Η ένταση με την Τουρκία για το θέμα της πόντισης του καλωδίου που θα οδηγήσει σε ηλεκτρική διασύνδεση την Ελλάδα με την Κύπρο και εν συνεχεία με το Ισραήλ δεν έχει κοπάσει. Ανά πάσα στιγμή η κατάσταση θα μπορούσε να κλιμακωθεί και να προκύψει κάποια κρίση, η οποία θα μπορούσε σταδιακά να στρατιωτικοποιηθεί.
Του Ζαχαρία Μίχα
Σε κάθε αντίστοιχη συγκυρία, είναι απολύτως φυσιολογικό οι αναλυτές να προβληματίζονται για τις πράξεις και τις παραλείψεις που συνέβαλλαν στη σημερινή κατάσταση. Αν υπάρχει μια κεντρική ιδέα πίσω από αυτή την προβληματική, δεν είναι άλλη από το ότι η στρουθοκαμηλική αποφυγή αντιμετώπισης ενός προβλήματος ασφαλείας για αόριστο χρονικό διάστημα, δεν το εξαφανίζει.
Αντιθέτως, νομοτελειακά η χώρα θα κληθεί να το αντιμετωπίσει υπό δυσμενέστερους όρους. Αφενός διότι τους όρους θα τους έχει επιλέξει ο αναθεωρητής αντίπαλος και αφετέρου, διότι το ενδιαφέρον του συνεπάγεται αξιοποίηση του παράγοντα χρόνου. Βέλτιστο σενάριο είναι πάντα το να το αξιοποιήσει ώστε να ενισχύει διαρκώς τη θέση του, είτε για να πετύχει τον αντικειμενικό του σκοπό μέσω απλής επίδειξης ισχύος, είτε προετοιμαζόμενος για την τελική αναμέτρηση.
Το κεντρικό ζήτημα -του καλωδίου- που έχει ανακύψει επικεντρώνεται στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS). Το δε παρανοϊκό στοιχείο της υπόθεσης, είναι ότι μια χώρα όπως η Ελλάδα που ομνύει και υπερθεματίζει υπέρ του διεθνούς δικαίου, αρνείται να εφαρμόσει τις προβλέψεις του, αυτοεξαιρούμενη και ρίχνοντας νερό στο μύλο της πολιτικής του αναθεωρητικού κράτους – γεωπολιτικού ανταγωνιστή.
Με τη συμπεριφορά της η Ελλάδα, δήθεν για λόγους που σχετίζονται με τη «φιλειρηνική πολιτική» που ακολουθεί, τροφοδοτεί τη συνέχιση της παραβίασης του διεθνούς δικαίου! Πώς; Μα στο μέτρο που η πολιτική εκφοβισμού παράγει αποτελέσματα επί του πεδίου. Ακόμα κι αν κομπάζουμε με βάση το γνωστό «δεν παράγει έννομα αποτελέσματα» και μόνο το ότι βραχυκυκλώνει την άσκηση των ελληνικών δικαιωμάτων, αποτελεί χειροπιαστό αποτέλεσμα.
Του Ζαχαρία Μίχα
Σε κάθε αντίστοιχη συγκυρία, είναι απολύτως φυσιολογικό οι αναλυτές να προβληματίζονται για τις πράξεις και τις παραλείψεις που συνέβαλλαν στη σημερινή κατάσταση. Αν υπάρχει μια κεντρική ιδέα πίσω από αυτή την προβληματική, δεν είναι άλλη από το ότι η στρουθοκαμηλική αποφυγή αντιμετώπισης ενός προβλήματος ασφαλείας για αόριστο χρονικό διάστημα, δεν το εξαφανίζει.
Αντιθέτως, νομοτελειακά η χώρα θα κληθεί να το αντιμετωπίσει υπό δυσμενέστερους όρους. Αφενός διότι τους όρους θα τους έχει επιλέξει ο αναθεωρητής αντίπαλος και αφετέρου, διότι το ενδιαφέρον του συνεπάγεται αξιοποίηση του παράγοντα χρόνου. Βέλτιστο σενάριο είναι πάντα το να το αξιοποιήσει ώστε να ενισχύει διαρκώς τη θέση του, είτε για να πετύχει τον αντικειμενικό του σκοπό μέσω απλής επίδειξης ισχύος, είτε προετοιμαζόμενος για την τελική αναμέτρηση.
Το κεντρικό ζήτημα -του καλωδίου- που έχει ανακύψει επικεντρώνεται στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS). Το δε παρανοϊκό στοιχείο της υπόθεσης, είναι ότι μια χώρα όπως η Ελλάδα που ομνύει και υπερθεματίζει υπέρ του διεθνούς δικαίου, αρνείται να εφαρμόσει τις προβλέψεις του, αυτοεξαιρούμενη και ρίχνοντας νερό στο μύλο της πολιτικής του αναθεωρητικού κράτους – γεωπολιτικού ανταγωνιστή.
Με τη συμπεριφορά της η Ελλάδα, δήθεν για λόγους που σχετίζονται με τη «φιλειρηνική πολιτική» που ακολουθεί, τροφοδοτεί τη συνέχιση της παραβίασης του διεθνούς δικαίου! Πώς; Μα στο μέτρο που η πολιτική εκφοβισμού παράγει αποτελέσματα επί του πεδίου. Ακόμα κι αν κομπάζουμε με βάση το γνωστό «δεν παράγει έννομα αποτελέσματα» και μόνο το ότι βραχυκυκλώνει την άσκηση των ελληνικών δικαιωμάτων, αποτελεί χειροπιαστό αποτέλεσμα.
UNCLOS, υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ
Η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) καθορίζει τα χωρικά ύδατα «έως 12 ναυτικά μίλια», τη συνορεύουσα ζώνη, την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) έως 200 ναυτικά μίλια. Κατοχυρώνει το δικαίωμα των νήσων στις θαλάσσιες ζώνες, με την εξαίρεση ακατοίκητων και δίχως οικονομική δραστηριότητα νησίδων. Ταυτόχρονα υιοθετεί κανόνες για τη διασφάλιση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας και την περιβαλλοντική προστασία των θαλασσών.
Όπως προαναφέρθηκε, οι προβλέψεις της δεσμεύουν ακόμη και κράτη που δεν είναι συμβαλλόμενα μέρη, καθότι θεωρούνται πλέον εθιμικό διεθνές δίκαιο. Άρα και την Τουρκία. Όμως, σταθερά την παραβιάζει, επικαλούμενη «ειδικές συνθήκες» στα θέματα με την Ελλάδα!
Να επισημανθεί, ότι στη διένεξη περί του καλωδίου και στις παράνομες NAVTEX που εξέδωσε, η Τουρκία κάνει λόγο για υφαλοκρηπίδα, αποφεύγοντας το ΑΟΖ! Για ποιον λόγο; Μα διότι σύμφωνα με την UNCLOS, την υφαλοκρηπίδα δεν απαιτείται να την «ανακηρύξει» και να έχει υπάρξει συμφωνία με όλες τις εμπλεκόμενες για να ισχύει νόμιμα! Διότι η υφαλοκρηπίδα υφίσταται «εξ υπαρχής και αυτοδικαίως» (στα λατινικά – νομικά: «ipso facto και ab initio») για κάθε παράκτιο κράτος. Η ΑΟΖ όμως δεν μπορεί να υπάρξει δίχως συμφωνίες οριοθέτησης με τα γειτονικά κράτη, μετά την ανακήρυξή της από την ενδιαφερόμενη χώρα!
Πώς επιχειρεί η Τουρκία να σφετεριστεί την ελληνική υφαλοκρηπίδα; Με παραπλήσια «τεχνική εξαφάνισης» των ελληνικών νησιών! Τα νησιά, λέει, «επικάθονται» στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας γι’ αυτό δεν δικαιούνται τίποτα περισσότερο από χωρικά ύδατα!
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου