Ρήγμα ΗΠΑ – Ισραήλ; Ο Βανς στο στόχαστρο για το μυστικό κανάλι με τους Φρουρούς της Επανάστασης.

<img height="113" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/vans-jd-768x432.jpg" width="728" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Οι αποκαλύψεις για απευθείας δίαυλο επικοινωνίας μεταξύ CENTCOM και IRGC μέσω Ντόχα προκαλούν έντονες αντιδράσεις στο Ισραήλ, αναδεικνύοντας τις νέες ισορροπίες στη στρατηγική της Ουάσιγκτον απέναντι στο Ιράν.<br /><br />Έντονη δυσαρέσκεια επικρατεί στην ισραηλινή κυβέρνηση μετά τις πληροφορίες ότι η κυβέρνηση Τραμπ προωθεί έναν απευθείας μηχανισμό στρατιωτικής επικοινωνίας μεταξύ της αμερικανικής Κεντρικής Διοίκησης (CENTCOM) και των Φρουρών της Ιρανικής Επανάστασης (IRGC), με έδρα τη Ντόχα του Κατάρ. Η αποκάλυψη έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία η εύθραυστη συμφωνία αποκλιμάκωσης μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν δοκιμάζεται καθημερινά.<br /><br />Σύμφωνα με τις πληροφορίες, ο μηχανισμός αποσκοπεί στην αποτροπή στρατιωτικών επεισοδίων στα Στενά του Ορμούζ, επιτρέποντας την άμεση επικοινωνία μεταξύ των δύο πλευρών σε περίπτωση κρίσης ή κινδύνου σύγκρουσης. Η επιλογή αυτή θεωρείται από την Ουάσιγκτον αναγκαία για τη διατήρηση της ασφάλειας της ναυσιπλοΐας σε έναν από τους σημαντικότερους ενεργειακούς διαδρόμους του κόσμου.<br /><br />Ωστόσο, στο Ισραήλ η πρωτοβουλία αντιμετωπίζεται με ιδιαίτερη καχυποψία. Κυβερνητικοί αξιωματούχοι φέρονται να θεωρούν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μετατρέπονται σε «σάκο του μποξ» της Τεχεράνης, επιτρέποντας στο Ιράν να αποκτά θεσμικό δίαυλο επικοινωνίας χωρίς να έχει εγκαταλείψει τις περιφερειακές του επιδιώξεις ή τη στήριξη προς οργανώσεις όπως η Χεζμπολάχ.<div><br />Ο ρόλος του JD Vance<br /><br />Στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης βρίσκεται ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ JD Vance, ο οποίος υπερασπίζεται τη νέα στρατηγική της κυβέρνησης Trump. Ο ίδιος αποκάλυψε ότι το μοντέλο προβλέπει την παρουσία εκπροσώπων της IRGC και της CENTCOM στη Ντόχα, ώστε να επιλύονται άμεσα επιχειρησιακές διαφορές και να αποφεύγονται επικίνδυνες στρατιωτικές παρεξηγήσεις.<br /><br />Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Vance διαφοροποιείται από την παραδοσιακή φιλοϊσραηλινή γραμμή της Ουάσιγκτον. Τις προηγούμενες ημέρες είχε καλέσει δημόσια την ισραηλινή ηγεσία να αποφύγει τις επιθέσεις κατά της αμερικανικής διπλωματίας, υπενθυμίζοντας ότι οι ΗΠΑ παραμένουν ο σημαντικότερος στρατηγικός σύμμαχος του Ισραήλ. </div><div><br />Το Ορμούζ στο επίκεντρο<br /><br />Η δημιουργία του διαύλου επικοινωνίας συνδέεται άμεσα με τη σταθεροποίηση των Στενών του Ορμούζ, από όπου διέρχεται περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου πετρελαίου. Μετά τις πρόσφατες συγκρούσεις και την τοποθέτηση ναρκών στην περιοχή, η Ουάσιγκτον επιδιώκει να μειώσει τον κίνδυνο νέας στρατιωτικής κλιμάκωσης και να διασφαλίσει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα.</div><div><br />Η νέα ισορροπία στην αμερικανική πολιτική<br /><br />Η υπόθεση αποτυπώνει μια βαθύτερη αλλαγή στη στρατηγική της κυβέρνησης Trump. Η αμερικανική διπλωματία φαίνεται να δίνει προτεραιότητα στη διαχείριση των κρίσεων και στη διατήρηση ανοικτών διαύλων επικοινωνίας ακόμη και με αντιπάλους, θεωρώντας ότι η αποτροπή ενός νέου πολέμου στον Περσικό Κόλπο αποτελεί κορυφαία προτεραιότητα.<br /><br />Για το Ισραήλ, όμως, κάθε μορφή θεσμοθετημένης συνεργασίας με τους Φρουρούς της Επανάστασης δημιουργεί ανησυχίες ότι η αμερικανική πολιτική μετατοπίζεται προς μια πιο πραγματιστική προσέγγιση έναντι του Ιράν, περιορίζοντας την παραδοσιακή στήριξη στις ισραηλινές θέσεις.<br /><br />Η εξέλιξη αυτή ενδέχεται να αποτελέσει ένα από τα πρώτα σοβαρά τεστ για τις σχέσεις της κυβέρνησης Trump με το Ισραήλ, αλλά και για τη βιωσιμότητα της εύθραυστης συμφωνίας αποκλιμάκωσης μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ρήγμα ΗΠΑ – Ισραήλ; Ο Βανς στο στόχαστρο για το μυστικό κανάλι με τους Φρουρούς της Επανάστασης.

Βασιλης Διαμαντακος Οι αποκαλύψεις για απευθείας δίαυλο επικοινωνίας μεταξύ CENTCOM και IRGC μέσω Ντόχα προκαλούν έντονες αντιδράσεις στο Ισ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ζητούμενο οι βαλλιστικοί πύραυλοι: Οι ισραηλινοί LORA, οι συζητήσεις και η πιθανή ένταξη στο επικαιροποιημένο ΜΠΑΕ.

<img height="133" src="https://www.onalert.gr/app/uploads/2025/05/DEFEA-REUTERS-2-1440x960.jpg" width="723" /><div><br /></div><div><b>Κώστας Σαρικάς</b><br />Oι Ένοπλες Δυνάμεις αναζητούν για πρώτη φορά οργανική δυνατότητα πλήγματος στρατηγικού βάθους. Οι συνομιλίες με το Ισραήλ για τους LORA αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα, ενώ η επικαιροποίηση του Μακροπρόθεσμου Προγραμματισμού Αμυντικών Εξοπλισμών (ΜΠΑΕ) ενδέχεται να αποτελέσει το επόμενο καθοριστικό βήμα για ένα από τα σημαντικότερα εξοπλιστικά προγράμματα της νέας εποχής.<br /><br />Η εικόνα των σύγχρονων συγκρούσεων έχει μεταβληθεί ριζικά. Ο πόλεμος στην Ουκρανία, αλλά και οι επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή, απέδειξαν ότι η δυνατότητα προσβολής στόχων σε μεγάλο βάθος αποτελεί πλέον βασικό πυλώνα της αποτροπής. Κέντρα επιχειρήσεων, αεροπορικές βάσεις, αποθήκες πυρομαχικών, αντιαεροπορικά συστήματα και κρίσιμες υποδομές μπορούν να δεχθούν πλήγματα από εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, επηρεάζοντας την εξέλιξη μιας σύγκρουσης από τα πρώτα κιόλας λεπτά.<br /><br />Το Επιτελείο παρακολουθεί στενά αυτές τις εξελίξεις και αξιολογεί τρόπους ενίσχυσης των δυνατοτήτων της. Στο πλαίσιο αυτό, αποκτά ιδιαίτερη σημασία η αναζήτηση ενός επίγειου όπλου στρατηγικού πλήγματος, το οποίο θα λειτουργεί συμπληρωματικά προς την Πολεμική Αεροπορία και θα προσφέρει νέες επιλογές στο επιχειρησιακό σχεδιασμό.</div><div><br />Η νέα απαίτηση του ΓΕΕΘΑ<br /><br />Η φιλοσοφία της αποτροπής δεν περιορίζεται πλέον στην άμυνα ή στην αναχαίτιση μιας επίθεσης. Η δυνατότητα άμεσης και ακριβούς προσβολής στόχων μεγάλης αξίας σε σημαντικές αποστάσεις θεωρείται σήμερα απαραίτητη προϋπόθεση για την αποτροπή οποιασδήποτε επιθετικής ενέργειας.<br /><br />Η Πολεμική Αεροπορία διαθέτει ήδη όπλα στρατηγικού πλήγματος, όπως οι πύραυλοι SCALP EG που μεταφέρουν τα Mirage 2000-5. Ωστόσο, η χρήση τους προϋποθέτει τη διάθεση μαχητικών αεροσκαφών, τη σχεδίαση σύνθετων αποστολών και, σε ορισμένες περιπτώσεις, την επίτευξη αεροπορικής υπεροχής.<br /><br />Η απόκτηση επίγειου συστήματος μεγάλου βεληνεκούς θα πρόσθετε μία νέα διάσταση στην ελληνική αποτροπή, προσφέροντας δυνατότητα άμεσης αντίδρασης χωρίς να απαιτείται η απογείωση αεροσκαφών.</div><div><br />Βαλλιστικοί ή πύραυλοι Cruise;<br /><br />Στο επίκεντρο της αξιολόγησης βρίσκονται δύο διαφορετικές κατηγορίες όπλων, καθεμία με τα δικά της επιχειρησιακά πλεονεκτήματα.<br /><br />Οι βαλλιστικοί πύραυλοι διακρίνονται για τον εξαιρετικά μικρό χρόνο αντίδρασης, την υψηλή ταχύτητα και τη δυσκολία αναχαίτισης, καθώς κατά την τελική φάση της πτήσης τους κινούνται με πολύ μεγάλες ταχύτητες. Παράλληλα, τα σύγχρονα συστήματα καθοδήγησης προσφέρουν υψηλή ακρίβεια, επιτρέποντας την προσβολή στόχων υψηλής αξίας.<br /><br />Οι πύραυλοι cruise ακολουθούν διαφορετική φιλοσοφία. Πετούν σε χαμηλό ύψος, μπορούν να εκμεταλλευθούν το ανάγλυφο του εδάφους, να αλλάξουν πορεία και να προσεγγίσουν τον στόχο από διαφορετικές κατευθύνσεις, δυσκολεύοντας τον εντοπισμό τους.<br /><br />Το ζητούμενο για το ελληνικό επιτελείο δεν είναι μόνο το μέγιστο βεληνεκές, αλλά η επιλογή του συστήματος που ανταποκρίνεται καλύτερα στις ιδιαίτερες επιχειρησιακές ανάγκες του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου.</div><div><br />Οι LORA στο επίκεντρο<br /><br />Μία από τις λύσεις που συγκεντρώνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι το ισραηλινό σύστημα LORA (Long Range Artillery).<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες, οι συνομιλίες Ελλάδας και Ισραήλ συνεχίζονται σε τεχνικό και βιομηχανικό επίπεδο, με αντικείμενο όχι μόνο τις επιχειρησιακές δυνατότητες του συστήματος αλλά και το συνολικό πλαίσιο συνεργασίας.<br /><br />Ιδιαίτερη βαρύτητα αποδίδεται στη συμμετοχή της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας. Η Αθήνα επιδιώκει κάθε μεγάλο εξοπλιστικό πρόγραμμα να συνοδεύεται από ουσιαστική εγχώρια προστιθέμενη αξία, είτε μέσω συμπαραγωγής είτε μέσω παραγωγής υποσυστημάτων και υποστήριξης στην Ελλάδα.<br /><br />Αυτός ο παράγοντας αναμένεται να αποτελέσει καθοριστικό κριτήριο στην τελική αξιολόγηση.<br />Γιατί ο LORA θεωρείται ιδιαίτερα ελκυστική επιλογή<br /><br />Ο LORA έχει σχεδιαστεί ως βαλλιστικός πύραυλος ακριβείας για προσβολή στόχων στρατηγικής σημασίας.<br /><br />Διαθέτει βεληνεκές που προσεγγίζει τα 400 χιλιόμετρα στην εξαγώγιμη διαμόρφωση, χρησιμοποιεί συνδυασμό αδρανειακού συστήματος πλοήγησης και δορυφορικής καθοδήγησης και επιτυγχάνει πολύ υψηλή ακρίβεια πλήγματος.<br /><br />Το σύστημα μπορεί να τεθεί σε ετοιμότητα σε ιδιαίτερα σύντομο χρόνο και να εκτοξευθεί από κινητούς επίγειους εκτοξευτές, προσφέροντας αυξημένη επιβιωσιμότητα.<br /><br />Μεταξύ των πιθανών στόχων περιλαμβάνονται αεροπορικές βάσεις, κέντρα διοίκησης, εγκαταστάσεις αεράμυνας, αποθήκες πυρομαχικών, λιμενικές υποδομές και άλλες κρίσιμες στρατιωτικές εγκαταστάσεις.</div><div><br />Ένα νέο επίπεδο αποτροπής<br /><br />Η ένταξη ενός τέτοιου συστήματος θα άλλαζε σημαντικά τις δυνατότητες των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.<br /><br />Η δυνατότητα άμεσης εκτόξευσης από επίγειες θέσεις δημιουργεί ένα πρόσθετο επίπεδο αποτροπής και αυξάνει τις επιλογές της στρατιωτικής ηγεσίας σε περίοδο κρίσης.<br /><br />Παράλληλα, υποχρεώνει κάθε πιθανό αντίπαλο να διαθέσει περισσότερους πόρους για την προστασία κρίσιμων εγκαταστάσεων, αυξάνοντας σημαντικά το επιχειρησιακό κόστος οποιασδήποτε επιθετικής ενέργειας.<br />Συμπληρωματικά με τα υπόλοιπα πυραυλικά συστήματα<br /><br />Η πιθανή απόκτηση όπλου στρατηγικού πλήγματος δεν αντιμετωπίζεται ως μεμονωμένη προμήθεια αλλά ως μέρος μιας ευρύτερης αρχιτεκτονικής πυρών.<br /><br />Η ενίσχυση του Πυροβολικού με νέα συστήματα, όπως οι PULS και τα πυρομαχικά μεγαλύτερου βεληνεκούς, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια πολυεπίπεδη διάταξη.<br /><br />Σε αυτή τη φιλοσοφία, οι PULS θα καλύπτουν κυρίως αποστολές τακτικού επιπέδου, ενώ ένας βαλλιστικός πύραυλος όπως ο LORA θα αναλαμβάνει προσβολές στρατηγικής σημασίας σε πολύ μεγαλύτερες αποστάσεις.</div><div><br />Η ισραηλινή πρόταση και η ελληνική βιομηχανία<br /><br />Οι διαβουλεύσεις δεν περιορίζονται στα επιχειρησιακά χαρακτηριστικά.<br /><br />Η ελληνική πλευρά επιδιώκει ουσιαστική συμμετοχή της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας, με μεταφορά τεχνογνωσίας, δυνατότητες παραγωγής ή συναρμολόγησης υποσυστημάτων και ανάπτυξη υποδομών υποστήριξης στην Ελλάδα.<br /><br />Η απαίτηση αυτή εντάσσεται στη συνολική στρατηγική για μεγαλύτερη συμμετοχή της ελληνικής βιομηχανίας στα εξοπλιστικά προγράμματα και για ενίσχυση της εγχώριας τεχνολογικής βάσης.<br />Το επικαιροποιημένο ΜΠΑΕ<br /><br />Καθοριστικό ρόλο αναμένεται να διαδραματίσει η επικαιροποίηση του Μακροπρόθεσμου Προγραμματισμού Αμυντικών Εξοπλισμών.<br /><br />Η αναθεώρηση του σχεδιασμού δίνει τη δυνατότητα επανιεράρχησης αναγκών και ένταξης νέων προγραμμάτων που ανταποκρίνονται στις σύγχρονες επιχειρησιακές απαιτήσεις.<br /><br />Με βάση τα μέχρι σήμερα δεδομένα, η απόκτηση δυνατότητας στρατηγικού πλήγματος συγκαταλέγεται στα προγράμματα που εξετάζονται σοβαρά στο πλαίσιο του νέου σχεδιασμού, χωρίς να σημαίνει ότι έχει ληφθεί οριστική απόφαση.</div><div><br />Το μήνυμα της αποτροπής<br /><br />Η απόκτηση ενός επίγειου συστήματος στρατηγικού πλήγματος θα σηματοδοτούσε μια ουσιαστική αναβάθμιση της ελληνικής αποτρεπτικής ισχύος.<br /><br />Δεν πρόκειται απλώς για την προσθήκη ενός ακόμη οπλικού συστήματος, αλλά για την εισαγωγή μιας νέας επιχειρησιακής δυνατότητας που θα επηρέαζε τον σχεδιασμό κάθε πιθανού αντιπάλου και θα ενίσχυε την ευελιξία των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.<br /><br />Σε συνδυασμό με τις επενδύσεις στην αεράμυνα με επίκεντρο τον «θόλο», στα μη επανδρωμένα συστήματα, στην Πολεμική Αεροπορία και στο Πυροβολικό, η δημιουργία ικανότητας στρατηγικού πλήγματος εντάσσεται σε μια συνολική προσπάθεια προσαρμογής στις απαιτήσεις του σύγχρονου πεδίου μάχης.<br /><br />Η τελική απόφαση θα ληφθεί με γνώμονα τις επιχειρησιακές ανάγκες, το οικονομικό πλαίσιο και τη δυνατότητα ουσιαστικής συμμετοχής της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας. Ωστόσο, είναι σαφές ότι η συζήτηση για τους βαλλιστικούς πυραύλους και ειδικότερα για τους LORA έχει πλέον περάσει από το επίπεδο της θεωρητικής ανάλυσης στο επίπεδο της σοβαρής αξιολόγησης, αποτελώντας μία από τις σημαντικότερες εξοπλιστικές επιλογές που καλείται να εξετάσει η Ελλάδα τα επόμενα χρόνια.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.onalert.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ζητούμενο οι βαλλιστικοί πύραυλοι: Οι ισραηλινοί LORA, οι συζητήσεις και η πιθανή ένταξη στο επικαιροποιημένο ΜΠΑΕ.

Κώστας Σαρικάς Oι Ένοπλες Δυνάμεις αναζητούν για πρώτη φορά οργανική δυνατότητα πλήγματος στρατηγικού βάθους. Οι συνομιλίες με το Ισραήλ για...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Τραμπ θέλει την Τουρκία κοντά, το Κογκρέσο θέτει τους όρους. Οι S.400 παραμένουν το μεγάλο αγκάθι.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2025/03/trump_erdogan-2-1.jpg"><img height="112" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2025/03/trump_erdogan-2-1-696x391.jpg" width="727" /></a><br /><br />Του<b> Θοδωρή Καλούδη</b><br />Οι διεθνείς σχέσεις δεν αλλάζουν συνήθως με μια δήλωση ή με δημόσιες σχέσεις. Αλλάζουν όταν μεταβάλλονται οι κανόνες του παιχνιδιού. Και στην περίπτωση των σχέσεων Ηνωμένων Πολιτειών και Τουρκίας, οι κανόνες αυτοί παραμένουν, προς το παρόν, οι ίδιοι.<br /><br />Το σημειώνουμε αυτό επειδή οι τελευταίες ημέρες δημιούργησαν την εντύπωση ότι η Άγκυρα βρίσκεται ένα βήμα πριν από μια μεγάλη στρατηγική αποκατάσταση. Οι πληροφορίες για πιθανή πώληση κινητήρων F110 για το τουρκικό μαχητικό KAAN, οι συνεχείς δημόσιες δηλώσεις του Αμερικανού πρέσβη Τομ Μπάρακ και η γνωστή προσωπική χημεία ανάμεσα στον Ντόναλντ Τραμπ και τον Ταγίπ Ερντογάν λειτουργούν ενισχυτικά σε αυτή την εικόνα.<br /><br />Όμως η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Ας την περιγράψουμε:<br /><br />Οι προθέσεις των ΗΠΑ<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιχειρούν πράγματι να κρατήσουν την Τουρκία μέσα στο δυτικό στρατηγικό πλαίσιο. Η γεωγραφική της θέση, ο ρόλος της στη Μαύρη Θάλασσα, στη Μέση Ανατολή και στο ΝΑΤΟ δεν επιτρέπουν στην Ουάσιγκτον να την αντιμετωπίσει ως έναν ακόμη προβληματικό σύμμαχο. Θέλει να διατηρήσει ανοικτούς τους διαύλους επικοινωνίας, ιδιαίτερα σε μια περίοδο όπου ολόκληρη η αρχιτεκτονική ασφαλείας της περιοχής επανασχεδιάζεται.<br /><br />Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι είναι διατεθειμένη να διαγράψει το παρελθόν.<br /><br />Η αγορά των ρωσικών S-400 δεν αποτελεί πλέον μόνο διπλωματική διαφωνία. Έχει μετατραπεί σε θεσμικό εμπόδιο. Ο νόμος CAATSA δεσμεύει την αμερικανική κυβέρνηση και περιορίζει δραστικά τα περιθώρια κινήσεων ακόμη και ενός προέδρου όπως ο Ντόναλντ Τραμπ. Το Κογκρέσο έχει καταστήσει σαφές ότι όσο η Τουρκία εξακολουθεί να κατέχει τους S-400, η επιστροφή στο πρόγραμμα των F-35 δεν μπορεί να προχωρήσει.<br /><br />Αυτό εξηγεί γιατί οι πληροφορίες για τους κινητήρες F110 δεν πρέπει να συγχέονται με τα F-35. Οι κινητήρες αποτελούν μια πολιτική χειρονομία καλής θέλησης και μια εμπορική συμφωνία περιορισμένου συμβολισμού. Τα F-35 αποτελούν στρατηγική απόφαση, η οποία προϋποθέτει αλλαγή ολόκληρου του θεσμικού πλαισίου που δημιούργησε η κρίση των S-400.<br /><br />Έτσι διαμορφώνεται μια νέα ισορροπία. Ο Τραμπ θέλει να κρατήσει την Τουρκία κοντά. Το αμερικανικό κρατικό σύστημα, όμως, δεν είναι διατεθειμένο να της δώσει λευκή επιταγή.<br /><br />Τι σημαίνει για την Ελλάδα<br /><br />Για την Ελλάδα, το συμπέρασμα είναι εξίσου σαφές. Η συζήτηση για πιθανή επαναπροσέγγιση Ουάσιγκτον-Άγκυρας δεν πρέπει να συγχέεται με ανατροπή των στρατηγικών ισορροπιών. Οι θεσμικές ασφαλιστικές δικλίδες του αμερικανικού συστήματος εξακολουθούν να λειτουργούν, ενώ η ελληνική αεροπορική υπεροχή με τα Rafale, τα F-16 Viper και την προοπτική ένταξης των F-35 παραμένει, προς το παρόν, ανέπαφη.<br /><br />Η μεγάλη εικόνα, επομένως, δεν είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επιστρέφουν στην Τουρκία. Είναι ότι προσπαθούν να μην τη χάσουν. Υπάρχει όμως μια κρίσιμη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς έναν σύμμαχο κοντά και στο να του αποκαθιστάς πλήρως την εμπιστοσύνη σου. Και αυτή η διαφορά συνεχίζει να καθορίζει τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις.<div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Τραμπ θέλει την Τουρκία κοντά, το Κογκρέσο θέτει τους όρους. Οι S.400 παραμένουν το μεγάλο αγκάθι.

Του Θοδωρή Καλούδη Οι διεθνείς σχέσεις δεν αλλάζουν συνήθως με μια δήλωση ή με δημόσιες σχέσεις. Αλλάζουν όταν μεταβάλλονται οι κανόνες του...

Διαβάστε την συνέχεια

Λιβύη: Ιταλία και Τυνησία απορρίπτουν τις διεκδικήσεις για την ΑΟΖ και ενισχύουν την Ελλάδα

<a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/06/cairo_libya.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="1277" data-original-width="1920" height="133" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/06/cairo_libya.jpg" width="705" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η Ρώμη καλεί τη Λιβύη να προσέλθει σε διάλογο και διαπραγματεύσεις με τις γειτονικές χώρες</span></h3>Η Λιβύη βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα νέο διπλωματικό μέτωπο, καθώς μετά την Ελλάδα και την Αίγυπτο, τόσο η Ιταλία όσο και η Τυνησία αμφισβητούν επισήμως τις μονομερείς διεκδικήσεις της για την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), μέσω επιστολών που κατέθεσαν στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών.<br /><br />Η λιβυκή ρηματική διακοίνωση του Μαΐου του 2025, η οποία βασίζεται στο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο και συνοδεύτηκε από χάρτη με νέες θαλάσσιες διεκδικήσεις, είχε προκαλέσει εξαρχής έντονες αντιδράσεις στην Αθήνα. Η Ελλάδα υποστηρίζει ότι οι λιβυκές αξιώσεις παραβιάζουν τα κυριαρχικά της δικαιώματα, καθώς επιχειρούν να σφετεριστούν σημαντικό τμήμα της ελληνικής υφαλοκρηπίδας νοτίως της Κρήτης.<br /><br />Η εξέλιξη αποκτά ιδιαίτερη σημασία για την ελληνική διπλωματία, καθώς η αμφισβήτηση των λιβυκών θέσεων πλέον δεν περιορίζεται μόνο στην Αθήνα και το Κάιρο, αλλά επεκτείνεται και σε δύο ακόμη γειτονικές χώρες της Μεσογείου.<div><br />Η ιταλική παρέμβαση για ΑΟΖ<br /><br />Με επιστολή προς τον ΟΗΕ στις 26 Μαΐου 2026, η Ιταλία απέρριψε τις λιβυκές διεκδικήσεις, επισημαίνοντας ότι το εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας που προβάλλει η Τρίπολη παραβιάζει τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της Ρώμης, όπως αυτά απορρέουν από το Δίκαιο της Θάλασσας.<br /><br />Η ιταλική πλευρά επικαλείται μάλιστα την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης του 1985 στην υπόθεση Λιβύης-Μάλτας, υποστηρίζοντας ότι η νέα λιβυκή οριοθέτηση επιχειρεί να μετακινήσει προς βορρά τα όρια, επηρεάζοντας περιοχές ιταλικών συμφερόντων.<br /><br />Παράλληλα, η Ρώμη καλεί τη Λιβύη να προσέλθει σε διάλογο και διαπραγματεύσεις με τις γειτονικές χώρες, προκειμένου να επιλυθούν οι εκκρεμότητες σχετικά με τις θαλάσσιες ζώνες.<br />Η αντίδραση της Τυνησίας<br /><br />Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και η Τυνησία, η οποία με δική της ρηματική διακοίνωση στον ΟΗΕ, τον Απρίλιο του 2026, χαρακτήρισε παράνομη και υπερβολική τη μονομερή οριοθέτηση της Λιβύης.<br /><br />Η Τύνιδα υποστηρίζει ότι οι λιβυκές κινήσεις έρχονται σε αντίθεση τόσο με την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης του 1982 για την υφαλοκρηπίδα Τυνησίας-Λιβύης όσο και με τη συμφωνία εφαρμογής που υπέγραψαν οι δύο χώρες το 1988.<br /><br />Παράλληλα, η Τυνησία απορρίπτει πλήρως τα εξωτερικά όρια της λιβυκής ΑΟΖ και καλεί την Τρίπολη σε έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών.</div><div><br />Ενισχύεται η ελληνική θέση<br /><br />Οι εξελίξεις αυτές θεωρούνται ιδιαίτερα σημαντικές για την Αθήνα, η οποία επιδιώκει την παραπομπή της διαφοράς με τη Λιβύη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.<br /><br />Την ίδια ώρα, η Ελλάδα έχει ήδη προχωρήσει σε κινήσεις επί του πεδίου, με τη χάραξη και αδειοδότηση οικοπέδων για έρευνες νοτίως της Κρήτης, επιβεβαιώνοντας έμπρακτα τις θέσεις της για τη μέση γραμμή και τα κυριαρχικά της δικαιώματα.<br /><br />Το γεγονός ότι πλέον τέσσερις χώρες της Μεσογείου αμφισβητούν ανοιχτά τις μονομερείς λιβυκές διεκδικήσεις δημιουργεί νέα δεδομένα στην περιοχή και ενισχύει σημαντικά το διπλωματικό οπλοστάσιο της Ελλάδας απέναντι στο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.<br /><br /></div>

