«Πολύ χαλαρή ομοσπονδία» προβλέπει προσχέδιο Ολγκίν υποστηρίζει τουρκική εφημερίδα

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.reporter.com.cy/images/1300x500/cache_1300x500_Analog_medium_1423907_519044_26_05_27_174850.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="540" data-original-width="900" height="120" src="https://www.reporter.com.cy/images/1300x500/cache_1300x500_Analog_medium_1423907_519044_26_05_27_174850.jpg" width="721" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;"><br />Mιλά για επιστροφή Βαρωσίων – Μόρφου – Μεσαορίας, εγγυήσεις μέσω ΝΑΤΟ και σταδιακή αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων</span></h3>Για προσχέδιο που προβλέπει «πολύ χαλαρή ομοσπονδιακή δομή» στην Κύπρο κάνει λόγο η τουρκική εφημερίδα Yeni Akit, επικαλούμενη μη επιβεβαιωμένες πληροφορίες που αποδίδονται σε έγγραφο της προσωπικής απεσταλμένης του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, Μαρία Άνχελα Ολγκίν.<br /><br />Η εφημερίδα ισχυρίζεται ότι εξετάζεται η επιστροφή των Βαρωσίων, της Μόρφου και τμημάτων της Μεσαορίας στην ελληνοκυπριακή πλευρά, με αντάλλαγμα ανοίγματα προς τους Τουρκοκύπριους σε θέματα απευθείας εμπορίου, πτήσεων και διεθνών επαφών.<br /><br />Παράλληλα, υποστηρίζει ότι το Σύστημα Εγγυήσεων του 1960 θα αντικατασταθεί από μηχανισμό τύπου ΝΑΤΟ, με συμμετοχή δυνάμεων από τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, την Ελλάδα και τη Βρετανία, ενώ θα αρχίσει σταδιακή αποχώρηση τουρκικών στρατευμάτων κατά τη διάρκεια μεταβατικής περιόδου δύο έως τριών ετών.<br /><br />Το δημοσίευμα αναφέρει επίσης ότι τίθεται ζήτημα αποχώρησης αριθμού Τούρκων υπηκόων από τα κατεχόμενα και στενότερης σύνδεσης της λύσης του Κυπριακού με τις ευρωτουρκικές σχέσεις.<br /><br />Ο πρώην σύμβουλος του Ραούφ Ντενκτάς, Σαμπαχατίν Ισμαήλ, υποστήριξε ότι οι φερόμενες πρόνοιες παραπέμπουν στο Σχέδιο Ανάν, αλλά είναι δυσμενέστερες για την τουρκοκυπριακή πλευρά στο ζήτημα των εγγυήσεων.<br /><br />Κατά τον ίδιο, μια τέτοια λύση θα οδηγούσε σταδιακά στην αποδυνάμωση των δεσμών της Τουρκίας με την Κύπρο και στον περιορισμό της παρουσίας της στην Ανατολική Μεσόγειο.<div><br /></div><div><a href="https://hellasjournal.com/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Πολύ χαλαρή ομοσπονδία» προβλέπει προσχέδιο Ολγκίν υποστηρίζει τουρκική εφημερίδα

Mιλά για επιστροφή Βαρωσίων – Μόρφου – Μεσαορίας, εγγυήσεις μέσω ΝΑΤΟ και σταδιακή αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων Για προσχέδιο που πρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Ελλάδα διαπραγματεύεται χρηματοδότηση της Ουκρανίας: Το παζάρι με ΝΑΤΟ και δημοσιονομικές ισορροπίες Ε.Ε..

