαναπροσέγγισης μετά την επιλογή να προμηθευτεί τους S-400 από τη Ρωσία, ενώ οι σχέσεις της με το Ισραήλ έχουν επιδεινωθεί δραματικά τα τελευταία χρόνια. Παράλληλα, παραμένει σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένη από ξένες δυνάμεις για την άμυνα του εδάφους της. Είναι χαρακτηριστικό ότι ιρανικοί βαλλιστικοί πύραυλοι που κατευθύνθηκαν προς τη νότια Τουρκία τον Μάρτιο αναχαιτίστηκαν από συστήματα του ΝΑΤΟ και όχι από τουρκικά μέσα.<br /><br /><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: border-box; color: #191820; display: flex; font-family: Roboto; font-feature-settings: inherit; font-kerning: inherit; font-language-override: inherit; font-optical-sizing: inherit; font-size-adjust: inherit; font-size: 17px; font-stretch: inherit; font-variant-alternates: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-emoji: inherit; font-variant-numeric: inherit; font-variant-position: inherit; font-variation-settings: inherit; line-height: inherit; margin: 10px 0px; max-width: 550px; padding: 0px; vertical-align: baseline; width: 550px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2048901199852716152" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2048901199852716152&lang=el&origin=https%3A%2F%2Fwww.onalert.gr%2Fkosmos%2Ftourkia%2Fforeign-affairs-o-polemos-sto-iran-apeili-gia-tin-toyrkia%2F671396%2F&sessionId=bbf214750c29bc6aeea7c908a7f39e8de005b546&theme=light&widgetsVersion=2615f7e52b7e0%3A1702314776716&width=550px" style="border-style: none; border-width: 0px; box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; font: inherit; height: 716px; margin: 0px; padding: 0px; position: static; vertical-align: baseline; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div><p style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: border-box; font-family: Roboto; font-feature-settings: inherit; font-kerning: inherit; font-language-override: inherit; font-optical-sizing: inherit; font-size-adjust: inherit; font-size: 17px; font-stretch: inherit; font-variant-alternates: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-emoji: inherit; font-variant-numeric: inherit; font-variant-position: inherit; font-variation-settings: inherit; line-height: inherit; margin: 0px 0px 1.25em; padding: 0px; text-rendering: optimizelegibility; vertical-align: baseline;"></p>«Παρ’ όλα αυτά, η Τουρκία επέμεινε στην επιθυμία της να μείνει εκτός σύγκρουσης. Δεν υποστήριξε την αμερικανο-ισραηλινή εκστρατεία, όπως έκαναν ορισμένα αραβικά κράτη του Κόλπου, και δεν επέτρεψε τη χρήση του εναέριου χώρου της για επιθέσεις κατά του Ιράν. Αυτό οφείλεται στη μακρόχρονη, περίπλοκη αλλά σταθερή σχέση της με την Τεχεράνη. Αν και το Ιράν παραμένει ιστορικός αντίπαλος, η Άγκυρα δεν ήθελε ποτέ την έναρξη αυτού του πολέμου. Αντίθετα, τους πρώτους μήνες του 2026 πρωτοστάτησε σε περιφερειακές προσπάθειες προκειμένου να πείσει τόσο το Ιράν όσο και την κυβέρνηση Τραμπ να δώσουν ακόμη μία ευκαιρία στις διαπραγματεύσεις για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν», αναφέρει το Foreign Affairs.<br /><br />Κατά την ίδια ανάλυση, τα διακυβεύματα για την Τουρκία είναι πολλά.<br /><br />Πρώτον, ένας πόλεμος στα ανατολικά θα μπορούσε να προκαλέσει μαζική εισροή προσφύγων, να διαταράξει την ευάλωτη οικονομία και να αποσταθεροποιήσει την εσωτερική πολιτική σκηνή της χώρας. Άλλωστε η Άγκυρα έχει ζήσει το ίδιο «έργο» με τις προφυγικές ροές από την Συρία.<br /><br />Δεύτερον, ο πόλεμος απειλεί να διαταράξει την εύθραυστη ισορροπία στις σχέσεις της με το Ιράν.<br /><br />Τρίτον, η σύρραξη στα σύνορά της μπορεί να υπονομεύσει την κουρδική ειρηνευτική διαδικασία στο εσωτερικό.<br /><br />Τέταρτον και σημαντικότερο, το Ισραήλ – στρατηγικός αντίπαλος της Τουρκίας – μπορεί να δει την θέση του να ενδυναμώνεται στην περιοχή μετά το τέλος του πολέμου.<br /><br />«Η Άγκυρα δεν μπορεί να ελέγξει την πορεία του πολέμου, αλλά η απλή αποφυγή εμπλοκής δεν αρκεί πλέον για την προάσπιση των συμφερόντων της σε ένα τόσο ασταθές περιβάλλον. Δεν χρειάζεται να εισέλθει στον πόλεμο, αλλά οφείλει να δράσει προληπτικά και πολυδιάστατα, ώστε να εξέλθει από την κρίση όχι απλώς αλώβητη, αλλά σε σχετικά ισχυρότερη θέση», καταλήγει η Αsli Αydintasbas.<div><br /></div><div><a href="https://www.onalert.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Foreign Affairs: Ο πόλεμος στο Ιράν απειλή για την Τουρκία.

Asli Aydintasbas Την θέση στην οποία βρέθηκε η Τουρκία μετά την έναρξη της επίθεσης των ΗΠΑ και του Ιραήλ εναντίον του Ιράν περιγράφει η Asl...

Διαβάστε την συνέχεια

«Μόνο τις βόμβες καταλαβαίνουν»: Η ατάκα του Τραμπ που βάζει φωτιά στη Μέση Ανατολή.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/02/trump-3.avif"><img src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/02/trump-3-696x392.avif" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Τα «γεράκια» πιέζουν για στρατιωτικά πλήγματα.</span></h3>Σε μια νέα, επικίνδυνη φάση που παραπέμπει σε Ψυχρό Πόλεμο διολισθαίνει η κρίση μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, με την Ουάσινγκτον να βρίσκεται πλέον σε ένα οριακό σταυροδρόμι ανάμεσα στην οικονομική ασφυξία και την ανοιχτή στρατιωτική σύγκρουση. Οι τελευταίες πληροφορίες που έρχονται στο φως της δημοσιότητας αποκαλύπτουν έναν πρόεδρο Τραμπ που, αν και διστακτικός μπροστά στο ενδεχόμενο ενός γενικευμένου πολέμου, δείχνει να χάνει την υπομονή του με την Τεχεράνη.<br />Η κατάσταση στον Περσικό Κόλπο περιγράφεται πλέον από Αμερικανούς αξιωματούχους ως μια «παγωμένη σύγκρουση». Πρόκειται για ένα τέλμα όπου δεν υπάρχει ούτε πόλεμος, αλλά ούτε και συμφωνία. Ο ναυτικός αποκλεισμός των Στενών του Ορμούζ από τις ΗΠΑ παραμένει σε ισχύ, ενώ οι δύο πλευρές επιδίδονται σε έναν εξαντλητικό πόλεμο νεύρων, περιμένοντας ποιος θα υποχωρήσει ή θα πυροβολήσει πρώτος.<br />Για τον Ντόναλντ Τραμπ, η κατάσταση αυτή είναι πολιτικά τοξική. Με τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου να πλησιάζουν, πηγές κοντά στον Λευκό Οίκο τονίζουν πως ένα διαρκές αδιέξοδο που κρατά τις τιμές της ενέργειας στα ύψη είναι το χειρότερο δυνατό σενάριο.<br /><br />Η ατάκα που προκαλεί σοκ<br /><br />Στο επίκεντρο της έντασης βρίσκεται η κυνική παραδοχή του ίδιου του Προέδρου. Σύμφωνα με πέντε συμβούλους του, ο Τραμπ εμφανίζεται απογοητευμένος από την αναποτελεσματικότητα των διπλωματικών πιέσεων.<br />«Το μόνο που καταλαβαίνουν είναι οι βόμβες», φέρεται να δήλωσε πρόσφατα σε στενό του συνεργάτη, δίνοντας το στίγμα της ψυχολογικής του κατάστασης.<br />Αν και οι ίδιες πηγές τον περιγράφουν ως «ρεαλιστή» που δεν επιθυμεί τη χρήση βίας, η ρητορική του δείχνει ότι η επιλογή των στρατιωτικών πληγμάτων παραμένει πάνω στο τραπέζι, ειδικά όσο το Ιράν αρνείται να παραδοθεί πλήρως στις αμερικανικές αξιώσεις για το πυρηνικό του πρόγραμμα.<br /><br />Τα «γεράκια» πιέζουν για στρατιωτικά πλήγματα<br /><br />Την ίδια ώρα, η πίεση από το εσωτερικό της κυβέρνησης αλλά και από εξωτερικούς συμβούλους εντείνεται. Ο Υπουργός Εξωτερικών και Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, Μάρκο Ρούμπιο, ηγείται της γραμμής της «μέγιστης πίεσης», ζητώντας ακόμη σκληρότερες οικονομικές κυρώσεις και συνέχιση του αποκλεισμού. «Η πίεση στο Ιράν είναι εξαιρετική και μπορούν να ασκηθούν ακόμη περισσότερα», δήλωσε χαρακτηριστικά, καλώντας τη διεθνή κοινότητα να συνδράμει στον οικονομικό στραγγαλισμό του καθεστώτος.<br />Ωστόσο, έξω από το επίσημο κυβερνητικό σχήμα, μια ομάδα σκληροπυρηνικών «γερακίων» —μεταξύ των οποίων ο γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκράχαμ και ο απόστρατος στρατηγός Τζακ Κιν— πιέζουν για άμεση στρατιωτική δράση. Ο Γκράχαμ, με δημόσια παρέμβασή του, κάλεσε τον Τραμπ να απορρίψει την τελευταία πρόταση του Ιράν (η οποία προέβλεπε άρση του αποκλεισμού με αντάλλαγμα το άνοιγμα των Στενών), τονίζοντας ότι η συμπεριφορά της Τεχεράνης είναι το μόνο πρόβλημα.<br /><br />Το διακύβευμα της επόμενης μέρας<br /><br />Η εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου, Κάρολιν Λέβιτ, ξεκαθάρισε ότι οι «κόκκινες γραμμές» των ΗΠΑ είναι σαφείς. Ο Τραμπ δεν φαίνεται διατεθειμένος να αποδεχθεί καμία συμφωνία που δεν περιλαμβάνει την οριστική διάλυση του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν.<br />Με τον υπουργό Οικονομικών, Σκοτ Μπέσεντ, να κυνηγά πλέον ακόμη και τα κινεζικά διυλιστήρια που επεξεργάζονται ιρανικό πετρέλαιο, η Τεχεράνη βρίσκεται σε δεινή θέση. Αν οι κυρώσεις οδηγήσουν σε πλήρες κλείσιμο των ιρανικών πετρελαιοπηγών, η οικονομική καταστροφή θα είναι ανυπολόγιστη.<div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Μόνο τις βόμβες καταλαβαίνουν»: Η ατάκα του Τραμπ που βάζει φωτιά στη Μέση Ανατολή.

Τα «γεράκια» πιέζουν για στρατιωτικά πλήγματα. Σε μια νέα, επικίνδυνη φάση που παραπέμπει σε Ψυχρό Πόλεμο διολισθαίνει η κρίση μεταξύ ΗΠΑ κα...

Διαβάστε την συνέχεια

Μέση Ανατολή: Γιατί οι χειρισμοί του Τραμπ με το Ιράν έχουν μετατραπεί σε εφιάλτη για την Ευρώπη.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/european-union-cracked.avif"><img height="133" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/european-union-cracked.avif" width="751" /></a><br /><br />Η Ευρώπη έχει αποκτήσει έναν νέο εφιάλτη: η αντιπαράθεση του Ντόναλντ Τραμπ με το Ιράν πρόκειται να μετατραπεί από οικονομικό πλήγμα σε πολιτική κρίση για το εύθραυστο κέντρο της Ένωσης.<br /><br />Ακρίβεια<br /><br />Με τις τιμές της ενέργειας να ανεβαίνουν και την ανάπτυξη να παραπαίει, οι φιλοευρωπαϊκές κυβερνήσεις προετοιμάζονται για μια κρίση που δεν έχουν τη δύναμη να σταματήσουν — και η οποία θα μπορούσε να διαλύσει το ήδη αποδυναμωμένο πολιτικό mainstream της Ένωσης. Σε όλη την Ευρώπη, οι μη δημοφιλείς κυβερνώντες αντιμετωπίζουν μια λαϊκιστική αντίδραση που θα μπορούσε να χτυπήσει αρκετά σκληρά το επόμενο έτος στη Γαλλία, ώστε να οδηγήσει το Εθνικό Ράλι στη νίκη, φέρνοντας την ακροδεξιά στο Μέγαρο των Ηλυσίων και προκαλώντας κύματα σοκ σε όλο τον κόσμο.<br /><br />«Το κόστος της ενέργειας μετακυλίεται στα τρόφιμα, τις μεταφορές και τη στέγαση, πλήττοντας σκληρότερα τα νοικοκυριά χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος», δήλωσε στο <a href="https://www.politico.eu/article/trumps-iran-showdown-is-becoming-europes-political-nightmare/">POLITICO </a>ο Σίμους Μπόλαντ, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής, η οποία συγκεντρώνει συνδικάτα από όλη την Ευρώπη και συμβουλεύει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε θέματα οικονομικής και εργασιακής πολιτικής. «Πολιτικά, αυτό δημιουργεί χώρο για δυσπιστία — όχι μόνο απέναντι στις εθνικές κυβερνήσεις, αλλά και στην ικανότητα των ευρωπαϊκών θεσμών να προστατεύουν τους πολίτες από εξωτερικούς κλυδωνισμούς. Κινδυνεύει να επιταχύνει την υποστήριξη για πιο προστατευτικές ή εσωστρεφείς προσεγγίσεις».<br /><br />Κατάρρευση του κέντρου<br /><br />Η Γαλλία είναι το μεγαλύτερο έπαθλο. Ωστόσο, δεν αποτελεί το μόνο σημάδι στην Ευρώπη ότι το κέντρο καταρρέει. Στη Βουλγαρία, η νίκη του φιλορώσου πρώην προέδρου Ρούμεν Ραντέφ έχει θέσει σε συναγερμό τους κυβερνώντες σε όλη την Ευρώπη. Στη Ρουμανία, μια κρίση στο κυβερνητικό συνασπισμό ενδέχεται σύντομα να απομακρύνει από την εξουσία τον φιλοευρωπαϊκό πρωθυπουργό Ιλιέ Μπολόγιαν. Στη Γερμανία, το ακροδεξιό AfD στοχεύει σε κέρδη στις περιφερειακές εκλογές της Σαξονίας-Άνχαλτ τον Σεπτέμβριο, έχοντας ήδη κατακτήσει περιοχές της δυτικής Γερμανίας μακριά από την παραδοσιακή του βάση ισχύος στην ανατολική Γερμανία.<br /><br />Ο πόλεμος με το Ιράν θα βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής τη Δευτέρα, καθώς οι αναπληρωτές υπουργοί Οικονομικών των 27 κυβερνήσεων της ΕΕ θα συναντηθούν στην Αθήνα για να συζητήσουν πώς να προστατεύσουν την Ένωση από τις οικονομικές επιπτώσεις χωρίς να την βυθίσουν σε κρίση χρέους, σύμφωνα με δύο διπλωμάτες της ΕΕ που έχουν γνώση των προετοιμασιών. Οι προϊστάμενοί τους, οι υπουργοί Οικονομικών, θα συνεχίσουν τη συζήτηση την επόμενη εβδομάδα στις Βρυξέλλες, καθώς τα υπουργεία Οικονομικών αρχίζουν το επίπονο έργο της κατάρτισης των εθνικών προϋπολογισμών για το επόμενο έτος.<br /><br />Επιπτώσεις<br /><br />Όταν οι Ευρωπαίοι ηγέτες πραγματοποίησαν διήμερη σύνοδο κορυφής στην Κύπρο την περασμένη εβδομάδα, ενώ οι επικεφαλής των οικονομικών υπουργείων και οι εμπειρογνώμονες συνεδρίαζαν στην Ελλάδα, ένα κοινό θέμα κυριαρχούσε στις ιδιωτικές συναντήσεις, τις ανεπίσημες συνομιλίες και τις δημόσιες δηλώσεις: η ευρωπαϊκή οικονομία είναι ήδη αδύναμη και η κρίση από τον πόλεμο στο Ιράν απειλεί να την καταστήσει πολιτικά εκρηκτική.<br /><br />«Καθώς η αποκλεισμός του Στενού του Ορμούζ συνεχίζεται, είναι σαφές ότι οι επιπτώσεις του γίνονται όλο και πιο έντονες και, όπως υποστηρίζουν ορισμένοι, επεκτείνονται σε ολόκληρη την οικονομία», δήλωσε ο Ευρωπαίος Επίτροπος Οικονομικών Βάλντις Ντομπρόβσκις στο POLITICO στο περιθώριο του Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών στην Ελλάδα. «Η συμβουλή μας είναι να παραμείνουμε σε προσωρινά στοχευμένα μέτρα, επίσης για να περιορίσουμε τον δημοσιονομικό τους αντίκτυπο, επειδή ο δημοσιονομικός χώρος είναι ήδη πιο περιορισμένος λόγω της Covid-19 και της πρώτης ενεργειακής το 2022».<div><br />«Αργός πόνος»<br /><br />Η αντιπαράθεση μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης παρατείνεται, μετά την ακύρωση των πρόσφατων συνομιλιών την τελευταία στιγμή. Το Στενό του Ορμούζ παραμένει κλειστό για το μεγαλύτερο μέρος της εμπορικής ναυτιλίας, διατηρώντας την τιμή του πετρελαίου πάνω από τα 100 δολάρια το βαρέλι. Οι επιθέσεις υπό την ηγεσία των ΗΠΑ και του Ισραήλ αποτελούν την πιο πρόσφατη — και πιο οξεία — αιτία για τον οικονομικό συναγερμό στην Ευρώπη. Ωστόσο, οι κώδωνας του κινδύνου ηχούν εδώ και χρόνια.<br /><br />Η Ευρώπη κινδύνευε με «αργό πόνο», εκτός αν οι ηγέτες προχωρούσαν σε ριζικές μεταρρυθμίσεις για να καλύψουν τη διαφορά με την ταχύτερα αναπτυσσόμενη Κίνα και τις ΗΠΑ, προειδοποίησε ο πρώην πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι, το 2024. «Δεν πρέπει να υποτιμήσουμε το γεγονός ότι αυτή είναι μια μοναδική στιγμή όπου ένας πρόεδρος των ΗΠΑ, ένας πρόεδρος της Ρωσίας και ένας πρόεδρος της Κίνας είναι κατηγορηματικά εναντίον των Ευρωπαίων», δήλωσε ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν από την Αθήνα, όπου είχε συνομιλίες με τον Έλληνα πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη μετά τη σύνοδο κορυφής της ΕΕ. «Επομένως, αυτή είναι η κατάλληλη στιγμή για να ξυπνήσουμε».<br /><br />Πιέσεις<br /><br />Σε μια ένδειξη των αυξανόμενων οικονομικών πιέσεων, και οι δύο ηγέτες αξιοποίησαν τη συνάντησή τους για να ζητήσουν την επιμήκυνση της αποπληρωμής του σχεδίου ανάκαμψης της ΕΕ μετά την πανδημία, καθώς και την αύξηση του χρέους της ΕΕ για τη χρηματοδότηση των επενδυτικών προτεραιοτήτων της Ένωσης. Η οικονομική στασιμότητα που ταλανίζει την Ευρώπη εδώ και χρόνια μετατρέπεται σε κάτι πιο επείγον, σε στασιμοπληθωρισμό. Η αύξηση των τιμών που προκαλείται από τον πόλεμο και τον αποκλεισμό έρχεται σε σύγκρουση με την αδύναμη ανάπτυξη σε ολόκληρη την Ένωση.