Λιβύη: Ιταλία και Τυνησία απορρίπτουν τις διεκδικήσεις για την ΑΟΖ και ενισχύουν την Ελλάδα

Η Ρώμη καλεί τη Λιβύη να προσέλθει σε διάλογο και διαπραγματεύσεις με τις γειτονικές χώρες Η Λιβύη βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα νέο διπλωματι...

Διαβάστε την συνέχεια

Ιράν, ΗΠΑ συνεχίζουν την κλιμάκωση των επιθέσεων, αλληλοκατηγορίες για την ειρηνευτική συμφωνία.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/02/US-IRAN-630x400.jpg" width="742" /><br /><br />Το Ιράν και οι ΗΠΑ συνέχισαν τις επιθέσεις τους καθώς έκαστος κατηγόρησε τον άλλον για παραβίαση μιας ενδιάμεσης συμφωνίας που υπεγράφη λιγότερο από δύο εβδομάδες πριν για τον τερματισμό του τετράμηνου πολέμου τους.<br /><br />Λίγο αφότου ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ προειδοποίησε ότι οι ΗΠΑ ενδέχεται να «ολοκληρώσουν στρατιωτικά τη δουλειά», το Ιράν νωρίς την Κυριακή 28/06 εκτόξευσε πυραύλους και drones εναντίον αμερικανικών στρατιωτικών τοποθεσιών στο Κουβέιτ και το Μπαχρέιν, συνεχίζοντας μια σειρά κλιμακούμενων επιθέσεων.<br /><br />Ο αμερικανικός στρατός δήλωσε νωρίτερα ότι είχε πλήξει ξανά το Ιράν, ώρες μετά το πλήγμα σε δεξαμενόπλοιο στα Στενά του Ορμούζ, την πιο σημαντική ενεργειακή ναυτιλιακή οδό του κόσμου, την οποία το Ιράν είχε σε μεγάλο βαθμό αποκλείσει για το μεγαλύτερο μέρος της σύγκρουσης.<br /><br />Η ενδιάμεση συμφωνία 14 σημείων ΗΠΑ-Ιράν είχε σκοπό να σταματήσει τις μάχες, τις οποίες οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ξεκίνησαν στις 28 Φεβρουαρίου, και να ανοίξει ξανά τα Στενά για τη ναυτιλία, ενώ θα ξεκινούσαν συνομιλίες για πιο βαθιά ριζωμένα ζητήματα, όπως το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.<br />Βία, αλληλοκατηγορίες ακολουθούν την ειρηνευτική συμφωνία, συνομιλίες ΗΠΑ-Ιράν<br /><br />Ένας γύρος μεσολαβητικών συνομιλιών, υπό την ηγεσία του Αντιπροέδρου Τζέι Ντι Βανς και του Προέδρου του Κοινοβουλίου του Ιράν, Μοχαμάντ Μπακέρ Καλιμπάφ, διεξήχθη στην Ελβετία πριν από μια εβδομάδα και η Ουάσιγκτον στη συνέχεια ήρε τις κυρώσεις κατά της Τεχεράνης, αλλά οι μάχες και οι αλληλοκατηγορίες έκτοτε επαναλήφθηκαν και εντάθηκαν.<br /><br />«Μπορεί να έρθει ένα σημείο όπου δεν θα είμαστε πλέον σε θέση να είμαστε λογικοί και θα αναγκαστούμε να ολοκληρώσουμε στρατιωτικά τη δουλειά που ξεκινήσαμε με μεγάλη επιτυχία», ανάρτησε ο Τραμπ στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.<br /><br />«Αν συμβεί αυτό, η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν δεν θα υπάρχει πλέον!»<br /><br />Περίπου μια ώρα μετά την ανάρτηση του Τραμπ, ο στρατός του Κουβέιτ δήλωσε ότι η αεράμυνά του απαντούσε σε «εχθρικές» επιθέσεις με πυραύλους και drones, ενώ σειρήνες ήχησαν στο Μπαχρέιν, σύμφωνα με το υπουργείο Εσωτερικών αυτής της χώρας.<br /><br />Το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν (IRGC) δήλωσε ότι οι ναυτικές και αεροπορικές δυνάμεις του είχαν ξεκινήσει κοινές επιχειρήσεις με πυραύλους και drones στοχεύοντας αμερικανικές στρατιωτικές τοποθεσίες, σε απάντηση στα πρόσφατα αμερικανικά πλήγματα κατά του Ιράν.<br /><br />Αμερικανός αξιωματούχος, επιβεβαιώνοντας τις επιθέσεις στις εγκαταστάσεις, δήλωσε ότι η κατάσταση εξακολουθεί να εξελίσσεται, αλλά δεν υπήρχαν αναφορές για αμερικανικές απώλειες ή σοβαρές ζημιές σε αμερικανικές τοποθεσίες στη Μέση Ανατολή αυτή τη στιγμή.<br /><br />Το IRGC ανέφερε σε ανακοίνωσή του ότι τα αμερικανικά πλήγματα παραβίασαν την κατάπαυση του πυρός και «θα οδηγήσουν στην πλήρη διακοπή όλων των διπλωματικών διαδικασιών», σύμφωνα με το κρατικό δίκτυο Press TV.<br /><br />Οι αμερικανικές βάσεις στην περιοχή «θα γνωρίσουν την κόλαση τις επόμενες ημέρες», ανέφερε η ανακοίνωση.<br /><br />Η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ (CENTCOM) δήλωσε νωρίτερα ότι οι δυνάμεις της είχαν πραγματοποιήσει νέα πλήγματα αφότου ένα δεξαμενόπλοιο υπό σημαία Παναμά δέχθηκε επίθεση από ιρανικό drone το Σάββατο.<br /><br />«Στο Ιράν δόθηκε μια ευκαιρία να τιμήσει τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός, αλλά επέλεξε να μην το πράξει», ανέφερε η Κεντρική Διοίκηση σε ανακοίνωσή της, προσθέτοντας ότι τα πλήγματα έγιναν «σε άμεση απάντηση στη συνεχιζόμενη ιρανική επιθετικότητα κατά της εμπορικής ναυτιλίας» και στόχευσαν ιρανικές εγκαταστάσεις στρατιωτικής επιτήρησης, επικοινωνιών, αεράμυνας, αποθήκευσης drones και πόντισης ναρκών.<br /><br />ο ιρανικός κρατικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας IRIB μετέδωσε ότι ακούστηκαν εκρήξεις στη Σιρίκ στο νότιο Ιράν, χωρίς να παράσχει περαιτέρω λεπτομέρειες.<br /><br />Το IRGC δήλωσε: «Τα τυφλά χτυπήματα της Αμερικής στη Σιρίκ δεν θα κάμψουν την κυριαρχία μας στα Στενά του Ορμούζ.<br /><br />»Αλλά τα δικά μας χτυπήματα στους παραβάτες θα υπενθυμίσουν στα υπόλοιπα πλοία τη διαδρομή της ασφαλούς διέλευσης».<br />Εστίαση στα Στενά, εύθραυστη κατάπαυση του πυρός στον Λίβανο<br /><br />Η σαββατιάτικη επίθεση σε δεξαμενόπλοιο στα Στενά ακολούθησε μια άλλη επίθεση σε φορτηγό πλοίο την Πέμπτη, η οποία πυροδότησε την τελευταία κλιμάκωση.<br /><br />Το Ιράν επιδιώκει να επιβάλει τον έλεγχό του στα Στενά, από τα οποία διερχόταν το ένα πέμπτο των παγκόσμιων προμηθειών πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) πριν από τον πόλεμο και τα οποία είχαν μόλις αρχίσει να ανοίγουν ξανά μετά από μήνες διαταραχής.<br /><br />Εκατοντάδες πλοία, συμπεριλαμβανομένων δεξαμενόπλοιων φορτωμένων με πετρέλαιο, έχουν αποκλειστεί εντός του Κόλπου από τότε που ξέσπασε ο πόλεμος.<br /><br />Καθώς άρχισαν να αποπλέουν μέσω των Στενών τις τελευταίες δύο εβδομάδες, οι τιμές του πετρελαίου κατέγραψαν πτώση πλησιάζοντας τα προπολεμικά επίπεδα λόγω της αύξησης της προσφοράς.<br /><br />Η Ουάσιγκτον προωθεί έναν νότιο διάδρομο κατά μήκος των ακτών του Ομάν, ενώ η Τεχεράνη, η οποία στοχεύει τελικά να εισπράττει τέλη για τη χρήση των Στενών, θέλει τα πλοία να χρησιμοποιούν μια βόρεια διαδρομή μέσω των υδάτων της και υπό τον έλεγχό της.<br /><br />Πέρα από τον Κόλπο, το Ιράν κατηγορεί τις ΗΠΑ για παραβίαση της δέσμευσής τους βάσει της ειρηνευτικής συμφωνίας για τη διατήρηση της κατάπαυσης του πυρός στον Λίβανο, στον οποίο το Ισραήλ, σύμμαχος των ΗΠΑ, εισέβαλε τον Μάρτιο καταδιώκοντας την υποστηριζόμενη από το Ιράν παραστρατιωτική οργάνωση Χεζμπολάχ.<br /><br />Το Ισραήλ, το οποίο δεν αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος στη συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν, και ο Λίβανος έχουν επανειλημμένα συμφωνήσει σε εκεχειρίες με μεσολάβηση των ΗΠΑ, με την τελευταία να επιτυγχάνεται την Παρασκευή.<br /><br />Ωστόσο, αυτές είχαν περιορισμένο μόνο αποτέλεσμα, με το Ισραήλ να επιμένει ότι δεν θα αποσυρθεί από τα λιβανέζικα εδάφη που έχει καταλάβει και τη Χεζμπολάχ να απορρίπτει επανειλημμένα τις εκκλήσεις να παραδώσει τα όπλα της όσο τα ισραηλινά στρατεύματα παραμένουν στη θέση τους.<br /><br />Με εκατοντάδες χιλιάδες Λιβανέζους, κυρίως Σιίτες Μουσουλμάνους, να μην μπορούν ακόμη να επιστρέψουν στα σπίτια τους στις ισραηλινά κατεχόμενες περιοχές, η οργή για τη συμφωνία έχει εξαπλωθεί πέρα από τη Χεζμπολάχ στην ευρύτερη σιιτική κοινότητα.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ιράν, ΗΠΑ συνεχίζουν την κλιμάκωση των επιθέσεων, αλληλοκατηγορίες για την ειρηνευτική συμφωνία.

Το Ιράν και οι ΗΠΑ συνέχισαν τις επιθέσεις τους καθώς έκαστος κατηγόρησε τον άλλον για παραβίαση μιας ενδιάμεσης συμφωνίας που υπεγράφη λιγό...

Διαβάστε την συνέχεια

Ερντογάν: Ο αγώνας κατά του Ισραήλ γίνεται «για τη δική μας επιβίωση και για την επιβίωση του [τουρκικού] έθνους μας».

.<img height="117" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/06/ERDOGAN-2-630x367.jpg" width="731" /><br /><br />Σε μια νέα, δριμεία επίθεση κατά του Ισραήλ προχώρησε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, χαρακτηρίζοντας τον Σιωνισμό άμεση απειλή για την εθνική ασφάλεια και την επιβίωση της Τουρκίας. Η τοποθέτηση αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο της σταθερά σκληρής ρητορικής που υιοθετεί ο Τούρκος Πρόεδρος από την έναρξη των πολεμικών επιχειρήσεων στη Γάζα, τον Οκτώβριο του 2023.<br /><br />Κατά τη διάρκεια ομιλίας του το Σάββατο 27/06, ο Ερντογάν υποστήριξε ότι η «γενοκτονική, κατοχική και επεκτατική ιδεολογία» του Σιωνισμού συνιστά καθολική απειλή, ξεκαθαρίζοντας ότι η αντίσταση της Άγκυρας δεν υποκινείται από προσωπικά κίνητρα ή κομματικές σκοπιμότητες, αλλά αφορά την ίδια την υπόσταση του τουρκικού έθνους.<br /><br />Η συγκεκριμένη ρητορική ευθυγραμμίζεται πλήρως με την πολιτική γραμμή που ακολουθεί ο Τούρκος ηγέτης μετά τις επιθέσεις της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου.<br /><br />Έκτοτε, ο Ερντογάν εξαπολύει συστηματικά βέλη κατά του Ισραήλ και του Ισραηλινού Πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου, χρησιμοποιώντας βαρείς χαρακτηρισμούς.<br /><br />Μεταξύ άλλων, έχει χαρακτηρίσει το Ισραήλ «κράτος-τρομοκράτη», έχει παραλληλίσει τον Νετανιάχου με τον Χίτλερ και τον Στάλιν, ενώ καταγγέλλει την ισραηλινή κυβέρνηση για εφαρμογή γενοκτονικών πρακτικών.<br />Ερντογάν: Ο αγώνας ενάντια στον «γενοκτονικό, κατοχικό, επεκτατικό» Σιωνισμό είναι αγώνας για τη «δική μας επιβίωση»<br /><br />Ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κατηγόρησε το Σάββατο 27/06 τον Σιωνισμό ότι απειλεί την επιβίωση της Τουρκίας, στην τελευταία σφοδρή επίθεση από τον Τούρκο ηγέτη από την έναρξη του πολέμου στη Γάζα στις 7 Οκτωβρίου 2023.<br /><br />«Η γενοκτονική, κατοχική, επεκτατική ιδεολογία που ονομάζεται Σιωνισμός απειλεί όχι μόνο εμένα, όχι μόνο το κόμμα μας, όχι μόνο τη συμμαχία μας, απειλεί τους πάντες», δήλωσε ο Ερντογάν.<br /><br />«Όταν αγωνιζόμαστε ενάντια στον Σιωνισμό, δεν διεξάγουμε αυτόν τον αγώνα για τους εαυτούς μας ή για προσωπικούς λόγους.<br /><br />»Το κάνουμε για τη δική μας επιβίωση και για την επιβίωση του έθνους μας».<br /><br />Τέτοια γλώσσα είναι γνώριμο έδαφος για τον Ερντογάν, ο οποίος έχει επανειλημμένα χαρακτηρίσει το Ισραήλ και τον Πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου με ακραίους όρους από τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου υπό την ηγεσία της Χαμάς και τον επακόλουθο πόλεμο στη Γάζα.<br /><br />Έχει αποκαλέσει το Ισραήλ «τρομοκρατικό κράτος» και «κατακτητή», έχει συγκρίνει τον Νετανιάχου με τον Χίτλερ και τον Στάλιν, και έχει κατηγορήσει την ισραηλινή κυβέρνηση για «γενοκτονικές μεθόδους».<br /><br />Η ρητορική αυτή συνοδεύτηκε από μια ευρύτερη ρήξη στις σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ μετά από μια περίοδο επαναπροσέγγισης πριν από τον πόλεμο.<br /><br />Η Άγκυρα έχει διατηρήσει επαφές με τη Χαμάς, έχει φιλοξενήσει αντιπροσωπείες από την τρομοκρατική οργάνωση και έχει διακόψει τους εμπορικούς και οικονομικούς δεσμούς με το Ισραήλ, αν και σταμάτησε πριν από την πλήρη διακοπή των διπλωματικών σχέσεων.<br />Οι προεκτάσεις της ρητορικής Ερντογάν και τα ιστορικά ορόσημα της κομμουνιστικής Αριστεράς<br /><br />Η πρόσφατη ρητορική του Τούρκου Προέδρου κατά του Ισραήλ επαναφέρει στο προσκήνιο τη συζήτηση γύρω από την εξωτερική πολιτική και τις ιδεολογικές συγκλίσεις εντός του ελληνικού πολιτικού φάσματος.<br /><br />Σύμφωνα με αναλυτές, η ταύτιση απόψεων μερίδας της εγχώριας ριζοσπαστικής και κομμουνιστικής Αριστεράς με τις θέσεις της Άγκυρας στο Μεσανατολικό, εργαλειοποιείται αντικειμενικά από την αναθεωρητική στρατηγική του νεο-οθωμανισμού, εκθέτοντας τις συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις στην κριτική ότι λειτουργούν εις βάρος των ευρύτερων εθνικών συμφερόντων.<br /><br />Στο πλαίσιο αυτό, αναδεικνύεται η ανάγκη για τη συγκρότηση μιας πατριωτικής σοσιαλιστικής εναλλακτικής, η οποία θα συνδυάζει την κοινωνική δικαιοσύνη με την προάσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας.<br /><br />Η κριτική προς την παραδοσιακή κομμουνιστική πτέρυγα εστιάζει σε ιστορικά προηγούμενα, με κυριότερο τη στάση της κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία (1922), η οποία αποτιμάται από επικριτές ως υπονομευτική για την εθνική προσπάθεια της εποχής και ευνοϊκή προς την τουρκική πλευρά.<br /><br />Αντιθέτως, η ιστορική διαδρομή του ελληνικού σοσιαλιστικού κινήματος καταγράφει διαφορετικές παραδόσεις.<br /><br />Ιστορικά, σημαντικές σοσιαλιστικές πατριωτικές δυνάμεις είχαν συνταχθεί με την πολιτική του Ελευθερίου Βενιζέλου, στηρίζοντας ενεργά τις εθνικές διεκδικήσεις και τον απελευθερωτικό αγώνα, γεγονός που προβάλλεται ως πρότυπο σύζευξης της προοδευτικής ιδεολογίας με την πατριωτική ευθύνη.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ερντογάν: Ο αγώνας κατά του Ισραήλ γίνεται «για τη δική μας επιβίωση και για την επιβίωση του [τουρκικού] έθνους μας».

. Σε μια νέα, δριμεία επίθεση κατά του Ισραήλ προχώρησε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, χαρακτηρίζοντας τον Σιωνισμό άμεση απειλή για την εθνική ασ...

Διαβάστε την συνέχεια

Με τα “ήρεμα νερά” απλώς μεταχρονολογείς το πρόβλημα.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQOF5LohVlK94ShyVrQeMta3m61JTDPZcRsbQ&s" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="194" data-original-width="259" height="150" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQOF5LohVlK94ShyVrQeMta3m61JTDPZcRsbQ&s" width="732" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Εν μέσω του ψυχρού πολέμου (ΗΠΑ+ΝΑΤΟ εναντίον Σοβιετικής Ένωσης), η προτεραιότητα των ΗΠΑ ήταν ο «σοβιετικός κίνδυνος». Η Τουρκία υπό στρατοκρατικό έλεγχο και λόγω γεωγραφικής εγγύτητας προς την Σοβιετική Ένωση, είχε μια «υπεραξία» για τις ΗΠΑ έναντι της Ελλάδας.</div><br />Του <b>ΚΩΣΤΑ ΜΑΥΡΙΔΗ</b> (Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ-S&D)<br /><br />Το συγκριτικό πλεονέκτημα της Ελλάδας ήταν ότι μια ολοκληρωτική σύγκρουση Ελλάδας-Τουρκίας, δύο χωρών εντός ΝΑΤΟ, θα ήταν τεράστιο πλήγμα για τις ΗΠΑ ενόψει του «σοβιετικού κινδύνου» που καθιστούσε επάναγκες την αποτροπή ενός ελληνοτουρκικού πολέμου. Το «δώρο» στην Τουρκία προσέφερε η Χούντα στην Αθήνα, η οποία προετοίμασε εργαλειοποιώντας αδίσταχτα από πριν και εν τέλει διέπραξε το πραξικόπημα κατά του Προέδρου Μακαρίου ώστε να εισβάλει η Τουρκία. Κι όταν η Τουρκία προχώρησε στην εισβολή, το χουντικό καθεστώς όχι μόνο δεν επενέβηκε, αλλά εφάρμοσε «σκόπιμη αδράνεια» στην Κύπρο ώστε να επιτύχει η τουρκική εισβολή.<br /><br />Η πιο πάνω σύνοψη όσων συνέβηκαν, παρατίθεται για να αντλήσουμε ένα μάθημα, ειδικά τώρα λόγω Ευρωάμυνας. Το κυριότερο επιχείρημα για συνεργασία ΕΕ-Τουρκίας στην άμυνα είναι ότι η Τουρκία αποτελεί μέλος του ΝΑΤΟ, όπως κι η πλειοψηφία των κρατών-μελών της ΕΕ. Άλλωστε, κάποια κράτη-μέλη συνεργάζονται ήδη στην συμπαραγωγή εξοπλισμών με την Τουρκία. Και γνωρίζουν ότι η Τουρκία ήταν στενός σύμμαχος του «Ισλαμικού Κράτους» και τρομοκρατικών οργανώσεων όπως της «Χαμάς» και «Αδελφών Μουσουλμάνων».<br /><br />Γνωρίζουν ότι κατά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, η στάση του καθεστώτος Ερντογάν υπήρξε «διπλή», με το ΝΑΤΟ και με τον Πούτιν, καθώς η νεο-οθωμανική επεκτατική πολιτική συνεχίστηκε σε Συρία, Λιβύη, Αιγαίο και Ανατ. Μεσόγειο. Γιατί όμως, κράτη-μέλη της ΕΕ αναθέτουν ρόλο στην Τουρκία για την Ευρωάμυνα; Γιατί κρίνουν ότι τους συμφέρει και το θεωρούν εφικτό λόγω της στάσης μας.<br /><br />Ο νεο-οθωμανικός επεκτατισμός συνεχίζει να κατέχει μέρος της Κύπρου ζητώντας «δύο κράτη», παραβιάζει τον θαλάσσιο και εναέριο χώρο της Ελλάδας, σχεδιάζει την επέκταση στο μισό Αιγαίο και σε όλη την Ανατ. Μεσόγειο. Ταυτοχρόνως, έχει «παγώσει» η επέκταση εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, η οριοθέτηση ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρου δεν υπάρχει, η πόντιση ενός καλωδίου σε διεθνή ύδατα στο Αιγαίο στο πλαίσιο ευρωπαϊκού έργου παρεμποδίζεται από την Τουρκία κ.ά.<br /><br />Όμως, η έμπρακτη προάσπιση θέσεων, θα είχε δύο ενδεχόμενα. Είτε υποχώρηση του επεκτατιστή, είτε για να διασωθεί η Ευρωάμυνα και το ΝΑΤΟ, θα επιβαλλόταν κόστος στον επεκτατιστή. Ωστόσο, ο πρωθυπουργός στην Αθήνα διερωτάται «που έχουμε υποχωρήσει» κι ο Υπουργός Εξωτερικών αναδεικνύει την σημασία των «ήρεμων νερών».<br /><br />Ο Ελληνισμός οφείλει να έχει σημαίνοντα ρόλο στην Ευρωάμυνα γιατί αφορά την επιβίωσή μας. Η Λευκωσία κινήθηκε με σαφή προσανατολισμό στην Ευρωάμυνα και τις ΗΠΑ, αλλά η Αθήνα παραμένει παθητικός τροφοδότης του τουρκικού επεκτατισμού. Στην εποχή μας, το συγκριτικό πλεονέκτημα αφορά μια πανεθνική στρατηγική αποτροπής με επίκεντρο την ισχύ εντός της ΕΕ.<br /><br />Στις διεθνείς σχέσεις, η βάσιμη προσδοκία δεν στηρίζεται σε ευχολόγια, ούτε στην πατριδοκάπηλη ρητορική, αλλά στην ορθολογική στρατηγική. Καταληκτικά, ο τουρκικός επεκτατισμός δεν αντιμετωπίζεται με φοβίες και εγχώριες θεωρίες, ούτε με Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης σε διμερές επίπεδο και άλλα «δώρα» στην ΕΕ, αλλά με αποφασιστική στάση και πράξεις που προκαλούν κόστος στον επεκτατιστή.<div><br /></div><div><a href="https://www.philenews.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Με τα “ήρεμα νερά” απλώς μεταχρονολογείς το πρόβλημα.

Εν μέσω του ψυχρού πολέμου (ΗΠΑ+ΝΑΤΟ εναντίον Σοβιετικής Ένωσης), η προτεραιότητα των ΗΠΑ ήταν ο «σοβιετικός κίνδυνος». Η Τουρκία υπό στρατο...

Διαβάστε την συνέχεια