Γεωπολιτική μάχη για τον Κάθετο Διάδρομο: Η Ελλάδα γίνεται ενεργειακή πύλη της Ευρώπης

<img height="113" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/10/825279440_1551143423458563_6406392560110661756_n-1068x601.jpeg" width="749" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Το αμερικανικό LNG, η συμφωνία των 20 ετών και ο ανταγωνισμός με την Τουρκία!</span></h3>Μια από τις σημαντικότερες γεωπολιτικές και ενεργειακές ευκαιρίες των τελευταίων δεκαετιών βρίσκεται μπροστά στην Ελλάδα. Ο Κάθετος Διάδρομος φυσικού αερίου, η ιστορική συμφωνία για αμερικανικό LNG διάρκειας 20 ετών και η στρατηγική σύμπραξη Αθήνας–Ουάσιγκτον δημιουργούν τις προϋποθέσεις για τη μετατροπή της χώρας μας σε ενεργειακή πύλη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Το μεγάλο ερώτημα είναι εάν η Ελλάδα θα αξιοποιήσει αυτή την ευκαιρία ή εάν καθυστερήσεις και εσωτερικές αντιπαραθέσεις θα αφήσουν περισσότερο χώρο σε ανταγωνιστικές ενεργειακές διαδρομές.<br /><br />Η ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης αποτελεί πλέον ζήτημα εθνικής ασφάλειας, οικονομικής ισχύος και διεθνών συμμαχιών.<br /><br />Όποιος διαμορφώνει τις ενεργειακές διαδρομές αποκτά σημαντικό ρόλο στις οικονομικές και γεωπολιτικές εξελίξεις.<br />Και η Ελλάδα διαθέτει σήμερα μια πραγματική δυνατότητα να ενισχύσει τη θέση της στον νέο ευρωπαϊκό ενεργειακό χάρτη.<div><br />Κάθετος Διάδρομος: Το σχέδιο που φέρνει την Ελλάδα στο επίκεντρο της Ευρώπης<br /><br />Ο Κάθετος Διάδρομος δεν είναι ένας καινούργιος, μεμονωμένος αγωγός. Πρόκειται για ένα δίκτυο υφιστάμενων και αναβαθμιζόμενων υποδομών που επιτρέπει τη μεταφορά φυσικού αερίου από την Ελλάδα προς τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, τη Μολδαβία και την Ουκρανία.<br /><br />Η Ρεβυθούσα και ο τερματικός σταθμός LNG της Αλεξανδρούπολης αποτελούν κρίσιμα σημεία εισόδου για το υγροποιημένο φυσικό αέριο.<br /><br />Από εκεί, το καύσιμο επαναεριοποιείται και μεταφέρεται μέσω των διασυνδεδεμένων συστημάτων προς ευρωπαϊκές αγορές.<br /><br />Η σημασία του σχεδίου είναι τεράστια: δημιουργεί πρόσθετες επιλογές εφοδιασμού για χώρες που επί δεκαετίες εξαρτώνταν σε μεγάλο βαθμό από το ρωσικό φυσικό αέριο.<br /><br />Για την Ελλάδα, η ευκαιρία δεν περιορίζεται στα οικονομικά έσοδα. Αφορά τη δυνατότητα απόκτησης αυξημένου στρατηγικού ρόλου στην ενεργειακή ασφάλεια της ευρωπαϊκής ηπείρου.</div><div><br />Η συμφωνία των 20 ετών που αλλάζει τα δεδομένα – AKTOR, ΔΕΠΑ και αμερικανικό LNG<br /><br />Στην καρδιά αυτής της προσπάθειας βρίσκεται η Atlantic SEE LNG Trade, η κοινή εταιρεία στην οποία συμμετέχουν ο Όμιλος AKTOR με ποσοστό 60% και η ΔΕΠΑ Εμπορίας με 40%.<br /><br />Κεντρικό ρόλο διαδραματίζουν ο Αλέξανδρος Εξάρχου, επικεφαλής της AKTOR και διευθύνων σύμβουλος της Atlantic SEE LNG Trade, και ο Κωνσταντίνος Ξηφαράς, διευθύνων σύμβουλος της ΔΕΠΑ Εμπορίας και πρόεδρος της κοινής εταιρείας.<br /><br />Η συμφωνία με την αμερικανική Venture Global, όπως επεκτάθηκε στις 11 Ιουνίου 2026, προβλέπει προμήθεια ενός εκατομμυρίου τόνων LNG ετησίως για 20 χρόνια, με έναρξη το 2030.<br /><br />Οι συμβατικές ποσότητες διπλασιάστηκαν σε σχέση με την αρχική συμφωνία.<br /><br />Πρόκειται για μια εμπορική δέσμευση που προσφέρει μακροπρόθεσμη βάση για την ανάπτυξη των δραστηριοτήτων της εταιρείας.<br /><br />Το κρίσιμο επόμενο βήμα είναι να διασφαλιστούν οι αγοραστές, οι απαραίτητες μεταφορικές δυνατότητες και ανταγωνιστικές τιμές, ώστε το αμερικανικό LNG να φτάνει αποτελεσματικά στις ευρωπαϊκές αγορές.</div><div><br />Το μήνυμα Ρούμπιο από την Αθήνα – Η ενέργεια συνδέεται με την εθνική ασφάλεια<br /><br />Η επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα στις 7 Οκτωβρίου 2026 ανέδειξε την ενέργεια σε βασικό πυλώνα της ελληνοαμερικανικής στρατηγικής σχέσης.<br /><br />Ο Ρούμπιο αναφέρθηκε στη σημασία των ενεργειακών διασυνδέσεων και στην αυξανόμενη παρουσία αμερικανικού LNG στην Ευρώπη.<br /><br />Η Ουάσιγκτον αντιμετωπίζει την Ελλάδα ως σημαντικό εταίρο για τη διαφοροποίηση των πηγών ενέργειας της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.<br /><br />Καθοριστική είναι και η συμβολή της αμερικανικής πρέσβειρας, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, στην προώθηση των αμερικανικών ενεργειακών συμφερόντων στην περιοχή.<br /><br />Παράλληλα, ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σταύρος Παπασταύρου έχει υπογραμμίσει ότι ο Κάθετος Διάδρομος αναβαθμίζει γεωπολιτικά την Ελλάδα.<br /><br />Το μήνυμα είναι σαφές: η ενεργειακή συνεργασία δεν αφορά μόνο τις εμπορικές συναλλαγές, αλλά συνδέεται με τη στρατηγική ασφάλεια ολόκληρης της περιοχής.</div><div><br />Τουρκία και Αλβανία: Ο ανταγωνισμός των ενεργειακών διαδρομών<br /><br />Εδώ βρίσκεται μία από τις σημαντικότερες γεωπολιτικές παραμέτρους.<br /><br />Η Ελλάδα δεν δραστηριοποιείται σε ένα ενεργειακό περιβάλλον χωρίς ανταγωνισμό.<br /><br />Η Τουρκία επιδιώκει εδώ και χρόνια να διατηρήσει τον ρόλο της ως βασικός κόμβος μεταφοράς φυσικού αερίου μεταξύ Ασίας και Ευρώπης.<br /><br />Ο αγωγός TANAP, που διασχίζει την Τουρκία, συνδέεται με τον TAP, ο οποίος περνά από την Ελλάδα και την Αλβανία πριν καταλήξει στην Ιταλία.<br /><br />Η Αλβανία συμμετέχει ήδη σε αυτή την ενεργειακή γεωγραφία, ενώ αναπτύσσονται και σχέδια για την ενίσχυση των υποδομών της.<br /><br />Μια πιθανή υποβάθμιση του ελληνικού ρόλου θα μπορούσε να αυξήσει τη σχετική σημασία εναλλακτικών διαδρομών.<br /><br />Αυτό δεν σημαίνει ότι Τουρκία και Αλβανία έχουν κοινό σχέδιο παρεμπόδισης του Κάθετου Διαδρόμου. Οι ενεργειακές υποδομές τους μπορούν επίσης να λειτουργήσουν συμπληρωματικά με τις ελληνικές.<br /><br />Αναδεικνύεται, όμως, η ανάγκη η Αθήνα να αξιοποιήσει αποτελεσματικά τα δικά της πλεονεκτήματα.<br />Ποιοι θα ωφεληθούν εάν η ελληνική προσπάθεια αποδυναμωθεί;<br /><br />Το ερώτημα αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα.<br /><br />Εάν ο Κάθετος Διάδρομος καθυστερήσει εξαιτίας υψηλού κόστους μεταφοράς, ανεπαρκούς εμπορικής ζήτησης ή περιορισμών στις διασυνδέσεις, οι αγοραστές θα αναζητήσουν άλλες αξιόπιστες πηγές και οδεύσεις.<br /><br />Σε μια τέτοια περίπτωση, οι ανταγωνιστικοί προμηθευτές και οι εναλλακτικοί ενεργειακοί κόμβοι ενδέχεται να αποκτήσουν συγκριτικό πλεονέκτημα.<br /><br />Για τον λόγο αυτό, απαιτείται συντονισμένη δράση μεταξύ κυβέρνησης, επιχειρήσεων και διαχειριστών δικτύων.<br /><br />Η πολιτική στήριξη είναι απαραίτητη, αλλά από μόνη της δεν αρκεί.<br /><br />Χρειάζονται υποδομές, συμβάσεις, χρηματοδότηση και εμπορική βιωσιμότητα.</div><div><br />Το μεγάλο εθνικό στοίχημα – Από τη γεωγραφία στη γεωπολιτική ισχύ<br /><br />Η Ελλάδα διαθέτει τη γεωγραφική θέση, τα λιμάνια, τις εγκαταστάσεις LNG και τις διασυνδέσεις που μπορούν να στηρίξουν έναν αναβαθμισμένο ενεργειακό ρόλο.<br /><br />Το ζητούμενο είναι να μετατρέψει αυτά τα πλεονεκτήματα σε μακροχρόνια οικονομικά και γεωπολιτικά οφέλη.<br /><br />Ο Κάθετος Διάδρομος μπορεί να αποτελέσει ισχυρό εργαλείο ενεργειακής διαφοροποίησης και διεθνούς συνεργασίας.<br /><br />Η επιτυχία του, ωστόσο, θα εξαρτηθεί από πραγματικές εμπορικές ροές και όχι μόνο από διπλωματικές δηλώσεις.<br /><br />Η συμφωνία AKTOR–ΔΕΠΑ–Venture Global δημιουργεί μια σημαντική αφετηρία. Η αμερικανική υποστήριξη προσθέτει πολιτικό βάρος. Οι ελληνικές υποδομές προσφέρουν τη δυνατότητα υλοποίησης.<br /><br />Το στοίχημα πλέον είναι να μετατραπεί η Ελλάδα από χώρα διέλευσης σε ουσιαστικό ενεργειακό κόμβο της Ευρώπης.<br /><br />Γιατί στον νέο γεωπολιτικό χάρτη, η ενέργεια δεν είναι απλώς ένα εμπόρευμα. Είναι παράγοντας στρατηγικής επιρροής, οικονομικής ανάπτυξης και εθνικής ασφάλειας.</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γεωπολιτική μάχη για τον Κάθετο Διάδρομο: Η Ελλάδα γίνεται ενεργειακή πύλη της Ευρώπης

Το αμερικανικό LNG, η συμφωνία των 20 ετών και ο ανταγωνισμός με την Τουρκία! Μια από τις σημαντικότερες γεωπολιτικές και ενεργειακές ευκαιρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Κρίσιμη κλιμάκωση στην Ερυθρά Θάλασσα. Οι Χούθι «ζώνουν» τα κρίσιμα ενεργειακά περάσματα. Τι μέλλει γενέσθαι με το πετρέλαιο.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/oil-bSbvc9.jpg"><img height="92" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/oil-bSbvc9-1068x716.jpg" width="748" /></a><br /><br />Σε μια εξέλιξη που απειλεί να ανατρέψει τις ισορροπίες στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, οι υποστηριζόμενοι από το Ιράν αντάρτες Χούθι απέκτησαν τον έλεγχο της στρατηγικής σημασίας παραθαλάσσιας πόλης Μόχα (Mokha), στην ακτή της Ερυθράς Θάλασσας. Η κίνηση αυτή φέρνει την Τεχεράνη πιο κοντά στην εξασφάλιση ενός ακόμη μοχλού πίεσης στο πλαίσιο της εξάμηνης, έως τώρα, σύγκρουσής της με τις Ηνωμένες Πολιτείες.<div><br />Η άλωση της Μόχα συνιστά σοβαρό πλήγμα για τη Σαουδική Αραβία και τις δυνάμεις που υποστηρίζει, εντείνοντας παράλληλα την πίεση γύρω από δύο ζωτικής σημασίας ενεργειακά κομβικά περάσματα και στις δύο πλευρές της Αραβικής Χερσονήσου: το Στενό Bab el-Mandeb και τα Στενό του Ορμούζ.<div><br />Σύμφωνα με πληροφορίες του Associated Press –τις οποίες επικαλούνται αξιωματούχοι της Υεμένης και των Χούθι, χωρίς πάντως να έχουν επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα από το CNBC– οι αντάρτες κατέλαβαν την πόλη την Πέμπτη. Η Μόχα, η οποία βρίσκεται περίπου 75 χιλιόμετρα βόρεια του Στενού Bab el-Mandeb (του θαλάσσιου διαδρόμου που συνδέει την Ερυθρά Θάλασσα με τον Kόλπο του Άντεν και τις διεθνείς αγορές), απέκτησε παγκόσμια φήμη στο παρελθόν από το ομώνυμο καφέ μόκα.<br />Ωστόσο, η στρατηγική σημασία του Bab el-Mandeb έχει εκτοξευθεί από την έναρξη του πολέμου ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν στα τέλη Φεβρουαρίου, καθώς το στενό έχει αναδειχθεί σε εναλλακτική οδό για τη μεταφορά αργού πετρελαίου προς την Ασία. Ο φόβος πλέον είναι ότι τυχόν περαιτέρω προέλαση των Χούθι προς τη συγκεκριμένη θαλάσσια λωρίδα θα μπορούσε να έχει αλυσιδωτές επιπτώσεις στο παγκόσμιο εμπόριο, ιδίως αν η οργάνωση κλιμακώσει τις απειλές ή τις επιθέσεις της στη ναυσιπλοΐα της Ερυθράς Θάλασσας.</div><div><br />Ο Hamish Kinnear, από τη Verisk Maplecroft, χαρακτήρισε την απώλεια της Μόχα «μείζονα πλήγμα» για το Ριάντ. Όπως επεσήμανε σε ερευνητικό σημείωμά του, «οι Χούθι απειλούσαν ήδη τη σαουδαραβική ναυσιπλοΐα από προηγούμενες θέσεις τους, αλλά η κατάληψη της Μόχα ανοίγει τον δρόμο για περαιτέρω προελάσεις προς τις ακτές του Bab el-Mandeb και έναν πιο σφιχτό κλοιό γύρω από το κρίσιμο αυτό πέρασμα». Καθώς ο πόλεμος συνεχίζεται, τόσο η Τεχεράνη όσο και η Ουάσιγκτον εκτιμούν ότι ο χρόνος κυλάει υπέρ τους, καθιστώντας μια νέα εκεχειρία απίθανη επί του παρόντος. «Οι τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου –και ειδικότερα τα διυλισμένα προϊόντα, όπως το ντίζελ– θα συνεχίσουν να κινούνται ανοδικά, εφόσον ισχύει αυτό, ακόμα κι αν οι αμερικανικές νηοπομπές και οι εναλλακτικές οδοί εξαγωγής μέσω του Ορμούζ λειτουργούν ως μαξιλάρι για τις τιμές», πρόσθεσε ο Kinnear.<br /><br />Τι μέλλει γενέσθαι με τις τιμές του πετρελαίου;<br /><br />Παρά το γεγονός ότι οι τιμές του πετρελαίου σημείωσαν πτώση στις πρωινές συναλλαγές της Παρασκευής, και οι δύο βασικοί δείκτες αναφοράς παρέμειναν σε τροχιά ολοκλήρωσης της εβδομάδας πάνω από τα 100 δολάρια το βαρέλι για πρώτη φορά από τα μέσα Μαΐου.<br />Ειδικότερα, τα futures για το διεθνές πετρέλαιο αναφοράς, τύπου Brent, με λήξη Νοεμβρίου, υποχώρησαν κατά 2,1% στα 105,37 δολάρια ανά βαρέλι, ενώ το αμερικανικό αργό (WTI) για συμβόλαια Οκτωβρίου κατέγραψε πτώση 1,7%, διαμορφούμενο στα 100,76 δολάρια.</div><div><br />Η ανθεκτικότητα της αγοράς πετρελαίου δοκιμάζεται από την ολοένα και σαφέστερη συνειδητοποίηση των αυξανόμενων απειλών κατά της περιφερειακής προσφοράς, σημειώνουν στρατηγικοί αναλυτές της ING, επισημαίνοντας ότι οι συμμετέχοντες στην αγορά ενέργειας τιμολογούν εκ νέου τόσο τη διάρκεια όσο και τη σοβαρότητα της σύγκρουσης. Παρά το γεγονός ότι η ροή πετρελαίου μέσω του Στενού του Ορμούζ συνεχίζεται, οι ίδιοι αναλυτές υπογραμμίζουν ότι οι ποσότητες παραμένουν αισθητά χαμηλότερα από τα επίπεδα προ του πολέμου, καταδεικνύοντας πόσο εύθραυστη έχει γίνει η κατάσταση.</div><div><br />«Η ενεργειακή υποδομή της Σαουδικής Αραβίας και οι εξαγωγές αργού πετρελαίου από την Ερυθρά Θάλασσα κινδυνεύουν όλο και περισσότερο, καθώς οι Χούθι στην Υεμένη βάζουν στο στόχαστρο το Ριάντ», τόνισαν χαρακτηριστικά οι Warren Patterson και Ewa Manthey της ING σε σχετικό ενημερωτικό σημείωμα που δημοσιεύθηκε την Παρασκευή. «Με τους Χούθι να έχουν θέσει υπό τον έλεγχό τους το λιμάνι της Μόχα στην Υεμένη, τα πρόσφατα γεγονότα οξύνουν περαιτέρω την απειλή για τη ναυτιλία γύρω από το Στενό Bab al-Mandeb», κατέληξαν</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Κρίσιμη κλιμάκωση στην Ερυθρά Θάλασσα. Οι Χούθι «ζώνουν» τα κρίσιμα ενεργειακά περάσματα. Τι μέλλει γενέσθαι με το πετρέλαιο.

Σε μια εξέλιξη που απειλεί να ανατρέψει τις ισορροπίες στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, οι υποστηριζόμενοι από το Ιράν αντάρτες Χούθι απέκτησαν τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Χαλκός: Το νέο γεωπολιτικό «χρυσάφι». AI, δίκτυα και ΗΠΑ–Κίνα εκτοξεύουν τη μάχη για το μέταλλο.

<img height="86" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/ai-copper-data-centre-768x476.jpg" width="744" /><br /><br /><b>Κωστας Καλλιαντερης </b><br />Η ζήτηση από data centers, ηλεκτρικά δίκτυα, ΑΠΕ και άμυνα ανεβάζει τον χαλκό σε στρατηγικό asset – Ρεκόρ στις τιμές, πίεση στην προσφορά και νέα κούρσα επενδύσεων<br /><br />Ο χαλκός εξελίσσεται με ταχύτητα σε ένα από τα πιο στρατηγικά εμπορεύματα της νέας παγκόσμιας οικονομίας.<br /><br />Δεν είναι πια απλώς το μέταλλο των καλωδίων, των οικοδομών και της παραδοσιακής βιομηχανίας. Είναι ο κρίσιμος κρίκος που συνδέει AI, data centers, ηλεκτρικά δίκτυα, ΑΠΕ, ηλεκτροκίνηση, άμυνα και βιομηχανική πολιτική.<br /><br />Και ακριβώς γι’ αυτό η αγορά αρχίζει να τον αντιμετωπίζει ως το νέο γεωοικονομικό «χρυσάφι».<br /><br />Οι τιμές κινούνται κοντά σε ιστορικά υψηλά επίπεδα, οι μετοχές μεγάλων μεταλλευτικών ομίλων ενισχύονται και οι κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν την ασφάλεια εφοδιασμού ως ζήτημα εθνικής στρατηγικής. Η Διεθνής Υπηρεσία Ενέργειας σημειώνει ότι ο χαλκός είναι μεταξύ των ορυκτών για τα οποία η μελλοντική επάρκεια παραμένει βασική ανησυχία, ενώ η συγκέντρωση της προσφοράς και οι εμπορικοί περιορισμοί αυξάνουν τον γεωπολιτικό κίνδυνο.<br />Η AI δεν «τρώει» μόνο chips – Τρώει χαλκό<br /><br />Η πιο μεγάλη αλλαγή έρχεται από την τεχνητή νοημοσύνη.<br /><br />Η έκρηξη των AI data centers δημιουργεί μια τεράστια νέα ανάγκη για ηλεκτρική ισχύ, μετασχηματιστές, υποσταθμούς, καλώδια και γραμμές μεταφοράς.<br /><br />Και όλα αυτά είναι εξαιρετικά χαλκοβόρα.<br /><br />Νέα ακαδημαϊκή έρευνα που δημοσιεύθηκε τον Αύγουστο δείχνει ότι ο χαλκός αντιπροσωπεύει 83% της συνολικής μάζας των ορυκτών που απαιτούνται για τις υποδομές AI data centers, ενώ τα δίκτυα μεταφοράς και διανομής ηλεκτρισμού καταναλώνουν το μεγαλύτερο μέρος αυτής της ποσότητας.<br /><br />Με άλλα λόγια, το bottleneck της AI δεν είναι μόνο οι ημιαγωγοί.<br /><br />Είναι και το ηλεκτρικό σύστημα που πρέπει να τροφοδοτήσει τους servers.<br />Ένα data center μπορεί να χρειάζεται σχεδόν 10.000 τόνους χαλκού<br /><br />Η S&P Global υπολογίζει ότι ένα μεγάλο AI training data center ισχύος 230 MW μπορεί να χρειάζεται σχεδόν 10.000 τόνους χαλκού μόνο για power, cooling και connectivity systems.<br /><br />Με τιμή χαλκού περίπου 11.500 δολάρια ανά τόνο στα τέλη του 2025, το κόστος του χαλκού μόνο για μια τέτοια εγκατάσταση μπορεί να προσεγγίζει τα 115 εκατ. δολάρια.<br /><br />Η ίδια ανάλυση εκτιμά ότι η AI θα μπορούσε να προσθέσει περίπου 2 εκατ. τόνους νέας ζήτησης χαλκού έως το 2040 από data centers και τις ενεργειακές υποδομές που τα συνοδεύουν.<br />Η Κίνα παραμένει ο μεγάλος παίκτης<br /><br />Η Κίνα βρίσκεται στο κέντρο αυτής της νέας αγοράς.<br /><br />Παρότι η κρίση ακινήτων έχει περιορίσει παραδοσιακές πηγές ζήτησης, η κατανάλωση χαλκού μετακινείται προς ηλεκτρικά δίκτυα, EVs και data centers.<br /><br />Σύμφωνα με στοιχεία της κινεζικής αγοράς, οι παραγγελίες για προϊόντα χαλκού που χρησιμοποιούνται σε AI servers, data centers και ηλεκτρικά οχήματα έχουν αυξηθεί σημαντικά μέσα στο 2026. Η ζήτηση από τα κινεζικά ηλεκτρικά οχήματα εκτιμάται ότι θα φτάσει περίπου 1,84 εκατ. τόνους φέτος και θα ξεπεράσει τα 2 εκατ. το 2027.<br /><br />Παράλληλα, οι επενδύσεις της State Grid στα κινεζικά ηλεκτρικά δίκτυα έχουν αυξηθεί έντονα, αντισταθμίζοντας την αδυναμία της αγοράς ακινήτων και διατηρώντας την κατανάλωση χαλκού σε υψηλά επίπεδα. <div><br />ΗΠΑ και Κίνα μετατρέπουν τον χαλκό σε στρατηγικό μέταλλο<br /><br />Η αυξανόμενη σημασία του χαλκού φέρνει αναπόφευκτα και την πολιτική στο παιχνίδι.<br /><br />Οι ΗΠΑ επιχειρούν να περιορίσουν την εξάρτησή τους από συγκεντρωμένες αλυσίδες εφοδιασμού και έχουν ήδη εντάξει τον χαλκό στον ευρύτερο σχεδιασμό για κρίσιμες πρώτες ύλες.<br /><br />Παράλληλα, οι αμερικανικοί δασμοί στις εισαγωγές χαλκού έχουν αρχίσει να επηρεάζουν τις εμπορικές ροές και τις τιμές, δημιουργώντας διαφοροποιήσεις μεταξύ αμερικανικής και παγκόσμιας αγοράς. Η ισχυρή ζήτηση και η περιορισμένη προσφορά έχουν ήδη οδηγήσει σε σημαντικό ράλι μεταλλευτικές εταιρείες όπως η Freeport-McMoRan.<br /><br />Η γεωοικονομική διάσταση είναι προφανής:<br /><br />όποιος ελέγχει μεγαλύτερο μέρος της αλυσίδας χαλκού, αποκτά στρατηγικό πλεονέκτημα στην AI, στα δίκτυα, στην άμυνα και στην ενεργειακή μετάβαση. </div><div><br />Η άμυνα προσθέτει ακόμη έναν αγοραστή<br /><br />Ο χαλκός αποκτά επίσης μεγαλύτερη σημασία για την αμυντική βιομηχανία.<br /><br />Drones, τηλεπικοινωνιακά συστήματα, ηλεκτρονικά, προηγμένοι πύραυλοι και στρατιωτικές υποδομές χρησιμοποιούν σημαντικές ποσότητες χαλκού.<br /><br />Η αύξηση των αμυντικών δαπανών διεθνώς σημαίνει ότι η στρατιωτική ζήτηση έρχεται να προστεθεί στην ήδη ισχυρή ζήτηση από ηλεκτροκίνηση, δίκτυα και data centers.<br />Το πρόβλημα: Η προσφορά δεν αυξάνεται αρκετά γρήγορα<br /><br />Η μεγάλη πρόκληση βρίσκεται στην παραγωγή.<br /><br />Ένα νέο μεγάλο ορυχείο χρειάζεται χρόνια για να αδειοδοτηθεί, να χρηματοδοτηθεί και να τεθεί σε λειτουργία.<br /><br />Η IEA εκτιμά ότι μέχρι το 2040 η παγκόσμια ζήτηση χαλκού θα αυξηθεί κατά περίπου 7 εκατ. τόνους, ενώ ακόμη και με τα έργα που έχουν ήδη ανακοινωθεί παραμένει πιθανό σημαντικό έλλειμμα προσφοράς.<br /><br />Ταυτόχρονα, οι επενδύσεις στα κρίσιμα ορυκτά υποχώρησαν συνολικά κατά 9% το 2025, αν και οι εταιρείες που εστιάζουν στον χαλκό αποτέλεσαν εξαίρεση, αυξάνοντας τις επενδύσεις τους κατά περίπου 8%.<br /><br />Η αγορά δηλαδή ήδη ψηφίζει.<br /><br />Ενώ σε lithium, nickel και cobalt εμφανίστηκε επενδυτική κόπωση, ο χαλκός συνεχίζει να προσελκύει κεφάλαιο. </div><div><br />BHP: Ο χαλκός ξεπερνά πλέον το iron ore στην κερδοφορία<br /><br />Το καλύτερο παράδειγμα είναι η BHP.<br /><br />Ο μεγαλύτερος μεταλλευτικός όμιλος του κόσμου έχει μετατοπίσει στρατηγικά το βάρος του προς τον χαλκό και η επιλογή αρχίζει να αποδίδει.<br /><br />Στο τελευταίο οικονομικό έτος, ο χαλκός συνεισέφερε πάνω από το μισό των σχεδόν 33 δισ. δολαρίων adjusted EBITDA της BHP, ξεπερνώντας ακόμη και το iron ore ως πηγή κερδοφορίας.<br /><br />Η εταιρεία σχεδιάζει αύξηση παραγωγής περίπου 40% μεταξύ 2027 και 2035, στοιχηματίζοντας ότι η ζήτηση θα παραμείνει ισχυρή για χρόνια.</div><div><br />Οι τιμές κοντά σε ιστορικά υψηλά<br /><br />Η στενότητα της αγοράς έχει ήδη αποτυπωθεί στις τιμές.<br /><br />Στα μέσα Ιουλίου, ο χαλκός στο LME διαπραγματευόταν περίπου στα 13.500 δολάρια ανά τόνο, έχοντας αγγίξει νωρίτερα μέσα στο 2026 επίπεδα κοντά στα 14.500 δολάρια, σύμφωνα με στοιχεία της Kpler.<br /><br />Παράλληλα, η UBS έχει προειδοποιήσει για έλλειμμα περίπου 379.000 τόνων στην αγορά refined copper το 2026, μετά από προβλήματα παραγωγής στη Χιλή, το Περού και τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.<br /><br />Αυτό είναι και το στοιχείο που κρατά τις τιμές ψηλά:<br /><br />η ζήτηση αυξάνεται γρήγορα, αλλά η προσφορά αντιδρά πολύ πιο αργά.<br />Από commodity σε γεωπολιτικό asset<br /><br />Η ιστορία του χαλκού μοιάζει πλέον όλο και λιγότερο με μια παραδοσιακή ιστορία εμπορευμάτων.<br /><br />Ο χαλκός βρίσκεται στο σημείο όπου διασταυρώνονται σχεδόν όλες οι μεγάλες επενδυτικές τάσεις της δεκαετίας:<br /><br />AI, ηλεκτρικά δίκτυα, ΑΠΕ, EVs, data centers, άμυνα και βιομηχανική πολιτική.<br /><br />Και όταν ένα υλικό γίνεται απαραίτητο για τόσες διαφορετικές στρατηγικές ταυτόχρονα, παύει να είναι απλώς μια πρώτη ύλη.<br /><br />Γίνεται εργαλείο οικονομικής ισχύος.<br /><br />Η μάχη ΗΠΑ–Κίνας για τεχνολογία και ενέργεια δεν θα κριθεί μόνο στα chips ή στις μπαταρίες.<br /><br />Θα κριθεί και στα ορυχεία, στα smelters και στα εκατομμύρια τόνους χαλκού που θα χρειαστούν για να ηλεκτροδοτηθεί η νέα οικονομία.<br /><br />Και γι’ αυτό ο χαλκός αρχίζει να αποκτά για τον 21ο αιώνα κάτι από τη στρατηγική σημασία που είχε το πετρέλαιο για τον 20ό.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Χαλκός: Το νέο γεωπολιτικό «χρυσάφι». AI, δίκτυα και ΗΠΑ–Κίνα εκτοξεύουν τη μάχη για το μέταλλο.

Κωστας Καλλιαντερης  Η ζήτηση από data centers, ηλεκτρικά δίκτυα, ΑΠΕ και άμυνα ανεβάζει τον χαλκό σε στρατηγικό asset – Ρεκόρ στις τιμές, π...

Διαβάστε την συνέχεια

Έρχεται εκλογικό σοκ. Οι «έχοντες» επωφελήθηκαν μόνο από την 7ετία Μητσοτάκη .Διαφθορά, ακρίβεια και ενδοτικότητα στα εθνικά

<img height="111" src="https://st2.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/aa09716557c38a3f164720ecfa26bc12_XL.jpg?v=3" width="755" /><br /><br /><div>Οι απειλές για την κοινωνική συμμαχία που διαμόρφωσε η κυβέρνηση έρχονται από δύο πλευρές: την ανισομερή κατανομή του παραχθέντος πλούτου (σε συνδύασμό με την ακρίβεια) – ο οποίος κατά βάση προέρχεται από μη μισθολογικά εισοδήματα – αλλά και από την εικόνα θεσμοποίησης της διαφθοράς και την ενδοτική στάση στα εθνικά θέματα<br /><br />Η οικονομία αναδεικνύεται ενδεχομένως στο ισχυρότερο χαρτί της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, εφαρμόζοντας τη γνωστή ρήση του συμβούλου του Clinton, James Carville «it’s the economy stupid» («Είναι η οικονομία, ανόητε»).<br />Εξηγούμαστε: Η επιστροφή της Ελλάδας στην κανονικότητα, η επίτευξη αναπτυξιακών ρυθμών αλλά και μια σειρά κινήσεων όπως η ένταξη ενός μέρους της «φαιάς» οικονομίας στη φορολογική βάση μέσω της ψηφιοποίησης διαμόρφωσαν μια σημαντική κοινωνική συμμαχία σε σχέση με την οικονομική πολιτική.</div><div><br />Την ίδια ώρα, κινήσεις όπως η πρόωρη αποπληρωμή χρέους των 13 δισ. ευρώ που ανακοινώθηκε στις 17/8 ενίσχυσαν της εικόνα της αξιοπιστίας της χώρας απέναντι στις αγορές και τους Ευρωπαίους εταίρους – το αφήγημα της ισχυρής Ελλάδας.<br />Οι απειλές για αυτή την κοινωνική συμμαχία που διαμόρφωσε η κυβέρνηση έρχονται από δύο πλευρές: την ανισομερή κατανομή του παραχθέντος πλούτου – ο οποίος κατά βάση προέρχεται από μη μισθολογικά εισοδήματα – αλλά και από την εικόνα θεσμοποίησης της διαφθοράς και την ενδοτική στάση στα εθνικά θέματα απέναντι σε μια Τουρκία (που έχει αναλάβει ήδη ρόλο του ισχυρού περιφερειακού παίκτη στην Ανατολική Μεσόγειο) ενώ τα εξοπλιστικά προγράμματα επικρατεί η εικόνα ότι χρησιμοποιούνται ως προπέτασμα καπνού.<br /><br />Το ανισομερές αναπτυξιακό μέρισμα<br /><br />Ας δούμε τα ρήγματα στην κοινωνική συμμαχία που έχει διαμορφωθεί στην οικονομία και σχετίζονται με το πόσο ανισομερώς κατανέμεται το «αναπτυξιακό μέρισμα».<br />Από το 2019 η Ελλάδα έχει αυξήσει την απασχόληση, οι μισθοί έχουν ανέβει και το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών έχει ενισχυθεί.<br />Όμως η εικόνα δεν είναι ίδια για όλους: Άλλη είναι η πορεία ενός εργαζόμενου που ζει αποκλειστικά από τον μισθό του και άλλη ενός νοικοκυριού που διαθέτει ακίνητα, μετοχές, καταθέσεις ή επιχειρηματικά περιουσιακά στοιχεία.<br />Τα πιο πρόσφατα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν ότι το 2025 το ονομαστικό εισόδημα από εξαρτημένη εργασία αυξήθηκε κατά 6,9% στο πρώτο εξάμηνο, με τις αμοιβές ανά μισθωτό να αυξάνονται κατά 4% και τον αριθμό των μισθωτών κατά 2,8%.<br />Η Τράπεζα της Ελλάδος σημειώνει μάλιστα ότι οι αυξήσεις ήταν ιδιαίτερα αισθητές στο κάτω άκρο της μισθολογικής κατανομής.<br />Το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα, μετά δηλαδή την επίδραση του πληθωρισμού, αυξήθηκε μόλις κατά 1% στο πρώτο εξάμηνο του 2025.<br /><br />Αυτό όμως είναι μόνο το ένα σκέλος της εικόνας.<br />Από το 2019 έως το 2025 αυξήθηκαν σημαντικά και οι αξίες πολλών περιουσιακών στοιχείων.<br />Για τους ιδιοκτήτες ακινήτων, η αύξηση των τιμών των κατοικιών και των ενοικίων δημιούργησε μια πρόσθετη πηγή πλούτου και εισοδήματος, η οποία αφορά κυρίως νοικοκυριά που είχαν ήδη στην κατοχή τους ακίνητη περιουσία.<br />Παράλληλα, όσοι διέθεταν κεφάλαια σε μετοχές, ομόλογα, αμοιβαία κεφάλαια ή καταθέσεις είχαν τη δυνατότητα να επωφεληθούν από την άνοδο των χρηματιστηριακών αξιών και από την επιστροφή των επιτοκίων σε θετικό έδαφος.<br />Η ίδια η Τράπεζα της Ελλάδος επισημαίνει ότι το εισόδημα από περιουσία αποτελεί ξεχωριστή συνιστώσα του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών, ενώ το 2025 οι επενδύσεις των νοικοκυριών σε ακίνητα και εξοπλισμό πέρασαν για πρώτη φορά ύστερα από 15 χρόνια σε οριακά θετικό καθαρό σχηματισμό κεφαλαίου.<br /><img height="640" src="https://www.bankingnews.gr/image/%CE%A3%CF%84%CE%B9%CE%B3%CE%BC%CE%B9%CF%8C%CF%84%CF%85%CF%80%CE%BF_%CE%BF%CE%B8%CF%8C%CE%BD%CE%B7%CF%82_2026-08-24_161149.png" width="508" /><br /><br /></div><div>Η ανισοκατανομή των περιουσιακών στοιχείων έχει πολλαπλασιαστικές συνέπειες<br /><br />Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ αποτυπώνουν αυτή τη διαφοροποίηση στην τελική κατανομή του εισοδήματος.<br />Το 2025 το πλουσιότερο 20% του πληθυσμού είχε εισόδημα 5,18 φορές μεγαλύτερο από το φτωχότερο 20%.<br />Το πλουσιότερο 25% συγκέντρωνε το 45,5% του συνολικού ισοδύναμου διαθέσιμου εισοδήματος, ενώ το φτωχότερο 25% μόλις το 10,5%. Ο δείκτης Gini που περιγράφει την κοινωνική ανισότητα διαμορφώθηκε στο 31,6.<br />Και εδώ μπαίνει ένα δεύτερο ζήτημα: η φορολογία.<br />Μέχρι και το φορολογικό έτος 2025, η φορολογική κλίμακα για μισθούς και συντάξεις παρέμενε στα επίπεδα των 9%, 22%, 28%, 36% και 44%, με τα βασικά όρια των 10.000, 20.000, 30.000 και 40.000 ευρώ να παραμένουν αμετάβλητα.<br />Αυτό έχει σημασία επειδή από το 2019 έως το 2025 ο πληθωρισμός συσσωρευτικά ήταν περίπου 21%, με βάση τις ετήσιες μεταβολές του Δείκτη Τιμών Καταναλωτή.<br />Ο ετήσιος πληθωρισμός ήταν 0,8% το 2019, -2,3% το 2020, 5,1% το 2021, 7,2% το 2022, 3,5% το 2023 και από 2,6% τόσο το 2024 όσο και το 2025.<br />Με άλλα λόγια, ένας εργαζόμενος που το 2019 έπαιρνε, για παράδειγμα, 20.000 ευρώ και είδε τον ονομαστικό μισθό του να αυξάνεται τα επόμενα χρόνια, μπορούσε να μετακινηθεί σε υψηλότερο φορολογικό κλιμάκιο χωρίς τα όρια αυτά να έχουν αυξηθεί αντίστοιχα με τις τιμές.<br />Αυτό είναι το φαινόμενο που συνήθως αποκαλείται «φορολογική διολίσθηση» ή bracket creep: όταν η φορολογική κλίμακα δεν τιμαριθμοποιείται, ένα μέρος της ονομαστικής αύξησης του μισθού μπορεί να απορροφηθεί από υψηλότερη φορολογία, παρότι η πραγματική αγοραστική δύναμη δεν αυξάνεται στον ίδιο βαθμό.<br />Επιπλέον, τα εισοδήματα από κεφάλαιο είχαν διαφορετική φορολογική μεταχείριση.<br />Μέχρι το 2025, τα μερίσματα φορολογούνταν αυτοτελώς με 5%, οι τόκοι με 15%, ενώ τα εισοδήματα από ακίνητα φορολογούνταν με 15% έως τις 12.000 ευρώ, 35% από 12.001 έως 35.000 ευρώ και 45% πάνω από αυτό το ποσό.</div><div><br />Η σύγκριση με τον οριακό συντελεστή 44% για μισθωτή εργασία δείχνει γιατί η σύνθεση του εισοδήματος έχει μεγάλη σημασία: το ίδιο συνολικό ποσό μπορεί να έχει διαφορετική φορολογική επιβάρυνση ανάλογα με το αν προέρχεται από εργασία, ενοίκια ή μερίσματα.<br />Από το 2026 η κυβέρνηση προχώρησε σε νέα φορολογική κλίμακα.<br />Για τα εισοδήματα από μισθούς και συντάξεις ο δεύτερος συντελεστής μειώθηκε από 22% σε 20% και ο τρίτος από 28% σε 26%, ενώ δημιουργήθηκε και νέο κλιμάκιο 39% για εισοδήματα από 40.000 έως 60.000 ευρώ.</div><div><br />Παράλληλα θεσπίστηκαν ακόμη μεγαλύτερες ελαφρύνσεις για οικογένειες με παιδιά και μηδενικοί συντελεστές στα πρώτα 20.000 ευρώ για νέους έως 25 ετών.<br />Η φορολογική μεταρρύθμιση του 2026, δεν αλλάζει το γεγονός ότι την περίοδο 2019-2025 η ονομαστική αύξηση των εισοδημάτων εξελισσόταν μέσα σε ένα περιβάλλον υψηλού πληθωρισμού και χωρίς αυτόματη τιμαριθμική προσαρμογή των φορολογικών ορίων.<br />Το τελικό συμπέρασμα είναι πιο σύνθετο από το κυβερνητικό αφήγημα «οι μισθοί αυξάνονται».<br />Αυξήθηκαν πράγματι τα εισοδήματα από εργασία, ιδιαίτερα τα χαμηλότερα μισθολογικά εισοδήματα.<br />Αλλά ταυτόχρονα αυξήθηκε η αξία και η απόδοση περιουσιακών στοιχείων, κάτι που ευνόησε περισσότερο όσους διέθεταν ήδη ακίνητα και χρηματοοικονομικό πλούτο.<br /><br />Η θεσμοποίηση της διαφθοράς και τα «ήρεμα νερά» κοστίζουν<br /><br />Η Νέα Δημοκρατία εξακολουθεί να έχει καθαρό δημοσκοπικό προβάδισμα – πρωτοφανές στην Ελλάδα για μια κυβέρνηση στον 7ο χρόνο της θητείας της - σε συνδυασμό με μια σημαντική πολιτική φθορά που την απομακρύνει από την τροχιά της αυτοδυναμίας.<br />Το αντίθετο: η σημερινή εικόνα δείχνει μια κυβέρνηση που παραμένει πρώτη επειδή η αντιπολίτευση αδυνατεί να συγκροτήσει μία πειστική εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, την ίδια ώρα όμως χάνει έδαφος σε δύο πεδία που αποτελούσαν βασικά στοιχεία του πολιτικού της πλεονεκτήματος: τους θεσμούς και την εθνική αξιοπιστία.<br />Στην τελευταία μεγάλη μέτρηση της Marc, στα τέλη Ιουλίου, η ΝΔ βρισκόταν στο 30,8% στην εκτίμηση ψήφου, έναντι 16,8% της ΕΛΑΣ και 11% του ΠΑΣΟΚ.<br />Ωστόσο, μόλις το 35,6% αξιολογούσε θετικά ή μάλλον θετικά την κυβέρνηση, ενώ το 63,7% την αξιολογούσε αρνητικά.<br />Ακόμη πιο χαρακτηριστικό: μόνο 18,8% θεωρούσε πιθανή μια αυτοδύναμη νίκη της ΝΔ, ενώ 46,8% προέβλεπε νίκη της χωρίς αυτοδυναμία.<br />Το χάσμα ανάμεσα στην εκλογική πρωτιά και την κοινωνική αξιολόγηση είναι το κλειδί. Η ΝΔ δεν έχει χάσει την πρώτη θέση• έχει χάσει μέρος της αυτονόητης εμπιστοσύνης που τη συνόδευε.<br /><br />Αυτό φαίνεται καθαρά στο ζήτημα των θεσμών<br /><br />Η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ και η παρουσία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας έχουν προσδώσει στην πολιτική συζήτηση ένα ιδιαίτερο συμβολικό βάρος.<br />Η Laura Kovesi έχει καταστεί για ένα τμήμα της κοινής γνώμης σύμβολο ενός εξωτερικού θεσμικού ελέγχου που εμφανίζεται πιο αξιόπιστος από το ίδιο το ελληνικό πολιτικό σύστημα.<br />Στη δημοσκόπηση της MRB τον Μάιο, το 71,3% εξέφραζε εμπιστοσύνη στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία καθώς η κυβέρνηση παρουσιάζει εικόνα θεσμοποίηση της διαφθοράς – μέσω της κυβερνητικής πλειοψηφίας γίνεται η ίδια κριτής και κρινόμενες σε υποθέσεις νομικού ενδιαφέροντος ενώ ασκεί ασφυκτικό έλεγχο στις ανεξάρτητες αρχές.<br />Και η Metron Analysis τον Ιούνιο αποτύπωνε αυτή τη δυσπιστία με ιδιαίτερα σκληρούς αριθμούς: 73% αρνητικές γνώμες για την κυβερνητική επίδοση στα θέματα Δημοκρατίας και Θεσμών, έναντι μόλις 19% θετικών. Η κρίση των θεσμών ήταν, μάλιστα, το τρίτο σημαντικότερο πρόβλημα της χώρας με 21%, ενώ η διαφθορά συγκέντρωνε 14%.<br /><br />Το δεύτερο μέτωπο είναι τα εθνικά<br /><br />Εδώ η ΝΔ δεν έχει χάσει την παράδοση της ως κόμμα ασφάλειας και εθνικής ευθύνης, αλλά έχει χάσει μέρος του συγκριτικού της πλεονεκτήματος. Η ίδια μέτρηση της Metron είναι χαρακτηριστική: όταν οι πολίτες αξιολογούν την κυβέρνηση στα γεωπολιτικά και στις διεθνείς σχέσεις —με ρητή αναφορά στα ελληνοτουρκικά, αλλά και στις σχέσεις με ΗΠΑ, Ρωσία, Ισραήλ και ΕΕ— το 47% δηλώνει μάλλον αρνητικό, έναντι μόλις 37% που δηλώνει μάλλον θετικό.<br />Το στοιχείο αυτό αποδεικνύει όμως ότι δεν πείθει πλέον όλους τους πολίτες ως επαρκώς δυναμική και αποτελεσματική στα εθνικά θέματα.<br />Και αυτή είναι μια σημαντική πολιτική μεταβολή για ένα κόμμα που επί χρόνια είχε σχεδόν μονοπωλιακό πλεονέκτημα στην αξιοπιστία πάνω στην εξωτερική πολιτική και την άμυνα.<br />Οι σχέσεις Ελλάδας–Τουρκίας εξακολουθούν, άλλωστε, να αποτελούν σημαντική πηγή ανησυχίας για την κοινή γνώμη, ενώ η εξωτερική πολιτική και οι πόλεμοι καταγράφονταν τον Ιούνιο ως σημαντικό πρόβλημα για το 10% των πολιτών.<br />Επομένως, το πραγματικό πρόβλημα της ΝΔ είναι ότι η πρωτιά της δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη κοινωνική υπεροχή στην αξιολόγηση της διακυβέρνησης. Και έτσι διαμορφώνεται ένα επικίνδυνο για την κυβέρνηση παράδοξο: παραμένει η ισχυρότερη εκλογική δύναμη, αλλά δεν θεωρείται αυτονόητα η πιο αξιόπιστη δύναμη ούτε για την προστασία των θεσμών ούτε για την υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων.<br />Τα παραπάνω δείχνουν ότι η κοινωνική συμμαχία που κρίστηκε το 2019 παρουσιάζει σημαντικές ρωγμές γεγονός που καθιστά την αυτοδυναμία της ΝΔ αδύνατη στις επόμενες εκλογές όποτε και εάν γίνουν...<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Έρχεται εκλογικό σοκ. Οι «έχοντες» επωφελήθηκαν μόνο από την 7ετία Μητσοτάκη .Διαφθορά, ακρίβεια και ενδοτικότητα στα εθνικά

Οι απειλές για την κοινωνική συμμαχία που διαμόρφωσε η κυβέρνηση έρχονται από δύο πλευρές: την ανισομερή κατανομή του παραχθέντος πλούτου (σ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η «εξοπλιστική στροφή» της Ευρώπης: Πώς οι αμυντικές δαπάνες αλλάζουν το τοπίο στην Ευρωζώνη.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/defense-euros.jpg"><img height="76" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/defense-euros-1068x712.jpg" width="735" /></a><br /><br />Η ταχύτατη αύξηση των αμυντικών δαπανών στην Ευρώπη μετατρέπεται σε μία από τις σημαντικότερες νέες μεταβλητές για την οικονομία της Ευρωζώνης. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) εξετάζει πλέον στενά τι σημαίνει αυτή η εξοπλιστική στροφή για την ανάπτυξη, τον πληθωρισμό, τα δημόσια οικονομικά και τη νομισματική πολιτική, όπως υπογράμμισε ο επικεφαλής οικονομολόγος της ΕΚΤ, Φίλιπ Λέιν, στο ετήσιο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Ένωσης στο Δουβλίνο.<br /><br />Η κεντρική διαπίστωση είναι ότι η οικονομική επίδραση εξαρτάται από το πού κατευθύνονται οι πόροι, πώς χρηματοδοτούνται και πόσο μέρος τους παραμένει στην ευρωπαϊκή παραγωγή.<div><br />Διπλασιασμός των δαπανών μέσα σε τέσσερα χρόνια<br /><br />Η αλλαγή κλίμακας στην αμυντική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι εντυπωσιακή:<br /><br />Άλμα κονδυλίων: Οι αμυντικές δαπάνες των 27 κρατών-μελών έφθασαν τα 418 δισ. ευρώ το 2025, καταγράφοντας αύξηση 20% σε σχέση με το 2024.<br /><br />Διπλασιασμός από το 2021: Σε σύγκριση με τα 218 δισ. ευρώ του 2021, οι προϋπολογισμοί έχουν σχεδόν διπλασιαστεί μέσα σε τέσσερα χρόνια.<br /><br />Προσαρμογή βιομηχανίας: Η ευρωπαϊκή οικονομία καλείται να προσαρμόσει άμεσα παραγωγικές αλυσίδες, υποδομές και αγορά εργασίας για να καλύψει την αυξημένη ζήτηση.</div><div><br />Ο αλγόριθμος της ανάπτυξης και το ρίσκο του χρέους<br /><br />Παρότι ο δημοσιονομικός πολλαπλασιαστής των αμυντικών δαπανών τοποθετείται ιστορικά κοντά στη μονάδα (1 ευρώ δαπάνης δημιουργεί περίπου 1 ευρώ ΑΕΠ), το πραγματικό όφελος ποικίλλει. Αν τα κονδύλια κατευθύνονται σε εισαγωγές εξοπλισμών εκτός Ευρώπης, η εγχώρια παραγωγική ώθηση περιορίζεται σημαντικά.<br /><br />Παράλληλα, οι ιστορικές αναλύσεις δείχνουν ότι οι περίοδοι έντονης αύξησης των αμυντικών δαπανών συνδέονται με διεύρυνση των ελλειμμάτων κατά 2,6 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ και αύξηση του λόγου χρέους προς ΑΕΠ κατά περίπου 7 μονάδες εντός τριετίας. Αυτό δημιουργεί σοβαρό προβληματισμό, καθώς τα κράτη-μέλη ξεκινούν από πολύ διαφορετικές δημοσιονομικές αφετηρίες.<br /><br />Πληθωριστικοί κίνδυνοι και δημοσιονομική ευελιξία<br /><br />Η διοχέτευση εκατοντάδων δισεκατομμυρίων στην άμυνα αυξάνει τον ανταγωνισμό για εξειδικευμένο προσωπικό, πρώτες ύλες και βιομηχανικές υποδομές, δημιουργώντας βραχυπρόθεσμες και μεσοπρόθεσμες πληθωριστικές πιέσεις.<br /><br />Για την αντιμετώπιση αυτών των προκλήσεων, το ευρωπαϊκό δημοσιονομικό πλαίσιο παρέχει πρόσθετη ευελιξία έως 1,5% του ΑΕΠ για την περίοδο 2025-2028 μέσω της εθνικής ρήτρας διαφυγής, την οποία αξιοποιούν 14 χώρες της Ευρωζώνης (συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, με έτος βάσης το 2024).</div><div><br />Η τεχνολογική ευκαιρία πίσω από τον επανεξοπλισμό<br /><br />Η εξέλιξη αυτή εγκυμονεί και ευκαιρίες. Αν οι πόροι διοχετευθούν στην έρευνα και ανάπτυξη (R&D) και στη δημιουργία εγχώριων εφοδιαστικών αλυσίδων, μπορούν να προκύψουν τεχνολογικές εφαρμογές που θα ενισχύσουν την ψηφιακή και πράσινη μετάβαση. Σε διαφορετική περίπτωση, αν η κάλυψη βασιστεί κυρίως σε εξωτερικό δανεισμό και εισαγωγές, το αποτέλεσμα θα είναι η συσσώρευση χρέους, τα υψηλότερα επιτόκια και ο επίμονος πληθωρισμός.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η «εξοπλιστική στροφή» της Ευρώπης: Πώς οι αμυντικές δαπάνες αλλάζουν το τοπίο στην Ευρωζώνη.

Η ταχύτατη αύξηση των αμυντικών δαπανών στην Ευρώπη μετατρέπεται σε μία από τις σημαντικότερες νέες μεταβλητές για την οικονομία της Ευρωζών...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο καύσωνας γίνεται μόνιμος κίνδυνος για την Ευρώπη. Ασφυκτικές οι συνθήκες στην Αττική

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/29861032_l_normal_none-1280x853-1.jpg"><img height="85" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/29861032_l_normal_none-1280x853-1-1068x712.jpg" width="740" /></a><br /><br /><b>ByΘοδωρής Καλούδης</b><br />Η άνοδος της θερμοκρασίας αποτελεί κίνδυνο για την υγεία, απειλεί τα δάση, στερεύει ποτάμια, περιορίζει την παραγωγή ενέργειας, δυσκολεύει τις μεταφορές και μεταφέρει το κόστος της κλιματικής αλλαγής στην οικονομία και στην καθημερινή ζωή.<br /><br />Ο καύσωνας που δοκιμάζει φέτος μεγάλο μέρος της Ευρώπης (και την Ελλάδα) χαρακτηρίζεται από τους ειδικούς η πιο πρόσφατη εκδήλωση της κλιματικής αλλαγής που βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη: οι υψηλές θερμοκρασίες διαρκούν περισσότερο, επανέρχονται συχνότερα και συνδυάζονται με ξηρασία, πυρκαγιές και πίεση στα υδάτινα αποθέματα.<br /><br />Η Ευρώπη είναι η ταχύτερα θερμαινόμενη ήπειρος στον κόσμο. Σύμφωνα με το ευρωπαϊκό πρόγραμμα Copernicus, από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 η μέση θερμοκρασία της αυξάνεται κατά περίπου 0,53 βαθμούς Κελσίου ανά δεκαετία. Τον Ιούνιο του 2026 η Δυτική Ευρώπη κατέγραψε τον θερμότερο Ιούνιο στην ιστορία της, με τη μέση θερμοκρασία να βρίσκεται 3,06 βαθμούς πάνω από τον μέσο όρο της περιόδου 1991-2020.<br /><br />Το φαινόμενο δεν περιορίζεται πλέον στον ευρωπαϊκό Νότο, αλλά αφορά και σε χώρες της κεντρικής και βορειοκεντρικής Ευρώπης. Τις τελευταίες ημέρες, η Ιταλία έθεσε όλες τις μεγάλες πόλεις της σε κόκκινο συναγερμό, ενώ Αυστρία και Σλοβακία κατέγραψαν ιστορικά ρεκόρ θερμοκρασίας. Πριν ένα μήνα η Αγγλία γνώρισε πρωτοφανείς για τη χώρα και την εποχή καύσωνες. Στην Ελλάδα, τα 40άρια σε συνδυασμό με τα ισχυρά μελτέμια δημιουργούν ιδιαίτερα επικίνδυνες συνθήκες για την εκδήλωση και την εξάπλωση πυρκαγιών.<br /><br />Τα ελληνικά στοιχεία είναι αποκαλυπτικά. Όπως επισημαίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο καθηγητής Φυσικής Περιβάλλοντος και Κλίματος στο ΕΚΠΑ Κωνσταντίνος Καρτάλης, οι ημέρες κατά τις οποίες καταγράφηκαν ταυτόχρονα καύσωνας και ξηρασία στην Αττική ήταν συνολικά 45 την περίοδο 1971-2000. Στο διάστημα 2001-2023 αυξήθηκαν στις 150.<br /><br />Δεν πρόκειται για μια απλή στατιστική μεταβολή. Ο συνδυασμός υψηλής θερμοκρασίας και ξηρασίας αφαιρεί την υγρασία από τη βλάστηση και τη μετατρέπει σε έτοιμη καύσιμη ύλη. Η κλιματική αλλαγή δεν προκαλεί από μόνη της την αρχική σπίθα. Κάνει όμως μια πυρκαγιά πολύ πιο επιθετική και πολύ δυσκολότερη στην κατάσβεση.<div><br />Από το περιβάλλον στην οικονομία<br /><br />Η ίδια αλληλουχία επαναλαμβάνεται σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η μειωμένη χιονόπτωση στις Άλπεις περιορίζει τα αποθέματα νερού. Οι παρατεταμένες υψηλές θερμοκρασίες αυξάνουν την εξάτμιση. Η στάθμη των ποταμών πέφτει και μαζί της περιορίζονται η παραγωγή ενέργειας και οι δυνατότητες μεταφοράς εμπορευμάτων.<br /><br />Όπως μεταδίδει το Reuters, στον Ρήνο, τα χαμηλά νερά δυσκολεύουν ήδη τη ναυσιπλοΐα και αυξάνουν το κόστος μεταφοράς πρώτων υλών. Στον Δούναβη, η Ουγγαρία και η Ρουμανία αναγκάστηκαν να περιορίσουν την παραγωγή πυρηνικών μονάδων, επειδή δεν υπήρχε επαρκές νερό για την ψύξη τους. Στην Πολωνία, προβλήματα στην ψύξη θερμοηλεκτρικών σταθμών αφαίρεσαν σημαντική ισχύ από το ενεργειακό σύστημα.<br /><br />Παράλληλα, η ξηρασία μειώνει τις γεωργικές αποδόσεις και δημιουργεί νέες πιέσεις στις τιμές των τροφίμων. Ο τουρισμός αντιμετωπίζει επίσης μια δύσκολη προσαρμογή, καθώς οι ακραίες θερμοκρασίες αλλάζουν τις ώρες μετακίνησης, περιορίζουν τις υπαίθριες δραστηριότητες και κάνουν λιγότερο ελκυστικούς ορισμένους προορισμούς στην καρδιά του καλοκαιριού.<br /><br />Ο Κωνσταντίνος Καρτάλης περιγράφει αυτή την κατάσταση με τον όρο «πολυκρίση»: η μία διαταραχή προκαλεί ή ενισχύει την επόμενη. Ο καύσωνας φέρνει ξηρασία, η ξηρασία επιβαρύνει τις πυρκαγιές, περιορίζει την ενέργεια και την αγροτική παραγωγή και τελικά αυξάνει το οικονομικό και κοινωνικό κόστος.<br /><br />Η απάντηση δεν μπορεί πλέον να περιορίζεται στην πολιτική προστασία των ημερών του καύσωνα. Χρειάζονται περισσότερο πράσινο και σκίαση στις πόλεις, καλύτερη διαχείριση του νερού, ανθεκτικότερα ενεργειακά δίκτυα και πολεοδομικός σχεδιασμός που να λαμβάνει υπόψη το νέο κλίμα.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο καύσωνας γίνεται μόνιμος κίνδυνος για την Ευρώπη. Ασφυκτικές οι συνθήκες στην Αττική

ByΘοδωρής Καλούδης Η άνοδος της θερμοκρασίας αποτελεί κίνδυνο για την υγεία, απειλεί τα δάση, στερεύει ποτάμια, περιορίζει την παραγωγή ενέρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Eurostat: Φτώχεια για τα ελληνικά νοικοκυριά. Μειώνονται τα εισοδήματα, εξανεμίζονται οι αποταμιεύσεις, καταρρέουν οι επενδύσεις.

<img height="111" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2014/03/krisi-630x349.jpg" width="756" /><br /><br />Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η εικόνα που αποτυπώνουν τα στοιχεία της Eurostat για το πρώτο τρίμηνο του 2026, καθώς τα ελληνικά νοικοκυριά συγκαταλέγονται στους μεγάλους χαμένους της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε όρους εισοδήματος, αποταμίευσης και επενδύσεων.<br /><br />Σύμφωνα με τα στοιχεία, η Ελλάδα κατέγραψε τη δεύτερη μεγαλύτερη μείωση του μεικτού διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών στην ΕΕ (-2,5%), πίσω μόνο από τη Ρουμανία.<br /><br />Ακόμη πιο αρνητική είναι η εικόνα στο πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα, μετά την επίδραση του πληθωρισμού, όπου η χώρα εμφανίζει τη χειρότερη επίδοση μεταξύ των κρατών-μελών, με πτώση 3,65%.<br /><br />Παρά τη συρρίκνωση των εισοδημάτων, η ιδιωτική κατανάλωση αυξήθηκε κατά 1,2%, στοιχείο που, σύμφωνα με την ανάλυση των δεδομένων, υποδηλώνει ότι πολλά νοικοκυριά συνεχίζουν να καλύπτουν τις βασικές τους ανάγκες αντλώντας χρήματα από τις αποταμιεύσεις τους ή άλλες πηγές χρηματοδότησης.<br /><br />Την ίδια ώρα, η Ελλάδα καταγράφει τη δεύτερη μεγαλύτερη επιδείνωση στην αποταμίευση των νοικοκυριών στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ η εικόνα στις επενδύσεις είναι ακόμη πιο δυσμενής.<br /><br />Ο δείκτης επενδύσεων των νοικοκυριών σημείωσε τη μεγαλύτερη μείωση μεταξύ όλων των κρατών-μελών, ενώ οι επενδύσεις σε πάγιο κεφάλαιο -που αφορούν κυρίως αγορά ή ανακαίνιση κατοικιών- υποχώρησαν κατά 11,8% σε σχέση με το προηγούμενο τρίμηνο, επίδοση που αποτελεί τη χειρότερη στην Ευρώπη.<br /><br />Τα στοιχεία της Eurostat σκιαγραφούν μια οικονομική πραγματικότητα όπου τα ελληνικά νοικοκυριά βλέπουν το πραγματικό τους εισόδημα να υποχωρεί, περιορίζουν δραστικά τις επενδύσεις τους και καταναλώνουν περισσότερα από όσα εισπράττουν, σε μια περίοδο που το υψηλό κόστος ζωής και η στεγαστική κρίση εξακολουθούν να ασκούν έντονες πιέσεις στον οικογενειακό προϋπολογισμό.<br /><br /><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.

Eurostat: Φτώχεια για τα ελληνικά νοικοκυριά. Μειώνονται τα εισοδήματα, εξανεμίζονται οι αποταμιεύσεις, καταρρέουν οι επενδύσεις.

Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η εικόνα που αποτυπώνουν τα στοιχεία της Eurostat για το πρώτο τρίμηνο του 2026, καθώς τα ελληνικά νοικοκυριά συ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η νέα αμε.ρικανική «εισβολή» στη Συρία δεν γίνεται με στρατό αλλά με δισεκατομμύρια

<img height="109" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/US-Syria-1-768x511.jpg" width="756" /><br /><br /><b>Κωστας Καλλιαντερης</b><br />Η Ουάσιγκτον εγκαταλείπει οριστικά τη στρατηγική των κυρώσεων και ανοίγει τον δρόμο στις αμερικανικές επενδύσεις στη μεταπολεμική Συρία. Το πρώτο Συριακο-Αμερικανικό Επιχειρηματικό Φόρουμ στη Δαμασκό δεν ήταν μια απλή οικονομική συνάντηση, αλλά η επίσημη έναρξη μιας νέας γεωπολιτικής στρατηγικής του Ντόναλντ Τραμπ. Στόχος δεν είναι μόνο η ανοικοδόμηση μιας χώρας που καταστράφηκε από τον πόλεμο, αλλά και ο περιορισμός της επιρροής της Ρωσίας, της Κίνας και του Ιράν στην καρδιά της Μέσης Ανατολής.<br /><br />Από τις κυρώσεις στις επενδύσεις: Η μεγαλύτερη ανατροπή της αμερικανικής πολιτικής<br /><br />Για σχεδόν δύο δεκαετίες η αμερικανική πολιτική απέναντι στη Συρία στηριζόταν στην απομόνωση.<br /><br />Οι κυρώσεις, με κορυφαίο εργαλείο τον Caesar Act, απέκλεισαν τη Δαμασκό από το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, αποτρέποντας ξένες επιχειρήσεις και τράπεζες από κάθε σοβαρή οικονομική συνεργασία.<br /><br />Η κατάρρευση όμως του καθεστώτος Άσαντ στα τέλη του 2024 άλλαξε τα δεδομένα.<br /><br />Η κυβέρνηση Τραμπ προχώρησε σταδιακά:στην έκδοση ειδικών αδειών συναλλαγών,<br />στην άρση βασικών κυρώσεων,<br />στην κατάργηση του Caesar Act,<br />στην αφαίρεση εκατοντάδων προσώπων και εταιρειών από τις λίστες κυρώσεων,<br />ενώ προανήγγειλε ακόμη και την άρση του χαρακτηρισμού της Συρίας ως κράτους που υποστηρίζει την τρομοκρατία.<br /><br />Πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες ανατροπές αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή μετά τον πόλεμο στο Ιράκ.<br /><br />Το πρώτο Business Forum ήταν η πραγματική πολιτική ανακοίνωση<br /><br />Το Syrian-American Business Forum που πραγματοποιήθηκε στη Δαμασκό δεν είχε ως μοναδικό αντικείμενο τις επενδύσεις.<br /><br />Στην πραγματικότητα αποτέλεσε την επίσημη επιβεβαίωση ότι η Ουάσιγκτον αλλάζει εργαλείο ισχύος.<br /><br />Αντί για στρατιωτική πίεση ή οικονομικό αποκλεισμό, επιλέγει <div>πλέον: επενδύσεις,<br />τραπεζική επανένταξη,<br />ενεργειακά συμβόλαια,<br />ιδιωτικά κεφάλαια,<br />χρηματοδότηση ανοικοδόμησης.<br /><br />Με άλλα λόγια, η οικονομία μετατρέπεται σε βασικό εργαλείο άσκησης γεωπολιτικής επιρροής.</div><div><br />Γιατί ο Τραμπ αλλάζει στρατηγική<br /><br />Η νέα πολιτική βασίζεται σε τρεις μεγάλους γεωστρατηγικούς στόχους.</div><div><br />1. Να περιοριστεί η Ρωσία και η Κίνα<br /><br />Παρότι η Μόσχα διατηρεί ακόμη τις στρατιωτικές της εγκαταστάσεις στη Χμεϊμίμ και στην Ταρτούς, η Ουάσιγκτον εκτιμά ότι η οικονομική παρουσία μπορεί να αποδειχθεί ισχυρότερη από τη στρατιωτική.<br /><br />Ταυτόχρονα επιδιώκει να περιορίσει την κινεζική διείσδυση στις υποδομές, στις τηλεπικοινωνίες και στις μεταφορές πριν αυτή αποκτήσει μόνιμο χαρακτήρα.</div><div><br />2. Να σταθεροποιηθεί η Συρία χωρίς νέα στρατιωτική εμπλοκή<br /><br />Η αμερικανική διοίκηση θεωρεί ότι μία οικονομικά λειτουργική Συρία μειώνει:τις προσφυγικές ροές,<br />την πιθανότητα επιστροφής του ISIS,<br />την περιφερειακή αποσταθεροποίηση.<br /><br />Με αυτόν τον τρόπο η οικονομική ανάπτυξη αντιμετωπίζεται ως εργαλείο ασφάλειας και όχι μόνο ως αναπτυξιακή πολιτική.<br /><br />3. Να δημιουργηθεί ένας νέος φιλοδυτικός άξονας στη Μέση Ανατολή<br /><br />Η Ουάσιγκτον συντονίζεται πλέον στενά με:την Τουρκία,<br />τη Σαουδική Αραβία,<br />το Κατάρ,<br />τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα,<br /><br />χώρες που ήδη χρηματοδοτούν μεγάλα έργα ανοικοδόμησης.<br /><br />Η αμερικανική παρουσία λειτουργεί ως πολιτική και χρηματοοικονομική «ομπρέλα», επιτρέποντας στις επενδύσεις να προχωρήσουν χωρίς τον φόβο δευτερογενών κυρώσεων.<br />216 δισ. δολάρια το στοίχημα της ανοικοδόμησης<br /><br />Η οικονομική διάσταση είναι τεράστια.<br /><br />Σύμφωνα με εκτιμήσεις της Παγκόσμιας Τράπεζας, η ανοικοδόμηση της Συρίας απαιτεί περίπου 216 δισ. δολάρια, ενώ άλλες μελέτες ανεβάζουν το συνολικό κόστος ακόμη και στα 400 δισ. δολάρια.<br /><br />Η ηλεκτροπαραγωγή εξακολουθεί να κινείται περίπου στο 20% των προπολεμικών επιπέδων, ενώ οι υποδομές αντιστοιχούν σε περισσότερο από το ένα τρίτο των συνολικών ζημιών της χώρας.<br /><br />Οι αμερικανικοί ενεργειακοί κολοσσοί επιστρέφουν<br /><br />Η νέα στρατηγική ανοίγει τον δρόμο και για την επιστροφή αμερικανικών εταιρειών ενέργειας.<br /><br />Η Chevron και η ConocoPhillips έχουν ήδη ξεκινήσει διερευνητικές επαφές με τη νέα συριακή κρατική πετρελαϊκή εταιρεία, εξετάζοντας πιθανές επενδύσεις στον ενεργειακό τομέα.<br /><br />Η εξέλιξη αυτή δείχνει ότι η ενέργεια θα αποτελέσει το πρώτο μεγάλο πεδίο οικονομικού ανταγωνισμού στη μεταπολεμική Συρία.<br />Η Τουρκία είναι ο μεγάλος κερδισμένος – αλλά όχι ο μοναδικός<br /><br />Παρά την επιστροφή των Ηνωμένων Πολιτειών, η Τουρκία παραμένει μέχρι στιγμής ο ισχυρότερος οικονομικός παίκτης στη Συρία.<br /><br />Τουρκικές εταιρείες έχουν ήδη εξασφαλίσει συμβάσεις δισεκατομμυρίων δολαρίων σε έργα υποδομών, ενώ η Άγκυρα διατηρεί καθοριστική επιρροή τόσο στην ασφάλεια όσο και στην οικονομία της χώρας.<br /><br />Παράλληλα, Κατάρ, Σαουδική Αραβία και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα χρηματοδοτούν μεγάλα έργα σε ενέργεια, λιμάνια, τουρισμό και τηλεπικοινωνίες.<br /><br />Η Ουάσιγκτον επιχειρεί πλέον να εξασφαλίσει ότι δεν θα μείνει εκτός του νέου οικονομικού χάρτη της Συρίας, διατηρώντας παράλληλα τον δυτικό έλεγχο απέναντι στη ρωσική και κινεζική επιρροή.<br /><br />Το Ισραήλ και το Ιράν παραμένουν οι μεγάλοι άγνωστοι<br /><br />Παρά την οικονομική επαναπροσέγγιση της Δύσης με τη Δαμασκό, οι γεωπολιτικές εκκρεμότητες παραμένουν.<br /><br />Το Ισραήλ συνεχίζει στρατιωτικές επιχειρήσεις σε συριακό έδαφος και διατηρεί δυνάμεις στη ζώνη ασφαλείας, ενώ το Ιράν καλείται να επαναπροσδιορίσει τη στρατηγική του μετά την απώλεια του διαδρόμου επιρροής που διέθετε επί καθεστώτος Άσαντ.<br /><br />Οι εξελίξεις αυτές σημαίνουν ότι, παρά τη νέα οικονομική δυναμική, η σταθερότητα της Συρίας εξακολουθεί να εξαρτάται από τις ευρύτερες ισορροπίες στη Μέση Ανατολή.<br />Το νέο αμερικανικό δόγμα για τη Συρία<br /><br />Το πρώτο Συριακο-Αμερικανικό Επιχειρηματικό Φόρουμ σηματοδοτεί κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια επενδυτική πρωτοβουλία. Αποτελεί την επίσημη μετάβαση της αμερικανικής στρατηγικής από την πολιτική των κυρώσεων στην πολιτική της οικονομικής επιρροής. Η κυβέρνηση Τραμπ επενδύει στην πεποίθηση ότι οι τράπεζες, οι ενεργειακές συμφωνίες, οι ιδιωτικές επενδύσεις και η ανοικοδόμηση μπορούν να αποδειχθούν αποτελεσματικότερα εργαλεία ισχύος από την απομόνωση και τις κυρώσεις. Το αν αυτό το φιλόδοξο γεωοικονομικό εγχείρημα θα περιορίσει τελικά τη ρωσική, κινεζική και ιρανική επιρροή ή θα δημιουργήσει έναν νέο κύκλο ανταγωνισμού στη Μέση Ανατολή, θα κριθεί τα επόμενα χρόνια, καθώς η Συρία μετατρέπεται ξανά σε έναν από τους σημαντικότερους γεωπολιτικούς και ενεργειακούς κόμβους της περιοχής.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η νέα αμε.ρικανική «εισβολή» στη Συρία δεν γίνεται με στρατό αλλά με δισεκατομμύρια

Κωστας Καλλιαντερης Η Ουάσιγκτον εγκαταλείπει οριστικά τη στρατηγική των κυρώσεων και ανοίγει τον δρόμο στις αμερικανικές επενδύσεις στη μετ...

Διαβάστε την συνέχεια

Δύο Στενά, μία παγκόσμια απειλή:Πώς το Ορμούζ και Bab el-Mandeb μπορούν να παραλύσουν την παγκόσμια οικονομία.

<img height="112" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/ormouz-12-768x431.jpg" width="765" /><br /><br /><b>Κωστας Καλλιαντερης </b><br />Η Μέση Ανατολή εισέρχεται σε μια από τις πιο επικίνδυνες γεωπολιτικές περιόδους των τελευταίων δεκαετιών. Η κρίση δεν περιορίζεται πλέον στις στρατιωτικές συγκρούσεις μεταξύ Ιράν, Ηνωμένων Πολιτειών και Ισραήλ, αλλά μεταφέρεται στις θαλάσσιες αρτηρίες από τις οποίες εξαρτάται η παγκόσμια οικονομία. Τα Στενά του Ορμούζ και το Bab el-Mandeb βρίσκονται στο επίκεντρο μιας στρατηγικής αναμέτρησης που θα μπορούσε να προκαλέσει νέο ενεργειακό σοκ, εκτίναξη του πληθωρισμού και σοβαρή διαταραχή του διεθνούς εμπορίου.<br /><br />Τα δύο σημαντικότερα θαλάσσια περάσματα του πλανήτη<br /><br />Τα Στενά του Ορμούζ και το Bab el-Mandeb αποτελούν δύο από τους σημαντικότερους θαλάσσιους διαδρόμους του κόσμου.<br /><br />Από το Ορμούζ διέρχεται περίπου το 20% του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου, ενώ το Bab el-Mandeb συνδέει την Ερυθρά Θάλασσα με τον Κόλπο του Άντεν και τη Διώρυγα του Σουέζ, αποτελώντας βασική οδό μεταφοράς ενέργειας και εμπορευμάτων μεταξύ Ασίας και Ευρώπης.<br /><br />Οποιαδήποτε διακοπή της λειτουργίας τους έχει άμεσες συνέπειες στις διεθνείς αγορές, στις τιμές της ενέργειας και στις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού.<div><br />Το Ορμούζ ήδη λειτουργεί ως πεδίο στρατιωτικής αντιπαράθεσης<br /><br />Μετά την κλιμάκωση της σύγκρουσης μεταξύ Ιράν, Ηνωμένων Πολιτειών και Ισραήλ, τα Στενά του Ορμούζ μετατράπηκαν σε μία από τις πιο επικίνδυνες περιοχές του κόσμου.<br /><br />Η Τεχεράνη αξιοποιεί το σύνολο των ναυτικών δυνατοτήτων της — νάρκες, αντιπλοϊκούς πυραύλους, ταχύπλοα σκάφη και υποβρύχια — προκειμένου να ασκήσει πίεση στις διεθνείς θαλάσσιες μεταφορές.<br /><br />Οι αγορές αντέδρασαν άμεσα, με τις τιμές του πετρελαίου να κινούνται ανοδικά και τους διεθνείς οργανισμούς να προειδοποιούν ότι μια παρατεταμένη κρίση θα μπορούσε να οδηγήσει την παγκόσμια οικονομία σε νέα περίοδο ύφεσης. </div><div><br />Το Bab el-Mandeb παραμένει η μεγάλη αβεβαιότητα<br /><br />Σε αντίθεση με το Ορμούζ, οι αντάρτες Χούθι της Υεμένης δεν έχουν προχωρήσει ακόμη σε πλήρη αποκλεισμό του Bab el-Mandeb.<br /><br />Ωστόσο, έχουν ήδη αποδείξει ότι διαθέτουν τις επιχειρησιακές δυνατότητες να διαταράξουν σοβαρά τη ναυσιπλοΐα.<br /><br />Το 2024 οι επιθέσεις τους κατά εμπορικών πλοίων:μείωσαν σημαντικά τη διέλευση μέσω της Ερυθράς Θάλασσας,<br />αύξησαν έως και 40% το κόστος μεταφοράς,<br />υποχρέωσαν μεγάλο μέρος του παγκόσμιου στόλου να ακολουθήσει τη διαδρομή γύρω από το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, προσθέτοντας έως και τρεις εβδομάδες στα ταξίδια μεταξύ Ασίας και Ευρώπης.</div><div><br />Το δίλημμα των Χούθι<br /><br />Παρά τις συνεχείς απειλές, οι Χούθι γνωρίζουν ότι ένας πλήρης αποκλεισμός του Bab el-Mandeb θα είχε συνέπειες και για τους ίδιους.<br /><br />Θα επηρέαζε:</div><div>τις εισαγωγές τροφίμων στην Υεμένη,<br />την τροφοδοσία των λιμανιών της Χοντέιντα και του Σάλιφ,<br />αλλά και τις οικονομίες κρατών όπως η Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτος, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η Ιορδανία.<br /><br />Ωστόσο, εάν η σύγκρουση με τις Ηνωμένες Πολιτείες επεκταθεί ή υπάρξουν εκτεταμένα πλήγματα κατά στόχων στην Υεμένη, δεν αποκλείεται η ηγεσία των Χούθι να θεωρήσει ότι το στρατηγικό όφελος υπερβαίνει το οικονομικό κόστος.</div><div><br />Η Ευρώπη ενισχύει την παρουσία της στην Ερυθρά Θάλασσα<br /><br />Απέναντι σε αυτή την απειλή, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αυξήσει σημαντικά τη στρατιωτική της παρουσία.<br /><br />Η ναυτική επιχείρηση EUNAVFOR ASPIDES, με επιχειρησιακό στρατηγείο στη Λάρισα, έχει συνοδεύσει και προστατεύσει περισσότερα από 670 εμπορικά πλοία από την έναρξη της αποστολής της τον Φεβρουάριο του 2024.<br /><br />Παράλληλα: υπεγράφη συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας με το Τζιμπουτί,<br />ενισχύθηκαν οι δυνατότητες επιμελητείας,<br />ενώ το επίπεδο απειλής στην περιοχή αναβαθμίστηκε σε «Medium», αντανακλώντας την αυξημένη επιχειρησιακή ετοιμότητα των ευρωπαϊκών και συμμαχικών δυνάμεων.</div><div><br />Το εφιαλτικό σενάριο: Ταυτόχρονο κλείσιμο δύο Στενών<br /><br />Το μεγαλύτερο ερώτημα που απασχολεί σήμερα στρατηγικούς αναλυτές είναι εάν θα μπορούσε να υπάρξει ταυτόχρονος αποκλεισμός τόσο του Ορμούζ όσο και του Bab el-Mandeb.<br /><br />Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα περιόριζε δραστικά τις βασικές θαλάσσιες οδούς μεταφοράς ενέργειας προς την Ευρώπη και την Ασία.<br /><br />Οι επιπτώσεις θα ήταν πολυδιάστατες:εκτόξευση των διεθνών τιμών πετρελαίου,<br />νέα άνοδος του πληθωρισμού,<br />μεγάλες καθυστερήσεις στις εμπορευματικές μεταφορές,<br />σημαντική αύξηση του κόστους ασφάλισης των πλοίων,<br />επιβράδυνση της παγκόσμιας ανάπτυξης.<br /><br />Αρκετοί αναλυτές χαρακτηρίζουν αυτό το σενάριο ως μια «οικονομική πυρηνική βόμβα» για το διεθνές εμπόριο. </div><div><br />Η νέα γεωπολιτική πραγματικότητα<br /><br />Η κρίση στα δύο στρατηγικά περάσματα αποκαλύπτει μια βαθύτερη μεταβολή στη διεθνή τάξη.<br /><br />Για δεκαετίες οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούνταν ο αδιαμφισβήτητος εγγυητής της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας στις σημαντικότερες θαλάσσιες οδούς του κόσμου.<br /><br />Σήμερα όμως, η δυνατότητα της Ουάσιγκτον να ελέγχει πλήρως αυτές τις περιοχές αμφισβητείται όλο και περισσότερο από περιφερειακές δυνάμεις όπως το Ιράν και τους συμμάχους του, οι οποίοι χρησιμοποιούν τη γεωγραφία ως στρατηγικό εργαλείο πίεσης.<br />Η ναυσιπλοΐα γίνεται το νέο πεδίο της παγκόσμιας ισχύος<br /><br />Το Ορμούζ και το Bab el-Mandeb δεν είναι απλώς δύο θαλάσσια περάσματα. Αποτελούν τους βασικούς μοχλούς πάνω στους οποίους στηρίζεται η ενεργειακή ασφάλεια, η λειτουργία των εφοδιαστικών αλυσίδων και η σταθερότητα της παγκόσμιας οικονομίας. Όσο η αντιπαράθεση μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν εντείνεται, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος οι θαλάσσιες αυτές αρτηρίες να μετατραπούν σε εργαλεία γεωπολιτικής πίεσης.<br /><br />Η εξέλιξη αυτή αντανακλά και μια βαθύτερη μεταβολή στο διεθνές σύστημα. Ο κόσμος απομακρύνεται σταδιακά από τη μονοπολική εποχή της αμερικανικής κυριαρχίας και εισέρχεται σε μια πολυπολική πραγματικότητα, όπου ο έλεγχος των στρατηγικών διαδρόμων αποτελεί βασικό στοιχείο ισχύος. </div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Δύο Στενά, μία παγκόσμια απειλή:Πώς το Ορμούζ και Bab el-Mandeb μπορούν να παραλύσουν την παγκόσμια οικονομία.

Κωστας Καλλιαντερης  Η Μέση Ανατολή εισέρχεται σε μια από τις πιο επικίνδυνες γεωπολιτικές περιόδους των τελευταίων δεκαετιών. Η κρίση δεν π...

Διαβάστε την συνέχεια

Ευρωπαϊκή επισιτιστική κρίση. Ο καύσωνας του Ιουνίου διέλυσε καλλιέργειες αξίας 2,1 δισ. ευρώ.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2018/08/KAFSONAS.jpg"><img height="98" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2018/08/KAFSONAS-1068x712.jpg" width="754" /></a><br /><br />Σε βαρύ πλήγμα για την ευρωπαϊκή αγροτική παραγωγή και την επισιτιστική ασφάλεια της γηραιάς ηπείρου εξελίχθηκε ο καύσωνας του Ιουνίου, καθώς εξάλειψε περισσότερα από 2 δισ. ευρώ από την αξία της παραγωγής δημητριακών, με τη Γαλλία και την Ουγγαρία να δέχονται το ισχυρότερο χτύπημα.<br />Σύμφωνα με στοιχεία της ευρωπαϊκής ένωσης εμπόρων δημητριακών Coceral, μέσα σε μόλις τέσσερις εβδομάδες μετά το κύμα καύσωνα αφαιρέθηκαν σχεδόν 9 εκατομμύρια τόνοι από τις προβλέψεις για τη σοδειά δημητριακών στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ηνωμένο Βασίλειο.<div><br />Παράλληλα, ανάλυση της <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Energy_and_Climate_Intelligence_Unit">Energy and Climate Intelligence Unit (ECIU) </a>υπολογίζει την αξία της χαμένης παραγωγής στα 2,1 δισ. ευρώ σε εγχώριες τιμές παραγωγού για καλλιέργειες όπως το σιτάρι, το κριθάρι και το καλαμπόκι — μέγεθος που αντιστοιχεί περίπου στο 5% της συνολικής εκτιμώμενης αξίας παραγωγής για το 2025.<br />«Δεν κατευθυνόμαστε πλέον προς μια κατάρρευση — είμαστε ήδη εκεί», προειδοποιούν οι παραγωγοί, βλέποντας τις αποδόσεις των καλλιεργειών τους να συρρικνώνονται δραματικά.<br /><br />Πού «χτύπησε» ο καύσωνας<br /><br />Ο Ιούνιος που μας πέρασε ήταν ο θερμότερος που έχει καταγραφεί ποτέ στη δυτική Ευρώπη, με τις θερμοκρασίες να κινούνται 3°C πάνω από τον μέσο όρο της περιόδου 1991-2020. Στη Γαλλία το θερμόμετρο σκαρφάλωσε πάνω από τους 43°C, ενώ στην Ουγγαρία ξεπέρασε τους 40°C.<br />Η ακραία ζέστη έπληξε το σιτάρι σε μια κρίσιμη φάση ανάπτυξης (κατά το γέμισμα των σπόρων) σε περιοχές της κεντρικής και νότιας Γαλλίας, της νότιας Γερμανίας, της Αυστρίας, της Πολωνίας και της Ουγγαρίας. Την ίδια στιγμή, το εαρινό κριθάρι υπέστη πολύ μεγαλύτερες ζημιές σε σχέση με το χειμερινό, το οποίο είχε ήδη αναπτυχθεί πριν ξεσπάσει το κύμα ζέστης.</div><div><br />Στη Γαλλία, στην οποία αναλογεί σχεδόν το ήμισυ των συνολικών ζημιών, η πρόβλεψη μειώθηκε κατά 4,1 εκατομμύρια τόνους (αξίας περίπου 891 εκατ. ευρώ). Δεύτερη σε απώλειες ήταν η Ουγγαρία, με μείωση 2,4 εκατομμυρίων τόνων (αξίας 444 εκατ. ευρώ), ενώ η Ισπανία έχασε 1,4 εκατομμύρια τόνους (276 εκατ. ευρώ) και η Γερμανία κατέγραψε αντίστοιχη πτώση αξίας 233 εκατ. ευρώ.<br />*Σημειώνεται ότι μικρές αναθεωρήσεις προς τα πάνω στις συγκομιδές της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, της Ιταλίας και της Φινλανδίας περιόρισαν τη συνολική καθαρή απώλεια στα 1,79 δισ. ευρώ, αν και η ακαθάριστη αξία των χαμένων καλλιεργειών υπολογίζεται μεταξύ 2 και 2,3 δισ. ευρώ.<br /><br />Ντόμινο ανατιμήσεων<br /><br />Σχεδόν η μισή από τη συνολική μείωση των προβλέψεων προήλθε από το καλαμπόκι, το οποίο χρησιμοποιείται κυρίως για ζωοτροφές και «συνελήφθη» από τον καύσωνα κατά τη διάρκεια της επικονίασης. Η Coceral περιέκοψε την πρόβλεψή της για το καλαμπόκι ΕΕ και Ηνωμένου Βασιλείου από τους 57,2 εκατ. τόνους στους 52,7 εκατ. τόνους.<br />Οι παρενέργειες αναμένεται να φανούν άμεσα στην αγορά, καθώς η ΕΕ είναι καθαρός εισαγωγέας καλαμποκιού σε κακές σοδειές, κάτι που θα αυξήσει τη ζήτηση για φορτία από την Ουκρανία και τη Βραζιλία.</div><div><br />Την ίδια στιγμή, η μειωμένη γαλλική συγκομιδή περιορίζει τις ποσότητες σιταριού προς τη βόρεια και δυτική Αφρική, ενώ το αυξημένο κόστος των ζωοτροφών αναμένεται να μετακυλιστεί στους παραγωγούς κρέατος και γαλακτοκομικών τους επόμενους μήνες.</div><div><br />Στο στόχαστρο οι επιδοτήσεις της ΚΑΠ<br /><br />Για τους Ούγγρους αγρότες η κατάσταση είναι ακόμα πιο δύσκολη, καθώς οι εγχώριες τιμές παραγωγού υποχώρησαν λόγω των φθηνότερων εισαγωγών από τη Μαύρη Θάλασσα, στερώντας τους τη δυνατότητα να καλύψουν τη χασούρα μέσω υψηλότερων τιμών πώλησης.<br />Όπως δήλωσε ο Tom Lancaster, αναλυτής της ECIU, «αυτό θα πλήξει τις τσέπες των αγροτών, μειώνοντας το εισόδημά τους και υπονομεύοντας παράλληλα την ευρωπαϊκή επισιτιστική ασφάλεια».<br />Την ίδια ώρα, οι τεράστιες απώλειες φέρνουν στο προσκήνιο τη συζήτηση για το μέλλον της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ). Εκπρόσωποι περιβαλλοντικών οργανώσεων, όπως ο Théo Paquet από το Ευρωπαϊκό Γραφείο Περιβάλλοντος (EEB), τονίζουν ότι οι κοινοτικές επιδοτήσεις, αντί να θωρακίζουν την ανθεκτικότητα απέναντι στην κλιματική αλλαγή, «συνεχίζουν να χρηματοδοτούν επιβλαβείς πρακτικές», τροφοδοτώντας έναν φαύλο και δαπανηρό κύκλο κρίσεων.</div><div><br /></div><div>πηγή <br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ευρωπαϊκή επισιτιστική κρίση. Ο καύσωνας του Ιουνίου διέλυσε καλλιέργειες αξίας 2,1 δισ. ευρώ.

Σε βαρύ πλήγμα για την ευρωπαϊκή αγροτική παραγωγή και την επισιτιστική ασφάλεια της γηραιάς ηπείρου εξελίχθηκε ο καύσωνας του Ιουνίου, καθώ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο εμπορικός πόλεμος του Τραμπ περνά στον Νότο. Γιατί η Βραζιλία είναι μόνο η αρχή.

<img height="132" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/Trade-tariffs-696x459-1-1-768x507.jpg" width="768" /><br /><br /><b>Κωστας Καλλιαντερης</b><br />Οι δασμοί 25% κατά της Βραζιλίας εγκαινιάζουν το νέο αμερικανικό δόγμα. Στο στόχαστρο έρχονται Κίνα, Ε.Ε., Ινδία, Ιαπωνία και Μεξικό.<br /><br />Ο εμπορικός πόλεμος του Τραμπ περνά στον Νότο – Η Βραζιλία είναι το πρώτο μήνυμα προς όλο τον κόσμο<br /><br />Οι δασμοί που ανακοίνωσε η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ κατά της Βραζιλίας δεν αποτελούν ακόμη ένα επεισόδιο στις αμερικανοβραζιλιάνικες σχέσεις. Συνιστούν την πρώτη εφαρμογή μιας νέας εμπορικής στρατηγικής, η οποία φιλοδοξεί να αναδιαμορφώσει τους κανόνες του διεθνούς εμπορίου μετά την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ που υποχρέωσε τον Λευκό Οίκο να εγκαταλείψει το προηγούμενο μοντέλο γενικευμένων δασμών.<br /><br />Από τις 22 Ιουλίου, το μεγαλύτερο μέρος των βραζιλιάνικων προϊόντων που εισάγονται στις Ηνωμένες Πολιτείες θα επιβαρύνεται με δασμό 25%. Πρόκειται για την πρώτη μεγάλη δοκιμή ενός νέου μηχανισμού, ο οποίος στηρίζεται σε στοχευμένες έρευνες ανά χώρα και όχι σε οριζόντια μέτρα.<br /><br />Το μήνυμα της Ουάσιγκτον είναι σαφές: κάθε κράτος που θεωρείται ότι εφαρμόζει πρακτικές οι οποίες στρεβλώνουν τον ανταγωνισμό μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπο με οικονομικές κυρώσεις.<div><br />Η Βραζιλία ως «πιλότος» μιας νέας στρατηγικής<br /><br />Η κυβέρνηση Τραμπ στηρίζει την απόφασή της στα συμπεράσματα της αμερικανικής Υπηρεσίας Εμπορικού Αντιπροσώπου (USTR), η οποία μετά από πολύμηνη έρευνα υποστήριξε ότι η Βραζιλία διατηρεί πολιτικές που δημιουργούν άνισους όρους ανταγωνισμού για τις αμερικανικές επιχειρήσεις.<br /><br />Στο επίκεντρο της αμερικανικής κριτικής βρίσκονται:</div><div>οι ψηφιακές εμπορικές πρακτικές,<br />η λειτουργία του συστήματος άμεσων πληρωμών Pix,<br />ζητήματα πρόσβασης στην αγορά,<br />περιβαλλοντικές πολιτικές που συνδέονται με την αποψίλωση του Αμαζονίου,<br />καθώς και κανονιστικές ρυθμίσεις που, σύμφωνα με την Ουάσιγκτον, δυσχεραίνουν τη δραστηριοποίηση αμερικανικών εταιρειών.<br /><br />Ο Αμερικανός Εμπορικός Αντιπρόσωπος Τζέιμισον Γκριρ δήλωσε ότι οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις δεν απέφεραν αποτέλεσμα, επισημαίνοντας ωστόσο πως οι ΗΠΑ παραμένουν ανοικτές σε διάλογο, εφόσον η Βραζιλία προχωρήσει σε αλλαγές πολιτικής. </div><div><br />Δεν αφορά μόνο τη Βραζιλία<br /><br />Η πραγματική είδηση δεν είναι οι δασμοί.<br /><br />Είναι το προηγούμενο που δημιουργείται.<br /><br />Η Ουάσιγκτον έχει ήδη ενεργοποιήσει περίπου 80 αντίστοιχες έρευνες, γεγονός που σημαίνει ότι το νέο μοντέλο μπορεί σύντομα να εφαρμοστεί σε ορισμένους από τους μεγαλύτερους εμπορικούς εταίρους των Ηνωμένων Πολιτειών.<br /><br />Στη λίστα των χωρών που παρακολουθούνται βρίσκονται:</div><div>η Κίνα,<br />η Ευρωπαϊκή Ένωση,<br />η Ινδία,<br />η Ιαπωνία,<br />η Νότια Κορέα,<br />το Μεξικό.<br /><br />Εάν η στρατηγική αυτή γενικευθεί, το διεθνές εμπόριο ενδέχεται να εισέλθει σε μια νέα περίοδο κατακερματισμού, όπου οι διμερείς οικονομικές σχέσεις θα εξαρτώνται ολοένα περισσότερο από γεωπολιτικά κριτήρια.</div><div><br />Τι πλήττουν οι δασμοί<br /><br />Οι νέες επιβαρύνσεις αφορούν χιλιάδες βραζιλιάνικα προϊόντα, μεταξύ των οποίων:ζάχαρη,<br />γεωργικά μηχανήματα,<br />χάλυβας,<br />ηλεκτρολογικός εξοπλισμός,<br />προϊόντα χαρτιού,<br />ένδυση.<br /><br />Ωστόσο, η Ουάσιγκτον εξαιρεί προϊόντα στρατηγικής σημασίας για την αμερικανική οικονομία.<br /><br />Εκτός δασμών παραμένουν:ο καφές,<br />το βοδινό κρέας,<br />τα αεροσκάφη και τα ανταλλακτικά τους,<br />οι σπάνιες γαίες,<br />ενεργειακά προϊόντα,<br />ο χυτοσίδηρος,<br />το βιολογικό μέλι.<br /><br />Η επιλογή αυτή δείχνει ότι ακόμη και σε ένα αυστηρό εμπορικό πλαίσιο, οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν να προστατεύσουν κρίσιμες εφοδιαστικές αλυσίδες.<br />Η αντίδραση της Βραζιλίας<br /><br />Ο πρόεδρος της Βραζιλίας, Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα, απέρριψε κατηγορηματικά τις αμερικανικές αιτιάσεις, χαρακτηρίζοντας τους δασμούς αδικαιολόγητους και αντίθετους προς τους κανόνες του διεθνούς εμπορίου.<br /><br />Η Μπραζίλια ανακοίνωσε ότι θα ενεργοποιήσει τον νόμο περί εμπορικής αμοιβαιότητας και θα προσφύγει στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ), υποστηρίζοντας ότι οι αμερικανικές κατηγορίες στερούνται πραγματικής τεκμηρίωσης.<br /><br />Η αντιπαράθεση απέκτησε γρήγορα και πολιτική διάσταση.<br /><br />Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, κατηγόρησε την κυβέρνηση Λούλα ότι δεν διαπραγματεύθηκε με καλή πίστη, υποστηρίζοντας ότι η εσωτερική πολιτική σκοπιμότητα υπερίσχυσε της αναζήτησης συμβιβασμού. </div><div><br />Ο επόμενος γύρος μπορεί να είναι ακόμη πιο επώδυνος<br /><br />Οι δασμοί του 25% ίσως αποτελέσουν μόνο την αρχή.<br /><br />Μέσα στις επόμενες ημέρες αναμένεται να ολοκληρωθεί δεύτερη αμερικανική έρευνα που εξετάζει ζητήματα καταναγκαστικής εργασίας σε διάφορες χώρες.<br /><br />Εάν η Βραζιλία συμπεριληφθεί και σε αυτό το πακέτο μέτρων, οι συνολικοί δασμοί θα μπορούσαν να φθάσουν ακόμη και στο 37,5%, μειώνοντας δραστικά την ανταγωνιστικότητα πολλών βραζιλιάνικων προϊόντων στην αμερικανική αγορά.<br />Η επιστροφή του οικονομικού εθνικισμού<br /><br />Η υπόθεση της Βραζιλίας αποκαλύπτει μια βαθύτερη μεταβολή στην αμερικανική στρατηγική.<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν χρησιμοποιούν πλέον τους δασμούς μόνο ως εργαλείο προστασίας της εγχώριας παραγωγής.<br /><br />Τους μετατρέπουν σε μέσο άσκησης εξωτερικής πολιτικής.<br /><br />Το εμπόριο, η τεχνολογία, οι περιβαλλοντικοί κανόνες, ακόμη και τα ψηφιακά συστήματα πληρωμών εντάσσονται πλέον στο ίδιο γεωπολιτικό πλαίσιο.<br /><br />Η οικονομική αλληλεξάρτηση, που για δεκαετίες θεωρούνταν εγγύηση σταθερότητας, μετατρέπεται σταδιακά σε πεδίο πίεσης και διαπραγμάτευσης.</div><div><br />Το πραγματικό διακύβευμα<br /><br />Η Βραζιλία είναι πιθανότατα μόνο η πρώτη πράξη.<br /><br />Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες εφαρμόσουν το ίδιο μοντέλο απέναντι στην Κίνα, την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ινδία ή την Ιαπωνία, τότε δεν θα μιλάμε απλώς για έναν νέο εμπορικό πόλεμο.<br /><br />Θα μιλάμε για τη μετάβαση σε ένα διεθνές οικονομικό σύστημα όπου οι κανόνες του εμπορίου θα διαμορφώνονται ολοένα και περισσότερο από τις γεωπολιτικές ισορροπίες και λιγότερο από τους πολυμερείς θεσμούς.<br /><br />Το ερώτημα, πλέον, δεν είναι αν οι δασμοί θα επεκταθούν.<br /><br />Είναι ποια χώρα θα είναι η επόμενη που θα βρεθεί στο στόχαστρο της νέας αμερικανικής εμπορικής στρατηγικής.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο εμπορικός πόλεμος του Τραμπ περνά στον Νότο. Γιατί η Βραζιλία είναι μόνο η αρχή.

Κωστας Καλλιαντερης Οι δασμοί 25% κατά της Βραζιλίας εγκαινιάζουν το νέο αμερικανικό δόγμα. Στο στόχαστρο έρχονται Κίνα, Ε.Ε., Ινδία, Ιαπωνί...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα “σιωπηλά τρισεκατομμύρια” του Κόλπου: Πώς τα κρατικά επενδυτικά ταμεία αλλάζουν τη γεωπολιτική οικονομίας.

<img height="133" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/dollar-economy-1-768x512.jpg" width="780" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Τα κρατικά επενδυτικά ταμεία (Sovereign Wealth Funds) των χωρών του Κόλπου μετατρέπονται στο νέο όπλο οικονομικής ισχύος της Μέσης Ανατολής. Με επενδύσεις-ρεκόρ που ξεπερνούν τα 53,9 δισ. δολάρια μέσα στο 2026, η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Κατάρ επανασχεδιάζουν την παγκόσμια οικονομική επιρροή τους, μειώνοντας σταδιακά την εξάρτησή τους από το πετρέλαιο και τις αμερικανικές εγγυήσεις ασφαλείας.<br /><br />Για δεκαετίες η δύναμη των αραβικών μοναρχιών μετριόταν σχεδόν αποκλειστικά σε βαρέλια πετρελαίου.<br /><br />Σήμερα, όμως, η πραγματική ισχύς τους δεν βρίσκεται μόνο στα κοιτάσματα υδρογονανθράκων.<br />Βρίσκεται στα επενδυτικά τους χαρτοφυλάκια.<br /><br />Τα κρατικά επενδυτικά ταμεία του Κόλπου (SWFs) εξελίσσονται στον σημαντικότερο οικονομικό μοχλό επιρροής της περιοχής, επενδύοντας σε τεχνητή νοημοσύνη, άμυνα, τεχνολογία, υποδομές, χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες και ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.<br /><br />Μόνο μέσα στο 2026 οι συνολικές επενδύσεις τους ξεπέρασαν τα 53,9 δισεκατομμύρια δολάρια, καταγράφοντας ιστορικό υψηλό.<br /><br />Την ίδια στιγμή, οι περιορισμοί στη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ προκάλεσαν απώλειες που εκτιμώνται σε περισσότερα από 50 δισεκατομμύρια δολάρια για την περιφερειακή οικονομία.<br /><br />Η απάντηση των χωρών του Κόλπου δεν ήταν η αύξηση της παραγωγής πετρελαίου.<br /><br />Ήταν η αξιοποίηση των επενδυτικών τους ταμείων ως εργαλείου οικονομικής ασφάλειας. <br />Η νέα οικονομική υπερδύναμη<br /><br />Συνολικά, τα κρατικά επενδυτικά ταμεία του Κόλπου διαχειρίζονται πλέον περιουσιακά στοιχεία αξίας αρκετών τρισεκατομμυρίων δολαρίων.<br /><br />Τα μεγαλύτερα από αυτά είναι:<div>Abu Dhabi Investment Authority (ADIA)<br />Mubadala Investment Company<br />Saudi Public Investment Fund (PIF)<br />Qatar Investment Authority (QIA)<br />Kuwait Investment Authority (KIA)<br /><br />Η στρατηγική τους διαφέρει από τα παραδοσιακά επενδυτικά κεφάλαια.<br /><br />Δεν επενδύουν απλώς για υψηλές αποδόσεις.<br /><br />Επενδύουν για γεωπολιτική επιρροή.<br />Η αποχώρηση των ΗΑΕ από τον OPEC άλλαξε τους κανόνες<br /><br />Η πιο χαρακτηριστική ένδειξη αυτής της αλλαγής ήταν η απόφαση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων να αποχωρήσουν από τον OPEC.<br /><br />Για δεκαετίες, η συμμετοχή στον οργανισμό προσέφερε υψηλές τιμές πετρελαίου μέσω ελεγχόμενης παραγωγής.<br /><br />Ωστόσο, περιόριζε την ευελιξία κάθε χώρας να διαμορφώνει τη δική της ενεργειακή πολιτική.<br /><br />Τα ΗΑΕ θεώρησαν ότι πλέον διαθέτουν ένα πολύ ισχυρότερο “μαξιλάρι”.<br /><br />Τα κρατικά τους επενδυτικά ταμεία.<br /><br />Με συνολικά περιουσιακά στοιχεία που υπερβαίνουν τα 1,8 τρισεκατομμύρια δολάρια, μπορούν να απορροφήσουν πολύ πιο εύκολα τις διακυμάνσεις στις τιμές του πετρελαίου.<br /><br />Με απλά λόγια:<br /><br />η οικονομική σταθερότητα δεν εξαρτάται πλέον αποκλειστικά από την τιμή του Brent.<br />Η Σαουδική Αραβία επενδύει στην… ανεξαρτησία της<br /><br />Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η περίπτωση της Σαουδικής Αραβίας.<br /><br />Το Public Investment Fund (PIF), με ενεργητικό που προσεγγίζει τα 900 δισεκατομμύρια δολάρια, αποτελεί πλέον το βασικό εργαλείο υλοποίησης του οράματος Vision 2030 του πρίγκιπα Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν.<br /><br />Η μεγαλύτερη αλλαγή όμως αφορά την άμυνα.<br /><br />Μέσω του PIF χρηματοδοτείται η Saudi Arabian Military Industries (SAMI), η οποία δημιουργήθηκε για να μειώσει την εξάρτηση της χώρας από τις αμερικανικές αμυντικές βιομηχανίες.<br /><br />Η εταιρεία παράγει πλέον:μη επανδρωμένα αεροσκάφη (UCAV),<br />αυτόνομα θαλάσσια συστήματα,<br />τεθωρακισμένα οχήματα,<br />ηλεκτρονικά συστήματα επιτήρησης.<br /><br />Πρόκειται ουσιαστικά για την οικονομική βάση της στρατηγικής αυτονομίας του Ριάντ. </div><div><br />Το τέλος της εποχής του πετροδολαρίου;<br /><br />Η εξέλιξη αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν θυμηθεί κανείς τη συμφωνία του 1974 ανάμεσα στον βασιλιά Φαϊζάλ και τον πρόεδρο Νίξον.<br /><br />Η συμφωνία εκείνη καθιέρωσε το πετροδολάριο.<br /><br />Η Σαουδική Αραβία πουλούσε πετρέλαιο αποκλειστικά σε δολάρια.<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες παρείχαν στρατιωτική προστασία.<br /><br />Σήμερα το μοντέλο αυτό μεταβάλλεται.<br /><br />Όχι επειδή καταρρέει.<br /><br />Αλλά επειδή το Ριάντ αποκτά πλέον οικονομικές και στρατιωτικές εναλλακτικές επιλογές.<br />Η Ασία γίνεται η νέα επενδυτική προτεραιότητα<br /><br />Η δεύτερη μεγάλη αλλαγή αφορά τη γεωγραφία των επενδύσεων.<br /><br />Για δεκαετίες τα περισσότερα αραβικά κεφάλαια κατευθύνονταν στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ευρώπη.<br /><br />Πλέον το ενδιαφέρον μεταφέρεται σταδιακά προς την Ασία.<br /><br />Χαρακτηριστικά παραδείγματα:επένδυση 550 εκατ. δολαρίων της Mubadala σε Νότια Κορέα και Χονγκ Κονγκ,<br />επένδυση περίπου 500 εκατ. δολαρίων της Qatar Investment Authority στην Κίνα,<br />περίπου 1,7 δισ. δολάρια σε ινδικές επιχειρήσεις, συμπεριλαμβανομένης της IDFC First Bank,<br />συμφωνία της θυγατρικής Alat του PIF ύψους 200 εκατ. δολαρίων με κινεζικό τεχνολογικό όμιλο.<br /><br />Η μετατόπιση αυτή αντανακλά μια ευρύτερη στρατηγική.<br /><br />Οι χώρες του Κόλπου βλέπουν πλέον την Ασία ως τον βασικό κινητήρα της παγκόσμιας ανάπτυξης για τις επόμενες δεκαετίες.<br />Από το πετρέλαιο στην τεχνητή νοημοσύνη<br /><br />Οι επενδύσεις δεν περιορίζονται πλέον στην ενέργεια.<br /><br />Τα κρατικά επενδυτικά ταμεία κατευθύνουν κεφάλαια σε:τεχνητή νοημοσύνη,<br />data centers,<br />ημιαγωγούς,<br />κυβερνοασφάλεια,<br />βιοτεχνολογία,<br />πράσινη ενέργεια,<br />fintech,<br />κρυπτονομίσματα,<br />logistics.<br /><br />Με αυτόν τον τρόπο επιχειρούν να δημιουργήσουν νέες πηγές εθνικού εισοδήματος, ανεξάρτητες από τις διακυμάνσεις των διεθνών τιμών του πετρελαίου.<br />Η νέα μορφή ισχύος<br /><br />Η Μέση Ανατολή εισέρχεται σε μια διαφορετική εποχή.<br /><br />Η ισχύς των κρατών του Κόλπου δεν βασίζεται πλέον μόνο στον έλεγχο των ενεργειακών αποθεμάτων ή των θαλάσσιων διαδρόμων.<br /><br />Βασίζεται όλο και περισσότερο στην ικανότητά τους να επηρεάζουν την παγκόσμια οικονομία μέσω στρατηγικών επενδύσεων.<br /><br />Οι αποφάσεις που λαμβάνονται σήμερα στα διοικητικά συμβούλια του PIF, της ADIA ή της Mubadala ενδέχεται να επηρεάζουν περισσότερο τις διεθνείς αγορές από μια μεταβολή της παραγωγής πετρελαίου.<br /><br />Η πραγματική γεωπολιτική μετάβαση του Κόλπου δεν είναι μόνο ενεργειακή.<br /><br />Είναι χρηματοοικονομική.<br /><br />Και ίσως αυτό να αποτελεί τη σημαντικότερη αλλαγή στην παγκόσμια οικονομική ισορροπία της τελευταίας δεκαετίας: οι αραβικές μοναρχίες δεν εξάγουν πλέον μόνο πετρέλαιο· εξάγουν κεφάλαιο, τεχνολογία και στρατηγική επιρροή.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τα “σιωπηλά τρισεκατομμύρια” του Κόλπου: Πώς τα κρατικά επενδυτικά ταμεία αλλάζουν τη γεωπολιτική οικονομίας.

Βασιλης Διαμαντακος  Τα κρατικά επενδυτικά ταμεία (Sovereign Wealth Funds) των χωρών του Κόλπου μετατρέπονται στο νέο όπλο οικονομικής ισχύο...

Διαβάστε την συνέχεια

Deutsche Bank: Η Αθήνα τελευταία σε ποιότητα ζωής. Τιμές Νέας Υόρκης και μισθοί Βαλκανίων.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/05/athina-1200x700-1-630x400.jpg" width="788" /><br /><br />Στην τελευταία θέση μεταξύ των 50 ισχυρότερων οικονομικών μητροπόλεων του κόσμου κατατάσσεται η Αθήνα ως προς την ποιότητα ζωής, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση «Mapping the World’s Prices 2026» της Deutsche Bank.<br /><br />Η μελέτη καταγράφει ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα για τους κατοίκους της ελληνικής πρωτεύουσας δεν είναι μόνο οι χαμηλές αποδοχές, αλλά κυρίως η μεγάλη απόσταση ανάμεσα στους μισθούς και στο ολοένα αυξανόμενο κόστος διαβίωσης.<br /><br />Παρά το γεγονός ότι οι καθαρές αποδοχές των εργαζομένων έχουν ενισχυθεί σημαντικά την τελευταία δεκαετία, η βελτίωση αυτή απορροφήθηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από την εκρηκτική αύξηση των ενοικίων και των τιμών στην αγορά κατοικίας.<br /><br />Σύμφωνα με τα στοιχεία της έκθεσης, ο μέσος καθαρός μηνιαίος μισθός στην Αθήνα διαμορφώνεται στα 1.321 δολάρια, παρουσιάζοντας αύξηση άνω του 60% σε σχέση με το 2016.<br /><br />Ωστόσο, το εισόδημα αυτό δεν μεταφράζεται σε ουσιαστική βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, καθώς το κόστος στέγασης έχει αυξηθεί με πολύ ταχύτερους ρυθμούς.<br /><br />Οι αναλυτές της Deutsche Bank επισημαίνουν ότι η πραγματική ποιότητα ζωής αποτυπώνεται στο εισόδημα που απομένει μετά την κάλυψη των βασικών στεγαστικών αναγκών.<br /><br />Στην περίπτωση της Αθήνας, το ενοίκιο για ένα διαμέρισμα τριών υπνοδωματίων στο κέντρο της πόλης έχει αυξηθεί κατά περίπου 144% μέσα σε δέκα χρόνια, φτάνοντας πλέον τα 1.330 δολάρια τον μήνα.<br /><br />Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και ένα νοικοκυριό με δύο εργαζόμενους βλέπει το διαθέσιμο εισόδημά του, μετά την πληρωμή του ενοικίου, να αυξάνεται ελάχιστα σε σχέση με το παρελθόν.<br /><br />Ανάλογη είναι η εικόνα και στην αγορά ακινήτων, όπου η μέση τιμή αγοράς κατοικίας στο κέντρο της Αθήνας έχει αυξηθεί κατά περίπου 150% μέσα στη δεκαετία, αγγίζοντας πλέον τα 4.016 δολάρια ανά τετραγωνικό μέτρο.<br /><br />Η σύγκριση με τη Νέα Υόρκη αναδεικνύει ακόμη περισσότερο το πρόβλημα της αγοραστικής δύναμης.<br /><br />Οι καθαρές αποδοχές των Αθηναίων αντιστοιχούν μόλις στο 24% εκείνων των κατοίκων της αμερικανικής μεγαλούπολης, ενώ το συνολικό κόστος ζωής στην ελληνική πρωτεύουσα φθάνει στο 62,4% του αντίστοιχου επιπέδου στις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Με βάση αυτόν τον δείκτη, η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις ακριβότερες χώρες του κόσμου σε σχέση με τα αμερικανικά εισοδήματα.<br /><br />Ιδιαίτερα έντονη είναι η επιβάρυνση στις καθημερινές μετακινήσεις.<br /><br />Η τιμή της αμόλυβδης βενζίνης στην Αθήνα εμφανίζεται κατά 209% υψηλότερη από εκείνη της Νέας Υόρκης, κατατάσσοντας την ελληνική πρωτεύουσα στις ακριβότερες πόλεις διεθνώς ως προς το κόστος καυσίμων.<br /><br />Αυξημένες σε σχέση με τις αμερικανικές είναι και οι τιμές σε αρκετά καταναλωτικά προϊόντα.<br /><br />Ένα τζιν Levi’s 501 κοστίζει περίπου 138% περισσότερο, ενώ υψηλά παραμένουν και τα επίπεδα τιμών στο γρήγορο φαγητό, στα αναψυκτικά, στον καπουτσίνο και στην εγχώρια μπύρα.<br /><br />Αντίστοιχα, το κόστος των αγορών από το σούπερ μάρκετ εξακολουθεί να βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα, παρουσιάζοντας αισθητή αύξηση σε σχέση με πριν από μία δεκαετία.<br /><br />Η μοναδική κατηγορία στην οποία η Αθήνα εμφανίζει σαφές πλεονέκτημα είναι οι δημόσιες συγκοινωνίες, καθώς το κόστος της μηνιαίας κάρτας μετακίνησης παραμένει αισθητά χαμηλότερο από αυτό της Νέας Υόρκης.<br /><br />Στους υπόλοιπους δείκτες ποιότητας ζωής, η έκθεση αποδίδει χαμηλές επιδόσεις στην ασφάλεια και στις υπηρεσίες υγείας, μέτρια αξιολόγηση στις κυκλοφοριακές συνθήκες και ιδιαίτερα θετική βαθμολογία στο κλίμα, το οποίο αποτελεί ένα από τα βασικά συγκριτικά πλεονεκτήματα της πόλης.<br /><br />Στην κορυφή της διεθνούς κατάταξης για την ποιότητα ζωής βρίσκονται το Λουξεμβούργο, η Κοπεγχάγη και το Άμστερνταμ, ενώ ακολουθούν το Μόναχο, η Βιέννη και η Φρανκφούρτη. Παράλληλα, η Ζυρίχη και η Γενεύη εξακολουθούν να συγκαταλέγονται στις ακριβότερες πόλεις του κόσμου, ενώ το Τόκιο ξεχωρίζει ως μία από τις πιο προσιτές επιλογές μεταξύ των ανεπτυγμένων οικονομιών, κυρίως λόγω του χαμηλότερου κόστους εστίασης.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Deutsche Bank: Η Αθήνα τελευταία σε ποιότητα ζωής. Τιμές Νέας Υόρκης και μισθοί Βαλκανίων.

Στην τελευταία θέση μεταξύ των 50 ισχυρότερων οικονομικών μητροπόλεων του κόσμου κατατάσσεται η Αθήνα ως προς την ποιότητα ζωής, σύμφωνα με ...

Διαβάστε την συνέχεια

Έλεγαν «πουλήστε την Ακρόπολη!». Από τον μύθο του «τεμπέλη» Έλληνα στις fake αναρρωτικές των «εργατικών» Γερμανών.Έγκλημα και τιμωρία.

<img height="140" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/6c35feee3572740c42fd6b15d244868a_XL.jpg?v=3" width="760" /><br /><br /><div>Τι συμβαίνει πραγματικά με την παραγωγικότητα της εργασίας στην Ελλάδα και το παρασιτικό μοντέλο που… δεν ανήκει αποκλειστικά στο Νότο - ΟΟΣΑ: Οι Έλληνες εργάζονται περισσότερο ... 3 μήνες το χρόνο<br /><br />Υπάρχουν πολιτικοί μύθοι που επιβιώνουν περισσότερο από τα ίδια τα γεγονότα που τους γέννησαν αλλά η Ιστορία έχει πάντοτε τον τρόπο της να εκδικείται.<br />Ένας από αυτούς είναι αναμφίβολα ο μύθος του «τεμπέλη Έλληνα» απέναντι στον υποτίθεται «εργατικό προτεσταντικής ηθικής Γερμανό».<br />Πρόκειται για ένα αφήγημα που διαμορφώθηκε στα χρόνια της ελληνικής δημοσιονομικής κρίσης, χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο πολιτικής πίεσης για την λήψη «αιματηρών» μέτρων στα πλαίσιο των 3 μνημονίων (το 2010, το 2012 και το 2015).<br />Η ειρωνεία είναι ότι τα πραγματικά στοιχεία δεν μπορούσαν ποτέ να επιβεβαιώσουν αυτό το αφήγημα και η χλεύη που επιχειρήθηκε να κατευνθεί στη χώρα μας επιστρέφει στους εμπνευστές της.<br />Την περίοδο 2010-2015, όταν η Ελλάδα βρισκόταν στο επίκεντρο της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης στη μεταπολεμική Ευρώπη, μεγάλο μέρος του γερμανικού Τύπου συνέβαλε στη δημιουργία μιας εικόνας σύμφωνα με την οποία οι Έλληνες ζούσαν πέρα από τις δυνατότητές τους επειδή εργάζονταν λίγο, συνταξιοδοτούνταν νωρίς και περίμεναν από τους φορολογούμενους του Βορρά να χρηματοδοτήσουν το υψηλό για τα παραγωγικά δεδομένα τηε χώρας βιοτικό τους επίπεδο.<br />Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η Bild.</div><div><br />Η μεγαλύτερη σε κυκλοφορία γερμανική εφημερίδα δημοσίευσε αλλεπάλληλα πρωτοσέλιδα που παρουσίαζαν τους Έλληνες περίπου ως οικονομικούς απατεώνες της Ευρώπης.<br />Το περίφημο πρωτοσέλιδο «Πουλήστε τα νησιά σας, χρεοκοπημένοι Έλληνες, και πουλήστε και την Ακρόπολη» έγινε σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής.<br />Η εικόνα αυτή αναπαράχθηκε από άλλα μέσα ενημέρωσης, πολιτικούς σχολιαστές αλλά και ευρωπαϊκούς πολιτικούς κύκλους.<br />Η Ελλάδα μετατράπηκε από χώρα που αντιμετώπιζε μια σύνθετη κρίση χρέους σε παράδειγμα προς αποφυγή.</div><div><br />Το πρόβλημα παρουσιάστηκε σχεδόν αποκλειστικά ως αποτέλεσμα εθνικού χαρακτήρα: οι Έλληνες ήταν «τεμπέληδες», οι Γερμανοί «εργατικοί».<br />Το αφήγημα αυτό εξυπηρετούσε πολιτικές σκοπιμότητες.<br />Η κυβέρνηση της Angela Merkel, έχοντας απέναντί της μια κοινή γνώμη που αντιδρούσε στα πακέτα διάσωσης, όφειλε να εξηγήσει γιατί οι Γερμανοί φορολογούμενοι θα συμμετείχαν στη χρηματοδότηση της Ελλάδας.<br />Η επίκληση της «εργατικότητας» του Βορρά απέναντι στην «ανευθυνότητα» του Νότου λειτούργησε ως ένα εύκολο πολιτικό επιχείρημα υπέρτατου λαϊκισμού.<br />Ο τότε υπουργός Οικονομικών Wolfgang Schäuble υπήρξε ο βασικός εκφραστής της αυστηρής δημοσιονομικής γραμμής.<br />Αν και απέφευγε συνήθως τους προσβλητικούς χαρακτηρισμούς, οι δημόσιες παρεμβάσεις του υπογράμμιζαν συνεχώς την ανάγκη πειθαρχίας, μεταρρυθμίσεων και αλλαγής νοοτροπίας στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου.<br />Παράλληλα, πολιτικοί όπως ο Horst Seehofer, αλλά και στελέχη των Χριστιανοκοινωνιστών της Βαυαρίας, χρησιμοποιούσαν ακόμη πιο σκληρή γλώσσα, ενισχύοντας την εντύπωση ότι οι Γερμανοί εργάζονται για να πληρώνουν τις σπατάλες των Ελλήνων.<br /><br />Τι λένε οι αριθμοί...<br /><br />Το εντυπωσιακό είναι ότι εκείνη ακριβώς την περίοδο υπήρχαν ήδη διαθέσιμα τα στοιχεία του ΟΟΣΑ.<br />Και τα στοιχεία αυτά έλεγαν το ακριβώς αντίθετο <br />Οι Έλληνες εργαζόμενοι κατέγραφαν σταθερά περισσότερες ώρες εργασίας από σχεδόν όλους τους Ευρωπαίους.<br />Αντίθετα, οι Γερμανοί βρίσκονταν μεταξύ των χωρών με τις λιγότερες ετήσιες ώρες εργασίας στον ανεπτυγμένο κόσμο.<br />Αυτό δεν είναι μία μορφή… «Greek statistics».<br />Ήταν επίσημα στοιχεία του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ).<br />Η διαφορά ξεπερνούσε ήδη τότε τις 500 ώρες εργασίας ετησίως ανά εργαζόμενο.<br />Με απλά λόγια, ο μέσος Έλληνας εργαζόταν περισσότερο από δύο επιπλέον ώρες κάθε εργάσιμη ημέρα σε σχέση με τον μέσο Γερμανό, αν υπολογιστεί σε ετήσια βάση.<br />Πώς λοιπόν δημιουργήθηκε ο μύθος;<br /><br />Ο χρόνος εργασίας και η παραγωγικότητα.. <br /><br />Η απάντηση βρίσκεται στη σύγχυση δύο εντελώς διαφορετικών εννοιών: του χρόνου εργασίας και της παραγωγικότητας.<br />Οι οικονομολόγοι γνωρίζουν εδώ και δεκαετίες ότι οι πολλές ώρες εργασίας δεν σημαίνουν απαραίτητα μεγαλύτερη παραγωγή πλούτου.<br />Αντίθετα, οι πιο παραγωγικές οικονομίες του κόσμου συχνά εμφανίζουν μικρότερο χρόνο εργασίας.<br />Η Γερμανία αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα.<br />Ο Γερμανός εργαζόμενος εργάζεται λιγότερες ώρες, αλλά διαθέτει στη διάθεσή του πολύ μεγαλύτερο κεφάλαιο, πιο προηγμένη τεχνολογία, υψηλότερο βαθμό αυτοματοποίησης, καλύτερη οργάνωση της παραγωγής, ισχυρότερη βιομηχανική βάση και μεγαλύτερη πρόσβαση στην καινοτομία.<br />Αυτοί είναι οι πραγματικοί λόγοι που η παραγωγικότητα ανά ώρα εργασίας στη Γερμανία παραμένει υψηλή.</div><div><br />Δεν πρόκειται για κάποιο εθνικό χαρακτηριστικό.<br />Υπάρχει ένα παραγωγικό μοντέλο που χτίστηκε επί δεκαετίες μέσα από επενδύσεις στη βιομηχανία, στην τεχνολογία, στην επαγγελματική εκπαίδευση, στις εξαγωγές και στην καινοτομία.<br />Από την άλλη πλευρά, η ελληνική οικονομία στηρίχθηκε επί δεκαετίες στις μικρές επιχειρήσεις, στις υπηρεσίες, στον τουρισμό και στην κατανάλωση - και σήμερα δεκατίες μερά το πρώτο μνημόνιο έχει εγκλωβιστεί σε έναν φαύλο κύκλο χαμηλής παραγωγικότητας της οικονομίας, έχουμε γίνει η οικονομία των cafes!<br />Η περιορισμένη βιομηχανική βάση, η χαμηλή επενδυτική δραστηριότητα, η γραφειοκρατία, η μικρή χρήση νέων τεχνολογιών και η περιορισμένη ένταση κεφαλαίου εξηγούν γιατί η παραγωγικότητα παραμένει χαμηλότερη, παρά τον μεγαλύτερο χρόνο εργασίας.<br />Με άλλα λόγια, οι Έλληνες δεν εργάζονταν λιγότερο, απλώς εργάζονταν σε μια οικονομία που παρήγαγε μικρότερη προστιθέμενη αξία ανά ώρα εργασίας.<br />Η διάκριση αυτή ήταν γνωστή στους οικονομολόγους.<br />Δεν ήταν όμως ιδιαίτερα χρήσιμη στην πολιτική αντιπαράθεση.<br />Ήταν πολύ πιο εύκολο να εξηγηθεί η ελληνική κρίση μέσω στερεοτύπων παρά μέσω σύνθετων οικονομικών αναλύσεων - ποια είναι η πραγματική σχέση των γερμανικών πλεονασμάτων με τα ελληνικά ελλείμματα καθώς διαμορφώθηκε ένα μοντέλο οικονομικό στηριγμένο στην κατανάλωση χωρίς παραγωγική βάση.<br />Έτσι δημιουργήθηκε ένας από τους πιο ανθεκτικούς μύθους της ευρωπαϊκής κρίσης: ότι η δημοσιονομική κατάρρευση της Ελλάδας ήταν αποτέλεσμα της υποτιθέμενης… τεμπελιάς των πολιτών της.<br /><br />Όταν η πραγματικότητα εκδικείται<br /><br />Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, όμως, η πραγματικότητα φαίνεται να εκδικείται τα στερεότυπα.<br />Γιατί σήμερα δεν είναι κάποιο ελληνικό υπουργείο ή κάποιος Έλληνας οικονομολόγος που υποστηρίζει ότι η Γερμανία χρειάζεται περισσότερη εργασία.<br />Είναι η ίδια η γερμανική κυβέρνηση.<br />Και οι μεταρρυθμίσεις που προωθεί ο καγκελάριος Friedrich Merz ανοίγουν μια συζήτηση η οποία, ίσως άθελά της, αποδομεί οριστικά τον μύθο που κυριάρχησε την προηγούμενη δεκαετία<br />Δεκαπέντε χρόνια μετά την κορύφωση της ελληνικής κρίσης, η δημόσια συζήτηση στη Γερμανία έχει αλλάξει εντυπωσιακά.</div><div><br />Στο επίκεντρο δεν είναι πλέον οι οικονομίες του ευρωπαϊκού Νότου αλλά η ίδια η γερμανική οικονομία, η οποία για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά αντιμετωπίζει σοβαρές προκλήσεις στην ανάπτυξη, τη βιομηχανική παραγωγή και τη διεθνή ανταγωνιστικότητα.<br />Η κυβέρνηση του καγκελάριου Friedrich Merz θεωρεί ότι η χώρα χρειάζεται μια συνολική επανεκκίνηση και ο ίδιος έχει δηλώσει ότι «η Γερμανία ζει πάνω από τις δυνατότητες της».<br />Το πακέτο μεταρρυθμίσεων που παρουσίασε περιλαμβάνει δεκάδες παρεμβάσεις στη φορολογία, στη δημόσια διοίκηση, στις επενδύσεις και στην αγορά εργασίας. Ανάμεσα στα μέτρα που προκάλεσαν τη μεγαλύτερη συζήτηση βρίσκονται εκείνα που αφορούν τις αναρρωτικές άδειες.<br /><br />Οι... αναρρωτικές άδειες και η κατάργησή τους<br /><br />Η κυβέρνηση ανακοίνωσε την κατάργηση της δυνατότητας χορήγησης αναρρωτικής άδειας μέσω τηλεφωνικής επικοινωνίας με γιατρό, ενώ δίνεται στους εργοδότες η δυνατότητα να ζητούν ιατρική βεβαίωση ήδη από την πρώτη ημέρα ασθένειας.<br />Παράλληλα, ο δημόσιος διάλογος στη Γερμανία επικεντρώνεται στη σημαντική αύξηση των ημερών απουσίας λόγω ασθενείας, που σύμφωνα με εργοδοτικές οργανώσεις και οικονομικά ινστιτούτα επιβαρύνει την παραγωγικότητα της οικονομίας.<br />Η συζήτηση αυτή δεν εμφανίστηκε ξαφνικά.<br />Ήδη από το 2023 και το 2024 οι μεγαλύτεροι ασφαλιστικοί οργανισμοί της Γερμανίας, όπως η Techniker Krankenkasse και η DAK-Gesundheit, κατέγραφαν ιστορικά υψηλά επίπεδα αναρρωτικών αδειών.<br />Μετά την πανδημία, οι απουσίες λόγω λοιμώξεων του αναπνευστικού, ψυχικών νοσημάτων και μυοσκελετικών προβλημάτων αυξήθηκαν σημαντικά.<br />Ορισμένες μελέτες ανέφεραν ότι ο μέσος εργαζόμενος απουσίαζε σχεδόν 20 ημέρες ετησίως λόγω ασθένειας, επίδοση από τις υψηλότερες στην Ευρώπη.<br />Η κυβέρνηση Merz θεωρεί ότι η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να συνεχιστεί.<br />Το επιχείρημα είναι πως η Γερμανία, σε μια περίοδο έντονου διεθνούς ανταγωνισμού από τις Ηνωμένες Πολιτείες και κυρίως από την Κίνα, δεν έχει την πολυτέλεια να χάνει εκατομμύρια εργατοώρες κάθε χρόνο.</div><div><br />Παράλληλα, η χώρα αντιμετωπίζει ένα ακόμη σοβαρό πρόβλημα: τη γήρανση του πληθυσμού.<br />Οι γενιές που στήριξαν τη μεταπολεμική οικονομική άνθηση αποχωρούν σταδιακά από την αγορά εργασίας, ενώ οι νεότερες ηλικιακές ομάδες είναι αριθμητικά μικρότερες.<br />Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των γερμανικών οικονομικών ινστιτούτων, μέσα στην επόμενη δεκαετία θα λείψουν ίσως και 3 με 4 εκατομμύρια εργαζόμενοι από την αγορά εργασίας.<br />Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η αύξηση της πραγματικής συμμετοχής στην εργασία αντιμετωπίζεται ως οικονομική αναγκαιότητα.<br />Εδώ όμως εμφανίζεται η μεγάλη αντίφαση.<br />Την ώρα που η γερμανική κυβέρνηση ζητά περισσότερη εργασία, τα στοιχεία του ΟΟΣΑ εξακολουθούν να δείχνουν ότι οι Γερμανοί εργάζονται αισθητά λιγότερες ώρες από τους Έλληνες.<br />Σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του ΟΟΣΑ, ο μέσος εργαζόμενος στη Γερμανία εργάζεται περίπου 1.340 ώρες ετησίως.<br />Πρόκειται για μία από τις χαμηλότερες επιδόσεις μεταξύ των ανεπτυγμένων οικονομιών.<br />Εργαζόμαστε 3 μήνες περισσότερο το χρόνο…<br /><br />Η Ελλάδα, αντίθετα, εξακολουθεί να βρίσκεται στις πρώτες θέσεις της Ευρώπης, με περίπου 1.900 ώρες εργασίας τον χρόνο ανά εργαζόμενο.<br />Η διαφορά υπερβαίνει τις 500 ώρες ετησίως, δηλαδή αντιστοιχεί σε περισσότερους από τρεις μήνες πλήρους απασχόλησης.<br />Ακόμη και τα στοιχεία της Eurostat για το πραγματικό εβδομαδιαίο ωράριο επιβεβαιώνουν την ίδια εικόνα.<br />Οι Έλληνες εργάζονται περισσότερες ώρες κατά μέσο όρο από όλους σχεδόν τους εργαζομένους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ οι Γερμανοί παραμένουν κοντά στον ευρωπαϊκό μέσο όρο ή και χαμηλότερα, λόγω της μεγάλης διάδοσης της μερικής απασχόλησης και των ευέλικτων μορφών εργασίας.<br />Αυτό σημαίνει ότι οι Γερμανοί είναι λιγότερο εργατικοί;<br />Η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι.<br />Η παραγωγικότητα μιας οικονομίας εξαρτάται από παράγοντες πολύ πιο σύνθετους από τον αριθμό των ωρών που εργάζεται ένας άνθρωπος – πρόκειται για το σύνολο των συντελεστών παραγωγής και το κεφάλαιο όπως λένε οι οικονομολόγοι.</div><div><br />Πιο απλά: Η ποιότητα του εξοπλισμού, οι επενδύσεις, η αυτοματοποίηση, η χρήση τεχνητής νοημοσύνης, η ψηφιοποίηση, η οργάνωση της παραγωγής, η ποιότητα της εκπαίδευσης, οι υποδομές και η πρόσβαση σε κεφάλαια καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό το παραγόμενο αποτέλεσμα.<br />Ένας εργαζόμενος που χρησιμοποιεί σύγχρονα ρομποτικά συστήματα σε μια αυτοματοποιημένη γραμμή παραγωγής μπορεί να παράγει πολλαπλάσια αξία μέσα σε μία ώρα σε σχέση με έναν εργαζόμενο που εκτελεί χειρωνακτικές εργασίες για διπλάσιο χρονικό διάστημα.<br />Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της παραγωγικότητας.<br />Η Γερμανία οικοδόμησε την οικονομική της ισχύ πάνω στη βιομηχανία υψηλής τεχνολογίας, στη μηχανολογία, στη χημική βιομηχανία, στην αυτοκινητοβιομηχανία και στις εξαγωγές προϊόντων υψηλής προστιθέμενης αξίας.<br />Η Ελλάδα, αντίθετα, βασίστηκε - και δυστυχώς εξακολουθεί! - κυρίως στον τουρισμό, στις υπηρεσίες, στις μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις και σε περιορισμένη βιομηχανική παραγωγή – κλάδους με χαμηλή παραγωγικότητα της εργασίας, με ποιο οικονομικούς όρους βρίσκονται χαμηλά στην αλυσίδα παραγωγής αξίας.<br />Οι δύο οικονομίες δεν μπορούν να συγκριθούν αποκλειστικά με βάση τις ώρες εργασίας.<br /><br />Η κατάρρευση του παραγωγικού μοντέλου<br /><br />Ωστόσο, η συζήτηση που διεξάγεται σήμερα στη Γερμανία αποκαλύπτει κάτι ιδιαίτερα σημαντικό.<br />Το πρόβλημα είναι ότι η οικονομία τους αντιμετωπίζει νέες δομικές προκλήσεις: υψηλό ενεργειακό κόστος μετά τη ρήξη με τη Ρωσία, αυξανόμενο ανταγωνισμό από την Κίνα, δημογραφική γήρανση, επιβράδυνση της αυτοκινητοβιομηχανίας και ανάγκη μετάβασης σε νέες τεχνολογίες.<br />Με άλλα λόγια, η πραγματικότητα αποδεικνύεται πολύ πιο σύνθετη από τα στερεότυπα.<br />Ίσως γι' αυτό αξίζει να θυμόμαστε όσα συνέβησαν την περίοδο της ελληνικής κρίσης.<br />Τα πολιτικά αφηγήματα μπορεί να είναι χρήσιμα προς κατανάλωση στο εσωτερικό μιας χώρας, όμως σπάνια εξηγούν τις πραγματικές αιτίες των οικονομικών εξελίξεων.<br /><br />Οι Έλληνες δεν ευθύνονταν για την κρίση επειδή εργάζονταν λιγότερο.<br />Όπως και οι Γερμανοί δεν αντιμετωπίζουν σήμερα προβλήματα ανταγωνιστικότητας επειδή έγιναν ξαφνικά τεμπέληδες.<br />Η ιστορία της τελευταίας δεκαπενταετίας προσφέρει ένα πολύτιμο μάθημα. Η παραγωγικότητα δεν είναι θέμα εθνικού χαρακτήρα αλλά οργάνωσης της παραγωγικής βάσης.<br />Οι ώρες εργασίας δεν ταυτίζονται με την οικονομική επίδοση και μάλιστα στο ψηφιακό περιβάλλον.<br />Αυτό που χρειάζονται και οι δύο χώρες είναι παραγωγικά μοντέλα που θα δημιουργούν μεγαλύτερη αξία, καλύτερες θέσεις εργασίας και υψηλότερο επίπεδο ευημερίας αλλιώς θα καταρρεύσουν από το σοκ της Κίνας και των τεράστιων δυνάμεων που θα απελευθερώσει η δεύτερη τη τάξει οικονομία στον κόσμο.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Έλεγαν «πουλήστε την Ακρόπολη!». Από τον μύθο του «τεμπέλη» Έλληνα στις fake αναρρωτικές των «εργατικών» Γερμανών.Έγκλημα και τιμωρία.

Τι συμβαίνει πραγματικά με την παραγωγικότητα της εργασίας στην Ελλάδα και το παρασιτικό μοντέλο που… δεν ανήκει αποκλειστικά στο Νότο - ΟΟΣ...

Διαβάστε την συνέχεια

«Block 2»: Η πρώτη γεώτρηση φυσικού αερίου στην Ελλάδα μετά από 40 χρόνια. Η επιλογή της Ηγουμενίτσας.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/geotrisi.jpg"><img height="113" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/geotrisi.jpg" width="763" /></a><br /><br />Σε τροχιά υλοποίησης εισέρχεται η πρώτη ερευνητική γεώτρηση για φυσικό αέριο στην Ελλάδα έπειτα από περίπου τέσσερις δεκαετίες. Το ιστορικό αυτό εγχείρημα, που έχει προγραμματιστεί για τον Φεβρουάριο του 2027 στο «Block 2» του Ιονίου Πελάγους, περνά σταδιακά στη φάση της οργανωτικής και αδειοδοτικής ωρίμανσης.<br /><br />Μάλιστα, εντός του τρέχοντος μηνός αναμένεται να κατατεθεί στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ). Η συγκεκριμένη μελέτη αφορά αποκλειστικά το κομμάτι της ερευνητικής γεώτρησης και αποτελεί ξεχωριστή διαδικασία από τις σεισμικές έρευνες, οι οποίες έχουν ήδη ολοκληρωθεί και αδειοδοτηθεί επιτυχώς.<br /><br />Ηγουμενίτσα: Το λιμάνι-κλειδί για την υποστήριξη του έργου<br /><br />Σύμφωνα με παράγοντες της αγοράς, το λιμάνι της Ηγουμενίτσας αποτελεί την επικρατέστερη λύση για να λειτουργήσει ως η βασική εφοδιαστική βάση του έργου, λόγω της κοντινής του απόστασης από το σημείο της γεώτρησης.<br /><br />Το προφίλ της μεγάλης αυτής επένδυσης διαμορφώνεται ως εξής:<br /><br />Η κοινοπραξία: Το έργο διαχειρίζεται η Energean (30%), με τη συμμετοχή του αμερικανικού κολοσσού ExxonMobil (60%) και της Helleniq Energy (10%).<br /><br />Η γεώτρηση «Ασωπός-1»: Αναμένεται να φτάσει στο εντυπωσιακό βάθος των 4.622 μέτρων.<br /><br />Το κόστος: Η πρώτη αυτή ερευνητική φάση υπολογίζεται ότι θα κοστίσει μεταξύ 60 και 70 εκατομμυρίων ευρώ.<br />Οι εκτιμήσεις για το κοίτασμα και τα οικονομικά οφέλη<br /><br />Οι γεωλογικές προσδοκίες για το «Block 2» είναι ιδιαίτερα υψηλές, καθώς τα μέχρι τώρα στοιχεία δείχνουν σημαντικές προοπτικές:<br /><br />Δυνητικό απόθεμα: Υπολογίζεται ότι στην περιοχή ενδέχεται να κρύβονται 270 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου.<br /><br />Επενδύσεις μαμούθ: Εφόσον οι έρευνες στεφθούν με επιτυχία και επιβεβαιωθεί η εμπορική αξία του κοιτάσματος, η φάση της πλήρους ανάπτυξης θα απαιτήσει επενδύσεις ύψους 5 δισεκατομμυρίων ευρώ.<br /><br />Έσοδα για το Δημόσιο: Σε βάθος εικοσαετίας, η αξιοποίηση του κοιτάσματος εκτιμάται ότι μπορεί να αποφέρει στα κρατικά ταμεία έσοδα που θα αγγίξουν τα 10 δισεκατομμύρια ευρώ.<div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Block 2»: Η πρώτη γεώτρηση φυσικού αερίου στην Ελλάδα μετά από 40 χρόνια. Η επιλογή της Ηγουμενίτσας.

Σε τροχιά υλοποίησης εισέρχεται η πρώτη ερευνητική γεώτρηση για φυσικό αέριο στην Ελλάδα έπειτα από περίπου τέσσερις δεκαετίες. Το ιστορικό ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το χρέος των Μνημονίων θα το πληρώνουμε έως το 2070–Πάνω από 230 δισ.παραμένουν οι υποχρεώσεις της Ελλάδας.

<img height="133" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/pierrakakis-mitsotakis-768x512.jpg" width="763" /><br /><br /><b>Κωστας Καλλιαντερης</b><br />Παρά τη θεαματική αποκλιμάκωση του δημόσιου χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ, η Ελλάδα θα συνεχίσει να αποπληρώνει τα δάνεια των Μνημονίων για ακόμη τέσσερις δεκαετίες. Η εαρινή έκθεση του Ελληνικού Δημοσιονομικού Συμβουλίου αποκαλύπτει ότι οι συνολικές υποχρεώσεις προς τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς και τα μεταμνημονιακά δάνεια ξεπερνούν σήμερα τα 230 δισ. ευρώ.<br /><br />Η Ελλάδα μπορεί να έχει επιστρέψει στην επενδυτική βαθμίδα και να εμφανίζει έναν από τους ταχύτερους ρυθμούς αποκλιμάκωσης του δημόσιου χρέους στην Ευρώπη, όμως ο λογαριασμός της δημοσιονομικής κρίσης θα συνεχίσει να βαραίνει πολλές ακόμη γενιές φορολογουμένων.<br /><br />Σύμφωνα με την Εαρινή Έκθεση 2026 του Ελληνικού Δημοσιονομικού Συμβουλίου (ΕΔΣ), η πλήρης αποπληρωμή των δανείων που έλαβε η χώρα κατά την περίοδο των Μνημονίων δεν αναμένεται να ολοκληρωθεί πριν από το 2070, διατηρώντας την Ελλάδα σε καθεστώς μακροχρόνιων δημοσιονομικών υποχρεώσεων για ακόμη 44 χρόνια.<div><br />Από τα 288,7 δισ. ευρώ απομένουν πάνω από 211 δισ.<br /><br />Κατά την περίοδο 2010-2018, η Ελλάδα άντλησε συνολικά 288,7 δισ. ευρώ μέσω των τριών προγραμμάτων οικονομικής στήριξης από:τις χώρες της Ευρωζώνης (GLF),<br />το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF),<br />και τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM).<br /><br />Μέχρι σήμερα έχουν αποπληρωθεί περίπου 77 δισ. ευρώ, ποσό που περιλαμβάνει και την πλήρη εξόφληση των δανείων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ύψους 32,1 δισ. ευρώ.<br /><br />Ωστόσο, το ανεξόφλητο υπόλοιπο εξακολουθεί να διαμορφώνεται στα 211,4 δισ. ευρώ, με το μεγαλύτερο μέρος των αποπληρωμών να εκτείνεται χρονικά έως το 2070. </div><div><br />Τα διμερή δάνεια τελειώνουν το 2031<br /><br />Από τα 52,9 δισ. ευρώ των διμερών δανείων που χορήγησαν οι χώρες της Ευρωζώνης στο πρώτο πρόγραμμα διάσωσης, απομένουν σήμερα περίπου 26,3 δισ. ευρώ.<br /><br />Η Ελλάδα σχεδιάζει να συνεχίσει την πολιτική πρόωρων αποπληρωμών, με αποτέλεσμα το ανεξόφλητο υπόλοιπο να περιοριστεί στα περίπου 19 δισ. ευρώ έως το τέλος του 2026.<br /><br />Στη συνέχεια προβλέπονται ετήσιες καταβολές περίπου 5 δισ. ευρώ, οδηγώντας στην πλήρη εξόφλησή τους το 2031.</div><div><br />Το μεγάλο βάρος παραμένει στο EFSF<br /><br />Το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού χρέους εξακολουθεί να αφορά τα δάνεια του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF).<br /><br />Από τα συνολικά 141,8 δισ. ευρώ που εκταμιεύθηκαν, παραμένουν ανεξόφλητα περίπου 125,7 δισ. ευρώ.<br /><br />Η ιδιαίτερα μεγάλη διάρκεια αποπληρωμής των συγκεκριμένων δανείων σημαίνει ότι οι ετήσιες δόσεις θα συνεχιστούν έως και το 2070, αποτελώντας τον βασικό λόγο για τον οποίο η Ελλάδα θα διατηρεί χρηματοδοτικές υποχρεώσεις προς τους ευρωπαϊκούς θεσμούς για πολλές ακόμη δεκαετίες.<br /><br />Παράλληλα, τα 58,8 δισ. ευρώ που δανείστηκε η χώρα από τον ESM στο πλαίσιο του τρίτου Μνημονίου θα αποπληρώνονται από το 2034 έως το 2060. </div><div><br />Άλλα 23 δισ. ευρώ από τα νέα ευρωπαϊκά δάνεια<br /><br />Στις μακροπρόθεσμες υποχρεώσεις της χώρας προστίθενται και τα νεότερα ευρωπαϊκά χρηματοδοτικά εργαλεία.<br /><br />Συγκεκριμένα:περίπου 11,6 δισ. ευρώ αφορούν δάνεια από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (EIB) και το πρόγραμμα SURE για τη στήριξη της απασχόλησης,<br />ενώ επιπλέον 11,4 δισ. ευρώ προέρχονται από το δανειακό σκέλος του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας (RRF).<br /><br />Η αποπληρωμή των δανείων του Ταμείου Ανάκαμψης θα ξεκινήσει το 2032, επεκτείνοντας ακόμη περισσότερο το χρονοδιάγραμμα των δημοσιονομικών υποχρεώσεων της χώρας.<br /><br />Συνολικά, οι χρηματοδοτικές υποχρεώσεις που θα συνοδεύουν την Ελλάδα έως το 2070 ξεπερνούν πλέον τα 230 δισ. ευρώ.<br />Το χρέος μειώνεται, αλλά οι υποχρεώσεις παραμένουν<br /><br />Παρά το μεγάλο ύψος των υποχρεώσεων, η εικόνα του δημόσιου χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ παρουσιάζει σημαντική βελτίωση.<br /><br />Σύμφωνα με τις προβλέψεις του Ελληνικού Δημοσιονομικού Συμβουλίου, ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ αναμένεται να υποχωρήσει:κάτω από το 140% του ΑΕΠ μέσα στα επόμενα χρόνια,<br />ενώ έως το 2029 εκτιμάται ότι θα κινηθεί ακόμη και κάτω από το 120% του ΑΕΠ.<br /><br />Η αποκλιμάκωση αυτή δεν οφείλεται μόνο στις αποπληρωμές, αλλά κυρίως:στην υψηλή ονομαστική ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας,<br />στον πληθωρισμό των τελευταίων ετών,<br />και στη διατήρηση υψηλών πρωτογενών δημοσιονομικών πλεονασμάτων.<br />Τα πρωτογενή πλεονάσματα παραμένουν μονόδρομος<br /><br />Το Ελληνικό Δημοσιονομικό Συμβούλιο επισημαίνει ότι η βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους εξακολουθεί να εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη διατήρηση ισχυρών πρωτογενών πλεονασμάτων.<br /><br />Σύμφωνα με τις κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η Ελλάδα θα πρέπει να επιτυγχάνει κατά μέσο όρο πρωτογενή πλεονάσματα περίπου 2% του ΑΕΠ για μεγάλο χρονικό διάστημα.<br /><br />Το 2025 τα πρωτογενή πλεονάσματα συνέβαλαν κατά 4,9 ποσοστιαίες μονάδες στη μείωση του λόγου χρέους προς ΑΕΠ, ενώ για το 2026 η συμβολή τους εκτιμάται στις 3,2 μονάδες.<br />Η μεγάλη πρόκληση μετά τα Μνημόνια<br /><br />Η έκθεση υπογραμμίζει ότι η επίτευξη τόσο υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων επί δεκαετίες αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για την ελληνική οικονομία.<br /><br />Η πορεία του χρέους θα εξαρτηθεί όχι μόνο από τη δημοσιονομική πειθαρχία, αλλά και από παράγοντες όπως οι μελλοντικοί ρυθμοί ανάπτυξης, το κόστος δανεισμού στις διεθνείς αγορές, η εξέλιξη των επιτοκίων και η δυνατότητα της οικονομίας να συνεχίσει να παράγει ισχυρά φορολογικά έσοδα.<br /><br />Με άλλα λόγια, μπορεί η περίοδος των Μνημονίων να έχει λήξει πολιτικά και θεσμικά, όμως οι οικονομικές της συνέπειες θα εξακολουθήσουν να συνοδεύουν τη χώρα για πολλές ακόμη δεκαετίες.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το χρέος των Μνημονίων θα το πληρώνουμε έως το 2070–Πάνω από 230 δισ.παραμένουν οι υποχρεώσεις της Ελλάδας.

Κωστας Καλλιαντερης Παρά τη θεαματική αποκλιμάκωση του δημόσιου χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ, η Ελλάδα θα συνεχίσει να αποπληρώνει τα δάνεια τω...

Διαβάστε την συνέχεια

Πετρέλαιο: Η νέα ισορροπία του φόβου και η γεωοικονομία του Ορμούζ.

<img src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/ormouz-1-6-768x769.jpg" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Οι αγορές δεν αποτιμούν πλέον μόνο βαρέλια. Αποτιμούν την πιθανότητα πολέμου.</span></h3><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Η σχετικά ήρεμη έναρξη της εβδομάδας στις διεθνείς αγορές πετρελαίου δεν πρέπει να δημιουργεί ψευδαισθήσεις. Το Brent κινήθηκε κοντά στα 72 δολάρια το βαρέλι, καθώς οι αγορές υποδέχθηκαν θετικά την ανακοίνωση νέου γύρου συνομιλιών μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν στη Ντόχα του Κατάρ. Ωστόσο, η σταθεροποίηση των τιμών δεν σηματοδοτεί επιστροφή στην κανονικότητα.<br /><br />Αντίθετα, αποτυπώνει τη μετάβαση της αγοράς σε ένα νέο καθεστώς γεωπολιτικής αβεβαιότητας, όπου κάθε στρατιωτικό επεισόδιο, κάθε επίθεση σε δεξαμενόπλοιο και κάθε ανακοίνωση για τα Στενά του Ορμούζ μετατρέπεται άμεσα σε παράγοντα αποτίμησης του κινδύνου.<br /><br />Το πετρέλαιο δεν διαπραγματεύεται πλέον μόνο βάσει της προσφοράς και της ζήτησης. Διαπραγματεύεται με βάση την πιθανότητα διακοπής των παγκόσμιων ενεργειακών ροών. <br /><br />Η στρατηγική σημασία του Ορμούζ παραμένει τεράστια. Σύμφωνα με την U.S. Energy Information Administration (EIA), από το στενό διέρχονται καθημερινά περίπου 20 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου και προϊόντων πετρελαίου, ποσότητα που αντιστοιχεί σχεδόν στο 20% της παγκόσμιας κατανάλωσης υγρών καυσίμων και περίπου στο ένα τρίτο του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου αργού πετρελαίου. Ελάχιστα σημεία στον πλανήτη συγκεντρώνουν τόσο μεγάλη γεωοικονομική σημασία. <div><br />Το Ορμούζ ως εργαλείο στρατηγικής ισχύος<br /><br />Για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες, τα Στενά του Ορμούζ αποτελούν το σημαντικότερο ενεργειακό choke point του πλανήτη.<br /><br />Η αξία τους δεν προκύπτει μόνο από τον όγκο του πετρελαίου που διακινείται, αλλά από την απουσία αξιόπιστων εναλλακτικών διαδρομών για τις εξαγωγές των χωρών του Κόλπου.<br /><br />Η εξάρτηση της Ασίας είναι ακόμη μεγαλύτερη. Περίπου 89% των φορτίων που διέρχονται από το Ορμούζ κατευθύνονται προς ασιακές οικονομίες, ενώ μόνο η Κίνα και η Ινδία απορροφούν σχεδόν το 44% των συνολικών ροών. Αυτό εξηγεί γιατί κάθε ένταση στην περιοχή μετατρέπεται άμεσα σε παγκόσμιο οικονομικό γεγονός και όχι σε μια ακόμη περιφερειακή κρίση.<br /><br />Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, ο έλεγχος της ασφάλειας των θαλάσσιων διαδρόμων αποτελεί βασικό στοιχείο της στρατηγικής τους παρουσίας στη Μέση Ανατολή. Για το Ιράν, αντίθετα, το Ορμούζ λειτουργεί ως μοχλός αποτροπής και διαπραγματευτικής πίεσης απέναντι στη Δύση.<br />Η αγορά αποτιμά πλέον το ρίσκο και όχι τη διακοπή<br /><br />Το τελευταίο επεισόδιο μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης ανέδειξε μια θεμελιώδη αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας της αγοράς.<br /><br />Παλαιότερα, μία επίθεση σε ενεργειακές υποδομές θα οδηγούσε σε απότομη άνοδο των τιμών.<br /><br />Σήμερα, οι επενδυτές εξετάζουν κάτι διαφορετικό: κατά πόσο η κρίση μπορεί να οδηγήσει σε πραγματική διακοπή των ενεργειακών ροών.<br /><br />Αυτό εξηγεί γιατί, παρά τις στρατιωτικές επιχειρήσεις των τελευταίων ημερών, οι τιμές του Brent παρέμειναν σχετικά συγκρατημένες.<br /><br />Οι αγορές προεξοφλούν πιθανότητες και όχι γεγονότα.<br /><br />Η έννοια του λεγόμενου geopolitical risk premium έχει αποκτήσει μόνιμο χαρακτήρα στις αγορές ενέργειας. Δεν χρειάζεται να κλείσει το Ορμούζ για να αυξηθούν οι τιμές. Αρκεί να αυξηθεί η πιθανότητα να συμβεί. </div><div><br />Η πραγματική δοκιμασία βρίσκεται στη ναυτιλία<br /><br />Οι διπλωματικές συνομιλίες μπορεί να καθησυχάζουν προσωρινά τις αγορές, όμως ο ουσιαστικός δείκτης αποκλιμάκωσης παραμένει η ναυσιπλοΐα.<br /><br />Παρότι η κυκλοφορία δεξαμενόπλοιων παρουσιάζει σταδιακή βελτίωση, σημαντικός αριθμός πλοίων εξακολουθεί να κινείται με καθυστερήσεις ή να αναμένει ασφαλέστερες συνθήκες πριν εισέλθει στον Περσικό Κόλπο.<br /><br />Παράλληλα, τα ασφάλιστρα πολεμικού κινδύνου παραμένουν αισθητά υψηλότερα από τα επίπεδα πριν από την κρίση, αυξάνοντας το συνολικό κόστος μεταφοράς του πετρελαίου και επιβαρύνοντας τις εφοδιαστικές αλυσίδες.<br /><br />Οι αγορές εμπιστεύονται περισσότερο τις αποφάσεις των ναυτιλιακών εταιρειών και των ασφαλιστών παρά τις πολιτικές δηλώσεις. Η πλήρης αποκατάσταση της εμπορικής ναυσιπλοΐας θα αποτελέσει την πραγματική ένδειξη ότι η κρίση βαίνει προς εκτόνωση.<br />Η νέα γεωοικονομία της ενέργειας<br /><br />Η αγορά πετρελαίου έχει αλλάξει ριζικά την τελευταία πενταετία.<br /><br />Για δεκαετίες, οι τιμές διαμορφώνονταν κυρίως από τις αποφάσεις του OPEC+, την παραγωγή σχιστολιθικού πετρελαίου στις Ηνωμένες Πολιτείες και την πορεία της κινεζικής οικονομίας.<br /><br />Σήμερα, οι γεωπολιτικοί παράγοντες έχουν αποκτήσει αντίστοιχη βαρύτητα.<br /><br />Ο πόλεμος στην Ουκρανία, οι επιθέσεις των Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα, οι διαδοχικές κρίσεις στα Στενά του Ορμούζ και η στρατηγική αντιπαράθεση μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών, Ιράν και Ισραήλ έχουν μετατρέψει τις ενεργειακές υποδομές σε πεδίο γεωοικονομικού ανταγωνισμού.<br /><br />Η ασφάλεια των θαλάσσιων διαδρόμων αποτελεί πλέον εξίσου σημαντικό παράγοντα με την ίδια την παραγωγή πετρελαίου. </div><div><br />Οι αγορές αναζητούν προβλεψιμότητα<br /><br />Οι συνομιλίες που προγραμματίζονται στη Ντόχα δεν αναμένεται να επιλύσουν τις βαθιές στρατηγικές διαφορές μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης.<br /><br />Οι αγορές, ωστόσο, δεν απαιτούν ειρήνη.<br /><br />Αυτό που αναζητούν είναι προβλεψιμότητα.<br /><br />Η διατήρηση ανοικτών των Στενών του Ορμούζ, η ασφαλής διέλευση των δεξαμενόπλοιων και η αποφυγή άμεσης στρατιωτικής σύγκρουσης αποτελούν τους κρίσιμους παράγοντες για τη σταθερότητα των τιμών.<br /><br />Σε ένα περιβάλλον όπου η ενέργεια χρησιμοποιείται ολοένα περισσότερο ως εργαλείο εξωτερικής πολιτικής, ακόμη και η προσωρινή σταθερότητα έχει σημαντική οικονομική αξία.<br />Το νέο ενεργειακό καθεστώς<br /><br />Η μεγαλύτερη αλλαγή που αφήνει πίσω της η τελευταία κρίση δεν αφορά την τιμή του Brent.<br /><br />Αφορά τον τρόπο με τον οποίο αυτή διαμορφώνεται.<br /><br />Πριν από μια δεκαετία, οι αγορές επικεντρώνονταν σχεδόν αποκλειστικά στα αποθέματα των ΗΠΑ, στις αποφάσεις του OPEC και στη ζήτηση από την Κίνα.<br /><br />Σήμερα, η εξίσωση είναι πολύ πιο σύνθετη.<br /><br />Η ασφάλεια των θαλάσσιων διαδρόμων, οι κυρώσεις, οι επιθέσεις σε ενεργειακές υποδομές, οι κυβερνοεπιθέσεις και η πιθανότητα αποκλεισμού κρίσιμων σημείων διέλευσης αποτελούν μόνιμους παράγοντες αποτίμησης. <br /><br />Το πετρέλαιο εξελίσσεται σταδιακά από απλό ενεργειακό εμπόρευμα σε γεωστρατηγικό περιουσιακό στοιχείο, του οποίου η τιμή αντανακλά όχι μόνο την ισορροπία προσφοράς και ζήτησης αλλά και την ισορροπία ισχύος μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων. <br /><br />Η νέα ισορροπία στην αγορά πετρελαίου δεν είναι ισορροπία ειρήνης. <br /><br />Είναι μια ισορροπία αποτροπής, όπου οι τιμές σταθεροποιούνται όχι επειδή οι κίνδυνοι έχουν εξαλειφθεί, αλλά επειδή όλοι οι εμπλεκόμενοι γνωρίζουν ότι μια ανεξέλεγκτη σύγκρουση στα Στενά του Ορμούζ θα είχε τεράστιο οικονομικό κόστος για την παγκόσμια οικονομία. Σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, το Brent λειτουργεί ολοένα και περισσότερο ως βαρόμετρο της γεωπολιτικής σταθερότητας και λιγότερο ως απλή αντανάκλαση της φυσικής αγοράς πετρελαίου.<br /><br /><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουντη θέση του Ellada simera.</div>

Πετρέλαιο: Η νέα ισορροπία του φόβου και η γεωοικονομία του Ορμούζ.

Οι αγορές δεν αποτιμούν πλέον μόνο βαρέλια. Αποτιμούν την πιθανότητα πολέμου. Βασιλης Διαμαντακος Η σχετικά ήρεμη έναρξη της εβδομάδας στις ...

Διαβάστε την συνέχεια