<br /><br />Η κρίση, που κάποτε θεωρούνταν προσωρινή, αναμένεται πλέον να έχει μακροπρόθεσμες επιπτώσεις και να εξαπλώνεται σε ολόκληρη την οικονομία, δήλωσε ο Ντομπρόβσκις. «Αντιμετωπίζουμε στασιμόπληξη — οικονομική επιβράδυνση και αυξημένο πληθωρισμό ταυτόχρονα», δήλωσε στο POLITICO. «Είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα χρειαστεί να αναθεωρήσουμε προς τα κάτω τις οικονομικές μας προβλέψεις για ολόκληρο το έτος στις ανοιξιάτικες προβλέψεις μας το δεύτερο μισό του Μαΐου».</div><div><br />Όρια<br /><br />Η Γερμανία και η Ιταλία — που μαζί αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το ένα τρίτο του συνολικού ΑΕΠ της ΕΕ — έχουν και οι δύο υποβαθμίσει τις οικονομικές προβλέψεις τους για ολόκληρο το έτος τις τελευταίες ημέρες. Στη σύνοδο κορυφής της περασμένης εβδομάδας, οι ηγέτες της ΕΕ εξέτασαν προτάσεις της Επιτροπής για την άμβλυνση του πλήγματος από την ενεργειακή κρίση, συμπεριλαμβανομένων μειώσεων στους φόρους ηλεκτρικής ενέργειας, κοινωνικών προγραμμάτων για ευάλωτα νοικοκυριά, μειώσεων του ΦΠΑ, στοχευμένων επιδοτήσεων για καθαρές τεχνολογίες, επενδύσεων σε ενεργειακά δίκτυα και συντονισμένων αναπληρώσεων αποθεμάτων φυσικού αερίου.<br /><br />Ωστόσο, υπάρχουν όρια σε ό,τι μπορούν να κάνουν οι Βρυξέλλες — ή οι εθνικές κυβερνήσεις που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες. Πολλές χώρες της ΕΕ εξακολουθούν να βαρύνονται από υψηλά επίπεδα χρέους και ελλείμματα που απομένουν από τα προγράμματα οικονομικής στήριξης της περιόδου της πανδημίας. Αυτό αφήνει ελάχιστα περιθώρια για το είδος των ριζικών παρεμβάσεων που έλαβε η Ευρώπη κατά τη διάρκεια της εξάπλωσης της Covid ή μετά την πλήρη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.</div><div><br />«Ηλιθιότητα»<br /><br />Ο Ντομπρόβσκις δήλωσε ότι η Επιτροπή αποφεύγει τα μέτρα τύπου «μπαζούκα» και προτρέπει τις κυβερνήσεις να περιοριστούν σε «στοχευμένη, προσωρινή» στήριξη — με άλλα λόγια, να παρεμβαίνουν μόνο όπου ο πόνος είναι πιο έντονος. Η οικονομική ύφεση αναζωπυρώνει επίσης ένα από τα παλαιότερα σημεία τριβής της ΕΕ: τη διαμάχη μεταξύ των λιτότερων χωρών του Βορρά και των κρατών του Νότου που απαιτούν περισσότερη στήριξη από τις Βρυξέλλες. Οι διαπραγματεύσεις για τον προϋπολογισμό της ΕΕ ύψους 1,8 τρισεκατομμυρίων ευρώ για την περίοδο 2028–2034 έχουν μετατραπεί σε πεδίο μάχης.<br /><br />Οι χώρες του Βορρά επιθυμούν να περιορίσουν τις δαπάνες και να διοχετεύσουν περισσότερα χρήματα στην άμυνα. Οι χώρες του Νότου υποστηρίζουν ότι χρειάζονται οικονομική στήριξη. Πάνω από τις συνομιλίες πλανάται ένα άλλο ζήτημα: Από το 2028, η ΕΕ πρέπει να αρχίσει να αποπληρώνει 25 δισ. ευρώ ετησίως για το κοινό χρέος που εξέδωσε για να αντιμετωπίσει τις οικονομικές επιπτώσεις της πανδημίας του Covid. «Χρεωθήκαμε κατά τη διάρκεια του Covid. Σήμερα κάποιοι μας λένε ότι πρέπει να αποπληρώσουμε γρήγορα», δήλωσε ο Μακρόν την Παρασκευή. «Είναι ηλίθιο».</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μέση Ανατολή: Γιατί οι χειρισμοί του Τραμπ με το Ιράν έχουν μετατραπεί σε εφιάλτη για την Ευρώπη.

Η Ευρώπη έχει αποκτήσει έναν νέο εφιάλτη: η αντιπαράθεση του Ντόναλντ Τραμπ με το Ιράν πρόκειται να μετατραπεί από οικονομικό πλήγμα σε πολι...

Διαβάστε την συνέχεια

FDD: Ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία υπονομεύει τα αμερικανικά συμφέροντα.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://img.cnngreece.gr/img/780/max/70/2026/01/19/2f804b86-ap25267744564437.jpg?t=P3FUH0VnWHpAoMTaHjGJMA" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="439" data-original-width="780" height="113" src="https://img.cnngreece.gr/img/780/max/70/2026/01/19/2f804b86-ap25267744564437.jpg?t=P3FUH0VnWHpAoMTaHjGJMA" width="736" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ανάλυση - κόλαφος για την προώθηση των τουρκικών θέσεων από τον Τομ Μπαράκ</span></h3><b>Γιάννης Παναγιωτακόπουλος</b><br />Σε πρόσφατη ανάλυση που <a href="https://www.fdd.org/analysis/2026/04/24/americas-ambassador-to-turkey-is-undermining-u-s-interests/">δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του Ιδρύματος για την Υπεράσπιση των Δημοκρατιών (FDD)</a>, οι ανώτεροι ερευνητές Sinan Ciddi και Jonathan Schanzer ασκούν δριμεία κριτική στον Αμερικανό πρέσβη στην Τουρκία, Τομ Μπαράκ, αναφορικά με τις τοποθετήσεις του στο Διπλωματικό Φόρουμ της Αττάλειας.<br /><br />Σύμφωνα με τους αναλυτές, ο πρέσβης προκάλεσε έντονες αντιδράσεις όταν επιχείρησε να αποδώσει στο Ισραήλ την ευθύνη για την κλιμάκωση της έντασης με την Άγκυρα, δηλώνοντας χαρακτηριστικά ότι «η Τουρκία δεν είναι μια χώρα που πρέπει να την ενοχλείς». Η δυσαρέσκεια εντάθηκε καθώς ο κ. Μπαράκ προέβη σε μια εξίσωση της Χεζμπολάχ με το Ισραήλ, ισχυριζόμενος ότι και οι δύο πλευρές είναι «εξίσου αναξιόπιστες».<br /><br />Οι ερευνητές του FDD σημειώνουν με νόημα ότι, την ίδια στιγμή, η Τουρκία υποστηρίζει ανοιχτά τη Χαμάς και συνεχίζει να διευκολύνει οικονομικά το ιρανικό καθεστώς, θέτοντας το ερώτημα για ποιον λόγο ο Αμερικανός εκπρόσωπος φαίνεται να ενθαρρύνει τέτοιου είδους συμπεριφορές αντί να προασπίζεται τα αμερικανικά συμφέροντα.<div><br />Η Τουρκία ως προστατευτικό καταφύγιο της Χαμάς<br /><br />Η ανάλυση υπογραμμίζει πως η Κωνσταντινούπολη εξακολουθεί να αποτελεί το κύριο οικονομικό κέντρο της Χαμάς, παρά τις σφαγές της 7ης Οκτωβρίου 2023, με την τουρκική κυβέρνηση να διατηρεί τον ρόλο του προστάτη για την οργάνωση. Οι ερευνητές επικρίνουν τον Μπαράκ για το γεγονός ότι, αντί να πιέσει για διακοπή των δεσμών της Τουρκίας με τη Χαμάς, πρότεινε στο Ισραήλ να επιτρέψει την ανάπτυξη τουρκικών στρατευμάτων στη Γάζα, υποστηρίζοντας πως, επειδή η Άγκυρα έχει «διάλογο με τη Χαμάς… αυτό θα ήταν ωφέλιμο… για να μειώσει την ένταση».</div><div><br />Οι γεωπολιτικές σχέσεις με το Ιράν και η κρίση στη Συρία<br /><br />Οι συγγραφείς του FDD αναδεικνύουν τη στρατηγική σύμπλευση της κυβέρνησης Ερντογάν με την Τεχεράνη, αναφέροντας ως παράδειγμα τη στήριξη του Τούρκου προέδρου προς το ιρανικό καθεστώς κατά τις λαϊκές διαμαρτυρίες του 2025, όταν μάλιστα το συνεχάρη για τον «χειρισμό» των κινητοποιήσεων. Επιπλέον, σημειώνουν ότι η Άγκυρα εγκατέστησε ραντάρ στη Δαμασκό για να προειδοποιεί το Ιράν για ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές, ενώ συνεχίζει να διευκολύνει οικονομικά το καθεστώς των μουλάδων.<br /><br />Στο συριακό μέτωπο, οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι ο Μπαράκ, παρόλο που ο Τραμπ επιδιώκει μια σταθερή Συρία, επέκρινε τις ισραηλινές αμυντικές επιχειρήσεις στη χώρα χαρακτηρίζοντάς τις ως «κακή χρονική στιγμή» και ισχυρίστηκε ότι το Ισραήλ θα προτιμούσε να δει τη Συρία «κατακερματισμένη και διαιρεμένη παρά ένα ισχυρό κεντρικό κράτος». Σύμφωνα με το FDD, η Τουρκία εκμεταλλεύεται την κατάσταση για να μεταφέρει όπλα στη Συρία και να δημιουργήσει πλατφόρμες επιθετικότητας, χωρίς ο Αμερικανός πρέσβης να προβαίνει σε σχετικές επικρίσεις.</div><div><br />Το ζήτημα των S-400 και το αίτημα για ένταξη στα F-35<br /><br />Το ζήτημα της αγοράς των ρωσικών S-400 από την Τουρκία, που οδήγησε στην αποβολή της από το πρόγραμμα F-35, παραμένει κομβικό. Παρά την επιβολή κυρώσεων, οι ερευνητές επισημαίνουν ότι ο πρέσβης Μπαράκ καταβάλλει προσπάθειες για να ανατρέψει τις κυρώσεις αυτές και να επανεντάξει την Τουρκία στο πρόγραμμα των F-35. Κατά τη διάρκεια του φόρουμ στην Αττάλεια, ο ίδιος εκτίμησε ότι «σύντομα θα δείτε ότι το ζήτημα των S-400 έχει επιλυθεί. Από την οπτική γωνία του προϊσταμένου μου, η αποδοχή [της Τουρκίας] στο πρόγραμμα F-35 δεν αποτελεί πρόβλημα», παρά το γεγονός ότι ο ίδιος είχε υποστηρίξει παλαιότερα πως ήρθε η ώρα να «κάνουν ένα τολμηρό βήμα και να δώσουν στον Ερντογάν αυτό που χρειάζεται»..</div><div><br />Η ανάγκη για επαναπροσδιορισμό της αμερικανικής πολιτικής<br /><br />Καταλήγοντας, η ανάλυση των Ciddi και Schanzer υπογραμμίζει ότι ακόμη και τμήματα της τουρκικής αντιπολίτευσης, όπως το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP), έχουν ζητήσει την αποχώρηση του Μπαράκ. Οι ερευνητές τονίζουν ότι η χορήγηση πρόσβασης στην Τουρκία στο πρόγραμμα F-35 εν μέσω της κλιμακούμενης έντασης με το Ισραήλ θα αποτελούσε επικίνδυνη επιλογή. Η παρέμβαση καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο Πρόεδρος Τραμπ οφείλει να δώσει ένα σαφές μήνυμα στον πρέσβη του, υπογραμμίζοντας ότι προτεραιότητα είναι η υπεράσπιση των αμερικανικών συμφερόντων και η διατήρηση των συμμαχιών, περιορίζοντας παράλληλα την τουρκική επιθετικότητα που ενισχύει τους αντιπάλους των Ηνωμένων Πολιτειών.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

FDD: Ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία υπονομεύει τα αμερικανικά συμφέροντα.

Ανάλυση - κόλαφος για την προώθηση των τουρκικών θέσεων από τον Τομ Μπαράκ Γιάννης Παναγιωτακόπουλος Σε πρόσφατη ανάλυση που δημοσιεύθηκε στ...

Διαβάστε την συνέχεια