Η ενδονατοϊκή κρίση (που κανείς δεν περίμενε) για τη Γροιλανδία.

<a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2026/01/202601204544.png"><img height="186" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2026/01/202601204544.png.pagespeed.ce.MNUm_KztHy.png" width="744" /></a><br /><br /><div><b>Γιώργος Σκαφιδάς</b><br />Όταν ο Τραμπ επανεξελέγη στην προεδρία των ΗΠΑ τον Νοέμβριο του 2024, το θέμα της Γροιλανδίας δεν ήταν στην ατζέντα, ούτε καν χαμηλά. Και γιατί να είναι;<br /><br />Νατοϊκό έδαφος ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1940 (ως κομμάτι της Δανίας που ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του ΝΑΤΟ), το έδαφος της Γροιλανδίας δεν είχε δώσει αφορμές για σημαντικές ενδονατοϊκές εντάσεις (αν και ο Τραμπ είχε αναφερθεί στο θέμα κατά την πρώτη προεδρική θητεία του, το 2019).<br /><br />Ρώσοι και Κινέζοι θα μπορούσαν, ενδεχομένως, να «απειλήσουν» τη Γροιλανδία, ειδικά τώρα που λιώνουν οι πάγοι με αποτέλεσμα να αποκτούν έτσι μεγαλύτερη αξία οι «δρόμοι» της Αρκτικής στο πλαίσιο των διεθνών ανταγωνισμών.<br /><br />Εάν όμως συνέβαινε κάτι τέτοιο, οι χώρες του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ συμπεριλαμβανομένων, θα είχαν το δικαίωμα να επέμβουν στρατιωτικά ενάντια στην όποια εισβολή, επικαλούμενες το συμμαχικό Αρθρο 5 περί συλλογικής ασφάλειας.<br /><br />Ειδικά οι ΗΠΑ άλλωστε, σε αντίθεση με άλλους νατοϊκούς συμμάχους, διατηρούν ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 στρατεύματα και στρατιωτικές βάσεις στη Γροιλανδία με την οποία έχουν υπογράψει και σχετική αμυντική συμφωνία (την «Defense of Greenland: Agreement Between the United States and the Kingdom of Denmark» τον Απρίλιο του 1951).<br /><br />«Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι ΗΠΑ είχαν έως και 13 στρατιωτικές βάσεις στη Γροιλανδία. Με βάση τη Συνθήκη που υπέγραψαν με τη Δανία το 1951, τίποτα δεν εμποδίζει τις ΗΠΑ από το να επαν-εγκαταστήσουν βάσεις εκεί. Η συμφωνία εκείνη καθιστούσε σαφές ότι η Δανία έχει κυριαρχία επί της Γροιλανδίας, αλλά ουσιαστικά έδινε στις ΗΠΑ το ελεύθερο να έχουν εκεί όσο μεγάλη στρατιωτική παρουσία επιθυμούν», σημειώνει σε ανάλυσή του το καναδικό δίκτυο CBC.<br /><br />«Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, υπήρχαν περισσότερες από 50 αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στη βόρεια Γροιλανδία, μεταξύ αυτών ραντάρ και σταθμοί επικοινωνίας. Στο απόγειό τους, αυτές επανδρώνονταν από περισσότερους από 10.000 στρατιωτικούς των ΗΠΑ», γράφει το αμερικανικό the National Interest.<br /><br />Με άλλα λόγια, οι ΗΠΑ δεν έχουν ανάγκη να προσαρτήσουν τη Γροιλανδία προκειμένου να την υπερασπιστούν απέναντι σε μια ενδεχόμενη ρωσική ή κινεζική επίθεση. Όχι απλά μπορούν, αλλά επί της ουσίας υποχρεούνται να την υπερασπιστούν ούτως ή άλλως, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Οι Αμερικανοί έχουν άλλωστε ήδη στρατιώτες στη Γροιλανδία, στην Pituffik Space Base (πρώην Thule Air Base) στα βορειοδυτικά.<br /><br />Κι όμως, ήδη από τον Δεκέμβριο του 2024, ο Τραμπ παρουσιάζεται να θέτει θέμα προσάρτησης της Γροιλανδίας στις ΗΠΑ, προκαλώντας έτσι αντιδράσεις στις τάξεις του ΝΑΤΟ αφού το εν λόγω νησί αποτελεί κομμάτι του Βασιλείου της Δανίας. Οσο περνά μάλιστα ο καιρός, οι πιέσεις του Αμερικανού προέδρου εντείνονται, αποκτώντας πια χαρακτήρα απροκάλυπτης (δασμολογικής ή ακόμη και στρατιωτικής) απειλής.<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο, ο Αμερικανός πρόεδρος προανήγγειλε αυξημένους δασμούς κατά των οχτώ νατοϊκών χωρών που τολμούν να αντιτίθενται στα σχέδια του για τη Γροιλανδία. Εάν δεν αλλάξει εν τω μεταξύ κάτι, τότε από την 1η Φεβρουαρίου η Δανία, η Νορβηγία, η Σουηδία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Βρετανία, η Ολλανδία και η Φινλανδία θα μπορούσαν όντως να βρεθούν αντιμέτωπες με πρόσθετους δασμούς.<br /><br />«Δεν καταλαβαίνω τι κάνεις με τη Γροιλανδία», γράφει χαρακτηριστικά ο Εμανουέλ Μακρόν σε μήνυμα που έστειλε στον Αμερικανό πρόεδρο. Ο Γάλλος πρόεδρος προφανώς δεν είναι ο μόνος που «δεν καταλαβαίνει». Εάν οι ΗΠΑ μπορούν ήδη να υπερασπιστούν την ασφάλεια της Γροιλανδίας αναπτύσσοντας εκεί στρατεύματα, τότε γιατί να θέλουν να την προσαρτήσουν;<br /><br />Πρακτικά σκεπτόμενοι, πολλοί υποστηρίζουν ότι ο Τραμπ έχει, επί της ουσίας, βάλει στο μάτι τον ορυκτό πλούτο της Γροιλανδίας (βλ. σπάνιες γαίες). Άλλοι υπογραμμίζουν ωστόσο ότι το όλο ζήτημα μπορεί να είναι περισσότερο «προσωπικό» ή «ρηχό».<br /><br />«Γιατί να ενδιαφερθώ για την ειρήνη αφού δεν μου δώσατε το Νόμπελ Ειρήνης»: Αυτό ήταν το παράπονο – και η συγκεκαλλυμένη απειλή συνάμα – που εξέφρασε ο Ντόναλντ Τραμπ, απευθυνόμενος στον πρωθυπουργό της Νορβηγίας Γιόνας Γκαρ Στόρε. Ο Τραμπ μπορεί να θέλει τώρα να πάρει «εκδίκηση» για το Νόμπελ που δεν πήρε. Το πιο πιθανό είναι, όμως, ότι θέλει να μείνει στην Ιστορία ως ο πρόεδρος που μεγάλωσε γεωγραφικά τις ΗΠΑ όσο κανείς άλλος πριν από αυτόν.<br /><br />Κατανοητό, αλλά με ποιο κόστος; Θα συνεχίσει, άραγε, να υπάρχει το ΝΑΤΟ εάν βαθύνει κι άλλο το ρήγμα μεταξύ Τραμπ και Δανίας για τη Γροιλανδία; Οι Financial Times μιλούν, από την πλευρά τους, για την πιο σοβαρή κρίση που έχουν ζήσει οι διατλαντικές σχέσεις εδώ και δεκαετίες.<br /><br />Η Μόσχα πάντως, δείχνει να τρίβει τα χέρια της και προχωρά σε δηλώσεις που είναι σαν να ενθαρρύνουν τις «αρπακτικές» διαθέσεις του Τραμπ. Η Γροιλανδία δεν αποτελεί «φυσικό κομμάτι» της Δανίας, δήλωσε χαρακτηριστικά ο Ρώσος ΥΠΕΞ Σεργκέι Λαβρόφ. Ο Ντόλαντ Τραμπ θα έμενε στην ιστορία αν έπαιρνε τον έλεγχο της Γροιλανδίας, ανέφερε ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η ενδονατοϊκή κρίση (που κανείς δεν περίμενε) για τη Γροιλανδία.

Γιώργος Σκαφιδάς Όταν ο Τραμπ επανεξελέγη στην προεδρία των ΗΠΑ τον Νοέμβριο του 2024, το θέμα της Γροιλανδίας δεν ήταν στην ατζέντα, ούτε κ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Ελλάδα προχωρά στην απόκτηση των ισραηλινών συστημάτων Barak MX, Spyder και David’s Sling.

<img height="213" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/01/015_image00018-scaled-1-1068x710.jpeg" width="741" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Αθήνα-Ιερουσαλήμ προχωρούν σε στενή στρατιωτική συνεργασία</span></h3><div>Του <b>Χρήστου Μαζανίτη</b><br />Δεν μάσησε στιγμή τα λόγια του ο υπουργός Άμυνας του Ισραήλ, Ισραέλ Κατς, ο οποίος στοχοποίησε την Τουρκία ευθέως ως την αναθεωρητική δύναμη της Ανατολικής Μεσογείου. Ελλάδα και Ισραήλ εμβαθύνουν τη στρατιωτική τους συνεργασία και προχωρούν πλέον σε συμπαραγωγή οπλικών συστημάτων.<br /><br />Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, και ο Ισραηλινός ομόλογός του, Israel Katz, επιβεβαίωσαν τη μετάβαση της αμυντικής συνεργασίας των δύο χωρών σε ένα νέο, βαθύτερο στάδιο, το οποίο ονομάστηκε «Στρατηγική Σχέση 2.0».</div><div><br />Οι βασικοί άξονες της συμφωνίας είναι οι εξής:<br /><br />1. Δημιουργία «Αντιαεροπορικού Θόλου» (Anti-drone & Anti-missile)<br /><br />Το κεντρικό σημείο της συνάντησης ήταν η οριστικοποίηση της συνεργασίας για τη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου συστήματος αεράμυνας πολλαπλών επιπέδων στην Ελλάδα, στα πρότυπα του ισραηλινού Iron Dome.<br /><br />Συμφωνήθηκε ότι το Ισραήλ θα παράσχει την τεχνογνωσία και τα συστήματα για την κάλυψη ολόκληρης της ελληνικής επικράτειας, με έμφαση στην αντιμετώπιση απειλών από drones (UAVs) και πυραύλους. Επίσης, θα πραγματοποιηθεί μεταφορά τεχνολογίας και τεχνογνωσίας ώστε τμήματα του συστήματος να κατασκευάζονται ή να συντηρούνται στην Ελλάδα.<br /><br />2. Συνεργασία στον Τομέα της Καινοτομίας (Innovation Hub)<br /><br />Οι δύο υπουργοί υπέγραψαν μνημόνιο για τη διασύνδεση του νέου Ελληνικού Κέντρου Αμυντικής Καινοτομίας (ΕΛΚΑΚ) με το αντίστοιχο οικοσύστημα του Ισραήλ.<br /><br />Στόχος του μνημονίου είναι η κοινή ανάπτυξη νέων οπλικών συστημάτων, με επίκεντρο την τεχνητή νοημοσύνη (AI) και τα αυτόνομα συστήματα.<br /><br />3. Διεύρυνση της Εκπαίδευσης στην Καλαμάτα<br /><br />Συμφωνήθηκε η επέκταση των δυνατοτήτων του Διεθνούς Κέντρου Εκπαίδευσης Πιλότων στην Καλαμάτα, το οποίο λειτουργεί ήδη με ισραηλινή εταιρεία.<br /><br />Η συνεργασία θα περιλαμβάνει πλέον και την εκπαίδευση σε μη επανδρωμένα αεροσκάφη (UAVs), καθιστώντας την Ελλάδα περιφερειακό κέντρο αεροπορικής εκπαίδευσης για το ΝΑΤΟ και τις χώρες της Μέσης Ανατολής.<br /><br />4. Περιφερειακή Ασφάλεια και «Ήρεμα Νερά»<br /><br />Σε γεωπολιτικό επίπεδο, οι δύο πλευρές συζήτησαν για την Ανατολική Μεσόγειο όπου κύριος στόχος είναι η διατήρηση της σταθερότητας και η προστασία των κοινών ενεργειακών προγραμμάτων (όπως το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Great Sea Interconnector).<br /><br />Σε ότι αφορά την κατάσταση στη Μέση Ανατολή, ο Ν. Δένδιας ενημερώθηκε για τις τελευταίες εξελίξεις στο μέτωπο της Γάζας και του Λιβάνου, ενώ τόνισε την ανάγκη για ασφάλεια στη ναυσιπλοΐα αναφερόμενος ειδικά στην κατάσταση στην Ερυθρά Θάλασσα.<br /><br />Η χθεσινή συνάντηση (20 Ιανουαρίου 2026) στην Αθήνα μεταξύ του Νίκου Δένδια και του Israel Katz δεν ήταν απλώς μια εθιμοτυπική επίσκεψη, αλλά η οριστικοποίηση μιας από τις μεγαλύτερες αμυντικές συμφωνίες στην ιστορία της Ελλάδας, ύψους 3,6 δισεκατομμυρίων ευρώ.<br /><br />Η Ελλάδα προχωρά στην απόκτηση των ισραηλινών συστημάτων Barak MX (μέσου/μακρού βεληνεκούς), Spyder (μικρού/μέσου βεληνεκούς) και του προηγμένου David’s Sling (Σφεντόνα του Δαβίδ) για την αναχαίτιση βαλλιστικών πυραύλων. Τα συστήματα αυτά θα αντικαταστήσουν τα παλαιά ρωσικά συστήματα (S-300, Tor-M1, OSA) , των οποίων η συντήρηση είναι πλέον αδύνατη, όπως έχουμε κατά καιρούς αποκαλύψει με λεπτομερή δημοσιεύματα στο enikos.gr.<br /><br />Υπογράφηκε το Πρόγραμμα Στρατιωτικής Συνεργασίας για το 2026, το οποίο είναι το πιο πυκνό που έχει υπάρξει ποτέ:55 Κοινές Δράσεις: Συμφωνήθηκαν συνολικά 55 στρατιωτικές ασκήσεις και δράσεις για το έτος.<br />Εστίαση στην Ελλάδα: Οι 29 από αυτές τις ασκήσεις θα πραγματοποιηθούν επί ελληνικού εδάφους και υδάτων.<br />Noble Dina: Η Ελλάδα θα έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στη μεγάλη ναυτική άσκηση Noble Dina τους επόμενους μήνες, με έμφαση στην προστασία των ενεργειακών υποδομών στην Αν. Μεσόγειο.<br /><br />Επανεπιβεβαιώθηκε ο άξονας Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ, με την υποστήριξη των ΗΠΑ (σχήμα 3+1). Η συνεργασία αυτή επεκτείνεται πλέον και στον τομέα της Κυβερνοασφάλειας, με το Ισραήλ να μεταφέρει τεχνογνωσία για την προστασία των κρίσιμων υποδομών της Ελλάδας από ψηφιακές επιθέσεις.<br /><br />Ωστόσο, δεν θα πρέπει να περάσουν απαρατήρητες οι ιδιαίτερα σκληρές δηλώσεις του Ισραέλ Κατζ για την Τουρκία.<br /><br />«Μεταξύ Ισραήλ και Ελλάδας, μεταξύ Ιερουσαλήμ και Αθήνας, υπάρχει ένας σαφής κοινός παρονομαστής: ο δεσμός ανάμεσα σε δύο δημοκρατίες, δύο ιστορικές παγκόσμιες πρωτεύουσες, καθεμία με βαθιά πολιτιστική κληρονομιά, που έθεσαν τα θεμέλια του δυτικού πολιτισμού και αποτελούν πηγή έμπνευσης για ολόκληρο τον κόσμο» ανέφερε ο Ισραηλινός υπουργός προσθέτοντας: «Σήμερα, ως Υπουργός Άμυνας, η δέσμευσή μου είναι ξεκάθαρη: να εμβαθύνω ακόμη περισσότερο τη στρατιωτική και περιφερειακή συνεργασία μεταξύ του Κράτους του Ισραήλ και της Ελλάδας».<br /><br />Ειδικότερα, σε ότι αφορά την Τουρκία ανέφερε, χωρίς να την ονοματίσει: «Είμαστε εξίσου αποφασισμένοι και σε ένα ακόμη κρίσιμο ζήτημα: να μην επιτρέψουμε σε παράγοντες που επιδιώκουν να αποσταθεροποιήσουν την περιοχή να εδραιώσουν παρουσία μέσω της τρομοκρατίας, της επιθετικότητας ή στρατιωτικών παρακλαδιών – στη Συρία, στη Γάζα, στο Αιγαίο ή σε οποιαδήποτε άλλη περιοχή – και να υλοποιήσουν τις επικίνδυνες φιλοδοξίες τους. Το Κράτος του Ισραήλ και η Ελλάδα, καθώς και μια ακόμη φίλη χώρα και των δύο, η Κύπρος, στέκονται ενωμένες απέναντι σε πραγματικές απειλές για ολόκληρη την περιφερειακή τάξη».</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Ελλάδα προχωρά στην απόκτηση των ισραηλινών συστημάτων Barak MX, Spyder και David’s Sling.

Αθήνα-Ιερουσαλήμ προχωρούν σε στενή στρατιωτική συνεργασία Του Χρήστου Μαζανίτη Δεν μάσησε στιγμή τα λόγια του ο υπουργός Άμυνας του Ισραήλ,...

Διαβάστε την συνέχεια

Θα ενταχθούν τα ΗΑΕ στην «μεσογειακή συμμαχία» Ελλάδας, Ισραήλ, Ινδίας και Κύπρου;

<img height="192" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-01/%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7%20%CE%91%CE%BB%20%CE%9D%CE%B1%CF%87%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%20%CE%BC%CE%B5%20%CE%9C%CF%8C%CE%BD%CF%84%CE%B9%201.jpg?itok=wWTidNc_" width="740" /><br /><br />Αφορμή η ένταξη της Σαουδικής Αραβίας στο «μουσουλμανικό ΝΑΤΟ» του προέδρου Ερντογάν<br /><br />Όπως σας ενημερώσαμε πρόσφατα, υπό σχεδιασμό πιστεύεται πως βρίσκεται ένα ιστορικό πλαίσιο συνεργασίας μεταξύ Ελλάδας, Ισραήλ, Κύπρου και Ινδίας. Η συμμαχία αυτή θα αποτελεί απάντηση των συμμετεχουσών χωρών στο αποκαλούμενο «μουσουλμανικό ΝΑΤΟ» που ετοιμάζει η Τουρκία με Πακιστάν και Σαουδική Αραβία. Δεδομένης της ένταξης των Σαουδαράβων σε αυτό το μπλοκ, Ινδοί γεωπολιτικοί αναλυτές εκτιμούν πως τα τόσο η χώρα τους, όσο και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, θα μπορούσαν να ενταχθούν στην «μεσογειακή συμμαχία».<br /><br />Θα Γίνει Τετραμερής η «Μεσογειακή Συμμαχία»;<br /><br />Αναλυτικότερα, ο πρόεδρος των ΗΑΕ, Μοχάμεντ μπιν Ζαγέντ Αλ Ναχαγιάν, είναι προγραμματισμένο να επισκεφθεί την ινδική πρωτεύουσα πολύ σύντομα. Μεταξύ των πολλών θεμάτων που περιλαμβάνει η ατζέντα της συνάντησής του με τον Ινδό πρωθυπουργό Ναρέντρα Μόντι εκτιμάται πως βρίσκεται και η αναδυόμενη συμμαχία του Νέο Δελχί με την Αθήνα, το Τελ Αβίβ και την Λευκωσία, μία συμμαχία που πιστεύεται πως ενδιαφέρει αρκετά τον Άραβα ηγέτη.<br /><br />Για τα ΗΑΕ είναι η κατάλληλη στιγμή να συνάψουν ισχυρούς αμυντικούς δεσμούς με τρίτες χώρες. Η Μέση Ανατολή μυρίζει για άλλη μία φορά «μπαρούτι», κυρίως εξαιτίας της κατάστασης στο Ιράν, ενώ οι σχέσεις μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και ΗΑΕ μοιάζουν τεταμένες το τελευταίο χρονικό διάστημα. Ο κύριος λόγος είναι πως τα δύο αυτά αραβικά κράτη υποστηρίζουν τα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα στον μακροχρόνιο εμφύλιο πόλεμο της Υεμένης.<br /><br />«Αφού η Σαουδική Αραβία μελετά σοβαρά την ένταξή της σε μία νέα στρατιωτική συμμαχία με την Τουρκία και το Πακιστάν είναι εύλογο πως τα ΗΑΕ θα εξερευνήσουν παρόμοιες επιλογές, με φαβορί την υπό σχεδιασμό τετραμερή συμμαχία Ελλάδας, Ισραήλ, Κύπρου και Ινδίας» εξηγεί ένας Ινδός γεωπολιτικός αναλυτής.<br /><br />Η «μεσογειακή συμμαχία» (όπως αποκαλούν πολλοί το τριμερές πλάνο στρατιωτικής συνεργασίας που υπέγραψαν Αθήνα, Τελ Αβίβ και Λευκωσία το 2026) θα επωφελούνταν αρκετά από την ένταξη τόσο της Ινδίας όσο και των ΗΑΕ. <br /><br />Το κύριο ζήτημα σε ένα τέτοιο εγχείρημα θα ήταν οι σχέσεις ανάμεσα στο Ισραήλ και τα ΗΑΕ. Ναι μεν οι δύο χώρες διατηρούν σταθερούς δεσμούς εξαιτίας των Συμφωνιών του Αβραάμ του 2020, ωστόσο εξακολουθούν να υπάρχουν ποικίλες διαφορές που θα μπορούσαν να σταθούν εμπόδιο στην ένταξη των ΗΑΕ στην «μεσογειακή συμμαχία». Ευτυχώς, τέτοια εμπόδια δεν εγκυμονούν σε μία πιθανή ένταξη της Ινδίας, μιας και οι σχέσεις μεταξύ Τελ Αβίβ και Νέο Δελχί ήταν διαχρονικά πολύ στενές.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Θα ενταχθούν τα ΗΑΕ στην «μεσογειακή συμμαχία» Ελλάδας, Ισραήλ, Ινδίας και Κύπρου;

Αφορμή η ένταξη της Σαουδικής Αραβίας στο «μουσουλμανικό ΝΑΤΟ» του προέδρου Ερντογάν Όπως σας ενημερώσαμε πρόσφατα, υπό σχεδιασμό πιστεύεται...

Διαβάστε την συνέχεια

Αποκάλυψη με βίντεο για παραλίγο Τέμπη στον αέρα!

<img height="189" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2026/01/data_tempi-930x550.png" width="735" /><br /><br />Του <b>Άρη Χατζηγεωργίου</b><br />Οι πορείες του Airbus A320 των Τυνησιακών Αερογραμμών (Tunisair) που έχει απογειωθεί από την Κωνσταντινούπολη με προορισμό την Τύνιδα και του Airbus A320 των Αιγυπτιακών Αερογραμμών (Egypt Air) που απογειώθηκε από το Κάιρο με προορισμό το Λονδίνο.<br />Όλα όσα συνέβησαν από τις 09:01 το πρωί έως τις 09:19 με τα δύο αεροπλάνα που πετούσαν στο ίδιο υψόμετρο, στα 36.000 πόδια.<br />Τι θα είχε συμβεί εάν οι αεροελεγκτές δεν είχαν καταφέρει να επικοινωνήσουν την τελευταία στιγμή με τον ένα από τους δύο πιλότους για να του πουν να αλλάξει υψόμετρο;<br />Αναλυτικά όσα κατέγραψε το σύστημα FlightRadar24 μετά την κατάρρευση όλων των επικοινωνιακών συστημάτων στο FIR Αθηνών.<br /><br />Ένας σταυρός πάνω από την Πίνδο. Δυο μπλε σκούρες γραμμές που συναντήθηκαν στις 9:19 το πρωί της Κυριακής 4 Ιανουαρίου 2026, 20 λεπτά μετά την κατάρρευση όλων των επικοινωνιακών συστημάτων στο FIR Αθηνών. Οι πορείες δύο αεροσκαφών που βρέθηκαν σε επικίνδυνα κοντινή απόσταση μεταξύ τους χωρίς να γνωρίζουν ότι ο εναέριος χώρος της ευρωπαϊκής χώρας πάνω από την οποία πετούσαν, είχε αφεθεί να λειτουργεί με συστήματα «παρωχημένης τεχνολογίας που είναι εκτός υποστήριξης από τον κατασκευαστή, χωρίς δυνατότητα παροχής ουσιαστικών εγγυήσεων λειτουργίας», όπως ανέφερε το επίσημο πόρισμα.<br /><br />Οι Data Journalists αποκαλύπτουν ένα βίντεο ψηφιακής καταγραφής της κατάστασης που επικράτησε στο FIR Αθηνών, τα πρώτα λεπτά του μπλακάουτ. Προέρχεται από την ψηφιακή εφαρμογή FlightRadar24, την οποία παρακολουθούν μετά μανίας εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο που έχουν σαν χόμπι το Planespotting.<br /><br />Διαβάστε το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ και δείτε τα βίντεο <a href="https://www.datajournalists.co.uk/2026/01/21/vinteo-ntokoymento-gia-to-black-out-sto-fir-athinon-dyo-aeroplana-epi-18-lepta-se-poreia-sygkroysis/"><b>ΕΔΩ</b></a><div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αποκάλυψη με βίντεο για παραλίγο Τέμπη στον αέρα!

Του  Άρη Χατζηγεωργίου Οι πορείες του Airbus A320 των Τυνησιακών Αερογραμμών (Tunisair) που έχει απογειωθεί από την Κωνσταντινούπολη με προο...

Διαβάστε την συνέχεια

Συμβούλιο Ειρήνης Τραμπ: ο επικήδειος του διεθνούς δικαίου.

<img height="180" src="https://omegapress.gr/images/TRAMP.jpg" width="737" /><div><br /></div><div>Του <b>Στράτου Βαλτινού</b><br />«Νομίζω ότι ο Θεός είναι πολύ περήφανος για το έργο μου», δήλωσε ο Ντόναλντ Τραμπ , απαντώντας σε ερώτηση μετά την ομιλία του για τον έναν χρόνο στον Λευκό Οίκο. Βέβαια, αν υπάρχει Θεός και επιτρέπει γενοκτονίες , απειλές, επεκτατισμό , απαγωγές και ληστείες πόρων από άλλες χώρες και είναι υπερήφανος για τον Τραμπ, μάλλον ο Αμερικανός πρόεδρος θα διεκδικήσει και τον θεϊκό θρόνο. Αλλά εκεί που τελειώνει η μεταφυσική θεώρηση των πραγμάτων , αρχίζει η ανθρώπινη τραγωδία.<br /><br />Το Συμβούλιο Ειρήνης που ετοιμάζει ο πρόεδρος των ΗΠΑ είναι το πρόπλασμα ενός νέου ιδιωτικού , κερδοσκοπικού διεθνούς οργανισμού με επικεφαλής τον ίδιο, που θα δοκιμάσει την τύχη του πάνω στα ερείπια και στο απέραντο νεκροταφείο της Γάζας. Η Γαλλία και η Γερμανία αρνούνται την συμμετοχή τους, απλά γιατί θα ακυρωθούν ως διεθνείς παίχτες προσφέροντας γη και και ύδωρ σε έναν ηγέτη που φαντασιώνεται ότι είναι απεσταλμένος του Θεού. Η Ελλάδα οφείλει επίσης να αρνηθεί. Γιατί αν δεχθεί θα πρέπει ταυτόχρονα να αποδεχθεί έναν νέο ρόλο υπό έναν τυχοδιώκτη ηγέτη. Και κυρίως να έρθει σε σύγκρουση με την εθνική της ταυτότητα, με τον θεσμικό και αξιακό προσανατολισμό της Ελλάδας. <br /><br />Τι θα εκφράσει το Συμβούλιο Ειρήνης; την απόλυτη εξουσία θα έχει ο ίδιος ο Τραμπ, ακόμη και αν φύγει από τον Λευκό Οίκο. Αλλά αν φύγει από τον Λευκό Οίκο και το Συμβούλιο Ειρήνης διαλυθεί, ο κόσμος θα είναι ακόμη χειρότερος, γιατί θα είναι ήδη διχασμένος και θα απαιτηθούν τεράστιες προσπάθειες να αναγεννηθούν οι διεθνείς οργανισμοί, με πρώτο τον ΟΗΕ. <br /><br />Προς το παρόν, οι χώρες που έχουν συμφωνήσει να συμμετάσχουν είναι: Ισραήλ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Μαρόκο, Βιετνάμ, Καζακστάν, Ουγγαρία, Αργεντινή , Αλβανία και Λευκορωσία. Προσκλήσεις έχουν επίσης αποσταλεί σε πολλές χώρες μεταξύ των οποίων η Τουρκία, η Αίγυπτος, η Ρωσία, η Ινδία, η Κίνα που δεν έχουν απαντήσει. Οι μεγάλες χώρες αν θελήσουν να είναι μέλη, προφανώς θα το κάνουν γιατί θα θέλουν να έχουν μερίδιο στον έλεγχο λειτουργίας του Συμβουλίου και όχι επειδή θέλουν να επενδύσουν στη Γάζα. Γιατί είναι προφανές ότι ο Τραμπ επιδιώκει σταδιακά την περιθωριοποίηση του ΟΗΕ.<br /><br />Αλλά το πως θα λειτουργήσει το σχήμα με τον Τραμπ ισόβιο πρόεδρο που μάλιστα θα εισπράττει και θα αξιοποιεί την θέση του για προσωπικό του όφελος και προς όφελος των ΗΠΑ, κόντρα τον ΟΗΕ, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, τον ΟΑΣΕ κλπ είναι ιδιαίτερα προβληματικό. Είναι βέβαιο ότι η άρνηση κάποιων μικρών ή μεσαίων χωρών να απαντήσουν θετικά θα προκαλέσει την αντίδραση του Τραμπ. Η αναταραχή που έτσι κι αλλιώς προκαλούν οι αποφάσεις του, είναι πλέον το κυρίαρχο στοιχείο . Γι αυτό και το μείζον ζήτημα είναι πως θα αναχαιτιστεί αυτή η πορεία προς την παράνοια, τον τυχοδιωκτισμό και την επώδυνη αναταραχή του κόσμου. <br /><br />Υπό αυτή την οπτική η Ελλάδα μάλλον περιμένει την απάντηση της Τουρκίας και η Τουρκία της Ελλάδας για να αποφασίσουν. Θεωρητικά και στο παρασκήνιο η ελληνική κυβέρνηση απορρίπτει το ενδεχόμενο συμμετοχής , αλλά αν δεν τοποθετηθεί επίσημα, δεν ισχύει τίποτα. Προφανώς η έκτακτη σύνοδος κορυφής της ΕΕ την Πέμπτη 22 Ιανουαρίου να ξεκαθαρίσει την εικόνα. Είναι όμως ερώτημα, η τα κράτη -μέλη της ΕΕ αποφασίσουν μόνα τους ή θα υπάρξει κοινή θέση, που μάλλον έχει υπονομευθεί καθώς η Ουγγαρία απάντησε θετικά, η Ιταλία γέρνει προς το ναι και ίσως υπάρξουν και άλλες χώρες. Στο Νταβός όπου θα βρεθούν πολλοί ηγέτες μεταξύ των οποίων και ο Τραμπ ο οποίος κατά τα φαινόμενα θα μιλήσει και για την Γροιλανδία, θα κριθούν πολλά.</div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Συμβούλιο Ειρήνης Τραμπ: ο επικήδειος του διεθνούς δικαίου.

Του Στράτου Βαλτινού «Νομίζω ότι ο Θεός είναι πολύ περήφανος για το έργο μου», δήλωσε ο Ντόναλντ Τραμπ , απαντώντας σε ερώτηση μετά την ομιλ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η κουρδική αυτονομία καταρρέει. Γεωστρατηγική νίκη της Τουρκίας.

<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/01/%CE%B3%CE%B1%CF%83%CF%81%CE%BA%CE%BD%CE%B5%CF%82%CE%B1%CF%81%CF%82%CE%BE%CE%B7%CF%81-023%CE%BA5-3215.jpg?ssl=1"><img height="133" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/01/%CE%B3%CE%B1%CF%83%CF%81%CE%BA%CE%BD%CE%B5%CF%82%CE%B1%CF%81%CF%82%CE%BE%CE%B7%CF%81-023%CE%BA5-3215.jpg?resize=640%2C424&ssl=1" width="722" /></a><br /><br />Η κατάρρευση των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων θα εντείνει την αντιπαλότητα μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, ενώ παράλληλα θα παράσχει πιθανό σημείο εισόδου για ένα ισλαμικό ΝΑΤΟ, γράφουν σε άρθρο τους οι Asian Times.<br /><br />Οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), η υποστηριζόμενες από τις ΗΠΑ ομάδα-ομπρέλα που κυριαρχείται από ένοπλους Σύρους Κούρδους από το YPG και συνδέεται με το PKK, το οποίο η Τουρκία χαρακτηρίζει τρομοκρατική οργάνωση, κατέρρευσε ραγδαία το Σαββατοκύριακο λόγω της συντονισμένης αποστασίας των κατώτερων αραβικών φυλετικών εταίρων τους.<br /><br />Η αυτονομία έχει τελειώσει…<br /><br />Το γεωπολιτικό τους σχέδιο για την οικοδόμηση μιας αυτόνομης περιοχής οργανωμένης σύμφωνα με την σοσιαλιστική-φιλελεύθερη ιδεολογία της « δημοκρατικής συνομοσπονδίας » του ιδρυτή του ΡΚΚ, Αμπντουλάχ Οτσαλάν, την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν εκμεταλλευτεί ως περιφερειακή σφήνα, έχει πλέον τελειώσει.<br /><br />Η δραματική ανατροπή της τύχης των SDF, από τον έλεγχο των γεωργικών, ενεργειακών και υδάτινων πόρων της Συρίας για χρόνια μέχρι την αναγκαστική, λόγω των ραγδαίων εξελισσόμενων γεγονότων, σύναψη μιας μονόπλευρης εκεχειρίας που αποκαθιστά την εξουσία του κεντρικού κράτους επί αυτών των περιουσιακών στοιχείων και εδαφών, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε τρεις λόγους.<br /><br />Ο πρώτος είναι ότι αυτός ο έλεγχος ήταν πάντα εύθραυστος, δεδομένων των εντάσεων που προκλήθηκαν από την επιβολή του σοσιαλιστικού-φιλελεύθερου «δημοκρατικού συνομοσπονδιακού» μοντέλου της ομάδας στην αυταρχική-ισλαμική φυλετική κοινωνία των τοπικών αραβικών κοινοτήτων.<br /><br />Ο δεύτερος παράγοντας εξηγεί γιατί δεν είχαν συμβεί μαζικές λιποταξίες νωρίτερα: η στρατιωτική υποστήριξη των SDF από τις ΗΠΑ, η οποία έληξε μόνο υπό τον Τραμπ 2. Η νέα του Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας υποβαθμίζει τη Δυτική Ασία και επιδιώκει γενικά να αποφύγει ξένες εμπλοκές.<br /><br />Ως αποτέλεσμα, ο ρόλος των SDF ως περιφερειακού φραγμού έναντι των τοπικών συμμάχων του Ιράν, της Συρίας και της Τουρκίας, κατέστη ξεπερασμένος. Αυτό βοηθά να εξηγηθεί γιατί οι ΗΠΑ δεν εμπόδισαν την αποδόμηση του γεωπολιτικού σχεδίου της ομάδας και αντ’ αυτού αποχώρησαν.<br /><br />Οι Κούρδοι εξαπατήθηκαν<br /><br />Ο τελευταίος παράγοντας ήταν ένας λανθασμένος υπολογισμός από τον ένοπλο πυρήνα των Συριακών Κούρδων των SDF, ο οποίος πίστευε ότι οι ΗΠΑ ήταν πιο αξιόπιστος σύμμαχος από τον πρώην πρόεδρο Μπασάρ Άσαντ. Αν είχαν διακόψει τις σχέσεις τους με τις ΗΠΑ πριν αυτές τους εγκαταλείψουν, ίσως να είχαν εξασφαλίσει μια συμφωνία για τη διατήρηση μέρους της αυτόνομης περιοχής τους.<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/01/image-47.jpeg?ssl=1"><img src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/01/image-47.jpeg?resize=640%2C480&ssl=1" /></a><br /><br />Ο νέος Σύρος πρόεδρος Άχμεντ αλ Σαράα θέσπισε διάταγμα για τα γλωσσικά δικαιώματα και την ιθαγένεια των Κούρδων λίγο πριν από τα γεγονότα αυτού του Σαββατοκύριακου, αλλά αυτά τα μέτρα δεν επαρκούν για την πολιτική και εδαφική αυτονομία για την οποία πολλοί πολέμησαν και πέθαναν.<br /><br />Γεωστρατηγική νίκη της Τουρκίας<br /><br />Με τα αίτια της ταχείας κατάργησης της κουρδικής αυτονομίας στη Συρία να έχουν προσδιοριστεί, η προσοχή στρέφεται πλέον στις συνέπειες.<br /><br />Η κυριότερη από αυτές είναι μια σημαντική γεωστρατηγική νίκη για την Τουρκία, η οποία εξάλειψε την στρατιωτική και εδαφική απειλή που θέτουν οι ένοπλοι Σύροι Κούρδοι, σύμμαχοι του ΡΚΚ και υποστηρικτές του Ισραήλ, προώθησε τον στόχο της να υποτάξει τη Συρία και μπορεί πλέον να επικεντρωθεί πληρέστερα στην επέκταση της επιρροής της προς τα ανατολικά, στην Κεντρική Ασία.<br /><br />Τα δύο πρώτα αποτελέσματα αμφισβητούν τα ισραηλινά συμφέροντα, ενώ το τρίτο αμφισβητεί τα συμφέροντα της Ρωσίας.<br /><br />Το Ισλαμικό ΝΑΤΟ<br /><br />Η εντατικοποίηση της ισραηλινο-τουρκικής αντιπαλότητας στη Συρία αποτελεί ήδη ανησυχία για το Ισραήλ, ειδικά εάν η Τουρκία αξιοποιήσει την πιθανή ένταξη σε μια πακιστανο-σαουδαραβική συμμαχία για να ενθαρρύνει αυτά τα κράτη, και ενδεχομένως την Αίγυπτο, που είναι υποψήφιο μέλος, να αυξήσουν την πίεση σε αυτήν.<br /><br />Αυτό το αναδυόμενο «ισλαμικό ΝΑΤΟ», ενθαρρυμένο από τις νίκες στη Νότια Υεμένη και τη Συρία, θα μπορούσε να επεκτείνει τη στρατιωτική συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο, συμπεριλαμβανομένης της Συρίας και ίσως της Ιορδανίας, και τελικά στην Κεντρική Ασία, συμπεριλαμβανομένου του Καζακστάν, με τρόπους που θα απειλούσαν τόσο το Ισραήλ όσο και τη Ρωσία.<br /><br />Η εδραίωση της τουρκικής επιρροής στη Συρία ενισχύει ένα νεοσύστατο στρατιωτικό μπλοκ εντός της Ούμμα και υποστηρίζει την ανάδυση ενός νέου πόλου στο σταυροδρόμι της Αφρο-Ευρασίας, εάν τα υποψήφια μέλη της επισημοποιήσουν τους δεσμούς τους.<br /><br />Οι ΗΠΑ φαίνεται να το εγκρίνουν σιωπηρά αυτό, πιθανώς θεωρώντας ένα «ισλαμικό ΝΑΤΟ» αραβικών, πακιστανικών και τουρκικών κρατών ως την απόλυτη σφήνα που θα κρατήσει το Ανατολικό Ημισφαίριο διαιρεμένο, δεδομένης της γεωστρατηγικής του θέσης και των εγγενών τριβών του με τη Ρωσία , την Ινδία, το Ισραήλ, την ΕΕ και την υποσαχάρια Αφρική. <div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η κουρδική αυτονομία καταρρέει. Γεωστρατηγική νίκη της Τουρκίας.

Η κατάρρευση των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων θα εντείνει την αντιπαλότητα μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, ενώ παράλληλα θα παράσχει πιθανό ση...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκικό Ναυτικό εναντίον Ισραηλινού Ναυτικού -Μια αυτοκρατορική μάζα εναντίον μιας τεχνολογικής ποιότητας (Ισραηλινό δημοσίευμα).

<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/01/%CE%99%CF%83%CF%81%CE%B1%CF%83%CF%81%CF%82%CE%B5%CE%BF%CE%B9%CF%81%CE%B7%CF%82%CF%81-%CF%80243%CE%B80123.jpg?ssl=1"><img height="178" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/01/%CE%99%CF%83%CF%81%CE%B1%CF%83%CF%81%CF%82%CE%B5%CE%BF%CE%B9%CF%81%CE%B7%CF%82%CF%81-%CF%80243%CE%B80123.jpg?resize=640%2C357&ssl=1" width="720" /></a><br /><br />Η Τουρκία κατασκευάζει έναν επιθετικό πολεμικό στόλο, το οποίο ονομάζει αεροπλανοφόρο, που έχει σχεδιαστεί για να επιτύχει ηγεμονία στη Μεσόγειο.<br /><br />Για το Ισραήλ, αυτός δεν είναι απλώς ένας ανταγωνισμός για κύρος, αλλά μια άμεση πρόκληση για την ελευθερία της ναυσιπλοΐας και την προστασία των πλατφορμών φυσικού αερίου.<br /><br />Όταν φέρνετε αντιμέτωπο το Ισραηλινό Ναυτικό με το ναυτικό του Ερντογάν, η εικόνα είναι περίπλοκη: μια μάζα αριθμών έναντι μιας στρατηγικής «τεχνολογικού φρουρίου».<br /><br />1. Η Μαζική Δοκιμασία: Ο Δαβίδ εναντίον του Ναυτικού Γολιάθ<br /><br />Τα δεδομένα που παρουσιάσαμε για το Τουρκικό Ναυτικό διευκρινίζουν το δραματικό ποσοτικό χάσμα:<br /><br />* Τουρκία: Ισχύς πυρός 16 φρεγατών, 12 υποβρυχίων και ενός ενεργού αεροπλανοφόρου με το όνομα Anadolu.<br /><br />Όπως σημειώσαμε, η Τουρκία βρίσκεται στη μέση του έργου MUGEM για την κατασκευή ενός αεροπλανοφόρου 60.000 τόνων. Πρόκειται για έναν στόλο που έχει σχεδιαστεί για τον έλεγχο των θαλασσών, τον αποκλεισμό της Αιγύπτου και τη συνοδεία δεξαμενόπλοιων σε μακρινούς προορισμούς.<br /><br />* Ισραήλ: Μικρός και ευέλικτος στόλος. Η ραχοκοκαλιά του βασίζεται σε 4 πλοία Saar 6 (το “Defender”), 3 πλοία Saar 5 και έναν στόλο υποβρυχίων Dolphin/Dragon.<br /><br />Το Ισραήλ δεν κατασκευάζει αεροπλανοφόρα, αλλά πλοία σχεδιασμένα για την προστασία της “πατρίδας”, των οικονομικών υδάτων και των αλυσίδων εφοδιασμού προς τα ισραηλινά λιμάνια.<br /><br />2. Πού οδηγεί το Ισραήλ; Τεχνολογία, άμυνα και φοροδιαφυγή<br /><br />Παρά την αριθμητική του κατωτερότητα, το Ισραήλ έχει τρία «χαρτιά» που εξισορροπούν τον χάρτη:<br /><br />* Ενεργητική Άμυνα: Τα πλοία Saar 6 είναι τα πιο προστατευμένα σκάφη στον κόσμο σε σχέση με το μέγεθός τους. Ο συνδυασμός των πυραύλων “Naval Dome” και “Barak 8” δίνει στο Ισραήλ μια ανώτερη αμυντική ομπρέλα ενάντια σε μπαράζ πυραύλων και drones – μια απειλή στην οποία η Τουρκία μόλις αρχίζει να παρέχει μια ολοκληρωμένη απάντηση.<br /><br />* Υπεροχή υποβρυχίων: Ο Στόλος 7 είναι ο στρατηγικός βραχίονας του Ισραήλ. Ενώ ένα σημαντικό μέρος των τουρκικών υποβρυχίων είναι παλαιάς γενιάς, τα υποβρύχια «Dolphin» και «Dragon» είναι εξοπλισμένα με τεχνολογία πρόωσης ανεξάρτητη από τον αέρα και συστήματα πληροφοριών που τους επιτρέπουν να παραμένουν βαθιά στα εχθρικά ύδατα για μεγάλα χρονικά διαστήματα χωρίς να εντοπίζονται.<br /><br />* Ηλεκτρονικός πόλεμος: Αυτό είναι το κρυφό πλεονέκτημα του «Έθνους των Νεοφυών». Το Ισραήλ ηγείται στην ικανότητα να «τυφλώνει» τα ραντάρ και να διαταράσσει τα συστήματα καθοδήγησης. Στη σύγχρονη μάχη, όποιος βλέπει πρώτος πυροβολεί πρώτος, και το Ισραήλ έχει πλεονέκτημα στην ανίχνευση και χρήση επιθετικού ναυτικού κυβερνοχώρου.<br /><br />3. Πού οδηγεί η Τουρκία; Σε Ανάπτυξη και βιομηχανική ανεξαρτησία<br /><br />* Προβολή ισχύος και εφοδιαστικής: Η Τουρκία απέδειξε στη Λιβύη ότι είναι ικανή να μετακινήσει ολόκληρο στόλο, να τον εφοδιάσει και να διατηρήσει ναυτικό αποκλεισμό μακριά από τα λιμάνια της. Το Ισραήλ δεν έχει επί του παρόντος την εφοδιαστική ικανότητα να διατηρήσει μια παρατεταμένη ναυτική εκστρατεία μακριά από τις ακτές της Ανατολικής Μεσογείου.<br /><br />* Εξαγωγές και Ανεξαρτησία: Όπως αναλύσαμε στην ανάρτηση με τίτλο «Η Γέννηση της Μπλε Δύναμης», η Τουρκία παράγει σχεδόν τα πάντα μόνη της – από ναυπηγεία μέχρι πυραύλους κρουζ. Το Ισραήλ, παρά την ανεπτυγμένη βιομηχανία του, εξακολουθεί να εξαρτάται από τα ναυπηγεία στη Γερμανία για υποβρύχια και μεγάλα πλοία επιφανείας.<br /><br />4. Εξειδίκευση: «Προστάτης Πλατφορμών»<br /><br />* Το Ισραήλ έχει αναπτύξει μοναδική εξειδίκευση στον πόλεμο για την προστασία στρατηγικών υποδομών (πλατφόρμες φυσικού αερίου) και την αποτροπή της χειρουργικής θαλάσσιας τρομοκρατίας (Στόλος 13).<br /><br />* Η Τουρκία ειδικεύεται στον κλασικό ναυτικό πόλεμο και στο μπλοκάρισμα διεθνών εμπορικών οδών, μια κίνηση που έχει σχεδιαστεί για να της δώσει δικαίωμα βέτο σε έργα όπως ο EastMed.<br /><br />Σύντομη περίληψη:<br /><br />Το Τουρκικό Ναυτικό είναι μια δύναμη μάζας και προβολής ισχύος που έχει σχεδιαστεί για να ελέγχει το διάστημα και να χαράζει νέα θαλάσσια σύνορα.<br /><br />Το Ισραηλινό Ναυτικό είναι μια δύναμη ποιότητας και τεχνολογίας που έχει σχεδιαστεί για να αποτρέψει μια αποφασιστική νίκη και να προστατεύσει την ενεργειακή γραμμή ζωής.<br /><br /> Στην ισορροπία του τρόμου στη Μεσόγειο, η Τουρκία είναι η περιφερειακή δύναμη με τον «μυ», αλλά το Ισραήλ είναι το τεχνολογικό και υποβρύχιο «καρύδι» που είναι πολύ δύσκολο να σπάσει.<div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκικό Ναυτικό εναντίον Ισραηλινού Ναυτικού -Μια αυτοκρατορική μάζα εναντίον μιας τεχνολογικής ποιότητας (Ισραηλινό δημοσίευμα).

Η Τουρκία κατασκευάζει έναν επιθετικό πολεμικό στόλο, το οποίο ονομάζει αεροπλανοφόρο, που έχει σχεδιαστεί για να επιτύχει ηγεμονία στη Μεσό...

Διαβάστε την συνέχεια

Από τους PULS στον «Θόλο» και το Iron Beam: Πώς η στρατηγική συνεργασία Ελλάδας – Ισραήλ αλλάζει τους κανόνες απέναντι στην Τουρκία.

<img height="160" src="https://www.onalert.gr/wp-content/uploads/2025/10/PULS-STRATOS-2-750x375.jpeg" width="731" /><br /><br /><div>του <b>Κώστα Σαρικά</b><br />Η έγκριση από τη Βουλή της απόκτησης 36 συστημάτων πυραυλικού πυροβολικού <a href="https://www.onalert.gr/tags/puls/">PULS</a> δεν ήταν απλώς ένα ακόμη εξοπλιστικό πρόγραμμα. Ήταν το πρώτο, απτό βήμα μιας ευρύτερης αρχιτεκτονικής αποτροπής που «κουμπώνει» σε ένα νέο δόγμα ισχύος, με ισραηλινή τεχνολογία, διαλειτουργικότητα και διαρκή συνεκπαίδευση ως βάση.<br /><br />Kυρίως έχει σαφή πολιτικοστρατηγικό προσανατολισμό, καθώς η Ελλάδα επενδύει σε δυνατότητες που αυξάνουν το κόστος για όποιον επιχειρεί να αμφισβητήσει κυριαρχία και κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, με την Τουρκία να βρίσκεται στον ορίζοντα της απειλής, ακόμη κι όταν δεν κατονομάζεται. <br /><br />Η συνάντηση του Νίκου Δένδια με τον Ισραηλινό ομόλογό του Ίσραελ Κατζ στην Αθήνα, με έμφαση σε συνεργασία για anti-drone δυνατότητες και κυβερνοασφάλεια, επιβεβαίωσε ότι η σχέση περνά σε νέα φάση, όπου δεν κυριαρχούν μόνο οι προμήθειες, αλλά ένα πλέγμα τεχνογνωσίας, επιχειρησιακών διαδικασιών και κοινών δραστηριοτήτων.</div><div><br />Από τη «Σάρισα» του Πυροβολικού στην «Ασπίδα του Αχιλλέα»<br /><br />Οι PULS, που εγκρίθηκαν σε κλειστή συνεδρίαση της αρμόδιας επιτροπής της Βουλής στις αρχές Δεκεμβρίου 2025, με κόστος που κινείται περί τα 650 εκατ. ευρώ, αποτελούν την «αιχμή» της βαθιάς κρούσης για τον Ελληνικό Στρατό, με δυνατότητα ενίσχυσης της αποτροπής σε Έβρο και νησιωτικό χώρο.<br /><br />Το κρίσιμο στοιχείο δεν είναι μόνο το μέγιστο βεληνεκές που αποδίδεται στο σύστημα, αλλά η συνολική λογική: μαζική ισχύς πυρός, ποικιλία πυρομαχικών, ταχύτητα σχεδίασης και εκτέλεσης πυρών, και ένα μήνυμα ότι η Ελλάδα δεν περιορίζεται στην άμυνα σημείου, αλλά αποκτά δυνατότητα επιβολής κόστους σε βάθος.<br /><br />Αυτό το πρώτο σκέλος οδηγεί ευθέως στο δεύτερο και ασύγκριτα μεγαλύτερο που αφορά την αντιαεροπορική και αντιπυραυλική «ομπρέλα» ισραηλινής σχεδίασης, τον λεγόμενο «θόλο», που συζητείται ως πακέτο της τάξης των 3 δισ. ευρώ και αποτελεί τον κορμό της στρατηγικής «Ασπίδα του Αχιλλέα».<br /><br />Οι επιτροπές, το δίκτυο και η φιλοσοφία αποτροπής <br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες, μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας των PULS, έχουν ήδη ενεργοποιηθεί παράλληλες τεχνικές και επιχειρησιακές γραμμές εργασίας για τα βασικά υποσυστήματα του «θόλου»: Barak, Spyder, David’s Sling και ραντάρ.<br /><br />Ο στόχος είναι να μεταφραστεί η «αρχιτεκτονική» σε συγκεκριμένες διαμορφώσεις, αριθμούς, χρονοδιάγραμμα και, κυρίως, σε κανόνες εμπλοκής και διασύνδεση με το εθνικό σύστημα διοίκησης και ελέγχου.<br /><br />Εδώ βρίσκεται η ουσία της διευρυμένης συνεργασίας Ελλάδας – Ισραήλ. Δεν πρόκειται για μια απλή αγορά οπλικών συστημάτων που θα σταθούν αυτόνομα σε ελληνικό έδαφος. Η ισραηλινή προσέγγιση, δοκιμασμένη σε πραγματικές συνθήκες υψηλής έντασης, στηρίζεται σε δικτυοκεντρική λογική δηλαδή σε αισθητήρες, C2, εκτοξευτές και αναχαιτιστές που λειτουργούν ως ενιαίο σύστημα, με ανταλλαγή δεδομένων σε πραγματικό χρόνο. <a href="https://www.onalert.gr/eksoplismoi/apo-toys-puls-ston-tholo-kai-to-iron-beam-pos-i-dieyrymeni-stratigiki-synergasia-elladas-israil-allazei-toys-kanones-apenanti-stin-toyrkia/656839/"><b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a></div><div><br /></div><div><a href="https://www.onalert.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Από τους PULS στον «Θόλο» και το Iron Beam: Πώς η στρατηγική συνεργασία Ελλάδας – Ισραήλ αλλάζει τους κανόνες απέναντι στην Τουρκία.

του Κώστα Σαρικά Η έγκριση από τη Βουλή της απόκτησης 36 συστημάτων πυραυλικού πυροβολικού PULS δεν ήταν απλώς ένα ακόμη εξοπλιστικό πρόγρα...

Διαβάστε την συνέχεια

Γροιλανδία: Θα μπορούσε η Ευρώπη να προχωρήσει σε στρατιωτική απάντηση σε πιθανή εισβολή των ΗΠΑ;

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/01/Danish-frigate.webp"><img height="180" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/01/Danish-frigate-696x392.webp" width="718" /></a><br /><br />Καθώς ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ απειλεί να αποσπάσει τον έλεγχο της Γροιλανδίας από τη Δανία, η ΕΕ διαθέτει πολλαπλές νομικές οδούς για την αποστολή στρατευμάτων υπό τις διαταγές της στη Γροιλανδία.<br /><br />Μπορεί η ΕΕ να στείλει στρατό;<br /><br />Ο Τραμπ ισχυρίζεται ότι μόνο οι ΗΠΑ μπορούν να προστατεύσουν τη Γροιλανδία από αντιπάλους όπως η Ρωσία και η Κίνα. Ωστόσο, οι ευρωπαίοι σύμμαχοι προσπαθούν να δείξουν στην Ουάσινγκτον ότι είναι αποφασισμένοι να προστατεύσουν το ημιαυτόνομο έδαφος. Η Δανία προσκάλεσε τους συμμάχους του ΝΑΤΟ να πραγματοποιήσουν πρόσφατα μια αποστολή αναγνώρισης στην περιοχή, ενώ η ΕΕ έχει τη δυνατότητα να αποστείλει στρατεύματα υπό ευρωπαϊκή σημαία.<br /><br />Τεχνικά, δυνάμεις υπό την διοίκηση της ΕΕ θα μπορούσαν να σταλούν στη Γροιλανδία μέσω της Δυνατότητας Ταχείας Ανάπτυξης της ΕΕ, όπως επιβεβαίωσε στους δημοσιογράφους τη Δευτέρα η εκπρόσωπος της ΕΕ για τις εξωτερικές υποθέσεις, Ανίτα Χίπερ. Αυτή η δύναμη, η οποία τέθηκε σε λειτουργία τον Μάιο του 2025, περιλαμβάνει έως και 5.000 στρατιώτες της ΕΕ που μπορούν να αναπτυχθούν σε αποστολές για την πρόληψη συγκρούσεων, τη σταθεροποίηση, την εκκένωση ή την επιβολή της ειρήνης.<br /><br />Ωστόσο, είναι απίθανο να αποσταλεί στη Γροιλανδία, καθώς αυτό θα απαιτούσε ομόφωνη έγκριση από όλες τις χώρες της ΕΕ. Μια άλλη επιλογή θα ήταν να ζητηθεί η αποστολή στρατιωτικής αποστολής ή επιχείρησης της ΕΕ στο πλαίσιο της Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας της ΕΕ, επιβεβαίωσε η Χίπερ. Μια τέτοια αποστολή λειτουργεί επί του παρόντος στην Ερυθρά Θάλασσα για την προστασία των ναυτιλιακών διαδρομών από επιθέσεις των ανταρτών Χούθι.<div><br />Η πρόταση της Δανίας<br /><br />Μια έκτακτη συνάντηση των ηγετών της ΕΕ έχει προγραμματιστεί για την Πέμπτη, με θέμα τη Γροιλανδία. Ωστόσο, ειδικοί θεωρούν απίθανο η ΕΕ να συζητήσει σοβαρά την αποστολή στρατιωτικής αποστολής στο νησί. Ο Αλεσάντρο Μαρόνε, επικεφαλής του αμυντικού προγράμματος του ιταλικού think tank Istituto Affari Internazionali, υποστήριξε ότι η απόφαση της Δανίας να προσκαλέσει τους συμμάχους του ΝΑΤΟ στη Γροιλανδία είναι πιο αποτελεσματική, καθώς αποτρέπει την κλιμάκωση της έντασης μεταξύ της ΕΕ και των ΗΠΑ.<br /><br />Προσφέρει επίσης στην Ουάσινγκτον την επιλογή να συμμετάσχει στην αποστολή και στέλνει ένα σαφές μήνυμα ότι το ΝΑΤΟ αποτρέπει τις απειλές της Κίνας και της Ρωσίας. Η κύρια διαφορά μεταξύ των αποστολών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ είναι οι στόχοι τους. Ενώ οι αποστολές του ΝΑΤΟ βασίζονται γενικά στην ετοιμότητα και την αποτροπή, οι στρατιωτικές πρωτοβουλίες της ΕΕ στοχεύουν συνήθως στη διαχείριση κρίσεων και την πρόληψη συγκρούσεων.<br /><br />Μια αποστολή του ΝΑΤΟ προτάθηκε μόλις τη Δευτέρα από τον υπουργό Άμυνας της Δανίας. Σε αυτό το στάδιο, δεν είναι σαφές εάν οι ΗΠΑ θα υποστηρίξουν την ιδέα. Ωστόσο, στο τρέχον ταχέως μεταβαλλόμενο πλαίσιο, η διαχείριση κρίσεων μπορεί να είναι μια απαραίτητη επιλογή. Εν μέσω ερωτημάτων σχετικά με τέτοια σενάρια, ένας ξεχωριστός εκπρόσωπος της ΕΕ τόνισε ότι η προσοχή του μπλοκ παραμένει στραμμένη στην «εμπλοκή, όχι στην κλιμάκωση».</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γροιλανδία: Θα μπορούσε η Ευρώπη να προχωρήσει σε στρατιωτική απάντηση σε πιθανή εισβολή των ΗΠΑ;

Καθώς ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ απειλεί να αποσπάσει τον έλεγχο της Γροιλανδίας από τη Δανία, η ΕΕ διαθέτει πολλαπλές νομικές οδούς ...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι ΗΠΑ πηγή αστάθειας για την Ευρώπη. Η Ελλάδα αντιμέτωπη με έναν κόσμο χωρίς αμερικανικές εγγυήσεις.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2025/02/us-eu.jpg"><img height="180" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2025/02/us-eu-696x392.jpg" width="773" /></a><br /><br />Για δεκαετίες, η Ευρώπη έμαθε να φοβάται τη Ρωσία, να υπολογίζει την Κίνα. Σήμερα, όμως, ένα νέο άβολο συναίσθημα διατρέχει τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες: ο φόβος ότι η μεγαλύτερη πηγή αστάθειας για τα ευρωπαϊκά συμφέροντα δεν βρίσκεται πια εκτός Δύσης αλλά εντός της Ατλαντικής Συμμαχίας.<br /><br />Η επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο δεν ανέστησε απλώς μια σκληρή εκδοχή του «America First». Αποδόμησε τη βασική μεταπολεμική βεβαιότητα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες λειτουργούν, έστω και με αντιφάσεις, ως εγγυητής της δυτικής τάξης. Πλέον λειτουργούν ως απρόβλεπτος παίκτης ισχύος, που αντιμετωπίζει συμμάχους και αντιπάλους με την ίδια ωμή συναλλακτική αντίληψη.<div><br />Kλίμα θεσμικής καχυποψίας και στρατηγικής αδυναμίας<br /><br />Οι απειλές για δασμούς, οι πιέσεις σε θέματα άμυνας, οι υπαινιγμοί περί αναθεώρησης δεσμεύσεων στο ΝΑΤΟ και οι μονομερείς γεωπολιτικοί ελιγμοί έχουν δημιουργήσει ένα κλίμα θεσμικής καχυποψίας απέναντι στην Ουάσιγκτον. Η Ευρώπη δεν αισθάνεται πλέον ότι συνομιλεί με έναν δύσκολο εταίρο, αλλά με έναν παίκτη που αμφισβητεί τους ίδιους τους κανόνες του παιχνιδιού.<br /><br />Το πρόβλημα δεν είναι απλώς πολιτικό. Είναι δομικό. Διότι η Ευρωπαϊκή Ένωση παραμένει βαθιά εξαρτημένη από τις ΗΠΑ σε τρεις κρίσιμους τομείς: άμυνα, τεχνολογία και ενέργεια. Και αυτή ακριβώς η εξάρτηση μετατρέπεται πλέον σε στρατηγική αδυναμία.<br /><br />Η συζήτηση για «στρατηγική αυτονομία» δεν είναι πια ρητορική των Βρυξελλών. Είναι ζήτημα επιβίωσης σε έναν κόσμο όπου οι συμμαχίες δεν θεωρούνται δεδομένες αλλά διαπραγματεύσιμες, μέρα με τη μέρα.<br /><br />Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι άλλο: η Ευρώπη δεν καλείται απλώς να θωρακιστεί απέναντι σε εξωτερικές απειλές. Καλείται να μάθει να λειτουργεί σε έναν κόσμο όπου ο παραδοσιακός της προστάτης παύει να είναι προβλέψιμος. Και αυτή είναι ίσως η πιο δύσκολη προσαρμογή από όλες.</div><div><br /> Η αμερικανική αβεβαιότητα και το ελληνικό στοίχημα σταθερότητας<br /><br />Σε μια τέτοια διατλαντική σχέση, που επαναπροσδιορίζεται υπό όρους ισχύος και όχι αξιών, αλλάζει ριζικά ο τρόπος με τον οποίο η Ευρώπη πρέπει να σκέφτεται το μέλλον της. Η Ουάσιγκτον δεν είναι πια ο σταθερός εγγυητής ισορροπίας που γνωρίσαμε επί δεκαετίες. Είναι ένας παίκτης που λειτουργεί με όρους συναλλαγής, όχι συμμαχικής συνέχειας.<br /><br />Και αυτό έχει άμεσο, απτό κόστος για μια χώρα που βρίσκεται στο πιο ευαίσθητο γεωπολιτικό σταυροδρόμι της Ευρώπης. Για την Ελλάδα, η μετατόπιση της αμερικανικής πολιτικής από τη θεσμική προβλεψιμότητα προς τον ωμό πραγματισμό δεν αποτελεί θεωρητικό γεωπολιτικό ζήτημα. Είναι παράγοντας που αγγίζει άμεσα την εθνική ασφάλεια, την οικονομία και την επενδυτική εικόνα της χώρας.<br /><br />Στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, η Ελλάδα έχει στηρίξει μεγάλο μέρος της αποτρεπτικής της στρατηγικής στην αμερικανική παρουσία στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και τις διαρκώς διευρυνόμενες διμερείς ελληνοαμερικανικές σχέσεις.<br /><br />Όμως, όταν η Ουάσιγκτον επιλέγει να αντιμετωπίζει την Ευρώπη συνολικά ως υποτελή σύμμαχο, γιατί να μην αντιμετωπίσει αύριο και την Τουρκία περισσότερο ως «αναγκαίο εταίρο», επιλέγοντας τα ιδιαίτερα “Αμερικανικά συμφέροντα” στην ευρύτερη περοχή και παραβλέποντας το γεγονός ότι αποτελεί το προβληματικό μέλος του ΝΑΤΟ και πηγή αστάθειας στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο;<br /><br />Ένα τέτοιο ενδεχόμενο περιορίζει τις ελληνικές βεβαιότητες για τα περιθώρια διπλωματικής στήριξης των ΗΠΑ απέναντι στον αναθεωρητισμό του Ερντογάν και πιθανές Τουρκικές “υπερβολικές” αξιώσεις στο Αιγαίο. Για την Αθήνα, αυτό σημαίνει ότι η αποτροπή στην περιοχή μας δεν μπορεί να βασίζεται μόνο σε συμμαχικές σταθερές, αλλά απαιτεί διαρκή εθνική επένδυση σε αξιοπιστία και ισχύ.<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο, η πολιτική σταθερότητα, η οικονομική ανάπτυξη και η δημιουργία ισχυρής υποδομής αποτροπής λειτουργούν ως θεμέλιο στρατηγικής αυτονομίας. Με όλο το σεβασμό στις διεθνείς συμμαχίες και τις διμερείς φιλίες.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οι ΗΠΑ πηγή αστάθειας για την Ευρώπη. Η Ελλάδα αντιμέτωπη με έναν κόσμο χωρίς αμερικανικές εγγυήσεις.

Για δεκαετίες, η Ευρώπη έμαθε να φοβάται τη Ρωσία, να υπολογίζει την Κίνα. Σήμερα, όμως, ένα νέο άβολο συναίσθημα διατρέχει τις ευρωπαϊκές π...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκικός Τύπος: Στο στόχαστρο Ελλάδας – Ισραήλ η Άγκυρα

