Βασιλης Διαμαντακος
Η νέα πλειοψηφία στο Κογκρέσο θέλει να περιορίσει την πολεμική εμπλοκή του Τραμπ. Οι αμερικανικοί εξοπλισμοί, η αντιπυραυλική άμυνα και οι χρηματοδοτήσεις προς το Ισραήλ κάνουν την εξίσωση πολύ δυσκολότερη από μια αντιπολεμική ψηφοφορία.
Η εκλογική νίκη έδωσε στους Δημοκρατικούς τον έλεγχο του Κογκρέσου. Δεν τους έδωσε, όμως, μια εύκολη συνταγή για τον τερματισμό του πολέμου στο Ιράν. Για να περιορίσουν αποτελεσματικά την αμερικανική συμμετοχή, θα χρειαστεί να αποφασίσουν τι επιτρέπουν, τι χρηματοδοτούν και ποια όρια θέτουν στη στρατιωτική υποστήριξη του Ισραήλ.
Αυτό είναι το δύσκολο γεωπολιτικό και εσωκομματικό ερώτημα της επόμενης περιόδου. Η αποδοκιμασία του πολέμου μπορεί να ενώνει μεγάλο μέρος της δημοκρατικής παράταξης. Η επιλογή των μέσων για την απεμπλοκή αναδεικνύει βαθύτερες διαφορές γύρω από τη σχέση Ουάσιγκτον–Ισραήλ.
Η νέα σύνθεση του Κογκρέσου αναλαμβάνει τον Ιανουάριο του 2027. Μέχρι τότε, οι Δημοκρατικοί καλούνται να μετατρέψουν την πολιτική τους θέση σε συγκεκριμένη νομοθετική στρατηγική.
Το δίλημμα που αποτυπώνεται σε δύο ψήφους
Η στάση του γερουσιαστή Κρις Κουνς συμπυκνώνει τη δυσκολία. Τον Απρίλιο υποστήριξε τον τερματισμό της αμερικανικής πολεμικής εμπλοκής στο Ιράν, αλλά αντιτάχθηκε στην παρεμπόδιση πωλήσεων όπλων προς το Ισραήλ.
Η θέση αυτή εκφράζει μια σημαντική τάση στους Δημοκρατικούς: επιθυμία εξόδου από τον πόλεμο, με ταυτόχρονη διατήρηση της δέσμευσης για την ασφάλεια του Ισραήλ.
Στην πράξη, όμως, οι δύο επιλογές αλληλεπιδρούν. Οι ισραηλινές στρατιωτικές δυνατότητες συνδέονται με αμερικανικά οπλικά συστήματα, πυρομαχικά και αμυντική συνεργασία. Επομένως, η συζήτηση για το τέλος της αμερικανικής εμπλοκής οδηγεί αναπόφευκτα και στους όρους αυτής της υποστήριξης.
Τι θα σημαίνει πραγματικά «τέλος των εχθροπραξιών»;
Ένα νομοθετικό κείμενο που θα ζητεί τον τερματισμό αμερικανικών επιχειρήσεων πρέπει να ορίζει ποιες δραστηριότητες καλύπτει.
Οι επιθετικές αποστολές κατά του Ιράν αποτελούν μία κατηγορία. Η προστασία αμερικανικών δυνάμεων, η αναχαίτιση πυραύλων που κατευθύνονται προς συμμάχους και η υποστήριξη της ναυσιπλοΐας δημιουργούν διαφορετικά επιχειρησιακά και νομικά ερωτήματα.
Ένα υποθετικό σενάριο δείχνει τη δυσκολία: οι ΗΠΑ σταματούν τις επιθετικές αποστολές, το Ισραήλ συνεχίζει τα πλήγματα και η Τεχεράνη απαντά. Ποιος θα είναι τότε ο ρόλος των αμερικανικών αντιπυραυλικών συστημάτων;
Η απάντηση θα εξαρτηθεί από το περιεχόμενο της νομοθεσίας, τις προβλεπόμενες εξαιρέσεις και τις αποφάσεις της κυβέρνησης. Η διάκριση ανάμεσα στην αμυντική προστασία και στη συμμετοχή σε μια συνεχιζόμενη σύγκρουση χρειάζεται σαφείς κανόνες.
Ο Τραμπ περιπλέκει τη συζήτηση για τη βοήθεια
Νέα αβεβαιότητα προσθέτει η δήλωση του Ντόναλντ Τραμπ ότι η αμερικανική βοήθεια προς το Ισραήλ θα σταματήσει στο τέλος του έτους.
Σύμφωνα με το ABC News, ο πρόεδρος υποστήριξε ότι έχει συμφωνήσει σχετικά με τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, χωρίς να εξηγήσει ποιες μορφές βοήθειας θα επηρεαστούν ή πώς θα εφαρμοστεί η αλλαγή.
Η εξαγγελία δεν ισοδυναμεί με ολοκληρωμένη απόφαση διακοπής κάθε στρατιωτικής συνεργασίας. Οι επιχορηγήσεις, οι πωλήσεις όπλων και τα κοινά αμυντικά προγράμματα αποτελούν διαφορετικές κατηγορίες.
Για τους Δημοκρατικούς, πάντως, δημιουργείται ένα παράδοξο πολιτικό πεδίο: καλούνται να συζητήσουν όρους και περιορισμούς στη βοήθεια, ενώ ο Ρεπουμπλικανός πρόεδρος εξαγγέλλει ο ίδιος τον τερματισμό της.
Τα 38 δισ. δολάρια και η εξουσία του Κογκρέσου
Το μνημόνιο στρατιωτικής βοήθειας του 2016 προβλέπει συνολικά 38 δισ. δολάρια για τα οικονομικά έτη 2019–2028:33 δισ. δολάρια σε στρατιωτική χρηματοδότηση.
5 δισ. δολάρια για προγράμματα αντιπυραυλικής άμυνας.
Το μνημόνιο αποτελεί πολιτική δέσμευση και δεν είναι νομικά δεσμευτική συνθήκη. Οι σχετικές πιστώσεις υπόκεινται στην έγκριση του Κογκρέσου, ενώ η εφαρμογή τους συνδέεται με τη νομοθεσία και τις υφιστάμενες υποχρεώσεις.
Εδώ βρίσκεται ένα ισχυρό εργαλείο της νέας πλειοψηφίας: η δυνατότητα να εξετάζει χρηματοδοτήσεις και να διεκδικεί όρους για τη χρήση τους.
Η κοινοβουλευτική νίκη, ωστόσο, δεν εξασφαλίζει αυτόματα την επιβολή της πολιτικής της. Ένα δεσμευτικό νομοθέτημα μπορεί να αντιμετωπίσει προεδρικό βέτο, η ανατροπή του οποίου απαιτεί πλειοψηφία δύο τρίτων και στα δύο σώματα.
Η εσωκομματική δοκιμασία για την ηγεσία
Η σχέση με το Ισραήλ παραμένει πεδίο ουσιαστικών διαφορών στους Δημοκρατικούς.
Μια πλευρά ζητεί αυστηρότερους περιορισμούς στις μεταβιβάσεις επιθετικών όπλων. Μια άλλη υποστηρίζει ότι η στρατιωτική βοήθεια αποτελεί βασικό στοιχείο της αμερικανικής στρατηγικής και της ασφάλειας ενός συμμάχου.
Για τον Χακίμ Τζέφρις και τη δημοκρατική ηγεσία, η πρόκληση είναι να συγκροτήσουν πλειοψηφία γύρω από ένα εφαρμόσιμο κείμενο. Η γενική συμφωνία για αποκλιμάκωση πρέπει να μεταφραστεί σε κοινή θέση για τις εξαιρέσεις, τις πιστώσεις και τον έλεγχο των εξοπλισμών.
Οι κυβερνητικές διαπραγματεύσεις στο Ισραήλ προσθέτουν ακόμη μία μεταβλητή. Μια αλλαγή ηγεσίας θα μπορούσε να αλλάξει το πολιτικό κλίμα στις σχέσεις με την Ουάσιγκτον. Δεν θα εξαφάνιζε, όμως, τις εκκρεμότητες γύρω από τις επιχειρήσεις και τη στρατιωτική υποστήριξη.
Μια πιθανή φόρμουλα — χωρίς εύκολες εγγυήσεις
Μια επιλογή που τίθεται στην ανάλυση είναι ο συνδυασμός τριών παρεμβάσεων:Τερματισμός των αμερικανικών επιθετικών επιχειρήσεων κατά του Ιράν που δεν έχουν ειδική κοινοβουλευτική εξουσιοδότηση.
Σαφώς οριοθετημένη συνέχιση της αμυντικής προστασίας του Ισραήλ και των κρατών του Κόλπου.
Ενισχυμένος έλεγχος στις μεταβιβάσεις επιθετικών πυρομαχικών, ιδιαίτερα όταν χρησιμοποιούνται έκτακτες διαδικασίες.
Πρόκειται για πιθανή πολιτική πρόταση, όχι για συμφωνημένο σχέδιο των Δημοκρατικών. Η αποτελεσματικότητά της θα κριθεί από τη διατύπωση, την εφαρμογή και τη δυνατότητα ελέγχου της εκτελεστικής εξουσίας.
Η πρώτη συγκεκριμένη δοκιμασία θα είναι το κείμενο που θα φέρει η νέα πλειοψηφία: ποιες επιχειρήσεις θα ζητεί να σταματήσουν, ποιες θα εξαιρεί και ποιες χρηματοδοτήσεις θα επιτρέπει. Εκεί θα φανεί πόσο απέχει η πρόθεση τερματισμού του πολέμου από μια πολιτική που μπορεί να τον περιορίσει.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου