Η εν εξελίξει σύγκρουση η έκφραση μιας βαθύτερης κρίσης ταυτότητας, η οποία αποκαλύπτει πόσο έχει απομακρυνθεί η σημερινή κυβέρνηση από τις πολιτικές και κοινωνικές ρίζες της Νέας Δημοκρατίας
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να επιθυμεί μια Νέα Δημοκρατία απολύτως ελεγχόμενη από το Μέγαρο Μαξίμου, με στελέχη που χειροκροτούν, βουλευτές που σιωπούν και ψηφοφόρους που καλούνται απλώς να επικυρώνουν τις κυβερνητικές αποφάσεις.
Η πραγματικότητα όμως είναι ότι αυτή η κουλτούρα είναι ξένη για την βάση του κόμματος.
Αυτό που ενοχλεί περισσότερο τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους της ΝΔ είναι ότι δεν ιδρύθηκε προκειμένου να γίνει προσωπικό πολιτικό φέουδο κανενός πρωθυπουργού και κανείς αρχηγός δεν μπορεί να αντιμετωπίζει την ιστορική παράταξη σαν ιδιοκτησία του.
Με επισκέψεις είτε στην Καλαμάτα είτε στις Σέρρες (από την οποία απουσίαζε ο Κ. Αχ. Καραμανλής) αυτή η αίσθηση δεν αλλάζει, παρά τα επικοινωνιακά τερτίπια που στήνονται από το Μαξίμου.
Κρίση ταυτότητας
Για αυτό και η σύγκρουση με τον Αντώνη Σαμαρά δεν είναι μια συνηθισμένη εσωκομματική διαφωνία.
Είναι η έκφραση μιας βαθύτερης κρίσης ταυτότητας, η οποία αποκαλύπτει πόσο έχει απομακρυνθεί η σημερινή κυβέρνηση από τις πολιτικές και κοινωνικές ρίζες της Νέας Δημοκρατίας.
Ο πρώην πρωθυπουργός δεν αμφισβητεί απλώς επιμέρους κυβερνητικές επιλογές.
Αμφισβητεί συνολικά την κατεύθυνση που έχει επιβάλει ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε ένα κόμμα που κινδυνεύει να χάσει - όπως επισημαίνει - την ψυχή του.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρώην πρωθυπουργός σε μια ακόμη παρέμβασή του, αυτή τη φορά για την ενέργεια κτυπά τον Μητσοτάκη στο χαμηλό υπογάστριο, ταυτίζοντας την πολιτική του με τον νεοφιλελευθερισμό και με το ό,τι εξυπηρετεί τους λίγους και όχι τους πολλούς.
Κάτι που έρχεται σε αντίθεση με την ιδρυτική διακήρυξη του Καραμανλισμού.
Στον αέρα το Μαξίμου
Το Μέγαρο Μαξίμου προσπαθεί να εμφανίσει τον Σαμαρά ως έναν πολιτικό που έχει αποκοπεί από τη σημερινή πραγματικότητα.
Όμως το ερώτημα επιστρέφει με ακόμη μεγαλύτερη ένταση στον ίδιο τον πρωθυπουργό: Ποιος απομακρύνθηκε τελικά από τη Νέα Δημοκρατία;
Εκείνος που υπερασπίζεται τις πολιτικές της αναφορές ή εκείνος που μετέτρεψε την παράταξη σε ένα ετερόκλητο σχήμα εξουσίας, όπου οι παραδοσιακοί δεξιοί ψηφοφόροι συχνά δεν αναγνωρίζουν πλέον τις θέσεις που τους έφεραν στην κάλπη αλλά και τα πρόσωπα που είναι στη βιτρίνα της κυβέρνησης (Χρυσοχοϊδης, Φλωρίδης, Λοβέρδος, Λιβάνιος, Θεοχάρης κ.λπ.)
Η φράση του Σαμαρά «Δεν είναι αυτή η παράταξη, κύριε Μητσοτάκη. Αυτό είναι το κόμμα Μητσοτάκη» δεν είναι μια απλή αιχμή.
Είναι μια πολιτική κατηγορία με βαρύ περιεχόμενο για τον χώρο της ΝΔ.
Και όσο το Μέγαρο Μαξίμου προσπαθεί να την προσπεράσει, τόσο περισσότερο αναδεικνύεται το πρόβλημα.
Γιατί μια παράταξη δεν μπορεί να αλλάζει ιδεολογική φυσιογνωμία με αποκλειστικό κριτήριο τις προσωπικές πολιτικές φιλοδοξίες του εκάστοτε αρχηγού της.
Νεοφιλελεύθερη οικονομία
Στην οικονομία, η εικόνα είναι εξίσου προβληματική.
Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για δείκτες και αριθμούς, την ώρα που χιλιάδες νοικοκυριά ασφυκτιούν από την ακρίβεια.
Οι πολίτες βλέπουν τον μισθό τους να εξανεμίζεται πριν τελειώσει ο μήνας, τις τιμές να παραμένουν δυσβάσταχτες και την καθημερινότητα να γίνεται ολοένα δυσκολότερη.
Η επικοινωνιακή βιτρίνα της ανάπτυξης δεν μπορεί να κρύψει την κοινωνική πραγματικότητα.
Και η νεοφιλελεύθερη εμμονή σε μια οικονομική πολιτική που δεν ανακουφίζει επαρκώς τα νοικοκυριά δεν συνιστά επιτυχία, αλλά πολιτική επιλογή με συγκεκριμένο κοινωνικό κόστος.
Αυτό επισήμανε και ο Αντώνης Σαμαράς χθες αναφερόμενος στα ζητήματα ενέργειας.
Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η εικόνα στα εθνικά θέματα.
Η Τουρκία συνεχίζει να προβάλλει τις αναθεωρητικές της αξιώσεις, το τουρκολιβυκό μνημόνιο παραμένει σοβαρή πρόκληση για τα ελληνικά συμφέροντα και η χώρα χρειάζεται αποφασιστικότητα, στρατηγική και καθαρές απαντήσεις.
Δεν χρειάζεται μια εξωτερική πολιτική που κινδυνεύει να εκληφθεί ως διαρκής αναζήτηση καλού κλίματος με την Άγκυρα.
Η εθνική αξιοπρέπεια δεν είναι επικοινωνιακό εργαλείο ούτε διαπραγματευτικό χαρτί για φωτογραφίες και διπλωματικές χειραψίες.
Οι παρεμβάσεις Καραμανλή
Το χειρότερο για τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι ότι η αμφισβήτηση δεν προέρχεται αποκλειστικά από τον Σαμαρά.
Οι παρεμβάσεις του Κώστα Καραμανλή, έστω και με διαφορετικό ύφος, καταγράφουν επίσης σοβαρούς προβληματισμούς για την πορεία της χώρας και της παράταξης.
Όταν δύο πρώην πρωθυπουργοί αισθάνονται την ανάγκη να επισημαίνουν διαρκώς προβλήματα, το ζήτημα δεν μπορεί να είναι απλώς οι προσωπικές τους διαθέσεις.
Είναι η ίδια η κυβερνητική πολιτική.
Το ενδεχόμενο δημιουργίας νέου κόμματος από τον Σαμαρά προκαλεί νευρικότητα στο Μαξίμου ακριβώς επειδή υπάρχει πολιτικό ακροατήριο που αισθάνεται ότι δεν εκπροσωπείται πλέον από τη σημερινή Νέα Δημοκρατία.
Και αυτή η δυσαρέσκεια δεν αντιμετωπίζεται με επιθέσεις, υποτιμητικά σχόλια ή επικοινωνιακά παιχνίδια.
Το πραγματικό πολιτικό ερώτημα δεν είναι αν ο Σαμαράς θα κάνει κόμμα.
Είναι αν ο Μητσοτάκης έχει ήδη οδηγήσει τη Νέα Δημοκρατία τόσο μακριά από τις ρίζες της, ώστε ένα κομμάτι της παραδοσιακής της βάσης να αναζητά πλέον αλλού πολιτική στέγη.
