Το καλώδιο είναι τεστ κυριαρχίας.Η παγίδα της «τυπικής ενημέρωσης» προς την Άγκυρα

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="405" src="https://www.youtube.com/embed/BICGcphBr3c" width="651" youtube-src-id="BICGcphBr3c"></iframe></div><div><br /></div>Ο Σάββας Καλεντερίδης αναλύει τις κρίσιμες εξελίξεις γύρω από το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ και προειδοποιεί για την παγίδα μιας «τυπικής ενημέρωσης» προς την Τουρκία, την οποία η Άγκυρα μπορεί να αξιοποιήσει ως έμμεση αναγνώριση των παράνομων διεκδικήσεών της.<br /><br />Το υποθαλάσσιο καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ δεν αποτελεί απλώς ένα ενεργειακό έργο. Είναι μία δοκιμασία της ικανότητας της Ελλάδας να ασκεί εμπράκτως τα κυριαρχικά της δικαιώματα, χωρίς να αναζητά φόρμουλες που μπορούν να μετατραπούν σε έμμεση αναγνώριση των παράνομων τουρκικών διεκδικήσεων.<br /><br />Αυτό είναι το βασικό μήνυμα της ανάλυσης του Σάββα Καλεντερίδη, ο οποίος στέκεται ιδιαίτερα στην πληροφορία ότι εξετάζεται «απλή, τυπική ενημέρωση» των τουρκικών Αρχών από τη γαλλική εταιρεία που θα αναλάβει τις εργασίες.<div><br />Το κρίσιμο σημείο που κρύβεται στις λέξεις<br /><br />Η Αθήνα εμφανίζεται αποφασισμένη να προχωρήσει στην ολοκλήρωση των βυθομετρήσεων και, στη συνέχεια, στην πόντιση του καλωδίου. Ελλάδα και Γαλλία φέρονται να έχουν καταρτίσει κοινό επιχειρησιακό και διπλωματικό σχέδιο, ώστε οι εργασίες να πραγματοποιηθούν χωρίς να δοθεί στην Άγκυρα περιθώριο δημιουργίας τετελεσμένων.<br /><br />Η σχετική NAVTEX θα εκδοθεί αποκλειστικά από τις ελληνικές Αρχές, καθώς η συγκεκριμένη θαλάσσια περιοχή βρίσκεται μέσα στη ζώνη ελληνικής ευθύνης. Ο Καλεντερίδης διευκρινίζει, ωστόσο, ότι η αρμοδιότητα έκδοσης NAVTEX αποτελεί διοικητικό μέτρο για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας και δεν κατοχυρώνει από μόνη της κυριαρχικά δικαιώματα.<br /><br />Το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται αλλού: στην πιθανότητα ξεχωριστής ενημέρωσης της Τουρκίας από τη γαλλική εταιρεία, με το επιχείρημα ότι δεν πρέπει η Άγκυρα να επικαλεστεί αιφνιδιασμό.<br /><br />Εδώ γεννιέται το εύλογο ερώτημα: εφόσον η NAVTEX αποτελεί διεθνή ενημέρωση προς όλους τους ναυτιλλομένους, για ποιον λόγο απαιτείται ειδική επικοινωνία με τις τουρκικές Αρχές;<br /><br />Η Άγκυρα έχει ήδη διατυπώσει τη θέση ότι, όταν πραγματοποιούνται έρευνες ή ποντίσεις καλωδίων σε περιοχές επί των οποίων η ίδια δηλώνει ότι διατηρεί δικαιοδοσία, το κράτος της σημαίας των εμπλεκόμενων πλοίων οφείλει να επικοινωνεί μαζί της. Συνεπώς, ακόμη και μία ενημέρωση που η Αθήνα θα παρουσιάσει ως «απλή» και «τυπική» μπορεί να αξιοποιηθεί από την Τουρκία ως τεκμήριο αποδοχής της δικής της δικαιοδοσίας.<br /><br />Στις διεθνείς διαφορές, οι λέξεις, τα έγγραφα και τα προηγούμενα έχουν βαρύτητα. Το ζητούμενο δεν είναι μόνο να περάσει μία φορά το καλώδιο, αλλά να μην εγκαθιδρυθεί ένας μηχανισμός άτυπου τουρκικού βέτο για κάθε μελλοντική έρευνα ή έργο στην Ανατολική Μεσόγειο.</div><div><br />Η Αθήνα εξακολουθεί να αποφεύγει την ΑΟΖ με την Κύπρο<br /><br />Η υπόθεση του καλωδίου επαναφέρει το μεγαλύτερο στρατηγικό κενό της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής: την απουσία οριοθέτησης ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας.<br /><br />Η Λευκωσία, όπως επισημαίνεται στην εκπομπή, είναι εδώ και χρόνια τεχνικά και πολιτικά προετοιμασμένη. Από την περίοδο του Τάσσου Παπαδόπουλου έχει θέσει επανειλημμένα το ζήτημα στην Αθήνα. Η ελληνική πλευρά, όμως, αποφεύγει να προχωρήσει, φοβούμενη την αντίδραση της Τουρκίας.<br /><br />Το αποτέλεσμα είναι η Ελλάδα να κινείται συνεχώς πίσω από τις τουρκικές πρωτοβουλίες. Προηγήθηκε το τουρκολιβυκό μνημόνιο, ακολούθησαν τα τουρκικά «θαλάσσια πάρκα» και τώρα προωθείται το νομοθετικό πλαίσιο της λεγόμενης «Γαλάζιας Πατρίδας».<br /><br />Η Αθήνα απαντά κάθε φορά εκ των υστέρων, ενώ θα έπρεπε να έχει διαμορφώσει εκείνη το νομικό και διπλωματικό πεδίο.<br /><br />Η άμεση οριοθέτηση της ελληνικής με την κυπριακή ΑΟΖ θα αναδείκνυε τη στρατηγική σημασία του συμπλέγματος Καστελλόριζου–Ρω–Στρογγύλης και θα ακύρωνε στην πράξη τον ισχυρισμό της Άγκυρας ότι η Τουρκία διαθέτει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο.<br /><br />Η Κυπριακή Δημοκρατία απέδειξε το 2019 ότι ένα μικρό κράτος μπορεί να ασκήσει τα δικαιώματά του. Κατέθεσε συντεταγμένες για τη θαλάσσια περιοχή βορείως της Κύπρου και κάλεσε την Τουρκία είτε σε διαπραγμάτευση είτε σε προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο. Η Τουρκία απέρριψε την πρόταση, αλλά η Λευκωσία είχε ήδη καταγράψει επίσημα τη θέση της.<br /><br />Το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: γιατί δεν πράττει το ίδιο και η Ελλάδα;</div><div><br />Η ισχύς χτίζεται και με σχολεία<br /><br />Ο Καλεντερίδης αναγνωρίζει ως θετική την αποστολή ελληνικού στρατιωτικού υλικού στις Ένοπλες Δυνάμεις του Λιβάνου, όπως και την ενίσχυση της ελληνικής παρουσίας στην Κύπρο με επιπλέον F-16 Viper στην αεροπορική βάση «Ανδρέας Παπανδρέου».<br /><br />Ταυτοχρόνως, όμως, αναδεικνύει την απουσία μακρόπνοης ελληνικής στρατηγικής ήπιας ισχύος.<br /><br />Εδώ και χρόνια υπάρχουν αραβόφωνες ελληνορθόδοξες κοινότητες στη Συρία που ζητούν δασκάλους, βιβλία και ελληνική παιδεία. Άνθρωποι οι οποίοι εξακολουθούν να αυτοπροσδιορίζονται ως απόγονοι των Βυζαντινών επιθυμούν να ξαναβρούν τη γλώσσα και την πολιτιστική τους σύνδεση με την Ελλάδα.<br /><br />Κι όμως, οι ελληνικές προτάσεις για την ίδρυση σχολείου στη Δαμασκό συνάντησαν τοίχο, ενώ η Τουρκία εγκαινιάζει δικά της εκπαιδευτικά ιδρύματα και διευρύνει συστηματικά την επιρροή της.<br /><br />Η εικόνα είναι αποκαλυπτική: η Τουρκία στέλνει σχολεία, επιχειρήσεις, στρατιωτικούς συμβούλους και πολεμικά πλοία από τη Συρία μέχρι τη Σομαλία και την Τανζανία, την ώρα που η Ελλάδα δυσκολεύεται να στείλει εκπαιδευτικούς σε ιστορικές ελληνορθόδοξες κοινότητες.<br />Κυπριακό: δεν υπάρχει εξίσωση θύματος και θύτη<br /><br />Ιδιαίτερα αιχμηρή είναι η τοποθέτηση του Καλεντερίδη απέναντι στη συζήτηση περί «άρσης της απομόνωσης» των Τουρκοκυπρίων και οικοδόμησης εμπιστοσύνης.<br /><br />Η απομόνωση, υπογραμμίζει, δεν προκλήθηκε από την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά από την εισβολή, τη στρατιωτική κατοχή και τη συγκρότηση ενός παράνομου αποσχιστικού μορφώματος. Δεν μπορεί να ζητείται από την πλευρά που υπέστη την εισβολή να νομιμοποιήσει τα αποτελέσματά της στο όνομα της καλής θέλησης.<br /><br />Η πραγματική διαδικασία αποκατάστασης της εμπιστοσύνης αρχίζει με την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων.<br /><br />Η ιστορική αναφορά στις διαπραγματεύσεις της Γενεύης το 1974 είναι καθοριστική. Μετά την πρώτη εισβολή και ενώ είχε συμφωνηθεί κατάπαυση του πυρός, η τουρκική πλευρά απαίτησε να τεθεί υπό τον έλεγχό της περίπου το 34% της Κύπρου. Όταν ο Γλαύκος Κληρίδης ζήτησε χρόνο για διαβουλεύσεις, η Τουρκία εξαπέλυσε τον «Αττίλα 2».<br /><br />Αυτή η πραγματικότητα δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από ωραία λόγια περί πολιτικής ισότητας, χαμένων ευκαιριών και συμφιλίωσης. Χωρίς αναγνώριση της εισβολής, της κατοχής, του σφετερισμού περιουσιών και του εποικισμού, η υποτιθέμενη μετριοπάθεια παραμένει πολιτικό προσωπείο.</div><div><br />Η Τουρκία εξαπλώνεται, αλλά δεν είναι άτρωτη<br /><br />Η αντιπαράθεση Τουρκίας–Ισραήλ φωτίζει ακόμη μία αντίφαση της Άγκυρας. Ο Ερντογάν κατηγορεί το Ισραήλ για επεκτατισμό, ενώ τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις βρίσκονται στη Συρία, στο Ιράκ, στη Λιβύη, στη Σομαλία και στην κατεχόμενη Κύπρο.<br /><br />Το Ισραήλ αξιοποιεί πλέον ανοικτά την τουρκική κατοχή της Κύπρου για να αντικρούσει τις κατηγορίες της Άγκυρας. Δεν το πράττει από φιλελληνισμό, αλλά επειδή εξυπηρετεί τα συμφέροντά του. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί τη δυσάρεστη διαπίστωση ότι την κατοχή της Κύπρου την καταγγέλλουν πολλές φορές πιο έντονα ξένες κυβερνήσεις από ό,τι η ίδια η Αθήνα.<br /><br />Παράλληλα, αναφορές σύμφωνα με τις οποίες το Ισραήλ εξετάζει εάν μπορεί να πλήξει τουρκικές δυνάμεις στη Συρία χωρίς ενεργοποίηση του άρθρου 5 του ΝΑΤΟ δείχνουν πόσο επικίνδυνα έχει κλιμακωθεί η σύγκρουση.<br /><br />Η Τουρκία διαθέτει ισχύ και γεωπολιτικό βάθος, αλλά έχει σοβαρές οικονομικές αδυναμίες. Εξαρτάται από τη Ρωσία για ενέργεια, πρώτες ύλες, πυρηνική τεχνολογία και τουριστικά έσοδα, ενώ σημαντικό μέρος του φυσικού αερίου της προέρχεται από το Ιράν. Την ίδια στιγμή, οι εξαγωγές, οι τράπεζες, η χρηματοδότηση, οι ασφάλειες και οι μεγάλες επιχειρήσεις της παραμένουν δεμένες με τη Δύση.<br /><br />Η γεωγραφία συνδέει την Τουρκία με την Ανατολή, αλλά τα χρήματα την κρατούν δεμένη στη Δύση.<br /><br />Αυτό είναι και το σημείο στο οποίο η Ελλάδα οφείλει να χτίσει πραγματική στρατηγική πίεσης. Η τουρκική επιθετικότητα δεν αντιμετωπίζεται μόνο με ανακοινώσεις. Αντιμετωπίζεται με ευρωπαϊκές κυρώσεις, περιορισμούς στη χρηματοδότηση, κόστος στις εξαγωγές και ενεργοποίηση του δυτικού οικονομικού μηχανισμού.</div><div><br />Το συμπέρασμα<br /><br />Το νήμα που ενώνει όλες αυτές τις εξελίξεις είναι η διαφορά ανάμεσα στα κράτη που σχεδιάζουν και ενεργούν και σε εκείνα που αντιδρούν αφού έχουν ήδη δημιουργηθεί τετελεσμένα.<br /><br />Η Ελλάδα διαθέτει διεθνές δίκαιο, συμμαχίες, γεωγραφία και στρατιωτικές δυνατότητες. Αυτό που της λείπει είναι η σταθερή πολιτική απόφαση να μετατρέψει τα πλεονεκτήματα αυτά σε εθνική στρατηγική.<br /><br />Το καλώδιο, η οριοθέτηση ΑΟΖ με την Κύπρο, η παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο και η στήριξη των ελληνορθόδοξων κοινοτήτων δεν είναι διαφορετικά θέματα. Αποτελούν πλευρές της ίδιας αναμέτρησης: αν η Ελλάδα θα υπερασπίζεται ενεργητικά τον γεωπολιτικό της χώρο ή θα περιορίζεται να διαχειρίζεται κάθε φορά την επόμενη τουρκική απαίτηση.</div><div><br /></div><div><a href="https://geopolitico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το καλώδιο είναι τεστ κυριαρχίας.Η παγίδα της «τυπικής ενημέρωσης» προς την Άγκυρα

Ο Σάββας Καλεντερίδης αναλύει τις κρίσιμες εξελίξεις γύρω από το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ και προειδοποιεί για τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα λάθη που οδήγησαν στην καταστροφή της Σμύρνης.

<img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/08/mikrasiatiki_katastrofi_apempe-825x600.jpg" /><br /><br /><b>ΑΓΤΖΙΔΗΣ ΒΛΑΣΗΣ</b><br />Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες φαίνεται να ξεχνάμε ότι τότε, το 1922, χρησιμοποιούσαν το παλαιό ημερολόγιο και το θεωρούμε σαν ταυτόσημο με το νέο. Με αποτέλεσμα η ιστορική αφήγηση να προηγείται 13 ημέρες από τον πραγματικό χρόνο που συνέβησαν τα γεγονότα. Τα γεγονότα έχουν ως εξής με βάση τον πραγματικό χρόνο όπως τον μετράμε σήμερα.<br /><br />Στις 26 Αυγούστου, την αυγή, ξεκίνησε η μεγάλη τουρκική επίθεση κατά των ελληνικών θέσεων νότιο τμήμα της εξέχουσας του Αφιόν Καραχισάρ, που αποτελούσε το πιο ευάλωτο σημείο του ελληνικού μετώπου. Η επίθεση ξεκίνησε με σφοδρό βομβαρδισμό των ελληνικών θέσεων.<br /><br />Στις 30 Αυγούστου οι ελληνικές δυνάμεις υπό τον Τρικούπη εγκλωβίστηκαν στην κοιλάδα του Αλή Βεράν, λόγω των λαθών και της ανικανότητας του διοικητή τους Τρικούπη. Απ’ όπου και η φωτογραφία. Εκεί ένα μέρος εξοντώθηκε και το υπόλοιπο συνελήφθη αιχμάλωτο.<div><br /><img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/08/smyrni-tourkia-genoktonia-othomanoi-SLpress.jpg" /><br /><i>Η φωτογραφία ανήκει στον Κύρο Κόκκα, ο οποίος ακολούθησε τα βήματα του ελληνικού στρατού και φωτογράφησε τις κύριες τοποθεσίες. Τον ευχαριστώ για την παραχώρηση της φωτογραφίας.</i><br /><br />Την ίδια στιγμή ο αρχιστράτηγος Χατζηανέστης διοικούσε από τη Σμύρνη, ενώ οι ανίκανοι βασιλικοί των Αθηνών ανακήρυσσαν αρχιστράτηγο τον ίδιο τον αιχμάλωτο Τρικούπη. Ενώ ο Μουσταφά Κεμάλ είχε στήσει το Στρατηγείο του στο λόφο του Κοτζάτεπε. Στο επιτελείο του βρίσκονταν οι: Φεβζί Τσακμάκ ( Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου του Τουρκικού Στρατού), Ισμέτ Ινονού (Διοικητής του Δυτικού Μετώπου), Νουρεντίν Πασάς (Διοικητής της 1ης Στρατιάς η οποία ανέλαβε το κύριο βάρος της επίθεσης στο τομέα του Αφιόν. Λίγες μέρες μετά θα γινόταν διοικητής Σμύρνης, θα δολοφονούσε τον Χρυσόστομο και θα οργάνωνε τη σφαγή Ελλήνων και Αρμενίων), Ασίμ Γκιουντούζ (Επιτελάρχης του Δυτικού Μετώπου).”<br /><br />Στις 9 Σεπτεμβρίου ο κεμαλικός στρατός και οι άτακτοι τσέτες θα εισβάλουν στη Σμύρνη. Την ίδια ημέρα θα δολοφονηθεί ο μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος. Στις 13 Σεπτεμβρίου θα αρχίσει η πυρπόληση της Σμύρνης από την αρμενική συνοικία. Η φωτιά θα γιγαντωθεί την επόμενη 14 Σεπτεμβρίου. Την Σμύρνη την έκαψαν οι Κεμαλιστές.<br /><br />Και όπως έγραψε ο Falih Rifki Atay: «Γιατί κάψαμε τη Σμύρνη; Γιατί φοβηθήκαμε ότι αν έμεναν τα κτήρια στη θέση τους, δεν θα μπορούσαμε να απαλλαγούμε από τις μειονότητες…» [Falih Rifki Atay (1894-1971), «Cankaya» (α’ έκδοση), εκδ. Dunya Yayinlari, 1958, σελ. 212-213.] Η ανικανότητα και ο αμοραλισμός των ελληνικών βασιλικών κυβερνήσεων που προέκυψαν από τις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920, οδήγησαν στην υπέρτατη ελληνική ήττα!!!<br /><br />Γιατί ηττήθηκαν οι Έλληνες<br /><br />«…Ακόμα και σήμερα δεν έχει σιγάσει η διαμάχη γύρω από το ζήτημα γιατί οι ελληνικές δυνάμεις που υπερτερούσαν αριθμητικά και δεν ήταν πολύ χειρότερα εξοπλισμένες από τα στρατεύματα του Κεμάλ, οδηγήθηκαν σ’ αυτή την καταστρoφική ήττα.» (Douglaς Dakin, “H ενοποίηση της Ελλάδας 1770-1923”, εκδ. ΜΙΕΤ).<br /><br />Το θλιβερό συμπέρασμα είναι ότι οι βασιλόφρονες Ελλαδίτες (Παλαιοελλαδίτες και ΝεοΧωρίτες) και η πολιτική τους ηγεσία, δολοφόνησαν εν ψυχρώ τον μικρασιατικό και τον ποντιακό ελληνισμό!!! Γιατί οι ξένοι πάντα κάνουν την δουλειά τους με βάση τα συμφέροντά τους. </div><div><br /></div><div>Οι συνθήκες όμως για την πρόκληση της Καταστροφής…<br />για την απομόνωση της Ελλάδας,<br />για την μετατροπή μιας διασυμμαχικής επιχείρησης σε ελληνοτουρκικό πόλεμο,<br />τα στρατιωτικά και διπλωματικά λάθη, και τέλος<br />η νομοθετική απαγόρευση Εξόδου για Μικρασιάτες και Πόντιους βαραίνουν εξ ολοκλήρου αυτούς που πήραν την εξουσία μετά τις μοιραίες εκλογές του Νοεμβρίου του 1920.<br /><br />Με τον καλύτερο τρόπο συνοψίζει τα συμπεράσματα ένας από τους σημαντικότερους στρατιωτικούς αναλυτές, ο ταξίαρχος ε.α. Βασίλειος Λουμιώτης σε ομιλία του πριν λίγα χρόνια στην 33η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία με αφορμή την Εορτή των Ενόπλων Δυνάμεων με τίτλο “Αιτία της αποτυχίας και της ήττας του ελληνικού στρατού κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία”:<br /><br />«…Η παρουσίαση των βασικότερων αιτίων της αποτυχίας του Ελληνικού Στρατού να επιβληθεί επί του Τουρκικού Στρατού κατά τις μεγάλες επιθετικές επιχειρήσεις που διεξήχθησαν το 1921, καθώς και της συντριπτικής ήττας που υπέστη τον Αύγουστο του 1922, προκειμένου να καταδειχθεί ότι η καταστροφή του Στρατού και η επακόλουθη καταστροφή του Μικρασιατικού Ελληνισμού ήταν απότοκος των δικών μας αδυναμιών και λαθών, και ότι η όποια ευθύνη για την μεγάλη καταστροφή βαρύνει αποκλειστικά και μόνο την Ελληνική Πολιτεία – και κανέναν άλλον…». </div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τα λάθη που οδήγησαν στην καταστροφή της Σμύρνης.

ΑΓΤΖΙΔΗΣ ΒΛΑΣΗΣ Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες φαίνεται να ξεχνάμε ότι τότε, το 1922, χρησιμοποιούσαν το παλαιό ημερολόγιο και το θεωρούμε σαν ταυ...

Διαβάστε την συνέχεια

Απογείωση 4 F-16 ξημερώματα Κυριακής από την 111 Πτέρυγα Μάχης.Τι είχε συμβεί.

<img height="83" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/08/F_16.jpg" width="744" /><br /><br />Μεταξύ 01:00 και και 02:00 τα ξημερώματα της Κυριακής τέσσερα μαχητικά αεροσκάφη F-16, απογειώθηκαν από την 111 Πτέρυγα Μάχης. Κι όπως λένε οι πληροφορίες δεν επρόκειτο για κάποια άσκηση ετοιμότητας, αλλά για νυχτερινή αναχαίτιση.<br /><br />Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι οι στόχοι των αναχαιτίσεων ήταν τρία τουρκικά uav’s τα οποία εντοπίστηκαν να πετούν στο κεντρικό Αιγαίο.<br /><br />Οι Τούρκοι χρησιμοποιούν πλέον σχεδόν αποκλειστικά τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη τους για τις παραβιάσεις στο Αιγαίο και όλο και λιγότερο μαχητικά αεροσκάφη. Αυτό μειώνει και το κόστος τους αλλά και το ρίσκο τους.<br /><br />Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει με την Ελλάδα που χρησιμοποιεί τα μαχητικά αεροσκάφη της και ρισκάροντας ανθρώπινο δυναμικό και πληρώνοντας πολλά χρήματα για να αντιμετωπίσει τις τουρκικές προκλήσεις.<br /><br />Οι Τούρκοι όπως φαίνεται δοκιμάζουν τα αντανακλαστικά μας ακόμη και τη νύχτα αλλά επιχειρούν να οδηγήσουν σε εξάντληση την Πολεμική Αεροπορία και σ’ ότι αφορά στα ιπτάμενα μέσα της αλλά και στα οικονομικά της που δεν είναι καθόλου ανθηρά, όπως και όλης της χώρας.<br /><br />Υπάρχουν λύσεις μέχρι να δουλέψουν -αν δουλέψουν- οι «θόλοι» του κ. Δένδια; Αεροπόροι υποστηρίζουν πως ναι και πρέπει να εξετασθούν και να χρησιμοποιηθούν.<br /><br />Αρκετοί πολίτες διερωτώνται ,γιατί αυτά τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη των Τούρκων δεν καταρρίπτονται, όταν παραβιάζουν το ελληνικό εναέριο χώρο ή ακόμη χειρότερα όταν κάνουν υπέρπτηση ελληνικού εδάφους. Την ίδια ώρα που στην Ευρώπη ξεσηκώνονται με την πτήση ενός ή δύο drones η Ελλάδα δεν θέτει το ζήτημα των πτήσεων των τουρκικών uav’s . Όταν το 2018 είχαν αρχίσει οι πρώτες παραβιάσεις των Τούρκων με uav’s είχαμε θέσει το θέμα της δυναμικής αντιμετώπισης τους καθώς ήταν «νέα σελίδα» στη στραηγική των Τούρκων στο Αιγαίο. Οι Τούρκοι «μέτρησαν» τις ελληνικές αντιδράσεις, διαπίστωσαν ότα αυτές θα παραμείνουν στην καταμέτρηση και όπως φαίνεται θα χρησιμοποιούν πλέον συστηματικά αν όχι αποκλειστικά τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, κάποια από τα οποία είναι οπλισμένα.<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Απογείωση 4 F-16 ξημερώματα Κυριακής από την 111 Πτέρυγα Μάχης.Τι είχε συμβεί.

Μεταξύ 01:00 και και 02:00 τα ξημερώματα της Κυριακής τέσσερα μαχητικά αεροσκάφη F-16, απογειώθηκαν από την 111 Πτέρυγα Μάχης. Κι όπως λένε ...

Διαβάστε την συνέχεια

“Θα ανακηρύξουμε, επιτέλους, ΑΟΖ με την Κύπρο ή φοβόμαστε;”

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQUQLXP_S3vDj-JgtIU7jDNzqvXCHA3gRtkv-yUFQ0DAV0T__3f1Iy10iVW&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="453" data-original-width="677" height="86" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQUQLXP_S3vDj-JgtIU7jDNzqvXCHA3gRtkv-yUFQ0DAV0T__3f1Iy10iVW&s=10" width="732" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div>Το θέμα της ανακήρυξης ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδος και Κύπρου δεν βρίσκεται, συνήθως, στην πρώτη γραμμή, ψηλά στην ατζέντα, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για πολύ σημαντικό, στρατηγικής σημασίας, θέμα.<br /><br />Η Λευκωσία είναι έτοιμη, τεχνικά και πολιτικά, γι’ αυτό το βήμα, ωστόσο, στην Αθήνα δεν ευνοεί μια τέτοια κίνηση. Προφανώς αυτό το οποίο την προβληματίζει είναι η αντίδραση της Άγκυρας. Κι αυτό το ξέρουν οι Τούρκοι και επενδύουν σε τούτο.<br /><br />Ο καθορισμός θαλάσσιων συνόρων Ελλάδος και Κύπρου, είναι ένα θέμα ταμπού, το οποίο θα πρέπει να ξεπερασθεί. Χρειάζεται πολιτική βούληση και αποφασιστικότητα. Η Λευκωσία είναι έτοιμη και κατ΄ επανάληψη από την περίοδο της προεδρίας Τάσσου Παπαδόπουλου εγείρει το ζήτημα τούτο στην Αθήνα. Η ελλαδική πλευρά, ωστόσο, αποφεύγει να κάνει το βήμα αυτό. Θεωρήθηκε, πάντως, ευκαιρία για την Αθήνα να προχωρούσε με τον καθορισμό ΑΟΖ με την Κύπρο, όταν η Τουρκία ανακοίνωσε το τουρκολιβυκό.<br /><br />Ο καθηγητής Θεόδωρος Καρυώτης, που χαρακτηρίζεται και ο «πατέρας της ΑΟΖ», σχολιάζοντας την τουρκική παράνομη κίνηση ανακήρυξης δυο θαλάσσιων πάρκων, στο Βόρειο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, ανέφερε πως η μόνη απάντηση στην παράνομη “Γαλάζια Πατρίδα” είναι η αμεση οριοθέτηση της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης με την Κυπριακή Δημοκρατία.<br /><br />«Προσπαθώ από την δεκαετία του 1980, να αναδείξω την αξία και την σημασία του συμπλέγματος του Καστελλόριζου (Ρω, Στρογγύλη, Μεγίστη), διότι με το νέο Σύνταγμα των Θαλασσών (UNCLOS 1982) η ΑΟΖ της Ελλάδας εφάπτεται με την ΑΟΖ της Κύπρου και έτσι η Τουρκία δεν διαθέτει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο!», ανέφερε ο κ. Καρυώτης (άρθρο στην Hellas Journal).<br /><br />Περαιτέρω υπενθυμίζεται ότι το 2019 η Κυπριακή Δημοκρατία προχώρησε στην κατάθεση συντεταγμένων για καθορισμό Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) για τη θάλασσα απέναντι από τις ακτές της κατοχικής Τουρκίας και πρότεινε στην Άγκυρα να αρχίσουν συζητήσεις επί του θέματος.<br /><br />Μετά την κατάθεση των συντεταγμένων, που έγινε επί Νίκου Χριστοδουλίδη στο υπουργείο Εξωτερικών, στάλθηκε ρηματική διακοίνωση προς την Τουρκία με πρόταση για έναρξη διαπραγματεύσεων οριοθέτησης διά συμφωνίας ή με απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης.<br /><br />Η ρηματική διακοίνωση επιδόθηκε στην πρεσβεία της Τουρκίας στην Αθήνα και για προφανείς λόγους απορρίφθηκε αμέσως από την κατοχική δύναμη. Όπως είχε σημειωθεί, επρόκειτο για μια κίνηση άσκησης κυριαρχικού δικαιώματος, που ετοιμάσθηκε μετά από προσεκτική μελέτη.<br /><br />Τεχνικά- μέσα από το Κτηματολόγιο κι άλλες συναφείς υπηρεσίες του κράτους- και νομικά (Γενική Εισαγγελία). Η κατάθεση έγινε στη Διεύθυνση Ωκεανικών Υποθέσεων και Δικαίου της Θάλασσας των Ηνωμένων Εθνών.<div><br /></div><div><a href="https://hellasjournal.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

“Θα ανακηρύξουμε, επιτέλους, ΑΟΖ με την Κύπρο ή φοβόμαστε;”

Το θέμα της ανακήρυξης ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδος και Κύπρου δεν βρίσκεται, συνήθως, στην πρώτη γραμμή, ψηλά στην ατζέντα, παρά το γεγονός ότι πρόκε...

Διαβάστε την συνέχεια

Ημέρα “Θόλου”! Τα κρίσιμα λάθη που πρέπει να αποφύγουμε.

<div><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRWFswwcHLSqf7RBHOOmM-bkVnLtB4UTabzO_ZzlBP-yUGOaPbKEMbcrpo&s=10" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="707" height="113" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRWFswwcHLSqf7RBHOOmM-bkVnLtB4UTabzO_ZzlBP-yUGOaPbKEMbcrpo&s=10" width="723" /></a></div><div><br /></div>Του <b>Ζαχαρία Μίχα</b><br />Η σημερινή ημέρα είναι εξ ορισμού μια μέρα χαράς για την Ελλάδα. Τουλάχιστον για όσους αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα των απειλών που αντιμετωπίζει και όσων διακυβεύονται στη μεταβατική περίοδο που διέρχεται το διεθνές σύστημα. Η υπογραφή της συμφωνίας για τον “Θόλο” που πραγματοποιείται στο Ισραήλ, εντάσσεται στη στρατηγική δύο επιπέδων της Αθήνας για την αντιμετώπιση των απειλών.<br /><br />Η πρώτη αφορά τον επανεξοπλισμό των Ενόπλων Δυνάμεων. Η δεύτερη τις συμμαχίες της χώρας. Στην πρώτη διάσταση, το “θα είμαστε μόνοι μας σε περίπτωση πολέμου με την Τουρκία” αποτελεί κοινό τόπο στις δηλώσεις πολιτικών όλων των αποχρώσεων. Στη δεύτερη διάσταση, όλοι γνωρίζουν το “η ισχύς εν τη ενώσει”. Οι πιο εξειδικευμένοι αντιλαμβάνονται τη λογική της θεωρίας των συμμαχιών: “Η συμμαχική ισχύς είναι μεγαλύτερη από το απλό άθροισμα της ισχύος των συμμάχων”. Άρα, η πολιτική συμμαχιών εντάσσεται στους πολλαπλασιαστές ισχύος στη φαρέτρα ενός κράτους.<br /><br />Αυτή είναι η περίπτωση της ελληνοϊσραηλινής συμμαχίας. Ακόμα κι αν τυπικά πολεμάς μόνος σου, είναι πολλά, αθέατα και καθοριστικά για την έκβαση μιας σύγκρουσης, αυτά που μπορεί να προσφέρει μια τέτοια συμμαχική σχέση. Μπορεί στην Ελλάδα πολλοί να ποντάρουν δυσανάλογα στην αντίστοιχη ελληνοαμερικανική συμμαχία, που όμως στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ εξουδετερώνεται, έστω εν μέρει, καθώς την ιδιότητα του κράτους-μέλους την έχει και η Τουρκία.<br /><br />Ακόμα λιγότεροι όμως αντιλαμβάνονται ότι η πρώτη συμμαχία έχει τη δυνατότητα να επηρεάσει καθοριστικά τη δεύτερη. Ακόμα και στη δύσκολη στιγμή. Με πολλούς τρόπους. Ωστόσο, λίγοι πολιτικοί στην Ελλάδα μοιάζουν να αντιλαμβάνονται ότι για τον έλεγχο της παρόξυνσης του τουρκικού αναθεωρητισμού πρέπει να τρίξεις τα δόντια.<br /><br />Απέναντι σε μια χώρα που αντιλαμβάνεται και σέβεται μόνο την ισχύ, η ρητορική κατάχρηση των περί διεθνούς δικαίου μάλλον διασκεδάζει τον στόχο. Δεν τον συνετίζει. Ο λόγος είναι απλός. Πίσω από αυτά τα λόγια, ο Τούρκος δεν διακρίνει κάποιον… πολιτισμένο αντίπαλο. Διακρίνει έναν φοβικό γείτονα.<br /><br />Με όρους γεωπολιτικής, όχι δικαστηρίου<br /><br />Θα έπρεπε να αντιλαμβανόμαστε ότι αυτή η συμπεριφορά υπονομεύει την ίδια τη συμμαχική σχέση με το Ισραήλ. Η εξοπλιστική συνεργασία όντως αντισταθμίζει τα ελληνικά ελλείμματα διεθνούς συμπεριφοράς. Και όλα δείχνουν ότι η συνεργασία αυτή οδεύει -καλώς- σε περαιτέρω διεύρυνση. Με οπλικά συστήματα που μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Και ποιος ξέρει…<br /><br />Μπορεί, κάποια στιγμή, η Ελλάδα να κατανοήσει την ανάγκη να παίξει το παιχνίδι με όρους γεωπολιτικής. Όχι με όρους… διεθνούς δικαστηρίου. Όταν οι άλλοι είναι αποφασισμένοι να καθορίσουν μόνοι το μέλλον τους και τα μεταξύ μας σύνορα, οι επιλογές είναι μονόδρομος. Ή προσαρμόζεσαι στη βούληση του αντιπάλου ή αντιστέκεσαι. Και όσο πιο πειστικά το κάνεις, τόσο το καλύτερο για τη διεθνή σου αξιοπιστία. Ας μείνουμε όμως στη σημερινή υπογραφή.<br /><br />Η Ελλάδα αποκτά αντιαεροπορικά και αντιπυραυλικά συστήματα τεχνολογίας αιχμής. Επενδύει ένα ποσό που θα φθάσει κατά τα φαινόμενα τα 5 δισ. ευρώ. Διόλου ευκαταφρόνητο. Παράλληλα, φαίνεται πως υπάρχει, στους στρατιωτικούς τουλάχιστον, συναίσθηση ότι δεν αποτελεί πανάκεια απέναντι στην απειλή.<br /><br />Οι πολιτικοί αρέσκονται στα παχιά λόγια, τα οποία… βαραίνουν ολοένα και περισσότερο με την πάροδο των ετών. Τα διδάγματα των σύγχρονων συρράξεων όμως, δεν επιδέχονται παρερμηνειών. Τεράστια κατανάλωση πυραύλων αναχαίτισης και πολλαπλασιασμός των απειλών από με επανδρωμένα παντός είδους!<br /><br />Το αθέατο πρόβλημα, ο άγνωστος “x” για την Ελλάδα<br /><br />Αρκεί όμως αυτή η νέα κατάσταση για να αφυπνίσει οριστικά τον πολιτικό κόσμο της Ελλάδας και να μην επαναλάβει τα λάθη του παρελθόντος; Διότι τώρα μπαίνουμε στην ουσία του σχολιασμού αυτής της μεγάλης ημέρας για την ελληνική άμυνα. Τέτοιες “μεγάλες ημέρες” είχαμε ζήσει και στο παρελθόν. Μετά την κρίση των Ιμίων. Αγοράσαμε Patriot, TOR-M1, Crotale κ.λπ. Και πάλι πανηγυρίζαμε. Δικαίως. Και πάλι πιστέψαμε ότι είχαμε πραγματοποιήσει άλμα για την ελληνική εθνική ασφάλεια.<br /><br />Τι προέκυψε όμως στην πράξη; Ακόμα και οι Patriot που έβγαλαν πρόσφατα την Ελλάδα ασπροπρόσωπη και αποδείχθηκαν πανίσχυρο όπλο εξωτερικής πολιτικής, δεν συντηρήθηκαν ποτέ όπως έπρεπε. Δεν αναβαθμίστηκαν όταν έπρεπε. Και παρόλα αυτά, ακόμα κι έτσι, έκαναν τη διαφορά. Να αναφερθούμε στα υπόλοιπα; Κι αυτό θα γίνει…<br /><br />Προς το παρόν ας ευχηθούμε ότι το Ισραήλ δεν θα μετατραπεί για οποιονδήποτε λόγο σε αυτό που σήμερα εκπροσωπεί η Ρωσία. Διότι τότε, αυτό που σήμερα εξελίσσεται στο μεγαλύτερο πλεονέκτημα της ελληνικής αποτρεπτικής στρατηγικής, θα έχει μετατραπεί στο μεγαλύτερο μειονέκτημα. Όλοι αντιλαμβανόμαστε για ποιον λόγο ισχυρά οπλικά συστήματα μη έχοντας την απαραίτητη υποστήριξη, αργότερα ή γρηγορότερα οδεύουν προς απόσυρση. S-300 PMU-1, TOR-M1, Kornet… Ας αναλογιστούμε την αντίστοιχη λίστα με τα ισραηλινά συστήματα τεχνολογίας αιχμής που διαρκώς μεγαλώνει, για να αντιληφθούμε το εφιαλτικό σενάριο.<br /><br />Ο λόγος που γίνεται αναφορά σε αυτό είναι διπλός. Όπως διπλή είναι και η στρατηγική της Ελλάδας με την εξοπλιστική ενίσχυση και την πολιτική συμμαχιών. Αντιλαμβανόμαστε μήπως τώρα ποιος είναι ο λόγος που επείγει να πάρουμε τις αποφάσεις μας για τον τρόπο αντιμετώπισης της Τουρκίας; Του χειρότερου και πιο αλαζονικού γείτονα -σε βαθμό ρατσιστικό, παρότι αυτό προδήλως υποκρύπτει συμπλέγματα- που θα μπορούσε να μας τύχει;<div><br />Το πλεονέκτημα έναντι της “Μέκκας”<br /><br />Οι συμμαχίες για να πετύχουν απαιτούν κοινό εχθρό και βούληση να μην προσαρμοστείς στη βούλησή του. Αυτό δηλαδή που δεν χαρακτηρίζει τη συμμαχία της Τουρκίας με τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν. Την περιώνυμη “Συμφωνία της Μέκκας“. Υπάρχει και δυνητική πυρηνική απειλή στο βάθος (;) του ιστορικού χρόνου. Με απλά λόγια λοιπόν: Αν η Τουρκία αλλάξει ρότα για οποιονδήποτε λόγο, αυτό θα συνιστά δι’ αμφότερους το δέον γενέσθαι. Αν όχι, θα λαμβάνει από κοινού τις απαντήσεις επί του πεδίου.<br /><br />Εμείς, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να μην επιτρέψουμε επανάληψη του φιάσκου με τις προηγούμενες προμήθειες. Να διασώσουμε ό,τι μπορούμε και να το εντάξουμε ως αξιόπιστη εναλλακτική στον “Θόλο”. Διαβιβάζοντας προς κάθε ενδιαφερόμενο ότι έχουμε αλλάξει οριστικά σελίδα. Ας ελπίσουμε ότι η σημερινή θα αποδειχθεί πραγματικά μεγάλη ημέρα. Σε όλα τα επίπεδα. Καλορίζικα λοιπόν!</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div><br /><br />

Ημέρα “Θόλου”! Τα κρίσιμα λάθη που πρέπει να αποφύγουμε.

Του Ζαχαρία Μίχα Η σημερινή ημέρα είναι εξ ορισμού μια μέρα χαράς για την Ελλάδα. Τουλάχιστον για όσους αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα των απ...

Διαβάστε την συνέχεια