Ο Trump διέταξε προετοιμασίες για εισβολή στη Γροιλανδία, αντιδρούν οι στρατηγοί .Το ΝΑΤΟ κινδυνεύει με κατάρρευση.

<img height="130" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/ee9bd73478d2a1e3bca85880cdfda955_XL.jpg?v=2" width="731" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Οι ενδιάμεσες εκλογές στις 3 Νοεμβρίου 2026 και ο κίνδυνος κατάρρευσης του ΝΑΤΟ</span></h3>Μια πολιτική και στρατιωτική κρίση βρίσκεται σε εξέλιξη σχετικά με το καθεστώς της Γροιλανδίας, επηρεάζοντας άμεσα τις σχέσεις των ΗΠΑ με τους Ευρωπαίους συμμάχους τους και το ΝΑΤΟ.<br />Σύμφωνα με βρετανικά μέσα ενημέρωσης, ο στενός κύκλος του Trump συζητά στρατιωτικές και πολιτικές επιλογές για την άσκηση πίεσης στην αυτόνομη επικράτεια της Δανίας, ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο και άλλες χώρες του ΝΑΤΟ αναζητούν τρόπους για να περιορίσουν την κλιμάκωση ενισχύοντας την παρουσία του ΝΑΤΟ στην Αρκτική.<br /><br />Η απειλή εισβολής των Αμερικανών πριν προλάβουν Ρώσοι και Κινέζοι<br /><br />Σύμφωνα με την Daily Mail, ο Trump έδωσε εντολή στη Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων να αναπτύξει ένα σχέδιο για πιθανή εισβολή στη Γροιλανδία.<br />Η πιο σκληρή γραμμή προωθείται από εκπροσώπους της ριζοσπαστικής πτέρυγας MAGA εντός του περιβάλλοντος του προέδρου, ιδίως από τον Σύμβουλο Εσωτερικής Ασφάλειας Stephen Miller.<br />Ωστόσο, σύμφωνα με την Βρετανική Daily Mail, η πρωτοβουλία αυτή έχει συναντήσει αντίσταση από την κορυφαία στρατιωτική ηγεσία των ΗΠΑ.<br />Πηγές αναφέρουν ότι η προεδρική διοίκηση είναι τόσο εμπνευσμένη από την επιτυχία της επιχείρησης σύλληψης του ηγέτη της Βενεζουέλας Nicolás Maduro που θέλει να καταλάβει γρήγορα τη Γροιλανδία «πριν η Ρωσία ή η Κίνα προβούν σε οποιαδήποτε ενέργεια».<br /><br />Οι ενδιάμεσες εκλογές στις 3 Νοεμβρίου 2026 και ο κίνδυνος κατάρρευσης του ΝΑΤΟ<br /><br />Βρετανοί διπλωμάτες που επικαλείται το δημοσίευμα πιστεύουν ότι ο Trump καθοδηγείται επίσης από την επιθυμία να αποσπάσει την προσοχή των Αμερικανών ψηφοφόρων από την κατάσταση της οικονομίας των ΗΠΑ πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές αργότερα φέτος, μετά τις οποίες οι Ρεπουμπλικάνοι θα μπορούσαν να χάσουν τον έλεγχο του Κογκρέσου.<br />Ωστόσο, μια τέτοια ριζοσπαστική κίνηση η στρατιωτική κατάληψη της Γροιλανδίας θα έθετε τον Trump σε αντίθεση με τον Βρετανό πρωθυπουργό Keir Starmer και «θα οδηγούσε ουσιαστικά στην κατάρρευση του ΝΑΤΟ», σύμφωνα με την Daily Mail.<br />Μια ανάλυση διπλωματών που αναφέρονται στο δημοσίευμα της Daily Mail περιγράφει ένα «χειρότερο σενάριο» στο οποίο η συμμαχία θα μπορούσε να «καταστραφεί εκ των έσω».<br /><br />To σχέδιο… διάλυσης του ΝΑΤΟ<br /><br />«Ορισμένοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι υποψιάζονται ότι αυτός είναι ο πραγματικός στόχος της ριζοσπαστικής φράξιας MAGA γύρω από τον Trump.<br />Δεδομένου ότι το Κογκρέσο δεν θα επιτρέψει στον Trump να αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ, η κατοχή της Γροιλανδίας θα μπορούσε να αναγκάσει τους Ευρωπαίους να εγκαταλείψουν το ΝΑΤΟ.<br />Εάν ο Trump θέλει να διαλύσει το ΝΑΤΟ, αυτός μπορεί να είναι ο πιο βολικός τρόπος για να το κάνει», αναφέρει μια διπλωματική πηγή.<br /><br />Εντολή στην Κοινή Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων (JSOC) αλλά οι στρατηγοί αντέδρασαν<br /><br />Ο πρόεδρος των ΗΠΑ φέρεται να έχει ήδη δώσει εντολή στην Κοινή Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων (JSOC) να διερευνήσει στρατιωτικές επιλογές, αλλά οι Αρχηγοί του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων αντιτάχθηκαν σε αυτό, επικαλούμενοι την παρανομία μιας τέτοιας κίνησης και την έλλειψη υποστήριξης από το Κογκρέσο.<br />Μια πηγή ισχυρίζεται ότι οι στρατηγοί προσπάθησαν να στρέψουν την προσοχή του προέδρου σε «λιγότερο αμφιλεγόμενα βήματα», όπως η αναχαίτιση δεξαμενόπλοιων από τον «σκιώδη στόλο» της Ρωσίας ή πιθανές νέες επιθέσεις στο Ιράν.<br />Ορισμένες πηγές περιγράφουν ένα σενάριο κλιμάκωσης στο οποίο οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν στρατιωτική βία ή πολιτικό καταναγκασμό για να διακόψουν τους δεσμούς της Γροιλανδίας με τη Δανία.<br /><br />Σενάριο συμβιβασμού και η κρίσιμη σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ στις 7 Ιουλίου<br /><br />Εξετάζεται επίσης ένα «σενάριο συμβιβασμού»: Η Δανία θα χορηγούσε στις ΗΠΑ πλήρη στρατιωτική πρόσβαση στο νησί και θα το έκλεινε στη Ρωσία και την Κίνα, επισημοποιώντας την πρόσβαση που ήδη έχουν οι Αμερικανοί.<br />Ένα από τα έγγραφα σημειώνει ότι, για εσωτερικούς πολιτικούς λόγους, ο Trump μπορεί να ξεκινήσει με το σκληροπυρηνικό σενάριο και στη συνέχεια να προχωρήσει σε συμβιβασμό. Ευρωπαίοι αξιωματούχοι φοβούνται ότι το παράθυρο ευκαιρίας για μια τέτοια ενέργεια κλείνει μέχρι το καλοκαίρι και υποδηλώνουν ότι η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ στις 7 Ιουλίου θα μπορούσε να είναι μια κρίσιμη στιγμή.<br /><br />Αποστολή του ΝΑΤΟ στη Γροιλανδία<br /><br />Εν τω μεταξύ, σύμφωνα με την Telegraph, το Ηνωμένο Βασίλειο διαβουλεύεται με τους Ευρωπαίους εταίρους σχετικά με την πιθανή ανάπτυξη δυνάμεων του ΝΑΤΟ στη Γροιλανδία.<br />Αυτές οι συζητήσεις θεωρούνται ως μια προσπάθεια να αποτραπεί περαιτέρω κλιμάκωση, ενώ παράλληλα θα ενισχυθεί η ασφάλεια στην περιοχή της Αρκτικής.<br />Σύμφωνα με την Telegraph, Βρετανοί αξιωματούχοι συναντήθηκαν με τους Γερμανούς και Γάλλους ομολόγους τους τις τελευταίες ημέρες για να ξεκινήσουν τον προκαταρκτικό σχεδιασμό. Οι επιλογές που εξετάζονται βρίσκονται στα αρχικά στάδια και θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν την ανάπτυξη βρετανικών στρατευμάτων, πλοίων και αεροσκαφών για την προστασία του νησιού από πιθανές απειλές από τη Ρωσία και την Κίνα.<br />Οι ευρωπαϊκές χώρες ελπίζουν ότι μια ενισχυμένη παρουσία του ΝΑΤΟ θα πείσει τον Trump να εγκαταλείψει την ιδέα της προσάρτησης της Γροιλανδίας.<br />Σε μια τέτοια περίπτωση, ο πρόεδρος των ΗΠΑ θα μπορούσε να το παρουσιάσει αυτό ως νίκη για τους Αμερικανούς φορολογούμενους, υποστηρίζοντας ότι η Ευρώπη επωμίζεται το κύριο βάρος του οικονομικού βάρους της διασφάλισης της ασφάλειας στον Ατλαντικό και την Αρκτική.<br />Πηγές της βρετανικής κυβέρνησης σημειώνουν ότι ο Keir Starmer λαμβάνει τις απειλές από τη Ρωσία και την Κίνα στην περιοχή "εξαιρετικά σοβαρά" και συμμερίζεται την ανάγκη ενίσχυσης της θέσης της.<br /><br />Σχέδιο κυρώσεων των ΗΠΑ<br /><br />Η Telegraph αναφέρει επίσης ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση συζητά πιθανά αντίποινα εάν η Ουάσινγκτον απορρίψει την πρόταση για την ανάπτυξη δυνάμεων του ΝΑΤΟ.<br />Σύμφωνα με πηγές, η ΕΕ μπορεί να εξετάσει το ενδεχόμενο επιβολής κυρώσεων κατά αμερικανικών εταιρειών.<br />Πιθανοί στόχοι περιλαμβάνουν τις τεχνολογικές εταιρείες Meta (χαρακτηρισμένες ως εξτρεμιστικές στη Ρωσία και απαγορευμένες), την Google, τη Microsoft και την X, καθώς και αμερικανικές τράπεζες και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που δραστηριοποιούνται στην ευρωπαϊκή αγορά.<br /><br />Να επανεξεταστούν οι Αμερικανικές βάσεις στην Ευρώπη<br /><br />Μια πιο ριζοσπαστική επιλογή, σύμφωνα με το δημοσίευμα, περιλαμβάνει την αναθεώρηση της κατάστασης των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στην Ευρώπη.<br />Ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Rubio, αναμένεται να έχει συνομιλίες με τον Δανό Υπουργό Εξωτερικών, Lars Leke Rasmussen, την επόμενη εβδομάδα.<br />Ευρωπαίοι διπλωμάτες ελπίζουν ότι αυτός ο διάλογος θα έχει αποτρεπτικό αποτέλεσμα για τον Λευκό Οίκο και θα μειώσει τον κίνδυνο περαιτέρω κλιμάκωσης γύρω από τη Γροιλανδία.<br /><br />Η ΕΕ φοβάται ανταλλαγή Γροιλανδίας με Ουκρανία...<br /><br />Ορισμένοι αξιωματούχοι της ΕΕ φοβούνται ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ Trump θα μπορούσε να πάρει τη Γροιλανδία στο πλαίσιο της συμφωνίας με την Ουκρανία, αναφέρει το Politico.<br />«Ορισμένοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι φοβούνται ότι η ομάδα του Trump μπορεί να προσπαθήσει να αποκτήσει τη Γροιλανδία στο πλαίσιο μιας ευρύτερης συμφωνίας για την Ουκρανία»,<br />Ο Trump είναι απίθανο να κάνει μια τέτοια συμφωνία σύντομα, αλλά αυτό θα μπορούσε να αλλάξει, δήλωσε ανώτερος αξιωματούχος του Λευκού Οίκου.<br />«Είναι σαν μια επιχειρηματική συμφωνία», εξήγησε ο αξιωματούχος.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.

Ο Trump διέταξε προετοιμασίες για εισβολή στη Γροιλανδία, αντιδρούν οι στρατηγοί .Το ΝΑΤΟ κινδυνεύει με κατάρρευση.

Οι ενδιάμεσες εκλογές στις 3 Νοεμβρίου 2026 και ο κίνδυνος κατάρρευσης του ΝΑΤΟ Μια πολιτική και στρατιωτική κρίση βρίσκεται σε εξέλιξη σχετ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πραγματικά ασύλληπτο. Πώς οι ΗΠΑ … βοήθησαν το Ιράν. Διαλύθηκε ο συνασπισμός κατά των Houthi.

<img height="142" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/4b4a443e2f143c2e4d807e0db9ae6b4b_XL.jpg?v=2" width="768" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Πώς η διάλυση της αμερικανικής αρχιτεκτονικής ασφαλείας στον Περσικό Κόλπο ενισχύει το Ιράν.</span></h3>Οι Αμερικανοί έχουν την ικανότητα να επιδεικνύουν δύναμη, όχι όμως να τη μετατρέπουν σε μακροπρόθεσμη στρατηγική ευφυΐα.<br />Η ιστορία της σταδιακής κατάρρευσης της φιλοαμερικανικής συμμαχίας στον Περσικό Κόλπο αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς η υπερεπέμβαση, η κοντόφθαλμη πολιτική και η απουσία συνεκτικού σχεδίου οδηγούν όχι στη σταθερότητα, αλλά στην ενίσχυση των αντιπάλων – πρωτίστως του Ιράν.<br /><br />Από την «ενιαία αραβική συμμαχία» στον εσωτερικό πόλεμο<br /><br />Ο πόλεμος στην Υεμένη ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2015 ως μια ενιαία αραβική προσπάθεια, με την υποστήριξη των ΗΠΑ, ενάντια στους αντάρτες Houthi.<br />Ωστόσο, αυτό που παρουσιαζόταν ως κοινό μέτωπο, αποδείχθηκε εύθραυστο και τεχνητό.<br />Σήμερα, η σύγκρουση έχει μετατραπεί σε έναν έμμεσο αλλά σαφή ανταγωνισμό μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ΗΑΕ).<br />Τα ΗΑΕ, διαβλέποντας τη σταδιακή αποχώρηση και την απώλεια ηγεμονικού ρόλου της Ουάσιγκτον στην περιοχή, αποφάσισαν να κινηθούν αυτόνομα.<br />Στήριξαν ενεργά το Νότιο Μεταβατικό Συμβούλιο (STC/UPS) στην Υεμένη, το οποίο επιδιώκει την ανεξαρτησία του νότου – τη στιγμή που στον βορρά οι Houhi έχουν ήδη επιτύχει μια de facto απόσχιση.<br />Τον Δεκέμβριο, με την άμεση στρατιωτική υποστήριξη των Εμιράτων, οι δυνάμεις του STC κατέλαβαν στρατηγικής σημασίας και πλούσιες σε υδρογονάνθρακες επαρχίες όπως το Hadramaut και το Mahra, καθώς και κομβικά λιμάνια: Aden, Muqalla και Socotra.<br />Τα διεθνή μέσα άρχισαν ανοιχτά να μιλούν για τη γέννηση ενός νέου κράτους στα ερείπια της Υεμένης.<br /><br />Η σαουδαραβική αντεπίθεση και η ταπεινωτική υποχώρηση των Εμιράτων<br /><br />Η Σαουδική Αραβία, που μέχρι τότε έλεγχε το Aden αντέδρασε καθυστερημένα αλλά βίαια<br />Ξεκίνησε αεροπορικές επιδρομές κατά των «αυτονομιστών», δηλώνοντας ότι υπερασπίζεται τη «νόμιμη κυβέρνηση» της Υεμένης.<br />Παράλληλα, το Ριάντ έδωσε τελεσίγραφο στο Abu Dhabi: αποχώρηση όλων των δυνάμεων εντός 24 ωρών, επιβολή κατάστασης έκτακτης ανάγκης 90 ημερών και ναυτικός αποκλεισμός των λιμανιών για 72 ώρες, ακυρώνοντας στην πράξη τη μεταξύ τους αμυντική συμφωνία.<br />Τα ΗΑΕ, χωρίς χερσαία σύνορα με την Υεμένη και με σαφώς περιορισμένες στρατιωτικές δυνατότητες έναντι της Σαουδικής Αραβίας, αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν.<br />Το υπουργείο Άμυνας των Εμιράτων ανακοίνωσε την απόσυρση των δυνάμεων «για την ασφάλεια του προσωπικού, λόγω αυξημένων κινδύνων και ανοιχτής σύγκρουσης εντός της συμμαχίας».<br />Στις 9 Ιανουαρίου, το STC αυτοδιαλύθηκε και ο ηγέτης του κατέφυγε στα ΗΑΕ.<br /><br />Πραγματικά κερδισμένοι Ιράν και Houthi<br /><br />Το αποτέλεσμα όλων αυτών δεν είναι η αποκατάσταση της σταθερότητας, αλλά το ακριβώς αντίθετο.<br />Οι Houthi, με τη στήριξη της Τεχεράνης, είναι οι μεγάλοι ωφελημένοι.<br />Καθώς οι πρώην σύμμαχοι μετατρέπονται σε αντιπάλους και εξαντλούνται σε μεταξύ τους συγκρούσεις μέσω πληρεξουσίων, το Ιράν αποκτά χρόνο, χώρο και επιρροή.<br />Η αμερικανική πολιτική των τελευταίων δεκαετιών – από την υποδαύλιση της Αραβικής Άνοιξης μέχρι τη βεβιασμένη δημιουργία συμμαχιών χωρίς πραγματική συνοχή – δημιούργησε ένα τεράστιο κενό ισχύος στην Υεμένη. Ένα κενό που ούτε το Ριάντ ούτε το Abu Dhabi μπόρεσαν να καλύψουν χωρίς να συγκρουστούν μεταξύ τους.<br /><br />Μπαχρέιν: O επόμενος κρίκος που σπάει<br /><br />Οι επιπτώσεις, όμως, δεν περιορίζονται στην Υεμένη.<br />Σύμφωνα με το γαλλικό μέσο Dark Box, σαουδαραβικά στρατεύματα της λεγόμενης «Ασπίδας Ισχύος» αποχώρησαν από το Μπαχρέιν, φερόμενα να στηρίζονται μέχρι πρότινος από τα ΗΑΕ.<br />Η αποχώρησή τους ανοίγει εκ νέου τον δρόμο για την ενεργοποίηση της σιιτικής πλειοψηφίας της χώρας, με σαφή υποστήριξη από το Ιράν.<br />Οι αναλυτές μιλούν για μια «αναγκαστική περεστρόικα» στον Περσικό Κόλπο.<br />Οι εντάσεις μεταξύ Ριάντ και Abu Dhabi δεν περιορίζονται πλέον στο πετρέλαιο, στα σύνορα ή στην Υεμένη και το Σουδάν, αλλά αγγίζουν τον ίδιο τον πυρήνα της κυριαρχίας και της περιφερειακής ηγεμονίας.<br />Η εποχή της συναίνεσης έχει τελειώσει• μια ανοιχτή μάχη για την ηγεσία της νέας περιφερειακής τάξης έχει ξεκινήσει.<br /><br />Ο αμερικανικός στόλος σε επισφαλή θέση<br /><br />Το πιο ανησυχητικό για την Ουάσιγκτον είναι ότι στο Μπαχρέιν βρίσκεται η βασική ναυτική βάση του 5ου Στόλου των ΗΠΑ.<br />Κάθε αποσταθεροποίηση της χώρας επηρεάζει άμεσα τις αμερικανικές στρατιωτικές δυνατότητες και αυξάνει δραματικά τους κινδύνους για τη ναυσιπλοΐα στον Περσικό Κόλπο – μια περιοχή ήδη εξαιρετικά εύθραυστη.<br />Η αμερικανική πολιτική στον Περσικό Κόλπο αποδεικνύει ότι η ωμή ισχύς, χωρίς στρατηγικό βάθος και κατανόηση των τοπικών δυναμικών, όχι μόνο αποτυγχάνει, αλλά λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής αστάθειας. Και μέσα σε αυτό το χάος, το Ιράν αναδεικνύεται σταθερά ως ο πιο υπομονετικός και τελικά ο πιο κερδισμένος παίκτης.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.

Πραγματικά ασύλληπτο. Πώς οι ΗΠΑ … βοήθησαν το Ιράν. Διαλύθηκε ο συνασπισμός κατά των Houthi.

Πώς η διάλυση της αμερικανικής αρχιτεκτονικής ασφαλείας στον Περσικό Κόλπο ενισχύει το Ιράν. Οι Αμερικανοί έχουν την ικανότητα να επιδεικνύο...

Διαβάστε την συνέχεια

Ανησυχία στην Άγκυρα: ”Το Ισραήλ θα αποκτήσει στρατηγικό πλεονέκτημα σε μια πιθανή τουρκο-ελληνική σύγκρουση.

<img height="160" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/01/FsdTWnhWwAExzRA.jpg" width="750" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Μυστικά πρωτόκολλα και «Σκοτεινά Σχέδια» από την Ιερουσαλήμ!”</span></h3>Ο τουρκικός Τύπος δημοσιεύει ότι το Ισραήλ θα αποκτήσει στρατηγικό πλεονέκτημα σε μια πιθανή τουρκο-ελληνική σύγκρουση και στοχεύει στην αποδυνάμωση του περιφερειακού ρόλου της Άγκυρας.<br /><br />Έχει επίσης αναφερθεί ότι η Ελλάδα διεξάγει συνομιλίες για να γίνει υλικοτεχνική βάση για το Ισραήλ.<br /><br />Τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν σήμερα ότι βρίσκονται σε εξέλιξη μυστικές διαπραγματεύσεις μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ, με την Αθήνα να φέρεται να βρίσκεται στο δρόμο για την παροχή στρατιωτικών εγκαταστάσεων και στρατηγικών πλεονεκτημάτων στο Ισραήλ.<br /><br />Το ρεπορτάζ ανέφερε ότι η συνθηκολόγηση της κυβέρνησης Μητσοτάκη στις απαιτήσεις του Ισραήλ, δεδομένης της επιθετικής παρουσίας του Ισραήλ στην περιοχή, κινδυνεύει να μετατρέψει την Ελλάδα σε «δορυφόρο» του Τελ Αβίβ.<br /><br />Δημοσίευμα στην Κύπρο αναφέρεται στη συνεργασία Ισραήλ – Ελλάδας<br /><br />Τα τουρκικά δημοσιεύματα επικαλούνται έναν ιστότοπο με έδρα την Κύπρο, και τον δημοσιογράφο Σωτήρη Σιδέρη, επικαλούμενο αξιόπιστες διπλωματικές πηγές, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Βενιαμίν Νετανιάχου και ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης διαπραγματεύονται εδώ και μήνες ένα εξαιρετικά κρίσιμο ζήτημα: την εγκατάσταση ισραηλινών στρατιωτικών εγκαταστάσεων σε ελληνικό έδαφος και τη χρήση λιμανιών και αεροδρομίων.<br /><br />Δεν είναι ‘βάση’ αλλά ‘κάλυμμα διευκόλυνσης’<br /><br />Η έκθεση αναφέρει ότι το Ισραήλ παρουσιάζει συνεχώς νέες απαιτήσεις στην Αθήνα και ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι πρόθυμη να ικανοποιήσει αυτές τις απαιτήσεις.<br /><br /> Ωστόσο, για να αποφύγει να εμφανιστεί ως «δορυφόρος του Τελ Αβίβ» στην κοινή γνώμη, η κυβέρνηση προσπαθεί να παρουσιάσει αυτούς τους μόνιμους στρατιωτικούς οικισμούς ως «διευκόλυνση» και όχι ως «στρατιωτικές βάσεις».<br /><br />Σε αντάλλαγμα, φέρεται ότι το Ισραήλ, μέσω του εβραϊκού λόμπι στις ΗΠΑ, υποστηρίζει την ελληνική κυβέρνηση και μοιράζεται πληροφορίες σχετικά με την Τουρκία.<br /><br />Η Ελλάδα ολοένα και περιπλέκεται στη δίνη της σύγκρουσης<br /><br />Η Ελλάδα κινδυνεύει ολοένα και περισσότερο να παρασυρθεί στη δίνη της σύγκρουσης στην οποία εμπλέκεται το Ισραήλ.<br /><br /> Πέρα από τον μονόπλευρο χαρακτήρα αυτής της συνεργασίας, υπάρχουν προειδοποιήσεις ότι όχι μόνο θα επιδεινώσει τις τουρκο-ελληνικές σχέσεις, αλλά θα καταστήσει την Ελλάδα στόχο ισλαμικών τρομοκρατικών οργανώσεων και κρατικών παραγόντων στην περιοχή.<br /><br />Μυστικά πρωτόκολλα και «Σκοτεινά Σχέδια»<br /><br />Το περιεχόμενο του «Κοινού Σχεδίου Δράσης» που υπογράφηκε στις 29 Δεκεμβρίου 2025 μεταξύ των Γενικών Επιτελείων Ελλάδας, Ισραήλ και Κυπριακής Δημοκρατίας δεν έχει ακόμη δημοσιοποιηθεί. Μόνο ένας περιορισμένος κύκλος αξιωματικών, στενοί συνεργάτες των Πρωθυπουργών και οι ΗΠΑ γνωρίζουν το σχέδιο, το οποίο προβλέπει τα εξής:<br /><br />–Κοινές αεροπορικές και ναυτικές ασκήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />–Εκπαίδευση ηλεκτρονικού πολέμου.<br /><br />–Στρατηγική συνεργασία στον ενεργειακό τομέα.<br /><br /> Αυτό το πλαίσιο, που συμφωνήθηκε στην τριμερή σύνοδο κορυφής στις 22 Δεκεμβρίου, προκάλεσε την έντονη αντίδραση της Τουρκίας.<br /><br />Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η αντίδραση της Άγκυρας δεν στρεφόταν μόνο στον δεδηλωμένο «άξονα κατά της Τουρκίας», αλλά κυρίως στις άρρητες, κρυφές ρήτρες που αποτελούν τον πραγματικό πυρήνα της έντασης.<br /><br />Γίνεται η Ελλάδα βάση Logistics του Ισραήλ;<br /><br />Αναφέρεται ότι το Ισραήλ θα αποκτήσει στρατηγικό πλεονέκτημα από μια πιθανή τουρκο-ελληνική σύγκρουση και στοχεύει στην αποδυνάμωση του περιφερειακού ρόλου της Άγκυρας.<br /><br />Επί του παρόντος, το Ισραήλ φέρεται να χρησιμοποιεί ήδη ελληνικό έδαφος, εναέριο χώρο και θάλασσα για επιθέσεις και επιχειρήσεις ανεφοδιασμού με καύσιμα που στοχεύουν το Ιράν, το Ιράκ και άλλους στόχους στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Χάνει η Αθήνα τον Έλεγχο;<br /><br />Τονίζεται ότι το Ισραήλ θέλει να εγκαταστήσει ραντάρ και συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης σε περιοχές της Ελλάδας που δεν έχουν ακόμη πλήρως καθοριστεί (νησιά ή εντός υφιστάμενων στρατιωτικών μονάδων).<br /><br />Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Σιδέρη:<br /><br />Δεδομένου ότι το Ισραήλ δεν είναι μέλος της ΕΕ ή του ΝΑΤΟ, τέτοιες συμφωνίες δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της «συλλογικής άμυνας» και εξυπηρετούν τις επιθετικές πολιτικές του Ισραήλ.<br /><br />Η άμυνα της Ελλάδας (συστήματα αεράμυνας, «Αχίλλειος Ασπίδα» κ.λπ.) εξαρτάται εξ ολοκλήρου από την ισραηλινή τεχνολογία.<br /><br />Η συμμετοχή της Ελλάδας στη δύναμη ελέγχου που θέλει να εγκαταστήσει το Ισραήλ στη Γάζα θα μπορούσε να μετατραπεί σε «τρομοκρατική παγίδα» για τους Έλληνες στρατιώτες.<br /><br />Το άρθρο καταλήγει με μια κριτική ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη γνωρίζει τι θέλει το Ισραήλ, αλλά η ελληνική πλευρά δεν έχει «εθνικό σχέδιο», απλώς παραπατάει.<br /><br />Η αντιπολίτευση και οι αναλυτές απαιτούν να παρουσιαστούν όλες οι μυστικές συμφωνίες στο κοινοβούλιο και να απαντήσει ο Πρωθυπουργός στο ερώτημα εάν έχει «μεταβιβάσει την εθνική κυριαρχία σε τρίτες χώρες», καταλήγει το τουρκικό δημοσίευμα.<div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ανησυχία στην Άγκυρα: ”Το Ισραήλ θα αποκτήσει στρατηγικό πλεονέκτημα σε μια πιθανή τουρκο-ελληνική σύγκρουση.

Μυστικά πρωτόκολλα και «Σκοτεινά Σχέδια» από την Ιερουσαλήμ!” Ο τουρκικός Τύπος δημοσιεύει ότι το Ισραήλ θα αποκτήσει στρατηγικό πλεονέκτημα...

Διαβάστε την συνέχεια

Βρετανοί Στρατηγοί με ομολόγους τους στην ΕΕ ετοιμάζουν αποστολή χερσαίων δυνάμεων στην Γροιλανδία.

<img height="109" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-01/%CE%B2%CF%81%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%B1%201.jpg?itok=kXRVn9rm" width="732" /><br /><br />Ο Τραμπ παίζει με την ιστορία ξανά ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση φέρεται επίσης να προετοιμάζει κυρώσεις σε αμερικανικές εταιρείες εάν ο Τραμπ απορρίψει την προσφορά ανάπτυξης δυνάμεων της στην Γροιλανδία<br /><br />Εντελώς αιφνιδιαστικά, η Βρετανία βρίσκεται σε συνομιλίες με Ευρωπαίους συμμάχους για την ανάπτυξη στρατιωτικής δύναμης στη Γροιλανδία σε μια προσπάθεια να αποτρέψει τον Ντόναλντ Τραμπ από την κατάληψη του νησιού της Αρκτικής.<br /><br />Οι Ανώτατοι Αξιωματικοί του Βρετανικού στρατού, καταρτίζουν σχέδια για μια πιθανή αποστολή του ΝΑΤΟ που θα περιλαμβάνει στρατεύματα, πολεμικά πλοία και αεροσκάφη που θα προστατεύουν το στρατηγικά σημαντικό έδαφος, αναφέροντας το πρόσχημα της αντιμετώπισης δήθεν της ρωσικής και κινεζικής επιθετικότητας, αλλά στην ουσία στοχεύουν στον ίδιο τον Τραμπ και στα πολεμικά σχέδια του.<br /><br />Βρετανοί αξιωματούχοι είχαν συζητήσεις με ομολόγους τους στη Γερμανία και τη Γαλλία τις τελευταίες ημέρες καθώς οι προετοιμασίες για την επιχείρηση αρχίζουν να διαμορφώνονται, ανέφερε η The Telegraph.<br /><br />Τα σχέδια, στοχεύουν στο να πείσουν τον Τραμπ να εγκαταλείψει τα αμφιλεγόμενα σχέδιά του για την προσάρτηση της Γροιλανδίας, ενός αυτοδιοικούμενου νησιού που αποτελεί μέρος της Δανίας.<br /><br />Τα ευρωπαϊκά έθνη πιστεύουν ότι η σημαντική ενίσχυση της στρατιωτικής τους παρουσίας στην Αρκτική θα απέτρεπε στον πρόεδρο των ΗΠΑ να διεκδικήσει τη νίκη στο νησί αυτό.<br /><br />Ο Τραμπ αρνήθηκε να αποκλείσει τη χρήση στρατιωτικής βίας για να αναλάβει τον έλεγχο της Γροιλανδίας, επικαλούμενος ανησυχίες ότι η Ρωσία ή η Κίνα θα μπορούσαν να κινηθούν πρώτες.<br /><br />Το νησί είναι επίσης πλούσιο σε πολύτιμους φυσικούς πόρους, συμπεριλαμβανομένου του χαλκού, του νικελίου και των σπάνιων γαιών που είναι απαραίτητα για τη σύγχρονη τεχνολογία.<br /><br />«Οι συζητήσεις του ΝΑΤΟ για την ενίσχυση της ασφάλειας στην περιοχή συνεχίζονται και δεν θα προλάβουμε ποτέ να τις αντιμετωπίσουμε, αλλά το Ηνωμένο Βασίλειο συνεργάζεται με τους συμμάχους του ΝΑΤΟ για να προωθήσει τις προσπάθειες ενίσχυσης της αποτροπής και της άμυνας στην Αρκτική.<br />«Το Ηνωμένο Βασίλειο θα συνεχίσει να συνεργάζεται με τους συμμάχους, όπως πάντα, σε επιχειρήσεις προς το εθνικό μας συμφέρον, προστατεύοντας τους ανθρώπους πίσω στην πατρίδα τους», τόνισε ο Στάρμερ.<br /><br />Ο Τραμπ έχει προτείνει στο παρελθόν να προσφερθεί σε κάθε έναν από τους 30.000 κατοίκους της Γροιλανδίας έως και 100.000 δολάρια για να αλλάξουν την πίστη τους στην Αμερική. Όταν ρωτήθηκε για τη χρήση βίας, είπε: «Θα κάνουμε κάτι στη Γροιλανδία, είτε τους αρέσει είτε όχι».<br /><br />Η επιδίωξή του για την περιοχή έχει προκαλέσει αναταραχή εντός του ΝΑΤΟ και έχει εγείρει φόβους ότι η 75χρονη συμμαχία θα μπορούσε να καταρρεύσει.<br /><br />Οι ευρωπαϊκές χώρες ελπίζουν τώρα να αποτρέψουν μια κρίση προσφέροντας να εγκαταστήσουν τις δικές τους δυνάμεις στο νησί.<br /><br />Η πρόταση συζητήθηκε σε συνάντηση των συμμάχων του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες την Πέμπτη, όπου τα μέλη έδωσαν εντολή στο Ανώτατο Αρχηγείο Συμμαχικών Δυνάμεων Ευρώπης να εξετάσει επιλογές για την ασφάλεια της Αρκτικής.<br /><br />Πηγές ανέφεραν ότι η πιθανή επιχείρηση θα μπορούσε να κυμαίνεται από μια πλήρη στρατιωτική ανάπτυξη έως έναν συνδυασμό ασκήσεων, ανταλλαγής πληροφοριών και ανακατευθύνσεων των αμυντικών δαπανών.<br /><br />Οποιαδήποτε αποστολή πιθανότατα θα λειτουργεί υπό την αιγίδα του ΝΑΤΟ και θα είναι ξεχωριστή από τις υπάρχουσες επιχειρήσεις στη Βαλτική και την Πολωνία.<br /><br />Βρετανοί αξιωματούχοι επιβεβαίωσαν ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας προετοιμάζονταν ήδη για έναν διευρυμένο ρόλο στην ασφάλεια της Αρκτικής.<br /><br />Οι προετοιμασίες περιλαμβάνουν τη συμμετοχή κομάντος και πλοίων του Βασιλικού Ναυτικού στην Άσκηση Joint Viking, μια άσκηση του ΝΑΤΟ στις παγωμένες συνθήκες της Νορβηγίας.<br /><br />Φέτος, 1.500 Βασιλικοί Πεζοναύτες θα αναπτυχθούν στη Νορβηγία, τη Φινλανδία και τη Σουηδία για την Άσκηση Cold Response, η οποία επικεντρώνεται στην υπεράσπιση του παγωμένου εδάφους.<br /><br />Η Ευρωπαϊκή Ένωση φέρεται επίσης να προετοιμάζει κυρώσεις σε αμερικανικές εταιρείες εάν ο Τραμπ απορρίψει την προσφορά ανάπτυξης του ΝΑΤΟ.<br /><br />Τεχνολογικοί γίγαντες όπως η Meta, η Google, η Microsoft και η X θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν περιορισμούς στις ευρωπαϊκές τους δραστηριότητες, μαζί με αμερικανικές τράπεζες και χρηματοπιστωτικές εταιρείες.<br /><br />Μια πιο δραστική επιλογή που εξετάζεται θα περιελάμβανε την εκδίωξη των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων από τις ευρωπαϊκές τους βάσεις, στερώντας από την Αμερική βασικά σημεία εκκίνησης για επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή, κάτι που είχε δηλώσει και Γάλλος απόστρατος Στρατηγός .<br /><br />Ο Μάρκο Ρούμπιο, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, πρόκειται να συναντηθεί με τον Δανό ομόλογό του την επόμενη εβδομάδα, με Ευρωπαίους αξιωματούχους να ελπίζουν ότι μπορεί να μετριάσει τη θέση του Τραμπ.<br /><br />Δυτικοί αναλυτές υποστήριξαν ότι η επιθετική στάση του Αμερικανού προέδρου ήταν μέρος της τυπικής διαπραγματευτικής του στρατηγικής, η οποία περιλαμβάνει την υποβολή ακραίων απαιτήσεων για την απόσπαση παραχωρήσεων από άλλα έθνη.<br /><br />Ο Τζάστιν Κραμπ, διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας ανάλυσης κινδύνου Sibylline, δήλωσε ότι ο Τραμπ «πιθανώς ζυγίζει την ενότητα και την αποφασιστικότητα των ευρωπαϊκών εθνών» σχετικά με τη Γροιλανδία.<br /><br />Ο ίδιος ανέφερε ότι οι Ευρωπαίοι θα μπορούσαν να «αναιρέσουν το λάθος του Τραμπ» προτείνοντας μια δύναμη του ΝΑΤΟ στη Γροιλανδία, υπονοώντας ότι η ασφάλεια δεν ήταν ο πραγματικός λόγος που ο Αμερικανός πρόεδρος ήθελε το νησί.<br /><br />Οι εξελίξεις έρχονται καθώς ένας πρώην αρχηγός της RAF αμφισβήτησε την ικανότητα της Βρετανίας να υπερασπιστεί την Αρκτική, προειδοποιώντας ότι οι στρατιωτικές δυνατότητες του Βρετανικού έθνους είχαν γίνει «μια αδύναμη εικόνα».<br /><br />Ο Πτέραρχος ε.α. Έντουαρντ Στρίνγκερ δήλωσε ότι το χάσμα μεταξύ των αντιλήψεων για τη στρατιωτική δύναμη του Ηνωμένου Βασιλείου και των πραγματικών δυνατοτήτων είχε διευρυνθεί δραματικά.<br /><br />Σε μια έκθεση για το Policy Exchange, προειδοποίησε ότι κανένας Βρετανικός στρατιωτικός σχηματισμός δεν ήταν επί του παρόντος βιώσιμος σε μάχη από μόνος του.<br /><br />«Τώρα οι ΗΠΑ σηματοδοτούν έντονα ότι βάζουν την «Αμερική Πρώτα» και το υπόλοιπο ΝΑΤΟ θα πρέπει να φροντίσει για τις δικές του άμυνες.<br /><br />Αυτό αμφισβητεί ριζικά το μοντέλο στο οποίο είχαμε σχεδόν τυχαία γλιστρήσει - οι εθνικές μας άμυνες αποκαλύφθηκαν ότι είναι μια αδύναμη πρόσοψη.<br /><br />«Το χάσμα «Λέω -Πράττω » μεταξύ της εικόνας του εαυτού μας που έχουμε καταλήξει να πιστεύουμε και της πραγματικότητας της σκληρής δύναμης που μπορούμε να προβάλλουμε στην πράξη είναι έντονο.<br /><br />Το πρώτο απαραίτητο βήμα είναι να το αναγνωρίσουμε αυτό και να αναγνωρίσουμε ότι οι μέθοδοι που μας οδήγησαν σε αυτό το χάος πρέπει να απορριφθούν ανελέητα», τόνισε ο ίδιος.<br /><br />Η ΕΕ βρίσκεται σε δίλημμα σχετικά με τα σχέδια του Τραμπ, ο οποίος κινείται σαν "μπουλντόζα" σε διαμέρισμα, και το ζήτημα είναι αν υπάρχει πολιτική βούληση να τον σταματήσουν, ή απλά θα συμβιβαστούν. <div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Βρετανοί Στρατηγοί με ομολόγους τους στην ΕΕ ετοιμάζουν αποστολή χερσαίων δυνάμεων στην Γροιλανδία.

Ο Τραμπ παίζει με την ιστορία ξανά ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση φέρεται επίσης να προετοιμάζει κυρώσεις σε αμερικανικές εταιρείες εάν ο Τραμπ απορρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το Δόγμα Τραμπ σε πλήρη εξέλιξη. Τι έρχεται μετά τη Βενεζουέλα;

<img height="130" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/01/benezouela-trump-rubio-ipa-leukos-oikos-dogma-monroe-SLpress-825x600.jpg" width="719" /><br /><br /><b>ΣΦΑΕΛΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ</b><br />Η στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και η σύλληψη του Προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο δεν μπορεί να αναλυθεί ως μεμονωμένο γεγονός αλλά πρέπει να ειδωθεί μέσα στο ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο του λεγόμενου “Δόγματος Τραμπ”, σύμφωνα με το οποίο ο Τραμπ επιδιώκει να κάνει την Αμερική μεγάλη ξανά και συνεπώς χρησιμοποιεί την ισχύ που διαθέτει για να επεκταθεί σε χώρες που βρίσκονται στον ζωτικό της χώρο.<br /><br />Η πολιτική Τραμπ έχει νέο-αποικιακά χαρακτηριστικά και προσπαθεί να επιβάλλει μια νέα «Pax Americana». Η περίπτωση της Βενεζουέλας λειτουργεί, συνεπώς, ως πιλοτική εφαρμογή αυτού του δόγματος. Η αμερικανική ισχύς ασκείται όχι μόνο για την ανατροπή ενός ανεπιθύμητου ή αυταρχικού καθεστώτος, αλλά και για την εμπέδωση ενός νέου προτύπου διεθνούς συμπεριφοράς.<br /><br />Το Δόγμα Τραμπ υπερβαίνει, επομένως, τη Λατινική Αμερική και αποτελεί ένδειξη μιας βαθύτερης μεταβολής στη διεθνή τάξη, όπου το διεθνές δίκαιο υποχωρεί έναντι της λογικής της ισχύος, και οι σφαίρες επιρροής επανέρχονται ως κεντρικός μηχανισμός ρύθμισης των διεθνών σχέσεων. Ο Τραμπ θέλει να αποκαταστήσει την αμερικανική επιρροή στον πλανήτη αλλά και να ανασχέσει τις ανερχόμενες δυνάμεις, Ρωσία και Κίνα.<div><br />Δόγμα Τραμπ και “πετροδόλαρα”<br /><br />Ο Τραμπ επαναφέρει ουσιαστικά το «Δόγμα Μονρόε» (1823), σύμφωνα με το οποίο, κάθε προσπάθεια των ευρωπαϊκών κρατών να αποικίσουν κράτη της Βόρειας ή Νότιας Αμερικής θα μπορούσε να θεωρηθεί ως επιθετική ενέργεια, που απαιτεί παρέμβαση των ΗΠΑ. Ωστόσο, υπάρχουν σημαντικές διαφορές από το Δόγμα Μονρόε καθώς το σύγχρονο Δόγμα Τραμπ μετατοπίζει το βάρος από την αποτροπή τρίτων δυνάμεων στη νομιμοποίηση της μονομερούς αμερικανικής δράσης και επέμβασης εντός μιας ευρύτερης σφαίρας επιρροής. Ανεξάρτητα από το αν ο Μαδούρο ήταν αυταρχικός ηγέτης, μια επέμβαση των ΗΠΑ σε ανεξάρτητη χώρα είναι καταδικαστέα καθώς καταστρατηγεί βάναυσα το διεθνές δίκαιο.<br /><br /></div><div>Χαρακτηριστικό στοιχείο του Δόγματος Τραμπ είναι η συγχώνευση διαφορετικών πεδίων ασφαλείας – στρατιωτικού, ενεργειακού, μεταναστευτικού και ποινικού – σε ένα ενιαίο αφηγηματικό πλαίσιο. Η επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα δεν έγινε στην ουσία για την διακίνηση ναρκωτικών – που όντως συμβαίνει – ούτε γιατί ο Μαδούρο καταπίεζε το λαό της Βενεζουέλας. Ο στόχος είναι καθαρά η εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών την Βενεζουέλας και η προσάρτηση της στη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ. Μάλιστα, ο Τραμπ είπε με ωμό ρεαλισμό ότι θέλει τα πετρέλαια της Βενεζουέλας.<br /><br />Από το 1974, η Σαουδική Αραβία δεσμεύτηκε να τιμολογεί και να πωλεί το πετρέλαιό της αποκλειστικά σε δολάρια ΗΠΑ. Τα πετρελαϊκά έσοδα θα επανεπενδυόνταν σε αμερικανικά ομόλογα και τράπεζες, χρηματοδοτώντας το αμερικανικό χρέος. Οι ΗΠΑ, σε αντάλλαγμα, εγγυήθηκαν τη στρατιωτική ασφάλεια του σαουδαραβικού καθεστώτος, την παροχή όπλων, εκπαίδευσης και πολιτικής στήριξης. Σταδιακά, το μοντέλο επεκτάθηκε σε όλο τον OPEC, καθιερώνοντας το δολάριο ως το παγκόσμιο νόμισμα της ενέργειας.<br /><br />Συνεπώς, κάθε προσπάθεια πώλησης πετρελαίου και φυσικού αερίου σε άλλο νόμισμα απειλεί τις ΗΠΑ και δεν θα γίνει ανεκτό ιδιαίτερα στην εποχή Τραμπ. Η Βενεζουέλα είχε αρχίσει τα τελευταία χρόνια να πουλάει πετρέλαιο σε άλλα νομίσματα. Παράλληλα, ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της Βενεζουέλας επί Ούγκο Τσάβες και αργότερα επί Νικολάς Μαδούρο συνοδεύτηκε από εθνικοποιήσεις πετρελαϊκών εταιρειών, αποδυνάμωση της πετρελαϊκής βιομηχανίας και σοβαρή υποχώρηση της παραγωγής. Οπότε, ήταν θέμα χρόνου να επέμβουν οι ΗΠΑ και να επαναφέρουν τον αμερικανικό έλεγχο των πετρελαιοπηγών της Βενεζουέλας.</div><div><br />Ποιος τυχερός έχει σειρά;<br /><br />Η επέμβαση στην Βενεζουέλα αποτελεί ένα νέο προηγούμενο για επέμβαση και σε άλλες χώρες που επηρεάζουν τα ζωτικά συμφέροντα των ΗΠΑ. Στο επόμενο διάστημα, η Λατινική Αμερική αναμένεται να γίνει το πεδίο άσκησης προβολής ισχύος των ΗΠΑ. Η Κολομβία και το Μεξικό βρίσκονται ήδη στο στόχαστρο των ΗΠΑ ενώ η Κούβα αργά η γρήγορα θα καταρρεύσει αφού εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τα πετρέλαια της Βενεζουέλας.<br /><br />Περαιτέρω, η Γροιλανδία ξαναμπαίνει στο στόχαστρο του Τραμπ, καθώς αποτελεί κλειδί στον έλεγχο της Αρκτικής. Η κλιματική αλλαγή ανοίγει νέες θαλάσσιες οδούς και φέρνει στην επιφάνεια ανεκμετάλλευτους φυσικούς πόρους που ενδιαφέρουν τις ΗΠΑ. Η στρατηγική σημασία της Γροιλανδίας ενισχύεται από την παρουσία της Κίνας και της Ρωσίας στην Αρκτική, που επενδύουν σε υποδομές, λιμάνια και στρατιωτικά δίκτυα.<br /><br />Για τον Τραμπ, κάθε τέτοια κίνηση ισοδυναμεί με απειλή. Παράλληλα, η Γροιλανδία διαθέτει σπάνιες γαίες, ουράνιο και κρίσιμα μεταλλεύματα, απαραίτητα για την άμυνα και τις τεχνολογίες αιχμής. Η επιδίωξη του Τραμπ είναι ο έλεγχος αυτών των πόρων και μείωση της αμερικανικής εξάρτησης από την Κίνα. Η Ευρώπη, και ειδικά η Δανία, εμφανίζεται αδύναμη να επηρεάσει τις εξελίξεις. Η υπόθεση της Γροιλανδίας αποκαλύπτει την έλλειψη στρατηγικής αυτονομίας και ενισχύει τον ρόλο των ΗΠΑ ως μοναδικού παίκτη που επιβάλλει το δικό του παιχνίδι ισχύος.<br /><br />Η μονομερής χρήση ισχύος, χωρίς σαφή εξουσιοδότηση από διεθνείς οργανισμούς, υπονομεύει την αρχή της κρατικής κυριαρχίας και δημιουργεί επικίνδυνα προηγούμενα. Όταν η υπερδύναμη παρακάμπτει τους κανόνες, ανοίγει τον δρόμο ώστε και άλλες αναθεωρητικές δυνάμεις να πράξουν το ίδιο, επικαλούμενες παρόμοια «ζωτικά συμφέροντα», όπως κάνει και η Τουρκία. Η λογική των σφαιρών επιρροής, που επανέρχεται μέσα από το Δόγμα Τραμπ, ενισχύει τη δυναμική αντιπαράθεσης με δυνάμεις όπως η Κίνα και η Ρωσία. Η αντιμετώπιση συμμάχων με καθαρά συναλλακτικούς όρους αποδυναμώνει την εμπιστοσύνη στο αμερικανικό σύστημα ασφαλείας. Η ΕΕ, το ΝΑΤΟ και παραδοσιακοί εταίροι των ΗΠΑ βρίσκονται συχνά σε θέση άμυνας, αναζητώντας εναλλακτικές μορφές στρατηγικής αυτονομίας, γεγονός που μακροπρόθεσμα μειώνει την αμερικανική επιρροή.<br /><br />Συνολικά, η επέμβαση στη Βενεζουέλα είναι η αρχή μιας σειράς αναθεωρητικών ενεργειών εκ μέρους των ΗΠΑ με στόχο την επαναφορά της αμερικανικής ηγεμονίας στον πλανήτη και την ταυτόχρονη ανάσχεση Κίνας και Ρωσίας, οι οποίες είχαν συμφωνίες με την Βενεζουέλα για πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Παρατηρείται έτσι μια μετατόπιση της πολιτικής Τραμπ από την προσπάθεια τερματισμού των πολέμων σε μια εξωτερική πολιτική των «Γερακιών του Πενταγώνου», σύμφωνα με την οποία οι ΗΠΑ μπορούν να δρουν μονομερώς για την εθνική τους ασφάλεια, χωρίς περιορισμό από το διεθνές δίκαιο. Αυτή είναι μια επικίνδυνη ατραπός με απρόβλεπτες συνέπειες για όλο τον κόσμο. Η επιβράβευση εισβολών, επεμβάσεων και άλλων αναθεωρητικών ενεργειών υπονομεύουν τους διεθνείς θεσμούς και την παγκόσμια ειρήνη.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το Δόγμα Τραμπ σε πλήρη εξέλιξη. Τι έρχεται μετά τη Βενεζουέλα;

ΣΦΑΕΛΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Η στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και η σύλληψη του Προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο δεν μπορεί να αν...

Διαβάστε την συνέχεια

Το σχέδιο «Fortress America», το «Τραμπικό κόμμα» που έρχεται και η «θεία από το Σικάγο».

<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiFsfEgfodGTI_CCOIZSmusOEsw1ujVnMPWwNlI0QmwiXGGRVuzI0A2H9iXkjuwl9U29FaLaxrXAKSvLSOaaWquLjFM7AKVJaNT0q1fv2yMbbCZhpzBARN7Ky75IVi4yVK3xk7R86OSsfc0R7iJJkyJrIHJbZpoqIK0HnekL1MtAypLc_rmeZJ1e6POYCJ_/s400/%CE%98%CE%B5%CE%AF%CE%B1%20%CE%A3%CE%B9%CE%BA%CE%AC%CE%B3%CE%BF%201(%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%81%CE%AE2).jpg"><img border="0" height="146" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiFsfEgfodGTI_CCOIZSmusOEsw1ujVnMPWwNlI0QmwiXGGRVuzI0A2H9iXkjuwl9U29FaLaxrXAKSvLSOaaWquLjFM7AKVJaNT0q1fv2yMbbCZhpzBARN7Ky75IVi4yVK3xk7R86OSsfc0R7iJJkyJrIHJbZpoqIK0HnekL1MtAypLc_rmeZJ1e6POYCJ_/w736-h146/%CE%98%CE%B5%CE%AF%CE%B1%20%CE%A3%CE%B9%CE%BA%CE%AC%CE%B3%CE%BF%201(%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%81%CE%AE2).jpg" width="736" /></a><br /><br /><div>Μετά τα ιστορικά γεγονότα της αιματοβαμμένης επίθεσης στη Βενεζουέλα, η οποία σύμφωνα με τους New York Times κρεμόταν από μια κλωστή για να καταλήξει σε φιάσκο, πολλοί αντιλήφθηκαν ότι το νέο «Δόγμα Τραμπ» και το σχέδιο «Fortress America», δεν ήταν ένα απλό πυροτέχνημα, αλλά εντάσσονται αμφότερα στη «λογική FAFO» για την επίτευξη των στόχων του κινήματος «MAGA» στο Φαρ Ουέστ... <br /><br />Όπως ήδη συνοψίσαμε σε προηγούμενο σημείωμα, η νέα αμερικανική παγκόσμια στρατηγική -η οποία <a href="https://i-epikaira.blogspot.com/2025/12/fortress-america.html">δημοσιεύτηκε</a> λίγες εβδομάδες πριν τα γεγονότα της Βενεζουέλας-, εκθέτει με αρκετή δόση κυνισμού, το πώς θα επιτευχθεί η «αποκατάσταση της αμερικανικής κυριαρχίας». Αποτελεί με άλλα λόγια το εγχειρίδιο του «America First». Στοχεύει μεταξύ άλλων στην δημιουργία ενός «Απόρθητου Φρουρίου» (Fortress America) στο Δυτικό Ημισφαίριο το οποίο θα εκτείνεται από τη Γροιλανδία έως τη γη του Πυρός, αποκόπτοντας τα όποια «σημεία πρόσβασης» της Ρωσίας και της Κίνας. <br /><br />Πέραν του ευρύτερου γεωστρατηγικού ενδιαφέροντος της νέας αμερικανικής Εθνικής Στρατηγικής Ασφαλείας, ένα σημείο το οποίο αφορά άμεσα τη χώρα μας, είναι ότι στη νέα περιφερειακή τάξη πραγμάτων, η Ευρώπη δεν θα αντιμετωπίζεται πλέον ως ισότιμος στρατηγικός εταίρος αλλά ως προβληματική -αν όχι παρακμιακή- ήπειρος, η οποία όμως -και εδώ είναι το ζουμί- θα επηρεάζεται/ελέγχεται άμεσα (sic) από φιλοαμερικανικά «πατριωτικά ευρωπαϊκά κόμματα». Και κάπου εδώ είναι που αναλαμβάνει δράση η πρώην αρραβωνιαστικιά του Ντ. Τραμπ τζούνιορ, η οποία εργάζεται παρασκηνιακά στην ανατροπή του υφιστάμενου ελληνικού πολιτικού σκηνικού. Φαίνεται ότι δεν αρκεί πλέον μια εξόφθαλμα φιλοδυτική πολιτική ελίτ να κυβερνά την χώρα. Νέος στόχος είναι η δημιουργία ενός «Τραμπικού κόμματος», πλήρως εναρμονισμένο με την «πολιτική φιλοσοφία» του προέδρου των ΗΠΑ. <br /><br />Λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων του Ντ. Τραμπ :«δεν θα προκαλούσε έκπληξη εάν εκτός του [Πάνου] Καμμένου, ξαφνικά νεκρανασταίνονταν κι άλλες «μπαγιάτικες» -για να το πούμε κομψά- πολιτικές προτάσεις» και τονίσαμε ότι «είναι πρόδηλο ότι ήδη γίνονται παρασκηνιακές ζυμώσεις για αλλαγή της πολιτικής σκηνής, γεγονός που προμηνύει πτώση της παραπαίουσας κυβέρνησης Μητσοτάκη. Οι όποιες εξελίξεις θα επιταχυνθούν με την καταλυτική έλευση της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ στην Αθήνα.»<br /><br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiRfIowUtbprtnxbUonLBJyGEvB1Iym5TTboxptXW0lGAMB517Aa44_sXm2ep89TVEfzoYg5f5de3F6Pe4kX4UndeJZIkRs1xOF9pZX-4stPM13BsZkSfAi0HX6qkcG2_h-Ji7HXC1LDwMSbAOWhS74vGaJ_n5gi3wn3MwT6lCKYr5yuUAOZldAxAHKMzQA/s450/72487d8f89b57d83936b55abf8686082_XL.jpg"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiRfIowUtbprtnxbUonLBJyGEvB1Iym5TTboxptXW0lGAMB517Aa44_sXm2ep89TVEfzoYg5f5de3F6Pe4kX4UndeJZIkRs1xOF9pZX-4stPM13BsZkSfAi0HX6qkcG2_h-Ji7HXC1LDwMSbAOWhS74vGaJ_n5gi3wn3MwT6lCKYr5yuUAOZldAxAHKMzQA/w400-h225/72487d8f89b57d83936b55abf8686082_XL.jpg" /></a><br />Επαφές Πάνου Καμμένου στις ΗΠΑ: Στη μέση ο Ρ. Στόουν και δεξιά ο Τζώρτζ Παπαδόπουλος (αμφότεροι στενοί σύμβουλοι του Ντ. Τραμπ). Γράφαμε επίσης στις 22/05/2025: «Το νέο 'τραμπικό λουκ' του κ. Καμμένου προφανώς και δεν μπορεί να μείνει ασχολίαστο...»<br /><br />Στις 22/05/2025 αναφέραμε επίσης ότι ο «Ο Πάνος Καμμένος μας γνωστοποιεί ότι υπάρχει συγκεκριμένη «ΑΤΖΕΝΤΑ ΤΡΑΜΠ» για την Ελλάδα και ότι προαλείφεται ο ίδιος για να την εκτελέσει;» διαγκωνιζόμενος με τον Αντώνη Σαμαρά για το ποιός θα λάβει το χρίσμα... Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης όμως, με τεταμένα τα πολιτικά αντανακλαστικά, αντιλαμβανόμενος την παγίδα που του έχει στηθεί, φρόντισε να διεμβολίσει την όποια προσπάθεια δημιουργίας αντιπολίτευσης στα δεξιά της ΝΔ εν τη γενέσει της, με διαρροή ηχητικού συνομιλίας του Πάνου Καμμένου με τον εγκέφαλο της κρητικής μαφίας, τον Σεπτέμβριο του 2025, όπου ο τέως ΥΠΑΜ πιάστηκε από τον κοριό της ΕΥΠ να έχει τον εξής διάλογο απείρου κάλλους:<br /><br />«-Πάνος Καμμένος: 10 του μηνός Οκτωβρίου έρχεται εδώ η Κίμπερλι όπου ελέγχουμε όλο το σύστημα, εγώ μαζί της είμαι τώρα, δίπλα μου είναι.<br />-Αρχηγός Σπείρας: Τι λες τώρα…<br />-Πάνος Καμμένος: Λοιπόν μην μιλάς πολύ. Εάν εξαρτάται από τους Αμερικανούς εγώ το καθαρίζω<br />-Αρχηγός Σπείρας: Όχι, εξαρτάται μόνο από τους Αμερικανούς γιατί είναι περιοχή δικιά τους.<br />-Πάνος Καμμένος: Το καθαρίζω!»<br /><br />Εξ ου και η αναβολή ανακοίνωσης του νέου κόμματος έως ότου ξεχαστεί το ζήτημα από την κοντή μνήμη του λαού, που για άλλη μια φορά θα πειστεί από το σύστημα ότι «η θεία από το Σικάγο» θα λύσει τα προβλήματα της χώρας. Και πως θα γίνει αυτό; Η συνταγή κλασική και αναλλοίωτη. Κάθε νέο κόμμα χρειάζεται τον επικοινωνιακό μηχανισμό που θα το προωθήσει. Έτσι και εδώ η προεργασία βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο αφού με τις ευλογίες της Πρέσβεως έρχεται ο αμερικανικός σταθμός Newsmax (με παρουσία στα Βαλκάνια) οσονούπω και στη χώρα μας!<br /><br />Αυτά λοιπόν για το «Τραμπικό κόμμα», και επειδή συγκεκριμένες υπηρεσίες άλλων κρατών δεν καθεύδουν, μην εκπλαγείτε εάν ακούσετε ότι εκτός από το φιλοαμερικανικό κόμμα, ανακοινωθεί παράλληλα και άλλο κόμμα, φίλα προσκείμενο σε χώρα αντίπαλου δέους, με ιστορικές σχέσεις με την Ελλάδα. <br /><br /></div><div>Τρίζουν τα κόκκαλα του Γέρου του Μοριά... Δύο αιώνες μετά, και οι ευκολόπιστοι Έλληνες αρνούνται να καταλάβουν γιατί δήλωνε «φιλόθεος»! Αιώνιοι ραγιάδες...<br /><br /><br /><a href="http://i-epikaira.blogspot.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το σχέδιο «Fortress America», το «Τραμπικό κόμμα» που έρχεται και η «θεία από το Σικάγο».

Μετά τα ιστορικά γεγονότα της αιματοβαμμένης επίθεσης στη Βενεζουέλα, η οποία σύμφωνα με τους New York Times κρεμόταν από μια κλωστή για να ...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι αυτοκρατορίες υπήρχαν και θα υπάρχουν στον κόσμο… (ρωσική αρθρογραφία).

<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/01/%CE%91%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%B1%CE%BB%CF%84%CF%82%CE%B1%CE%B5%CE%BF%CF%81%CE%B792.jpg?ssl=1"><img height="136" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/01/%CE%91%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%B1%CE%BB%CF%84%CF%82%CE%B1%CE%B5%CE%BF%CF%81%CE%B792.jpg?resize=640%2C433&ssl=1" width="723" /></a><br /><br />Ζούμε σε παράξενες εποχές, όπου απλά παιχνίδια προπαγάνδας με ορολογία οδηγούν σε μαζικό πανικό. Η καταπολέμηση του ρατσισμού, όπως πρόσφατα αποδείχθηκε από το κίνημα BLM, έχει κοστίσει ακριβά στη Δύση, γράφει η αρθρογράφος των ρωσικών ΜΜΕ, Όλγα Αντρέεβα.<br /><br />(Σημείωση Echedoros.blog: κίνημα BLM= Black Lives Matter, διεθνές ακτιβιστικό κίνημα με επίκεντρο τις ΗΠΑ που προέρχεται από την αφροαμερικανική κοινότητα, το οποίο εκστρατεύει ενάντια στη βία και τον συστημικό ρατσισμό προς τους μαύρους).<br /><br />Ο αγώνας της Δύσης για ειρήνη και ανθρωπισμό έχει κοστίσει ακόμη και εκατομμύρια ζωές. Αλλά η Δύση, όπως λένε, δεν ενδιαφέρεται για το κόστος. Μία από τις σύγχρονες ιστορίες τρόμου είναι ο προσεκτικά κλιμακωμένος ιμπεριαλισμός.<br /><br />Αυτοκρατορία σημαίνει επέκταση εξουσίας<br /><br />Στην πραγματικότητα, οι αυτοκρατορίες ανέκαθεν ήταν σεβαστές σε όλη την ιστορία. Κάθε ισχυρό κράτος επιδίωκε να επεκταθεί εις βάρος των ασθενέστερων γειτόνων του. Δεν είναι ότι οι γείτονες υπέφεραν πολύ από αυτό. Παρεμπιπτόντως, όλη η Ευρώπη είναι στρωμένη με ρωμαϊκούς δρόμους. Αυστηρά μιλώντας, μια αυτοκρατορία θεωρείται μια περιοχή του πυρήνα και των εθνικών περιφερειών, όπου εκτείνεται η υπέρτατη εξουσία.<br /><br />Έτσι, τόσο η Γαλλία, η οποία προσάρτησε την Προβηγκία, τη Νορμανδία και άλλες απομακρυσμένες περιοχές, όσο και η Μεγάλη Βρετανία, η οποία προσάρτησε τη Σκωτία, την Ουαλία και την Ιρλανδία, είναι αυτοκρατορίες.<br /><br />Όταν ξεκίνησε η εποχή του αποικισμού, οι αυτοκρατορίες ήταν κυρίως χώρες που έλεγχαν εδάφη μακριά από τη μητέρα πατρίδα.<br /><br />Η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Αγγλία και η Γαλλία πλούτισαν λεηλατώντας μακρινές αποικίες.<br /><br />Μέχρι τον 19ο αιώνα, η ιδέα της αποικιακής κυριαρχίας είχε λάβει πραγματικά βάρβαρες μορφές. Αυτό οδήγησε στην έννοια του ιμπεριαλισμού, που επινοήθηκε το 1902 από τον οικονομολόγο Τζον Χόμπσον.<br /><br />Στο πρωτοποριακό του βιβλίο, Ιμπεριαλισμός, περιέγραψε με θλίψη ένα ζοφερό μέλλον όπου οι βαριά οπλισμένες δυτικές αυτοκρατορίες, υπό το πρόσχημα μιας αποστολής εκπολιτισμού, θα εδραίωναν την κυριαρχία τους στον υπόλοιπο κόσμο.<div><b><a href="https://echedoros.blog/?p=72215">ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</a></b></div><div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οι αυτοκρατορίες υπήρχαν και θα υπάρχουν στον κόσμο… (ρωσική αρθρογραφία).

Ζούμε σε παράξενες εποχές, όπου απλά παιχνίδια προπαγάνδας με ορολογία οδηγούν σε μαζικό πανικό. Η καταπολέμηση του ρατσισμού, όπως πρόσφατα...

Διαβάστε την συνέχεια

ΗΠΑ και Ευρώπη σε νέα φάση τριβής: Πως οι κινήσεις Τραμπ ανεβάζουν το πολιτικό και οικονομικό ρίσκο,

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/01/usa_europe.jpg"><img height="110" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/01/usa_europe-696x392.jpg" width="719" /></a><br /><br />Η γεωπολιτική επέστρεψε στο προσκήνιο. Οι παρεμβάσεις της Ουάσιγκτον σε πολλαπλά μέτωπα –από τη Λατινική Αμερική έως τον Αρκτικό Κύκλο– μεταφράζονται πλέον σε μετρήσιμο πολιτικό και οικονομικό ρίσκο για την Ευρώπη, επηρεάζοντας αγορές, επενδυτικές αποφάσεις και τη συζήτηση για τη στρατηγική αυτονομία της ΕΕ.<br /><br />Από τη Βενεζουέλα στην Αρκτική<br /><br />Στη Βενεζουέλα, οι κινήσεις των ΗΠΑ για έλεγχο των πετρελαϊκών ροών και η πίεση προς το καθεστώς Μαδούρο επαναφέρουν το ενεργειακό ζήτημα ως εργαλείο εξωτερικής πολιτικής. Η αμερικανική στάση –όπως καταγράφεται σε αναλύσεις του Reuters και της Wall Street Journal– δημιουργεί αβεβαιότητα για την προσφορά και λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι οι αγορές ενέργειας παραμένουν βαθιά πολιτικοποιημένες.<br /><br />Παράλληλα, η συζήτηση στις ΗΠΑ για ενεργότερη παρουσία στην Αρκτική, με αιχμή τη Γροιλανδία, αναζωπυρώνει μια παλαιότερη αλλά ποτέ λήξασα στρατηγική αντιπαράθεση. Η περιοχή αποκτά αυξανόμενη σημασία λόγω νέων θαλάσσιων οδών, σπάνιων γαιών και ενεργειακών αποθεμάτων. Για την Ευρώπη –και ειδικά για τη Βόρεια Ευρώπη– αυτό σημαίνει ότι ένα ακόμη γεωγραφικό μέτωπο εισέρχεται στον χάρτη των ρίσκων.<br /><br />Αγορές άμυνας και «σιωπηρή» στρατηγική αυτονομία<br /><br />Οι εξελίξεις αυτές αντικατοπτρίζονται καθαρά στις αγορές. Οι ευρωπαϊκές αμυντικές μετοχές κινούνται σε ιστορικά υψηλά, όπως επισημαίνουν αναλύσεις του Reuters, όχι μόνο λόγω του πολέμου στην Ουκρανία, αλλά και επειδή οι επενδυτές προεξοφλούν διαρκή αύξηση αμυντικών δαπανών και μια πιο αυτόνομη ευρωπαϊκή στάση απέναντι στις ΗΠΑ.<br /><br />Η άνοδος αυτή δεν είναι συγκυριακή. Αντανακλά μια βαθύτερη μετατόπιση: την αποδοχή ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να βασίζεται αποκλειστικά στις αμερικανικές εγγυήσεις ασφάλειας και ότι η στρατηγική αυτονομία παύει να είναι θεωρητική έννοια των Βρυξελλών και γίνεται οικονομική και βιομηχανική επιλογή.<br />Οι πολιτικές αντιδράσεις στο Παρίσι και το Βερολίνο<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και οι δημόσιες παρεμβάσεις Ευρωπαίων ηγετών. Ο πρόεδρος της Γαλλίας Emmanuel Macron έχει επανειλημμένα μιλήσει για την ανάγκη μιας Ευρώπης που «δεν εξαρτάται από τρίτους για την ασφάλειά της». Αντίστοιχα, από το Βερολίνο, ο Γερμανός πρόεδρος Frank-Walter Steinmeier έχει προειδοποιήσει –σύμφωνα με ρεπορτάζ του Guardian– ότι μονομερείς αμερικανικές επιλογές μπορούν να υπονομεύσουν τις παραδοσιακές συμμαχίες.<br /><br />Οι τοποθετήσεις αυτές δεν συνιστούν ρήξη, αλλά σήμα επανατοποθέτησης: η Ευρώπη αναζητά μεγαλύτερο βαθμό αυτονομίας, όχι ως αντίβαρο στις ΗΠΑ, αλλά ως ασφάλεια απέναντι στην απρόβλεπτη φύση της αμερικανικής πολιτικής, ιδίως υπό την προεδρία του Donald Trump.<br />Τι σημαίνει για την ευρωπαϊκή οικονομία<br /><br />Για τις αγορές, το μήνυμα είναι σαφές. Το γεωπολιτικό ρίσκο δεν είναι πια εξωγενής παράγοντας, αλλά ενσωματώνεται στις αποτιμήσεις: στην ενέργεια, στην άμυνα, στα spreads των ομολόγων. Για την ΕΕ, η πρόκληση είναι διπλή: να διαχειριστεί τις βραχυπρόθεσμες αναταράξεις και, ταυτόχρονα, να μετατρέψει την πίεση σε μακροπρόθεσμη στρατηγική συνοχής.<div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ΗΠΑ και Ευρώπη σε νέα φάση τριβής: Πως οι κινήσεις Τραμπ ανεβάζουν το πολιτικό και οικονομικό ρίσκο,

Η γεωπολιτική επέστρεψε στο προσκήνιο. Οι παρεμβάσεις της Ουάσιγκτον σε πολλαπλά μέτωπα –από τη Λατινική Αμερική έως τον Αρκτικό Κύκλο– μετα...

Διαβάστε την συνέχεια

Πώς μια ελεύθερη Τεχεράνη θα προκαλέσει γεωπολιτικούς κλυδωνισμούς.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2020/01/iran-630x400.jpg" width="704" /><br /><br />Η κατάρρευση της Ισλαμικής Δημοκρατίας θα διέλυε ακαριαία τον «Δακτύλιο της Φωτιάς» γύρω από το Ισραήλ και θα μετέβαλλε εκ θεμελίων την παγκόσμια ισορροπία ισχύος.<br /><br />Η πτώση του καθεστώτος της Τεχεράνης θα αποτελούσε το σημαντικότερο γεωπολιτικό γεγονός στη Μέση Ανατολή μετά την κατάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ.<br /><br />Το άμεσο αποτέλεσμα θα ήταν η οικονομική και επιμελητειακή ασφυξία του δικτύου των πληρεξουσίων (proxies), το οποίο αποσταθεροποιεί την περιοχή εδώ και δεκαετίες.<br /><br />Χωρίς την ιρανική χρηματοδότηση, εκπαίδευση και εξοπλισμό, οργανώσεις όπως η Χεζμπολάχ στον Λίβανο, η Χαμάς στη Γάζα και οι Χούτι στην Υεμένη θα αντιμετώπιζαν μια υπαρξιακή κρίση, πολύ πιο ολέθρια από οποιαδήποτε ισραηλινή επίθεση.<br /><br />Θα αναγκάζονταν είτε να αφοπλιστούν και να ενταχθούν στα εγχώρια πολιτικά τους συστήματα, είτε να μαραζώσουν ελλείψει κρατικού προστάτη.<br /><br />Για τις παγκόσμιες υπερδυνάμεις, η σκακιέρα θα μηδενιζόταν.<br /><br />Η Ρωσία θα έχανε τον κύριο προμηθευτή φθηνών drones και έναν κομβικό εταίρο στην παράκαμψη των κυρώσεων, γεγονός που θα δυσχέραινε σοβαρά τις πολεμικές της προσπάθειες στην Ευρώπη.<br /><br />Η Κίνα, η οποία βασίζεται στο Ιράν ως μοχλό πίεσης κατά της αμερικανικής επιρροής στον Περσικό Κόλπο, θα αναγκαζόταν να επανασχεδιάσει την πρωτοβουλία «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος» (Belt and Road Initiative), ώστε να προσαρμοστεί σε μια φιλοδυτική ή ουδέτερη Τεχεράνη.<br /><br />Η στρατηγική συμμαχία μεταξύ ενός ελεύθερου Ιράν, του Ισραήλ και των σουνιτικών κρατών του Κόλπου θα δημιουργούσε ένα ισχυρό οικονομικό μπλοκ ασφαλείας, που θα κυριαρχούσε στις ενεργειακές αγορές και θα διασφάλιζε τις θαλάσσιες οδούς από το Σουέζ έως τα Στενά του Ορμούζ.<br /><br />Οικονομικά, η επανένταξη ενός Ιράν απαλλαγμένου από κυρώσεις στην παγκόσμια αγορά θα σταθεροποιούσε τις τιμές της ενέργειας και θα άνοιγε μια τεράστια αγορά για δυτικές επενδύσεις, καθιστώντας το Ισραήλ ακόμη πιο σημαντικό παίκτη στη διατήρηση της περιφερειακής σταθερότητας.<br /><br />Οι «Συμφωνίες του Αβραάμ» πιθανότατα θα επεκτείνονταν ραγδαία, καθώς η κοινή απειλή που ώθησε το Ισραήλ και τα κράτη του Κόλπου σε προσέγγιση θα εξαφανιζόταν, δίνοντας τη θέση της στην προοπτική μιας σιδηροδρομικής γραμμής που θα συνδέει τη Χάιφα με το Ντουμπάι και, ακολούθως, με την Τεχεράνη.<br /><br />Η περιοχή θα μετέβαινε από ένα καθεστώς διαρκούς Ψυχρού Πολέμου σε μια εποχή οικονομικής ενοποίησης, τροφοδοτούμενη από την τεχνολογική υπεροχή του Ισραήλ και τον ενεργειακό πλούτο του Κόλπου και μιας αναζωογονημένης Περσίας.<br /><br />Από εθνική σκοπιά, προκειμένου να αποφευχθεί η αποσύνθεση -λόγω της πολυποίκιλης δημογραφικής σύνθεσης και του γεωγραφικού κατακερματισμού- το Ιράν θα έπρεπε να παραχωρήσει κάποιας μορφής αυτονομία στις μειονότητες των Βαλούχων, των Αράβων και των Κούρδων, με την υπόσχεση της εθνικής οικονομικής ενσωμάτωσης.<br /><br />Από θρησκευτική άποψη, το τέλος της σιιτικής επανάστασης που ξεκίνησε το 1979 θα άρχιζε να επηρεάζει πολλές χώρες, ιδιαίτερα το Ιράκ, το οποίο βρίσκεται σε στρατηγικό σημείο μεταξύ Ιράν, Συρίας, Τουρκίας και Ιορδανίας, και διαθέτει σιιτική πλειοψηφία.<br /><br />Αυτή η μετατόπιση θα μπορούσε επίσης να έχει θετικές συνέπειες στις ευαίσθητες σχέσεις Σιιτών και Σουνιτών εντός του Ιράκ.<br /><br />Για την Τουρκία, η οποία πρόσφατα βρέθηκε παραγκωνισμένη όσον αφορά τη δυνατότητα άσκησης ισχύος στη Συρία (λόγω της συμμαχίας και της εξάρτησης της κυβέρνησης από τις ΗΠΑ), η άνοδος ενός ισχυρού, ανεξάρτητου και δημοκρατικού Ιράν θα εξισορροπούσε σίγουρα τις δικές της ιμπεριαλιστικές φαντασιώσεις.<br /><br />Για λιγότερο προβεβλημένους κρατικούς δρώντες, όπως το Αζερμπαϊτζάν στον βορρά, ένα δημοκρατικό Ιράν θα παρείχε μεγαλύτερη περιφερειακή σταθερότητα και θα άνοιγε εμπορικούς δρόμους, ωφελώντας παράλληλα τη μεγάλη αζέρικη μειονότητα που ζει στο Ιράν.<br /><br />Δεδομένου ότι η πιθανότητα να ανέλθει στην εξουσία μια εξτρεμιστική κυβέρνηση σε περίπτωση πτώσης του καθεστώτος είναι μικρή (αντίθετα με ό,τι συνέβη στη Συρία), το Ισραήλ θα θεωρούσε αναμφίβολα τον εαυτό του ως τον κύριο ωφελημένο.<br /><br />Τέλος, για τη Σαουδική Αραβία, η προοπτική ενός δημοκρατικού Ιράν θα μπορούσε να εξοικονομήσει δισεκατομμύρια δολάρια σε αμυντικές δαπάνες, αλλά και να ενισχύσει το ανανεωμένο πνεύμα εκκοσμίκευσης και εκδημοκρατισμού στην περιοχή – κάτι που η τρέχουσα κυβέρνηση στο Ριάντ δεν φαίνεται να επιδιώκει.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πώς μια ελεύθερη Τεχεράνη θα προκαλέσει γεωπολιτικούς κλυδωνισμούς.

Η κατάρρευση της Ισλαμικής Δημοκρατίας θα διέλυε ακαριαία τον «Δακτύλιο της Φωτιάς» γύρω από το Ισραήλ και θα μετέβαλλε εκ θεμελίων την παγκ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ποιος θα κυβερνήσει το Ιράν σε περίπτωση κατάρρευσης της Ισλαμικής Δημοκρατίας;

<img height="203" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/01/IRAN2-630x400.jpg" width="712" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Αναλυτές εκτιμούν πως η επόμενη ημέρα εξαρτάται από τη συνοχή των Φρουρών της Επανάστασης και των δυνάμεων ασφαλείας.</span></h3>Της <b>Εφράτ Λάχτερ</b><br />Καθώς οι αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις συνεχίζουν να εξαπλώνονται σε όλο το Ιράν και τα ερωτήματα για την αντοχή της εξουσίας του Ανώτατου Ηγέτη, Αλί Χαμενεΐ, πληθαίνουν, ένα κεντρικό ζήτημα ανακύπτει: Ποιος θα αναλάβει πραγματικά την εξουσία αν καταρρεύσει η Ισλαμική Δημοκρατία;<br /><br />Η απάντηση, σύμφωνα με περιφερειακούς αναλυτές και στελέχη της ιρανικής αντιπολίτευσης, κάθε άλλο παρά σαφής είναι.<br />Ενδέχεται να εξαρτηθεί λιγότερο από την ιδεολογία και περισσότερο από τον τρόπο πτώσης του καθεστώτος, καθώς και από το αν οι δυνάμεις ασφαλείας του Ιράν θα διασπαστούν ή θα διατηρήσουν τη συνοχή τους.<div><br />Η σημασία της κατάρρευσης έναντι της διαδοχής<br /><br />Ο Μπεχνάμ Μπεν Ταλεμπλού, ανώτερος συνεργάτης στο Ίδρυμα για την Υπεράσπιση των Δημοκρατιών (FDD), δήλωσε ότι η κρίσιμη μεταβλητή δεν είναι απλώς αν θα καταρρεύσει το καθεστώς, αλλά το πώς.<br /><br />«Παρά το γεγονός ότι είναι ο Ανώτατος Ηγέτης, αναρωτιέται κανείς -ειδικά μετά τον πόλεμο και με τις περιορισμένες δημόσιες εμφανίσεις του- σε ποιο βαθμό ο Χαμενεΐ διοικεί άμεσα τις υποθέσεις της χώρας», δήλωσε ο Ταλεμπλού στο Fox News Digital.<br /><br />Προειδοποίησε, δε, τις δυτικές κυβερνήσεις να μην υποστηρίξουν μια «κοσμητική» μετάβαση που απλώς θα ανακυκλώσει τις ελίτ.<br /><br />«Αυτό που φοβάμαι είναι ο δυτικός πειρασμός για ένα μοντέλο τύπου Μαδούρο ή τύπου Αιγύπτου», είπε, αναφερόμενος σε σενάρια όπου οι εδραιωμένες δυνάμεις ασφαλείας διατηρούν την εξουσία υπό νέα ηγεσία.<br />«Αυτό θα είναι απλώς μια εναλλαγή προσώπων στην κορυφή και δεν θα προσφέρει στον ιρανικό λαό μια πορεία προς την ουσιαστική αλλαγή».</div><div><br />Ο καθοριστικός ρόλος των δυνάμεων ασφαλείας<br /><br />Πολλοί ειδικοί συμφώνησαν ότι το μέλλον του Ιράν εξαρτάται από το αν ο κατασταλτικός μηχανισμός του καθεστώτος -συμπεριλαμβανομένων των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), της πολιτοφυλακής Μπασίτζ και του τακτικού στρατού- θα παραμείνει ανέπαφος.<br /><br />Σύμφωνα με τον Ταλεμπλού, ο παράγοντας-κλειδί είναι αν τμήματα των δυνάμεων ασφαλείας θα αυτομολήσουν, θα αρνηθούν διαταγές ή θα διασπαστούν.<br /><br />Χωρίς αυτό, οι αναλυτές προειδοποιούν ότι το Ιράν θα μπορούσε να βρεθεί σε ένα σενάριο όπου οι θρησκευτικοί ηγέτες θα εξαφανιστούν, αλλά η πραγματική εξουσία θα παραμείνει στα χέρια των ένοπλων θεσμών.</div><div><br />Θα μπορούσε ο στρατός να αναλάβει τον έλεγχο;<br /><br />Ο Μπένι Σάμπτι, ειδικός για το Ιράν στο Ινστιτούτο Μελετών Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ, δήλωσε ότι μια μετάβαση υπό την ηγεσία του στρατού δεν μπορεί να αποκλειστεί.<br /><br />«Στρατηγοί των Φρουρών της Επανάστασης θα μπορούσαν θεωρητικά να επιχειρήσουν πραξικόπημα», δήλωσε, τονίζοντας όμως ότι οι στρατιωτικοί θεσμοί του Ιράν δεν είναι μονολιθικοί.<br /><br />Ο Σάμπτι διέκρινε τους Φρουρούς, τους οποίους περιέγραψε ως μια ιδεολογική και ασύμμετρη δύναμη, από τον τακτικό στρατό, που είναι πιο επαγγελματικός και εθνικά προσανατολισμένος.<br /><br />Υπογράμμισε, ωστόσο, ότι στην ιρανική πολιτική σκηνή η έλλειψη χαρίσματος αποτελεί σοβαρό εμπόδιο για την ανάδειξη ηγετών μέσα από το στράτευμα.</div><div><br />Πολιτικοί κρατούμενοι και εσωτερική ηγεσία<br /><br />Παρά τη διεθνή προσοχή στους φυλακισμένους ακτιβιστές, οι ειδικοί αμφιβάλλουν αν η επόμενη ηγεσία θα προέλθει μέσα από το σωφρονιστικό σύστημα.<br /><br />Ο Ταλεμπλού υποστήριξε ότι η δεκαετής καταστολή κατέστησε αδύνατη την καλλιέργεια πολιτικής ηγεσίας εντός της χώρας. «Από το εσωτερικό θα προέλθουν οι δυνάμεις της επανάστασης, αλλά η πολιτική ηγεσία πρέπει να οικοδομηθεί έξω», σημείωσε.<br />Η εξόριστη αντιπολίτευση και το ζήτημα Παχλαβί<br /><br />Οι υποστηρικτές του Ρεζά Παχλαβί υποστηρίζουν ότι ο ίδιος αναδεικνύεται σε σημείο αναφοράς για την κινητοποίηση της αντιπολίτευσης.<br /><br />Στις 8 Ιανουαρίου, ο Παχλαβί κάλεσε τους Ιρανούς σε διαμαρτυρία, με τους συνεργάτες του να κάνουν λόγο για μεγάλη ανταπόκριση σε πόλεις όπως η Τεχεράνη, η Μασχάντ και το Ισφαχάν.<br /><br />Κύκλοι του Παχλαβί τον παρουσιάζουν ως υπέρμαχο ενός κοσμικού, δημοκρατικού Ιράν που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα, απορρίπτοντας τους ισχυρισμούς ότι επιδιώκει την παλινόρθωση της μοναρχίας.<br /><br />Ο ίδιος δηλώνει αμερόληπτος, τονίζοντας ότι ο λαός θα αποφασίσει το πολίτευμα μέσω μιας ελεύθερης συνταγματικής διαδικασίας.<br /><br />Η Μπαναφσέχ Ζαντ, Ιρανοαμερικανίδα δημοσιογράφος, δήλωσε στο Fox News Digital ότι ο Παχλαβί είναι η μόνη βιώσιμη ενωτική προσωπικότητα, αν και η άποψη αυτή αμφισβητείται έντονα από άλλα τμήματα της διασποράς που παραμένουν επιφυλακτικά απέναντι σε οποιαδήποτε σύνδεση με τη μοναρχία.</div><div><br />Ρατζαβί και οργανωμένες ομάδες αντιπολίτευσης<br /><br />Το κίνημα των Μουτζαχεντίν-ε Χαλκ (MEK), υπό την ηγεσία της Μαριάμ Ρατζαβί, διατηρεί υποστήριξη από υψηλόβαθμους Αμερικανούς πολιτικούς, όπως ο Μάικ Πενς και ο Μάικ Πομπέο.<br /><br />Η Ρατζαβί υποστηρίζει ότι η αλλαγή θα προέλθει μόνο από μια οργανωμένη, εθνική αντίσταση και προτείνει μια εξάμηνη μεταβατική περίοδο μετά την ανατροπή, η οποία θα οδηγήσει σε εκλογές για μια συντακτική συνέλευση.<br /><br />Ωστόσο, επικριτές και αναλυτές αμφισβητούν το επίπεδο υποστήριξης της οργάνωσης εντός του Ιράν, σημειώνοντας ότι το βίαιο παρελθόν της τη δεκαετία του ’80 και η άκαμπτη ιδεολογία της έχουν αποξενώσει τη νεότερη γενιά.<br />Κανένας σαφής διάδοχος και μακρύς δρόμος<br /><br />Παρά τις έντονες εικασίες, οι ειδικοί συμφωνούν σε ένα σημείο: δεν υπάρχει σαφής διάδοχος που να περιμένει στο παρασκήνιο.<br /><br />«Δεν έχουμε φτάσει ακόμα εκεί», δήλωσε ο Σάμπτι, σημειώνοντας ότι ο Χαμενεΐ παραμένει στη ζωή και οι δυνάμεις ασφαλείας δεν έχουν διασπαστεί.<br /><br />Ο Ταλεμπλού χαρακτήρισε τη στιγμή ως μαραθώνιο και όχι ως σπριντ, προειδοποιώντας ενάντια σε απλουστευτικά αφηγήματα.<br /><br />«Πρόκειται για την εξεύρεση του καλύτερου προγεφυρώματος προς ένα Ιράν μετά την Ισλαμική Δημοκρατία, ώστε οι επαναστατικές δυνάμεις στο εσωτερικό να γίνουν επιτέλους ψηφοφόροι και να επιλέξουν τη μοίρα τους».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ποιος θα κυβερνήσει το Ιράν σε περίπτωση κατάρρευσης της Ισλαμικής Δημοκρατίας;

Αναλυτές εκτιμούν πως η επόμενη ημέρα εξαρτάται από τη συνοχή των Φρουρών της Επανάστασης και των δυνάμεων ασφαλείας. Της Εφράτ Λάχτερ Καθώς...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία: Συναγερμός για τη Συρία. Εντολή Ερντογάν στη ΜΙΤ για 24ωρη επιτήρηση.

<img height="180" src="https://www.capital.gr/Content/ImagesDatabase/p/1000x563/crop/both/e8/e871ed10a1aa40959cfc948c7d83d871.jpg?quality=85&404=default&v=8" width="701" /><br /><br />Σε πλήρη επιφυλακή βρίσκεται η Άγκυρα για τις εξελίξεις στη Συρία. Σύμφωνα με πηγές ασφαλείας, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έδωσε σαφείς οδηγίες στη ΜΙΤ να παρακολουθεί τις εξελίξεις στο πεδίο σε 24ωρη βάση και να προχωρά σε όλες τις απαραίτητες κινήσεις συντονισμού.<br /><br />Η ένταση στο Χαλέπι, με συγκρούσεις μεταξύ του συριακού στρατού και των Κούρδων της Συρίας SDG, προκαλεί ανησυχία στην Τουρκία, που δηλώνει ότι βασικός της στόχος παραμένει η διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας και της πολιτικής ενότητας της Συρίας, αλλά και η αποτροπή νέων προσφυγικών ροών προς τα σύνορά της.<div><br />Συγκρούσεις και εκτοπισμοί<br /><br />Οι μάχες επικεντρώνονται κυρίως στις συνοικίες Σέιχ Μακσούντ, Εσραφιγιέ και Μπένι Ζέιντ, με πηγές ασφαλείας να κάνουν λόγο για απώλειες αμάχων και εκτοπισμό δεκάδων χιλιάδων κατοίκων. Η κατάσταση χαρακτηρίζεται "εύθραυστη", με τον κίνδυνο περαιτέρω αποσταθεροποίησης να παραμένει ορατός.</div><div><br />Διάδρομος ασφαλείας και εκεχειρία<br /><br />Μετά τις επιχειρήσεις του συριακού στρατού, μεγάλο μέρος των περιοχών αυτών πέρασε υπό τον έλεγχο της κεντρικής διοίκησης, ενώ δημιουργήθηκε διάδρομος ασφαλείας για την αποχώρηση δυνάμεων των SDG προς ανατολικά του Ευφράτη. Παράλληλα, ανακοινώθηκε μονομερής εκεχειρία από τις 03.00, με στόχο να αποφευχθεί νέα κλιμάκωση σε κατοικημένες περιοχές.<br /><br />Συνεχείς επαφές και μηνύματα<br /><br />Η ΜΙΤ, κατόπιν εντολής Ερντογάν, βρίσκεται σε διαρκή επικοινωνία με τη Δαμασκό και τις ΗΠΑ, ενώ μέσω "κατάλληλων διαύλων" μεταφέρονται μηνύματα και προς τις SDG. Όλες οι εξελίξεις φτάνουν σε πραγματικό χρόνο στο προεδρικό μέγαρο, με την Τουρκία να τονίζει ότι επιδιώκει "μόνιμη ειρήνη και σταθερότητα" στη Συρία.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.capital.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκία: Συναγερμός για τη Συρία. Εντολή Ερντογάν στη ΜΙΤ για 24ωρη επιτήρηση.

Σε πλήρη επιφυλακή βρίσκεται η Άγκυρα για τις εξελίξεις στη Συρία. Σύμφωνα με πηγές ασφαλείας, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έδωσε σαφείς οδηγίες ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Καρυστιανού ως σύμπτωμα, όχι ως αιτία… Αρκεί η κάθαρση;

<img height="142" src="https://www.neakriti.gr/sites/default/files/styles/main/public/2026-01/karystianoy.jpg.webp?itok=3_Ba--e8" width="701" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η κάθαρση μόνη της δεν αρκεί. Η χώρα θέλει βαθιά αλλαγή και όχι μόνο κάθαρση και τιμωρία των ενόχων.</span></h3><b> Σαχίνης Γιώργος</b><br />Το αίτημα της κάθαρσης είναι αναγκαίο. Αλλά δεν αρκεί. Η ελληνική κοινωνία δε βρίσκεται απλώς σε φάση δυσαρέσκειας, βρίσκεται σε κατάσταση ηθικής και θεσμικής κόπωσης, απόκλισης πλήρους από ένα σάπιο σύστημα που απλά αναπαράγει σχέσεις εξουσίας, αλλά αντίλογο προσώρας πειστικό δεν έχει. Από τις υποκλοπές και τα Τέμπη έως τον ΟΠΕΚΕΠΕ, από τις υποδομές που καταρρέουν μέχρι ένα κράτος που μοιάζει ανίκανο να προστατεύσει ακόμη και τον εναέριο χώρο του, το αίσθημα της ατιμωρησίας και της συγκάλυψης έχει μετατραπεί σε κοινό τόπο.<br /><br />Η αίσθηση ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται όχι με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον, αλλά την εξυπηρέτηση οργανωμένων συμφερόντων - ενίοτε και απλών “χορηγών” - έχει παγιωθεί. <br /><br />Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, το αίτημα για κάθαρση, δικαιοσύνη και τιμωρία των ενόχων δεν είναι απλώς εύλογο, είναι βαθιά πολιτικό και κοινωνικά νομιμοποιημένο. Και είναι ακριβώς αυτό το αίτημα που γεννά, ξανά και ξανά, νέες πολιτικές απόπειρες, κινήσεις, κόμματα που ακόμη δεν έχουν πλήρως γεννηθεί. Η κίνηση της Μαρίας Καρυστιανού αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό και ισχυρό σύμπτωμα αυτής της φάσης. <br /><br />Η Καρυστιανού ως σύμπτωμα, όχι ως αιτία <br /><br />Η Μαρία Καρυστιανού δεν αναδείχθηκε μέσα από κομματικούς μηχανισμούς. Αναδείχθηκε μέσα από μια εθνική τραγωδία. Στο πρόσωπό της συμπυκνώθηκε η κραυγή μιας κοινωνίας που αισθάνθηκε προδομένη από το σύνολο των θεσμών: τη Δικαιοσύνη, το κράτος, την πολιτική, τα Μέσα Ενημέρωσης. Το κύρος που απολαμβάνει δεν είναι πολιτικό, είναι ηθικό.<br /><br />Και αυτό την καθιστά εξαιρετικά ισχυρή, αλλά ταυτόχρονα και εξαιρετικά ευάλωτη. Η απόφασή της να μετατρέψει τον αγώνα για δικαιοσύνη σε πολιτικό εγχείρημα δεν είναι ούτε παράλογη, ούτε πρωτοφανής. Ιστορικά, μεγάλες πολιτικές μετατοπίσεις γεννήθηκαν από τραύματα. Το ερώτημα δεν είναι αν δικαιούται να το επιχειρήσει - το δικαιούται απολύτως - αλλά αν το ίδιο το αίτημα της κάθαρσης αρκεί για να θεμελιώσει μια βιώσιμη πολιτική πρόταση διακυβέρνησης. <div><b><a href="https://www.neakriti.gr/apopseis/2157233_i-katharsi-moni-tis-den-arkei">ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</a></b></div><div><br /></div><div><a href="https://www.neakriti.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Καρυστιανού ως σύμπτωμα, όχι ως αιτία… Αρκεί η κάθαρση;

Η κάθαρση μόνη της δεν αρκεί. Η χώρα θέλει βαθιά αλλαγή και όχι μόνο κάθαρση και τιμωρία των ενόχων.  Σαχίνης Γιώργος Το αίτημα της κάθαρσης...

Διαβάστε την συνέχεια