Και αυτό δεν είναι πρόβλημα του Σαμαρά.
Είναι ο καθρέφτης της ίδιας της διακυβέρνησης Μητσοτάκη.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να επιθυμεί μια Νέα Δημοκρατία απολύτως ελεγχόμενη από το Μέγαρο Μαξίμου, με στελέχη που χειροκροτούν, βουλευτές που σιωπούν και ψηφοφόρους που καλούνται απλώς να επικυρώνουν τις κυβερνητικές αποφάσεις.
Η πραγματικότητα όμως είναι ότι αυτή η κουλτούρα είναι ξένη για την βάση του κόμματος.
Αυτό που ενοχλεί περισσότερο τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους της ΝΔ είναι ότι δεν ιδρύθηκε προκειμένου να γίνει προσωπικό πολιτικό φέουδο κανενός πρωθυπουργού και κανείς αρχηγός δεν μπορεί να αντιμετωπίζει την ιστορική παράταξη σαν ιδιοκτησία του.
Με επισκέψεις είτε στην Καλαμάτα είτε στις Σέρρες (από την οποία απουσίαζε ο Κ. Αχ. Καραμανλής) αυτή η αίσθηση δεν αλλάζει, παρά τα επικοινωνιακά τερτίπια που στήνονται από το Μαξίμου.
Κρίση ταυτότητας
Για αυτό και η σύγκρουση με τον Αντώνη Σαμαρά δεν είναι μια συνηθισμένη εσωκομματική διαφωνία.
Είναι η έκφραση μιας βαθύτερης κρίσης ταυτότητας, η οποία αποκαλύπτει πόσο έχει απομακρυνθεί η σημερινή κυβέρνηση από τις πολιτικές και κοινωνικές ρίζες της Νέας Δημοκρατίας.
Ο πρώην πρωθυπουργός δεν αμφισβητεί απλώς επιμέρους κυβερνητικές επιλογές.
Αμφισβητεί συνολικά την κατεύθυνση που έχει επιβάλει ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε ένα κόμμα που κινδυνεύει να χάσει - όπως επισημαίνει - την ψυχή του.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρώην πρωθυπουργός σε μια ακόμη παρέμβασή του, αυτή τη φορά για την ενέργεια κτυπά τον Μητσοτάκη στο χαμηλό υπογάστριο, ταυτίζοντας την πολιτική του με τον νεοφιλελευθερισμό και με το ό,τι εξυπηρετεί τους λίγους και όχι τους πολλούς.
Κάτι που έρχεται σε αντίθεση με την ιδρυτική διακήρυξη του Καραμανλισμού.
Στον αέρα το Μαξίμου
Το Μέγαρο Μαξίμου προσπαθεί να εμφανίσει τον Σαμαρά ως έναν πολιτικό που έχει αποκοπεί από τη σημερινή πραγματικότητα.
Όμως το ερώτημα επιστρέφει με ακόμη μεγαλύτερη ένταση στον ίδιο τον πρωθυπουργό: Ποιος απομακρύνθηκε τελικά από τη Νέα Δημοκρατία;
Εκείνος που υπερασπίζεται τις πολιτικές της αναφορές ή εκείνος που μετέτρεψε την παράταξη σε ένα ετερόκλητο σχήμα εξουσίας, όπου οι παραδοσιακοί δεξιοί ψηφοφόροι συχνά δεν αναγνωρίζουν πλέον τις θέσεις που τους έφεραν στην κάλπη αλλά και τα πρόσωπα που είναι στη βιτρίνα της κυβέρνησης (Χρυσοχοϊδης, Φλωρίδης, Λοβέρδος, Λιβάνιος, Θεοχάρης κ.λπ.)
Η φράση του Σαμαρά «Δεν είναι αυτή η παράταξη, κύριε Μητσοτάκη. Αυτό είναι το κόμμα Μητσοτάκη» δεν είναι μια απλή αιχμή.
Είναι μια πολιτική κατηγορία με βαρύ περιεχόμενο για τον χώρο της ΝΔ.
