Για κρίση στην Α.Μεσόγειο μιλάνε οι Τούρκοι!-Ενοχλούνται με την συμμαχία του Ελληνισμού με το Ισραήλ-Τουρκικός φόβος.

<img height="100" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2025/01/turkish-navy-8-1140x570-1-1068x534.jpg" width="738" /><br /><br />Τι αναφέρει τουρκικό ΜΜΕ:<br /><br />”Η αυξανόμενη στρατιωτική συσσώρευση στην Ανατολική Μεσόγειο επηρεάζει φυσικά τις περιφερειακές ισορροπίες δυνάμεων. Ένα σημαντικό μέρος της στρατιωτικής δραστηριότητας στην Ανατολική Μεσόγειο ενορχηστρώνεται μέσω της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το γεγονός ότι η Κυπριακή Δημοκρατία έχει γίνει ένας υλικοτεχνικός και στρατιωτικός κόμβος για τις ευρωπαϊκές δυνάμεις ενισχύει τη στρατηγική σημασία του νησιού.<br /><br />Ο καθηγητής Soyalp Tamçelik, μέλος ΔΕΠ στο Τμήμα Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Hacı Bayram Veli της Άγκυρας, έγραψε ένα άρθρο για την AA Analysis σχετικά με τη σημασία της αυξημένης στρατιωτικής δραστηριότητας στην Ανατολική Μεσόγειο μετά τη σύγκρουση ΗΠΑ-Ισραήλ-Ιράν.<br /><br />Οι στρατιωτικές επιθέσεις που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εναντίον του Ιράν εξαπλώθηκαν γρήγορα πέρα ​​από τη Μέση Ανατολή, δημιουργώντας ένα νέο κύμα ανασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο. Μία από τις σημαντικές περιφερειακές επιπτώσεις αυτού του πολέμου ήταν η αυξημένη στρατιωτική παρουσία και η ανάπτυξη ναυτικών και αεροπορικών μέσων από τις ευρωπαϊκές χώρες στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Όλες αυτές οι εξελίξεις έχουν οδηγήσει σε μια νέα στρατιωτική συσσώρευση στην περιοχή. Είναι δυνατόν να ερμηνευθούν αυτές οι εξελίξεις στην περιοχή ως αποτέλεσμα της επιθυμίας των Δυτικών δυνάμεων να ενισχύσουν τη στρατηγική τους θέση στην Ανατολική Μεσόγειο και να αναδιαμορφώσουν τις στρατηγικές ασφαλείας τους.<br /><br />Η ΑΠΕΙΛΗ ΕΧΕΙ ΕΞΑΠΛΩΘΕΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ.<br /><br />Η σφοδρή αντίδραση του Ιράν στις επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ δείχνει περιφερειακές επιπτώσεις. Ένα από τα πρώτα σημάδια αυτής της εξάπλωσης στην Ανατολική Μεσόγειο ήταν η επίθεση με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στις βρετανικές αεροπορικές βάσεις στο νησί. Μετά από αυτήν την επίθεση, οι ευρωπαϊκές χώρες έλαβαν γρήγορα στρατιωτικά μέτρα.<br /><br />Για παράδειγμα, η Βρετανία ανέπτυξε νέα μαχητικά αεροσκάφη στο νησί, συμπεριλαμβανομένου ενός αντιτορπιλικού με δυνατότητες αντιπυραυλικής άμυνας και μαχητικών αεροσκαφών F-35 Lightning II, εκτός από τα αεροσκάφη Eurofighter Typhoon.<br /><br />Η Γαλλία, κατόπιν εντολής του Προέδρου Εμανουέλ Μακρόν, ανέπτυξε το πυρηνικό αεροπλανοφόρο Charles de Gaulle στην Ανατολική Μεσόγειο. Έτσι, η στρατιωτική ικανότητα της Γαλλίας στην περιοχή, μαζί με τα στοιχεία αεράμυνάς της, αυξήθηκε σημαντικά. Η κυβέρνηση του Παρισιού δήλωσε ότι ο κύριος σκοπός αυτής της κίνησης ήταν η προστασία των συμμάχων και η διασφάλιση της ασφάλειας των εμπορικών θαλάσσιων διαδρόμων.<br /><br />Η ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.<br /><br />Ομοίως, η Ελλάδα έστειλε τέσσερα μαχητικά αεροσκάφη F-16 Fighting Falcon και δύο φρεγάτες στην Ελληνοκυπριακή Διοίκηση (GCA). Η Ολλανδία κατέβαλε επίσης προσπάθειες για την αποστολή ναυτικής δύναμης.<br /><br />Προφανώς, η στρατηγική στρατιωτικής ανάπτυξης των μερών στην Ανατολική Μεσόγειο βασίζεται σε τρεις κύριους άξονες. Συνεπώς, ο Βόρειος Άξονας περιλαμβάνει τις τουρκικές ακτές, την Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου και τις περιοχές όπου το τουρκικό ναυτικό περιπολεί την Ανατολική Μεσόγειο. Ο Κεντρικός Άξονας περιλαμβάνει το νησί της Κύπρου, τις βρετανικές βάσεις (Ακρωτήρι και Δεκέλεια) και τις περιοχές όπου βρίσκονται ευρωπαϊκά αεροπορικά και ναυτικά στοιχεία. Και ο Νότιος Άξονας καλύπτει τις ισραηλινές ακτές, τη λεκάνη του Λεβάντε και τις περιοχές όπου αναπτύσσονται ναυτικά στοιχεία των ΗΠΑ και των συμμάχων.<br /><br />Με αυτή τη στρατηγική, το νησί της Κύπρου έχει γίνει «γεωστρατηγικός κόμβος».<br /><br />ΠΡΟΩΘΗΜΕΝΗ ΓΡΑΜΜΗ ΑΜΥΝΑΣ<br /><br />Υπάρχουν τέσσερις κύριοι λόγοι για τους οποίους η στρατιωτική παρουσία της Ευρώπης στην Ανατολική Μεσόγειο έχει αυξηθεί ως αποτέλεσμα των επιθέσεων ΗΠΑ-Ισραήλ και των ιρανικών αντιποίνων.<br /><br />Πρώτον, υπάρχει η ασφάλεια των ενεργειακών και εμπορικών οδών. Οι πιθανές ενέργειες του Ιράν που στοχεύουν το Στενό του Ορμούζ και τις περιφερειακές θαλάσσιες οδούς ενέχουν κινδύνους που θα μπορούσαν να επηρεάσουν άμεσα την ευρωπαϊκή οικονομία. Ως εκ τούτου, οι ευρωπαϊκές χώρες θεωρούν την Ανατολική Μεσόγειο ως μια προηγμένη γραμμή άμυνας για την ασφάλεια των αλυσίδων ενεργειακού εφοδιασμού.<br /><br />Δεύτερον, υπάρχει η προστασία των συμμάχων. Το γεγονός ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι μέλος της ΕΕ σημαίνει ότι οι ευρωπαϊκές χώρες θεωρούν τυχόν πιθανές επιθέσεις στο νησί ως απειλή για την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Ως εκ τούτου, οι ευρωπαϊκές χώρες θέλουν να αυξήσουν τη στρατιωτική τους παρουσία γύρω από την Κύπρο για να βελτιώσουν την αποτροπή και να ενεργοποιήσουν τον κοινό αμυντικό μηχανισμό της ΕΕ.<br /><br />ΕΜΜΕΣΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ<br /><br />Τρίτον, υπάρχει η έμμεση ασφάλεια του Ισραήλ. Ενώ τα ευρωπαϊκά κράτη δεν δηλώνουν ρητά ότι ο στόχος τους είναι να υπερασπιστούν άμεσα το Ισραήλ, είναι σαφές ότι τα ναυτικά και αεροπορικά μέσα που αναπτύσσονται στην Ανατολική Μεσόγειο παρέχουν την ικανότητα ανίχνευσης και αναχαίτισης επιθέσεων με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη εναντίον του Ισραήλ σε πρώιμο στάδιο. Επομένως, η στρατιωτική παρουσία της Ευρώπης αποτελεί μια έμμεση ομπρέλα ασφαλείας για το Ισραήλ.<br /><br />Τέταρτον, οι στρατιωτικές ενέργειες των ευρωπαϊκών χωρών περιπλέκουν τον στρατηγικό συντονισμό εντός του ΝΑΤΟ. Ενώ ο συντονισμός με τις ΗΠΑ συνεχίζεται, αφενός, τα ευρωπαϊκά κράτη αποφεύγουν να εμπλακούν άμεσα στην κρίση. Επομένως, οι στρατιωτικές δραστηριότητες της Ευρώπης είναι γενικά «αμυντικές». Έτσι, παράλληλα με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, οι ευρωπαϊκές χώρες θέλουν επίσης να αναλάβουν ρόλο διαχείρισης κρίσεων εντός του ΝΑΤΟ.<br /><br />Η ΑΜΥΝΙΚΗ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ<br /><br />Η αυξανόμενη στρατιωτική συγκέντρωση στην Ανατολική Μεσόγειο επηρεάζει φυσικά τις περιφερειακές ισορροπίες δυνάμεων. Ένα σημαντικό μέρος της στρατιωτικής δραστηριότητας στην Ανατολική Μεσόγειο επικεντρώνεται γύρω από την Κυπριακή Δημοκρατία (ΚΔ). Ο μετασχηματισμός της ΚΔ σε υλικοτεχνικό και στρατιωτικό κόμβο για τις ευρωπαϊκές δυνάμεις ενισχύει τη στρατηγική σημασία του νησιού. Το νησί και η Ανατολική Μεσόγειος έχουν γίνει ένα υλικοτεχνικό και προηγμένο κέντρο στρατιωτικών επιχειρήσεων για τις ευρωπαϊκές χώρες. Αυτή η κατάσταση υποδηλώνει τη διαμόρφωση ενός νέου γεωπολιτικού άξονα στην ισορροπία δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο. Το νησί της Κύπρου δεν αποτελεί πλέον απλώς μια ενεργειακή ή διπλωματική αρένα, αλλά θεωρείται επίσης μια πλατφόρμα άμυνας για την Ευρώπη σε περιόδους κρίσης.<br /><br />Ένας σημαντικός λόγος για στρατιωτική δραστηριότητα στην Ανατολική Μεσόγειο είναι η ανάγκη της Ευρώπης να προστατεύσει την εμπορική διαδρομή Σουέζ-Ανατολικής Μεσογείου, τα ενεργειακά έργα Ισραήλ-Ευρώπης και τις οδούς παράδοσης ΥΦΑ στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτές οι οδοί είναι κρίσιμης σημασίας για την Ευρώπη. Επομένως, οι στρατιωτικές αναπτύξεις στην περιοχή θεωρούνται όχι μόνο ως συνέπεια του πολέμου, αλλά και ως μέρος μιας στρατηγικής ενεργειακής ασφάλειας. Όλα αυτά αυξάνουν τον κίνδυνο κλιμάκωσης της κρίσης σε περιφερειακή σύγκρουση.<br /><br />ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΔΒΚ<br /><br />Οι τρέχουσες εξελίξεις θέτουν σημαντικούς κινδύνους ασφαλείας τόσο για την Τουρκία όσο και για την Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου (ΤΔΒΚ). Σε αυτό το πλαίσιο, τα προληπτικά μέτρα που μπορούν να λάβουν η Τουρκία και η ΤΔΒΚ είναι μεγάλης σημασίας.<br /><br />Πρώτον, η Τουρκία πρέπει να αυξήσει τις δυνατότητες θαλάσσιας και αεροπορικής επιτήρησης στην Ανατολική Μεσόγειο και να ενισχύσει τα συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης και άμυνας. Επιπλέον, θα πρέπει να δημιουργηθεί ενοποίηση ασφαλείας μεταξύ των νότιων ακτών της Ανατολίας και των βόρειων ακτών της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου (ΤΔΒΚ), και να ενισχυθούν τα συστήματα αεράμυνας στην ΤΔΒΚ. Σε αυτό το πλαίσιο, έχουν αναπτυχθεί μαχητικά αεροσκάφη F-16 στο νησί.<br /><br />Δεύτερον, είναι σημαντικό για την Άγκυρα να αυξήσει τον συντονισμό εντός του ΝΑΤΟ μέσω διπλωματικών διαύλων και να ακολουθήσει μια πολιτική ισορροπίας για να διασφαλίσει ότι οι περιφερειακές εντάσεις δεν θα βλάψουν την ασφάλεια της Τουρκίας και της ΤΔΒΚ. Τρίτον, η στρατιωτική και η ασφαλιστική συνεργασία μεταξύ Τουρκίας και ΤΔΒΚ πρέπει να ενισχυθεί. Νέες ρυθμίσεις, ιδίως στους τομείς της αεράμυνας και της θαλάσσιας ασφάλειας, πρέπει να εφαρμοστούν επειγόντως.<br /><br />ΕΤΟΙΜΟΣ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΑΠΕΙ ΣΕ ΖΩΝΗ ΚΡΙΣΗΣ<br /><br />Συμπερασματικά, οι επιθέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ και τα ιρανικά αντίποινα έχουν μετατρέψει την Ανατολική Μεσόγειο σε μια κρίση ασφαλείας που επηρεάζει άμεσα, όχι έμμεσα, την περιοχή. Οι στρατιωτικοί ελιγμοί και η αυξημένη παρουσία των ευρωπαϊκών χωρών στην Ανατολική Μεσόγειο πηγάζουν από την επιθυμία τους να αναλάβουν έναν ανεξάρτητο ρόλο ασφαλείας στη νοτιοανατολική πλευρά του ΝΑΤΟ, ξεχωριστά από τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Ενώ η αυξημένη στρατιωτική παρουσία των ευρωπαϊκών χωρών μπορεί να προσφέρει αποτροπή βραχυπρόθεσμα, αναμφίβολα θα εμβαθύνει τον γεωπολιτικό ανταγωνισμό στην περιοχή μακροπρόθεσμα. Επομένως, η Ανατολική Μεσόγειος είναι πιθανό να γίνει μια περιοχή κρίσης την επόμενη περίοδο, όπου ο ενεργειακός ανταγωνισμός καθώς και οι στρατηγικές ασφαλείας των μεγάλων δυνάμεων τέμνονται.<div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Για κρίση στην Α.Μεσόγειο μιλάνε οι Τούρκοι!-Ενοχλούνται με την συμμαχία του Ελληνισμού με το Ισραήλ-Τουρκικός φόβος.