<img src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/T9f7mUAIYTyqdpEfPn1dhL4zkcGWam2PzagJpmx4qXh6tjNqv9pzwnQQG2IrOnELlm94zVWjCVxJ02Q8GtrrPegjqxlmdCaaT_QvJdeAa8PNEU4H73Lz0z3_Jv5uqfnQCqe2rN2O8zCozhabrfs86ow_6tVK8lfhaHOCrxK_QkFBQubbXtKXm6aJ-JF7tjO-1-768x512.jpg" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Η Αθήνα επιδιώκει την καταβολή της προβλεπόμενης ελληνικής συνεισφοράς προς την Ουκρανία σε πολυετείς δόσεις, επιχειρώντας να ισορροπήσει ανάμεσα στις δεσμεύσεις της έναντι του ΝΑΤΟ, τις δημοσιονομικές πιέσεις και τις αυξανόμενες απαιτήσεις της ευρωπαϊκής αμυντικής πολιτικής. Η υπόθεση αναδεικνύει το νέο δίλημμα που αντιμετωπίζουν πολλά κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης: ενίσχυση της συλλογικής ασφάλειας χωρίς δημοσιονομική αποσταθεροποίηση.<br /><br />Η συζήτηση για τη χρηματοδότηση της Ουκρανίας εισέρχεται σε μια νέα, περισσότερο σύνθετη φάση, καθώς τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης καλούνται να μετατρέψουν τη βραχυπρόθεσμη στρατιωτική υποστήριξη προς το Κίεβο σε μια μακροπρόθεσμη στρατηγική δέσμευση.<br /><br />Στο πλαίσιο αυτό, η Ελλάδα βρίσκεται σε διαπραγμάτευση με το ΝΑΤΟ σχετικά με τον τρόπο καταβολής της ελληνικής συνεισφοράς, η οποία, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της Συμμαχίας, ανέρχεται περίπου στα 600 εκατ. ευρώ. Η Αθήνα δεν αμφισβητεί την ανάγκη συνέχισης της στήριξης προς την Ουκρανία, προτείνει όμως η χρηματοδότηση να κατανεμηθεί σε τρεις ή τέσσερις ετήσιες δόσεις, ώστε να περιοριστεί η επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού.<br />Η δημοσιονομική πίεση αλλάζει τις προτεραιότητες<br /><br />Η ελληνική θέση αντανακλά μια ευρύτερη πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν αρκετές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.<br /><br />Το 2026 προδιαγράφεται ως έτος αυξημένων δημοσιονομικών απαιτήσεων. Η επιτάχυνση των αμυντικών δαπανών, οι επενδύσεις στην ενεργειακή ασφάλεια, οι ανάγκες πολιτικής προστασίας και οι συνέπειες της γεωπολιτικής αστάθειας στη Μέση Ανατολή ασκούν σημαντικές πιέσεις στους εθνικούς προϋπολογισμούς.<br /><br />Για την Αθήνα, η σταδιακή αποπληρωμή της συνεισφοράς θεωρείται λύση που επιτρέπει την τήρηση των διεθνών υποχρεώσεων χωρίς να διαταράσσεται η δημοσιονομική ισορροπία ή ο προγραμματισμός των αμυντικών επενδύσεων. <div><br />Το PURL και η νέα αρχιτεκτονική στρατιωτικής βοήθειας<br /><br />Η ελληνική συμμετοχή δεν περιορίζεται μόνο στη συγκεκριμένη χρηματοδότηση.<br /><br />Η Αθήνα συμμετέχει ήδη στο Prioritized Ukraine Requirements List (PURL), το ειδικό χρηματοδοτικό πλαίσιο μέσω του οποίου συγκεντρώνονται πόροι για την προμήθεια αμερικανικών οπλικών συστημάτων προς την Ουκρανία.<br /><br />Η ελληνική συνεισφορά το 2025 ανήλθε σε περίπου 20 εκατ. ευρώ, ενώ για το 2026 αναμένεται να αυξηθεί, στο πλαίσιο των συνολικών δεσμεύσεων που έχουν αναλάβει οι σύμμαχοι.<br /><br />Παράλληλα, η Ελλάδα συμμετέχει και στους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς χρηματοδότησης της Ουκρανίας, συμπεριλαμβανομένου του κοινού δανειακού πακέτου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γεγονός που αυξάνει περαιτέρω τις συνολικές οικονομικές της υποχρεώσεις.<br />Η πρόταση Ρούτε αλλάζει τα δεδομένα<br /><br />Σημαντικό σημείο της συζήτησης αποτελεί και η πρόταση του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, για τη δημιουργία ενός περισσότερο προβλέψιμου μηχανισμού στήριξης της Ουκρανίας.<br /><br />Σύμφωνα με την πρόταση, κάθε κράτος-μέλος θα μπορούσε να συνεισφέρει ετησίως ποσό που θα αντιστοιχεί περίπου στο 0,25% του ΑΕΠ του υπέρ της ουκρανικής άμυνας.<br /><br />Η ιδέα αυτή αντιμετωπίζεται με επιφυλάξεις από αρκετές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, οι οποίες εκτιμούν ότι η εφαρμογή μιας τέτοιας μόνιμης δημοσιονομικής υποχρέωσης θα δημιουργούσε πρόσθετες πιέσεις σε μια περίοδο κατά την οποία αυξάνονται ήδη οι δαπάνες για την ευρωπαϊκή άμυνα και την εφαρμογή των νέων στόχων του ΝΑΤΟ. </div><div><br />Τα Patriot παραμένουν εκτός διαπραγμάτευσης<br /><br />Παράλληλα με τη χρηματοδοτική συζήτηση, συνεχίζονται τα αιτήματα προς την Ελλάδα για την παραχώρηση πρόσθετου στρατιωτικού εξοπλισμού.<br /><br />Η μεγαλύτερη πίεση αφορά τα αντιαεροπορικά συστήματα Patriot, τα οποία εξακολουθούν να αποτελούν βασική προτεραιότητα για την ουκρανική αεράμυνα απέναντι στις συνεχιζόμενες ρωσικές πυραυλικές επιθέσεις.<br /><br />Ωστόσο, η ελληνική κυβέρνηση διατηρεί σταθερή θέση ότι τα συγκεκριμένα συστήματα αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της εθνικής αεράμυνας και του σχεδιασμού της μελλοντικής πολυεπίπεδης αντιαεροπορικής προστασίας της χώρας.<br /><br />Αντίθετα, η Αθήνα συνεχίζει να παραχωρεί πυρομαχικά και παλαιότερο στρατιωτικό υλικό που δεν θεωρείται πλέον επιχειρησιακά κρίσιμο για τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.<br />Η αμυντική συνεργασία Ελλάδας–Ουκρανίας παραμένει στο τραπέζι<br /><br />Παρά τις πρόσφατες δυσκολίες στις διμερείς σχέσεις, συνεχίζονται οι προσπάθειες για την επανεκκίνηση του κοινού προγράμματος ανάπτυξης μη επανδρωμένων σκαφών επιφανείας (USVs).<br /><br />Το συγκεκριμένο πρόγραμμα είχε ουσιαστικά παγώσει εξαιτίας διαφορών σχετικά με τους όρους αδειοδότησης και χρήσης της τεχνολογίας, ενώ οι εξελίξεις στη Λευκάδα επιβάρυναν περαιτέρω το κλίμα.<br /><br />Μετά τις πρόσφατες επαφές μεταξύ του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Βολοντίμιρ Ζελένσκι, οι δύο πλευρές επιχειρούν να διατηρήσουν ανοικτό το ενδεχόμενο συνέχισης της συνεργασίας στον τομέα των νέων αμυντικών τεχνολογιών.<br />Η Ευρωπαϊκή Ένωση αναζητά νέο μοντέλο χρηματοδότησης της συλλογικής άμυνας<br /><br />Η ελληνική διαπραγμάτευση με το ΝΑΤΟ δεν αποτελεί μεμονωμένη περίπτωση αλλά εντάσσεται σε μια ευρύτερη ευρωπαϊκή συζήτηση για το πώς θα χρηματοδοτηθεί μακροπρόθεσμα η υποστήριξη προς την Ουκρανία.<br /><br />Η μετάβαση από έκτακτα πακέτα βοήθειας σε μόνιμους μηχανισμούς χρηματοδότησης σηματοδοτεί μια σημαντική αλλαγή στη φιλοσοφία της ευρωπαϊκής πολιτικής ασφάλειας. Για πρώτη φορά μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ καλούνται να συνδυάσουν υψηλότερες αμυντικές δαπάνες, επενδύσεις στην ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία και διαρκή οικονομική στήριξη προς μια εμπόλεμη χώρα.<br /><br />Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια ιδιαίτερα σύνθετη θέση. Ως κράτος-μέλος τόσο της Ε.Ε. όσο και του ΝΑΤΟ, συμμετέχει ταυτόχρονα σε πολλαπλούς μηχανισμούς χρηματοδότησης, ενώ παράλληλα υλοποιεί ένα εκτεταμένο πρόγραμμα εκσυγχρονισμού των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.<br /><br />Η πρόταση για καταβολή της ελληνικής συνεισφοράς σε πολυετείς δόσεις αντικατοπτρίζει την προσπάθεια εξισορρόπησης μεταξύ διεθνών υποχρεώσεων και δημοσιονομικής βιωσιμότητας. Αντίστοιχοι προβληματισμοί διατυπώνονται και από άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, γεγονός που υποδηλώνει ότι η συζήτηση για τη χρηματοδότηση της Ουκρανίας εξελίσσεται πλέον σε κεντρικό ζήτημα της ευρωπαϊκής πολιτικής οικονομίας.</div><div><br />Προοπτικές<br /><br />Οι επόμενοι μήνες αναμένεται να είναι καθοριστικοί τόσο για την πορεία της δυτικής υποστήριξης προς την Ουκρανία όσο και για τη διαμόρφωση ενός νέου πλαισίου ευρωπαϊκής αμυντικής χρηματοδότησης.<br /><br />Η πορεία της πρότασης του Μαρκ Ρούτε, οι αποφάσεις των κρατών-μελών για την αύξηση των αμυντικών δαπανών και οι εξελίξεις στο πεδίο των επιχειρήσεων θα καθορίσουν εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ θα καταφέρουν να δημιουργήσουν έναν σταθερό και μακροπρόθεσμο μηχανισμό στήριξης του Κιέβου.<br /><br />Για την Ελλάδα, η πρόκληση θα είναι να διατηρήσει τον ρόλο του αξιόπιστου συμμάχου, προστατεύοντας ταυτόχρονα τη δημοσιονομική σταθερότητα και τις εθνικές αμυντικές της προτεραιότητες σε ένα ολοένα πιο απαιτητικό γεωπολιτικό περιβάλλον.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Ελλάδα διαπραγματεύεται χρηματοδότηση της Ουκρανίας: Το παζάρι με ΝΑΤΟ και δημοσιονομικές ισορροπίες Ε.Ε..

Βασιλης Διαμαντακος Η Αθήνα επιδιώκει την καταβολή της προβλεπόμενης ελληνικής συνεισφοράς προς την Ουκρανία σε πολυετείς δόσεις, επιχειρώντ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Λιβύη νέα γεωπολιτική σκακιέρα της Μεσογείου:ΗΠΑ,Κίνα,Τουρκία,Αίγυπτος αναδιαμορφώνουν ισορροπίες ισχύος.

<img height="86" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/06/GettyImages-1792562297-1-768x432.jpg" width="722" /><br /><br /><b>Κωστας Καλλιαντερης</b><br />Η επιστροφή των Ηνωμένων Πολιτειών στη λιβυκή κρίση, η αυξανόμενη οικονομική παρουσία της Κίνας, η στρατιωτική εδραίωση της Τουρκίας και η σταδιακή προσέγγιση Άγκυρας–Καΐρου μετατρέπουν τη Λιβύη σε έναν από τους σημαντικότερους γεωπολιτικούς κόμβους της Ανατολικής Μεσογείου. Οι εξελίξεις επηρεάζουν άμεσα την ευρωπαϊκή ενεργειακή ασφάλεια, τις θαλάσσιες μεταφορές και τα στρατηγικά συμφέροντα της Ελλάδας.<br /><br />Για περισσότερο από μία δεκαετία, η Λιβύη αποτελούσε συνώνυμο του εμφυλίου πολέμου, της πολιτικής αστάθειας και των μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη. Σήμερα, όμως, η χώρα εισέρχεται σε μια νέα φάση, όπου το επίκεντρο δεν είναι πλέον μόνο η εσωτερική της σύγκρουση, αλλά ο ανταγωνισμός των μεγάλων δυνάμεων για τον έλεγχο μιας από τις σημαντικότερες γεωστρατηγικές περιοχές της Μεσογείου.<br /><br />Η έντονη διπλωματική κινητικότητα των τελευταίων εβδομάδων, τόσο στην Τρίπολη όσο και στη Βεγγάζη, αποδεικνύει ότι η Λιβύη μετατρέπεται σταδιακά σε σημείο συνάντησης των στρατηγικών επιδιώξεων των Ηνωμένων Πολιτειών, της Κίνας, της Τουρκίας, της Αιγύπτου, των χωρών του Κόλπου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.<br /><br />Πίσω από τις πρωτοβουλίες αυτές βρίσκονται τα τεράστια ενεργειακά αποθέματα της χώρας, η γεωγραφική της θέση ανάμεσα στην Ευρώπη και την Αφρική, αλλά και ο έλεγχος κρίσιμων θαλάσσιων διαδρόμων που αποκτούν ολοένα μεγαλύτερη σημασία στο νέο γεωοικονομικό περιβάλλον.<div><br />Η Ουάσιγκτον επιστρέφει δυναμικά στη Λιβύη<br /><br />Η πιο χαρακτηριστική ένδειξη της αμερικανικής επαναδραστηριοποίησης ήταν η επίσκεψη του Μασάντ Μπούλος, ειδικού απεσταλμένου του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος έχει αναλάβει να προωθήσει ένα νέο σχέδιο πολιτικής ενοποίησης της χώρας.<br /><br />Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν γίνει γνωστές, η αμερικανική πρόταση προβλέπει τη δημιουργία ενός σχήματος συνδιοίκησης, στο οποίο θα συμμετέχουν τόσο ο πρωθυπουργός της δυτικής Λιβύης Αμπντούλ Χαμίντ Ντμπεϊμπά, όσο και ο Σαντάμ Χαφτάρ, ο οποίος εμφανίζεται ως ο επικρατέστερος διάδοχος του στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ στην ανατολική Λιβύη.<br /><br />Πέρα όμως από την πολιτική ενοποίηση, η στρατηγική των Ηνωμένων Πολιτειών έχει σαφώς ευρύτερες διαστάσεις.<br /><br />Η Ουάσιγκτον επιδιώκει να αποτρέψει τη δημιουργία ενός νέου κενού ισχύος στη Βόρεια Αφρική, να διασφαλίσει την πρόσβαση στους ενεργειακούς πόρους της Λιβύης και κυρίως να αναχαιτίσει την αυξανόμενη κινεζική επιρροή στη νότια πτέρυγα της Μεσογείου.<br /><br />Παρά τις αντιδράσεις που προκαλεί το αμερικανικό σχέδιο σε ορισμένες λιβυκές πολιτικές και φυλετικές ομάδες, πρωτοβουλίες όπως οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις μεταξύ δυνάμεων της ανατολικής και δυτικής Λιβύης θεωρούνται από αρκετούς αναλυτές ως τα πρώτα βήματα για τη σταδιακή αποκατάσταση της κρατικής συνοχής. </div><div><br />Η Κίνα επεκτείνει διακριτικά την επιρροή της στη Μεσόγειο<br /><br />Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες επενδύουν στη διπλωματία, η Κίνα επενδύει στις υποδομές.<br /><br />Το λιμάνι της Μισράτα, στο οποίο δραστηριοποιείται η COSCO Shipping, εξελίσσεται σε έναν από τους σημαντικότερους κινεζικούς εμπορικούς κόμβους στη Βόρεια Αφρική.<br /><br />Η πρόσφατη ενεργοποίηση απευθείας θαλάσσιας σύνδεσης μεταξύ κινεζικών λιμένων και της Μισράτα εντάσσεται στη στρατηγική του Belt and Road Initiative (BRI), μέσω της οποίας το Πεκίνο επιχειρεί να ενισχύσει την παρουσία του στις βασικές θαλάσσιες αρτηρίες του παγκόσμιου εμπορίου.<br /><br />Για την Κίνα, η Λιβύη δεν αποτελεί μόνο πηγή ενεργειακών πόρων.<br /><br />Αποτελεί και έναν κρίσιμο κόμβο που συνδέει τη Μεσόγειο με την αφρικανική ενδοχώρα, δημιουργώντας νέες δυνατότητες εμπορικής και επενδυτικής επέκτασης.<br /><br />Η αυξανόμενη κινεζική παρουσία αποτελεί πλέον μία από τις σημαντικότερες ανησυχίες της αμερικανικής στρατηγικής στη Βόρεια Αφρική. Δεν είναι τυχαίο ότι τόσο η αμερικανική όσο και η κινεζική πρεσβεία στην Τρίπολη ενισχύουν συνεχώς τη διπλωματική και επιχειρησιακή τους παρουσία, αντανακλώντας τον εντεινόμενο ανταγωνισμό μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων.</div><div><br />Η Τουρκία εδραιώνει τη στρατιωτική της επιρροή<br /><br />Την ώρα που οι μεγάλες δυνάμεις ανταγωνίζονται σε διπλωματικό και οικονομικό επίπεδο, η Τουρκία συνεχίζει να εδραιώνει τη στρατιωτική της παρουσία στη δυτική Λιβύη.<br /><br />Από την περίοδο του λιβυκού εμφυλίου μέχρι σήμερα, η Άγκυρα έχει εξελιχθεί στον βασικό στρατηγικό προστάτη της κυβέρνησης της Τρίπολης, διατηρώντας στρατιωτικούς συμβούλους, εκπαιδευτές και σημαντικές επιχειρησιακές δυνατότητες στην περιοχή.<br /><br />Ιδιαίτερη σημασία αποκτά η Μισράτα, όπου τουρκικά πολεμικά πλοία χρησιμοποιούν λιμενικές εγκαταστάσεις στο πλαίσιο των στρατιωτικών συμφωνιών που έχουν συναφθεί τα τελευταία χρόνια.<br /><br />Η τουρκική παρουσία, ωστόσο, υπερβαίνει τη λιβυκή διάσταση.<br /><br />Η Λιβύη αποτελεί θεμελιώδη πυλώνα της στρατηγικής της Άγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς το τουρκολιβυκό μνημόνιο εξακολουθεί να αποτελεί τη νομική βάση των τουρκικών διεκδικήσεων για τις θαλάσσιες ζώνες, επηρεάζοντας άμεσα τις εξελίξεις γύρω από τις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες (ΑΟΖ), τις ενεργειακές έρευνες και τα μελλοντικά έργα μεταφοράς φυσικού αερίου προς την Ευρώπη.<br /><br />Για τον λόγο αυτό, η διατήρηση της τουρκικής επιρροής στη Λιβύη αποτελεί στρατηγική προτεραιότητα για την Άγκυρα, ανεξάρτητα από τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις στη χώρα.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Λιβύη νέα γεωπολιτική σκακιέρα της Μεσογείου:ΗΠΑ,Κίνα,Τουρκία,Αίγυπτος αναδιαμορφώνουν ισορροπίες ισχύος.

Κωστας Καλλιαντερης Η επιστροφή των Ηνωμένων Πολιτειών στη λιβυκή κρίση, η αυξανόμενη οικονομική παρουσία της Κίνας, η στρατιωτική εδραίωση ...

Διαβάστε την συνέχεια

Washington Examiner: Τα F-35 δεν έχουν καμία θέση στην Τουρκία – Συνετή η πώληση κινητήρων από τον Τραμπ

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.onalert.gr/app/uploads/2026/06/F-35-DVIDS-1-1440x960.webp" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="960" data-original-width="1440" height="133" src="https://www.onalert.gr/app/uploads/2026/06/F-35-DVIDS-1-1440x960.webp" width="720" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Απολύτως απαράδεκτη και επίκινδυνη για τα αμερικανικά εθνικά συμφέροντα η επανένταξη της Άγκυρας στο πρόγραμμα των stealth μαχητικών</span></h3><b>Άρης Δημητράτος</b><br /><div>Η απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να προχωρήσει στην πώληση κινητήρων τύπου F110 στην Τουρκία, η οποία θα τους χρησιμοποιήσει στο πρόγραμμα ανάπτυξης τουρκικών stealth μαχητικών αεροσκαφών νέας γενιάς τύπου KAAN έχει απασχολήσει ιδιαίτερα την αμερικανική πολιτική σκηνή και τον Τύπο, καθώς συνδέουν με την πιθανή επανένταξη της Άγκυρας στο πρόγραμμα των F-35.<br /><br />Στο πλαίσιο αυτό, το συντηρητικό μέσο ενημέρωσης «Washington Examiner» θέτει στο προσκήνιο την υπόθεση των F-35 σε συνάρτηση με τις πρόσφατες πρωτοβουλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ, λέγοντας πως ο Αμερικανός πρόεδρος θα έχει το κάθε δικαίωμα να εξασφαλίσει μια εμπορική συμφωνία αξίας 700 εκατομμυρίων δολαρίων για την πώληση κινητήρων τύπου F110 στην Τουρκία, όμως θα έκανε ένα σοβαρό στρατηγικό λάθος αν πουλούσε stealth μαχητικά αεροσκάφη τύπου F-35 στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.<br /><br />Ειδικότερα, αμερικανικά μέσα ενημέρωσης και ορισμένοι αναλυτές φαίνεται να διαχωρίζουν τις δύο υποθέσεις. Άλλο πράγμα η πώληση κινητήρων – που θα καταλήξουν σε τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη νέας γενιάς και άλλο πράγμα η επανένταξη της Άγκυρας στο πρόγραμμα των F-35, κάτι που θα προκαλούσε αναστάτωση στο Κογκρέσο, στο αμερικανικό Πεντάγωνο και σε συμμάχους των ΗΠΑ, όπως η Ελλάδα, η Κύπρος και το Ισραήλ.<br /><br />Στο σημείο αυτό, το δημοσίευμα του «Washington Examiner» διευκρινίζει πως η Τουρκία δεν πρέπει να περιφρονείται από τις ΗΠΑ ακόμα κι αν είναι ένας προβληματικός νατοϊκός σύμμαχος και η πώληση των κινητήρων τύπου F110 θα ήταν συνετή κίνηση, διότι θα έδειχνε στην Άγκυρα ότι η Ουάσινγκτον εκτιμά την στρατιωτική τους συνεργασία και θα ενθάρρυνε τον Ερντογάν να επιλέξει την συνεργασία και την σταθερότητα στην ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Έπειτα, υποστηρίζει: «Είναι σαφές ότι τόσο η Ελλάδα όσο και το Ισραήλ θα αντιταχθούν στην πώληση των κινητήρων, όμως το γεγονός ότι οι δύο αυτές χώρες είναι ήδη στο πρόγραμμα των F-35, τους προσφέρει ένα σταθερό πλεονέκτημα αεροπορικής ισχύος έναντι της Τουρκίας. Όμως η προθυμία των ΗΠΑ να ικανοποιήσει ένα τουρκικό αίτημα δεν πρέπει να μεταφραστεί ως παραχώρηση. Ο Ερντογάν είναι ένας παρανοϊκός και αυταρχικός ηγέτης, που μετέτρεψε μια άλλοτε δυναμική δημοκρατία σε ένα φέουδο ισλαμιστικού αυταρχισμού, καταπατώντας δίχως ντροπή ατομικές ελευθερίες ενώ δεν αντιμετωπίζει τις ΗΠΑ με αμοιβαίο σεβασμό».<br /><br />Ακόμα, τονίζει: «Το 2017 διέταξε σωματοφύλακες να επιτεθούν σε διαδηλωτές έξω από την τουρκική πρεσβεία στην Ουάσινγκτον κατά την διάρκεια της επίσκεψής του, έχει χρησιμοποιήσει Αμερικανούς πολίτες, όπως τον πάστορα Μπράνσον, ως πολιτικούς ομήρους και πρόδωσε το NATO όταν αγόρασε ρωσικά συστήματα αεράμυνας τύπου S-400 στα τέλη του 2017».<br /><br />Το γεγονός ότι η Τουρκία διαθέτει τους S-400 είναι ο κυριότερος λόγος που δεν πρέπει να αποκτήσει τα F-35, διότι η Ρωσία θα μπορούσε να αποκτήσει πολύτιμες απόρρητες και διαβαθμισμένες πληροφορίες και δεδομένα για τα λειτουργικά χαρακτηριστικά αλλά και τις υπογραφές σε ραντάρ των F-35. Αυτά τα δεδομένα θα μπορούσε η Μόσχα να τα δώσει στην Κίνα, στο Ιράν ή και στη Βόρεια Κορέα, προκειμένου να διαμορφώσουν ένα πιο αποτελεσματικό δίκτυο αναχαίτισης και αντιμετώπισης των αεμρικανικών stealth μαχητικών αεροσκαφών.<br /><br />Υπό αυτό το πρίσμα, ο Τραμπ θα έκανε ένα σοβαρό στρατηγικό λάθος αν επέτρεπε στην Τουρκία να αγοράσει τα F-35, αν αυτή πρώτα δεν ξεφορτωθεί τους S-400. Με άλλα λόγια, ο Αμερικανός πρόεδρος θα πρέπει να ενδιαφέρεται περισσότερο για τις ζωές Αμερικανών πιλότων και την βιωσιμότητα αμερικανικών στρατηγικών και επιχειρησιακών σχεδιασμών για μελλοντικούς πολέμους, παρά για την φιλία του με τον Ερντογάν.<br /><br />Επίσης, θα έδειχνε υποταγή στους πολιτικούς «εκβιασμούς» του Ερντογάν ενώ θα έδινε την εντύπωση στην Ελλάδα, στην Κύπρο και στο Ισραήλ, ότι η Τουρκία θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τα F-35 εναντίον τους, μετά την αποχώρηση του Τραμπ από τον προεδρικό θώκο.<br /><br />Επίσης, το Κογκρέσο πρέπει να «πατήσει πόδι» και οι πρόεδροι των επιτροπών ενόπλων δυνάμεων της Βουλής των Αντιπροσώπων (ο Ρεπουμπλικάνος Μάικ Ρότζερς) και της Γερουσίας (ο Ρεπουμπλικάνος Ρότζερ Γουίκερ) θα πρέπει να ξεκαθαρίσουν στον Τραμπ ότι θα αντισταθούν σε οποιαδήποτε κίνηση που θέτει σε κίνδυνο τα αμερικανικά συμφέροντα και εθνική ασφάλεια.<br /><br />Γιατί αυτό ακριβώς είναι το διακύβευμα σε μια άνευ όρων πώληση των F-35 στην Τουρκία, κάτι που είναι απολύτως απαράδεκτο.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.onalert.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Washington Examiner: Τα F-35 δεν έχουν καμία θέση στην Τουρκία – Συνετή η πώληση κινητήρων από τον Τραμπ

Απολύτως απαράδεκτη και επίκινδυνη για τα αμερικανικά εθνικά συμφέροντα η επανένταξη της Άγκυρας στο πρόγραμμα των stealth μαχητικών Άρης Δη...

Διαβάστε την συνέχεια

ExxonMobil: Αθόρυβο exit από την Κρήτη. Το παρασκήνιο της αποχώρησης.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.sbctv.gr/wp-content/uploads/2026/03/sbc_exxon_mobil_.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="601" data-original-width="900" height="601" src="https://www.sbctv.gr/wp-content/uploads/2026/03/sbc_exxon_mobil_.jpg" width="900" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Γιατί γίνεται προσπάθεια αποσιώπησης του γεγονότος και καθυστέρησης των επίσημων ανακοινώσεων</span></h3><b>Ιωάννα Γκορόγια</b><br />Αθόρυβα, η ExxonMobil φαίνεται να μαζεύει οριστικά τα «μπογαλάκια της» και από το θαλάσσιο τεμάχιο νοτιοδυτικά της Κρήτης, βάζοντας ένα νέο μεγάλο ερωτηματικό πάνω στο κυβερνητικό αφήγημα περί «ενεργειακής αναβάθμισης» της χώρας.<br /><br />Μετά την αποχώρηση από το block δυτικά της Κρήτης, η εξέλιξη αυτή που αποκαλύπτει το energia.gr έρχεται να ενισχύσει την αίσθηση ότι ο πολυσυζητημένος ενεργειακός σχεδιασμός χάνει σταδιακά τη δυναμική του αλλά και την αξιοπιστία του.<div><br />Κυβερνητική σιγή ασυρμάτου για την ExxonMobil <br /><br />Αυτό που προκαλεί αίσθηση, ωστόσο, δεν είναι μόνο η αποχώρηση του αμερικανικού κολοσσού, αλλά και η εμφανής προσπάθεια να υπάρξει σχετική αποσιώπηση του γεγονότος και των επίσημων ανακοινώσεων τουλάχιστον έως τον Σεπτέμβριο, ή ιδανικά για ορισμένους, για ακόμη αργότερα (ως το τέλος του 2026;). Προεκλογική περίοδος γαρ…<br /><br />Παρά τις υψηλές προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί γύρω από τις έρευνες υδρογονανθράκων στην Κρήτη, η αποχώρηση της ExxonMobil πέρασε χωρίς ιδιαίτερη δημόσια εξήγηση, τροφοδοτώντας ερωτήματα για το τι πραγματικά οδήγησε στην εγκατάλειψη των σχεδίων.<br />Γιατί τέτοιο φιάσκο;Αιτία είναι η αλλοπρόσαλλη πολιτική πράσινης μετάβασης της ΕΕ και η κοινοτική Οδηγία Δεούσης Επιμέλειας Εταιρικής Βιωσιμότητας (Corporate Sustainability Due Diligence Directive);</div><div><br />Ή μήπως, η απάντηση έχει ένα πιο σύντομο όνομα, που αρχίζει από «Τ» και τελειώνει σε «ία»;<br /><br />Γιατί όταν μια επένδυση που παρουσιάστηκε ως γεωπολιτικό και ενεργειακό «game changer» καταλήγει σε φιάσκο με διαδοχικές αποχωρήσεις, το πρόβλημα δεν είναι μόνο επιχειρηματικό: Είναι πολιτικό και γεωπολιτικό. Με τη «σιωπή των αμνών» να λειτουργεί επιβεβαιωτικά.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ExxonMobil: Αθόρυβο exit από την Κρήτη. Το παρασκήνιο της αποχώρησης.