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/01/Untitled-design-23-2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1080" data-original-width="1920" height="175" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/01/Untitled-design-23-2.jpg" width="657" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η αμυντική συνεργασία των δύο χωρών εκλαμβάνεται ως απειλή</span></h3>Σε κατάσταση αυξημένης εγρήγορσης βρίσκεται η Άγκυρα, με τα τουρκικά Μέσα Ενημέρωσης να αναλύουν τη συνάντηση των Υπουργών Άμυνας Ελλάδας και Ισραήλ ως μια ευθεία προσπάθεια περιορισμού της τουρκικής επιρροής. Η ρητορική περί «αντι-τουρκικού άξονα» και οι ισχυρισμοί για «περικύκλωση» κυριαρχούν στα πρωτοσέλιδα, μετατρέποντας τη διπλωματική επαφή σε πεδίο γεωστρατηγικού ανταγωνισμού.<div><br />Στο στόχαστρο οι δηλώσεις Δένδια: «Ανησυχία της Αθήνας»<br /><br />Σύμφωνα με δημοσιεύματα, όπως αυτό της εφημερίδας Μιλιέτ, η Τουρκία βρέθηκε αδιαμφισβήτητα στο επίκεντρο των συνομιλιών. Οι αναλυτές στη γείτονα ερμηνεύουν τις τοποθετήσεις του Νίκου Δένδια ως μια προσπάθεια «νομιμοποίησης των αμυντικών αντανακλαστικών» της Ελλάδας. Κατά την τουρκική ανάγνωση, τα μηνύματα του Έλληνα Υπουργού προδίδουν έντονη ανησυχία για τη στρατιωτική και διπλωματική ισορροπία που έχει εδραιώσει η Άγκυρα στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο.<br />Ίσραελ Κατζ: Αιχμές για «αυτοκρατορικές φιλοδοξίες»<br /><br />Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσαν στην Τουρκία οι δηλώσεις του Ισραηλινού Υπουργού Άμυνας, ο οποίος έκανε λόγο για «ισχυρές δημοκρατίες» απέναντι σε «δομές που φαίνονται μόνο να είναι δημοκρατίες». Οι Τούρκοι δημοσιογράφοι εκλαμβάνουν αυτές τις παρατηρήσεις ως έμμεση επίθεση στην περιφερειακή πολιτική της χώρας τους.<br /><br />Η αναφορά του Κατζ σε όσους τρέφουν «αυτοκρατορικές φιλοδοξίες» στην περιοχή, προειδοποιώντας ότι «θα μας βρουν απέναντί τους», ερμηνεύτηκε ως σαφής ένδειξη ότι το Ισραήλ ευθυγραμμίζεται πλήρως με την Αθήνα στην προσπάθεια ανάσχεσης της αυξανόμενης στρατηγικής ισχύος της Άγκυρας.<br />Μια «τεχνητή προσπάθεια εξισορρόπησης δυνάμεων» στην Ανατολική Μεσόγειο<br /><br />Η γενικότερη αποτίμηση του τουρκικού Τύπου καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η ελληνοϊσραηλινή σύμπλευση αποτελεί μια τεχνητή προσπάθεια «εξισορρόπησης δυνάμεων». Τα δημοσιεύματα υποστηρίζουν ότι η Αθήνα και η Ιερουσαλήμ επιδιώκουν να δημιουργήσουν ένα ανάχωμα στην αποτρεπτική επιρροή της Τουρκίας, η οποία, σύμφωνα με την Άγκυρα, παραμένει η κυρίαρχη δύναμη στην περιοχή.<br /><br />Η ρητορική αυτή αναδεικνύει το βάθος της δυσπιστίας και τον τρόπο με τον οποίο η τουρκική πλευρά προσλαμβάνει κάθε αμυντική συνεργασία στην περιοχή ως απειλή για τα δικά της συμφέροντα.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκικός Τύπος: Στο στόχαστρο Ελλάδας – Ισραήλ η Άγκυρα

Η αμυντική συνεργασία των δύο χωρών εκλαμβάνεται ως απειλή Σε κατάσταση αυξημένης εγρήγορσης βρίσκεται η Άγκυρα, με τα τουρκικά Μέσα Ενημέρω...

Διαβάστε την συνέχεια

“Πουλώντας” χαλαρά τους Κούρδους… απλώς τους χρησιμοποίησαν.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTnaZx_szfnZfd7nYgWnLoPSyF-2plR5FzB0Q&s" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="165" data-original-width="305" height="173" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTnaZx_szfnZfd7nYgWnLoPSyF-2plR5FzB0Q&s" width="712" /></a></div><div><br /></div>Οι ισχυρές Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (ΣΔΔ) -Syrian Democratic Forces, SDF-, των οποίων τη διάλυση απαίτησε η Δαμασκός, είναι η ένοπλη πτέρυγα στην αυτόνομη κουρδική περιοχή στη Συρία και ήταν στην πρώτη γραμμή της καταπολέμησης των τζιχαντιστών, με την υποστήριξη των ΗΠΑ.<br /><br />Ωστόσο η Ουάσινγκτον εκτίμησε σήμερα, δια του απεσταλμένου της για τη Συρία Τομ Μπάρακ, ότι η αρχική τους αποστολή, της καταπολέμησης των τζιχαντιστών δεν έχει πια λόγο να υπάρχει, με την ανάδειξη ενός ισχυρού κεντρικού κράτους και υποστηριζόμενου από τις ΗΠΑ.<br /><br />Οι ΣΔΔ αριθμούσαν μαζί με τις κουρδικές δυνάμεις ασφαλείας, τις Asayish, έως 100.000 μαχητές σύμφωνα με τις εκτιμήσεις και ήλεγχαν στο απόγειο της δύναμής τους τεράστιες περιοχές της βόρειας και της βορειοανατολικής Συρίας, πλούσιες σε πετρέλαιο.<br /><br />Ο αριθμός τους μειώθηκε με την αποστασία Αράβων μαχητών, οι οποίοι προσχώρησαν μαζικά στη συριακή “κυβέρνηση”, όταν ο στρατός του τζιχαντιστή Άχμαντ αλ Σάρα πήρε τη Δευτέρα τον έλεγχο δύο κουρδικών προπυργίων, της Ράκα και της Ντέιρ Εζόρ. Σύμφωνα με τον ειδικό ερευνητή για τη Συρία Φαμπρίς Μπαλάνς, τώρα δεν θα είναι περισσότεροι από περίπου 50.000.<br /><br />Οι ΣΔΔ έκτοτε έχουν αναδιπλωθεί προς το κέντρο της αυτόνομης κουρδικής περιοχής στα βορειοανατολικά, γύρω από την οποία έχει αναπτυχθεί ο στρατός του ισλαμιστή προέδρου. Οι δυνάμεις αυτές δημιουργήθηκαν το 2015 υπό την προτροπή των ΗΠΑ, οι οποίες εντυπωσιάστηκαν από τους Κούρδους μαχητές που είχαν νικήσει το Ισλαμικό Κράτος στο Κομπάνι (βόρεια) και που αναζητούσαν έναν αξιόπιστο εταίρο στην καταπολέμηση των τζιχαντιστών.<div><br /> Σκληρός πυρήνας<br /><br />Ο σκληρός πυρήνας των ΣΔΔ, που παραμένει άθικτος, συγκροτείται από τις Μονάδες Προστασίας του Λαού (κουρδικές, YPG), οι οποίες έχουν 30.000 μαχητές, συμπεριλαμβανομένων των Γυναικείων Μονάδων Προστασίας (YPJ), εξηγεί ο Φαμπρίς Μπαλάνς. Παρότι αρνούνται οποιαδήποτε σχέση με το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν ((PKK), “πράγματι το PKK είναι αυτό που διοικεί τις YPG υπογείως”, δηλώνει ο αναλυτής.<br /><br />Οι μονάδες αυτές έχουν σιδηρά πειθαρχία, την οποία εμπνεύστηκαν από το μοντέλο του PKK, της οργάνωσης που είναι παράνομη στην Τουρκία. “Οι YPG εκπαιδεύτηκαν το 2011 από βετεράνους του PKK” εκ των οποίων ο αρχηγός των ΣΔΔ Μαζλούμ Άμπντι, εξηγεί ο Ναράρ Χαουάς, του International Crisis Group. Ο ίδιος θεωρεί ότι “η εξουσία μοιράζεται” στις τάξεις των ΣΔΔ μεταξύ του Άμπντι και “άλλων σημαντικών προσώπων, ανάμεσα στα οποία ορισμένα του PKK”.<br /><br />Ο Μαζλούμ Άμπντι, που γεννήθηκε το 1967 και σπούδασε πολιτικός μηχανικός, είναι Κούρδος της Συρίας και εντάχθηκε στο PKK το 1990 πριν επιστρέψει στη Συρία το 2011-2012 για να βοηθήσει στη δημιουργία των Μονάδων Προστασίας του Λαού, διευκρίνισε ο αναλυτής. Διακρίθηκε κυρίως κατά της διάρκειας της μάχης στο Κομπάνι.<br /><br />Επιρροή του PKK<br /><br />Η συμφωνία που ανακοινώθηκε την Κυριακή από τη Δαμασκό, η οποία προβλέπει την ενσωμάτωση των Κούρδων μαχητών στις δομές του κράτους, ορίζει ότι οι ΣΔΔ δεσμεύονται να φροντίσουν “να βγουν από τη χώρα όλοι οι αρχηγοί και τα μέλη του PKK” που δεν έχουν συριακή υπηκοότητα.<br /><br />Αυτοί οι μη Σύροι μαχητές “που συνδέονται με το PKK στις τάξεις των ΣΔΔ εκτιμάται ότι είναι μεταξύ εκατοντάδων και μερικών χιλιάδων”, σύμφωνα με τον Ναράρ Χαουάς. “Οι περισσότεροι είναι Κούρδοι της Τουρκίας, με έναν μικρότερο αριθμό Κούρδων του Ιράν και του Ιράκ”, προσθέτει ο αναλυτής. “Παρότι ο αριθμός τους έχει περιοριστεί, αυτοί έχουν σημαντική επιρροή στους ρόλους της στρατιωτικής και της πολιτικής διοίκησης, και για τον λόγο αυτό η αποχώρησή τους είναι κεντρικό αίτημα της Δαμασκού”, προσθέτει.<br /><br />Το PKK ανακοίνωσε πέρυσι τη διάλυσή του και ότι καταθέτει τα όπλα του, μετά την προτροπή του ιστορικού του ηγέτη Αμπντουλάχ Οτσαλάν. Διατηρεί μια βάση στα όρη Καντίλ στο βόρειο Ιράκ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν οι κύριοι προμηθευτές όπλων των ΣΔΔ και εξασφάλισαν την εκπαίδευση και τη χρηματοδότησή τους. Ωστόσο, “τα βαρέα όπλα έχουν περιοριστεί σκόπιμα από την Ουάσινγκτον για να κατευνάσει τις ανησυχίες” της Τουρκίας, επισημαίνει ο Χαουάς. Η Τουρκία, η οποία σύνορα μήκους άνω των 900 χλμ. με τη Συρία, διεξήγαγε εκεί μεταξύ 2016 και 2019 επιχειρήσεις ευρείας κλίμακας κατά των ΣΔΔ.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.amna.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

“Πουλώντας” χαλαρά τους Κούρδους… απλώς τους χρησιμοποίησαν.

Οι ισχυρές Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (ΣΔΔ) -Syrian Democratic Forces, SDF-, των οποίων τη διάλυση απαίτησε η Δαμασκός, είναι η ένοπλη π...

Διαβάστε την συνέχεια