Τι αναφέρει τουρκικό ΜΜΕ: ”Η αυξανόμενη στρατιωτική συσσώρευση στην Ανατολική Μεσόγειο επηρεάζει φυσικά τις περιφερειακές ισορροπίες δυνάμεω...

Διαβάστε την συνέχεια

ο Ιράν νίπτει τας χείρας του: «Δεν χτυπήσαμε εμείς Κύπρο και Τουρκία, είναι στημένη προβοκάτσια!».

<img height="120" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-03/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1_2026-03-09_121239485.png?itok=H5a27Xb7" width="729" /><br /><br />Η Τεχεράνη αρνείται επισήμως κάθε εμπλοκή στα χτυπήματα κατά Κύπρου, Τουρκίας και Αζερμπαϊτζάν, κάνοντας λόγο για «επιχειρήσεις προβοκάτσιας» με στόχο να συρθεί η περιοχή στον πόλεμο<br /><br />Ενώ η Μέση Ανατολή και η Ανατολική Μεσόγειος βρίσκονται στα πρόθυρα γενικευμένης ανάφλεξης, η Τεχεράνη επιχειρεί να απεμπλακεί από το διπλωματικό μέτωπο με τους γείτονές της, αρνούμενη κατηγορηματικά οποιαδήποτε ανάμειξη στα πρόσφατα στρατιωτικά πλήγματα.<br /><br />Ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών του Ιράν, Εσμαΐλ Μπαγκαέι, σε επίσημες δηλώσεις του τη Δευτέρα (9/3), διέψευσε κατηγορηματικά ότι η χώρα του επιτέθηκε σε Κύπρο, Τουρκία και Αζερμπαϊτζάν. «Το Γενικό Επιτελείο των Ενόπλων Δυνάμεων έχει ανακοινώσει ρητά και επίσημα ότι δεν πραγματοποιήθηκαν τέτοιες εκτοξεύσεις από το εσωτερικό του Ιράν ή από τις στρατιωτικές μας δυνάμεις», ξεκαθάρισε ο Μπαγκαέι, κάνοντας ανοιχτά λόγο για σκόπιμες «επιχειρήσεις προβοκάτσιας».<br /><br />Το ρωσικό θρίλερ με το Αζερμπαϊτζάν<br /><br />Η πρώτη μεγάλη κρίση ξέσπασε στις 5 Μαρτίου, όταν το Μπακού κατηγόρησε το Ιράν για επίθεση με drones στο αεροδρόμιο του θύλακα Ναχιτσεβάν. Η Τεχεράνη όχι μόνο αρνείται το χτύπημα, αλλά αφήνει σαφείς αιχμές ότι πρόκειται για στημένο σκηνικό από το Ισραήλ. Σύμφωνα με τον ιρανικό ισχυρισμό, οι Ισραηλινοί χρησιμοποίησαν δικά τους drones για να «σύρουν» το Αζερμπαϊτζάν στην πολεμική σύρραξη.<br /><br />Η ένταση με την Τουρκία και η απάντηση των F-16<br /><br />Το ίδιο σκηνικό μυστηρίου επικρατεί και στις σχέσεις με την Άγκυρα. Παρά τις επίσημες αναφορές του ΝΑΤΟ για την αναχαίτιση πυραύλου που κατευθυνόταν προς το τουρκικό έδαφος, το Ιράν επιμένει ότι σέβεται απόλυτα την κυριαρχία της γείτονος. Η Τουρκία, ωστόσο, δεν φάνηκε να πείθεται από τις διαβεβαιώσεις, απαντώντας άμεσα και επιθετικά με την προκλητική ανάπτυξη 6 μαχητικών F-16 στα κατεχόμενα της Κύπρου.<br /><br />Το αίνιγμα του Ακρωτηρίου<br /><br />Όσον αφορά την Κύπρο, το τοπίο παραμένει θολό. Μετά το πρωτοφανές πλήγμα στη βρετανική βάση του Ακρωτηρίου την 1η Μαρτίου, η Τεχεράνη υποστηρίζει μετ' επιτάσεως ότι καμία εκτόξευση δεν έγινε από τα δικά της εδάφη.<br /><br />Ωστόσο, οι δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών έχουν διαφορετική άποψη. Τα στοιχεία που έχουν συγκεντρώσει δείχνουν ότι το drone της επίθεσης ήταν ιρανικής κατασκευής τύπου Shahed. Ακόμα κι αν δεν εκτοξεύτηκε απευθείας από το Ιράν, θεωρείται εξαιρετικά πιθανό η επίθεση να εξαπολύθηκε από τους «πληρεξουσίους» της Τεχεράνης στην περιοχή, «δείχνοντας» ξεκάθαρα προς την πλευρά της Χεζμπολάχ στον Λίβανο.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ο Ιράν νίπτει τας χείρας του: «Δεν χτυπήσαμε εμείς Κύπρο και Τουρκία, είναι στημένη προβοκάτσια!».

Η Τεχεράνη αρνείται επισήμως κάθε εμπλοκή στα χτυπήματα κατά Κύπρου, Τουρκίας και Αζερμπαϊτζάν, κάνοντας λόγο για «επιχειρήσεις προβοκάτσιας...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα γιατί και το μετά του πολέμου στο Ιράν.

<img height="145" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/03/donald-trump-marco-rubio-iran-israel-ipa-texerani-polemos-kina-SLpress-825x600.jpg" width="725" /><br /><br /><b>ΝΕΓΡΕΠΟΝΤΗ-ΔΕΛΙΒΑΝΗ ΜΑΡΙΑ</b><br />Ο πόλεμος μεταξύ Ιράν-Ισραήλ, με τις ευλογίες των ΗΠΑ, παρότι επιδέχεται πληθώρα επί μέρους ερμηνειών, ωστόσο, κυρίαρχη είναι μία. Και είναι αυτή που προωθεί τον κεντρικό στόχο των ΗΠΑ, την πολύπλευρη, δηλαδή, προσπάθεια περιορισμού της ταχύρρυθμης ανάπτυξης και παγκόσμιας επιρροής της Κίνας. Δεν πρόκειται πια για πόλεμο, όπως στο παρελθόν, με το δικαιολογητικό επιβολής της φιλελεύθερης δημοκρατίας, σε λαούς-παρίες ή, ακόμη, και για συρράξεις με δικαιολογητικό την εξαφάνιση της τρομοκρατίας.<br /><br />Οι αιτίες αυτές περιέπεσαν σε αχρησία και έχουν αντικατασταθεί από την επιγραφική επιδίωξη της “Αμερικής πάλι μεγάλης”. Ο κεντρικός αυτός αμερικανικός στόχος προωθείται με κάθε μέσον ικανό να περιορίσει την παγκόσμια εμβέλεια της Κίνας. Ο Xi Jinping, όμως, και παρά ταύτα, αντιμετωπίζεται από τον Τραμπ, ως σημαντικός αρχηγός, που χρήζει τιμών και φιλικής συμπεριφοράς.<br /><br />Ως δεύτερη αιτία, για τον πόλεμο εναντίον του Ιράν, και κυρίως πιο εύκολα ανακοινώσιμη και γενικότερης αποδοχής, είναι η απειλούμενη κατασκευή πυρηνικών, που ενισχύεται και από την αύξηση, τελευταίως, της κατασκευής ενισχυμένου ουρανίου. Να υπενθυμίσω ότι στην ίδια αυτή υπόνοια περί πυρηνικών, που δήθεν διέθετε το Ιράκ, αλλά που ουδέποτε επαληθεύτηκε, βασίστηκε το 2003 και ο πόλεμος εναντίον του. Ο βασικός στόχος, λοιπόν, του πολέμου εναντίον του Ιράν, είναι η εκτόξευση ισχυρότατου και πολύπλευρου πλήγματος εναντίον της Κίνας.<br /><br />Πρώτον, περιορίζεται η σημαντική της επιρροή στη Μέση Ανατολή, η οποία μετατοπίζεται προς τις ΗΠΑ. Δεύτερον, η Κίνα στερείται του 90% των εξαγωγών πετρελαίου του Ιράν προς αυτήν, που κερδίζονται από τις ΗΠΑ. Και τρίτον, η Κίνα, και μάλιστα σε περίοδο γενικότερων οικονομικών δυσχερειών της, αποκόπτεται από τις σημαντικές επενδύσεις της στο Ιράν, ύψους 400 δισεκατομμυρίων δολαρίων, στους τομείς ενέργειας και υποδομών. Ταυτόχρονα, με την ενεργό συμμετοχή του σε αυτό τον πόλεμο, για δικούς του λόγους, ο Τραμπ ικανοποιεί και το κατεξοχήν φιλικό κράτος των ΗΠΑ, το Ισραήλ, που εύχεται την εξαφάνιση του Ιράν, από προσώπου Γης.<br /><br />Στον πόλεμο αυτόν τίθεται, επίσης, το ερώτημα του αν, εκτός των άλλων, επιδιώκεται και μεταβολή του πολιτικού καθεστώτος στο Ιράν. Η απάντηση είναι, σαφέστατα, καταφατική. Και ο Τραμπ, αλλά και ο Νετανιάχου θέλουν να απαλλαγούν, πάση θυσία, από τη διακυβέρνηση του Ιράν, από τους μουλάδες. Για τον πολύ απλό λόγο, ο οποίος άλλωστε και εξηγεί το γιατί επιδιώχθηκε η σφαγή του Χαμενεΐ και δικών του στα λημέρια τους, το γιατί κινδυνεύουν το ίδιο και οι διάδοχοί του, αλλά και το γιατί η μεταπολεμική ηγεσία του Ιράν προβλέπεται να είναι σαφώς διαφορετικού προσανατολισμού. Δηλαδή, δυτικών προδιαγραφών…<div><br />Η θέση των BRICS στον πόλεμο Ιράν-Ισραήλ<br /><br />Ως μέλος των BRICS, το Ιράν ανέμενε, λογικά, μια θερμή και αποφασιστική συμπαράσταση, κυρίως βέβαια, από τις δύο επικεφαλής δυνάμεις, τη Ρωσία και την Κίνα. Φαινομενικά, δεν την είχε, καθώς οι δύο αυτές δυνάμεις, παρότι εκφράστηκαν έντονα εναντίον των ΗΠΑ, αρκέστηκαν ωστόσο στο να καταδικάσουν απλώς την επίθεση εναντίον του Ιράν. Είναι, όμως, πολύ πιθανόν, με βάση σχετικές πληροφορίες, ότι Κίνα και Ρωσία προσφέρουν ανεκτίμητες υπηρεσίες στο Ιράν.<br /><br />Συγκεκριμένα, οι δύο αυτές φίλα προσκείμενες προς το Ιράν δυνάμεις, φαίνεται ότι παρέχουν απευθείας λεπτομερή ενημέρωση στην ιρανική κυβέρνηση, για όλες τις εξελίξεις, που οι ίδιες εξασφαλίζουν μέσω κορυφαίων δορυφόρων. Χάρη στις πολύτιμες αυτές πληροφορίες, το Ιράν κατάφερε, μέχρι τώρα, να έχει αρκετές επιτυχίες, στον πόλεμο. Τα λοιπά μέλη BRICS έσπευσαν και αυτά να υπογραμμίσουν απλώς τη θέση τους εναντίον της Δύσης.<br /><br />Το επίσημο και ανώδυνο μήνυμα της Κίνας υπέκρυπτε και την παραδοχή ότι δεν ήρθε ακόμη η στιγμή μιας πιο αποφασιστικής εναντίωσης της στις ΗΠΑ, που συνεπώς παραμένουν προς το παρόν στην κορυφή της υφηλίου. Και η Ρωσία, στα ίδια κύματα, με την έμμεση δήλωση ότι δεν διαθέτει πολλές δυνατότητες, καθώς ο πόλεμος με την Ουκρανία συνεχίζεται. Οπωσδήποτε, η Ρωσία ευνοείται από τις εξελίξεις στον πόλεμο του Ιράν, εξαιτίας της αναμενόμενης σημαντικής ανόδου της τιμής της ενέργειας.<br /><br />Πέρα, όμως, από τις παραπάνω, συνεχείς, όσο και ανεξέλεγκτες εξελίξεις αυτού του πολέμου, κινδυνεύει να αποβεί δραματική για τη συνοχή και το μέλλον των BRICS, η επίθεση του Ιράν εναντίον των αμερικανικών βάσεων στη Σαουδική Αραβία, που είναι μέλος των BRICS. Θα είναι, όντως, περίλαμπρη νίκη των ΗΠΑ η τυχόν διάλυση των BRICS, που μεταξύ άλλων επεξεργάζονται και τη δημιουργία παράλληλου νομίσματος στο δολάριο.<br /><br />Το Ιράν μετά τη λήξη του πολέμου<br /><br />Ο πόλεμος Ιράν-Ισραήλ απέβλεπε σε γεωστρατηγική μεταβολή της περιοχής, καθώς και στην οικονομική της εκμετάλλευση. Για την επίτευξη αυτού του στόχου ήταν απαραίτητη και η καθεστωτική μεταβολή. Οι πιθανές μελλοντικές πολιτικές ηγεσίες για το Ιράν εξετάζονται εξονυχιστικά, και όπως είναι κατανοητό, με πολλές δυσκολίες. Είναι σαφές ότι για τη διατήρηση, στο μέλλον, της κυριαρχίας της Αμερικής, οικονομικής και συνέχισης της σημαντικής επιρροής της στην περιοχή, είναι απαραίτητη διαφορετική ηγεσία, από αυτήν που καταρρίφθηκε πριν λίγο στο Ιράν. Συνεπώς, οι μουλάδες βρίσκονται υπό διωγμό. Έτσι, περιορίζεται και η έντονη επιρροή της Τουρκίας στο Ιράν.<br /><br />Παρότι, όμως, ΗΠΑ και Ιράν αποκλείουν την συνέχιση μουλάδων στην εξουσία, ο γιός Χαμενεΐ ετοιμάζεται να αναλάβει την εξουσία. Και η συνέχιση του θεοκρατικού καθεστώτος, μετά τη δολοφονία του ηγέτη τους, είναι η μόνη που θα αποκαθιστούσε κάπως την πληγωμένη υπερηφάνεια του Ιρανικού λαού. Υπάρχει, επίσης, στον ορίζοντα σχήμα εξουσίας με την συμμετοχή Κούρδων, που θα ήταν ό,τι χειρότερο για την Τουρκία. Και τέλος, δηλώνει έτοιμος να αναλάβει την ηγεσία του Ιράν και ο γιός του τελευταίου αυτοκράτορα του Ιράν.<br /><br />Άγνωστο είναι, προς το παρόν, το κατά πόσο θα επηρεάσουν οι σχετικές προτιμήσεις του Ισραήλ, στην εγκαθίδρυση της μελλοντικής ηγεσίας στο Ιράν, αλλά και κατά πόσον θα υπάρξει κάποια μορφή συνεννόησης μεταξύ των τριών ενδιαφερομένων μερών ή αντιθέτως επιβολή απόφασης από τον Τραμπ.<br /><br />Και να παρατηρηθεί ότι η διεθνής κοινότητα δεν φαίνεται να απασχολείται ιδιαίτερα με την σκαιά καταπάτηση του Διεθνούς Δικαίου, με τον πόλεμο αυτόν, αλλά και με τις προηγούμενες αξιώσεις του Τραμπ περί κατάληψης/προσάρτησης εδαφών, που ανήκουν σε κυρίαρχα κράτη. Αντιθέτως, φαίνεται να έχει επικρατήσει με εκπληκτική ταχύτητα και ευκολία, στη διεθνή κοινότητα, το δόγμα της ισχύος, που αντικαθιστά το Διεθνές Δίκαιο. Και τούτο, προφανώς, επειδή και στο παρελθόν, αρκετοί πόλεμοι έλαβαν χώρα καταπατώντας ουσιαστικά το Διεθνές Δίκαιο και προβάλλοντας ως γενική δικαιολογία, αντί της ισχύος, την ανάγκη επιβολής της φιλελεύθερης δημοκρατίας.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τα γιατί και το μετά του πολέμου στο Ιράν.

ΝΕΓΡΕΠΟΝΤΗ-ΔΕΛΙΒΑΝΗ ΜΑΡΙΑ Ο πόλεμος μεταξύ Ιράν-Ισραήλ, με τις ευλογίες των ΗΠΑ, παρότι επιδέχεται πληθώρα επί μέρους ερμηνειών, ωστόσο, κυρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Bloomberg: Παγκόσμια ανησυχία για έλλειψη αντιπυραυλικών συστημάτων. Μειώνονται τα αποθέματα.

<a href="https://www.naftemporiki.gr/wp-content/uploads/2026/03/Patriot-2-696x463.jpg"><img border="0" height="133" src="https://www.naftemporiki.gr/wp-content/uploads/2026/03/Patriot-2-696x463.jpg" width="714" /></a><div><br /></div><div>Καθώς τα drones και οι πύραυλοι στοχεύουν πόλεις και κρίσιμες υποδομές στην Ουκρανία και τον Κόλπο, ο κόσμος αγωνίζεται να εξασφαλίσει προμήθειες των αναχαιτιστικών πυραύλων αεράμυνας που απαιτούνται για να τα σταματήσει.<br /><br />Η ολοένα και αυξανόμενη χρήση πυραύλων και drones που πλήττουν πόλεις και υποδομές στην Ουκρανία και τον Κόλπο, έχουν προκαλέσει διεθνή ανησυχία, καθώς τα αποθέματα πυραύλων αναχαίτισης που χρησιμοποιούνται για την αεράμυνα μειώνονται.<br /><br />Αρκετά κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης προειδοποίησαν σε κλειστή συνάντηση στις Βρυξέλλες αυτήν την εβδομάδα ότι υπάρχει έλλειψη αναχαιτιστικών πυραύλων σε όλο τον κόσμο, σύμφωνα με το <a href="https://www.bloomberg.com/news/articles/2026-03-06/missile-interceptor-shortage-worries-flare-in-world-s-capitals">Bloomberg</a>.<br /><br />Ορισμένοι από τους αξιωματούχους σημείωσαν ότι οι αναχαιτιστικοί πύραυλοι θα μπορούσαν να γίνουν ακόμη πιο σπάνιοι αν ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή συνεχιστεί. Εξάλλου, η Ευρώπη έχει ήδη αξιοποιήσει τα αποθέματά της για να υποστηρίξει τον αγώνα της Ουκρανίας ενάντια στην επιθετικότητα της Ρωσίας,<br /><br />Η προμήθεια κρίσιμων πυρομαχικών είναι τόσο τεχνικό όσο και πολιτικό ζήτημα, καθώς οι επικριτές του πολέμου του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στο Ιράν έχουν κατηγορήσει την κυβέρνησή του ότι σπαταλά πολύτιμα πυρομαχικά σε έναν πόλεμο επιλογής, ο οποίος καθιστά την Ουάσιγκτον λιγότερο ικανή να αντιμετωπίσει μεγαλύτερους αντιπάλους, όπως η Κίνα ή η Ρωσία.<br /><br />Κορυφαίες αμερικανικές αμυντικές εταιρείες, όπως η Lockheed Martin και η RTX Corp, επρόκειτο να συναντηθούν στον Λευκό Οίκο, καθώς το Πεντάγωνο πιέζει για επιτάχυνση της παραγωγής όπλων εν μέσω της κλιμάκωσης των πολεμικών επιχειρήσεων. Και οι δύο εταιρείες έχουν ήδη υπογράψει συμφωνίες με το αμερικανικό υπουργείο Άμυνας για την αύξηση της παραγωγής.<br /><br />Στην Ασία, η ιαπωνική Mitsubishi Heavy Industries κατασκευάζει πυραύλους Patriot κατόπιν άδειας της Lockheed Martin, ωστόσο η παραγωγική της δυνατότητα παραμένει περιορισμένη. Η εταιρεία αυξάνει την ετήσια παραγωγή της από περίπου 30 μονάδες, αλλά αντιμετωπίζει προβλήματα στην προμήθεια κρίσιμων εξαρτημάτων, γνωστών ως «seekers», τα οποία αποστέλλονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 2025 οι ΗΠΑ παρήγαγαν περίπου 600 πυραύλους Patriot.<br /><br />Παράλληλα, η Ιαπωνία εξήγαγε πέρυσι μια παρτίδα τέτοιων πυραύλων στις Ηνωμένες Πολιτείες, όμως Ιάπωνες αξιωματούχοι άμυνας επισημαίνουν ότι το Τόκιο χρειάζεται μεγαλύτερα αποθέματα τόσο των Patriot όσο και των πυραύλων SM-3 που εκτοξεύονται από πλοία.<br /><br />Στη Νότια Κορέα, ο υπουργός Εξωτερικών Τσο Χιουν δήλωσε ότι η Σεούλ βρίσκεται σε συνομιλίες με τις αμερικανικές δυνάμεις που σταθμεύουν στη χώρα για πιθανή επανατοποθέτηση οπλικών συστημάτων, συμπεριλαμβανομένων των Patriot.<br /><br /><a href="https://www.liberal.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div><div><br /></div>

Bloomberg: Παγκόσμια ανησυχία για έλλειψη αντιπυραυλικών συστημάτων. Μειώνονται τα αποθέματα.

Καθώς τα drones και οι πύραυλοι στοχεύουν πόλεις και κρίσιμες υποδομές στην Ουκρανία και τον Κόλπο, ο κόσμος αγωνίζεται να εξασφαλίσει προμή...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο “πάροχος ασφάλειας” και η εκστρατεία εξαπάτησης των Ελλήνων.

<img height="133" src="https://omegapress.gr/images/POLEMOS.jpeg" width="719" /><div><br /></div><div>Του <b>Σωτήρη Σιδέρη </b><br />Μεγάλη εκστρατεία εξαπάτησης του ελληνικού λαού, γύρω από την κινητοποίηση των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και την διασπορά αμυντικών συστημάτων για την προστασία του Ισραήλ, των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα, την Κύπρο, την Τουρκία και τη Βουλγαρία, αλλά και τη Σαουδική Αραβία , βρίσκεται σε εξέλιξη και θα ενταθεί το επόμενο διάστημα. Μέχρι τώρα, καμία χώρα του ΝΑΤΟ ή της ΕΕ, δεν έχει ζητήσει την ενεργοποίηση του άρθρου 5 περί συλλογικής άμυνας, ούτε την ενεργοποίηση του άρθρου 42 παράγραφος 7 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΣΕΕ) και αποτελεί τη ρήτρα αμοιβαίας άμυνας. Καμία χώρα δεν δέχεται επίθεση, αλλά όλο το σχέδιο αφορά τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, το οποίο δεν είναι μέλος του ΝΑΤΟ ή της ΕΕ.<br /><br />Στόχος του πρωθυπουργού είναι να αποκτήσει ένα νέο αφήγημα, ώστε να απεμπλακεί από την πολιορκία των σκανδάλων, την ακρίβεια και να φιλοτεχνήσει ένα νέο προφίλ με ψέματα και αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης. Η κυβέρνηση μετατρέπεται σε πυλώνα ενός επιθετικού πολέμου, μόνο και μόνο γιατί ο Κυριάκος Μητσοτάκης εντάσσει την εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφάλειας στα πολιτικά παιχνίδια με στόχο την αλλαγή κλίματος αλλά και γιατί επιδιώκει την επανεκλογή με την στήριξη του Τραμπ και του Νετανιάχου.</div><div>  <br />Αλήθειες και ψέματα<br /><br />Ιδιαίτερα να τονιστεί ότι κορυφαίος πολιτικός στόχος του πρωθυπουργού είναι να υπάρξει ένα τηλεφώνημα ή μια πρόσκληση από τον Αμερικανό Πρόεδρο. Πρόκειται όμως για μια αλλοπρόσαλλη πολιτική που στην πορεία θα έχει κόστος για την Ελλάδα. <br /><br />Η ελληνική εξωτερική πολιτική έχει τεθεί στη διάθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ που δεν έχουν καμία σχέση με άμυνα, ελευθερίες και διεθνές δίκαιο. Το ΝΑΤΟ αθόρυβα, οι ΗΠΑ και το Τελ Αβίβ έχουν απαιτήσει και η Αθήνα έχει αποδεχθεί ασυζητητί να δημιουργηθεί ένα πλέγμα ασφάλειας γύρω από το Ισραήλ και τις βάσεις των ΗΠΑ που είναι στόχοι. Θα ήταν ακραία προσβολή να ζητηθεί επίσημα η ενεργοποίηση των κανόνων κοινής άμυνας και ασφάλειας από χώρες που στηρίζουν άμεσα ή έμμεσα έναν εγκληματικό επιθετικό πόλεμο παριστάνοντας τα θύματα.<br /><br />Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι κανείς στην Ελλάδα με πρώτη την κυβέρνηση δεν αποσαφηνίζει τον ρόλο της σε αυτόν τον πόλεμο και αρκείται σε ένα προπαγανδιστικό κρεσέντο γύρω από τον υποτιθέμενο στρατηγικό ρόλο της στην ασφάλεια της περιοχής. Γιατί αν ομολογούσε δημόσια ότι στηρίζει άνευ όρων τον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ, το πολιτικό κόστος θα ήταν τεράστιο. <br />Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η άκρως υποκριτική στάση της υπέρ του διαλόγου και της διπλωματίας, μια στάση που εκδηλώνεται αποκλειστικά με γνώμονα την ελληνική κοινή γνώμη. Γιατί δεν είναι δυνατόν να στηρίζει η Ελλάδα αυτόν τον πόλεμο με κάθε μέσο και ταυτόχρονα να θέλει συνομιλίες. Η προστασία των επιτιθεμένων είναι ο πραγματικός στόχος . <br /><br />Το κλίμα περί “παρόχου ασφάλειας” δημιουργήθηκε με την δραματοποίηση της κατάστασης στην οποία συνέλαβαν παρασκηνιακά στην αρχή , δημόσια στη συνέχεια, οι περισσότερες χώρες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Μετά την κατάρριψη drone που κατευθύνονταν είτε προς την αγγλική βάση της Κύπρου, είτε στη Σούδα , προκλήθηκε ένα ντόμινο παρεμβάσεων με την κινητοποίηση κυρίως ναυτικών και αεροπορικών δυνάμεων, που στην συνέχεια κυριάρχησε. Καμία χώρα είτε μέλος της ΕΕ , είτε του ΝΑΤΟ, δεν ζήτησε να υπάρξει ουσιαστική συζήτηση για ενδεχόμενες απειλές ασφάλειας στους δύο οργανισμούς. Καθόλου τυχαίο. Η δραματοποίηση της απειλής , υπαρκτής αλλά μικρής που καμία σχέση δεν έχει με τον θόρυβο που γίνεται, έπιασε τόπο. <br /><br />Η Ελλάδα αλλάζει σελίδα και ο Μητσοτάκης αφήγημα<br /><br />Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, η βουλή και η ελληνική κοινή γνώμη δεν έχουν την παραμικρή πραγματική πληροφόρηση για όσα συζητούν οι δύο οργανισμοί, η ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Να σημειωθεί το παράδοξο, ότι έχουν γίνει δεκάδες σύνοδοι κορυφής της ΕΕ για την Ουκρανία, ενώ δεν υπήρξε ούτε μία για τον πόλεμο κατά του Ιράν και τις ενδεχόμενες συνέπειες , οικονομικές και γεωπολιτικές για την Ευρώπη. Ήδη διανύουμε τη δεύτερη εβδομάδα του καταστροφικού πολέμου , η κρίση είναι προ των πυλών της ΕΕ και όμως επικρατεί ένοχη αδράνεια. <br />Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι σύνθετα και οφείλονται ακριβώς στην καθοδηγούμενη επικοινωνιακά πολιτική της κυβέρνησης. Αυτή συνοψίζεται στα ακόλουθα στοιχεία που συνθέτουν το νέο αφήγημα του Κυριάκου Μητσοτάκη .</div><div>  <br />1. Η Ελλάδα είναι ισχυρή , σταθερή και προβλέψιμος σύμμαχος, άρα πρέπει να αισθάνεται ασφαλής ο ελληνικός λαός.<br />2. Αν υπάρξει ακρίβεια και πάλι θα φταίει ο πόλεμος.<br />3. Η αντιπολίτευση είναι στη λάθος πλευρά της ιστορίας<br />4. Θα αποσπάσει τα εύσημα από τον Τραμπ και ίσως υπάρξει ένα τηλεφώνημα ή μια πρόσκληση.<br />5. Θα πάμε σε εκλογές με μια “πατριωτική” κυβέρνηση που έχει ρόλο στην περιοχή.<br />6. Η Τουρκία είναι σε δυσμενή θέση , ενώ η Ελλάδα παρούσα παντού.</div><div><br />Διάτρητο αφήγημα -αποπροσανατολισμός<br /><br />Στην πραγματικότητα όμως το αφήγημα είναι διάτρητο και η προοδευτική αντιπολίτευση οφείλει να το υπονομεύσει με τα δικά της επιχειρήματα που είναι και εθνικά επιχειρήματα. Δηλαδή:</div><div><br />1. Η Ελλάδα δαπανά σχεδόν το 5% του ΑΕΠ για την αγορά οπλικών συστημάτων, τα οποία όμως διαθέτει για την Ουκρανία, το Ισραήλ, τις ΗΠΑ και μάλιστα σε πολέμους που κουρελιάζουν το διεθνές δίκαιο.<br />2. Η ακρίβεια προυπήρχε και του πολέμου στην Ουκρανία και του πολέμου κατά του Ιράν. Απογειώθηκε όμως μετά τους πολέμους, άρα η Ελλάδα μετατρέπεται σε πολεμοκάπηλη χώρα και τοποθετείται πλέον στην εγκληματική πλευρά της ιστορίας, χωρίς το παραμικρό εθνικό όφελος. Η αστάθεια, η εξαγωγή τρομοκρατίας , νέα μεταναστευτικά κύματα, πιθανή ενεργειακή κρίση είναι πιο πιθανές εξελίξεις, παρά η σταθερότητα<br />3. Η Τουρκία έχει ανοιχτά μέτωπα με δική της επιλογή και όχι επειδή υπηρετεί τα αμερικανικά συμφέροντα ή τα συμφέροντα του Ισραήλ. Έχει μέτωπα, αλλά έχει και στρατηγική. Αποφεύγει συστηματικά να γίνει μέρος των ενδομουσουλμανικών διενέξεων. Είναι βέβαιο ότι μετά τον πόλεμο, πολλές χώρες της περιοχής θα συμπορευθούν με την Τουρκία . Τώρα, ούτε τις ΗΠΑ, ούτε το Ισραήλ εμπιστεύεται κανείς και η Τουρκία , μπορεί να φαίνεται ότι είναι σε δύσκολη θέση, αλλά είναι ισχυρή και ετοιμάζει απλά το επόμενο βήμα της. Να σημειωθεί ότι ακόμη και τώρα, η Άγκυρα φρόντισε να υπενθυμίσει τις θέσεις της.<br />4. Η Ελλάδα δεν επικαλείται κάποια συνθήκη για να διαθέσει τα οπλικά της συστήματα για την άμυνα βάσεων ή άλλων χωρών. Ακόμη και αν δεχθούμε ότι το εθνικό συμφέρον υπερτερεί, θα μπορούσε να απαιτήσει μια ανακοίνωση των ΗΠΑ ότι οι ίδιες ζήτησαν να τοποθετηθούν συστήματα αεράμυνας στην Κάρπαθο ή στην Λήμνο, ώστε να καταρρεύσει η υπόθεση της αποστρατιωτικοίησης των νησιών. Τώρα φαίνεται ως μονομερής απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης, πράγμα που εντόπισε αμέσως η Άγκυρα. Ούτε το στοιχειώδες.<br />5. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα παίξει αυτό το χαρτί μέχρι τις εκλογές. Θα το εντάξει στην καθημερινή προπαγάνδα . Το νέο αφήγημα έχει φόβο και ασφάλεια, απειλή και σταθερότητα, ψέματα κατά συρροή, αλήθειες που αποκρύπτονται και φυσικά μια τιτάνια προσπάθεια αποπροσανατολισμού από τα μεγάλα σκάνδαλα, τις υποκλοπές, τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τις δις των απευθείας αναθέσεων, την ακρίβεια, την κοινωνική ανασφάλεια και την αδυναμία πραγματικής ανάπτυξης της οικονομίας. Το Ταμείο Ανάκαμψης τελείωσε, το μέλλον είναι η λιτότητα, η εμπλοκή σε τυχοδιωκτικούς πολέμους, η αδυναμία ανάδειξης της διπλωματίας ως διέξοδο και φυσικά η ανοιχτή κρίση με την Τουρκία . </div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/"> πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο “πάροχος ασφάλειας” και η εκστρατεία εξαπάτησης των Ελλήνων.

Του Σωτήρη Σιδέρη Μεγάλη εκστρατεία εξαπάτησης του ελληνικού λαού, γύρω από την κινητοποίηση των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και την διασπορά...

Διαβάστε την συνέχεια

«Η Τουρκία είναι το νέο Ιράν»: Η δήλωση-σοκ που αποκαλύπτει τη νέα γεωπολιτική σύγκρουση.

<img height="133" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/03/iran-9-768x512.jpg" width="738" /><br /><br />Ισραηλινοί αξιωματούχοι προειδοποιούν για έναν νέο στρατηγικό αντίπαλο στην περιοχή – τι σημαίνει για Μέση Ανατολή και Ανατολική Μεσόγειο<br /><br />Η γεωπολιτική σκακιέρα της Μέσης Ανατολής αλλάζει ραγδαία και μια φράση που ειπώθηκε σε διεθνές συνέδριο στην Ιερουσαλήμ αποτυπώνει τη νέα στρατηγική ανησυχία του Ισραήλ.<br /><br />Ο πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ Ναφτάλι Μπένετ προειδοποίησε ότι η Τουρκία εξελίσσεται σε νέο στρατηγικό αντίπαλο, χρησιμοποιώντας μια ιδιαίτερα φορτισμένη φράση:<div><br />«Η Τουρκία είναι το νέο Ιράν».<br /><br />Η δήλωση αυτή δεν ήταν απλώς μια ρητορική υπερβολή. Αντανακλά μια βαθύτερη μετατόπιση στην ισραηλινή στρατηγική σκέψη, καθώς το Ισραήλ εξετάζει πλέον το ενδεχόμενο να αντιμετωπίσει στο μέλλον δύο μεγάλες περιφερειακές προκλήσεις: το Iran και την Τουρκία.</div><div><br />Η δήλωση που προκάλεσε αίσθηση<br /><br />Μιλώντας σε διεθνές συνέδριο εβραϊκών οργανώσεων στην Ιερουσαλήμ, ο Μπένετ υποστήριξε ότι αναδύεται μια νέα γεωπολιτική πραγματικότητα στην περιοχή.<br /><br />«Μια νέα τουρκική απειλή αναδύεται. Η Τουρκία και το Κατάρ επεκτείνουν την επιρροή τους στη Συρία και αλλού», είπε χαρακτηριστικά.<br /><br />Και πρόσθεσε μια ακόμη πιο αιχμηρή προειδοποίηση:<br /><br />«Ο Ερντογάν είναι ένας εξελιγμένος και επικίνδυνος αντίπαλος που επιδιώκει να περικυκλώσει το Ισραήλ».<br /><br />Σύμφωνα με τον ίδιο, το Ισραήλ δεν πρέπει να επαναλάβει τα στρατηγικά λάθη του παρελθόντος, όταν υποτίμησε άλλες απειλές στην περιοχή. </div><div><br />Η μετατόπιση της ισραηλινής στρατηγικής<br /><br />Για δεκαετίες, το Ιράν θεωρούνταν από το Ισραήλ η βασική «υπαρξιακή απειλή», κυρίως λόγω του πυρηνικού του προγράμματος και της υποστήριξης σε οργανώσεις όπως η Χεζμπολάχ.<br /><br />Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια η Άγκυρα εμφανίζεται όλο και πιο συχνά στο ισραηλινό στρατηγικό ραντάρ.<br /><br />Αναλυτές σημειώνουν ότι η τουρκική πολιτική στη Συρία, η στήριξη στους Παλαιστινίους και η ρητορική του προέδρου Recep Tayyip Erdoğan έχουν οδηγήσει σε βαθιά επιδείνωση των σχέσεων με το Ισραήλ.<br /><br />Η συζήτηση αυτή έχει ήδη αρχίσει να διαμορφώνει μια νέα γεωπολιτική αφήγηση στο Ισραήλ: ότι μετά την αντιπαράθεση με το Ιράν, η επόμενη μεγάλη στρατηγική πρόκληση μπορεί να είναι η Τουρκία.<br />Η σκιά του πολέμου στη Μέση Ανατολή<br /><br />Οι δηλώσεις αυτές γίνονται σε μια στιγμή όπου η περιοχή βρίσκεται σε έντονη αστάθεια.<br /><br />Η σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Ιράν έχει οδηγήσει σε ευρύτερη στρατιωτική ένταση και έχει προκαλέσει διεθνείς αντιδράσεις.<br /><br />Ταυτόχρονα, η Άγκυρα καταδίκασε έντονα τις επιθέσεις κατά του Ιράν.<br /><br />Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν χαρακτήρισε τις επιθέσεις «παραβίαση του διεθνούς δικαίου», προειδοποιώντας ότι η σύγκρουση μπορεί να οδηγήσει σε ευρύτερη αποσταθεροποίηση της περιοχής.<br /><br />Η στάση αυτή ενισχύει την αντίληψη στο Ισραήλ ότι η Τουρκία επιχειρεί να τοποθετηθεί ως ηγετική δύναμη στον μουσουλμανικό κόσμο.</div><div><br />Πραγματική απειλή ή πολιτική ρητορική;<br /><br />Ορισμένοι αναλυτές θεωρούν ότι οι δηλώσεις αυτές αποτελούν μέρος μιας πολιτικής στρατηγικής στο εσωτερικό του Ισραήλ, όπου η έννοια της εξωτερικής απειλής λειτουργεί συχνά ως παράγοντας εθνικής συσπείρωσης.<br /><br />Άλλοι όμως εκτιμούν ότι η σύγκριση με το Ιράν αντανακλά μια βαθύτερη γεωπολιτική ανησυχία:η Τουρκία ενισχύει τη στρατιωτική της παρουσία στη Συρία<br />διεκδικεί ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο<br />και επιχειρεί να διαμορφώσει ένα νέο δίκτυο περιφερειακών συμμαχιών.<br /><br />Παράλληλα, η Τουρκία παραμένει μέλος του NATO, γεγονός που καθιστά τη σύγκριση με το Ιράν ιδιαίτερα περίπλοκη. </div><div><br />Η μεγάλη γεωπολιτική εξίσωση<br /><br />Η φράση «η Τουρκία είναι το νέο Ιράν» αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο από μια απλή πολιτική αντιπαράθεση.<br /><br />Δείχνει ότι η Μέση Ανατολή εισέρχεται σε μια νέα εποχή στρατηγικών ανταγωνισμών, όπου οι παλιές γραμμές αντιπαράθεσης μεταβάλλονται.<br /><br />Αν η ένταση με το Ιράν παραμείνει το κεντρικό μέτωπο του Ισραήλ σήμερα, πολλοί στο Τελ Αβίβ φοβούνται ότι στο μέλλον ο πραγματικός γεωπολιτικός ανταγωνισμός μπορεί να μετακινηθεί προς την Άγκυρα.<br /><br />Και αυτό θα μπορούσε να αλλάξει όχι μόνο την ισορροπία στη Μέση Ανατολή, αλλά και ολόκληρη την αρχιτεκτονική ασφάλειας από την Ανατολική Μεσόγειο έως την Ευρώπη.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Η Τουρκία είναι το νέο Ιράν»: Η δήλωση-σοκ που αποκαλύπτει τη νέα γεωπολιτική σύγκρουση.

Ισραηλινοί αξιωματούχοι προειδοποιούν για έναν νέο στρατηγικό αντίπαλο στην περιοχή – τι σημαίνει για Μέση Ανατολή και Ανατολική Μεσόγειο Η ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το «WTF» της Ουάσιγκτον. Η πρώτη μεγάλη ρωγμή στη συμμαχία ΗΠΑ-Ισραήλ.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/Iran-1.webp"><img height="113" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/Iran-1-696x392.webp" width="731" /></a><br /><br />Η έκφραση «WTF», που φέρεται να χρησιμοποίησε ισραηλινός αξιωματούχος περιγράφοντας το μήνυμα των ΗΠΑ, συμπυκνώνει την αμηχανία που επικρατεί πλέον στις σχέσεις των δύο συμμάχων. Τα πλήγματα του Ισραήλ σε 30 ιρανικές αποθήκες καυσίμων το περασμένο Σάββατο ξεπέρασαν κατά πολύ τις αμερικανικές προσδοκίες, προκαλώντας την πρώτη σημαντική διπλωματική τριβή από την έναρξη του πολέμου πριν από οκτώ ημέρες.<br /><br />Το χρονικό της κλιμάκωσης<br /><br />Παρόλο που το Ισραήλ ενημέρωσε τον αμερικανικό στρατό για τις προθέσεις του, η έκταση της επιχείρησης προκάλεσε έκπληξη στην Ουάσιγκτον. Η ισραηλινή αεροπορία μετέτρεψε την Τεχεράνη σε «θέατρο» φλογών, με τις πυρκαγιές να είναι ορατές από χιλιόμετρα και τον καπνό να πνίγει την πρωτεύουσα. Οι IDF δικαιολόγησαν την κίνηση υποστηρίζοντας ότι οι αποθήκες τροφοδοτούν στρατιωτικά όργανα του καθεστώτος, ενώ ισραηλινός αξιωματούχος δήλωσε ότι επρόκειτο για μια απάντηση στις επιθέσεις του Ιράν κατά ισραηλινών πολιτικών υποδομών.<br />Ωστόσο, η αντίδραση της Ουάσιγκτον ήταν άμεση: «Δεν πιστεύουμε ότι ήταν καλή ιδέα», δήλωσε ανώτερος Αμερικανός αξιωματούχος, υπογραμμίζοντας το χάσμα στις προτεραιότητες.<div><br />Στρατηγικοί κίνδυνοι και οικονομικές επιπτώσεις<br /><br />Οι ΗΠΑ φοβούνται ότι ο βομβαρδισμός υποδομών που εξυπηρετούν καθημερινά τους απλούς Ιρανούς θα επιφέρει τα αντίθετα αποτελέσματα, συσπειρώνοντας την ιρανική κοινωνία γύρω από το καθεστώς. Επιπλέον, το οικονομικό κόστος είναι άμεσο: αν και δεν επλήγησαν πετρελαιοπηγές, η εικόνα των φλεγόμενων αποθηκών «τρομάζει» τις αγορές ενέργειας. Σύμβουλος του Ντόναλντ Τραμπ, μεταφέροντας το κλίμα από το περιβάλλον του πρώην προέδρου, ανέφερε χαρακτηριστικά: «Ο πρόεδρος δεν θέλει να καεί το πετρέλαιο. Θέλει να το σώσει. Αυτό θυμίζει στον κόσμο τις υψηλές τιμές της βενζίνης».<br /><br />Η απειλή της Τεχεράνης<br /><br />Το Ιράν δεν έμεινε αδρανές. Ο εκπρόσωπος του στρατηγικού αρχηγείου Khatam al-Anbiya προειδοποίησε ότι, αν συνεχιστούν τα πλήγματα στις υποδομές ενέργειας, το Ιράν θα απαντήσει με αντίστοιχα πλήγματα στην περιοχή, τονίζοντας ότι μέχρι τώρα έχει επιδείξει αυτοσυγκράτηση. Ο πρόεδρος του ιρανικού κοινοβουλίου, Μοχάμαντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ, υπογράμμισε ότι η απάντηση θα είναι «χωρίς καθυστέρηση», με την Τεχεράνη να αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο οι τιμές του πετρελαίου να αγγίξουν τα 200 δολάρια το βαρέλι.</div><div><br />Η επόμενη ημέρα<br /><br />Η «ρωγμή» στη συμμαχία Ισραήλ – ΗΠΑ είναι πλέον εμφανής. Με τον Λευκό Οίκο και τις IDF να αποφεύγουν τα επίσημα σχόλια, η διαχείριση της κατάστασης και η ευθυγράμμιση των προσδοκιών για τη συνέχεια του πολέμου αναμένεται να μεταφερθούν σε ανώτατο πολιτικό επίπεδο, σε μια προσπάθεια να αποφευχθεί μια ολοκληρωτική αποσταθεροποίηση στη Μέση Ανατολή.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το «WTF» της Ουάσιγκτον. Η πρώτη μεγάλη ρωγμή στη συμμαχία ΗΠΑ-Ισραήλ.

Η έκφραση «WTF», που φέρεται να χρησιμοποίησε ισραηλινός αξιωματούχος περιγράφοντας το μήνυμα των ΗΠΑ, συμπυκνώνει την αμηχανία που επικρατε...

Διαβάστε την συνέχεια

Σκληροπυρηνικός ο νέος ηγέτης του Ιράν, Μοτζτάμπα Χαμενεΐ. Το καθεστώς επιλέγει τη σύγκρουση και βγάζει τη γλώσσα στον Τραμπ

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/Mojtaba-Khamenei.avif"><img height="133" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/Mojtaba-Khamenei-696x464.avif" width="723" /></a><br /><br />Η ανάδειξη του Μοτζτάμπα Χαμενεΐ ως νέου ανώτατου ηγέτη του Ιράν σηματοδοτεί μια ιστορική και ταυτόχρονα ιδιαίτερα φορτισμένη πολιτικά στιγμή για την Ισλαμική Δημοκρατία, η οποία βρίσκεται στο επίκεντρο ενός πολέμου με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ.<br /><br />Η επιλογή του 56χρονου κληρικού έγινε από τη Συνέλευση των Ειδικών – ένα σώμα 88 ανώτερων κληρικών που έχει τη συνταγματική αρμοδιότητα να διορίζει τον ανώτατο ηγέτη της χώρας – λίγες ημέρες μετά τον θάνατο του πατέρα του, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, ο οποίος σκοτώθηκε σε αμερικανοϊσραηλινό πλήγμα στις 28 Φεβρουαρίου. Την εξέλιξη μετέδωσαν, μεταξύ άλλων, η Wall Street Journal και το πρακτορείο Reuters, επικαλούμενα πηγές του ιρανικού καθεστώτος.<br />Το Ιρανικό καθεστώς επιλέγει τη σύγκρουση<br /><br />Η επιλογή του γιου του εκλιπόντος ηγέτη θεωρείται εξαιρετικά συμβολική, καθώς παραπέμπει σε μια μορφή κληρονομικής διαδοχής εξουσίας – ένα μοντέλο που η Ισλαμική Επανάσταση του 1979 είχε υποσχεθεί ότι θα εξαλείψει. Παράλληλα, η απόφαση ερμηνεύεται από πολλούς αναλυτές ως μια σαφής ένδειξη ότι το ιρανικό καθεστώς επιλέγει τη σύγκρουση αντί του συμβιβασμού σε μια στιγμή όπου ο πόλεμος κλιμακώνεται.<br /><br />Στο θεοκρατικό σύστημα του Ιράν, ο ανώτατος ηγέτης αποτελεί την ύψιστη πολιτική και θρησκευτική αρχή της χώρας. Διαθέτει τον τελικό λόγο σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, ελέγχει το πυρηνικό πρόγραμμα και κατευθύνει τόσο την εκλεγμένη κυβέρνηση όσο και το κοινοβούλιο. Η θέση αυτή τον καθιστά τον πραγματικό πυρήνα εξουσίας της Ισλαμικής Δημοκρατίας.<br /><br />Προκλητική επιλογή για τις ΗΠΑ<br /><br />Η επιλογή του Μοτζτάμπα Χαμενεΐ θεωρείται ιδιαίτερα προκλητική για την Ουάσιγκτον. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ είχε στο παρελθόν χαρακτηρίσει τον γιο Χαμενεΐ «απαράδεκτο» υποψήφιο για την ηγεσία του Ιράν, ενώ είχε αφήσει να εννοηθεί ότι η αμερικανική στρατηγική επιδιώκει την αποδυνάμωση της ιρανικής ηγεσίας. Ο Αλεξ Βατάνκα, ανώτερος ερευνητής στο Middle East Institute, σχολίασε ότι η εξέλιξη αυτή αποτελεί «μεγάλη ταπείνωση για τις ΗΠΑ», καθώς μετά από μια τόσο μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση, ο διάδοχος που προέκυψε είναι ακόμη πιο σκληροπυρηνικός από τον προκάτοχό του.<br /><br />Πράγματι, αρκετοί αναλυτές εκτιμούν ότι η ανάδειξη του Μοτζτάμπα παγιώνει την κυριαρχία των σκληροπυρηνικών στο ιρανικό καθεστώς. Ο ίδιος διατηρεί στενούς δεσμούς με το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης – τον πιο ισχυρό στρατιωτικό και οικονομικό μηχανισμό της χώρας – και για χρόνια λειτουργούσε ως βασικός διαχειριστής του πολιτικού και οικονομικού δικτύου γύρω από τον πατέρα του.<div><br />Ενισχύονται οι Φρουροί της Επανάστασης<br /><br />Σύμφωνα με αναλυτές που επικαλείται το Reuters, ο νέος ηγέτης αναμένεται να κινηθεί γρήγορα για να εδραιώσει την εξουσία του. Αυτό πιθανότατα θα σημαίνει ενίσχυση των Φρουρών της Επανάστασης, αυστηρότερους εσωτερικούς ελέγχους και ενδεχομένως σκληρότερη καταστολή κάθε μορφής διαφωνίας. «Ο κόσμος μπορεί να νοσταλγήσει την εποχή του πατέρα του», σχολίασε περιφερειακός αξιωματούχος που διατηρεί επαφές με την Τεχεράνη.<br /><br />Η χρονική συγκυρία της διαδοχής είναι ιδιαίτερα κρίσιμη. Το Ιράν βρίσκεται ήδη αντιμέτωπο με βαθιά οικονομική κρίση, υψηλό πληθωρισμό, υποτίμηση του νομίσματος και εκτεταμένη κοινωνική δυσαρέσκεια. Τα τελευταία χρόνια η χώρα γνώρισε τις πιο αιματηρές εσωτερικές αναταραχές από την Ισλαμική Επανάσταση, ενώ η ένταση αυτή ενδέχεται να ενισχυθεί περαιτέρω υπό τις συνθήκες πολέμου.</div><div><br />Επεκτείνεται η σύγκρουση<br /><br />Την ίδια στιγμή, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις συνεχίζονται με ένταση. Διεθνή μέσα μεταδίδουν ότι ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές έπληξαν ενεργειακές εγκαταστάσεις κοντά στην Τεχεράνη, προκαλώντας μεγάλες πυρκαγιές σε δεξαμενές καυσίμων σε διυλιστήριο νότια της πρωτεύουσας. Οι ιρανικές αρχές κάλεσαν τους κατοίκους να παραμείνουν στα σπίτια τους λόγω της ατμοσφαιρικής ρύπανσης που προκλήθηκε από τις εκρήξεις.<br /><br />Παράλληλα, η σύγκρουση επεκτείνεται και στην ευρύτερη περιοχή. Στο Μπαχρέιν καταγράφηκαν ζημιές σε μονάδα αφαλάτωσης μετά από επίθεση ιρανικού drone, ενώ στο Ιράκ η παραγωγή πετρελαίου μειώθηκε λόγω της αυξανόμενης αστάθειας. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο αποστολής χερσαίων δυνάμεων στο Ιράν «αν υπάρξει πολύ σοβαρός λόγος», ενώ οι αμερικανικές αρχές ανακοίνωσαν ότι ένας ακόμη Αμερικανός στρατιώτης σκοτώθηκε στις επιχειρήσεις.<br /><br />Μέσα σε αυτό το εκρηκτικό γεωπολιτικό περιβάλλον, η άνοδος του Μοτζτάμπα Χαμενεΐ στην κορυφή της εξουσίας σηματοδοτεί την έναρξη μιας νέας, ακόμη πιο αβέβαιης φάσης για το Ιράν. Για πολλούς αναλυτές, το μήνυμα της Τεχεράνης είναι σαφές: η Ισλαμική Δημοκρατία δεν προτίθεται να υποχωρήσει, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι ο πόλεμος θα κλιμακωθεί περαιτέρω.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Σκληροπυρηνικός ο νέος ηγέτης του Ιράν, Μοτζτάμπα Χαμενεΐ. Το καθεστώς επιλέγει τη σύγκρουση και βγάζει τη γλώσσα στον Τραμπ

Η ανάδειξη του Μοτζτάμπα Χαμενεΐ ως νέου ανώτατου ηγέτη του Ιράν σηματοδοτεί μια ιστορική και ταυτόχρονα ιδιαίτερα φορτισμένη πολιτικά στιγμ...

Διαβάστε την συνέχεια

Έξι μήνες κόλασης: Το Ιράν διατείνεται ότι μπορεί να διεξαγάγει πόλεμο υψηλής έντασης μέχρι το φθινόπωρο

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/03/IRAN-MOULADES-630x400.jpg" width="708" /><br /><br />Εκπρόσωπος των Φρουρών της Επανάστασης δήλωσε ότι οι ένοπλες δυνάμεις του Ιράν είναι προετοιμασμένες να διατηρήσουν έναν πόλεμο πλήρους κλίμακας και υψηλής έντασης για τουλάχιστον έξι μήνες, παρά την πρόσφατη απώλεια της ανώτατης ηγεσίας τους.<br /><br />Στον απόηχο των καταστροφικών πληγμάτων ακριβείας που εξουδετέρωσαν μεγάλο μέρος της ανώτερης διοικητικής δομής του ιρανικού καθεστώτος, το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) επιχειρεί να προβάλει μια εικόνα στρατηγικού βάθους και στρατιωτικής αντοχής.<br /><br />Την Κυριακή 08/03, εκπρόσωπος των Φρουρών εξέδωσε μια προκλητική ανακοίνωση, υποστηρίζοντας ότι οι ιρανικές ένοπλες δυνάμεις διαθέτουν την εφοδιαστική αλυσίδα, τα αποθέματα και το έμψυχο δυναμικό που απαιτούνται για τη διεξαγωγή πολέμου υψηλής έντασης για τουλάχιστον μισό έτος.<br /><br />Η δήλωση αυτή έρχεται σε μια κρίσιμη καμπή του πολέμου, καθώς οι ισραηλινές και αμερικανικές δυνάμεις συνεχίζουν να αποδιαρθρώνουν τις ικανότητες του καθεστώτος σε πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς και τα δίκτυα αεράμυνας.<br /><br />Θέτοντας ένα χρονοδιάγραμμα έξι μηνών, το σώμα των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC) στέλνει μήνυμα τόσο στο εγχώριο κοινό όσο και στους περιφερειακούς του αντιπάλους ότι είναι προετοιμασμένο για έναν πόλεμο φθοράς, ελπίζοντας να αποθαρρύνει τη συμμαχία από το να επιδιώξει μια ολοκληρωτική νίκη που θα κατέληγε σε αλλαγή καθεστώτος.<br />Ισχυρισμοί περί στρατηγικών εφεδρειών<br /><br />Ο εκπρόσωπος τόνισε ότι παρά τους «αρχικούς αιφνιδιασμούς» της εκστρατείας, η δομική ακεραιότητα του ιρανικού στρατού παραμένει ανέπαφη.<br /><br />Ανέφερε χαρακτηριστικά ότι «οι ένοπλες δυνάμεις του Ιράν είναι έτοιμες να διεξαγάγουν έναν πόλεμο πλήρους κλίμακας και υψηλής έντασης για τουλάχιστον έξι μήνες».<br /><br />Αυτός ο ισχυρισμός πιθανότατα βασίζεται στο εκτεταμένο δίκτυο υπόγειων «πόλεων πυραύλων» και οχυρωμένων εγκαταστάσεων αποθήκευσης που έχουν κατασκευαστεί κατά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες.<br /><br />Το IRGC πιστεύει ότι διασπείροντας τα μέσα του σε όλο το αχανές ιρανικό οροπέδιο και χρησιμοποιώντας κρυφά συστήματα σηράγγων, μπορεί να επιβιώσει από τον αρχικό αεροπορικό καταιγισμό και να συνεχίσει να εξαπολύει πλήγματα αντιποίνων για μήνες.<br /><br />Αυτή η στρατηγική έχει σχεδιαστεί για να κάμψει την πολιτική βούληση της συμμαχίας και την υπομονή της διεθνούς κοινότητας, η οποία ήδη ανησυχεί για τον αντίκτυπο του πολέμου στις αγορές ενέργειας.<br />Η πραγματικό<div>τητα του «αποκεφαλισμού»<br /><br />Ενώ η ρητορική των Φρουρών της Επανάστασης παραμένει έντονη, στρατιωτικοί αναλυτές επισημαίνουν ότι η πρόσφατη εξόντωση του Ανώτατου Ηγέτη και των κορυφαίων στρατιωτικών συμβούλων του έχει δημιουργήσει ένα τεράστιο χάσμα μεταξύ των σχεδίων του καθεστώτος και της ικανότητάς του να τα εκτελέσει.<br /><br />Ένας πόλεμος υψηλής έντασης απαιτεί κεντρικό συντονισμό, πληροφορίες σε πραγματικό χρόνο και μια λειτουργική αλυσίδα διοίκησης, στοιχεία που έχουν υποβαθμιστεί σοβαρά από την ισραηλινή στρατηγική του «Σιδηρού Τριγώνου».<br /><br />Χωρίς την «κεφαλή του φιδιού» για τη διαχείριση της περίπλοκης επιμελητείας μιας εξάμηνης εκστρατείας, το IRGC ενδέχεται να διαπιστώσει ότι οι αποκεντρωμένες μονάδες του θα ξεμείνουν γρήγορα από καύσιμα, πυρομαχικά και καθοδήγηση.<br /><br />Η δήλωση του εκπροσώπου θεωρείται από πολλούς στην Ιερουσαλήμ και την Ουάσιγκτον ως μια απελπισμένη προσπάθεια διατήρησης του ηθικού των απλών στρατιωτών, που βλέπουν τους διοικητές τους να πέφτουν ο ένας μετά τον άλλον.<br />Ψυχολογικός πόλεμος και εσωτερικές πιέσεις<br /><br />Η ανακοίνωση του εξαμήνου χρονοδιαγράμματος αποτελεί επίσης μια απόπειρα ελέγχου του αφηγήματος στο εσωτερικό του Ιράν, όπου μαζικές διαμαρτυρίες έχουν ήδη αρχίσει να αμφισβητούν την εξουσία του καθεστώτος.<br /><br />Υποσχόμενο μια μακρά και υψηλής έντασης άμυνα, το IRGC ελπίζει να πείσει τον πληθυσμό ότι η κυβέρνηση εξακολουθεί να έχει τον έλεγχο και ότι η αντίσταση κατά των «ξένων εισβολέων» αποτελεί εθνικό καθήκον.<br /><br />Ωστόσο, η αντίθεση μεταξύ των λόγων του εκπροσώπου και της πραγματικότητας των ισραηλινών μαχητικών που πετούν ανενόχλητα πάνω από την Τεχεράνη μπορεί να χρησιμεύσει μόνο στο να αναδείξει την αδυναμία του καθεστώτος.<br /><br />Καθώς ο πόλεμος εισέρχεται στη δεύτερη εβδομάδα του, η πραγματική δοκιμασία θα είναι αν το IRGC μπορεί όντως να παράγει τη διαρκή μαχητική ισχύ που ισχυρίζεται ότι κατέχει ή αν η υπόσχεση των έξι μηνών είναι απλώς ο τελευταίος βρυχηθμός ενός καθεστώτος που πνέει τα λοίσθια.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Έξι μήνες κόλασης: Το Ιράν διατείνεται ότι μπορεί να διεξαγάγει πόλεμο υψηλής έντασης μέχρι το φθινόπωρο

Εκπρόσωπος των Φρουρών της Επανάστασης δήλωσε ότι οι ένοπλες δυνάμεις του Ιράν είναι προετοιμασμένες να διατηρήσουν έναν πόλεμο πλήρους κλίμ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πόλεμος στο Ιράν και κουρδικό ζήτημα… Θα γίνει το “θαύμα”;

<div><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcREKHle7iiO9Egf3ih5vFKQX3CYV_2gd1q5bw&s" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="163" data-original-width="309" height="106" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcREKHle7iiO9Egf3ih5vFKQX3CYV_2gd1q5bw&s" width="702" /></a></div><br />Το κουρδικό ζήτημα αποτελεί ένα από τα πιο σύνθετα και μακροχρόνια προβλήματα της Μέσης Ανατολής. Οι Κούρδοι, ένας πληθυσμός περίπου 35–40 εκατομμυρίων ανθρώπων, κατοικούν κυρίως σε τέσσερα κράτη: Τουρκία, Ιράν, Ιράκ και Συρία.<br /><br />Παρά το μέγεθος και την ιστορική τους παρουσία, δεν διαθέτουν ενιαίο ανεξάρτητο κράτος και θεωρούνται ο μεγαλύτερος λαός στον κόσμο χωρίς κρατική υπόσταση. Η πολυπλοκότητα του κουρδικού ζητήματος συνδέεται με τον κατακερματισμό της ηγεσίας και τις διαφορετικές στρατηγικές επιλογές των κουρδικών πολιτικών και στρατιωτικών δυνάμεων.<br /><br />Στο Ιρακινό Κουρδιστάν κυριαρχεί η πολιτική δυναστεία των Μπαρζανί. Το βασικό πολιτικό κόμμα είναι το Δημοκρατικό Κόμμα του Κουρδιστάν, ιδρυθέν από τον ιστορικό ηγέτη Mustafa Barzani και σήμερα εκπροσωπούμενο από προσωπικότητες, όπως ο Masoud Barzani, ο Nechirvan Barzani και ο Masrour Barzani. Το κόμμα εκφράζει έναν παραδοσιακό κουρδικό εθνικισμό και έχει αναπτύξει σχέσεις τόσο με τις Ηνωμένες Πολιτείες, όσο και, σε ορισμένες περιόδους, με την Τουρκία.<br /><br />Παράλληλα, η Πατριωτική Ένωση Κουρδιστάν (PUK), ιδρυμένη από τον Jalal Talabani, έχει ισχυρή βάση στην πόλη Σουλεϊμανίγια και εκπροσωπεί πιο σοσιαλδημοκρατικές και λιγότερο φυλετικές απόψεις. Η αντιπαλότητα μεταξύ των δύο σχηματισμών οδήγησε σε ένοπλες συγκρούσεις, τη δεκαετία του 1990, τερματισθείσες μέσω διεθνούς διαμεσολάβησης.<br /><br />Σημαντικός παράγοντας του κουρδικού κινήματος είναι το Κόμμα Κούρδων Εργατών (PKK), με ιδρυτή τον Abdullah Öcalan. Η οργάνωση ξεκίνησε με μαρξιστικές-λενινιστικές αρχές, ενώ σήμερα προωθεί το μοντέλο του “δημοκρατικού συνομοσπονδισμού”, με αποκεντρωμένες κοινότητες, πολυεθνική συμβίωση και τοπική δημοκρατία. Ο Öcalan συνελήφθη το 1999 στο Ναϊρόμπι και κρατείται στο νησί Ιμραλί, παραμένοντας όμως κεντρικό σημείο αναφοράς για πολλά κουρδικά κινήματα στη Συρία και στο Ιράν.<br /><br />Στη βόρεια Συρία, η Ροζάβα περιλαμβάνει πόλεις, όπως η Καμισλί και το Κομπάνι, υπό τον έλεγχο της Δημοκρατικής Ένωσης (PYD), που επηρεάζεται ιδεολογικά από τον Öcalan. Η περιοχή αυτή αποτελεί το πιο σημαντικό παράδειγμα κουρδικής αυτοδιοίκησης εκτός Ιράκ.<br />Η γεωγραφική κατανομή των Κούρδων εκτείνεται σε όλο το τόξο της Μέσης Ανατολής. Το μεγαλύτερο τμήμα βρίσκεται στη νοτιοανατολική Τουρκία (πόλεις: Ντιγιάρμπακιρ, Βαν, Μαρντίν), ενώ στο βόρειο Ιράκ υφίσταται η αυτόνομη κουρδική διοίκηση (Ερμπίλ, Σουλεϊμανίγια, Ντοχούκ) και η πετρελαιοφόρος περιοχή του Κιρκούκ.<br /><br />Στο δυτικό Ιράν, οι κουρδικές επαρχίες περιλαμβάνουν πόλεις, όπως η Σανατζ και η Κερμανσάχ, ενώ η Μαχαμπάντ έχει ιστορική σημασία λόγω της βραχύβιας Δημοκρατίας του Μαχαμπάντ του 1946. Στη βόρεια Συρία, η Ροζάβα αποτελεί πείραμα πολιτικής αυτονομίας με κύρια κέντρα τις Καμισλί και Κομπάνι.<div><br />Η ανεξαρτησία των Κούρδων<br /><br />Ιστορικά, η πιθανότητα ανεξαρτησίας των Κούρδων εμφανίστηκε μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με τη Συνθήκη των Σεβρών (1920), αλλά ακυρώθηκε από τη Συνθήκη της Λωζάνης (1923), αφήνοντας τους Κούρδους διασκορπισμένους σε τέσσερα κράτη. Στρατηγικός παράγοντας στην περιοχή είναι το Ισραήλ, το οποίο από τη δεκαετία του 1960 ακολουθεί τη λεγόμενη “στρατηγική της περιφέρειας” του David Ben-Gurion. Στο πλαίσιο αυτό υποστήριξε μυστικά τον κουρδικό αγώνα στο βόρειο Ιράκ, με εκπαίδευση, εξοπλισμό και πληροφορίες μέσω της Mossad, συνεργαζόμενο με τον Mustafa Barzani. Η κατάρρευση της εξέγερσης ήρθε το 1975, με τη Συμφωνία του Αλγερίου 1975, όταν το Ιράν τερμάτισε την υποστήριξη προς τους Κούρδους.<br /><br />Στη σύγχρονη περίοδο, το Ισραήλ στήριξε ανοικτά το δημοψήφισμα ανεξαρτησίας του 2017, ως μέσο γεωπολιτικής ανάσχεσης της επιρροής του Ιράν. Όσον αφορά το ενδεχόμενο εξέγερσης των ΙρανοΚούρδων, η πιθανότητα μαζικής και επιτυχούς εξέγερσης είναι περιορισμένη λόγω τριών βασικών παραγόντων:<br /><br />Ισχυρός κρατικός έλεγχος μέσω των Φρουρών της Επανάστασης.<br />Θρησκευτικές διαφορές:<br />Οι ΙρανοΚούρδοι είναι κυρίως σουνίτες σ’ ένα σιιτικό κράτος.<br />Έλλειψη ενιαίας ηγεσίας:<br />Οι οργανώσεις KDPI, Komala και PJAK λειτουργούν κυρίως από βάσεις στο βόρειο Ιράκ και δεν έχουν ενοποιημένη στρατηγική.<br /><br />Μια εξέγερση θα ήταν πιο πιθανή μόνο αν συνδυάζονταν η αποδυνάμωση του κράτους, με υποστήριξη από εξωτερικές δυνάμεις και συντονισμός με Ιρακινό και Συριακό Κουρδιστάν. Η κυβέρνηση του Ιράν φοβάται περισσότερο τις ταυτόχρονες εξεγέρσεις πολλών εθνοτήτων (Αζέροι, Άραβες Χουζεστάν, Βαλούχοι) παρά μια αποκλειστικά κουρδική αναταραχή.<br /><br />Συμπερασματικά, το Κουρδικό ζήτημα παραμένει ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα διεθνούς πολιτικής, όπου η εθνική ταυτότητα, οι γεωπολιτικές ισορροπίες και οι περιφερειακές στρατηγικές αλληλεπιδρούν επί έναν ολόκληρο αιώνα χωρίς να έχει ακόμη διαμορφωθεί μια οριστική λύση.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div><br /><br />

Πόλεμος στο Ιράν και κουρδικό ζήτημα… Θα γίνει το “θαύμα”;

Το κουρδικό ζήτημα αποτελεί ένα από τα πιο σύνθετα και μακροχρόνια προβλήματα της Μέσης Ανατολής. Οι Κούρδοι, ένας πληθυσμός περίπου 35–40 ε...

Διαβάστε την συνέχεια

Shy Gal: “Πύρινος” λόγος κατά Τουρκίας – “απελευθέρωση Κύπρου”.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRBfsY0l3u3mvDWsisOTBLIIF67Ou9JWZkcyg&s" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="160" data-original-width="316" height="101" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRBfsY0l3u3mvDWsisOTBLIIF67Ou9JWZkcyg&s" width="658" /></a></div><div><br /></div>Tα τουρκικά F-16 στο κατεχόμενο βόρειο τμήμα της Κύπρου δεν είναι άμυνα, είναι αεροπορική ισχύς που ξεπλένεται μέσω της κατοχής. Η Άγκυρα επαναλαμβάνει το μοντέλο της Σομαλίας. Μια κρίση γίνεται πρόσχημα. Το πρόσχημα γίνεται μόνιμη στρατιωτική θέση.<br /><br />Η τουρκική κατοχή της Κύπρου είναι επίσης θέμα εθνικής ασφάλειας του Ισραήλ<br /><br />Η Κύπρος βρίσκεται στο ίδιο στρατηγικό θέατρο: αεροπορικοί διάδρομοι, θαλάσσιες οδοί, ενεργειακές οδοί, γεωμετρία πληροφοριών και βρετανικές βάσεις που ήδη δέχονται πυρά. Η Ιερουσαλήμ κατανοεί τον χάρτη και ήδη ενεργεί για να αποτρέψει μια τέτοια ανάπτυξη.<br /><br />Εάν η Άγκυρα επιλέξει να στρατιωτικοποιήσει το κατεχόμενο βορρά, δεν θα πρέπει να υποθέσει ότι ο χάρτης θα παραμείνει ίδιος. Το Ισραήλ θα μπορούσε να σταθεί στο πλευρό της Ελλάδας και της Κύπρου σε μια μελλοντική κίνηση για την απελευθέρωση του βορρά – σχέδιο “Οργή του Ποσειδώνα”.<br /><br />Το επεισόδιο της Αλεξανδρέττας δεν απέδειξε τίποτα<br /><br />Παρουσιάστηκε ως απόδειξη ότι και η Τουρκία δεχόταν ιρανική επίθεση. Στη συνέχεια, αξιωματούχοι ενημέρωσαν ότι ο πύραυλος πιθανότατα κατευθυνόταν προς την Κύπρο. Η ιστορία άλλαξε επειδή ο σκοπός δεν ήταν ποτέ η σαφήνεια. Ήταν η στρατηγική τοποθέτηση. Η στρατηγική πραγματικότητα δεν άλλαξε: Η Τουρκία δεν αποτελεί μέρος της πίεσης στο Ιράν. Είναι μέρος του συστήματος που διατηρεί το Ιράν βιώσιμο.<br /><br />Η Άγκυρα δίνει στην Τεχεράνη ό,τι έχει μεγαλύτερη σημασία στον πόλεμο: πολιτική κάλυψη, επιχειρησιακό χώρο και χρόνο. Το Ιράν παραμένει η επείγουσα απειλή. Η Τουρκία παραμένει η ανεκτή. Η Άγκυρα χρειάζεται το καθεστώς του Ιράν για να αντέξει. Το Ιράν είναι χρήσιμο στην Άγκυρα ακριβώς επειδή είναι ένα πρόβλημα που δεν επιλύεται ποτέ.<br /><br />Είναι ο τουρκικός στρατηγικός παρασιτισμός από το εσωτερικό της συμμαχίας του ΝΑΤΟ. Η μυθοπλασία του εγγυητή έχει καταρρεύσει – τόσο για την Άγκυρα όσο και για το Λονδίνο. Ένας εγγυητής δεν καταλαμβάνει το κράτος που ισχυρίζεται ότι προστατεύει. Η Τουρκία κατέστρεψε τη συνταγματική τάξη που υποσχέθηκε να υπερασπιστεί και μετέτρεψε την εισβολή σε μόνιμο μοχλό πίεσης.<br /><br />Η Βρετανία είχε εξουσία, ικανότητα και καθήκον το 1974. Επέλεξε την αδράνεια. Το Λονδίνο διατήρησε κυρίαρχες βάσεις σε κυπριακό έδαφος. Η κυριαρχία χωρίς αποφασιστικότητα δεν αποτελεί εγγύηση. Όταν αυτές οι βάσεις δέχονται πυρά και ακολουθεί δισταγμός, το ερώτημα απαντά από μόνο του: ποιο σκοπό εξυπηρετούν ακόμα πέρα ​​από την αποκάλυψη της Κύπρου και τη διαφήμιση της βρετανικής παρέκκλισης;<br /><br />Το ζήτημα των F-16 είναι ακόμη πιο ξεκάθαρο. Τα αμερικανικά αεροσκάφη δεν δόθηκαν για να εδραιώσουν την κατοχή ή να προβάλουν καταναγκαστική αεροπορική ισχύ από κατεχόμενα εδάφη.<br /><br />Εάν τα τουρκικά F-16 επιχειρούν από το βόρειο τμήμα της Κύπρου προκαλείται ρήξη με τη συμμαχία και η απάντηση δεν είναι το άνοιγμα του προγράμματος F-35. Η απάντηση είναι η επιβολή. Η κατεχόμενη Κύπρος δεν μπορεί να γίνει μια ακόμη πλατφόρμα από την οποία η Άγκυρα νομιμοποιεί βία υπό την κάλυψη του ΝΑΤΟ.<br /><br />Όχι μετά τη Σομαλία. Όχι όσο η Τουρκία βοηθά στην προστασία του Ιράν. Όχι όσο οι βρετανικές βάσεις ήδη προσελκύουν πυρά. Και όχι όσο η Άγκυρα συνεχίζει να δοκιμάζει αν η Δύση εξακολουθεί να έχει κόκκινες γραμμές – ή μόνο συνήθειες παράδοσης.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Shy Gal: “Πύρινος” λόγος κατά Τουρκίας – “απελευθέρωση Κύπρου”.

Tα τουρκικά F-16 στο κατεχόμενο βόρειο τμήμα της Κύπρου δεν είναι άμυνα, είναι αεροπορική ισχύς που ξεπλένεται μέσω της κατοχής. Η Άγκυρα επ...

Διαβάστε την συνέχεια