Γιατί γίνεται προσπάθεια αποσιώπησης του γεγονότος και καθυστέρησης των επίσημων ανακοινώσεων Ιωάννα Γκορόγια Αθόρυβα, η ExxonMobil φαίνεται...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Τουρκία πλαστογράφησε την ιστορια: Παρουσίασε τον ποντιακό χορό ως «τουρκικό» και μπήκε στα Ρεκόρ Γκίνες.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://static.newshub.gr/765x435/2026-fotografies-gia-roh/iounios/29-6/tourk.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="435" data-original-width="765" height="114" src="https://static.newshub.gr/765x435/2026-fotografies-gia-roh/iounios/29-6/tourk.jpg" width="736" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Σε μία χώρα δίχως ιστορία και πολιτισμό, η οικειοποίηση της παράδοσης άλλων λαών αποτελεί συχνό φαινόμενο.</span></h3><b> Γιάννης Κολεΐδης</b><br />Ως «τουρκικό παραδοσιακό χορό» παρουσίασαν στην Τουρκία τον ποντιακό χορό, τον οποίο ονομάζουν horon (χορόν), σε μια εκδήλωση όπου περίπου 5.000 άνθρωποι χόρεψαν ταυτόχρονα στην Κωνσταντινούπολη και κατέρριψαν το παγκόσμιο ρεκόρ Γκίνες για τη μεγαλύτερη συμμετοχή σε παραδοσιακό χορό. Οι διοργανωτές χαρακτήρισαν τον ποντιακό χορό ως μέρος της τουρκικής παραδοσιακής κληρονομιάς, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις, καθώς ο χορός είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τον ποντιακό ελληνισμό, τη σέρα, τον πυρρίχιο και τη μνήμη των Ελλήνων του Πόντου.<div><br />Το ρεκόρ Γκίνες και η ανακοίνωση<br /><br />Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη υπό την οργάνωση της Τουρκικής Ομοσπονδίας Χορού, με τη συμμετοχή χιλιάδων χορευτών με παραδοσιακές φορεσιές. «Είναι μεγάλη μου χαρά να ανακοινώσω επίσημα ότι η Τουρκική Ομοσπονδία Χορού είναι ο νέος κάτοχος του τίτλου των Ρεκόρ Γκίνες για τον μεγαλύτερο τουρκικό παραδοσιακό χορό», δήλωσε ο εκπρόσωπος των Ρεκόρ Γκίνες. Η διατύπωση «τουρκικός παραδοσιακός χορός» ήταν το σημείο που προκάλεσε τις μεγαλύτερες αντιδράσεις, καθώς ο χορός που παρουσιάστηκε ως τουρκικός είναι βαθιά ριζωμένος στην ποντιακή παράδοση.<br /><br /><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="352" src="https://www.youtube.com/embed/7VnCdHDWKOk" width="726" youtube-src-id="7VnCdHDWKOk"></iframe><br /><br />Η ποντιακή ταυτότητα του χορού<br /><br />Ο χορός που παρουσιάστηκε στην Τουρκία ως «τουρκικός» δεν είναι ένας γενικός λαϊκός χορός της Μαύρης Θάλασσας. Αγγίζει έναν από τους βαθύτερους πυρήνες της ποντιακής μνήμης: τη σχέση του ποντιακού χορού με τον πυρρίχιο, τη σέρα και τη χορευτική παράδοση των Ελλήνων του Πόντου. Ο πυρρίχιος θεωρείται ένας από τους αρχαιότερους πολεμικούς χορούς του ελληνικού κόσμου, συνδεδεμένος με τη σωματική ετοιμότητα, τη μαχητικότητα και τον ρυθμό. Στην ποντιακή παράδοση, η πιο εμβληματική συνέχεια αυτού του πολεμικού πνεύματος είναι η σέρα, ο κατεξοχήν ποντιακός πολεμικός χορός, γρήγορος, δυναμικός, με έντονες κινήσεις και κοφτό ρυθμό. Για τον ποντιακό ελληνισμό, η σέρα δεν είναι απλώς λαογραφικό στοιχείο, είναι χορός ταυτότητας, συνδεδεμένος με την ιστορική παρουσία των Ελλήνων στον Πόντο, την ποντιακή λύρα και τη διατήρηση μιας παράδοσης που μεταφέρθηκε μετά τον ξεριζωμό.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div>Η οικειοποίηση της ποντιακής κληρονομιάς<br /><br />Ο horon, όπως ονομάζεται σήμερα στην Τουρκία ο χορός της περιοχής της Μαύρης Θάλασσας, παρουσιάζεται από την τουρκική πλευρά ως αποκλειστικά τουρκικός. Στην ουσία, όμως, πρόκειται για την τουρκική εκδοχή ενός χορευτικού ιδιώματος που έχει άμεση συγγένεια με την ποντιακή χορευτική παράδοση. Οι ομοιότητες δεν είναι τυχαίες: ο κυκλικός σχηματισμός, ο έντονος ρυθμός, οι γρήγορες κινήσεις, η σύνδεση με τη μουσική παράδοση της Μαύρης Θάλασσας παραπέμπουν σε κοινό πολιτιστικό υπόστρωμα, στο οποίο η ποντιακή ελληνική παρουσία υπήρξε καθοριστική. Η παρουσίαση του χορού ως αποκλειστικά «τουρκικού» αποσιωπά την ποντιακή ελληνική διάσταση και τη βαθιά ιστορική σχέση του συγκεκριμένου χορευτικού ιδιώματος με τη σέρα και τον πυρρίχιο.<br /><br />Τι σημαίνει η καταγραφή στα Ρεκόρ Γκίνες<br /><br />Η καταγραφή στα Ρεκόρ Γκίνες αφορά το μέγεθος της εκδήλωσης, όχι την ιστορική προέλευση του χορού. Το Guinness World Records πιστοποιεί τη μαζική χορευτική εκτέλεση, αλλά δεν αποτελεί ιστορική ή εθνολογική επιτροπή που αποφαίνεται για την πολιτιστική ταυτότητα ενός χορού. Η τουρκική παρουσίαση ωστόσο επιχειρεί να μετατρέψει ένα αριθμητικό ρεκόρ σε πολιτιστικό τεκμήριο, κάτι που η πραγματικότητα δεν επιτρέπει.</div><div><br />Η ευρύτερη εικόνα<br /><br />Το περιστατικό έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία η Τουρκία επενδύει ολοένα και περισσότερο στην πολιτιστική διπλωματία, επιχειρώντας να προβάλλει διεθνώς μια ενιαία τουρκική πολιτιστική αφήγηση. Σε αυτή την αφήγηση, στοιχεία που διαμορφώθηκαν σε πολυεθνοτικά περιβάλλοντα της Ανατολής, του Πόντου, των Βαλκανίων και της Μικράς Ασίας παρουσιάζονται συχνά ως αποκλειστικά τουρκικά. Για την Τουρκία, ο horon είναι χορός της Μαύρης Θάλασσας και μέρος της τουρκικής παράδοσης.<br /><br />Για τους Πόντιους Έλληνες, όμως, ο χορόν, η σέρα και οι συγγενείς χορευτικές μορφές είναι ζωντανό κομμάτι της ποντιακής ταυτότητας. Άλλο να αναγνωρίζεται ότι ο χορός χορεύεται σήμερα και στην Τουρκία, και άλλο να παρουσιάζεται διεθνώς ως αποκλειστικά «τουρκικός», χωρίς καμία αναφορά στην ποντιακή ελληνική του διάσταση. Η πρώτη προσέγγιση αναγνωρίζει την πολυπλοκότητα της ιστορίας. Η δεύτερη την απλοποιεί, την εθνικοποιεί και δημιουργεί εύλογες αντιδράσεις.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Τουρκία πλαστογράφησε την ιστορια: Παρουσίασε τον ποντιακό χορό ως «τουρκικό» και μπήκε στα Ρεκόρ Γκίνες.

Σε μία χώρα δίχως ιστορία και πολιτισμό, η οικειοποίηση της παράδοσης άλλων λαών αποτελεί συχνό φαινόμενο.  Γιάννης Κολεΐδης Ως «τουρκικό πα...

Διαβάστε την συνέχεια

Σε τροχιά ολοκληρωτικού πολέμου Ισραήλ και Ιράν.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2025/06/IRAN-ISRAEL-2-630x400.jpg" width="740" /><br /><br />Σε δραματικές ανακοινώσεις που σηματοδοτούν κατακόρυφη κλιμάκωση της έντασης στη Μέση Ανατολή προχώρησε η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του Ισραήλ, προειδοποιώντας για το ενδεχόμενο άμεσης πολεμικής σύρραξης με το Ιράν εντός των επόμενων 48 ωρών.<br /><br />Κατά τη διάρκεια έκτακτης αξιολόγησης της κατάστασης στα πολλαπλά μέτωπα της περιοχής, ο Πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου και ο Υπουργός Άμυνας Ισραέλ Κατζ αποσαφήνισαν τη σκληρή γραμμή του εθνικού αμυντικού δόγματος, αποκαλύπτοντας παράλληλα άγνωστες πτυχές των παρασκηνιακών διπλωματικών πιέσεων.<div><br />Το παρασκήνιο της απόρριψης των όρων της Χαμάς<br /><br />Ενώπιον της ανώτατης στρατιωτικής ηγεσίας των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων (IDF), ο Μπενιαμίν Νετανιάχου αποκάλυψε τις έντονες εσωτερικές και εξωτερικές πιέσεις που δέχθηκε για τον πρόωρο τερματισμό των επιχειρήσεων, οι οποίες συμπληρώνουν πλέον σχεδόν τρία χρόνια.<br /><br />Ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός αναφέρθηκε συγκεκριμένα σε πρόταση-τελεσίγραφο της Χαμάς, η οποία προέβλεπε την πλήρη απελευθέρωση των ομήρων με αντάλλαγμα την οριστική αποχώρηση του ισραηλινού στρατού από τη Λωρίδα της Γάζας.<br /><br />Ο κ. Νετανιάχου αποκάλυψε μάλιστα τη σφοδρή διαφωνία που είχε με συμβούλους του, οι οποίοι εισηγούνταν την αποδοχή των όρων και την επικοινωνιακή διαχείριση της αποχώρησης ως «νίκης».<br /><br />«Μου είπαν ότι αυτό θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως θρίαμβος.<br /><br />»Απάντησα πως η πραγματικότητα δεν παραποιείται: αυτό δεν είναι νίκη, αλλά μια ολέθρια ήττα που θα άφηνε ανέπαφους τους εχθρούς μας και τα οπλοστάσιά τους», τόνισε ο Πρωθυπουργός.<br /><br />Σύμφωνα με το σκεπτικό του, μια τέτοια υπαναχώρηση θα έθετε σε μακροπρόθεσμο κίνδυνο την εθνική ασφάλεια, καθώς το Ισραήλ θα βρισκόταν σύντομα αντιμέτωπο με έναν νέο, πιο ισχυρό πόλεμο έναντι των Ντέιφ, Σινουάρ, Χανίγια, Νασράλα, Χαμενεΐ και Άσαντ.<br /><br />Ο κ. Νετανιάχου κατέληξε επισημαίνοντας ότι η απελευθέρωση των αιχμαλώτων επετεύχθη τελικά μέσω της στρατηγικής που εφαρμόστηκε, επαναλαμβάνοντας ότι η μοναδική αποτελεσματική οδός παραμένει ο συνδυασμός της μέγιστης στρατιωτικής πίεσης και της διπλωματικής ισχύος, σε πλήρη συντονισμό με τις ΗΠΑ.</div><div><br />Προειδοποίηση για τον «Τρίτο Πόλεμο του Ιράν»<br /><br />Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Υπουργός Άμυνας Ισραέλ Κατζ, κατά τη διάρκεια επίσημης ενημέρωσης των δημοσιογράφων, υπογράμμισε τον άμεσο κίνδυνο ανάφλεξης.<br /><br />«Είναι ορατό το ενδεχόμενο ακόμη και αύριο να βρισκόμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση με το Ιράν», δήλωσε χαρακτηριστικά, ξεκαθαρίζοντας ότι οποιαδήποτε ιρανική πυραυλική επίθεση θα λάβει άμεση και συντριπτική απάντηση εντός δύο εικοσιτετραώρων.<br /><br />Το ισραηλινό κατεστημένο ασφαλείας διεμήνυσε ότι, αν και δεν επιθυμεί να υπονομεύσει τις τρέχουσες διπλωματικές πρωτοβουλίες του Αμερικανού Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, δεν πρόκειται να επιδείξει καμία ανοχή σε ζητήματα εθνικής άμυνας.<br /><br />«Στα θέματα ασφάλειας δεν χωρούν συμβιβασμοί, ούτε στο μέτωπο του Λιβάνου ούτε σε αυτό του Ιράν.<br /><br />»Εάν η Τεχεράνη επιτεθεί, αυτός θα είναι ο Τρίτος Πόλεμος του Ιράν», κατέληξε ο κ. Κατζ.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Σε τροχιά ολοκληρωτικού πολέμου Ισραήλ και Ιράν.

Σε δραματικές ανακοινώσεις που σηματοδοτούν κατακόρυφη κλιμάκωση της έντασης στη Μέση Ανατολή προχώρησε η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία το...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Ερντογάν ανακαλύπτει τον σιιτισμό.

