Στενά του Ορμούζ: Όταν το Πέρασμα Γράφει Περισσότερα από Συνθήκες. Αναθεωρώντας τη Γιάλτα του 21ου αιώνα.

<img height="113" src="https://www.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/03/irans-oberster-fuehrer-ajatollah-ali-chamenei-1-1.jpg" width="740" /><br /><br />Τα Στενά του Ορμούζ δεν είναι πια απλώς ένα θαλάσσιο πέρασμα· είναι το επίκεντρο μιας κρίσης που κλονίζει την παγκόσμια ασφάλεια, ανοίγει νέο γεωπολιτικό κεφάλαιο και καλεί σε επανεξέταση της παγκόσμιας τάξης.<br /><br />Τι συνέβη; Οι πρόσφατες επιθέσεις μεταξύ ΗΠΑ – Ισραήλ και Ιράν, με στόχο κρίσιμες υποδομές της Τεχεράνης, πυροδότησαν σύγκρουση που ξεπερνά τα όρια της Μέσης Ανατολής. Σε αντίποινα, ιρανικές δυνάμεις κατέστησαν τα Στενά — από τα οποία περνά περίπου το 20 % της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου — ουσιαστικά κλειστά για τις περισσότερες εμπορικές μεταφορές, προκαλώντας σοβαρές διαταραχές στην παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα ενέργειας και όχι μόνο.<div><br />Ο Χάρτης Δύναμης Μετατοπίζεται<br /><br />Ιράν: Το καθεστώς της Τεχεράνης εκμεταλλεύεται την κρίση για να διεκδικήσει de facto έλεγχο μιας στρατηγικής δίοδος που για δεκαετίες λειτουργούσε υπό την προστασία της διεθνούς ναυσιπλοΐας. Με προειδοποιήσεις κατά πλοίων — ειδικά αυτών που συνδέονται με ΗΠΑ και Ισραήλ — και πλήρη ή μερική παρεμπόδιση διέλευσης, το Ιράν έχει βάλει σε εφαρμογή μια γεωστρατηγική μετατόπιση που φέρνει σε αμφισβήτηση το status quo.<br /><br />ΗΠΑ και ΝΑΤΟ: Η Ουάσιγκτον έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν θα επιτρέψει μόνιμο κλείσιμο του Ορμούζ, πιέζοντας για ευρύτερη συμμετοχή συμμάχων, ακόμη και στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Η στρατιωτική εμπλοκή των ΗΠΑ έχει ενταθεί, με στόχο να ανοίξει ξανά η δίοδος.<br /><br />Κίνα: Παρά τη δυσκολία πρόσβασης, ο ρόλος του Πεκίνου είναι κρίσιμος: εξαρτώμενη σε πολύ μεγάλο βαθμό από τις εισαγωγές ενέργειας του Κόλπου, η Κίνα έχει ήδη δει κάποιες δηλωμένες περιπτώσεις κινέζικων ή κινέζικης ενδιαφέροντος πλοίων να επιχειρούν διέλευση κάτω από υψηλό ρίσκο, ενώ υπάρχουν αναφορές περί προνομιακών ρυθμίσεων και οικονομικών δελεασμών για περαιτέρω συνεργασία.<br /><br />Ευρώπη & Ελλάδα:Καθώς η ΕΕ αναζητεί τρόπους να μειώσει την έκθεσή της σε πιθανές μελλοντικές διαταραχές, ανοίγει χώρος για ευρωπαϊκή εμπλοκή στην ασφάλεια της περιοχής και στρατηγικές εναλλακτικές όπως διαμετακομιστικοί διάδρομοι εκτός του Ορμούζ. Σε αυτό το γεωπολιτικό πλαίσιο, η Ελλάδα — λόγω θέσης και ενδοευρωπαϊκής σύνδεσης — αποκτά την προοπτική να λειτουργήσει ως κρίσιμος κόμβος για ενεργειακές και εμπορικές ροές που απομακρύνονται από την κρίσιμη περιοχή του Κόλπου προς τη Μεσόγειο και την Κεντρική Ευρώπη.</div><div><br />Το Νομικό και Διπλωματικό Πλαίσιο<br /><br />Η Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) κατοχυρώνει το «transit passage» μέσω στα Στενά, αλλά οι πρόσφατες ενέργειες του Ιράν, όπως η απαγόρευση διέλευσης σε ορισμένες κατηγορίες πλοίων, έχουν προκαλέσει διεθνείς αντιδράσεις περί παραβίασης αυτού του δικαίου.<br /><br />Διπλωματικές προσπάθειες — τόσο σε διμερές όσο και σε πολυμερές επίπεδο — είναι σε εξέλιξη, με κάποιες ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες να προτείνονται ως μέτρα αποτροπής μακροχρόνιας αστάθειας.<br />Πιθανές ΕξελίξειςΜακροχρόνια κρίση στο Ορμούζ: Με μεγάλο μέρος της ναυτιλίας να αποφεύγει το πέρασμα, ακόμη και αν προσωρινά ανοίγει για κάποιες χώρες, η κατάσταση παραμένει επισφαλής.<br />Μετατόπιση ενεργειακών ροών: Οι αγορές ενέργειας εξετάζουν εναλλακτικές διαδρομές και συμφωνίες που δεν εξαρτώνται αποκλειστικά από το Ορμούζ.</div><div><br />Νέοι Διεθνείς Άξονες Συνεργασίας: Η κρίση δημιουργεί ένα «κόμμα» για αναθεώρηση συμμαχιών — από ασιατικές οικονομίες μέχρι ευρωπαϊκούς και μεσογειακούς εταίρους.<br /><br />Τα Στενά του Ορμούζ σήμερα αποτελούν πολύ περισσότερο από έναν γεωγραφικό «διακόπτη» — είναι το σημείο όπου επανακαθορίζονται οι γραμμές ισχύος στην ενεργειακή ασφάλεια και το παγκόσμιο γεωπολιτικό σύστημα, παρόμοια με τον συμβολισμό της Γιάλτας πριν οκτώ δεκαετίες.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Στενά του Ορμούζ: Όταν το Πέρασμα Γράφει Περισσότερα από Συνθήκες. Αναθεωρώντας τη Γιάλτα του 21ου αιώνα.

Τα Στενά του Ορμούζ δεν είναι πια απλώς ένα θαλάσσιο πέρασμα· είναι το επίκεντρο μιας κρίσης που κλονίζει την παγκόσμια ασφάλεια, ανοίγει νέ...

Διαβάστε την συνέχεια

«Να τους πάρουμε το πετρέλαιο και να καταλάβουμε το νησί Χαρκ». Η προκλητική δήλωση Τραμπ που τινάζει τις τιμές στα ύψη.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/trump.avif"><img height="133" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/trump-696x464.avif" width="748" /></a><br /><br />Σε μια δήλωση που προκαλεί παγκόσμιο σεισμό, ο Ντόναλντ Τραμπ ξεκαθάρισε πως η κατάληψη των πετρελαιοπηγών του Ιράν και του στρατηγικού κόμβου στο νησί Χαρκ αποτελεί την «αγαπημένη του επιλογή». Ενώ οι εχθροπραξίες στη Μέση Ανατολή μαίνονται για πέμπτη εβδομάδα, ο Αμερικανός πρόεδρος συγκρίνει την κατάσταση με την επιχείρηση στη Βενεζουέλα, στέλνοντας τις διεθνείς τιμές του αργού σε ράλι ανόδου και το Πεντάγωνο σε κατάσταση συναγερμού για μια πιθανή χερσαία εισβολή που θα μπορούσε να αλλάξει τον χάρτη της περιοχής.<div><br />Ειδικότερα, ο Τραμπ δήλωσε στους Financial Times ότι η «προτίμησή του θα ήταν να πάρει το πετρέλαιο», συγκρίνοντας την κατάσταση με τη στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα νωρίτερα φέτος, όπου οι ΗΠΑ απέκτησαν ουσιαστικά τον έλεγχο της πετρελαιοβιομηχανίας της χώρας της Λατινικής Αμερικής, μετά τη σύλληψη του ηγέτη της, Νικολάς Μαδούρο.<br /><br />Σχέδιο εισβολής στο νησί Χαρκ<br /><br />Η κυβέρνηση Τραμπ εξετάζει το ενδεχόμενο αποστολής χερσαίων δυνάμεων στο νησί Χαρκ, σύμφωνα με το Reuters, με μία από τις πηγές του να προειδοποιεί ότι μια τέτοια επιχείρηση θα ήταν «πολύ επικίνδυνη». Η Τεχεράνη έχει τη δυνατότητα να πλήξει το νησί με πυραύλους και drones.<br />Στη συνέντευξη στους FT, ο Τραμπ είπε: «Το αγαπημένο μου πράγμα είναι να πάρω το πετρέλαιο στο Ιράν, αλλά κάποιοι ανόητοι πίσω στις ΗΠΑ λένε: “γιατί το κάνεις αυτό;”. Αλλά είναι ανόητοι άνθρωποι».<br />«Ίσως πάρουμε το νησί Χαρκ, ίσως όχι. Έχουμε πολλές επιλογές», είπε ο Τραμπ. «Θα σήμαινε επίσης ότι θα έπρεπε να είμαστε εκεί [στο νησί Χαρκ] για αρκετό καιρό».</div><div><br />Επιπτώσεις στην αγορά ενέργειας<br /><br />Οι δηλώσεις του Τραμπ έρχονται καθώς η σύγκρουση μεταξύ ΗΠΑ-Ισραήλ και Ιράν επεκτείνεται στην περιοχή, αυξάνοντας τους κινδύνους για την ενέργεια και τις υποδομές, και προκαλώντας άλμα στις τιμές του αργού πετρελαίου. Ειδικότερα, τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης Μαΐου για το Brent αυξήθηκαν πάνω από 3,2%, στα 116,12 δολάρια ανά βαρέλι, ενώ το αμερικανικό WTI σημείωσε άνοδο 3,4%, φτάνοντας τα 102,96 δολάρια ανά βαρέλι.<br /><br />Στρατιωτικές προετοιμασίες<br /><br />Η Washington Post ανέφερε το βράδυ του Σαββάτου ότι το Πεντάγωνο προετοιμάζεται για εβδομάδες πιθανής χερσαίας σύγκρουσης στο Ιράν, με περίπου 3.500 στρατιώτες να φτάνουν στην περιοχή την Παρασκευή. Χιλιάδες στρατιώτες από την 82η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία έχουν επίσης λάβει εντολή να υποστηρίξουν την πολεμική προσπάθεια.<br />Ο Τραμπ δήλωσε την περασμένη εβδομάδα ότι οι Ιρανοί διαπραγματευτές «παρακαλούσαν» τις ΗΠΑ να συνάψουν συμφωνία για τον τερματισμό του πολέμου, αν και το Ιράν αρνήθηκε οποιαδήποτε άμεση επαφή. Στη συνέντευξή του, ο Τραμπ ανέφερε ότι οι έμμεσες συνομιλίες μέσω Πακιστανών «απεσταλμένων» σημειώνουν πρόοδο.</div><div><br />Μπερδεμένα μηνύματα και διαπραγματεύσεις<br /><br />Ο Τραμπ δήλωσε στους δημοσιογράφους το βράδυ της Κυριακής ότι οι δύο πλευρές είχαν «πολύ καλές συναντήσεις, τόσο άμεσα όσο και έμμεσα». Οι ΗΠΑ έστειλαν στο Ιράν ένα ειρηνευτικό σχέδιο 15 σημείων, το οποίο περιλαμβάνει:Πλήρη τερματισμό του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν.<br />Αυστηρούς περιορισμούς στην εμβέλεια και το μέγεθος του πυραυλικού του οπλοστασίου.<br /><br />Η Τεχεράνη απέρριψε δημόσια την προσφορά, ωστόσο ο Τραμπ ισχυρίστηκε ότι το Ιράν συμφώνησε στα περισσότερα σημεία και ότι επέτρεψε σε 20 πλοία με πετρέλαιο να περάσουν από τα Στενά του Ορμούζ ως «δείγμα σεβασμού». «Θα έλεγα μόνο ότι τα πάμε εξαιρετικά καλά σε αυτή τη διαπραγμάτευση. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις με το Ιράν, γιατί διαπραγματευόμαστε μαζί τους και μετά πρέπει πάντα να τους ανατινάζουμε», δήλωσε ο Τραμπ.</div><div><br />Κλιμάκωση και επιθέσεις σε υποδομές<br /><br />Ο Seth Krummrich, αντιπρόεδρος της Global Guardian, προειδοποίησε ότι μια χερσαία επιχείρηση των ΗΠΑ πιθανότατα θα ωθήσει τον ιρανικό στρατό να κλιμακώσει τις επιθέσεις σε υποδομές ηλεκτροδότησης και μονάδες αφαλάτωσης στον Κόλπο. Ήδη, το Κουβέιτ ανακοίνωσε ότι μια μονάδα παραγωγής ενέργειας και αφαλάτωσης υπέστη ζημιές σε επίθεση την Κυριακή, με αποτέλεσμα τον θάνατο ενός εργάτη ινδικής υπηκοότητας. Οι αρχές του Κουβέιτ περιέγραψαν το συμβάν ως μέρος της «ιρανικής επιθετικότητας».<br />Τέλος, οι δυνάμεις των Χούθι που ευθυγραμμίζονται με το Ιράν εισήλθαν στη σύγκρουση, εκτοξεύοντας βαλλιστικούς πυραύλους εναντίον «ευαίσθητων ισραηλινών στρατιωτικών τοποθεσιών», σύμφωνα με τον εκπρόσωπό τους, Yahya Saree.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Να τους πάρουμε το πετρέλαιο και να καταλάβουμε το νησί Χαρκ». Η προκλητική δήλωση Τραμπ που τινάζει τις τιμές στα ύψη.

Σε μια δήλωση που προκαλεί παγκόσμιο σεισμό, ο Ντόναλντ Τραμπ ξεκαθάρισε πως η κατάληψη των πετρελαιοπηγών του Ιράν και του στρατηγικού κόμβ...

Διαβάστε την συνέχεια

«Μη με αναγκάσεις να σε βρω»: Τα μηνύματα της ρωσικής αντικατασκοπείας. Πράκτορες με το ζόρι.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/Rosia-kataskopoi.webp"><img height="133" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/Rosia-kataskopoi-696x464.webp" width="753" /></a><br /><br />«Μη με αναγκάσεις να σε βρω». Η φράση αυτή, γραμμένη σε μια οθόνη κινητού μέσω της εφαρμογής Telegram, δεν ήταν μια απλή απειλή ανάμεσα σε κοινούς εγκληματίες. Ήταν το τελεσίγραφο ενός Ρώσου αξιωματικού των μυστικών υπηρεσιών προς έναν 21χρονο φοιτητή πληροφορικής. Για τον «Ιβάν» —ένα ψευδώνυμο που υιοθετήθηκε για την προστασία της ζωής του— η αντίστροφη μέτρηση είχε ξεκινήσει πολύ πριν από αυτό το μήνυμα, σε μια αίθουσα ανακρίσεων του αεροδρομίου Σερεμέτιεβο της Μόσχας.