Περίεργη δήλωση Φιντάν: Μητσοτάκης και Γεραπετρίτης θέλουν να λύσουν τα προβλήματα, αλλά υπάρχει ο Δένδιας και το πολιτικό κόστος.

<img height="120" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2025/08/60955b3e-Hakan-Fidan-2-ap-1-1068x641.jpg" width="719" /><br /><br />Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν εξαπέλυσε επίθεση κατά του Νίκου Δένδιας, σε συνέντευξη που παραχώρησε στο CNN Turk.<br /><br />Ο Χακάν Φιντάν κατηγόρησε ανοικτά τον Νίκο Δένδια πως υπονομεύει τις προσπάθειες της ελληνοτουρκικής προσέγγισης και την επίλυση των «στρατηγικών προβλημάτων» ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία.<br /><br />Μάλιστα υποστήριξε πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Γιώργος Γεραπετρίτης έχουν τη βούληση να λύσουν τα ανοικτά ζητήματα μεταξύ των δύο χωρών.<br /><br />«Πιστεύω πραγματικά ότι έχουν αυτή την πρόθεση και την ικανότητα. Υπάρχει όμως ένας άνθρωπος που ονομάζεται Δένδιας, υπάρχει και το ακροατήριο στο οποίο απευθύνεται.<br /><br />Ο πολιτικός ανταγωνισμός δυστυχώς δεν δημιουργεί ένα περιβάλλον που να ευνοεί την επίλυση τέτοιων στρατηγικών προβλημάτων στην ελληνική πολιτική».<br /><br />Μάλιστα ο Χακάν Φιντάν ισχυρίστηκε ότι οι ηγέτες που έρχονται από την Ελλάδα βρίσκονται σε ένα διαρκές δίλημμα ανάμεσα στην επίλυση αυτού του προβλήματος και το πολιτικό κόστος.<br /><br />Επιπλέον υποστηρίζει πως η Τουρκία έχει παρουσιάσει… δημιουργικές λύσεις στα ελληνοτουρκικά, αλλά για τη μη επίλυσή τους ευθύνεται ο Δένδιας και το ακροατήριο στο οποίο απευθύνεται και όχι οι συνεχείς προκλήσεις της της χώρας του και οι διαρκή αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας.<br /><br />Να σημειωθεί ότι ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, απέφυγε να απαντήσει στο ερώτημα για το αν η Τουρκία «θα πρέπει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα», αφήνοντας ανοικτό κάθε ενδεχόμενο….<div><br /><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Περίεργη δήλωση Φιντάν: Μητσοτάκης και Γεραπετρίτης θέλουν να λύσουν τα προβλήματα, αλλά υπάρχει ο Δένδιας και το πολιτικό κόστος.

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν εξαπέλυσε επίθεση κατά του Νίκου Δένδιας, σε συνέντευξη που παραχώρησε στο CNN Turk. Ο Χακάν Φιντ...

Διαβάστε την συνέχεια

Περίεργο τουρκικό δημοσίευμα πριν την συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν: ”Μια νέα αρχή στο Αιγαίο”.

<img height="100" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/02/mitsotakis-erdogan_2.jpg" width="728" /><br /><br />”Βρισκόμαστε μάρτυρες μιας σημαντικής καμπής στις τουρκο-ελληνικές σχέσεις. Ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ετοιμάζεται να επισκεφθεί την Τουρκία στις 11 Φεβρουαρίου 2026. Αυτή η επίσκεψη προσφέρει μια εξαιρετική ευκαιρία για να ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο βασισμένο στην αμοιβαία κατανόηση και την καλή θέληση, μετά τις εντάσεις των τελευταίων ετών. Με αυτήν την επίσκεψη, η Ελλάδα και η Τουρκία μπορούν να κάνουν ένα σημαντικό βήμα προς την ενίσχυση της περιφερειακής συνεργασίας και την τοποθέτηση μιας πιο σταθερής βάσης για το μέλλον.<br /><br />ΑΝΕΜΟΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑΣ ΣΤΙΣ ΤΟΥΡΚΟ-ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ<br /><br />Οι πιο σημαντικές περιοχές σύγκρουσης στις τουρκο-ελληνικές σχέσεις επικεντρώνονται σε ζητήματα όπως η κυριαρχία, τα θαλάσσια σύνορα, οι παραβιάσεις του εναέριου χώρου και τα δικαιώματα των μειονοτήτων, ιδιαίτερα στο Αιγαίο Πέλαγος. Αυτά τα ζητήματα έχουν κατά καιρούς οδηγήσει σε σοβαρές κρίσεις και έχουν προκαλέσει εντάσεις στη διεθνή σκηνή. Μετά την Ειρηνευτική Επιχείρηση στην Κύπρο το 1974, επιτεύχθηκε ισορροπία μεταξύ των διαφορετικών εθνοτικών και θρησκευτικών ομάδων στο νησί, αποτράπηκε μια μεγάλη τραγωδία, αλλά οι σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας έφτασαν σε οριακό σημείο.<br /><br />Στην Ελλάδα, η ρητορική και οι μύθοι που βασίζονται στην εχθρότητα προς τους Τούρκους επιδεινώνουν περιστασιακά αυτά τα προβλήματα στην κοινή γνώμη. Τέτοια φαινόμενα όχι μόνο επηρεάζουν αρνητικά τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, αλλά ενισχύουν και τις προκαταλήψεις μεταξύ των δύο πληθυσμών. Σε αυτό το σημείο, η αμοιβαία κατανόηση και η διπλωματία αναδεικνύονται ως σημαντικά εργαλεία για την επίλυση του ζητήματος.<br /><br />Η επίλυση των προβλημάτων στις τουρκο-ελληνικές σχέσεις πρέπει να θεωρείται όχι μόνο ως πολιτικό ζήτημα αλλά και ως πολιτιστική ευθύνη. Και οι δύο λαοί θα πρέπει να στοχεύουν στην οικοδόμηση ενός κοινού μέλλοντος, ξεπερνώντας τις οδυνηρές αναμνήσεις του παρελθόντος. Μαθαίνοντας από τα λάθη του παρελθόντος, είναι δυνατό να δημιουργηθεί ένα υγιέστερο δίκτυο σχέσεων σήμερα. Διπλωμάτες και πολιτικοί και από τις δύο χώρες μπορούν να υιοθετήσουν μια πιο εποικοδομητική και δίκαιη προσέγγιση για την επίλυση διαφωνιών στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου και των υφιστάμενων διμερών συμφωνιών.<br /><br />Το πρώτο βήμα είναι να διατηρηθεί ανοιχτό ένα κανάλι επικοινωνίας, βασισμένο στην οικοδόμηση αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Η διαφάνεια στην επικοινωνία θα αποτρέψει τις παρεξηγήσεις και τις εντάσεις. Επιπλέον, η αύξηση των πολιτιστικών ανταλλαγών θα επιτρέψει στους ανθρώπους να γνωριστούν και να κατανοήσουν ο ένας τον άλλον καλύτερα. Η συνεργασία που βασίζεται στην κοινή ιστορία, τη λογοτεχνία, την τέχνη και την κουζίνα θα συμβάλει σημαντικά στην κατάρρευση των προκαταλήψεων μεταξύ των δύο κοινωνιών. Ειδικά, η ανατροφή των νεότερων γενεών σε μια ατμόσφαιρα αμοιβαίας φιλίας και ανοχής θα διασφαλίσει ότι οι μελλοντικές σχέσεις θα χτιστούν σε στέρεες βάσεις.<br /><br />Είναι αρκετά σαφές στον ελληνικό λαό ότι η υποδαύλιση των φλογών της εχθρότητας προς την Τουρκία δεν θα τον ωφελήσει. Ιστορικά, υπήρξαν πολλές περίοδοι κατά τις οποίες τόσο η Τουρκία όσο και η Ελλάδα δρούσαν από κοινού και υποστήριζαν η μία την άλλη. Ειδικά σήμερα, βιώνουμε μια περίοδο όπου απαιτείται στενότερη συνεργασία στη διεθνή πολιτική. Οι εντάσεις στις τουρκο-ελληνικές σχέσεις απειλούν όχι μόνο την ασφάλεια και την οικονομική ευημερία και των δύο χωρών, αλλά και ολόκληρης της περιοχής.<br /><br />Η ενθάρρυνση της εχθρότητας προς την Τουρκία δεν εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα του ελληνικού λαού. Αντίθετα, μια τέτοια ρητορική μπορεί να δημιουργήσει περιφερειακή αστάθεια και να ανοίξει το δρόμο για αυξημένη επιρροή από τις μεγάλες δυνάμεις. Με την εγκαθίδρυση ισχυρών διπλωματικών σχέσεων, οι δύο χώρες μπορούν να διασφαλίσουν την περιφερειακή ειρήνη, να αναπτύξουν αμοιβαία επωφελή έργα και να λειτουργήσουν ως γέφυρα μεταξύ της Μέσης Ανατολής και της Ευρώπης. Από αυτή την άποψη, ο υγιής διάλογος και η αμοιβαία κατανόηση θα ήταν προς όφελος και των δύο χωρών.<br /><br />Το μέλλον των τουρκο-ελληνικών σχέσεων μπορεί να διαμορφωθεί μόνο μέσω αμοιβαίας εμπιστοσύνης, ανοχής και διπλωματίας. Σε μια περίοδο αυξανόμενης συνεργασίας τόσο σε περιφερειακό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι δυνατό για τις δύο χώρες να βρουν κοινό έδαφος γύρω από ισχυρή αλληλεγγύη και κοινά συμφέροντα. Από αυτή την άποψη, οι τουρκικές και ελληνικές κυβερνήσεις και οι λαοί μπορούν να αναπτύξουν στρατηγική συνεργασία, να διαμορφώσουν κοινές πολιτικές σε περιφερειακά ζητήματα και να αυξήσουν τις οικονομικές και πολιτιστικές συνεργασίες, κάνοντας έτσι βήματα προς ένα πιο ευημερούν μέλλον.<br /><br />Η σπορά των σπόρων της φιλίας και η κοινή θερισμός των καρπών της ειρήνης θα ήταν ο σωστός δρόμος όχι μόνο για αυτές τις δύο χώρες αλλά και για ολόκληρη την περιοχή. Η ειρήνη και η κατανόηση θα παραμείνουν πάντα τα πιο ισχυρά όπλα στις διακοινωνικές σχέσεις.”<div><br /><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Περίεργο τουρκικό δημοσίευμα πριν την συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν: ”Μια νέα αρχή στο Αιγαίο”.

”Βρισκόμαστε μάρτυρες μιας σημαντικής καμπής στις τουρκο-ελληνικές σχέσεις. Ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ετοιμάζεται να επισκε...

Διαβάστε την συνέχεια

Πολεμικός συναγερμός στο Ιράν. Φόβοι για επίθεση από ΗΠΑ-Ισραήλ.

<img height="145" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/02/iran_x-825x600.jpg" width="723" /><br /><br /><div>Καλυμμένες με μεγάλες ποσότητες χώματος εμφανίζονται οι είσοδοι του πυρηνικού συγκροτήματος του Ισφαχάν στο Ιράν, σύμφωνα με νέες δορυφορικές εικόνες που έδωσε στη δημοσιότητα το Institute for Science and International Security (ISIS), με έδρα την Ουάσινγκτον.<br /><br />Το Ινστιτούτο εκτιμά ότι οι κινήσεις αυτές συνιστούν σαφή ένδειξη αυξημένης επιφυλακής από την πλευρά της Τεχεράνης, η οποία φαίνεται να προετοιμάζεται για ενδεχόμενη στρατιωτική επίθεση από τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ ή ακόμη και από συντονισμένη επιχείρηση των δύο χωρών.<br /><br /><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="background-color: white; box-sizing: inherit; display: flex; font-family: Eastman-Roman-Regular, sans-serif; font-size: 16px; margin-bottom: 10px; margin-top: 10px; max-width: 550px; width: 550px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2020979273520251373" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?creatorScreenName=lygerosstavros&dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2020979273520251373&lang=el&origin=https%3A%2F%2Fslpress.gr%2Fdiethni%2Fpolemikos-sinagermos-sto-iran-fovoi-gia-epithesi-apo-ipa-israil%2F&sessionId=26c09ed483384c1a74c0e08d05300d5527e9ca73&siteScreenName=lygerosstavros&theme=light&widgetsVersion=2615f7e52b7e0%3A1702314776716&width=550px" style="border-style: initial; border-width: 0px; box-sizing: inherit; display: block; flex-grow: 1; height: 648px; margin-left: auto; margin-right: auto; max-width: 100%; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div>Το ISIS, το οποίο παρακολουθεί συστηματικά εδώ και χρόνια την εξέλιξη των ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων μέσω δορυφορικών δεδομένων και ανοιχτών πηγών, αναφέρει ότι οι πρόσφατες εικόνες καταγράφουν δραστικές παρεμβάσεις στις υπόγειες εισόδους του συγκροτήματος. Πρόκειται για μια εγκατάσταση στρατηγικής σημασίας, η οποία φιλοξενεί κρίσιμες υποδομές του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος και θεωρείται από τις πλέον ενισχυμένες στη χώρα.</div><div><br />Σήραγγες θαμμένες και δραστηριότητα μηδενική<br /><br />Σύμφωνα με την ανάλυση του Ινστιτούτου, οι μεσαίες και νότιες είσοδοι των υπόγειων σηράγγων στο Ισφαχάν έχουν πλέον καλυφθεί πλήρως με χώμα, σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην είναι αναγνωρίσιμες στις δορυφορικές λήψεις. Παράλληλα, η βορειότερη είσοδος —η οποία διέθετε ήδη πρόσθετα μέτρα παθητικής άμυνας— έχει επίσης θαφτεί, ενισχύοντας την εικόνα μιας συντονισμένης προσπάθειας απόκρυψης και θωράκισης των κρίσιμων σημείων πρόσβασης.<br /><br />Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται και στο γεγονός ότι δεν καταγράφεται καμία κίνηση οχημάτων ή βαρέος εξοπλισμού γύρω από τις τρεις εισόδους. Η απουσία δραστηριότητας ενισχύει την εκτίμηση ότι οι εργασίες έχουν ολοκληρωθεί και ότι η περιοχή έχει τεθεί σε καθεστώς αυξημένης ετοιμότητας, ενδεχομένως εν αναμονή εξελίξεων στο γεωπολιτικό πεδίο.<br /><br />Οι αναλυτές του ISIS σημειώνουν ότι τέτοιου είδους προετοιμασίες δεν πραγματοποιούνται χωρίς σοβαρό λόγο και υπογραμμίζουν πως η Τεχεράνη φαίνεται να λαμβάνει πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο αεροπορικού πλήγματος ή ακόμη και επιχείρησης ειδικών δυνάμεων κατά της συγκεκριμένης εγκατάστασης.<br /><br />Η κάλυψη των εισόδων με χώμα αναμένεται να μειώσει την αποτελεσματικότητα πιθανών αεροπορικών επιθέσεων, καθώς μπορεί να απορροφήσει μέρος της εκρηκτικής ισχύος των βομβών, ενώ ταυτόχρονα δυσχεραίνει σημαντικά την πρόσβαση από το έδαφος σε περίπτωση επιδρομής με στόχο την κατάσχεση ή την καταστροφή υλικών υψηλού εμπλουτισμού ουρανίου που ενδέχεται να φυλάσσονται στο εσωτερικό των σηράγγων.<br /><br />Το Ινστιτούτο επισημαίνει επίσης ότι δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο το Ιράν να έχει μεταφέρει κρίσιμο εξοπλισμό ή ευαίσθητο πυρηνικό υλικό βαθύτερα στο υπόγειο δίκτυο των σηράγγων, προκειμένου να το προστατεύσει από ενδεχόμενη επίθεση. Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατόν να επιβεβαιωθεί με τα διαθέσιμα στοιχεία.<br /><br />Ανάλογες κινήσεις είχαν καταγραφεί και στο παρελθόν, συγκεκριμένα τις ημέρες που προηγήθηκαν της επιχείρησης «Midnight Hammer», στις 22 Ιουνίου 2025, όταν είχαν πληγεί ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις. Η επανάληψη παρόμοιων προετοιμασιών ενισχύει τις εκτιμήσεις ότι η Τεχεράνη φοβάται την αναβίωση ενός αντίστοιχου σεναρίου, σε μια περίοδο αυξημένης έντασης και εύθραυστων ισορροπιών στη Μέση Ανατολή.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πολεμικός συναγερμός στο Ιράν. Φόβοι για επίθεση από ΗΠΑ-Ισραήλ.

Καλυμμένες με μεγάλες ποσότητες χώματος εμφανίζονται οι είσοδοι του πυρηνικού συγκροτήματος του Ισφαχάν στο Ιράν, σύμφωνα με νέες δορυφορικέ...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι προκλήσεις των NAVTEX της Τουρκίας και η στρατηγική άρνησης πρόσβασης στο Αιγαίο.

<a href="https://www.anixneuseis.gr/wp-content/uploads/2026/02/%CE%A3%CF%84%CE%B9%CE%B3%CE%BC%CE%B9%CF%8C%CF%84%CF%85%CF%80%CE%BF-%CE%BF%CE%B8%CF%8C%CE%BD%CE%B7%CF%82-2026-02-09-201143.png"><img height="127" src="https://www.anixneuseis.gr/wp-content/uploads/2026/02/%CE%A3%CF%84%CE%B9%CE%B3%CE%BC%CE%B9%CF%8C%CF%84%CF%85%CF%80%CE%BF-%CE%BF%CE%B8%CF%8C%CE%BD%CE%B7%CF%82-2026-02-09-201143-696x443.png" width="727" /></a><br /><br /><div>του <b>Δημήτρη Τσαϊλά</b><br />Φωτογραφία: οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις πραγματοποίησαν την Δευτέρα αεροναυτική άσκηση δεσμεύοντας με NAVTEX και NOTAM περιοχές του Αιγαίου όπως διακρίνονται στον χάρτη. Η άσκηση αμφισβήτησε στο πεδίο την NAVTEX που εξέδωσε η Τουρκία.<br /><br />Οι επανειλημμένες αμφισβητήσεις της Τουρκίας κατά της ελληνικής εξουσίας σχετικά με την έκδοση NAVTEX στο ανατολικό Αιγαίο αντιμετωπίζονται συχνά ως διαδικαστικές διαφορές ή διπλωματικά προβλήματα. Στην πραγματικότητα, τέμνονται άμεσα με τη λογική της διαχείρισης της αποτροπής και της άρνησης πρόσβασης στη θάλασσα, η οποία αποτελεί τη βάση του επιχειρησιακού δόγματος του Πολεμικού Ναυτικού σε ένα αμφισβητούμενο θαλάσσιο περιβάλλον.<br /><br />Λίγες μέρες πριν από τις υψηλού επιπέδου ελληνοτουρκικές συνομιλίες στην Άγκυρα, η Τουρκία εξέδωσε αντι-NAVTEX αμφισβητώντας μια τακτική ελληνική ναυτική και αεροπορική άσκηση, «TRIAINA-2026». Το επεισόδιο ακολούθησε τις γνωστές γραμμές. Η Άγκυρα αμφισβήτησε τη δικαιοδοσία της Ελλάδας ανατολικά του 25ου μεσημβρινού και αναβίωσε ισχυρισμούς σχετικά με την αποστρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών. Ενώ είναι επιχειρησιακά ασήμαντο, το περιστατικό προσφέρει μια αποκαλυπτική μελέτη περίπτωσης για το πώς λειτουργεί στην πράξη το δόγμα της άρνησης πρόσβασης στη θάλασσα υπό συνθήκες συνεχούς στρατηγικής τριβής .<br /><br />Άρνηση της Θάλασσας ως Θεμέλιο της Ελληνικής Ναυτικής Στρατηγικής<br /><br />Όπως έχουμε διατύπωσει, η ναυτική στρατηγική της Ελλάδας δεν βασίζεται στο μόνιμο έλεγχο της θάλασσας ή στην προβολή ισχύος. Αντίθετα, βασίζεται στην άρνηση πρόσβασης στη θάλασσα ως στρατηγική προϋπόθεση. Δηλαδή την ικανότητα να αποτραπεί ένας αντίπαλος από το να χρησιμοποιήσει ελεύθερα τη θαλάσσια περιοχή, ιδιαίτερα στην περιορισμένη και σύνθετη γεωγραφία του Αιγαίου.<br /><br />Η άρνηση εισόδου στη θάλασσα στο ελληνικό πλαίσιο δεν είναι συνώνυμη με την παθητικότητα. Απαιτεί συνεχή παρουσία, ετοιμότητα και την αξιόπιστη απειλή ταχείας κλιμάκωσης. Υποβρύχια, κατανεμημένες δυνάμεις επιφανείας, πυραυλικά συστήματα με βάση τα νησιά, η αεροναυτική ολοκλήρωση και η επίμονη επιτήρηση σχηματίζουν μια πολυεπίπεδη αρχιτεκτονική σχεδιασμένη να επιβάλλει αβεβαιότητα και κόστος σε κάθε προσπάθεια κυριαρχίας στον θαλάσσιο χώρο.<br /><br />Είναι κρίσιμο να τονιστεί ότι αυτό το δόγμα προϋποθέτει μόνιμη αμφισβήτηση κάτω από το κατώφλι του πολέμου, όπου οι νομικές, διαδικαστικές και πληροφοριακές προκλήσεις είναι εξίσου σημαντικές με τις κινητικές δυνατότητες.<br /><br />Διαφορές NAVTEX εντός πλαισίου άρνησης πρόσβασης στη θάλασσα<br /><br />Από την οπτική γωνία της άρνησης πρόσβασης στη θάλασσα, οι προκλήσεις της Τουρκίας σχετικά με τη NAVTEX δεν απειλούν άμεσα την ελληνική επιχειρησιακή ελευθερία. Ασκήσεις όπως η TRIAINA διεξάγονται ανεξάρτητα από τις τουρκικές αντιρρήσεις. Αντίθετα, ο στόχος είναι γνωστικός και πολιτικός. Να αμφισβητηθεί η νομιμότητα, να εισαχθεί ασάφεια και να υπονομευθεί η αντίληψη της αδιαμφισβήτητης ελληνικής εξουσίας.<br /><br />Η απάντηση της Ελλάδας, είναι επιβεβαίωση της δικαιοδοσίας και η συνέχιση των προγραμματισμένων δραστηριοτήτων που αντικατοπτρίζει την αποτροπή μέσω της άρνησης και όχι μέσω της τιμωρίας. Η Αθήνα δεν επιδιώκει να εξαναγκάσει την Τουρκία να συμμορφωθεί. Αντίθετα, αρνείται στην Άγκυρα τη δυνατότητα να αλλοιώσει τα γεγονότα στο έδαφος ή στη θάλασσα μόνο μέσω της επανάληψης.<br /><br />Αυτή η προσέγγιση ευθυγραμμίζεται στενά με την στρατηγική αντοχή, την διατήρηση των λειτουργικών προτύπων και της νομικής συνέπειας με την πάροδο του χρόνου έως ότου οι προκλήσεις χάσουν την ανατρεπτική τους αξία.<br /><br />Ασκήσεις ως μέσα αξιοπιστίας άρνησης θάλασσας<br /><br />Οι τακτικές ναυτικές ασκήσεις αποτελούν ένα κρίσιμο, αλλά συχνά παραβλεπόμενο, στοιχείο της άρνησης πρόσβασης στη θάλασσα. Στο Αιγαίο, η ίδια η ετοιμότητα αποτελεί αποτρεπτικό σήμα. Ασκήσεις όπως η TRIAINA καταδεικνύουν ότι το Πολεμικό Ναυτικό μπορεί να ενσωματώσει γρήγορα μονάδες επιφανείας, υποβρύχια και αεροπορικά μέσα εντός περιορισμένων υδάτων, ακριβώς η ικανότητα που απαιτείται για να αρνηθεί κανείς την ελευθερία δράσης στη θάλασσα.<br /><br />Εξίσου σημαντικό είναι αυτό που δεν κάνει η Ελλάδα. Αποφεύγοντας την περιττή χρήση βίας ή την κλιμάκωση με πραγματικά πυρά κατά τη διάρκεια ευαίσθητων διπλωματικών περιόδων, η Αθήνα ενισχύει το μήνυμα ότι η στάση της άρνησης εισόδου στη θάλασσα είναι αμυντική, προβλέψιμη και σταθερή, όχι αναθεωρητική.<br /><br />Αυτή η ισορροπία, η διαρκής παρουσία χωρίς προκλήσεις, είναι κεντρικής σημασίας για τη διατήρηση της σταθερότητας της αποτροπής σε ένα πολυσύχναστο θαλάσσιο περιβάλλον.<br /><br />Στρατηγική της Τουρκίας: Τριβή ενάντια στην άρνηση<br /><br />Η στρατηγική της Τουρκίας κατά της NAVTEX μπορεί να ερμηνευτεί ως μια προσπάθεια έμμεσης διάβρωσης της ελληνικής άρνησης πρόσβασης στη θάλασσα. Ανίκανη να αμφισβητήσει στρατιωτικά την άρνηση της Ελλάδας χωρίς υψηλούς κινδύνους κλιμάκωσης, η Άγκυρα εφαρμόζει νομικές και διαδικαστικές τριβές, επιδιώκοντας να περιπλέξει το επιχειρησιακό περιβάλλον και να διατηρήσει ενεργές τις αμφισβητούμενες αξιώσεις.<br /><br />Από την άποψη της διαχείρισης της αποτροπής, αυτό αντικατοπτρίζει την αναγνώριση ότι η άρνηση πρόσβασης στη θάλασσα αυξάνει το κόστος της απροκάλυπτης δράσης. Συνεπώς, οι προκλήσεις NAVTEX γίνονται υποκατάστατο της φυσικής παρέμβασης, ένας τρόπος για να σηματοδοτηθεί η αντίσταση, παραμένοντας παράλληλα κάτω από το όριο κλιμάκωσης που βοηθούν στην επιβολή οι ελληνικές δυνατότητες άρνησης.<br /><br />Αποτροπή, Σταθερότητα μέσω Άρνησης, Όχι Ελέγχου<br /><br />Μια βασική παρατήρηση είναι ότι η σταθερότητα της αποτροπής στο Αιγαίο δεν εξαρτάται από τον συνεχή έλεγχο της θάλασσας, κάτι που θα ήταν προκλητικό και μη βιώσιμο. Αντίθετα, εξαρτάται από την κοινή αντίληψη ότι οποιαδήποτε προσπάθεια μονομερούς ελέγχου θα αμφισβητηθεί άμεσα και με απαράδεκτο κόστος.<br /><br />Οι διαμάχες σχετικά με τη NAVTEX, παραδόξως, ενισχύουν αυτήν την ισορροπία. Επιτρέπουν και στις δύο πλευρές να δοκιμάσουν την αποφασιστικότητά τους, να σηματοδοτήσουν πρόθεση και να επιβεβαιώσουν τις κόκκινες γραμμές χωρίς να επιβάλουν στρατιωτική αντιπαράθεση. Οι συνεπείς, βασισμένες σε κανόνες αντιδράσεις της Ελλάδας διασφαλίζουν ότι η αμφισβήτηση παραμένει περιορισμένη εντός προβλέψιμων καναλιών.<br /><br />Συμπέρασμα<br /><br />Η τελευταία πρόκληση NAVTEX της Τουρκίας καταδεικνύει πώς εκτυλίσσεται ο σύγχρονος θαλάσσιος ανταγωνισμός υπό συνθήκες αποτελεσματικής άρνησης πρόσβασης στη θάλασσα. Η διαμάχη δεν αφορούσε τη διακοπή μιας άσκησης ή την επιβολή της θαλάσσιας ασφάλειας· αφορούσε τη διαμόρφωση αντιλήψεων σε έναν αμφισβητούμενο στρατηγικό χώρο.<br /><br />Για την Ελλάδα, το επεισόδιο καταδεικνύει την πρακτική αξία ενός δόγματος άρνησης θάλασσας που βασίζεται στην αντοχή, τη νομιμότητα και την επιχειρησιακή ετοιμότητα. Αρνούμενοι στην Τουρκία την ικανότητα να αλλάξει το ναυτικό status quo, χωρίς να επιδιώκει κλιμάκωση, η Αθήνα ενισχύει την αποτροπή διατηρώντας παράλληλα τη σταθερότητα.<br /><br />Όσο εξακολουθούν να υπάρχουν αντικρουόμενες διεκδικήσεις κυριαρχίας, τέτοια περιστατικά θα συνεχιστούν. Το μέτρο της επιτυχίας της ελληνικής ναυτικής στρατηγικής δεν είναι η εξάλειψή τους, αλλά ο περιορισμός τους σε ένα πλαίσιο όπου η άρνηση, όχι η κυριαρχία, διέπει την εύθραυστη ισορροπία του Αιγαίου.<br /><br /><a href="https://www.anixneuseis.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div><div><br /></div>

Οι προκλήσεις των NAVTEX της Τουρκίας και η στρατηγική άρνησης πρόσβασης στο Αιγαίο.

του Δημήτρη Τσαϊλά Φωτογραφία: οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις πραγματοποίησαν την Δευτέρα αεροναυτική άσκηση δεσμεύοντας με NAVTEX και NOTAM ...

Διαβάστε την συνέχεια

Αιγαίο υπό διαχείριση. Η παράδοξη ανισορροπία στα ελληνοτουρκικά και η εξπρές συνάντηση Μητσοτάκη με Ερντογάν.

<img src="https://www.topontiki.gr/wp-content/uploads/2026/01/mitsotakis_erdogan_1401_1920-1080_new-1024x576.jpg" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Υπάρχει κάτι «ακατανόητο» στην επίσκεψη – αστραπή (θα καθίσει όσες λιγότερες ώρες μπορέσει) του πρωθυπουργού στην Άγκυρα και τη συνάντησή του με τον Ερντογάν, που έχει πλέον «κλειδώσει» για τις 11 του μηνός, την Τετάρτη.</span></h3><b>Δημήτρης Μηλάκας</b><br />Είναι, για την κοινή λογική, ακατανόητο ένα ελληνοτουρκικό συμβούλιο κορυφής (γι’ αυτό πάει στην Άγκυρα με μια ντουζίνα υπουργούς ο Μητσοτάκης), που είχε αναβληθεί αμέτρητες φορές τα τελευταία δύο χρόνια, να επιστρέφει τελικά όχι επειδή ωρίμασαν οι συνθήκες, αλλά επειδή σταθεροποιήθηκε η ανισορροπία.<br /><br />Η επικείμενη ελληνοτουρκική σύναξη κορυφής δεν είναι συνάντηση επανεκκίνησης, ούτε καν διαλόγου. Πρόκειται για συνάντηση διαχείρισης του (αλλοιωμένου) καθεστώτος του Αιγαίου. Και εδώ βρίσκεται το πρώτο κρίσιμο ερώτημα: Σε ποιο πλαίσιο θα γίνει αυτή η συνάντηση;Ως δύο χωρών με σαφή σύνορα, αδιαπραγμάτευτα δικαιώματα και ξεκάθαρη γραμμή διεθνούς δικαίου;<br />Ή ως δύο διαχειριστών ενός «κοινού προβλήματος», που πρέπει απλώς να παραμένει εντός ορίων, χωρίς κρίσεις, χωρίς εντάσεις, χωρίς «ατυχήματα»;<br /><br />Αν ισχύει το δεύτερο – και όλα δείχνουν ότι αυτό ισχύει –, τότε το παιχνίδι έχει ήδη χαθεί, επί της αρχής για την Ελλάδα. Γιατί όταν μια χώρα δεν αποφασίζει για τον χώρο της, αλλά τον (συν)διαχειρίζεται, έχει ήδη αποδεχθεί ότι δεν της ανήκει αποκλειστικά.<br /><br />Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο της επικείμενης συνάντησης δεν είναι το περιεχόμενό της. Είναι η γλώσσα με την οποία περιγράφεται: «να διατηρηθεί το θετικό κλίμα», «να αποφευχθούν οι εντάσεις», «να συνεχιστεί ο διάλογος». Καμία αναφορά σε σύνορα. Καμία αναφορά σε κυριαρχία. Καμία αναφορά σε δικαιώματα. Μόνο αναφορές στην (πολιτική) θερμοκρασία.<br /><br />Η επιτυχία, λοιπόν, δεν αποτιμάται με βάση την εξασφάλιση στο τραπέζι του διαλόγου του σεβασμού των δικαιωμάτων (κυριαρχίας) της χώρας, γιατί κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Οι ελληνικές κυβερνήσεις (και η παρούσα) μιλούν με την Τουρκία για να ακούν τις τουρκικές αμφισβητήσεις της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας με λόγια (δηλώσεις) και πράξεις (NAVTEX, παραβιάσεις – παραβάσεις εθνικού εναέριου και θαλάσσιου χώρου, γκρίζες ζώνες κ.λπ.).<br /><br />Δεδομένων των τουρκικών ξεκάθαρων επιδιώξεων, αν και όσο δεν υπάρχει θερμή ελληνοτουρκική κρίση, η πολιτική του κατευνασμού που ακολουθούν οι ελληνικές κυβερνήσεις θεωρείται «επιτυχία». Αν δεν υπάρξει επεισόδιο, ονομάζεται «πρόοδος». Αν δεν «χαλάσει το κλίμα», ονομάζεται «στρατηγική». Αυτό όμως δεν είναι διπλωματία. Είναι διαχείριση φθοράς.<div><br />Τι ακριβώς έχουν να συζητήσουν;<br /><br />Με δεδομένη τη σημερινή τουρκική στάση, το ερώτημα δεν είναι τι θα βάλουν στο τραπέζι οι δύο ηγέτες. Το ερώτημα είναι τι μπορεί να μείνει εκτός τραπεζιού. Γιατί σχεδόν όλα όσα θεωρούνταν κάποτε «κόκκινες γραμμές» της ελληνικής πλευράς, έχουν ήδη μετατραπεί σε τουρκικές θέσεις εργασία:<br />NAVTEX διαρκείας (για πάντα) σε περιοχές ελληνικής ευθύνης. Χάρτες που εμφανίζουν τον 25ο μεσημβρινό ως άτυπη γραμμή διαχωρισμού (εξαφανίζοντας τα δικαιώματα/ύπαρξη των ελληνικών νησιών στα μικρασιατικά παράλια) του Αιγαίου.<br />Επίσημες λίστες αποστρατιωτικοποίησης ελληνικών νησιών.<br />Ρητή αμφισβήτηση κυριαρχίας σε βραχονησίδες και νησιά, κάποια μάλιστα κατοικημένα, τα οποία έχουν παρουσιαστεί εγγράφως σε διάφορες ευκαιρίες από τις τουρκικές αρχές.</div><div><br />Η ατζέντα<br /><br />Δεδομένων τούτων, το ποιο ακριβώς θα είναι το περιεχόμενο ενός ελληνοτουρκικού διαλόγου (που συνεχίζεται εδώ και τρεις δεκαετίες – απ’ τα Ίμια και έπειτα με συναντήσεις κορυφής σαν αυτήν της επόμενης βδομάδας) παραμένει αναπάντητο μέχρι τώρα.<br /><br />Η ουσία του ερωτήματος, λοιπόν, δεν είναι αν η Τουρκία διεκδικεί. Αυτό είναι δεδομένο. Το ερώτημα είναι αν η Ελλάδα συζητά ως χώρα με δικαιώματα ή ως χώρα με προβλήματα προς διαχείριση. Διότι υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο «συζητάμε για να οριοθετήσουμε (την υφαλοκρηπίδα που αναγνωρίζουμε ως μόνη διαφορά)» και στο «συζητάμε για να μην συγκρουστούμε».<br /><br />Στην πρώτη περίπτωση, το αντικείμενο είναι η κυριαρχία. Στη δεύτερη, το αντικείμενο είναι οι (τουρκικές) απειλές και ο (ελληνικός) φόβος.<br /><br />Όταν, λοιπόν, η ελληνική διπλωματία μιλά διαρκώς για «διατήρηση κλίματος», για «μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης», για «αποφυγή προκλήσεων», για «ανοιχτούς διαύλους», αυτό που στην πραγματικότητα κάνει δεν είναι πολιτική. Είναι τεχνική διαχείριση κινδύνου. Με άλλα λόγια, προσέρχεται για να κρατήσει το πρόβλημα εντός ελέγχου, όχι για να το επιλύσει.<br /><br />Και εδώ βρίσκεται το πιο επικίνδυνο σημείο. Όταν η συνάντηση δεν οργανώνεται γύρω από το ερώτημα «τι ανήκει σε ποιον», αλλά γύρω από το ερώτημα «πώς δεν θα συμβεί κάτι κακό», τότε το πρόβλημα έχει ήδη μετατραπεί από πολιτικό σε διοικητικό. Η συζήτηση από το πεδίο της αναζήτησης αμοιβαία επωφελών λύσεων/διευθετήσεων κατρακυλά στη διαχείριση μιας de facto κατάστασης, η οποία όσο περνά ο χρόνος γίνεται χειρότερη/δυσκολότερη για την Ελλάδα.</div><div><br />Το «λογιστήριο» του Αιγαίου<br /><br />Υπάρχουν κρίσεις που τελειώνουν όταν πέφτουν οι τόνοι. Και υπάρχουν κρίσεις που δεν τελειώνουν ποτέ – απλώς αλλάζουν μορφή. Τα Ίμια ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία. Δεν ήταν απλώς ένα επεισόδιο οριακής πολεμικής αντιπαράθεσης. Ήταν η στιγμή που το Αιγαίο απέκτησε… λογιστήριο.<br /><br />Τη νύχτα της 30ής προς 31η Ιανουαρίου 1996 δεν κρίθηκε απλώς ποιος θα κατεβάσει πρώτος μια σημαία. Κρίθηκε αν η Ελλάδα θα αποδεχθεί – έστω σιωπηρά – ότι στο Αιγαίο υπάρχουν περιοχές με αμφισβητούμενη κυριαρχία.<br /><br />Η αμερικανική παρέμβαση με τη φράση «no ships, no troops, no flags» δεν ήταν ουδέτερη διπλωματία. Ήταν η μετατροπή ενός ζητήματος κυριαρχίας σε ζήτημα διαχείρισης κρίσης. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, η ελληνοτουρκική συζήτηση (για τις ελληνικές κυβερνήσεις) περιστρέφεται στο «πώς θα συνυπάρχουν οι διαφωνίες χωρίς να σκάσει κρίση».<br /><br />Αυτό είναι το πραγματικό κληροδότημα των Ιμίων. Όχι οι τρεις νεκροί αξιωματικοί – που ξεχάστηκαν γρήγορα –, αλλά η θεσμοποίηση της αμφισημίας.<br /><br />Για πρώτη φορά μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης η Τουρκία κατάφερε να εισαγάγει στο τραπέζι την έννοια των «γκρίζων ζωνών» με απλό και δηλητηριώδες αποτέλεσμα: το Αιγαίο απέκτησε «εκκρεμότητες». Και οι εκκρεμότητες, όπως και οι οφειλές, δεν εξαφανίζονται. Συσσωρεύονται…<br /><br />Από εκείνη τη νύχτα και μετά, κάθε κρίση – από τις έρευνες του «Oruc Reis» στο όριο των έξι μιλίων μέχρι τις υπερπτήσεις τουρκικών μαχητικών πάνω από τα νησιά, από τις «αιώνιες» NAVTEX που κόβουν στη μέση το αρχιπέλαγος μέχρι τις απαιτήσεις για αφοπλισμό των ελληνικών νησιών – δεν είναι παρά μια «λογιστική εγγραφή» του παρελθόντος.<br /><br />Η Τουρκία δεν έφυγε ποτέ από αυτό το «λογιστήριο». Το χρησιμοποιεί. Το ενημερώνει. Το επικαλείται. Η Ελλάδα, αντίθετα, συμπεριφέρθηκε σαν να πρόκειται για «κλειστό φάκελο». Σαν κάτι που ανήκει στο παρελθόν, ενώ στην πραγματικότητα λειτουργεί καθημερινά, στο παρόν. Τα Ίμια δεν ήταν η αρχή μιας κρίσης.<br /><br />Ήταν η αρχή της δημιουργίας ενός νέου de facto καθεστώτος στην ελληνοτουρκική θαλάσσια μεθόριο.<br />Από τη Μαδρίτη στους επιτηρητές<br /><br />Η Συμφωνία της Μαδρίτης (καλοκαίρι 1997) ανέλαβε να «εξορθολογίσει» το σοκ των Ιμίων, μετατρέποντας μια κρίση κυριαρχίας σε διαχειρίσιμο πολιτικό πλαίσιο. Δεν μιλούσε για σύνορα. Μιλούσε για «σεβασμό ζωτικών συμφερόντων και ανησυχιών».<br /><br />Με μία φράση, η Ελλάδα (Σημίτης) αποδέχθηκε ότι στο Αιγαίο υπάρχουν και τουρκικά «ζωτικά συμφέροντα», δηλαδή κάτι που δεν ορίζεται, δεν μετριέται και δεν τελειώνει.<br /><br />Έτσι το Αιγαίο μετατράπηκε από χώρο κυριαρχίας σε χώρο διαπραγμάτευσης. Και ό,τι μπαίνει σε διαπραγμάτευση, κάποια στιγμή μπαίνει και σε «λογιστικό φύλλο»: τι πήρες, τι έδωσες, τι σου χρωστάνε, τι χρωστάς.<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο εντάχθηκαν και τα ελληνοτουρκικά Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ.<br /><br />Με απλά λόγια: επισφραγίστηκε ότι το Αιγαίο έπαψε να είναι πλήρως ελληνικός επιχειρησιακός χώρος και μετατράπηκε σε ΝΑΤΟϊκό πεδίο επιτήρησης. Όχι τυπικά, αλλά λειτουργικά. Και ό,τι ελέγχεται επιχειρησιακά από τρίτους, αργά ή γρήγορα τίθεται και πολιτικά υπό αμφισβήτηση.<br /><br />Από εκεί ξεκίνησε και το πραγματικό παιχνίδι των NAVTEX. Όχι ως τεχνικό εργαλείο, αλλά ως μέσο χαρτογράφησης των αμφισβητήσεων. Κάθε τουρκική NAVTEX δεν είναι απλώς ανακοίνωση άσκησης ή έρευνας. Είναι δήλωση παρουσίας: «Εδώ μπορώ να μιλάω, άρα εδώ υπάρχω».<br /><br />Το ίδιο ισχύει και με την αποστρατιωτικοποίηση. Η Τουρκία δεν επιμένει γιατί περιμένει να φύγουν τα ελληνικά όπλα από τα νησιά. Επιμένει γιατί θέλει να καθιερώσει ότι το καθεστώς των νησιών είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Όχι δεδομένο, αλλά διαπραγματεύσιμο.<br /><br />Ακόμα και στο ζήτημα του FIR, η συζήτηση έχει μετατοπιστεί από την κυριαρχία στη «διαχειριστική επάρκεια». Η πρόσφατη βλάβη στα ελληνικά συστήματα επιτήρησης, σε συνδυασμό με τις τουρκικές αμφισβητήσεις στον ελληνικό χώρο ευθύνης εναέριας κυκλοφορίας, άνοιξε μια (υπόγεια) συζήτηση για το αν η Ελλάδα μπορεί πράγματι να διαχειριστεί τόσο μεγάλο FIR.</div><div><br />Το τελικό εκκαθαριστικό<br /><br />Αν κάτι χαρακτηρίζει τη σημερινή τουρκική στάση στο Αιγαίο δεν είναι η επιθετικότητα. Είναι η κανονικότητα. Η Άγκυρα δεν εμφανίζεται πια ως αναθεωρητική δύναμη που ζητά ανατροπές. Εμφανίζεται ως δύναμη που ζητά εφαρμογή όσων θεωρεί ότι έχουν ήδη συμφωνηθεί σιωπηρά. Σαν λογιστής που δεν ανοίγει νέα καρτέλα, αλλά υπενθυμίζει παλιές οφειλές.<br /><br />Οι διαρκείς NAVTEX, οι λίστες αποστρατιωτικοποίησης, οι αναφορές σε «νησιά χωρίς διευκρινισμένη κυριαρχία», οι χάρτες με τον 25ο μεσημβρινό ως άτυπη διαχωριστική γραμμή, δεν συνιστούν κλιμάκωση. Συνιστούν υπενθύμιση.<br /><br />Η Τουρκία λέει στην Ελλάδα – και κυρίως στις ΗΠΑ και στο ΝΑΤΟ – ότι ήρθε η ώρα το καθεστώς της αμφισημίας να μετατραπεί σε μόνιμη ρύθμιση.<br /><br />Η σημερινή συγκυρία είναι η πρώτη από το 1996 όπου η Τουρκία βρίσκεται σε πραγματική γεωπολιτική άνοδο και η Ελλάδα σε πραγματική στρατηγική εξάρτηση. Πριν από λίγα χρόνια η Άγκυρα δοκίμαζε όρια. Σήμερα διαθέτει δική της αμυντική βιομηχανία, drones, ναυπηγικά προγράμματα, παρουσία σε πολλαπλά μέτωπα, ρόλο διαμεσολαβητή σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή, και δυνατότητα να μπλοκάρει αποφάσεις σε ΝΑΤΟ και Ε.Ε.<br /><br />Η Ελλάδα, αντίθετα, διαθέτει αυξανόμενο χρέος για εξοπλισμούς, πλήρη επιχειρησιακή εξάρτηση από συμμαχικά συστήματα, στρατιωτικές βάσεις υπό ξένη διοίκηση και εξωτερική πολιτική που περιορίζεται στη διαχείριση ισορροπιών.<br /><br />Η διαφορά δεν είναι μόνο ισχύος. Είναι διαφορά μοντέλου. Η Τουρκία παίζει ως παραγωγός ισχύος. Η Ελλάδα ως «καταναλωτής» (χρυσοπληρωμένης και αβέβαιης) ασφάλειας.<br /><br />Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον, το «Γραμμάτιο των Ιμίων» επανέρχεται όχι ως ανάμνηση, αλλά ως μηχανισμός είσπραξης. Η Τουρκία δεν ζητά ανατροπή καθεστώτος. Ζητά εφαρμογή καθεστώτος. Ό,τι έχει ήδη εγγραφεί από το 1996 απλώς το απαιτεί σε πιο ώριμη μορφή.<br /><br />Η πικρή πραγματικότητα για την Ελλάδα είναι ότι βρίσκεται μπροστά σε μια συνάντηση κορυφής όπου δεν διαπραγματεύεται πια δικαιώματα, αλλά όρους διαχείρισης. Όχι το «αν», αλλά το «πώς».<br /><br />Και όταν μια χώρα φτάνει στο σημείο να θεωρεί επιτυχία το «να μη συμβεί κάτι», έχει ήδη αποδεχθεί ότι κάτι έχει χαθεί…</div><div><br /></div><div><a href="https://www.topontiki.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αιγαίο υπό διαχείριση. Η παράδοξη ανισορροπία στα ελληνοτουρκικά και η εξπρές συνάντηση Μητσοτάκη με Ερντογάν.

Υπάρχει κάτι «ακατανόητο» στην επίσκεψη – αστραπή (θα καθίσει όσες λιγότερες ώρες μπορέσει) του πρωθυπουργού στην Άγκυρα και τη συνάντησή το...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί το Ιράν δεν εγκαταλείπει το πυραυλικό του πρόγραμμα; Εξηγεί ένας Ισραηλινός ειδικός.

<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/02/%CE%B9%CE%B1%CF%81%CE%BA%CE%BB%CE%B1%CE%BE%CF%84%CE%B5%CF%80%CE%BF%CF%81%CF%8225%CE%B8%CF%840923.jpg?ssl=1"><img height="112" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/02/%CE%B9%CE%B1%CF%81%CE%BA%CE%BB%CE%B1%CE%BE%CF%84%CE%B5%CF%80%CE%BF%CF%81%CF%8225%CE%B8%CF%840923.jpg?resize=640%2C359&ssl=1" width="740" /></a><br /><br />«Οι βαλλιστικοί πύραυλοι αποδείχθηκαν αρκετά αποτελεσματικοί στον 12ήμερο πόλεμο»<br /><br />Ισραηλινός εμπειρογνώμονας ασφαλείας άφησε να εννοηθεί ότι το Ιράν δεν θα εγκαταλείψει το πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων του, μια απαίτηση που το Ισραήλ πιέζει τις Ηνωμένες Πολιτείες να συμπεριλάβουν στις διαπραγματεύσεις του Μουσκάτ, ενώ η Τεχεράνη την απορρίπτει.<br /><br />Τη Δευτέρα, ο Ραζ Ζιμτ, επικεφαλής του προγράμματος για το Ιράν στο Ισραηλινό Ινστιτούτο Μελετών Εθνικής Ασφάλειας, δήλωσε:<br /><br /> «Το Ιράν δεν επιδιώκει στρατιωτική αντιπαράθεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες , αλλά το πιο σημαντικό ερώτημα είναι τι είναι διατεθειμένη να εγκαταλείψει η Τεχεράνη για να την αποφύγει;»<br /><br />Μιλώντας στον ισραηλινό ραδιοφωνικό σταθμό 103, δήλωσε ότι «η ιρανική ηγεσία έχει σαφείς κόκκινες γραμμές και οι πύραυλοι βρίσκονται στην καρδιά τους».<br /><br />Ο Ζιμτ πιστεύει ότι «από την οπτική γωνία του Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν Αλί Χαμενεΐ, το πυραυλικό πρόγραμμα είναι το κύριο εναπομείναν εργαλείο για την αποτροπή των εχθρών του Ιράν», σημειώνοντας ότι «ο Ανώτατος Ηγέτης δεν εμπιστεύεται τις αμερικανικές εγγυήσεις».<br /><br />Είπε ότι «ο Χαμενεΐ πιστεύει ότι εάν το Ιράν κάνει σημαντικές παραχωρήσεις, όχι μόνο στο πυρηνικό ζήτημα αλλά και στο ζήτημα των πυραύλων, η Ουάσινγκτον θα εκμεταλλευτεί τις αδυναμίες του εντός εβδομάδων ή μηνών».<br /><br />Ο Ζιμτ πρόσθεσε: «Οι υπολογισμοί του Χαμενεΐ δείχνουν ότι ο κίνδυνος στρατιωτικής επίθεσης είναι λιγότερο σημαντικός από τον κίνδυνο διάλυσης των πυραυλικών δυνατοτήτων » και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «οι Ιρανοί υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων πιστεύουν ότι ακόμη και μια μεγάλη αμερικανική επίθεση μπορεί να μην ανατρέψει το καθεστώς».<br /><br />Από την άλλη πλευρά, ο Ζιμτ τόνισε ότι «τα πρόσφατα γεγονότα υπογραμμίζουν για άλλη μια φορά πώς οι ιρανικοί βαλλιστικοί πύραυλοι μπορούν να απειλήσουν ανεξάρτητα την ασφάλεια του Ισραήλ και να προκαλέσουν σοβαρές ζημιές», θεωρώντας τους «την πιο επείγουσα απειλή στο εγγύς μέλλον».<br /><br />Μακροπρόθεσμα, είπε ότι «το πυρηνικό ζήτημα εξακολουθεί να απαιτεί σοβαρή προσοχή, αλλά η ιρανική πυρηνική πρόοδος φαίνεται να είναι περιορισμένη προς το παρόν».<br /><br />Την περασμένη εβδομάδα ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν, οι οποίες, σύμφωνα με το τελευταίο, καλύπτουν μόνο το πυρηνικό του πρόγραμμα.<br /><br />Αντιθέτως, οι Ηνωμένες Πολιτείες και, πίσω από αυτές, το Ισραήλ, επιδιώκουν να συμπεριλάβουν στις διαπραγματεύσεις το πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν , το οποίο αποδείχθηκε εξαιρετικά αποτελεσματικό κατά τη διάρκεια του 12ήμερου πολέμου τον Ιούνιο του περασμένου έτους.<div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γιατί το Ιράν δεν εγκαταλείπει το πυραυλικό του πρόγραμμα; Εξηγεί ένας Ισραηλινός ειδικός.

«Οι βαλλιστικοί πύραυλοι αποδείχθηκαν αρκετά αποτελεσματικοί στον 12ήμερο πόλεμο» Ισραηλινός εμπειρογνώμονας ασφαλείας άφησε να εννοηθεί ότι...

Διαβάστε την συνέχεια

Συνθήκη των Παρισίων: Τα Δωδεκάνησα ενσωματώνονται στην μητέρα – πατρίδα.

<img height="100" src="https://www.onalert.gr/wp-content/uploads/2026/02/SINTHIKI-PARISION-GES-5-750x375.jpeg" width="752" /><br /><br />Η Συνδιάσκεψη Ειρήνης στο Παρίσι άρχισε τις εργασίες της στις 29 Ιουλίου 1946 και είχε πρωταρχικό στόχο τον καθορισμό διεθνών συνθηκών οι οποίες θα διευθετούσαν τις εκκρεμότητες μεταξύ νικητών και ηττημένων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και οι συμφωνίες που επιτεύχθηκαν, υπογράφτηκαν μετά από μερικούς μήνες στη Συνθήκη Ειρήνης, την 10η Φεβρουαρίου 1947.<br /><br />Στη διάσκεψη συμμετείχε και η Ελλάδα, στο πλευρό των νικητών, προβάλλοντας ζητήματα εδαφικών διεκδικήσεων και οικονομικών επανορθώσεων. Επικεφαλής της πολυμελούς ελληνικής αντιπροσωπείας ήταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός και υπουργός εξωτερικών Κωνσταντίνος Τσαλδάρης.<br /><br /><img height="427" src="https://www.onalert.gr/wp-content/uploads/2026/02/SINTHIKI-PARISION-GES-4-1200x800.jpeg" width="640" /><br /><br />Η ιστορική Συνθήκη του Παρισιού αποτελείται από 90 άρθρα και 17 παραρτήματα. Ενδεικτικά, στο άρθρο 14 αναφέρει: «Ἡ Ἰταλία ἐκχωρεῖ εἰς τήν Ἑλλάδα ἐν πλήρει κυριαρχίᾳ τὰς νήσους τῆς Δωδεκανήσου τὰς κατωτέρω ἀπαριθμουμένας, ἤτοι: Ἀστυπάλαιαν, Ρόδον, Χάλκην, Κάρπαθον, Κάσον, Τῆλον, Νίσυρον, Κάλυμνον, Λέρον, Πάτμον, Λιψόν, Σύμην, Κῶ και Καστελλόριζον, ὡς καὶ τὰς παρακειμένας νησίδας».<br /><br /><img height="427" src="https://www.onalert.gr/wp-content/uploads/2026/02/SINTHIKI-PARISION-GES-2-1200x800.jpeg" width="640" /><br /><br />Η Συμφωνία υπογράφηκε, εκτός από την Ελλάδα και την Ιταλία, και από άλλα 19 κράτη που είχαν πολεμήσει τον Άξονα κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα οποία αναφέρονται στο κείμενο ως «Σύμμαχοι και Συνησπισμέναι Δυνάμεις».<br /><br /><img height="427" src="https://www.onalert.gr/wp-content/uploads/2026/02/SINTHIKI-PARISION-GES-1-1200x800.jpeg" width="640" /><br /><br />Το πρωινό της Δευτέρας 10 Φεβρουαρίου του 1947, στις 10:30, τέθηκαν οι υπογραφές στο κείμενο της Συνθήκης. Από την ελληνική πλευρά υπέγραψαν την συνθήκη ο γενικός διευθυντής του υπουργείου εξωτερικών Λ. Μελάς και ο πρέσβης στη Γαλλία Ρ. Ραφαήλ, ενώ από ιταλικής πλευράς ο πρέσβης Αντόνιο Μέλι Λούπι.<br /><br /><img height="427" src="https://www.onalert.gr/wp-content/uploads/2026/02/SINTHIKI-PARISION-GES-3-1200x800.jpeg" width="640" /><br /><br />Η ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στη μητέρα – πατρίδα αποτέλεσε την μοναδική εθνική διεκδίκηση που ικανοποιήθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δικαιωματική μεν, αλλά ελάχιστη αναγνώριση της συμβολής της Ελλάδας στη νίκη κατά του Άξονα.<div><br /></div><div><a href="https://www.onalert.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Συνθήκη των Παρισίων: Τα Δωδεκάνησα ενσωματώνονται στην μητέρα – πατρίδα.

Η Συνδιάσκεψη Ειρήνης στο Παρίσι άρχισε τις εργασίες της στις 29 Ιουλίου 1946 και είχε πρωταρχικό στόχο τον καθορισμό διεθνών συνθηκών οι οπ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκικές «κραυγές και ψίθυροι» στο παρά πέντε: Τι σημαίνει η διπλή γλώσσα της Άγκυρας πριν τη συνάντηση Μητσοτάκη με Ερντογάν.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2021/06/tselikk_426809386.jpg"><img height="100" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2021/06/tselikk_426809386.jpg" width="756" /></a><br /><br />Δηλώσεις για εσωτερική κατανάλωση ή μηνύματα διαπραγμάτευσης; Ό,τι και να είναι, λίγα μόλις 24ωρα πριν από την επίσημη επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στην Άγκυρα, η τουρκική πλευρά επέλεξε να επαναφέρει στο προσκήνιο ένα από τα πιο φορτισμένα και νομικά ανυπόστατα ζητήματα της ελληνοτουρκικής ατζέντας: την αποστρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών.<br /><br />Η δημόσια τοποθέτηση του εκπροσώπου του κυβερνώντος AKP, Ομέρ Τσελίκ, αποτυπώνει με σαφήνεια τη γνωστή τακτική της Άγκυρας: ρητορική «ειρήνης» προς τα έξω, αλλά ταυτόχρονα ανακύκλωση αναθεωρητικών αιτιάσεων προς εσωτερική κατανάλωση ή ως σκιά στον προθάλαμο των συζητήσεων.<br /><br />Ρητορική διαλόγου αλλά πίεση και … επιλογή “εχθρού”<br /><br />Ο Τσελίκ μίλησε για «τραπέζι της διπλωματίας» και «λίμνη ειρήνης» στο Αιγαίο, επαναλαμβάνοντας το σταθερό λεξιλόγιο της τουρκικής διπλωματίας όταν επιδιώκει να εμφανιστεί ως δύναμη αποκλιμάκωσης. Ωστόσο, στην ίδια δήλωση κατηγόρησε την Ελλάδα για «εξοπλισμό νησιών που θα έπρεπε να είναι αποστρατιωτικοποιημένα», ενώ δεν παρέλειψε να στοχοποιήσει προσωπικά τον Νίκο Δένδια, υπονοώντας ότι οι δηλώσεις του «προκαλούν επιπτώσεις».<br /><br />Τον υπουργό Άμυνας στοχοποίησε και ο Tούρκος ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν , ο οποίος υποστήριξε ότι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης αλλά και ο Γιώργος Γεραπετρίτης έχουν τη βούληση να λύσουν τα ανοικτά ζητήματα μεταξύ των δύο χωρών, αλλά ο κ. Δένδιας<br />«υπονομεύει την προσπάθεια της ελληνοτουρκικής προσέγγισης και την επίλυση των στρατηγικών προβλημάτων» ανάμεσα στις δύο χώρες.<br /><br />«Πιστεύω πραγματικά ότι (σ.σ. οι Μητσοτάκης και Γεραπετρίτης) έχουν αυτή την πρόθεση και την ικανότητα, είπε ο Φιντάν. Υπάρχει όμως ένας άνθρωπος που ονομάζεται Δένδιας, υπάρχει και το ακροατήριο στο οποίο απευθύνεται» συμπλήρωσε ο Τούρκος υπουργός και πρόσθεσε ότι «ο πολιτικός ανταγωνισμός δυστυχώς δεν δημιουργεί ένα περιβάλλον που να ευνοεί την επίλυση τέτοιων στρατηγικών προβλημάτων στην ελληνική πολιτική».<br /><br />Η τουρκική πλευρά δεν στοχοποιεί απλώς έναν πρώην ΥΠΕΞ, αλλά τον αρμόδιο υπουργό Άμυνας της Ελλάδας – άρα μετατοπίζει το βάρος της αντιπαράθεσης από το διπλωματικό στο στρατιωτικό επίπεδο. Πρόκειται για σκόπιμη επιλογή ρητορικής, ιδίως όταν συνδυάζεται με αναφορές περί «εξοπλισμού αποστρατιωτικοποιημένων νησιών»<br /><br />Η αντίφαση είναι εμφανής και δεν περνά απαρατήρητη ούτε στον ελληνικό ούτε στον τουρκικό Τύπο. Όπως επισημαίνουν αναλυτές στην Άγκυρα, η επαναφορά του ζητήματος λίγο πριν τη συνάντηση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη λειτουργεί ως μήνυμα «κόκκινων γραμμών» προς την Αθήνα, αλλά και ως καθησυχαστικό σήμα προς το εθνικιστικό ακροατήριο στο εσωτερικό της Τουρκίας ότι η κυβέρνηση δεν «χαλαρώνει» έναντι της Ελλάδας.<div><br />Η ευρωπαϊκή διάσταση και το αφήγημα «θύματος»<br /><br />Ιδιαίτερη σημασία έχει και η αναφορά Τσελίκ ότι «η Ελλάδα προσπαθεί να μετατρέψει τα προβλήματά της σε προβλήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης» και ότι οι Βρυξέλλες «παρασύρθηκαν». Πρόκειται για πάγια γραμμή της τουρκικής διπλωματίας, η οποία επιδιώκει να απονομιμοποιήσει τον ευρωπαϊκό ρόλο στα ελληνοτουρκικά, παρουσιάζοντας την Τουρκία ως αδικημένο μέρος και την Ελλάδα ως χώρα που «διεθνοποιεί» διμερή ζητήματα.<br /><br /></div><div>Στον ελληνικό Τύπο, η συγκεκριμένη αναφορά διαβάζεται ως προειδοποίηση ενόψει των ευρωτουρκικών συζητήσεων, αλλά και ως έμμεση προσπάθεια να περιοριστεί το διπλωματικό κεφάλαιο που έχει οικοδομήσει η Αθήνα τα τελευταία χρόνια εντός της ΕΕ.</div><div><br />Κύπρος και Ανατολική Μεσόγειος: σταθερά εκτός πλαισίου<br /><br />Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η στάση της Άγκυρας στο Κυπριακό. Ο Τσελίκ επανέλαβε χωρίς περιστροφές ότι η «προστασία της κυριαρχίας» της λεγόμενης «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου» – δηλαδή των κατεχόμενων – αποτελεί «εθνική υπόθεση» για την Τουρκία, απορρίπτοντας εμμέσως οποιαδήποτε συζήτηση εκτός του πλαισίου των δύο κρατών. Ταυτόχρονα, κατηγόρησε τη Λευκωσία για «κούρσα εξοπλισμών» και για μετατροπή της Κύπρου σε «έδρα άλλων χωρών» – ρητορική που απευθύνεται περισσότερο σε εσωτερικό ακροατήριο παρά σε διεθνείς συνομιλητές.</div><div><br />Τι πραγματικά προαναγγέλλεται<br /><br />Η εικόνα που προκύπτει είναι γνώριμη: η Άγκυρα προσέρχεται στη συνάντηση Μητσοτάκη– Ερντογάν επιδιώκοντας να διατηρήσει ανοιχτούς τους διαύλους επικοινωνίας, χωρίς όμως να μετακινηθεί ούτε εκατοστό από τις πάγιες αναθεωρητικές της θέσεις. Η «διπλή γλώσσα» δεν είναι διπλωματικό ατύχημα, αλλά συνειδητή στρατηγική.<br /><br />Για την Αθήνα, το διακύβευμα δεν είναι η ρητορική της τελευταίας στιγμής, αλλά το αν η συνάντηση θα περιοριστεί σε διαχείριση εντάσεων ή αν μπορεί να υπάρξει –έστω– συμφωνία στο αυτονόητο: ότι ο διάλογος δεν μπορεί να διεξάγεται υπό απειλές, υπαινιγμούς και επαναφορά ζητημάτων που αμφισβητούν ευθέως την ελληνική κυριαρχία. Το μέχρι τώρα σήμα από την Άγκυρα δείχνει ότι, τουλάχιστον σε επίπεδο δημόσιου λόγου, η Τουρκία δεν είναι έτοιμη να εγκαταλείψει αυτό το παιχνίδι.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκικές «κραυγές και ψίθυροι» στο παρά πέντε: Τι σημαίνει η διπλή γλώσσα της Άγκυρας πριν τη συνάντηση Μητσοτάκη με Ερντογάν.

Δηλώσεις για εσωτερική κατανάλωση ή μηνύματα διαπραγμάτευσης; Ό,τι και να είναι, λίγα μόλις 24ωρα πριν από την επίσημη επίσκεψη του Έλληνα π...

Διαβάστε την συνέχεια

Δέκα υπουργοί συνοδεύουν τον Μητσοτάκη στην Άγκυρα. Η ηχηρή απουσία που προκαλεί ερωτήματα.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.aixmi-news.gr/wp-content/uploads/2026/02/mitsotakis-erdogan.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="420" data-original-width="800" height="105" src="https://www.aixmi-news.gr/wp-content/uploads/2026/02/mitsotakis-erdogan.jpg" width="684" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Χωρίς τον υπουργό Άμυνας η αποστολή - Φιντάν και Τσελίκ εξαπέλυσαν επίθεση λίγες ώρες πριν το 6ο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας.</span></h3>Ανακοινώθηκαν τα ονόματα των δέκα υπουργών που θα συνοδεύουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη στην Άγκυρα, όπου αύριο Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου θα πραγματοποιηθεί το 6ο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεγασίας Ελλάδας – Τουρκίας. Από την λίστα ωστόσο λείπει ένα ηχηρό όνομα. Αυτό του υπουργού Άμυνας Νίκου Δένδια. Μια ηχηρή απουσία που φαίνεται ότι έχει προκαλέσει ικανοποίηση στην τουρκική πλευρά, η οποία εξαπέλυσε χθες νέα επίθεση εναντίον του.<br /><br />Ο Δένδιας θα βρίσκεται στις Βρυξέλλες για τις συνόδους των υπουργών Άμυνας της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, κάτι που επίσημα δικαιολογεί την απουσία του. Ωστόσο, η Άγκυρα επέλεξε αυτή ακριβώς τη στιγμή για να εντείνει τις επιθέσεις της κατά του Έλληνα υπουργού, τον οποίο κατηγορεί ότι εμποδίζει τη σύγκλιση των δύο χωρών.<br /><br /><img height="427" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/01/dendias-6.jpg" width="640" /><br /><br /><div>Η αποστολή των δέκα<br /><br />Σύμφωνα με την ανακοίνωση, τον πρωθυπουργό θα συνοδεύσουν στην τουρκική πρωτεύουσα δέκα υπουργοί, με στόχο την υπογραφή συμφωνιών σε θέματα χαμηλής πολιτικής αλλά υψηλής πρακτικής αξίας.<br /><br />Συγκεκριμένα, στην αποστολή συμμετέχουν: Ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης, ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Κυριάκος Πιερρακάκης, ο υπουργός Ανάπτυξης Τάκης Θεοδωρικάκος, ο υπουργός Υποδομών και Μεταφορών Χρήστος Δήμας, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, η υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού Σοφία Ζαχαράκη, ο υπουργός Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας Γιάννης Κεφαλογιάννης, ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Θάνος Πλεύρης, η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, και ο υφυπουργός Εξωτερικών Χάρης Θεοχάρης.<br /><br />Η σύνθεση της αποστολής δείχνει ότι η ατζέντα θα επικεντρωθεί σε θέματα όπως το μεταναστευτικό, η οικονομική συνεργασία, οι υποδομές και ο πολιτισμός, τομείς όπου η Αθήνα πιστεύει ότι μπορεί να υπάρξει πρόοδος.</div><div><br />Η ηχηρή απουσία που προκαλεί<br /><br />Το όνομα που λείπει από τον κατάλογο είναι εκείνο του Νίκου Δένδια. Και η απουσία αυτή δεν πέρασε απαρατήρητη. Χθες, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, σε συνέντευξή του στο CNN Turk, κατηγόρησε τον Δένδια ότι εμποδίζει την ανάπτυξη των ελληνοτουρκικών σχέσεων.<br /><br />Σε προφανή προσπάθεια να δημιουργήσει ρήγμα εντός της ελληνικής κυβέρνησης, ο Φιντάν επαίνεσε τους Μητσοτάκη και Γεραπετρίτη, λέγοντας ότι έχουν «την πρόθεση αλλά και την ικανότητα να λύσουν το πρόβλημα», υπονοώντας ότι ο Δένδιας δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Μάλιστα, ο Τούρκος ΥΠΕΞ σημείωσε ότι το πολιτικό κλίμα στην Ελλάδα δεν επιτρέπει ένα ευνοϊκό περιβάλλον για την επίλυση στρατηγικών ζητημάτων.<br /><br />Οι επιθέσεις δεν σταμάτησαν εκεί. Και ο εκπρόσωπος του κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, Ομέρ Τσελίκ, άφησε αιχμές κατά του Δένδια, θέτοντας παράλληλα ζήτημα αποστρατιωτικοποίησης νησιών του Αιγαίου.</div><div><br />Γιατί η Άγκυρα στοχοποιεί τον Δένδια<br /><br />Η Άγκυρα στοχοποιεί διαρκώς τον Νίκο Δένδια και ο λόγος είναι ότι ο υπουργός Άμυνας διατηρεί σταθερά δυναμική στάση απέναντι στις τουρκικές προκλήσεις. Δεν υποχωρεί σε ζητήματα εθνικής κυρίαρχίας, δεν δέχεται αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας και αρνείται να κάνει βήμα πίσω όταν πρόκειται για θέματα άμυνας και ασφάλειας. Αυτή η αταλάντευτη γραμμή, που τον έχει καταστήσει έναν από τους πιο δημοφιλείς υπουργούς στην ελληνική κοινή γνώμη, ενοχλεί εμφανώς την Άγκυρα.<br /><br />Η τουρκική πλευρά, με τις επιθέσεις της κατά του Δένδια, φαίνεται να επιδιώκει δύο στόχους: να δημιουργήσει την εντύπωση διχασμού εντός της ελληνικής κυβέρνησης και να πιέσει για μια πιο ευέλικτη ελληνική στάση σε ό,τι η ίδια χαρακτηρίζει «στρατηγικά ζητήματα» – δηλαδή την αποστρατιωτικοποίηση νησιών και την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο.<br />Χαμηλές προσδοκίες, σταθερές γραμμές<br /><br />Η ελληνική πλευρά μεταβαίνει στην Άγκυρα με χαμηλές προσδοκίες επί της ουσίας, αλλά με διάθεση διατήρησης των ανοιχτών διαύλων επικοινωνίας. Οι συμφωνίες που αναμένεται να υπογραφούν αφορούν κυρίως το μεταναστευτικό και άλλα θέματα πρακτικής σημασίας. Ωστόσο, η απουσία του Δένδια και οι τουρκικές επιθέσεις εναντίον του στέλνουν ένα σαφές μήνυμα: η Άγκυρα μπορεί να μιλά για «θετική ατζέντα», αλλά συνεχίζει να επιδιώκει να αλλάξει τους όρους του διαλόγου, στοχοποιώντας όσους αρνούνται να κάνουν υποχωρήσεις σε κόκκινες γραμμές.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Δέκα υπουργοί συνοδεύουν τον Μητσοτάκη στην Άγκυρα. Η ηχηρή απουσία που προκαλεί ερωτήματα.

Χωρίς τον υπουργό Άμυνας η αποστολή - Φιντάν και Τσελίκ εξαπέλυσαν επίθεση λίγες ώρες πριν το 6ο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας. Ανακοινώθηκα...

Διαβάστε την συνέχεια

Στρατηγική σιωπή: Στην Ουάσιγκτον ο Νετανιάχου για σύνοδο «κεκλεισμένων των θυρών» υπό τον φόβο του Ιράν.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2024/10/trump-netanyahou-630x400.jpg" width="714" /><br /><br />Χωρίς Τύπο και Τελετουργικά: Ο Νετανιάχου ξεκινά μια λιτή αποστολή στον Λευκό Οίκο, με στόχο να αποτρέψει τον Τραμπ από μια «εύθραυστη» συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.<br /><br />Ο Πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου αναχωρεί την Τρίτη 10/02 στις 12.00 για την Ουάσιγκτον, με την άφιξή του στην αμερικανική πρωτεύουσα να αναμένεται τις πρώτες πρωινές ώρες της Τετάρτης 11/02 (ώρα Ισραήλ/Ελλάδας).<br /><br />Σε αντίθεση με προηγούμενες επισκέψεις που χαρακτηρίζονταν από επικοινωνιακή εξωστρέφεια και εορταστικά γεύματα, η συνάντηση αυτή με τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ έχει προγραμματιστεί ως μια κλειστή συνεδρία εργασίας στον Λευκό Οίκο.<br /><br />Η απόφαση να αποκλειστεί ο Τύπος, αλλά και η σύζυγος του Νετανιάχου, Σάρα -η οποία επέστρεψε πρόσφατα από παραμονή πέντε εβδομάδων στο Μαϊάμι- υπογραμμίζει τη σοβαρότητα και την ευαισθησία της ατζέντας.<div><br />Η ανησυχία για μια «εύθραυστη συμφωνία»<br /><br />Η Ιερουσαλήμ φέρεται να βρίσκεται σε αναμμένα κάρβουνα.<br /><br />Η κύρια ανησυχία είναι ότι ο Πρόεδρος Τραμπ, επηρεασμένος από έναν νέο κύκλο συμβούλων και περιφερειακούς Άραβες εταίρους, ενδέχεται να επιδιώξει μια «αέρινη» ή «εύθραυστη» συμφωνία με την Τεχεράνη.<br /><br />Οι Ισραηλινοί αξιωματούχοι φοβούνται μια συμφωνία η οποία:<br /><br />Θα εστιάζει αποκλειστικά στον εμπλουτισμό ουρανίου, χωρίς να θίγει το ζήτημα των βαλλιστικών πυραύλων.<br /><br />Θα εφαρμόζει ελλιπή εποπτεία από τον Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας (IAEA).<br /><br />Θα «εγκλωβίσει» το Ισραήλ σε ένα διπλωματικό κλουβί, καθιστώντας σχεδόν αδύνατη την ανεξάρτητη στρατιωτική δράση όσο βρίσκεται σε ισχύ μια συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν.<br /><br />«Υπάρχει πραγματική ανησυχία ότι οδηγούμαστε προς μια συμφωνία που δεν είναι ευνοϊκή για εμάς», δήλωσε ανώτερος Ισραηλινός αξιωματούχος.<br /><br />«Δεν πρόκειται απλώς για μια διαπραγμάτευση με Αμερικανούς απεσταλμένους· ασκούνται σημαντικές πιέσεις από την Τουρκία, το Κατάρ, τη Σαουδική Αραβία και την Αίγυπτο, οι οποίες επηρεάζουν το περιβάλλον του Προέδρου».</div><div><br />Οι «κόκκινες γραμμές» του Νετανιάχου<br /><br />Σε αυτό το τετ-α-τετ, ο Νετανιάχου αναμένεται να παρουσιάσει τις αδιαπραγμάτευτες «κόκκινες γραμμές» του Ισραήλ για οποιοδήποτε πυρηνικό πλαίσιο:<br /><br />Μηδενικός εμπλουτισμός: Αφαίρεση του «δικαιώματος» του Ιράν να εμπλουτίζει ουράνιο στο έδαφός του.<br /><br />Απομάκρυνση υλικού: Εξαγωγή όλου του υπάρχοντος εμπλουτισμένου ουρανίου εκτός Ιράν.<br /><br />Πραγματική εποπτεία: Εφαρμογή διεισδυτικών μέτρων ελέγχου και παρακολούθησης σε πραγματικό χρόνο.<br />Περιορισμοί στους πυραύλους: Αυστηρά όρια στο πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων που απειλεί τόσο το Ισραήλ όσο και την Ευρώπη.</div><div><br />Ο παράγοντας «Βανς»: Κλειστά χαρτιά<br /><br />Ενισχύοντας το κλίμα αβεβαιότητας, ο Αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς σχολίασε πρόσφατα τις διαπραγματεύσεις κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στην Αρμενία.<br /><br />Ο Βανς τόνισε ότι ο Τραμπ προτιμά να διατηρεί τις «κόκκινες γραμμές» του απόρρητες, ώστε να διασφαλίσει τη μέγιστη διαπραγματευτική ισχύ.<br /><br />«Ο Πρόεδρος δεν ανακοινώνει τι θα πράξει στις διαπραγματεύσεις, καθώς θεωρεί ότι αυτό τον περιορίζει», σημείωσε ο Βανς, ενώ επαναβεβαίωσε ότι η κυβέρνηση στέκεται στο πλευρό του ιρανικού λαού ενάντια στις βίαιες καταστολές των εγχώριων διαδηλώσεων από το καθεστώς.<br />Μια λιτή και αθόρυβη συνοδεία<br /><br />Σε μια υπολογισμένη κίνηση για να αποφύγει κατηγορίες περί «πολεμοκαπηλείας», ο Νετανιάχου μείωσε αισθητά τη στρατιωτική του συνοδεία.<br /><br />Παρόλο που θα τον συνοδεύουν ο Στρατιωτικός του Γραμματέας και ο ασκών καθήκοντα επικεφαλής του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας, υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της Αεροπορίας, που συνήθως συντονίζονται με τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις, παρέμειναν στο Ισραήλ.<br /><br />Στόχος είναι να διατηρηθεί η εστίαση αποκλειστικά στη διπλωματία και τη στρατηγική υψηλού επιπέδου.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Στρατηγική σιωπή: Στην Ουάσιγκτον ο Νετανιάχου για σύνοδο «κεκλεισμένων των θυρών» υπό τον φόβο του Ιράν.

Χωρίς Τύπο και Τελετουργικά: Ο Νετανιάχου ξεκινά μια λιτή αποστολή στον Λευκό Οίκο, με στόχο να αποτρέψει τον Τραμπ από μια «εύθραυστη» συμφ...

Διαβάστε την συνέχεια

Μητσοτάκης-Ερντογάν: Η Ελλάς στρατηγικός τζαμπατζής του διαλόγου;

<br /><img height="133" src="https://www.huffingtonpost.gr/wp-content/uploads/2026/02/g4photos_698a214c576e5-2048x1366.jpg" width="737" /><br /><br /><div>του <b>Δρ. Χρήστου Ζιώγα</b><br />Πολύς λόγος γίνεται σχετικά με την ασκηθείσα –κατά τα λεγόμενα με περίσσια αυτοπεποίθηση– ελληνική εξωτερική πολιτική έναντι της Τουρκίας. Υπό αυτό το πραγματολογικό ή μη στοιχείο προκύπτουν εύλογοι προβληματισμοί για μία σειρά ζητημάτων που εκφεύγουν πλέον από το αμιγές ελληνο-τουρκικό πλαίσιο. Μετά λοιπόν τον Ιούλιο του 2023 επανεκκίνησε ο ελληνο-τουρκικός διάλογος με διακηρυγμένο στόχο την εμπέδωση και τη συνεχή ανατροφοδότηση του καλού κλίματος μεταξύ των δύο χωρών. <div><br /></div><div>Η Διακήρυξη των Αθηνών, η οποία υπεγράφη την 7η Δεκεμβρίου του 2023 εστιάζει στον Πολιτικό Διάλογο (θέματα αμοιβαίου συμφέροντος και διερευνητικές/διαβουλευτικές συνομιλίες) στη Θετική Ατζέντα (Κοινό Σχέδιο Δράσης, περιλαμβάνει μέτρα κοινού ενδιαφέροντος στους τομείς της επιχειρηματικότητας-οικονομίας, τουρισμού, μεταφορών, ενέργειας κτλ) και στα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (αφορούν το στρατιωτικό τομέα με σκοπό την εξάλειψη αδικαιολόγητων πηγών έντασης).<br /><br />Η λογική της συγκεκριμένης στρατηγικής έγκειται στο γεγονός ότι συνδυαστικά αυτές οι τρεις συνιστώσες του επανακάμψαντος ελληνο-τουρκικού διαλόγου θα άμβλυναν τις εκ διαμέτρου αντίθετες θεάσεις των δύο κρατών για μια σειρά ζητημάτων που αφορούν το Αιγαίο, τη Θράκη και την Ανατολική Μεσόγειο· το Κυπριακό έχει ήδη αποσυνδεθεί από τις διμερείς σχέσεις. Φευ, ως σήμερα η «αρνητική» ατζέντα παραμένει ακλόνητη. Στο μεσοδιάστημα, πέραν του γνωστού επιμυθίου περί της ανάγκης ύπαρξης ανοικτών διαύλων μεταξύ των δύο κρατών ώστε να δημιουργήσουν–πώς και πότε ακριβώς εξακολουθούν να εμπίπτουν στη σφαίρα του απροσδιόριστου– οι κατάλληλες συνθήκες για να ξεπεραστεί(ούν) το(α) διμερές(ή) ζήτημα(τα), προστέθηκε και το ρητόρευμα περί της απαρασάλευτης αυτοπεποίθησης, βάσει της οποίας η ελληνική πλευρά διεξάγει συνομιλίες με την Τουρκία.<br /><br />Προφανώς η αυτοπεποίθηση συνιστά εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση είτε συνδιαλέγεσαι σε προσωπικό επίπεδο, πολλώ δε μάλλον όταν εκπροσωπείς τη χώρα σου. Επομένως η διαρκής υπόμνησή της ως βασική συνιστώσα της διαπραγματευτικής πρακτικής από τον Έλληνα πρωθυπουργό και τους αρμοδίους κυβερνητικούς παράγοντες είναι μάλλον περιττή. Βεβαίως αυτοπεποίθηση χρειάζεται, όχι μόνο όταν αποφασίσεις να συναντήσεις κάποιον για να συνομιλήσεις/διαπραγματευτείς/συνδιαλλαγείς, αλλά κι όταν αποφασίσεις να διακόψεις την (προ)διαπραγματευτική διαδικασία, προπάντων όταν αυτός εξακολουθεί να αμφισβητεί την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας σου. <br /><br />Στα δυόμιση έτη που έχουν παρέλθη από την επανέναρξη του ελληνοτουρκικού διαλόγου ουδέν νεότερο και ευμενέστερο έχει ανακύψει για την ελληνική πλευρά, όσον αφορά τα ζητήματα που η Τουρκία θέτει και η Ελλάδα τα θεωρεί μη διαπραγματεύσιμα.<br /><br />Φαίνεται λοιπόν ότι ο ελληνο-τουρκικός διάλογος όπως αυτός λαμβάνει χώρα έχει αποσυνδεθεί από τον τουρκικό αναθεωρητισμό, στο βαθμό που η Τουρκία συνεχίζει να θέτει τις ηγεμονικές της αξιώσεις έναντι της Ελλάδας δίχως να επηρεάζονται οι διμερείς σχέσεις. Συναφώς, η Τουρκία προσεγγίζει τη συγκαιρινή αναβάθμιση της Ελλάδας στο περιφερειακό επίπεδο (βλ. κάθετος διάδρομος, διευρυμένη στρατιωτική παρουσία των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελλάδα, εμβάθυνση διμερών σχέσεων της Ελλάδας με χώρες της περιοχής), η οποία προέκυψε κι από εξωγενείς παράγοντες (Πόλεμος στη Γάζα, Πόλεμος στην Ουκρανία και αμερικανική πολιτική για ενεργειακή απεξάρτηση της Ευρώπης από τη Ρωσία) ως αρνητική για την ίδια εξέλιξη.<br /><br />Επομένως, το αφήγημα ότι η επένδυση στη θετική ατζέντα θα αναδιαμορφώσει το πλαίσιο και την προοπτική των ελληνο-τουρκικών σχέσεων, από παίγνιο μηδενικού σε παίγνιο θετικού αθροίσματος, έως σήμερα δεν επιβεβαιώνεται. Η Τουρκία προσεγγίζει την όποια γεωπολιτική και/ή γεωοικονομική αναβάθμιση της Ελλάδας ως κατάσταση που επηρεάζει δυσμενώς τις στοχεύσεις της να καταστεί κυρίαρχη περιφερειακή δύναμη.<br /><br />Οι χαμηλές προσδοκίες από το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας στην Άγκυρα για τις οποίες και τώρα μας προδιαθέτουν, άλλοτε χρησιμοποιούνται ως επιχειρήματα για να καταλαγιάσουν τις εύλογες ανησυχίες της ελληνικής κοινωνίας–σχετικά με το περιεχόμενο των διμερών συναντήσεων– και άλλοτε ως ρεαλιστική εκτίμηση του εν λόγω εγχειρήματος. Βέβαια δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι προσδοκίες δεν έχουμε μόνο εμείς έναντι της Τουρκίας, στο πλαίσιο του διμερούς διαλόγου, αλλά και τρίτα κράτη προς την Ελλάδα όσον αφορά τη στάση της έναντι της Τουρκίας.<br /><br />Κοντολογίς, η διαιώνιση μίας αλυσιτελούς (προ)διαπραγματευτικής διαδικασίας κινδυνεύει να καταστεί εξόχως επιζήμια εφ’ όσον τρίτα κράτη διαβλέψουν πως η ελληνική στάση έναντι του τουρκικού αναθεωρητισμού ενέχει στοιχεία μίας υπολανθάνουσας κατευναστικής διάθεσης. Σ’ αυτή την περίπτωση είναι ορατό το ενδεχόμενο η Ελλάδα να χαρακτηριστεί, από κράτη που η ίδια τα προσδιορίζει ως συμμαχικά, «στρατηγικός τζαμπατζής» και κράτος από το όποιο έχουν χαμηλές προσδοκίες για τον έλεγχο του τουρκικού αναθεωρητισμού.<br /><br />Όντως χρειάζεται αυτοπεποίθηση για να επανεκκινήσεις το διάλογο με κράτος που θεωρεί ότι οι διμερείς σχέσεις οφείλουν να ευθυγραμμίζονται με τους δείκτες της ισχύος –και κυρίως με την αποφασιστικότητα έκαστου να τους χρησιμοποιήσει. Όμως χρειάζεται να επιστρατεύσεις περίσσια αυτοπεποίθηση όταν είναι αναγκαίο να επανακαθορίσεις το περιεχόμενο και κυρίως να διακόψεις μία διαδικασία που δεν ωφελεί ή βλάπτει τη χώρα σου. Σε διαφορετική περίπτωση η «αυτοπεποίθηση» συνιστά εσωτερίκευση του στρατηγικού καταναγκασμού που σου ασκεί το άλλο μέρος. Έως πρότινος η Ελλάδα έχει να διαχειριστεί την απειλή του τουρκικού αναθεωρητισμού καθ’ εαυτή, πλέον ο τρόπος αντιμετώπισής του συνιστά και κριτήριο συμμαχικής αξιοπιστίας προς τρίτα κράτη. Κάποια εξ αυτών (βλ. Ισραήλ και Γαλλία) έχουν αρκετά διαφορετική οπτική στο τι συνίσταται η αυτοπεποίθηση.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.huffingtonpost.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Μητσοτάκης-Ερντογάν: Η Ελλάς στρατηγικός τζαμπατζής του διαλόγου;

του  Δρ. Χρήστου Ζιώγα Πολύς λόγος γίνεται σχετικά με την ασκηθείσα –κατά τα λεγόμενα με περίσσια αυτοπεποίθηση– ελληνική εξωτερική πολιτικ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ελλάδα-Τουρκία: “Καλοί vs. κακοί” Έλληνες και η στρατηγική της Άγκυρας.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSfjxpaVTCNn-yKmVZ8jj8nX5eWjVZBIAbisA&s" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="160" data-original-width="316" height="160" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSfjxpaVTCNn-yKmVZ8jj8nX5eWjVZBIAbisA&s" width="675" /></a></div><div><br /></div><b>Μιχαήλ Βασιλείου</b><br />Το ελληνοτουρκικό θέατρο ετοιμάζεται να δώσει άλλη μια παράσταση. Το πλαίσιο εντός του οποίου εξελίσσεται το δρώμενο, περιλαμβάνει όπως πάντα δυο επίπεδα. Το διμερές και το διεθνές. Από τη μία πλευρά αφορά το παίγνιο μεταξύ των δυο χωρών και από την άλλη το διεθνές περιβάλλον. Αμφότερα έχουν υποστεί μεταλλάξεις συν τω χρόνω. Εντός αυτού του πλαισίου λοιπόν, η τουρκική τακτική να διακρίνει “καλούς” και “κακούς” στην ελληνική πλευρά, είναι προσεκτικά σχεδιασμένη ώστε σε κάθε περίπτωση να εξυπηρετήσει το τουρκικό συμφέρον. Η Ελλάδα από την πλευρά της, μοιάζει προσκολλημένη στην ιδιαίτερα ρηχή “θεωρία” των ήρεμων νερών…<br /><br />Τις τελευταίες ώρες, από τουρκικής πλευράς, τόσο η δημόσια συζήτηση όσο και επίσημα χείλη, διατυπώνουν μια ενδιαφέρουσα ρητορική: Οι καλοί Μητσοτάκης και Γεραπετρίτης “θέλουν και μπορούν” να συμβάλλουν στην επίλυση των “ελληνοτουρκικών προβλημάτων”. Από την άλλη οι “κακοί” της ελληνικής πλευράς που ενσαρκώνονται στην παρούσα συγκυρία από τον υπουργό Εθνικής Άμυνας Νίκο Δένδια, υπονομεύουν την προσέγγιση ανάμεσα στις δυο χώρες!<br /><br />Είναι όμως η ελληνική απόφαση μετάβασης στην Τουρκία για να συζητήσει σε θέματα που με βάση τις επίσημες θέσεις της τουρκικής πολιτικής ηγεσίας δεν μπορεί να υπάρξει προσέγγιση χωρίς αυτή να μεταφράζεται σε υποχωρήσεις, αυτή που δίνει στη γειτονική χώρα τη δυνατότητα να παίξει επικοινωνιακά και ουσιαστικά με το εσωτερικό πολιτικό ακροατήριο στην Ελλάδα. Κάπου εκεί παρουσιάζονται και κάποιες ενδιαφέρουσες συμπτώσεις και αποκλίσεις πολιτικών συμφερόντων.<br /><br />Η Τουρκία πάντως αναπτύσσει το επικοινωνιακό σκέλος της στρατηγικής της. Παράδειγμα αποτελεί ο υπουργός Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν. “Η ελληνική ηγεσία βρίσκεται διαρκώς αντιμέτωπη με ένα δίλημμα. Από τη μία πλευρά η επίλυση ενός ιστορικού προβλήματος και από την άλλη το εσωτερικό πολιτικό κόστος που συνεπάγεται”, εκτίμησε δημόσια, αποδίδοντας την έλλειψη προόδου στους εσωτερικούς πολιτικούς διαγκωνισμούς στην Αθήνα! Στο ίδιο μήκος κύματος βρίσκονται και οι δηλώσεις του Ομέρ Τσελίκ, πρωτοπαλίκαρου του Ερντογάν στο κυβερνών ισλαμιστικό Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP).<div><br />Χωρικά ύδατα και αποστρατιωτικοποίηση<br /><br />Ας επιχειρήσουμε όμως να το προσεγγίσουμε πιο συστηματικά. Με δεδομένο ότι η στάση της Άγκυρας δεν έχει αλλάξει ούτε κατά κεραία, το να σου αποδίδει η τουρκική πλευρά τον χαρακτηρισμό “καλός” με πρόθεση συναλλαγής, αναπόφευκτα αναδύει και μια προβληματική διάσταση. Έπαψε η επέκταση στα 12 ναυτικά μίλια να αποτελεί μονομερές δικαίωμα κατοχυρωμένο από το διεθνές δίκαιο της θάλασσας; Διότι για τους Τούρκους, ένας “καλός Έλληνας” κάνει τα στραβά μάτια και το συζητάει.<br /><br />Με δεδομένη μάλιστα τη… μαξιμαλιστική ερμηνεία της Αθήνας, δεν επεχείρησε καν να περιορίσει στην πράξη την τουρκική απαίτηση στα νησιά του Αιγαίου, προβαίνοντας στην επέκταση στα 12 ναυτικά μίλια στον ηπειρωτικό κορμό, με μια συντονισμένη διπλωματική επιχείρηση ενημέρωσης της διεθνούς κοινότητας εν συνόλω; Αυτός ο αδικαιολόγητος “ελληνικός μαξιμαλισμός” προκύπτει από τη φοβία με την οποία αντιμετωπίζεται στην Αθήνα το τουρκικό casus belli.<br /><br />Διαχρονικά, οι κρατούντες, έχουν επιλέξει να μην αφήσουν το παραμικρό περιθώριο για σύρραξη, αποφεύγοντας να το περιορίσουν στην πράξη! Μελέτησε ποτέ η Αθήνα τα δυνητικά σενάρια τουρκικής αντίδρασης και το κόστος τους, σε περίπτωση που η Άγκυρα επέλεγε την οδό της σύγκρουσης, σε περίπτωση επέκτασης στα 12 ναυτικά μίλια στον ηπειρωτικό κορμό; Η δε αποφυγή αυτής της ενέργειας έχει ενισχύσει την αξία του casus belli ως εργαλείου της τουρκική πολιτικής!<br /><br />Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η απαίτηση της Τουρκίας για την αποστρατιωτικοποίηση των νήσων του Ανατολικού Αιγαίου. Η συζήτηση στερείται στοιχειώδους σοβαρότητας. Αναρωτιέται κανείς αν έχει νόημα να κάθεται να ακούει η ελληνική αντιπροσωπεία την τουρκική να αναπτύσσει τα γνωστά επιχειρήματα περί συνθηκών που το προβλέπουν, από μια εποχή που η Τουρκία φοβόταν… ελληνική απόβαση στα παράλια της Μικράς Ασίας! Και σήμερα εκεί υπάρχει τουρκική Στρατιά με εκατοντάδες αποβατικά! Κατά τα άλλα, η “στρατιωτικοποίηση” των νήσων απειλεί την Τουρκία! Σκοπεύουμε να φτάσουμε στο 2100 και να συζητάμε τις ίδιες ανοησίες προς χάριν των “ήρεμων νερών”;<br />Ανατολική Μεσόγειος<br /><br />Εάν δώσουμε βάση στα λόγια , η “καλή συμπεριφορά” της Ελλάδας περιλαμβάνει το να μην κινείται σε βάρος των συμφερόντων της Τουρκίας. Δηλαδή, την αποδοχή της θεωρίας της ‘Γαλάζιας Πατρίδας”! Την αποδοχή ότι τα νησιά δεν δικαιούνται τίποτα άλλο πέραν των χωρικών υδάτων. Δηλαδή τη νομιμότητα του τουρκολιβυκού Μνημονίου, την αποστέρηση της Κρήτης αλλά και της Κύπρου από κάθε Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Εάν δεν τα αποδεχθεί αυτά η ελληνική πλευρά, κινείται σε βάρος των συμφερόντων της Τουρκίας, άρα θα πρέπει να τιμωρηθεί.<br /><br />Και προφανώς, ο πολύς Ομέρ Τσελίκ μέμφεται την Ελλάδα ότι επιχειρεί να μετατρέψει τα προβλήματά της σε προβλήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, απαιτώντας την πλήρη αποσύνδεση! Επί της ουσίας αμφισβητεί την Ένωση και απαιτεί από την Ελλάδα να πράξει το ίδιο. Αρνείται να αντιληφθεί ότι τα εξωτερικά σύνορα της Ελλάδας είναι και εξωτερικά σύνορα της ΕΕ, άρα οι Βρυξέλλες έχουν ζωτικό συμφέρον και εμπλοκή στην υπόθεση.<br /><br />Αυτό η Τουρκία δεν το επιθυμεί, διότι θα ανέτρεπε το θεωρούμενο από αυτήν ως ευνοϊκό ισοζύγιο ισχύος, πολιτικό και στρατιωτικό και θα ακύρωνε στην πράξη τους -μασκαρεμένους ως ειρηνική πολιτική- εκβιασμούς και την προσπάθεια επιβολής τετελεσμένων. Εξάλλου, όποια υποχώρηση και να αποσπάσει η Τουρκία από την Ελλάδα κέρδος θα είναι, εφόσον οι “διαφορές” αφορούν αποκλειστικά τουρκικές διεκδικήσεις σε βάρος ελληνικών νομίμων δικαιωμάτων.<br /><br />Προσπαθεί δε συστηματικά να αποτρέψει την εμφάνιση ενιαίας ευρωπαϊκής γραμμής, αναπτύσσοντας επικερδείς διμερείς συνεργασίες με επιμέρους κράτη της Ένωσης, βραχυκυκλώνοντας έτσι την ευρωπαϊκή πολιτική. Η γραμμή της Άγκυρας είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση “έχει παρασυρθεί” από την Ελλάδα, που προσπαθεί να μετατρέψει τα “ελληνοτουρκικά προβλήματα σε ευρωτουρκικά… υπονομεύοντας την ευρωπαϊκή ασφάλεια! Εάν αυτό δε συνιστά απειλή και απέναντι στην Ευρώπη αναρωτιέται κανείς τι συνιστά.<br /><br />Κάποια συμπεράσματα<br /><br />Έχοντας κατά νου την επίσημη τουρκική ρητορική λοιπόν, όταν η Άγκυρα αποκαλεί τους Μητσοτάκη και Γεραπετρίτη ως διαλλακτικούς, επί της ουσίας τους παρουσιάζει “υποχωρητικούς”, τροφοδοτώντας την εσωτερική πολιτική διαμάχη στην Ελλάδα, την οποία όμως κατηγορεί για τη μη ύπαρξη προόδου στα ελληνοτουρκικά! Το αντίστροφο ισχύει για τον “σκληρό” Νίκο Δένδια! Αναρωτιέται κανείς εάν στην Άγκυρα επιθυμούν να τον κάνουν πρωθυπουργό! Πώς αλλιώς να ερμηνευτεί το ότι ενισχύουν με τέτοιον τρόπο τη δημόσια εικόνα του, ενώ παράλληλα πλήττουν πολιτικά τους “καλούς” Έλληνες αντισυμβαλλόμενους!<br /><br />Ή μήπως δεν είναι και τόσο “σκληρός”, εάν συνυπολογιστούν παρασκηνιακές κινήσεις που θα μπορούσαν να ερμηνευθούν ως “προσαρμογή” της ελληνικής πλευράς στις τουρκικές επιθυμίες. Κινήσεις στρατιωτικού περιεχομένου, οι οποίες ασφαλώς προϋπέθεταν τη συναίνεση του “σκληρού”. Πώς αλλιώς να ερμηνευτούν οι μη ανακοινωθείσες αποσύρσεις -πολύ συγκεκριμένου- τεχνικού βαρέως υλικού (ΤΒΥ) από τα νησιά, όπως αρμάτων μάχης, αυτοκινούμενων οβιδοβόλων και άλλων συστημάτων ως μη απαραίτητων; <br /><br />Είναι γνωστό ότι οι θεατρικές παραστάσεις κρύβουν ανατροπές. Τι έχουμε ως δεδομένο; Καταφεύγοντας στη ρητορική των δυο πλευρών, από ελληνικής πλευράς διακρίνεται ο… αυτοσκοπός των ήρεμων νερών. Επί της ουσίας δηλαδή, η παρούσα κυβέρνηση επιθυμεί να αποφύγει να υπάρξει εκτροπή στον δρόμο προς τις κάλπες. Άρα, οι Τούρκοι βλέπουν μια ευκαιρία προώθησης των στόχων τους, αξιοποιώντας ακριβώς αυτή την πολιτική ανάγκη της ελληνικής κυβέρνησης στο δρόμο προς τις κάλπες και θεωρούν ως εμπόδιο τον Δένδια.<br /><br />Σκεπτόμενοι πάντα πολιτικά αλλά πιο συνωμοσιολογικά, θα μπορούσε άραγε να θεωρηθεί πως ένα “ελεγχόμενο επεισόδιο” με στάση ανάλογη της… επακούμβησης θα ενίσχυε την προοπτική επανεκλογής της κυβέρνησης; Φοβικό σύνδρομο βέβαια και ανάληψη ρίσκου, με οποιοδήποτε κίνητρο, δεν συμβαδίζουν. Προεκτείνοντας τον ίδιο συλλογισμό, ίσως έχουν λόγους ουσίας να αποφεύγουν να πέσουν θύμα της δικής τους ρητορικής για τα μεγαλεπήβολα εξοπλιστικά προγράμματα με τα οποία βομβαρδίζεται καθημερινά η κοινή γνώμη. Διότι επί του στρατιωτικού πεδίου οι πολιτικές πομφόλυγες πάνε περίπατο.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ελλάδα-Τουρκία: “Καλοί vs. κακοί” Έλληνες και η στρατηγική της Άγκυρας.

Μιχαήλ Βασιλείου Το ελληνοτουρκικό θέατρο ετοιμάζεται να δώσει άλλη μια παράσταση. Το πλαίσιο εντός του οποίου εξελίσσεται το δρώμενο, περιλ...

Διαβάστε την συνέχεια