<img height="113" src="https://www.capital.gr/Content/ImagesDatabase/p/1000x563/crop/both/bd/bd9a02386d7a4f07af9987c5afc79e36.jpg?quality=85&404=default&v=8" width="728" /><br /><br />Του <b>Κώστα Ράπτη</b><br />Ο Ταγίπ Ερντογάν δεν φημίζεται για τα φιλο-σιιτικά του αισθήματα. Αλλά ως μαιτρ των τακτικών ελιγμών μπορεί να εμφανίζει και διαφορετικό πρόσωπο.<br /><br />Όταν στις 29 Μαϊου 2013, κατά την τελετή θεμελίωσης της τρίτης γέφυρας του Βοσπόρου, ο τότε πρωθυπουργός της Τουρκίας ανακοίνωσε ότι αυτή θα λάβει το όνομα του Σουλτάνου Σελίμ Α' Γιαβούζ, η αλεβιτική κοινότητα της γείτονος υπέστη σοκ, για αυτό και προσχώρησε μαζικά στις κινητοποιήσεις της πλατείας Γκεζί που είχαν ξεκινήσει την προηγουμένη. Άλλωστε, η συριακή περιπέτεια στην οποία είχε ήδη βυθιστεί η Τουρκία, στο πλευρό των σουνιτών ανταρτών που ήθελαν να ανατρέψουν το περί τον Άσαντ δίκτυο εξουσίας των ετερόδοξων Αλαουιτών (Νοσάιρι), ενέτεινε τα σεκταριστικά πάθη.<br /><br />Ο Σελίμ ο Σκυθρωπός υπήρξε μέγας διώκτης των Αλεβιτών (Κιζιλμπασήδων) της Ανατολίας, γεγονός σχετιζόμενο και με την πολεμική σύγκρουσή του με την Περσία των Σαφαβιδών. Ήταν ο πρώτος Οθωμανός σουλτάνος ο οποίος έλαβε τον τίτλο του Χαλίφη (1517), μετά την κατάκτηση της αραβικής Ανατολής. Εξ ού και ο σάχης Ισμαήλ επέβαλε τον Δωδεκαδικό Σιιτισμό ως επίσημο δόγμα της δικής του επικράτειας, μη αναγνωρίζοντας την θρησκευτική εξουσία του μεγάλου ανταγωνιστή του. (Δωδεκαδικοί, Αλεβίτες και Αλαουίτες αποτελούν, μαζί με τους τους Ζαϊδίτες της Υεμένης και τους Ισμαηλίτες διαφορετικούς κλάδους του Σιιτισμού).<br /><br />Καθώς ο ισλαμικός κόσμος αυτές τις μέρες διανύει τον πένθιμο για τους Σιίτες μήνα Μουχαρράμ, που κορυφώνεται με τις τελετές της Ασούρα, σε ανάμνηση του φόνου του Ιμάμη Χουσεϊν στην Καρμπάλα του σημερινού Ιράκ, ο Τούρκος πρόεδρος αποφάσισε να αποστείλει μήνυμα συμπαράστασης στους μη σουνίτες συμπατριώτες του.<br /><br />Σε εόρτιο δείπνο την Τετάρτη στο προεδρικό μέγαρο της Άγκυρας ο Ερντογάν συνεχάρη τους Μουσουλμάνους για τον ιερό μήνα Μουχάραμ, χαρακτηρίζοντάς τον ως μια περίοδο περισυλλογής, προσευχής και ενότητας. Εξέφρασε την ελπίδα ότι ο μήνας θα φέρει ειρήνη και ευλογίες στην Τουρκία, τον ισλαμικό κόσμο και την ανθρωπότητα. Ενόψει δε της Ασούρα, τίμησε τη μνήμη του Ιμάμη Χουσεΐν και των περισσότερων από 70 συντρόφων του που μαρτύρησαν μαζί του δηλώνοντας: "Εξακολουθούμε να κουβαλάμε τον πόνο της Καρμπάλα στις καρδιές μας. Για 14 αιώνες, θρηνούμε το μαρτύριο του Ιμάμη Χουσεΐν και των συντρόφων του”. Πρόσθεσε ότι τα γεγονότα της Καρμπάλα απέδειξαν ότι ενώ οι άνθρωποι μπορεί να χάσουν τη ζωή τους, οι αρχές της δικαιοσύνης και της αλήθειας παραμένουν. Και συμπλήρωσε: Ο σεβασμός και η αφοσίωση στην Ahl al-Bayt (την Οικογένεια του Προφήτη) αποτελούν την ουσία και το θεμέλιο αυτού του έθνους και αναπόσπαστο μέρος της πολιτιστικής και πνευματικής ταυτότητας της Ανατολίας.<br /><br />Κάνοντας έκκληση για ενότητα, ο Ερντογάν επικαλέστηκε τις διδασκαλίες του Κορανίου που προτρέπουν τους πιστούς να παραμείνουν ενωμένοι και να αποφεύγουν τη διαίρεση, λέγοντας ότι η κοινωνική συνοχή είναι η ισχυρότερη προστασία ενάντια στις προσπάθειες δημιουργίας διχόνοιας.<br /><br />Αναφέρθηκε επίσης στα λόγια του Χατζή Μπεκτάς Βελή, του γενάρχη των Αλεβιτών, "ας είμαστε ενωμένοι, δυνατοί και ζωντανοί”, περιγράφοντάς τα ως ένα διαρκές θεμέλιο αδελφοσύνης στην Τουρκία.<br /><br />Ο Ερντογάν δεν παρέλειψε να αναφερθεί στις κυβερνητικές πολιτικές υπέρ των Αλεβιτών, των οποίων οι χώροι λατρείας (τζεμεβί), οι οποίοι προηγουμένως δεν είχαν αναγνώριση, υπάγονται από το 2022 σε πρόγραμμα της προεδρίας, που καλύπτει τα έξοδα συντήρησης, επίπλωσης και ηλεκτροδότησής τους.<br /><br />Όλα αυτά έχουν προφανή εσωτερική πολιτική στόχευση. Άλλωστε, οι Αλεβίτες αποτελούσαν παραδοσιακά εκλογικό κοινό του αντιπολιτευόμενου Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος το οποίο βρίσκεται σε κρίση.<br /><br />Αποτελεί, ωστόσο, ενδιαφέρον ερώτημα κατά πόσον τα φιλο-σιιτικά ανοίγματα του Ερντογάν αποτελούν και ένα "κλείσιμο του ματιού” ως προς τις περιφερειακές του συμμαχίες, σε μία συγκυρία κατά την οποία ο πόλεμος ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν ανέτρεψε τις μεσανατολικές ισορροπίες.<br /><br />Επ' αυτού, ο αντιπρόεδρος του Ερντογάν, Τζεβντέτ Γιλμάζ υπήρξε περισσότερο συγκεκριμένος. Μιλώντας στην "Τελετή Πένθους της Παγκόσμιας Ασούρα” στην Κωνσταντινούπολη την Πέμπτη, ο αντιπρόεδρος δήλωσε ότι τα μαθήματα της Καρμπάλα παραμένουν επίκαιρα σήμερα, καθώς η δικαιοσύνη και το κράτος δικαίου πρέπει να υπερισχύσουν της κατάχρησης εξουσίας.<br /><br />Κάνοντας παραλληλισμούς μεταξύ της τραγωδίας της Καρμπάλα και των σύγχρονων παγκόσμιων συγκρούσεων, ο Γιλμάζ είπε ότι ο κόσμος συνεχίζει να αντιμετωπίζει προκλήσεις από εκείνους που πιστεύουν ότι η εξουσία από μόνη της παρέχει νομιμότητα. "Υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν, "Είμαι ισχυρός, άρα μπορώ να κάνω ό,τι θέλω". Δεν μπορούμε να δεχτούμε μια τέτοια νοοτροπία”, είπε. "Η εξουσία που αποσπάται από τη δικαιοσύνη, τη συμπόνια και το κράτος δικαίου δεν έχει διαρκή αξία. Η ιστορία έχει δείξει ότι καμία εξουσία που δεν στερείται νομιμότητας και σεβασμού προς τον νόμο δεν μπορεί να διαρκέσει”.<br /><br />Ο Γιλμάζ δήλωσε ότι η Τουρκία υποστηρίζει τον συνδυασμό της ηθικής νομιμότητας με τη δύναμη σε μια περίοδο αυξανόμενης περιφερειακής αβεβαιότητας. Προειδοποίησε επίσης κατά των προσπαθειών διαίρεσης των κοινωνιών βάσει εθνοτικών και θρησκευτικών γραμμών, υποστηρίζοντας ότι η ποικιλομορφία θα πρέπει να θεωρείται πηγή δύναμης και όχι σύγκρουσης. "Εκτός αν δούμε τις ταυτότητες και τις διαφορές μας ως στοιχεία που αλληλοσυμπληρώνονται και εμπλουτίζουν, θα συνεχίσουμε να υπηρετούμε τα συμφέροντα των άλλων”. Αναφερόμενος δε στις πρόσφατες συγκρούσεις στην περιοχή, ο Γιλμάζ είπε ότι η Τουρκία έχει αντισταθεί στις προσπάθειες υποδαύλισης θρησκευτικών εντάσεων, σεβόμενη τις διαφορετικές ταυτότητες, δίνοντας παράλληλα έμφαση στις κοινές αξίες.<br /><br />Όλα αυτά σε μια συγκυρία διόλου αθώα κατά την οποία λ.χ. το Ισραήλ θέτει υπό την "προστασία” του τα αποσχιστικά σχέδια (μερίδας) των Δρούζων της Συρίας και προσπαθεί μαζί με τις ΗΠΑ να δελεάσει τον αλ-Σάραα της Συρίας να επέμβει στον Λίβανο εναντίον της φιλο-ιρανικής σιιτικής Χεζμπολλάχ. Το δίλημμα για την Τουρκία (μεγάλη χορηγό του αλ Σάραα και επίδοξη κηδεμόνα του βορείου Λιβάνου) είναι μεγάλο. Αλλά η κλιμάκωση του ανταγωνισμού με το Ισραήλ (το οποίο, πολύ χαρακτηριστικά, μόλις αναγνώρισε την Αρμενική Γενοκτονία) λειτουργεί αποτρεπτικά για την προσχώρηση σε αλλότριους σχεδιασμούς.<div><br /></div><div><a href="https://www.capital.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Ερντογάν ανακαλύπτει τον σιιτισμό.

Του Κώστα Ράπτη Ο Ταγίπ Ερντογάν δεν φημίζεται για τα φιλο-σιιτικά του αισθήματα. Αλλά ως μαιτρ των τακτικών ελιγμών μπορεί να εμφανίζει και...

Διαβάστε την συνέχεια

Δύσκολα θα βγάλουν άκρη ΗΠΑ και Ιράν στο Κατάρ…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://vphoto.vietnam.vn/thumb/640x360/vietnam/resource/IMAGE/2026/06/18/1781771021559_anh-1-jpg.webp" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="360" data-original-width="640" height="113" src="https://vphoto.vietnam.vn/thumb/640x360/vietnam/resource/IMAGE/2026/06/18/1781771021559_anh-1-jpg.webp" width="729" /></a></div><br /><div>Το Ιράν και οι ΗΠΑ ανήγγειλαν χθες Δευτέρα συνομιλίες αντιπροσωπειών τους στο Κατάρ, που αναμένεται να αρχίσουν εντός της ημέρας, μετά τις ανταλλαγές πληγμάτων των τελευταίων ημερών, ωστόσο η Τεχεράνη αναφέρθηκε σε επαφές τεχνικού επιπέδου, όχι απευθείας διαπραγματεύσεις με την αντίπαλη πλευρά, ενώ η Ουάσιγκτον έκανε λόγο για «συναντήσεις υψηλού επιπέδου».</div><br />Τα δυο μέρη αποφάσισαν, σύμφωνα με Αμερικανό αξιωματούχο που μίλησε στο Γαλλικό Πρακτορείο, να σταματήσουν την ανταλλαγή πληγμάτων που διεξάγονταν παρά την υπογραφή καταρχήν συμφωνίας ανάμεσά τους, του «μνημονίου κατανόησης», στα μέσα του Ιουνίου, με σκοπό να τερματιστεί ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Και ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε μέσω Truth Social –με όλα τα γράμματα κεφαλαία– ότι «το Ιράν ζήτησε συνάντηση» και «θα γίνει αύριο (σ.σ. σήμερα Τρίτη) στη Ντόχα!». Λίγο αργότερα η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Κάρολαϊν Λέβιτ ανέφερε στο Fox News ότι οι απεσταλμένοι του προέδρου, ο Στιβ Γουίτκοφ και ο Τζάρεντ Κούσνερ, μεταβαίνουν στο εμιράτο για να «συμμετάσχουν σε συναντήσεις υψηλού επιπέδου» μέσα στην εβδομάδα.<br /><br />Διπλωματική πηγή ενήμερη σχετικά επιβεβαίωσε στο AFP συνάντηση «τεχνικών ομάδων τις επόμενες ημέρες» προσθέτοντας πως πλέον «είναι επιχειρησιακοί δίαυλοι επικοινωνίας για την αποκλιμάκωση συμβάντων».<div><br />Εντάσεις για το Ορμούζ<br /><br />Αφού αρχικά διέψευσε ότι θα γίνει οποιαδήποτε συνάντηση, η ιρανική διπλωματία αργότερα χθες Δευτέρα επιβεβαίωσε ότι στέλνει «αντιπροσωπεία εμπειρογνωμόνων» στη Ντόχα αυτή την εβδομάδα. Ωστόσο «τις επόμενες ημέρες δεν θα διαπραγματευτούμε με την αμερικανική πλευρά σε κανένα επίπεδο», επέμεινε ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών Εσμαΐλ Μπαγαεΐ.<br /><br />Οι εντάσεις είναι επικεντρωμένες στη διαχείριση του στρατηγικής σημασίας του Ορμούζ, όπου η κίνηση επανήλθε στο ρελαντί το σαββατοκύριακο, έπειτα από δυο επιθέσεις εναντίον πλοίων. Συνολικά, 29 πλοία που μετέφεραν πρώτες ύλες διέσχισαν το στενό το Σάββατο και άλλα 12 προχθές Κυριακή, σύμφωνα με δεδομένα της εταιρείας παρακολούθησης της κίνησης των πλοίων Kpler· αριθμοί πολύ χαμηλότεροι από αυτούς των προηγούμενων ημερών.<br /><br />Η Τεχεράνη επαναλαμβάνει εδώ κι εβδομάδες, παρά την αντίθεση της Ουάσιγκτον, ότι το στενό δεν θα επανέλθει στην προπολεμική κατάσταση, όταν η διέλευσή του γινόταν δωρεάν. Και απειλεί τα πλοία που προσπαθούν να παρακάμψουν το καθορισμένο δρομολόγιο.<br /><br />Από την περασμένη Πέμπτη, δυο πλοία χτυπήθηκαν από βλήματα άγνωστης προέλευσης — οι επιθέσεις αποδόθηκαν στην Τεχεράνη από τον αμερικανικό στρατό, ο οποίος δυο ημέρες αργότερα βομβάρδισε το Ιράν. Η Ισλαμική Δημοκρατία ανταπέδωσε εξαπολύοντας πυραύλους και μη επανδρωμένα εναέρια συστήματα εναντίον γειτόνων της στον Κόλπο, ιδίως του Κουβέιτ και του Μπαχρέιν. Η αναζωπύρωση απειλούσε να οδηγήσει σε κατάρρευση της καταρχήν συμφωνίας που υπέγραψαν οι πρόεδροι των δυο χωρών τη 17η Ιουνίου.</div><div><br />Έξοδα υπηρεσιών<br /><br />Το Ιράν και το Ομάν λένε πως θα ασκήσουν τα κυριαρχικά δικαιώματά τους ως προς τη διέλευση του στενού και ετοιμάζονται να προχωρήσουν στην επιβολή τελών για την παρεχόμενη υπηρεσία. Ωστόσο η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (CNUDM), που υιοθετήθηκε το 1982, αλλά δεν έχει επικυρώσει η Τεχεράνη εγγυάται δικαίωμα «διέλευσης» από στενά που εξυπηρετούν τη διεθνή ναυσιπλοΐα, όπως αυτό του Ορμούζ, που συνδέει τον Κόλπο με τον υπόλοιπο κόσμο.<br /><br />Το στενό, που έκλεισε de facto η Ισλαμική Δημοκρατία όταν ξέσπασε ο πόλεμος την 28η Φεβρουαρίου, με την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον της, κάτι που αποσταθεροποίησε το παγκόσμιο εμπόριο υδρογονανθράκων και απογείωσε τις τιμές του πετρελαίου, άνοιξε ξανά μόλις την περασμένη εβδομάδα. Πλην όμως η Τεχεράνη δεν επιτρέπει να χρησιμοποιείται παρά μόνο μια πορεία, κατά μήκος των ακτών της.<br /><br />Στην άλλη πλευρά, το Ομάν παραμένει αόριστο και ανακοίνωσε τη διάνοιξη εναλλακτικής προσωρινής ρότας, που παρουσιάστηκε από σουλτανάτο ως πρωτοβουλία σε συντονισμό με τον ΟΗΕ για να απομακρυνθούν τα πληρώματα και τα πλοία που είχαν αποκλειστεί στον Κόλπο για μήνες.<br /><br />Ο Χάιθαμ μπιν Ταρίκ, ο σουλτάνος του Ομάν, και ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν συνηγόρησαν χθες υπέρ της «ελεύθερης ναυσιπλοΐας, χωρίς όρους ούτε περιορισμούς», και συμφώνησαν να διεξαγάγουν «επιχειρήσεις άρσης ναρκών από κοινού». Κάτι στο οποίο η ιρανική διπλωματία αντέδρασε καλώντας το Παρίσι να μην «περιπλέκει ακόμη περισσότερο» την κατάσταση.<br /><br />«Αποφασιστικότητα»<br /><br />Στον Λίβανο, που συμπεριλήφθηκε κατ’ απαίτηση της Τεχεράνης στις συνομιλίες με τις ΗΠΑ, ο στρατός του Ισραήλ συνέχισε το σαββατοκύριακο να εξαπολύει αεροπορικές επιδρομές και να διεξάγει επιχειρήσεις καταστροφών παρά την υπογραφή στην Ουάσιγκτον την Παρασκευή συμφωνίας-πλαισίου με σκοπό να αποκατασταθεί «διαρκής ειρήνη».<br /><br />Σύμφωνα με το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων του Λιβάνου, νέο πλήγμα του Ισραήλ καταγράφτηκε χθες στο νότιο τμήμα της χώρας. Η συμφωνία-πλαίσιο προβλέπει ότι το Ισραήλ θα συνεχίσει να κατέχει τμήμα του νοτίου Λιβάνου, όπως συμβαίνει από την αρχή του νέου πολέμου εναντίον της Χεζμπολά, τη 2η Μαρτίου, όσο το σιιτικό κίνημα που πρόσκειται στο Ιράν δεν καταθέτει τα όπλα.<br /><br />Πρόκειται για απαίτηση που προβάλλεται για δεκαετίες και η λιβανική κυβέρνηση δεν έχει μπορέσει να ικανοποιήσει παρά την πίεση των ΗΠΑ. Χθες ο πρόεδρος του Λιβάνου Ζοζέφ Αούν εξέφρασε την «αποφασιστικότητα» των αρχών να επιβληθεί η εξουσία του κράτους ως τα σύνορα με το Ισραήλ με την ανάπτυξη του στρατού — στο νότιο τμήμα της χώρας, οχυρό της Χεζμπολά.<br /><br />Η Χεζμπολά κατηγορείται πως έσυρε τον Λίβανο στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή στις αρχές Μαρτίου, όταν εκτόξευσε ρουκέτες εναντίον του Ισραήλ για να εκδικηθεί τον θάνατο του Ιρανού ανώτατου ηγέτη Αλί Χαμενεΐ, ο οποίος σκοτώθηκε τις πρώτες ώρες της αμερικανοϊσραηλινής επίθεσης εναντίον της Ισλαμικής Δημοκρατίας την 28η Φεβρουαρίου. Σε αντίποινα, το Ισραήλ ορκίστηκε να «εξαλείψει» τον εχθρό κι εξαπέλυσε ευρείας κλίμακας βομβαρδισμούς και χερσαία εισβολή στον νότιο Λίβανο, σκοτώνοντας πάνω από 4.200 ανθρώπους, σύμφωνα με τους αριθμούς του υπουργείου Υγείας στη Βηρυτό.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.amna.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Δύσκολα θα βγάλουν άκρη ΗΠΑ και Ιράν στο Κατάρ…

Το Ιράν και οι ΗΠΑ ανήγγειλαν χθες Δευτέρα συνομιλίες αντιπροσωπειών τους στο Κατάρ, που αναμένεται να αρχίσουν εντός της ημέρας, μετά τις α...

Διαβάστε την συνέχεια