Και όσο το Μέγαρο Μαξίμου προσπαθεί να την προσπεράσει, τόσο περισσότερο αναδεικνύεται το πρόβλημα.
Γιατί μια παράταξη δεν μπορεί να αλλάζει ιδεολογική φυσιογνωμία με αποκλειστικό κριτήριο τις προσωπικές πολιτικές φιλοδοξίες του εκάστοτε αρχηγού της.
Νεοφιλελεύθερη οικονομία
Στην οικονομία, η εικόνα είναι εξίσου προβληματική.
Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για δείκτες και αριθμούς, την ώρα που χιλιάδες νοικοκυριά ασφυκτιούν από την ακρίβεια.
Οι πολίτες βλέπουν τον μισθό τους να εξανεμίζεται πριν τελειώσει ο μήνας, τις τιμές να παραμένουν δυσβάσταχτες και την καθημερινότητα να γίνεται ολοένα δυσκολότερη.
Η επικοινωνιακή βιτρίνα της ανάπτυξης δεν μπορεί να κρύψει την κοινωνική πραγματικότητα.
Και η νεοφιλελεύθερη εμμονή σε μια οικονομική πολιτική που δεν ανακουφίζει επαρκώς τα νοικοκυριά δεν συνιστά επιτυχία, αλλά πολιτική επιλογή με συγκεκριμένο κοινωνικό κόστος.
Αυτό επισήμανε και ο Αντώνης Σαμαράς χθες αναφερόμενος στα ζητήματα ενέργειας.
Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η εικόνα στα εθνικά θέματα.
Η Τουρκία συνεχίζει να προβάλλει τις αναθεωρητικές της αξιώσεις, το τουρκολιβυκό μνημόνιο παραμένει σοβαρή πρόκληση για τα ελληνικά συμφέροντα και η χώρα χρειάζεται αποφασιστικότητα, στρατηγική και καθαρές απαντήσεις.
Δεν χρειάζεται μια εξωτερική πολιτική που κινδυνεύει να εκληφθεί ως διαρκής αναζήτηση καλού κλίματος με την Άγκυρα.
Η εθνική αξιοπρέπεια δεν είναι επικοινωνιακό εργαλείο ούτε διαπραγματευτικό χαρτί για φωτογραφίες και διπλωματικές χειραψίες.
Οι παρεμβάσεις Καραμανλή
Το χειρότερο για τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι ότι η αμφισβήτηση δεν προέρχεται αποκλειστικά από τον Σαμαρά.
Οι παρεμβάσεις του Κώστα Καραμανλή, έστω και με διαφορετικό ύφος, καταγράφουν επίσης σοβαρούς προβληματισμούς για την πορεία της χώρας και της παράταξης.
Όταν δύο πρώην πρωθυπουργοί αισθάνονται την ανάγκη να επισημαίνουν διαρκώς προβλήματα, το ζήτημα δεν μπορεί να είναι απλώς οι προσωπικές τους διαθέσεις.
Είναι η ίδια η κυβερνητική πολιτική.
Το ενδεχόμενο δημιουργίας νέου κόμματος από τον Σαμαρά προκαλεί νευρικότητα στο Μαξίμου ακριβώς επειδή υπάρχει πολιτικό ακροατήριο που αισθάνεται ότι δεν εκπροσωπείται πλέον από τη σημερινή Νέα Δημοκρατία.
Και αυτή η δυσαρέσκεια δεν αντιμετωπίζεται με επιθέσεις, υποτιμητικά σχόλια ή επικοινωνιακά παιχνίδια.
Το πραγματικό πολιτικό ερώτημα δεν είναι αν ο Σαμαράς θα κάνει κόμμα.
Είναι αν ο Μητσοτάκης έχει ήδη οδηγήσει τη Νέα Δημοκρατία τόσο μακριά από τις ρίζες της, ώστε ένα κομμάτι της παραδοσιακής της βάσης να αναζητά πλέον αλλού πολιτική στέγη.
Και αυτό δεν είναι πρόβλημα του Σαμαρά.
Είναι ο καθρέφτης της ίδιας της διακυβέρνησης Μητσοτάκη.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου