Χαμός στη Τουρκία: ”Η Αθήνα αντέδρασε και το TÜBİTAK Marmara αποχώρησε”. Τώρα Τούρκοι Στρατηγοί ζητούν απαντήσεις: ”Γιατί υποχωρήσαμε;”

<img height="95" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/09/ChatGPT-Image-3-%CE%A3%CE%B5%CF%80-2026-05_43_54-%CE%BC.%CE%BC-1068x601.png" width="741" /><br /><br />Ερωτήματα ακόμη και στο εσωτερικό της Τουρκίας προκαλεί η αιφνίδια αποχώρηση του ερευνητικού σκάφους R/V TÜBİTAK MARMARA από τη θαλάσσια περιοχή νότια και νοτιοδυτικά του Καστελόριζου, πολύ πριν εκπνεύσει η τουρκική NAVTEX που προέβλεπε δραστηριότητες έως τις 15 Σεπτεμβρίου.<br /><br />Η εξέλιξη αποκτά ιδιαίτερη πολιτική και επικοινωνιακή βαρύτητα, καθώς ο απόστρατος Τούρκος αντιναύαρχος και αρμόδιος του CHP για θέματα εθνικής άμυνας Γιανκί Μπαγτζίογλου ζητά δημόσια εξηγήσεις από την Άγκυρα, φοβούμενος ότι το κενό ενημέρωσης επιτρέπει στην ελληνική πλευρά να παρουσιάσει την αποχώρηση του σκάφους ως αποτέλεσμα της αποφασιστικής αντίδρασης της Αθήνας.<br /><br />Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον μέρος της υπόθεσης:<br /><br />η συζήτηση δεν γίνεται πλέον μόνο στην Ελλάδα. Γίνεται μέσα στην ίδια την Τουρκία.<br />Το TÜBİTAK Marmara έφυγε ενώ η NAVTEX παρέμενε σε ισχύ<br /><br />Η Τουρκία είχε εκδώσει μέσω του σταθμού της Αττάλειας τη NAVTEX 0862/26, με την οποία προέβλεπε επιστημονικές έρευνες του TÜBİTAK MARMARA από την 1η έως τις 15 Σεπτεμβρίου σε περιοχή νότια και νοτιοδυτικά του Καστελόριζου. Η Αθήνα αντέδρασε άμεσα με αντι-NAVTEX από τον σταθμό Ηρακλείου, απορρίπτοντας την αρμοδιότητα της Αττάλειας και τονίζοντας ότι η περιοχή εμπίπτει στην ελληνική περιοχή ευθύνης για έκδοση ναυτιλιακών οδηγιών, ενώ τουλάχιστον ένα από τα σημεία που είχε ανακοινώσει η Άγκυρα συνδεόταν με ελληνικές αξιώσεις υφαλοκρηπίδας.<br /><br />Το τουρκικό ερευνητικό πράγματι βγήκε στην περιοχή και οι κινήσεις του παρακολουθούνταν από τις ελληνικές αρχές. Δεν συνοδευόταν από τουρκικά πολεμικά πλοία, στοιχείο που από την πρώτη στιγμή έδειχνε ότι η Άγκυρα ήθελε να διατηρήσει την αποστολή στο επίπεδο της επιστημονικής έρευνας, χωρίς όμως να εγκαταλείπει τις γνωστές θέσεις της για τις θαλάσσιες ζώνες γύρω από το Καστελόριζο.<br /><br />Ωστόσο, μόλις δύο ημέρες μετά την έναρξη της αποστολής, το σκάφος εγκατέλειψε την περιοχή.<br /><br />Τα διαθέσιμα δεδομένα AIS δείχνουν ότι στις 3 Σεπτεμβρίου το TÜBİTAK MARMARA κινήθηκε μακριά από την Ανατολική Μεσόγειο προς το Αιγαίο, με ενδιάμεση παρουσία στη Μαρμαρίδα, ενώ στη συνέχεια καταγράφηκε στην περιοχή του Ντιντίμ. Η καταγεγραμμένη άφιξη στο Ντιντίμ εμφανίζεται στις 4 Σεπτεμβρίου.<br /><br />Και αυτό ακριβώς άνοιξε τη συζήτηση στην Τουρκία.<div><br />Τούρκος απόστρατος αντιναύαρχος: «Πρέπει να υπάρξει εξήγηση»<br /><br />Ο Γιανκί Μπαγτζίογλου παρενέβη δημόσια στο ζήτημα, επισημαίνοντας ότι η Τουρκία είχε ανακοινώσει έρευνες για διάστημα δεκαπέντε ημερών, αλλά το TÜBİTAK MARMARA αποχώρησε από την περιοχή ήδη στις 3 Σεπτεμβρίου.<br /><br />Ο ίδιος τόνισε ότι υπάρχουν δύο λογικά ενδεχόμενα:<br /><br />είτε το ερευνητικό ολοκλήρωσε νωρίτερα το πρόγραμμα των εργασιών του,<br /><br />είτε<br /><br />αποχώρησε προσωρινά για ανεφοδιασμό, τεχνικές ανάγκες ή άλλους υλικοτεχνικούς λόγους και πρόκειται να επιστρέψει.<br /><br />Το κρίσιμο, σύμφωνα με την παρέμβασή του, είναι ότι η τουρκική πλευρά πρέπει να εξηγήσει τι ακριβώς συνέβη, προκειμένου να μην δημιουργηθεί η εντύπωση ότι η ελληνική αντίδραση ανάγκασε το ερευνητικό να αποχωρήσει.<br /><br />Η χαρακτηριστική προειδοποίησή του συμπυκνώνει το πρόβλημα:<br /><br />«Αν αφήσεις κενό ενημέρωσης, η άλλη πλευρά θα το γεμίσει με τη δική της αφήγηση».<br />Αυτό φοβάται πραγματικά η Άγκυρα: την εικόνα της υποχώρησης<br /><br />Η παρέμβαση του Μπαγτζίογλου είναι ίσως σημαντικότερη από την ίδια την κίνηση του πλοίου.<br /><br />Διότι αποκαλύπτει ότι το ζήτημα του TÜBİTAK MARMARA δεν αντιμετωπίζεται στην Τουρκία αποκλειστικά ως τεχνική ή επιστημονική αποστολή.<br /><br />Αντιμετωπίζεται και ως ζήτημα κρατικού κύρους.<br /><br />Η Τουρκία εξέδωσε NAVTEX.<br /><br />Η Ελλάδα την απέρριψε.<br /><br />Η Αθήνα εξέδωσε αντι-NAVTEX.<br /><br />Οι ελληνικές αρχές παρακολούθησαν το πλοίο.<br /><br />Και δύο ημέρες αργότερα το τουρκικό ερευνητικό εγκατέλειψε την επίμαχη περιοχή, ενώ η NAVTEX θεωρητικά παρέμενε ενεργή για ακόμη σχεδόν δύο εβδομάδες.<br /><br />Αυτό δεν αποδεικνύει ότι η Αθήνα «έδιωξε» το πλοίο.<br /><br />Αλλά δημιουργεί ακριβώς την εικόνα που ο Τούρκος απόστρατος αντιναύαρχος θέλει να αποτρέψει.</div><div><br />Η Άγκυρα δεν θέλει ένα νέο αφήγημα «υποχώρησης»<br /><br />Για την Τουρκία υπάρχει ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο σημείο.<br /><br />Τα τελευταία χρόνια έχει επενδύσει τεράστιο πολιτικό και διπλωματικό κεφάλαιο στη θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας» και στην προβολή της αντίληψης ότι οι τουρκικές θέσεις περί θαλάσσιων ζωνών δεν υπάρχουν μόνο σε χάρτες, αλλά εφαρμόζονται και «στο πεδίο».<br /><br />Ο ίδιος ο Μπαγτζίογλου έχει επανειλημμένα ζητήσει η Τουρκία να εμφανίζει με αποφασιστικότητα τις αξιώσεις της στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, χαρακτηρίζοντας τη «Mavi Vatan» μόνιμη κρατική πολιτική και όχι απλώς πολιτικό σύνθημα.<br /><br />Γι’ αυτό και η πρόωρη απομάκρυνση ενός τουρκικού κρατικού ερευνητικού σκάφους από μια περιοχή όπου η Άγκυρα είχε προηγουμένως εκδώσει NAVTEX δημιουργεί πρόβλημα εικόνας.<br /><br />Εάν δεν υπάρχει επίσημη εξήγηση, το ερώτημα παραμένει:<br /><br />Γιατί δεσμεύθηκε η περιοχή έως τις 15 Σεπτεμβρίου εάν το σκάφος επρόκειτο να φύγει στις 3;<br />Η ελληνική αντίδραση ήταν άμεση<br /><br />Η Αθήνα από την πρώτη στιγμή επέλεξε να μην αφήσει αναπάντητη την τουρκική ενέργεια.<br /><br />Η ελληνική αντι-NAVTEX υπογράμμισε ότι ο σταθμός της Αττάλειας δεν είναι η αρμόδια αρχή για την έκδοση σχετικής ναυτιλιακής οδηγίας στη συγκεκριμένη περιοχή, ενώ η ελληνική πλευρά επανέφερε και το ζήτημα των κυριαρχικών δικαιωμάτων που απορρέουν από την υφαλοκρηπίδα.<br /><br />Η σημασία της αντίδρασης δεν βρίσκεται στο ότι απαγορεύθηκε η πλεύση ενός επιστημονικού πλοίου σε διεθνή ύδατα.<br /><br />Βρίσκεται στο γεγονός ότι η Ελλάδα δεν άφησε την τουρκική NAVTEX να δημιουργήσει εικόνα αδιαμφισβήτητης τουρκικής αρμοδιότητας στην περιοχή.<br /><br />Και αυτό είναι κρίσιμο.<br /><br />Διότι στην Ανατολική Μεσόγειο η μάχη δεν δίνεται μόνο με πλοία.<br /><br />Δίνεται και με:<br /><br />NAVTEX, χάρτες, συντεταγμένες, διοικητικές πράξεις και τη δημιουργία προηγουμένου.<br />Το Καστελόριζο παραμένει στον πυρήνα της τουρκικής στρατηγικής<br /><br />Η παρουσία του TÜBİTAK MARMARA δεν μπορεί να εξεταστεί αποκομμένη από τη μεγάλη εικόνα.<br /><br />Η περιοχή νοτίως του Καστελόριζου βρίσκεται εδώ και χρόνια στον πυρήνα της ελληνοτουρκικής διαφωνίας για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών.<br /><br />Η Τουρκία υποστηρίζει ότι τα ελληνικά νησιά δεν πρέπει να παράγουν την ίδια θαλάσσια επήρεια με τις ηπειρωτικές ακτές της Ανατολίας, θέση που η Αθήνα απορρίπτει στη βάση του Δικαίου της Θάλασσας. Η πρόσφατη αποστολή του τουρκικού ερευνητικού συνέπεσε μάλιστα με τη νέα τουρκική χαρτογράφηση θαλάσσιου πάρκου στην ευρύτερη περιοχή Φετιγιέ–Κας.<br /><br />Αυτό σημαίνει ότι κάθε τουρκικό πλοίο, κάθε NAVTEX και κάθε συντεταγμένη στην περιοχή έχει πολιτικό βάρος πολύ μεγαλύτερο από την καθαρά επιστημονική δραστηριότητα που αναγράφεται στην ανακοίνωση.</div><div><br />Το TÜBİTAK Marmara δεν είναι σεισμογραφικό τύπου Oruc Reis<br /><br />Χρειάζεται παράλληλα μία σημαντική τεχνική διευκρίνιση.<br /><br />Το TÜBİTAK MARMARA είναι ωκεανογραφικό ερευνητικό σκάφος, μήκους περίπου 41 μέτρων, με δυνατότητες υδρογραφικών, βαθυμετρικών, γεωφυσικών και περιβαλλοντικών ερευνών.<br /><br />Διαθέτει μεταξύ άλλων πολυδεσμικά βυθόμετρα, συστήματα απεικόνισης πυθμένα, αισθητήρες CTD, εξοπλισμό δειγματοληψίας και δυναμικό σύστημα διατήρησης θέσης.<br /><br />Δεν είναι επομένως περίπτωση αντίστοιχη με το Oruc Reis και τις σεισμικές έρευνες υδρογονανθράκων του 2020.<br /><br />Αυτό, όμως, δεν μηδενίζει τη γεωπολιτική σημασία της αποστολής.<br /><br />Ιδίως όταν οι ανακοινωμένες θέσεις των ερευνών χρησιμοποιούνται ταυτόχρονα από την Άγκυρα για να προβάλει τις δικές της αντιλήψεις περί θαλάσσιας δικαιοδοσίας.<br />Το μήνυμα του Τούρκου ναυάρχου αποκαλύπτει την αμηχανία<br /><br />Το πιο ενδιαφέρον στην υπόθεση δεν είναι ότι ένα ερευνητικό πλοίο άλλαξε πορεία.<br /><br />Τα πλοία αλλάζουν προγράμματα.<br /><br />Μπορεί να προκύψουν τεχνικά προβλήματα.<br /><br />Μπορεί να απαιτείται ανεφοδιασμός.<br /><br />Μπορεί μια επιστημονική αποστολή να ολοκληρωθεί ταχύτερα από τον μέγιστο χρόνο που αναγράφεται σε μια NAVTEX.<br /><br />Το πολιτικό ζήτημα είναι ότι ακόμη και κορυφαίο στέλεχος της τουρκικής αντιπολίτευσης με βαθιά γνώση των ναυτικών θεμάτων θεωρεί ότι η κυβέρνηση πρέπει να εξηγήσει άμεσα τι συνέβη.<br /><br />Γιατί;<br /><br />Επειδή γνωρίζει ότι στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο η αντίληψη της αποφασιστικότητας είναι μέρος της ίδιας της αποτροπής.<br /><br />Και αυτή τη στιγμή το ερώτημα στην Τουρκία είναι απλό:<br /><br />Εφόσον η NAVTEX έφθανε μέχρι τις 15 Σεπτεμβρίου, γιατί το TÜBİTAK MARMARA εγκατέλειψε την περιοχή στις 3;<br />Υποχώρηση ή προσωρινή διακοπή;<br /><br />Μέχρι να υπάρξει επίσημη τουρκική ανακοίνωση, δεν μπορεί να υποστηριχθεί με βεβαιότητα ότι το ερευνητικό αποχώρησε εξαιτίας της ελληνικής αντίδρασης.<br /><br />Αυτό θα ήταν συμπέρασμα χωρίς επαρκή στοιχεία.<br /><br />Όμως εξίσου σαφές είναι ότι η αποστολή όπως αρχικά παρουσιάστηκε από την Άγκυρα δεν συνεχίστηκε αδιάλειπτα μέχρι τις 15 Σεπτεμβρίου.<br /><br />Και αυτή η πραγματικότητα είναι αρκετή για να ανοίξει ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον πολιτικό μέτωπο στο εσωτερικό της Τουρκίας.<br /><br />Ο Μπαγτζίογλου ουσιαστικά προειδοποιεί την κυβέρνηση:<br /><br />«Εξηγήστε τι συνέβη πριν η Ελλάδα εμφανίσει την εξέλιξη ως δική της επιτυχία».<br /><br />Αυτό και μόνο δείχνει πόσο ευαίσθητη είναι πλέον η Άγκυρα απέναντι στην εικόνα που δημιουργείται γύρω από το Καστελόριζο.<br />Η Αθήνα κέρδισε τουλάχιστον τη μάχη της αντίδρασης<br /><br />Είτε το TÜBİTAK MARMARA επιστρέψει στην περιοχή είτε όχι, ένα δεδομένο παραμένει.<br /><br />Η τουρκική κίνηση δεν έμεινε αναπάντητη.<br /><br />Η Αθήνα αντέδρασε αμέσως θεσμικά.<br /><br />Αμφισβήτησε την τουρκική NAVTEX.<br /><br />Παρακολούθησε το ερευνητικό.<br /><br />Δεν αποδέχθηκε τη δημιουργία τουρκικού διοικητικού τετελεσμένου.<br /><br />Και λίγες ημέρες αργότερα το πλοίο βρισκόταν πλέον μακριά από το Καστελόριζο.<br /><br />Το εάν αυτά συνδέονται αιτιωδώς θα πρέπει να αποδειχθεί.<br /><br />Η πολιτική εικόνα όμως έχει ήδη δημιουργηθεί — και αυτό ακριβώς είναι που ανησυχεί τον Γιανκί Μπαγτζίογλου.<br />Η μεγάλη μάχη πίσω από το TÜBİTAK Marmara<br /><br />Το πραγματικό διακύβευμα είναι πολύ μεγαλύτερο από ένα ερευνητικό πλοίο.<br /><br />Είναι η προσπάθεια της Τουρκίας να μεταφέρει τις διεκδικήσεις της:<br /><br />από τον χάρτη στη NAVTEX,<br /><br />από τη NAVTEX στη φυσική παρουσία,<br /><br />και τελικά<br /><br />από τη φυσική παρουσία στη δημιουργία μιας νέας κανονικότητας.<br /><br />Η ελληνική στρατηγική πρέπει να λειτουργεί ακριβώς αντίστροφα:<br /><br />να μην αφήνει καμία μονομερή ενέργεια αναπάντητη και να αποτρέπει τη μετατροπή μιας τουρκικής διεκδίκησης σε «τετελεσμένο» επειδή επαναλαμβάνεται συνεχώς.<br /><br />Γι’ αυτό το TÜBİTAK MARMARA έχει σημασία.<br /><br />Όχι για το μέγεθός του.<br /><br />Όχι επειδή αποτελεί πολεμικό πλοίο.<br /><br />Αλλά επειδή πίσω από την πορεία ενός 41 μέτρων ερευνητικού σκάφους παίζεται μία πολύ μεγαλύτερη μάχη:<br /><br />ποιος θα επιβάλει τη δική του αντίληψη για τις θαλάσσιες ζώνες γύρω από το Καστελόριζο.<br /><br />Και η ξαφνική αποχώρησή του, ενώ η τουρκική NAVTEX παρέμενε ενεργή, ανάγκασε αυτή τη φορά τους ίδιους τους Τούρκους να ζητούν απαντήσεις.</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Χαμός στη Τουρκία: ”Η Αθήνα αντέδρασε και το TÜBİTAK Marmara αποχώρησε”. Τώρα Τούρκοι Στρατηγοί ζητούν απαντήσεις: ”Γιατί υποχωρήσαμε;”

Ερωτήματα ακόμη και στο εσωτερικό της Τουρκίας προκαλεί η αιφνίδια αποχώρηση του ερευνητικού σκάφους R/V TÜBİTAK MARMARA από τη θαλάσσια περ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Πούτιν αρπάζει τη «χείρα βοηθείας» Τραμπ: Η ειρήνη γίνεται το νέο όπλο πίεσης της Μόσχας.

<img height="98" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/09/NGcTcXSdkOaClHZwap5F6V61XDr8d1KzHp_mwCUvbByTqq9ju5h9gkzAjfERJB2fQ9vutA0GBcf7lNQ2VofOrYrqnmTO2vRfRfWIFiNEs_5Fpa-BehjU-jJKxDTyJVk-em1VcLzxYodiOtI0FfU6GTswXRzIsqre9pcJe_MEjPBtUR6uqPE119O7lUh_kdPu-1-1-768x507.jpg" width="752" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Η Μόσχα αναγνωρίζει πλέον δημόσια «πιθανότητα» συμφωνίας για την Ουκρανία αμέσως μετά το μήνυμα Τραμπ για νέα συνάντηση μόνο όταν το deal είναι ώριμο. Όμως οι επιθέσεις συνεχίζονται και το Κρεμλίνο επιχειρεί να μετατρέψει την προοπτική της ειρήνης σε διαπραγματευτικό μοχλό απέναντι σε Κίεβο, Ουάσινγκτον και Ευρώπη.<br /><br />Ο Βλαντίμιρ Πούτιν άνοιξε την Πέμπτη ένα παράθυρο που μέχρι πριν από λίγες ώρες έμοιαζε σχεδόν κλειστό: δήλωσε δημοσίως ότι βλέπει πιθανότητα επίτευξης ειρηνευτικής συμφωνίας για την Ουκρανία, την ώρα που και το Κίεβο μιλά για μια «νέα δυναμική» στις διπλωματικές προσπάθειες.<br /><br />Το σημαντικότερο, ωστόσο, δεν είναι μόνο τι είπε ο Ρώσος πρόεδρος στο Ανατολικό Οικονομικό Φόρουμ στο Βλαδιβοστόκ.<br /><br />Είναι πότε το είπε.<br /><br />Μία ημέρα νωρίτερα, ο Ντόναλντ Τραμπ είχε θέσει ουσιαστικά τον όρο για μια νέα συνάντηση κορυφής με τον Πούτιν: να υπάρχει ήδη ώριμη προοπτική ειρηνευτικής συμφωνίας. «Θα ήθελα να το κάνω όταν όλοι θα είναι έτοιμοι να συνάψουν μια ειρηνευτική συμφωνία», είπε ο Αμερικανός πρόεδρος, προσθέτοντας ότι θα μπορούσε να συναντήσει τον Ρώσο ηγέτη ακόμη και άμεσα εάν το επιθυμούσε.<br /><br />Και τώρα η Μόσχα απαντά: ναι, συμφωνία μπορεί να υπάρξει.<div><br />Πούτιν: «Υπάρχει πιθανότητα»<br /><br />Μιλώντας στο Βλαδιβοστόκ, ο Πούτιν αναγνώρισε ότι αρκετές χώρες —μεταξύ αυτών οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα— είναι διατεθειμένες να βοηθήσουν στην επίτευξη μιας διευθέτησης.<br /><br />Αλλά έβαλε ταυτόχρονα ένα κρίσιμο όριο στον ρόλο τους.<br /><br />«Πρώτα απ’ όλα, η Ρωσία και η Ουκρανία πρέπει να καταλήξουν σε συμφωνία μεταξύ τους. Όλες οι άλλες χώρες είναι έτοιμες να υποστηρίξουν και να βοηθήσουν», δήλωσε.<br /><br />Και στη συνέχεια έδωσε τη φράση που αλλάζει τουλάχιστον τον διπλωματικό τόνο:<br /><br />«Υπάρχει πιθανότητα; Κατά την άποψή μου, ναι, υπάρχει».<br /><br />Δεν πρόκειται ακόμη για ειρηνευτική πρόταση. Δεν παρουσιάστηκε χρονοδιάγραμμα, νέα φόρμουλα κατάπαυσης του πυρός ή συμβιβασμός στα μεγάλα ζητήματα.<br /><br />Είναι όμως πολιτικό σήμα προς την Ουάσινγκτον. </div><div><br />Ο Τραμπ έβαλε τον πήχη – Ο Πούτιν απάντησε<br /><br />Η αλληλουχία των δηλώσεων έχει ιδιαίτερη σημασία.<br /><br />Ο Τραμπ ουσιαστικά είπε ότι δεν επιθυμεί άλλη μία συνάντηση υψηλού συμβολισμού χωρίς απτό αποτέλεσμα. Ο Πούτιν, μέσα σε περίπου ένα εικοσιτετράωρο, αναγνώρισε ότι η διπλωματική λύση παραμένει εφικτή.<br /><br />Παράλληλα, το Κρεμλίνο επιβεβαιώνει ότι οι επαφές με την αμερικανική κυβέρνηση συνεχίζονται, ακόμη και μέσω των υπηρεσιών πληροφοριών και των ειδικών απεσταλμένων της Ουάσινγκτον.<br /><br />«Οι επαφές μας με την αμερικανική κυβέρνηση συνεχίζονται», δήλωσε ο Πούτιν, εκφράζοντας την ελπίδα ότι θα οδηγήσουν τελικά σε θετικό αποτέλεσμα.<br /><br />Αυτό δημιουργεί μια νέα εικόνα: η Ουάσινγκτον βρίσκεται πλέον στο κέντρο της διαπραγματευτικής γεωμετρίας, ακόμη κι αν ο Πούτιν επιμένει δημοσίως ότι την τελική συμφωνία πρέπει να την κάνουν Μόσχα και Κίεβο.<br />Η Μόσχα όμως μιλά για ειρήνη και ταυτόχρονα αυξάνει την πίεση<br /><br />Εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση — και ίσως η πραγματική στρατηγική του Κρεμλίνου.<br /><br />Η αλλαγή της ρητορικής δεν συνοδεύεται ακόμη από αντίστοιχη αποκλιμάκωση στο πεδίο.<br /><br />Μόλις μία ημέρα πριν, ο Πούτιν κατηγορούσε την Ουκρανία για «κρατική τρομοκρατία» και δήλωνε ότι δεν διαπραγματεύεται κανείς με «τρομοκράτες», ενώ παράλληλα επαινούσε τους Αμερικανούς διαμεσολαβητές.<br /><br />Την ίδια στιγμή, η Ρωσία έχει προειδοποιήσει για μεγάλης κλίμακας επιθέσεις εναντίον ουκρανικών ενεργειακών εγκαταστάσεων ως απάντηση στα ουκρανικά πλήγματα βαθιά μέσα στη ρωσική επικράτεια.<br /><br />Αυτό σημαίνει ότι η Μόσχα κρατά ανοιχτές δύο πόρτες ταυτόχρονα:<br /><br />τη διπλωματική προς τον Τραμπ και τη στρατιωτική προς τον Ζελένσκι.</div><div><br />Η «ειρήνη» ως διαπραγματευτικό όπλο<br /><br />Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο στοιχείο της νέας φάσης.<br /><br />Ο Πούτιν δεν χρειάζεται απαραίτητα να απορρίψει τη διαπραγμάτευση για να αυξήσει την πίεση στην Ουκρανία.<br /><br />Μπορεί να κάνει το αντίθετο: να εμφανίζεται πρόθυμος να συζητήσει.<br /><br />Με αυτόν τον τρόπο η συζήτηση μετατοπίζεται από το ερώτημα «θέλει η Ρωσία ειρήνη;» στο πολύ δυσκολότερο «ποιος εμποδίζει τη συμφωνία;».<br /><br />Και αυτό έχει τεράστια σημασία για τον Τραμπ.<br /><br />Εάν η Μόσχα παρουσιάσει τον εαυτό της ως διαθέσιμο συνομιλητή, αυξάνεται η πίεση προς το Κίεβο να δείξει αντίστοιχη ευελιξία — ιδιαίτερα εάν η αμερικανική κυβέρνηση θεωρήσει ότι υπάρχει πραγματική δυνατότητα συμφωνίας.<br /><br />Η κίνηση Πούτιν, επομένως, μπορεί να διαβαστεί όχι ως υποχώρηση αλλά ως προσπάθεια ανακατανομής της διπλωματικής πίεσης.<br />Και το Κίεβο δεν κλείνει την πόρτα<br /><br />Η ουκρανική αντίδραση έχει εξίσου μεγάλη σημασία.<br /><br />Ο υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας Αντρίι Σίμπιχα εμφανίστηκε προσεκτικά αισιόδοξος, εκτιμώντας ότι οι επόμενες ημέρες μπορεί να σηματοδοτήσουν επανεκκίνηση της διεθνούς διπλωματικής κινητικότητας.<br /><br />«Πιστεύω ότι τώρα θα έχουμε μια νέα δυναμική στις ειρηνευτικές προσπάθειες, με την επιστροφή σε μια ενεργή φάση πολιτικής και διπλωματικής εμπλοκής σε πολλές πρωτεύουσες του κόσμου», δήλωσε.<br /><br />Αυτό δεν σημαίνει ότι Κίεβο και Μόσχα έχουν πλησιάσει στα βασικά ζητήματα.<br /><br />Σημαίνει όμως ότι, για πρώτη φορά στη συγκεκριμένη φάση, και οι δύο πλευρές χρησιμοποιούν δημοσίως γλώσσα που αφήνει ανοιχτό το διπλωματικό παράθυρο.<br />Τα drones εξακολουθούν να γράφουν τους όρους της διαπραγμάτευσης<br /><br />Στο πεδίο, ωστόσο, η εικόνα παραμένει πολύ διαφορετική.<br /><br />Η Ουκρανία έχει κλιμακώσει θεαματικά τις επιθέσεις με drones βαθιά μέσα στη Ρωσία. Σύμφωνα με στοιχεία που συγκέντρωσε το Associated Press, περισσότεροι από 43.300 ουκρανικοί δρόνοι αναχαιτίστηκαν πάνω από ρωσικό έδαφος και την Κριμαία μεταξύ Ιουνίου και Αυγούστου, σχεδόν εξαπλάσιος αριθμός σε σχέση με το προηγούμενο καλοκαίρι.<br /><br />Στόχος δεν είναι μόνο στρατιωτικές εγκαταστάσεις.<br /><br />Διυλιστήρια, ενεργειακές υποδομές και αεροδρόμια έχουν μπει στο κάδρο, μεταφέροντας μέρος του οικονομικού κόστους του πολέμου στο εσωτερικό της Ρωσίας.<br /><br />Την 1η Σεπτεμβρίου, ουκρανικά drones έπληξαν το συγκρότημα της Novatek στο λιμάνι Ust-Luga στη Βαλτική, προκαλώντας ζημιές σε εξοπλισμό επεξεργασίας πετρελαίου, σύμφωνα με την ουκρανική στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών.<br /><br />Απέναντι σε αυτή την πίεση, η Μόσχα απειλεί να χρησιμοποιήσει ξανά ένα από τα ισχυρότερα όπλα καταναγκασμού που διαθέτει: την ουκρανική ενεργειακή υποδομή πριν από τον χειμώνα. </div><div><br />Ο χειμώνας γίνεται μέρος της διαπραγμάτευσης<br /><br />Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο σκληρό κομμάτι της εξίσωσης.<br /><br />Η ηλεκτροπαραγωγή, η θέρμανση, το φυσικό αέριο, οι μεταφορές και η λειτουργία της ουκρανικής οικονομίας δεν είναι απλώς στρατιωτικές παράμετροι.<br /><br />Είναι παράγοντες διαπραγματευτικής αντοχής.<br /><br />Η Ρωσία έχει ήδη πλήξει επανειλημμένα το ουκρανικό ενεργειακό σύστημα, ενώ η Ουκρανία επιχειρεί να επισκευάσει και να θωρακίσει τις υποδομές της πριν από τον χειμώνα 2026–2027.<br /><br />Επομένως, όσο περισσότερο πλησιάζει ο χειμώνας χωρίς συμφωνία, τόσο αυξάνεται το κόστος για το Κίεβο — αλλά και το κίνητρο της Μόσχας να βελτιώσει τη θέση της πριν καθίσει πραγματικά στο τραπέζι.</div><div><br />Ο Πούτιν βάζει και την Κίνα στο τραπέζι<br /><br />Η αναφορά του Ρώσου προέδρου στην Κίνα δεν ήταν τυχαία.<br /><br />Ο Πούτιν είπε ότι ο Σι Τζινπίνγκ θέτει συστηματικά το ζήτημα της Ουκρανίας στις συνομιλίες τους και ότι το Πεκίνο προσπαθεί να συμβάλει σε ειρηνική επίλυση.<br /><br />Για τη Μόσχα αυτό εξυπηρετεί δύο στόχους.<br /><br />Αφενός δείχνει στον Τραμπ ότι η Ρωσία θέλει να συνομιλήσει με την Ουάσινγκτον.<br /><br />Αφετέρου υπενθυμίζει ότι δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τις ΗΠΑ για τη διεθνή νομιμοποίηση μιας συμφωνίας.<br /><br />Η Κίνα αποτελεί το μεγάλο οικονομικό και διπλωματικό αντίβαρο της Ρωσίας απέναντι στη Δύση. Δεν υπάρχει, ωστόσο, μέχρι στιγμής δημοσιοποιημένο κοινό αμερικανοκινεζικό σχέδιο ειρήνης ή συμφωνημένος μηχανισμός εγγυήσεων.<br />Το πραγματικό deal είναι πολύ μεγαλύτερο από μια κατάπαυση πυρός<br /><br />Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο γεωπολιτικό παιχνίδι.<br /><br />Μια πραγματική συμφωνία δεν αφορά μόνο το αν θα σταματήσουν να πετούν drones και πύραυλοι.<br /><br />Αγγίζει το εδαφικό, τις εγγυήσεις ασφαλείας για την Ουκρανία, τις δυτικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας, το μέλλον των δεσμευμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων και τελικά τη νέα ισορροπία ασφαλείας στην Ευρώπη.<br /><br />Για τον Πούτιν υπάρχει επιπλέον ένας μεγαλύτερος στόχος: η σταδιακή αποκατάσταση της σχέσης με την Ουάσινγκτον.<br /><br />Για τον Τραμπ, αντίστοιχα, μια συμφωνία στην Ουκρανία θα μπορούσε να ανοίξει την πόρτα για μια ευρύτερη αναδιάταξη των αμερικανορωσικών σχέσεων.<br /><br />Γι’ αυτό η επόμενη συνάντηση Τραμπ–Πούτιν, εφόσον πραγματοποιηθεί, δύσκολα θα αφορά αποκλειστικά μία γραμμή κατάπαυσης πυρός.<br />Η Μόσχα πήρε το μήνυμα του Τραμπ – Τώρα ανεβάζει το τίμημα<br /><br />Η σημερινή δήλωση Πούτιν αποτελεί πραγματική αλλαγή τόνου, αλλά όχι ακόμη αλλαγή στρατηγικής.<br /><br />Η Ρωσία δεν κατεβάζει τα όπλα για να διαπραγματευτεί.<br /><br />Επιχειρεί να διαπραγματευτεί ενώ συνεχίζει να χρησιμοποιεί τα όπλα για να βελτιώσει τους όρους της.<br /><br />Και αυτή είναι η ουσία της νέας φάσης.<br /><br />Ο Τραμπ άφησε ανοιχτή την πόρτα για νέα συνάντηση εφόσον υπάρξει ώριμο ειρηνευτικό σχέδιο. Ο Πούτιν απάντησε ότι η συμφωνία είναι δυνατή. Το Κίεβο μιλά για «νέα δυναμική».<br /><br />Αλλά μέχρι να εμφανιστούν συγκεκριμένες κινήσεις για κατάπαυση πυρός, εδαφικό και εγγυήσεις ασφαλείας, η ειρήνη παραμένει ταυτόχρονα στόχος και μοχλός πίεσης.<br /><br />Και ίσως αυτό να είναι το ισχυρότερο χαρτί του Κρεμλίνου αυτή τη στιγμή: όχι να πει «όχι» στον Τραμπ, αλλά να πει «ναι — με τους σωστούς όρους».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Πούτιν αρπάζει τη «χείρα βοηθείας» Τραμπ: Η ειρήνη γίνεται το νέο όπλο πίεσης της Μόσχας.

Βασιλης Διαμαντακος Η Μόσχα αναγνωρίζει πλέον δημόσια «πιθανότητα» συμφωνίας για την Ουκρανία αμέσως μετά το μήνυμα Τραμπ για νέα συνάντηση ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Ευρώπη βρίσκει τα όπλα. Αλλά ποιος πληρώνει; Το κρυφό πολιτικό κόστος του 5% του ΝΑΤΟ.

<img height="89" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/09/merts-768x511.jpg" width="752" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Γερμανία, Ιταλία και Ισπανία αναζητούν διαφορετικό δρόμο προς τη νέα εποχή των εξοπλισμών – Πίσω από τα δισ. ανοίγει η μεγάλη μάχη για συντάξεις, φόρους, χρέος και κοινωνικό κράτος<br /><br />Η Ευρώπη έχει αποφασίσει να επανεξοπλιστεί.<br /><br />Δεν έχει αποφασίσει όμως ακόμη ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό.<br /><br />Και αυτή μπορεί να αποδειχθεί η σημαντικότερη πολιτική σύγκρουση της επόμενης δεκαετίας.<br /><br />Στη Σύνοδο της Χάγης τον Ιούνιο του 2025, οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ δεσμεύθηκαν να κατευθύνουν έως το 2035 το 5% του ΑΕΠ τους στην άμυνα και την ευρύτερη ασφάλεια: τουλάχιστον 3,5% για τις καθαρά στρατιωτικές ανάγκες και έως 1,5% για υποδομές, κυβερνοάμυνα, πολιτική προστασία, ανθεκτικότητα και αμυντική βιομηχανία.<br /><br />Στο χαρτί πρόκειται για τη μεγαλύτερη μεταβολή στην ευρωπαϊκή αμυντική πολιτική εδώ και δεκαετίες.<br /><br />Στην πραγματικότητα, όμως, το 5% δημιουργεί ένα δεύτερο και πολύ πιο δύσκολο ερώτημα:<br /><br />Από πού θα βρεθούν τα χρήματα;<div><br />Το 5% είναι στόχος – όχι χρηματοδοτικό σχέδιο<br /><br />Αυτό είναι το σημείο που συχνά χάνεται πίσω από τις μεγάλες ανακοινώσεις.<br /><br />Το ΝΑΤΟ καθορίζει το αποτέλεσμα που πρέπει να επιτευχθεί. Δεν δημιουργεί έναν τεράστιο κοινό προϋπολογισμό που θα πληρώσει τον λογαριασμό για κάθε ευρωπαϊκή κυβέρνηση.<br /><br />Κάθε χώρα πρέπει να χαράξει μια αξιόπιστη σταδιακή πορεία προς το 2035, ενώ το ίδιο το ΝΑΤΟ έχει προβλέψει επανεξέταση της τροχιάς και της ισορροπίας των δαπανών το 2029.<br /><br />Άρα η μεγάλη πολιτική μάχη μεταφέρεται στα εθνικά κοινοβούλια.<br /><br />Περισσότερα χρήματα για άμυνα μπορεί να σημαίνουν υψηλότερους φόρους.<br /><br />Μπορεί να σημαίνουν περισσότερο χρέος.<br /><br />Μπορεί να σημαίνουν περιορισμό άλλων δαπανών.<br /><br />Ή μπορεί να σημαίνουν προσπάθεια των κυβερνήσεων να εντάξουν όσο το δυνατόν περισσότερες υφιστάμενες επενδύσεις στο ευρύτερο 1,5% της ασφάλειας.<br /><br />Και εκεί αρχίζουν να αποκλίνουν οι δρόμοι Βερολίνου, Ρώμης και Μαδρίτης. </div><div><br />Γερμανία: Το πιο επικίνδυνο πολιτικό εργαστήριο<br /><br />Η Γερμανία βρίσκεται ίσως μπροστά στο δυσκολότερο τεστ.<br /><br />Ο Φρίντριχ Μερτς καλείται να συνδυάσει την αναβάθμιση της Bundeswehr και τις νέες ευρωπαϊκές αμυντικές απαιτήσεις με μια οικονομία που δεν διαθέτει απεριόριστο δημοσιονομικό χώρο και μια κοινωνία ιδιαίτερα ευαίσθητη στις αλλαγές του κοινωνικού κράτους.<br /><br />Και το πολιτικό περιβάλλον γίνεται όλο και πιο δύσκολο.<br /><br />Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις που καταγράφονται ενόψει των κρίσιμων εκλογών στη Σαξονία-Άνχαλτ εμφανίζουν την AfD γύρω στο 28% σε εθνικό επίπεδο, έναντι περίπου 20%-22% για CDU/CSU, ενώ στο ίδιο το κρατίδιο η AfD ξεπερνά το 40%.<br /><br />Δεν μπορεί φυσικά αυτή η άνοδος να αποδοθεί μονοδιάστατα στις αμυντικές δαπάνες. Μετανάστευση, οικονομία, κόστος ζωής, ενεργειακές τιμές και η ίδια η ηγεσία Μερτς επηρεάζουν επίσης την εικόνα.<br /><br />Αλλά δημιουργείται μια επικίνδυνη πολιτική εξίσωση:<br /><br />όσο περισσότερο η ασφάλεια απαιτεί δημοσιονομικούς πόρους, τόσο περισσότερο η κυβέρνηση πρέπει να εξηγήσει στους ψηφοφόρους τι θυσιάζεται για να χρηματοδοτηθεί.<a href="https://www.pagenews.gr/2026/09/05/policy-briefs/i-europi-briskei-ta-opla-alla-poios-plironei-to-kryfo-politiko-kostos-tou-5-tou-nato/"> <b>Διαβάστε την συνέχεια στην πηγή</b></a></div><div> </div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Ευρώπη βρίσκει τα όπλα. Αλλά ποιος πληρώνει; Το κρυφό πολιτικό κόστος του 5% του ΝΑΤΟ.

Βασιλης Διαμαντακος Γερμανία, Ιταλία και Ισπανία αναζητούν διαφορετικό δρόμο προς τη νέα εποχή των εξοπλισμών – Πίσω από τα δισ. ανοίγει η μ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ελλάδα – Τουρκία: Η μάχη για την αεροπορική υπεροχή την τελευταία δεκαετία. Πως άλλαξε ο συσχετισμός ισχύος πάνω από το Αιγαίο.

<img height="94" src="https://www.onalert.gr/app/uploads/2026/09/RAFALE-POLEMIKI-AEROPORIA-600x400.jpeg" width="746" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Από τα F-16 και τα Mirage, στα F-35 και το KAAN</span></h3><b>Κώστας Σαρικάς</b><br />Η έναρξη της εκπαίδευσης των πρώτων Τούρκων ιπταμένων στα Eurofighter Typhoon αποτελεί ένα ακόμη κομβικό σημείο στη διαρκή προσπάθεια της Άγκυρας να ανατρέψει τη σημαντική ποιοτική υπεροχή που έχει αποκτήσει τα τελευταία χρόνια η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία. Μέσα σε μία δεκαετία, από το 2016 έως σήμερα, οι αεροπορικές δυνάμεις Ελλάδας και Τουρκίας ακολούθησαν δύο διαφορετικές διαδρομές.<br /><br />Η Τουρκία ξεκίνησε αυτή την περίοδο με σαφή αριθμητική υπεροχή, με έναν μεγάλο και σχετικά ομοιογενή στόλο F-16 και με την προοπτική να εντάξει σε υπηρεσία τα F-35. Η Ελλάδα, αντίθετα, διέθετε έναν αξιόμαχο αλλά ανομοιογενή στόλο F-16, Mirage 2000-5 και F-4E Phantom, χωρίς να έχει ακόμη πραγματοποιήσει το τεχνολογικό άλμα που ακολούθησε τα επόμενα χρόνια.<br /><br />Η εικόνα σήμερα είναι πολύ διαφορετική. Η Ελλάδα διαθέτει πλέον Rafale με Meteor, συνεχίζει με ταχύ ρυθμό την αναβάθμιση των F-16 σε Viper και έχει ήδη περάσει στην εποχή του F-35. Η Τουρκία, από την άλλη πλευρά, έχασε την πρόσβαση στο F-35, όμως επιχειρεί τώρα να καλύψει το κενό με Eurofighter, νέα F-16 Block 70, εκτεταμένες εγχώριες αναβαθμίσεις μέσω του προγράμματος ÖZGÜR και σε βάθος χρόνου, με το KAAN.<div><br />Από το 2016 στο 2026: Πώς ανατράπηκε η εικόνα<br /><br />Πριν από περίπου δέκα χρόνια, η Τουρκία εμφανιζόταν να έχει σαφή πλεονεκτήματα. Διέθετε περισσότερα F-16, σημαντικές δυνατότητες αεροπορικής υποστήριξης και, κυρίως, συμμετείχε στο πρόγραμμα F-35. Η προοπτική ήταν ότι σταδιακά θα αντικαθιστούσε μέρος του στόλου της με αεροσκάφη 5ης γενιάς και θα αποκτούσε τεχνολογική υπεροχή που δύσκολα θα μπορούσε να καλύψει η Ελλάδα.<br /><br />Η αγορά όμως των ρωσικών S-400 ανέτρεψε το συγκεκριμένο σχέδιο. Η Άγκυρα αποκλείστηκε από το F-35 και βρέθηκε αναγκασμένη να αναζητήσει άλλους δρόμους για την ανανέωση της αεροπορικής της ισχύος. Ταυτόχρονα, οι συνέπειες της απόπειρας πραξικοπήματος του 2016 επηρέασαν σημαντικά και το ανθρώπινο δυναμικό της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας, κυρίως σε επίπεδο έμπειρων χειριστών και εκπαιδευτών.<br /><br />Στο ίδιο χρονικό διάστημα, η Αθήνα έκανε ακριβώς το αντίθετο. Αντί να επιχειρήσει να ακολουθήσει την Τουρκία σε μια καθαρά αριθμητική κούρσα, επένδυσε στην ποιοτική αναβάθμιση, στη δικτύωση, στα σύγχρονα όπλα και στην απόκτηση πλατφορμών που μπορούσαν να αλλάξουν τον τρόπο διεξαγωγής των αεροπορικών επιχειρήσεων.</div><div><br />Rafale: Το πρώτο μεγάλο ελληνικό άλμα<br /><br />Η απόκτηση των 24 Rafale ήταν το πρώτο μεγάλο βήμα που άλλαξε άμεσα τον συσχετισμό. Το γαλλικό μαχητικό δεν πρόσθεσε απλώς έναν ακόμη τύπο αεροσκάφους στο ελληνικό οπλοστάσιο αλλά προσέφερε στην Πολεμική Αεροπορία δυνατότητες που δεν υπήρχαν μέχρι τότε σε αντίστοιχο επίπεδο.<br /><br />Ο συνδυασμός του ραντάρ AESA RBE2, του συστήματος ηλεκτρονικού πολέμου SPECTRA και του Meteor έδωσε τη δυνατότητα εμπλοκής εχθρικών στόχων σε πολύ μεγάλες αποστάσεις και προσέφερε ένα σημαντικό πλεονέκτημα στις αερομαχίες πέραν του οπτικού ορίζοντα. Παράλληλα, η δυνατότητα αξιοποίησης των SCALP EG και των Exocet AM39 προσέφερε στην Πολεμική Αεροπορία ισχυρή ικανότητα στρατηγικής κρούσης και ναυτικής προσβολής.<br /><br />Το σημαντικότερο ήταν ότι το Rafale δημιούργησε ένα ξεκάθαρο τεχνολογικό πλεονέκτημα έναντι της μεγάλης πλειονότητας των τουρκικών F-16. Για πρώτη φορά έπειτα από αρκετά χρόνια, η Αθήνα διέθετε μαχητικό το οποίο μπορούσε να υπερισχύσει όχι λόγω αριθμών αλλά λόγω αισθητήρων, ηλεκτρονικού πολέμου και όπλων.</div><div><br />F-16 Viper: Η νέα ραχοκοκαλιά της Πολεμικής Αεροπορίας<br /><br />Ακόμη πιο σημαντικό για τη συνολική εικόνα είναι το πρόγραμμα αναβάθμισης των F-16 Block 52+ και Block52+ Advanced στη διαμόρφωση Viper. Τα συγκεκριμένα αεροσκάφη αποτελούν το βασικό κορμό της αεροπορικής ισχύος της χώρας και δεν λειτουργούν απλώς ως συμπλήρωμα των Rafale.<br /><br />Το ραντάρ AESA APG-83, ο νέος υπολογιστής αποστολής, οι σύγχρονες επικοινωνίες και η αναβαθμισμένη χρήση του Link 16 μετατρέπουν τα Viper σε πλήρως δικτυοκεντρικές πλατφόρμες. Η εικόνα που έχει πλέον ο χειριστής για το πεδίο μάχης είναι πολύ πληρέστερη, ενώ η συνεργασία με άλλα αεροσκάφη και επίγεια ή θαλάσσια συστήματα γίνεται πολύ πιο αποτελεσματική.<br /><br />Με την αναμενόμενη αναβάθμιση των F-16 Block 50, η Πολεμική Αεροπορία θα μπορεί στο τέλος της δεκαετίας να διαθέτει περίπου 120 F-16 σε προηγμένο και σε μεγάλο βαθμό ομογενοποιημένο επίπεδο. Αυτό θα είναι κρίσιμο όχι μόνο επιχειρησιακά αλλά και σε επίπεδο υποστήριξης, εκπαίδευσης και διαθεσιμότητας.</div><div><br />F-35: Το άλμα στην πέμπτη γενιά<br /><br />Το επόμενο μεγάλο βήμα είναι το F-35A. Η Ελλάδα έχει ήδη προχωρήσει στην απόκτηση των πρώτων 20 μαχητικών με δυνατότητα για επιπλέον 20, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για έναν μελλοντικό στόλο 40 αεροσκαφών πέμπτης γενιάς.<br /><br />Η σημασία του F-35 όμως δεν εξαντλείται στο χαμηλό ίχνος του. Πρόκειται για ένα αεροσκάφος που λειτουργεί ταυτόχρονα ως μαχητικό, αισθητήρας και κόμβος πληροφοριών. Μπορεί να διεισδύσει σε περιβάλλον υψηλής απειλής, να συλλέξει δεδομένα και να τα μεταδώσει σε άλλα αεροσκάφη χωρίς να αποκαλυφθεί εύκολα.<br /><br />Αυτό σημαίνει ότι ένα ελληνικό F-35 μπορεί να λειτουργεί ως προπομπός για τα Rafale και τα Viper, δίνοντας στοιχεία στόχων σε άλλα μαχητικά που μπορεί να πραγματοποιήσουν την προσβολή. Η διαφορά αυτή είναι θεμελιώδης και αποτελεί έναν από τους βασικούς λόγους για τους οποίους η ένταξη του F-35 θα αλλάξει τον χαρακτήρα της ελληνικής αεροπορικής ισχύος.</div><div><br />Eurofighter: Η τουρκική απάντηση<br /><br />Η Άγκυρα επιχειρεί πλέον να καλύψει το κενό που άφησε η αποβολή από το πρόγραμμα των F-35 με την απόκτηση Eurofighter Typhoon. Η έναρξη της εκπαίδευσης των πρώτων Τούρκων ιπταμένων δείχνει ότι το πρόγραμμα περνά πλέον από το επίπεδο των συμφωνιών στην πραγματική δημιουργία επιχειρησιακής ικανότητας.<br /><br />Το Eurofighter αποτελεί ένα ιδιαίτερα ικανό μαχητικό αεροπορικής υπεροχής και μπορεί να περιορίσει σημαντικά το σημερινό ελληνικό πλεονέκτημα. Η δυνατότητα χρήσης Meteor είναι ιδιαίτερα κρίσιμη, καθώς αφαιρεί από την Ελλάδα ένα από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα που είχε αποκτήσει με τα Rafale.<br /><br />Η είσοδος Eurofighter στην Τουρκική Πολεμική Αεροπορία δεν σημαίνει πάντως ότι η Άγκυρα αποκτά αυτομάτως υπεροχή. Μεταφράζεται όμως στη διαπίστωση ότι η διαφορά περιορίζεται και ότι οι αερομαχίες BVR γίνονται ακόμη πιο σύνθετες, καθώς και οι δύο πλευρές θα έχουν τη δυνατότητα χρήσης όπλων πολύ μεγάλης εμβέλειας.</div><div><br />Τα 40 νέα τουρκικά F-16 Block 70<br /><br />Ο δεύτερος βασικός άξονας της τουρκικής ενίσχυσης είναι τα 40 νέα F-16 Block 70. Πρόκειται για αεροσκάφη προηγμένης διαμόρφωσης, με ραντάρ AESA APG-83 και σύγχρονα ηλεκτρονικά, τα οποία σε επίπεδο αισθητήρων και διασύνδεσης βρίσκονται στην ίδια τεχνολογική φιλοσοφία με τα ελληνικά Viper.<br /><br />Η αρχική συμφωνία προέβλεπε και την αναβάθμιση 79 υφιστάμενων F-16, όμως η Τουρκία επέλεξε τελικά να κινηθεί διαφορετικά και να βασιστεί περισσότερο στις δυνατότητες της εγχώριας βιομηχανίας. Η επιλογή αυτή μειώνει την εξάρτηση της Άγκυρας από ξένους προμηθευτές και της επιτρέπει να ενσωματώνει σταδιακά δικά της ηλεκτρονικά και όπλα. Το πρόγραμμα πάντως ως τώρα δεν φαίνεται να προχωρά και ήδη υπάρχουν πληροφορίες που κάνουν λόγο ακόμα και για ματαίωση του.</div><div><br />ÖZGÜR: Η εγχώρια τουρκική λύση<br /><br />Το πρόγραμμα ÖZGÜR έχει ως στόχο να αναβαθμίσει σημαντικό αριθμό τουρκικών F-16 με εγχώρια ηλεκτρονικά, νέο υπολογιστή αποστολής, σύγχρονες επικοινωνίες και σταδιακά το AESA ραντάρ MURAD της ASELSAN.<br /><br />Αυτή είναι μια από τις μεγαλύτερες διαφορές μεταξύ της ελληνικής και της τουρκικής στρατηγικής. Η Ελλάδα στηρίζεται κυρίως σε κορυφαία δυτικά συστήματα, τα οποία προσφέρουν υψηλό επίπεδο τεχνολογίας και πλήρη διαλειτουργικότητα με το ΝΑΤΟ. Η Τουρκία επιχειρεί να αποκτήσει αντίστοιχες δυνατότητες αλλά παράλληλα να ελέγχει όλο και μεγαλύτερο μέρος της τεχνολογίας.<br /><br />Η επιτυχία αυτής της στρατηγικής θα φανεί σε βάθος χρόνου. Ωστόσο, το γεγονός ότι η Άγκυρα μπορεί να αναπτύσσει δικά της ραντάρ, ηλεκτρονικά και όπλα αποτελεί σημαντικό πλεονέκτημα σε επίπεδο στρατηγικής αυτονομίας.</div><div><br />KAAN: Το μεγάλο τουρκικό στοίχημα<br /><br />Ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός της Τουρκίας στηρίζεται στο KAAN. Το εγχώριο μαχητικό πέμπτης γενιάς βρίσκεται ακόμη σε στάδιο ανάπτυξης και απέχει αρκετά από την πλήρη επιχειρησιακή ωρίμανση.<br /><br />Η πραγματική πρόκληση δεν είναι να πραγματοποιήσει ένα πρωτότυπο επιτυχημένες πτήσεις, αλλά να εξελιχθεί σε αξιόπιστο μαχητικό πρώτης γραμμής με ώριμους αισθητήρες, προηγμένα ηλεκτρονικά, χαμηλό ίχνος και κινητήρα που θα καλύπτει τις απαιτήσεις του προγράμματος.<br /><br />Για αυτόν τον λόγο, μέχρι το τέλος της δεκαετίας τα Eurofighter και τα F-16 Block 70 εφόσον τελικά αποκτηθούν θα έχουν μεγαλύτερη άμεση σημασία για τον ελληνοτουρκικό συσχετισμό από το KAAN. Το τουρκικό μαχητικό θα αρχίσει να αποκτά πραγματικό βάρος κυρίως στην επόμενη δεκαετία, εφόσον το πρόγραμμα κινηθεί σύμφωνα με τον σχεδιασμό της Άγκυρας</div><div><br />Το πλεονέκτημα της Τουρκίας στους αριθμούς και στην υποστήριξη<br /><br />Η ελληνική ποιοτική υπεροχή δεν σημαίνει ότι η Τουρκία έχει χάσει τα πλεονεκτήματά της. Η Τουρκική Πολεμική Αεροπορία εξακολουθεί να διαθέτει μεγαλύτερο αριθμό μαχητικών και πολύ ισχυρή υποδομή υποστήριξης. Ιδιαίτερα σημαντικά είναι τα KC-135R εναέριου ανεφοδιασμού, τα οποία επιτρέπουν στα τουρκικά μαχητικά να επιχειρούν σε μεγάλες αποστάσεις και να παραμένουν περισσότερο χρόνο στον αέρα. Η Ελλάδα δεν διαθέτει αντίστοιχη δυνατότητα και αυτό αποτελεί ένα πραγματικό επιχειρησιακό μειονέκτημα.<br /><br />Παράλληλα, τα τουρκικά E-7T Peace Eagle προσφέρουν στην Άγκυρα ισχυρές δυνατότητες έγκαιρης προειδοποίησης και ελέγχου. Η Ελλάδα διαθέτει τα EMB-145H Erieye, τα οποία αποτελούν εξαιρετικά σημαντικό πολλαπλασιαστή ισχύος αν και εκκρεμεί ο εκσυγχρονισμός τους, όμως η Τουρκία εξακολουθεί να διαθέτει μεγαλύτερο συνολικό όγκο μέσων υποστήριξης.<br />Πού βρίσκεται σήμερα ο πραγματικός συσχετισμός<br /><br />Σήμερα η Ελλάδα έχει σαφές ποιοτικό πλεονέκτημα στην κορυφή της πυραμίδας. Τα Rafale και τα Viper αποτελούν σαφώς πιο προηγμένες πλατφόρμες από τη μεγάλη πλειονότητα των τουρκικών F-16, ενώ το F-35 βρίσκεται ήδη στον ελληνικό σχεδιασμό. Η Τουρκία όμως επιχειρεί να κλείσει γρήγορα αυτό το κενό. Τα Eurofighter θα ενισχύσουν σημαντικά τις δυνατότητες αεροπορικής υπεροχής, τα Block 70 – αν τελικά το πρόγραμμα προχωρήσει – θα αυξήσουν τον αριθμό σύγχρονων F-16 και το ÖZGÜR θα επιτρέψει την αναβάθμιση μέρους του υφιστάμενου στόλου.<br /><br />Η ισορροπία επομένως δεν είναι στατική. Η Ελλάδα έχει αυτή τη στιγμή το πλεονέκτημα στην ποιότητα των μαχητικών πρώτης γραμμής, ενώ η Τουρκία διατηρεί το πλεονέκτημα στους αριθμούς, στα αεροσκάφη υποστήριξης και στην εγχώρια βιομηχανική βάση.</div><div><br />Η επόμενη μεγάλη μάχη θα είναι δικτυοκεντρική<br /><br />Το σημαντικότερο συμπέρασμα είναι ότι η μελλοντική αναμέτρηση δεν θα κριθεί μόνο από τον αριθμό των μαχητικών αλλά από τις δικτυοκεντρικές δυνατότητες. Τα ραντάρ AESA, τα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου, τα AEW&C, τα δίκτυα δεδομένων και οι πύραυλοι μεγάλου βεληνεκούς αποκτούν πλέον καθοριστική σημασία. Σε αυτό το περιβάλλον, η συνεργασία μεταξύ F-35, Rafale, Viper και Erieye μπορεί να δημιουργήσει για την Ελλάδα ένα ιδιαίτερα ισχυρό δίκτυο αισθητήρων και όπλων.<br /><br />Αντίστοιχα, η Τουρκία επιχειρεί να συνδυάσει Eurofighter, αναβαθμισμένα F-16 Block, E-7T και εγχώρια όπλα σε ένα ολοένα πιο δικτυοκεντρικό περιβάλλον.<br />Από το 2016 στο 2030: Η μεγάλη ανατροπή<br /><br />Η επόμενη πενταετία θα είναι καθοριστική. Εάν η Ελλάδα ολοκληρώσει τα Viper, προχωρήσει στην αναβάθμιση των Block 50 και εντάξει ομαλά τα πρώτα F-35, θα μπορεί να διατηρήσει σημαντικό ποιοτικό πλεονέκτημα. Εάν όμως η Τουρκία προχωρήσει γρήγορα στην επιχειρησιακή ένταξη Eurofighter, Block 70 και αναβαθμισμένων ÖZGÜR, η διαφορά θα αρχίσει να περιορίζεται.<br /><br />Ο συσχετισμός αεροπορικής ισχύος Ελλάδας και Τουρκίας δεν θα κριθεί επομένως μόνο από το πόσα μαχητικά θα διαθέτει κάθε πλευρά αλλά από το ποια αεροπορία θα μπορέσει να συνδυάσει καλύτερα αισθητήρες, όπλα, δικτύωση, ανθρώπινο δυναμικό και επιχειρησιακή εμπειρία.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.onalert.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ελλάδα – Τουρκία: Η μάχη για την αεροπορική υπεροχή την τελευταία δεκαετία. Πως άλλαξε ο συσχετισμός ισχύος πάνω από το Αιγαίο.

Από τα F-16 και τα Mirage, στα F-35 και το KAAN Κώστας Σαρικάς Η έναρξη της εκπαίδευσης των πρώτων Τούρκων ιπταμένων στα Eurofighter Typhoon...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκικός Τύπος: Συμφώνησαν Ερντογάν – Πούτιν για την πώληση των S-400 σε τρίτη χώρα

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://cdn.sigmalive.com/thumbnails/1360146/o.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="403" data-original-width="800" height="101" src="https://cdn.sigmalive.com/thumbnails/1360146/o.jpg" width="747" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ποια είναι η χώρα αυτή</span></h3>Σε συμφωνία για την τύχη των ρωσικής κατασκευής συστημάτων αεράμυνας S-400 που διαθέτει η Τουρκία φέρονται να κατέληξαν ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ο Βλαντιμίρ Πούτιν, κατά την πρόσφατη συνάντησή τους στο Κιργιστάν, στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης.<div><br />Τι αναφέρουν τα τουρκικά μέσα<br /><br />Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τουρκικού Τύπου, οι δύο ηγέτες συμφώνησαν τα συστήματα να πωληθούν σε τρίτη χώρα, χωρίς μέχρι στιγμής να έχει υπάρξει επίσημη επιβεβαίωση της εξέλιξης από την Άγκυρα ή τη Μόσχα. Ως πιθανότερος αγοραστής αναφέρονται τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ωστόσο και αυτή η πληροφορία δεν έχει επιβεβαιωθεί επισήμως.<br /><br />Εφόσον η συμφωνία υλοποιηθεί, η απομάκρυνση των S-400 από την Τουρκία θα μπορούσε να επηρεάσει άμεσα και το πολυετές ζήτημα της συμμετοχής της Άγκυρας στο πρόγραμμα των αμερικανικών μαχητικών F-35. Η Τουρκία αποβλήθηκε από το πρόγραμμα το 2019, μετά την απόφασή της να προμηθευτεί τα ρωσικά συστήματα αεράμυνας, παρά τις έντονες αντιδράσεις των Ηνωμένων Πολιτειών. Στη συνέχεια, κατά την πρώτη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ, επιβλήθηκαν στην Τουρκία κυρώσεις βάσει του νόμου CAATSA, οι οποίες παραμένουν σε ισχύ. Παράλληλα, η αμερικανική νομοθεσία για την εθνική άμυνα έχει συνδέσει την παράδοση F-35 στην Άγκυρα με την απομάκρυνση των S-400 από την τουρκική κατοχή.</div><div><br />Είχαν κυκλοφορήσει οι πληροφορίες<br /><br />Οι πληροφορίες περί ενδεχόμενης πώλησης των S-400 σε τρίτη χώρα είχαν αρχίσει να κυκλοφορούν ήδη μετά τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, στις 7 και 8 Ιουλίου, με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα να εμφανίζονται μεταξύ των πιθανών ενδιαφερόμενων. Το ζήτημα επανήλθε στο προσκήνιο και μετά τα μηνύματα που έστειλε ο Ντόναλντ Τραμπ προς την τουρκική πλευρά σχετικά με το ενδεχόμενο επιστροφής της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35. Ωστόσο, ο Αμερικανός πρόεδρος είχε στη συνέχεια χαμηλώσει τους τόνους, δηλώνοντας ότι δεν είχε λάβει οριστική απόφαση για την πώληση των μαχητικών στην Τουρκία.</div><div><br />Νέος κύκλος διαπραγματεύσεων<br /><br />Η απομάκρυνση των S-400, εφόσον τελικά επιβεβαιωθεί και πραγματοποιηθεί, θα μπορούσε επομένως να ανοίξει έναν νέο κύκλο διαπραγματεύσεων μεταξύ Άγκυρας και Ουάσινγκτον. Το βασικό ζητούμενο για την Τουρκία είναι αν η παράδοση των ρωσικών συστημάτων σε τρίτη χώρα θα θεωρηθεί επαρκής από τις Ηνωμένες Πολιτείες ώστε να αρθούν οι κυρώσεις και να ξεπεραστεί το εμπόδιο που έχει μέχρι σήμερα αποκλείσει την τουρκική συμμετοχή στο πρόγραμμα των F-35. Σε κάθε περίπτωση, το επόμενο κρίσιμο βήμα είναι η επίσημη επιβεβαίωση της φερόμενης συμφωνίας και, κυρίως, η αποκάλυψη του τρόπου με τον οποίο θα διαχειριστούν οι δύο πλευρές τη μεταφορά των S-400.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκικός Τύπος: Συμφώνησαν Ερντογάν – Πούτιν για την πώληση των S-400 σε τρίτη χώρα

Ποια είναι η χώρα αυτή Σε συμφωνία για την τύχη των ρωσικής κατασκευής συστημάτων αεράμυνας S-400 που διαθέτει η Τουρκία φέρονται να κατέληξ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Τουρκία σχεδιάζει σενάρια πολέμου εν μέσω των διευρυνόμενων αμυντικών δεσμών Ισραήλ-Ελλάδας, αποκαλύπτει επίσημη επιστολή.

<img height="93" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/06/ERDOGAN-630x400.jpg" width="741" /><br /><br />Η επιστολή επικαλείται όχι μόνο απειλές και κινδύνους, αλλά και ευκαιρίες<br />Του αυτοεξόριστου Τούρκου δημοσιογράφου Αμπντουλάχ Μποζκούρτ (Abdullah Bozkurt)<br /><br />Το υπουργείο Άμυνας της Τουρκίας αποκάλυψε ότι προετοιμάζεται για σενάρια που κυμαίνονται από κρίση και αυξημένη ένταση έως ανοιχτό πόλεμο, καθώς η Άγκυρα παρακολουθεί στενά τη ραγδαία διευρυνόμενη στρατιωτική εταιρική σχέση μεταξύ Ισραήλ και Ελλάδας, σύμφωνα με επίσημο κυβερνητικό έγγραφο.<br /><br />Σε επιστολή που εστάλη σε βουλευτή του Τουρκικού Κοινοβουλίου στις 10 Αυγούστου και φέρει την υπογραφή του υπουργού Άμυνας Γιασάρ Γκιουλέρ, το υπουργείο ανέφερε ότι οι εργασίες που αφορούν «πιθανή κρίση, ένταση και πόλεμο» στην ευρύτερη περιοχή της Τουρκίας συνεχίζονται σε στενό συντονισμό μεταξύ όλων των εμπλεκόμενων κρατικών φορέων.<br /><br />Η ασυνήθιστα σαφής αναφορά σε πόλεμο περιλαμβανόταν σε απάντηση που εστίαζε συγκεκριμένα στη στρατιωτική διάταξη της Ελλάδας στο Αιγαίο και τις αναπτυσσόμενες αμυντικές της σχέσεις με το Ισραήλ.<br /><br />Σε μια πρωτοφανή αλλαγή παραδείγματος στα τουρκικά πολεμικά σχέδια, ο Γκιουλέρ συνέδεσε τον σχεδιασμό της Άγκυρας για ενδεχόμενο πόλεμο με την παραδοχή ότι η Τουρκία παρακολουθεί στενά την ισραηλινο-ελληνική στρατιωτική συνεργασία και τις εξελίξεις που επηρεάζουν την τουρκική ασφάλεια και τα συμφέροντα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />«Οι μελέτες σχετικά με κάθε είδος εξελίξεων, συμπεριλαμβανομένης της πιθανής κρίσης, της έντασης και του πολέμου, που ενδέχεται να προκύψουν στην περιοχή μας… συνεχίζονται σχολαστικά σε πλήρη συντονισμό με όλες τις μονάδες του κράτους μας», ανέφερε το υπουργείο στο έγγραφο.<br /><br />Η επιστολή αναφέρεται ρητά στον συντονισμό μεταξύ των κρατικών θεσμών και υπηρεσιών, υποδηλώνοντας ότι ο σχεδιασμός δεν περιορίζεται στο στρατιωτικό πεδίο, αλλά εμπλέκει ένα ευρύτερο φάσμα εθνικών πόρων που έχουν επιστρατευτεί σε όλη την Τουρκία. <a href="https://www.tribune.gr/politics/news/article/954868/i-toyrkia-schediazei-senaria-polemoy-en-meso-ton-dieyrynomenon-amyntikon-desmon-israil-elladas-apokalyptei-episimi-epistoli.html"><b>Διαβάστε την συνέχει στην πηγή</b></a><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Τουρκία σχεδιάζει σενάρια πολέμου εν μέσω των διευρυνόμενων αμυντικών δεσμών Ισραήλ-Ελλάδας, αποκαλύπτει επίσημη επιστολή.

Η επιστολή επικαλείται όχι μόνο απειλές και κινδύνους, αλλά και ευκαιρίες Του αυτοεξόριστου Τούρκου δημοσιογράφου Αμπντουλάχ Μποζκούρτ (Abdu...

Διαβάστε την συνέχεια

Εβρος: Ενταση με την Τουρκία προκαλεί η επέκταση του φράχτη

<a href="https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2026/09/evros.jpg?v=1788519900"><img height="95" src="https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2026/09/evros-660x370.jpg?v=1788519902" width="749" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ενταση στις σχέσεις Ελλάδας και Τουρκίας τροφοδότησε το προηγούμενο διάστημα η κατασκευή του φράχτη στον Εβρο</span></h3><div><b>Γιάννης Σουλιώτης</b></div><div>Εδώ και περίπου πέντε μήνες οι ελληνικές αρχές αποφάσισαν να προχωρήσουν στην κατασκευή τεχνητού εμποδίου με πασσαλόμπηξη, κατασκευή δηλαδή θεμελίων. Η συγκεκριμένη εξέλιξη προκάλεσε την αντίδραση της τουρκικής πλευράς, η οποία προχώρησε σε επίσημη διαμαρτυρία (ρηματική διακοίνωση). <br /><br />Η κατασκευή του φράχτη στον Εβρο από την Αστυνομία τροφοδότησε το προηγούμενο διάστημα ένταση στις σχέσεις Ελλάδας και Τουρκίας. Οπως μάλιστα αποκαλύπτει η «Κ», οι Αρχές της γειτονικής χώρας κατέθεσαν πρόσφατα ρηματική διακοίνωση, διαμαρτυρόμενες για την επέκταση του τεχνητού εμποδίου σε έδαφος που θεωρούν τουρκικό. Οι εξελίξεις στην υπόθεση τελούν σε γνώση της Αστυνομίας και των υπουργείων Προστασίας του Πολίτη και Εξωτερικών, με την κατασκευή του έργου πάντως να συνεχίζεται κανονικά. <br /><br />Η ανέγερση του φράχτη στον κεντρικό Εβρο ξεκίνησε το 2023 και ολοκληρώθηκε στις αρχές του 2025. Ωστόσο, σε τουλάχιστον 7 σημεία, κατά μήκος των 35 χιλιομέτρων του έργου, δεν προχώρησε η κατασκευή του τεχνητού εμποδίου, παρά τον αρχικό σχεδιασμό. Σύμφωνα με μια εκδοχή επρόκειτο για δυσπρόσιτα σημεία κατά μήκος των συνόρων που απαιτούσαν ειδικά τεχνικά έργα. <br /><br />Διχογνωμία για τη χάραξη των συνορών<br /><br />Η πραγματικότητα ωστόσο είναι μάλλον διαφορετική. Λόγω μεταβολών στην κοίτη του ποταμού Εβρου, που αποτελούσε την οριογραμμή Ελλάδας – Τουρκίας, ανέκυψε διχογνωμία ως προς την ακριβή χάραξη των συνόρων. Επτά σημεία κατά μήκος του κεντρικού Εβρου, τα περισσότερα κοντά στο Σουφλί και ορισμένα στο Διδυμότειχο, τα οποία στις αποτυπώσεις της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού εμφανίζονται ως τμήμα της ελληνικής επικράτειας, η γείτονα χώρα τα θεωρεί τουρκικό έδαφος. <br /><br />Αστυνομικές πηγές περιέγραψαν στην «K» ότι για λόγους τακτικής και διπλωματίας στα επίμαχα σημεία, συνολικής έκτασης 5 χιλιομέτρων, δεν προχώρησε η κατασκευή του φράχτη, όπως έγινε κατά μήκος της υπόλοιπης οριογραμμής στον κεντρικό Εβρο. Υπήρξαν σκέψεις και εισηγήσεις στα σημεία αυτά, αντί να κατασκευαστεί ένας μόνιμος φράχτης, με έργα θεμελίωσης, κολόνες κ.τ.λ., να αναπτυχθεί ένα τεχνητό εμπόδιο ικανό να μετακινηθεί εάν και εφόσον οι συνθήκες το απαιτούσαν. </div><div><br /></div><div>Διπλωματικές πηγές αναφέρουν στην «Κ» ότι μέρος του προβλήματος ανέκυψε όταν το 2024 οι ελληνικές αρχές αποφάσισαν να προχωρήσουν σε ψηφιακή απεικόνιση της οριογραμμής.</div><div><br />Ψηφιακή απεικόνιση<br /><br />Διπλωματικές πηγές αναφέρουν στην «Κ» ότι μέρος του προβλήματος ανέκυψε όταν το 2024 οι ελληνικές αρχές αποφάσισαν να προχωρήσουν σε ψηφιακή απεικόνιση της οριογραμμής καθώς οι –μέχρι εκείνη την περίοδο– διαθέσιμοι χάρτες βασίζονταν σε αναλογικές αποτυπώσεις του 1926. <br /><br />«Ανέκυψαν μικρές αποκλείσεις ανάμεσα στην αναλογική και την ψηφιακή απεικόνιση. Οι τεχνικές υπηρεσίες των δύο χωρών πρέπει να συμφωνήσουν σε μια κοινή αποτύπωση», σχολίασε στην «Κ» διπλωματική πηγή, προσθέτοντας ότι παρόμοιο ζήτημα με τη γείτονα χώρα είχε ανακύψει και το 2024. <br /><br />Τελικά, εδώ και περίπου πέντε μήνες οι ελληνικές αρχές αποφάσισαν να προχωρήσουν στην ολοκλήρωση του φράχτη στον κεντρικό Εβρο, προχωρώντας στην κατασκευή τεχνητού εμποδίου επί τη βάσει των ελληνικών χαρτών. Η διαδικασία μάλιστα γίνεται με πασσαλόμπηξη, κατασκευή δηλαδή θεμελίων, καθώς η ιδέα για ένα μετακινούμενο εμπόδιο εγκαταλείφθηκε. <br /><br />Η συγκεκριμένη εξέλιξη προκάλεσε την αντίδραση της τουρκικής πλευράς, η οποία προχώρησε σε επίσημη διαμαρτυρία (ρηματική διακοίνωση) μέσω του σημείου επαφής που διατηρούν Ελλάδα, Τουρκία και Βουλγαρία στον μεθοριακό σταθμό του Καπιτάν Αντρέεβο.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.kathimerini.gr/"> πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Εβρος: Ενταση με την Τουρκία προκαλεί η επέκταση του φράχτη

Ενταση στις σχέσεις Ελλάδας και Τουρκίας τροφοδότησε το προηγούμενο διάστημα η κατασκευή του φράχτη στον Εβρο Γιάννης Σουλιώτης Εδώ και περί...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο κρυφός πόλεμος Ισραήλ και ΗΑΕ εναντίον Ιράν και Τουρκίας στο Σουδάν.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSjpvKt5XxzBuA0FK3IsuDgP3a4WJde5WQ1FIevj8Gx1zmmRUHc9YIU4haL&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="415" data-original-width="738" height="91" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSjpvKt5XxzBuA0FK3IsuDgP3a4WJde5WQ1FIevj8Gx1zmmRUHc9YIU4haL&s=10" width="751" /></a></div><div><br /></div>Τα αραβικά μέσα ενημέρωσης αναφέρονται σε ένα ‘κρυφό’ πόλεμο στο πεδίο του Σουδάν μεταξύ Ισραήλ και ΗΑΕ από τη μία πλευρά και Τουρκίας και Ιράν από την άλλη για γεωπολιτική κυριαρχία.<br /><br />Η Africa Intelligence ανέφερε πρόσφατα ότι οι Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης του Σουδάν είχαν υψηλού επιπέδου μυστικές επαφές ασφαλείας και πληροφοριών με το Ισραήλ ακόμη και πριν από το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου το 2023. Η ισραηλινή εφημερίδα Haaretz και το ολλανδικό πρακτορείο ειδήσεων Lighthouse Reports έγραψαν για τη σχέση μεταξύ του Ισραήλ και της Δύναμης Ταχείας Αντίδρασης το 2022, σημειώνοντας ότι ένα αεροπλάνο που συνδέεται με τον πρώην αξιωματικό των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών Ταλ Ντίλιαν μετέφερε εξελιγμένο εξοπλισμό επιτήρησης και τηλεφωνικής υποκλοπής, κατασκευασμένο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στη Δύναμη Ταχείας Αντίδρασης.<br /><br />Εκτός από τις Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης, των οποίων οι μισθοί καταβάλλονται από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ο επικεφαλής του Κυρίαρχου Συμβουλίου του Σουδάν, Αμπντέλ Φατάχ αλ-Μπουρχάν, έχει δημιουργήσει ένα φιλο-ιρανικό δίκτυο στη χώρα και έχει επιτρέψει σε διάφορες ισλαμιστικές οργανώσεις από το πρώην καθεστώς του Ομάρ αλ-Μπασίρ να επιστρέψουν σε ηγετικές θέσεις. Με την πάροδο του χρόνου, το Ιράν έχει γίνει ένας από τους πιο εξέχοντες στρατιωτικούς εταίρους του Μπουρχάν.<br /><br />Για το Ισραήλ, η κατάσταση επιδεινώνεται από τον καθοριστικό ρόλο της Τουρκίας στο Σουδάν και την υποστήριξή της στον Μπουρχάν. Η Άγκυρα παρέχει στο Χαρτούμ σημαντική διπλωματική και ανθρωπιστική βοήθεια. Το Ισραήλ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα παρακολουθούν στενά την επιρροή τόσο της Άγκυρας όσο και της Τεχεράνης εκεί.<br /><br />Ως εκ τούτου, οι ηγέτες των Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης (RSF) θα συνεχίσουν τις επισκέψεις τους στο Τελ Αβίβ για να ενισχύσουν τη συνεργασία στις συνεχιζόμενες προσπάθειές τους να ελέγξουν το Σουδάν. Το σενάριο του Ισραήλ και των ΗΑΕ να ελέγχουν τις ακτές του Σουδάν στην Ερυθρά Θάλασσα μέσω δυνάμεων δι’ αντιπροσώπων αποτελεί στρατηγικό στόχο στον οποίο αξίζει να επενδύσει ο Χεμετί (= επικεφαλής της παραστρατιωτικής δύναμης Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης).<br />Ωστόσο, το Ιράν, η Τουρκία και ο ίδιος ο Μπουρχάν δεν είναι ακόμη έτοιμοι να παραχωρήσουν. Έτσι, το Σουδάν παραμένει πεδίο μάχης μεταξύ δύο περιφερειακών μπλοκ και δεν φαίνεται να υπάρχει τέλος στο μέλλον.<br /><br /><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.

Ο κρυφός πόλεμος Ισραήλ και ΗΑΕ εναντίον Ιράν και Τουρκίας στο Σουδάν.

Τα αραβικά μέσα ενημέρωσης αναφέρονται σε ένα ‘κρυφό’ πόλεμο στο πεδίο του Σουδάν μεταξύ Ισραήλ και ΗΑΕ από τη μία πλευρά και Τουρκίας και Ι...

Διαβάστε την συνέχεια

Ισραηλινά & τουρκικά πολεμικά αντάλλαξαν μηνύματα “αγάπης”!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcS5bkDM-RaO3FDmdFKAglxS83xvljjb45iODwcrpfcvig&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="427" data-original-width="719" height="93" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcS5bkDM-RaO3FDmdFKAglxS83xvljjb45iODwcrpfcvig&s=10" width="744" /></a></div><div><br /></div>Πριν τρεις ημέρες αναφέρθηκε από ισραηλινά ΜΜΕ, ότι πολεμικά πλοία του στόλου της Τουρκίας συναντήθηκαν με πολεμικά πλοία του στόλου του Ισραήλ στην ανατολική Μεσόγειο και αντάλλαξαν επιθετικά μηνύματα…<br /><br />TOY <b>ΛΑΖΑΡΟΥ ΚΑΜΠΟΥΡΙΔΗ</b><br />ΑΝΓΟΥ ε.α. <br /><br />Το Ισραήλ έχει θέσει σε συναγερμό το Πολεμικό του Ναυτικό καθώς βλέπει ότι ο τουρκικός στόλος επεκτείνεται νοτιότερα σε περιοχές αρμοδιότητας του Ισραήλ. Πριν από 20 ημέρες είχα γράψει άρθρο, στο οποίο ανέφερα ότι η Τουρκία επιδιώκει την επέκταση της “Γαλάζιας Πατρίδας” προς το Ισραήλ.<br /><br />Η επίσκεψη τριών τουρκικών φρεγατών με επικεφαλής τον Διοικητή Ναυτικών Δυνάμεων της Τουρκίας στο λιμάνι Λατακεια της Συρίας στις 13 Ιουλίου, σχολιάστηκε από τουρκικής πλευράς ως επίδειξη δύναμης προς το Ισραήλ!!!.<br />Έχει αναφερθεί επίσης από ισραηλινής πλευράς ότι παρακολουθεί το τουρκικό πρόγραμμα κατασκευής πυρηνικού υποβρυχίου!<br /><br />Τούρκοι αναλυτές του περιβάλλοντος Ερντογάν, συνδέουν χρονικά την αντίδραση του Πολεμικού Ναυτικού του Ισραήλ εναντίον του Τουρκικού Στόλου, με τον άξονα Ελλάδα – Κύπρος – Ισραήλ και τον εξοπλισμό των ελληνικών νησιών με εξελιγμένα όπλα ισραηλινής κατασκευής…<br /><br />Επίσης οι ίδιες πηγές, δεν αποκλείουν “δάχτυλο” του Ισραήλ στο τουρκικό ναυάγιο βόρεια της Κύπρου (30/8) αλλά και στο χθεσινό ναυάγιο στην Θάλασσα του Μαρμαρά (Συληβρια) μετά από την σύγκρουση δύο τουρκικών εμπορικών πλοίων! Τελικά, φαίνεται ότι το πεδίο μιας πιθανής αντιπαράθεσης της Τουρκίας με το Ισραήλ ξεφεύγει από τα όρια της συριακής επικράτειας και επεκτείνεται και στην Ανατολική Μεσόγειο…<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ισραηλινά & τουρκικά πολεμικά αντάλλαξαν μηνύματα “αγάπης”!

Πριν τρεις ημέρες αναφέρθηκε από ισραηλινά ΜΜΕ, ότι πολεμικά πλοία του στόλου της Τουρκίας συναντήθηκαν με πολεμικά πλοία του στόλου του Ισρ...

Διαβάστε την συνέχεια