<div><br />Η ιστορία του Ιβάν, η οποία ήρθε στο φως μέσα από μια σπάνια συλλογή ηχογραφημένων συνομιλιών και γραπτών μηνυμάτων που μοιράστηκε με το Politico, αποκαλύπτει τους μηχανισμούς μιας αθέατης αλλά σκληρής εκστρατείας: τη στρατολόγηση «πρακτόρων με το ζόρι». Σε μια εποχή που το Κρεμλίνο κλιμακώνει τις επιχειρήσεις δολιοφθοράς και κατασκοπείας σε ολόκληρη την Ευρώπη, η περίπτωση αυτή προσφέρει μια ανατριχιαστική ματιά στο πώς η ρωσική αντικατασκοπεία (<a href="https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9F%CE%BC%CE%BF%CF%83%CF%80%CE%BF%CE%BD%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AE_%CE%A5%CF%80%CE%B7%CF%81%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1_%CE%91%CF%83%CF%86%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%B1%CF%82_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%A1%CF%89%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82_%CE%9F%CE%BC%CE%BF%CF%83%CF%80%CE%BF%CE%BD%CE%B4%CE%AF%CE%B1%CF%82">FSB</a>) εργαλειοποιεί τον φόβο για να διεισδύσει στις τάξεις της αντιπολίτευσης.<br /><br />Η παγίδα του αεροδρομίου<br /><br />Όλα ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 2023. Ο Ιβάν, επιστρέφοντας στη Μόσχα από μια επίσκεψη στους γονείς του, βρέθηκε αντιμέτωπος με δύο άνδρες με πολιτικά και δύο ένστολους αστυνομικούς. Πριν προλάβει να αντιδράσει, το διαβατήριο και το κινητό του είχαν κατασχεθεί. Οι πράκτορες, που συστήθηκαν ως ερευνητές της ελίτ της FSB για «ιδιαίτερα σημαντικές υποθέσεις», δεν έχασαν χρόνο.<br />Περιμένοντας τις αποσκευές του, άρχισαν να του παραθέτουν λεπτομέρειες για την προσωπική του ζωή: τα φοιτητικά του δάνεια, τις σχέσεις του, την επικοινωνία με τους γονείς του. «Έψαχναν τα σημεία πίεσης», θυμάται ο ίδιος. Η πραγματική βόμβα, όμως, έπεσε σε ένα γραφείο της αστυνομίας του αεροδρομίου. Οι πράκτορες του έδειξαν ένα οργανόγραμμα με τη φωτογραφία του, συνδέοντάς τον με την οργάνωση Vesna (Άνοιξη), μια φιλοδημοκρατική ομάδα που η Μόσχα είχε χαρακτηρίσει ως «εξτρεμιστική».</div><div><br />Το δίλημμα ήταν κυνικό: Ή γίνεσαι πληροφοριοδότης μας, ή οδηγείσαι απευθείας στη φυλακή με ποινή 15 ετών. Ο Ιβάν υπέγραψε.<br /><br />Η τακτική του «Brotherly Control»<br /><br />Η στρατολόγηση δεν σταμάτησε στην υπογραφή. Ακολούθησε μια ψυχολογική πολιορκία μέσω Telegram. Δύο πράκτορες ανέλαβαν τον ρόλο του «καλού και του κακού μπάτσου». Ο ένας, με σχεδόν πατερναλιστικό ύφος, του υποσχόταν προστασία: «Μίλησα γι’ αυτό, κανείς δεν πρόκειται να σε πάρει στον στρατό για την Ουκρανία», του έγραφε, υποσχόμενος ότι η περίπτωσή του ήταν υπό τον «προσωπικό του έλεγχο».<br />Ο άλλος πράκτορας ήταν η φωνή του τρόμου. Όταν ο Ιβάν απέφευγε τις συναντήσεις, οι απειλές γίνονταν ωμές. «Είμαι αξιοπρεπής άνθρωπος, μη με περνάς για ηλίθιο. Έχουμε μια κοινή δουλειά να κάνουμε!». Οι πράκτορες δεν ζητούσαν απλώς πληροφορίες για υψηλόβαθμα στελέχη, αλλά «ασήμαντες» λεπτομέρειες: ποιοι δάσκαλοι γλωσσών βοηθούν τους Ρώσους εξόριστους στην Ευρώπη, ποιοι υπάλληλοι ξένων υπουργείων τους παρέχουν στήριξη.<br /><br />Το διπλό παιχνίδι και η απόδραση<br /><br />Η ψυχική υγεία του Ιβάν κατέρρευσε. Η συνεργασία σήμαινε την προδοσία των φίλων του και των αξιών του. «Αν σταματούσα να τους είμαι χρήσιμος, θα με φυλάκιζαν έτσι κι αλλιώς», σκέφτηκε. Αποφάσισε να παίξει το πιο επικίνδυνο παιχνίδι της ζωής του.<br />Ήρθε σε επαφή με έναν από τους ανθρώπους που υποτίθεται ότι θα κατασκόπευε, τον Alexander Kashevarov, ο οποίος ζούσε ήδη στο εξωτερικό. Μαζί κατέστρωσαν ένα σχέδιο: ο Kashevarov θα του έδινε ελεγχόμενες, ακίνδυνες ή ψευδείς πληροφορίες για να ικανοποιεί τους πράκτορες, ενώ ο Ιβάν θα προετοίμαζε κρυφά τη φυγή του.<br />Στις αρχές του 2025, ο Ιβάν κατάφερε να διαφύγει στην Ισπανία. Η FSB άργησε να το αντιληφθεί. Για μήνες, οι πράκτορες συνέχιζαν να του στέλνουν μηνύματα, νομίζοντας ότι βρίσκεται ακόμα στη Μόσχα. Όταν τελικά κατάλαβαν τι συνέβη, το ύφος άλλαξε: «Γιατί πήγες στο εξωτερικό; Καλύτερα να με πάρεις τηλέφωνο γρήγορα». Μετά από αυτό, επικράτησε σιωπή.</div><div><br />Μια ήπειρος σε αναμμένα κάρβουνα<br /><br />Η περίπτωση του Ιβάν δεν είναι μεμονωμένη. Σύμφωνα με τον Andrei Soldatov, ειδικό στις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες, το Κρεμλίνο χρησιμοποιεί τους πληροφοριοδότες με διπλό στόχο. Ακόμα κι αν ένας πράκτορας σαν τον Ιβάν δεν δώσει κρίσιμες πληροφορίες, η αποκάλυψή του -όπως συνέβη με την περίπτωση του Igor Rogov στην Πολωνία- σπέρνει τη δυσπιστία.<br />Οι Ρώσοι που αντιτίθενται στον πόλεμο βρίσκονται σε μια τραγική θέση: στη Ρωσία θεωρούνται προδότες, και στην Ευρώπη αντιμετωπίζονται συχνά με καχυποψία ως εν δυνάμει κατάσκοποι. «Ζούμε σε μια ατμόσφαιρα δυσπιστίας», λένε ακτιβιστές στην Ευρώπη. «Και αυτό ακριβώς θέλει η Μόσχα. Να μας κάνει να φοβόμαστε ο ένας τον άλλον».<br />Ο Ιβάν σήμερα περιμένει την έγκριση του πολιτικού του ασύλου. Δεν νιώθει ήρωας, αλλά ένας άνθρωπος που κατάφερε να σπάσει τα δεσμά ενός μηχανισμού που μετατρέπει τη ζωή σε ένα διαρκές δίλημμα μεταξύ φυλακής και προδοσίας. Η ιστορία του παραμένει μια ζωντανή υπενθύμιση ότι ο πόλεμος της πληροφορίας δεν διεξάγεται μόνο στα μέτωπα της Ουκρανίας, αλλά και στα σκοτεινά δωμάτια των αεροδρομίων και στις οθόνες των κινητών τηλεφώνων ανυποψίαστων πολιτών.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Μη με αναγκάσεις να σε βρω»: Τα μηνύματα της ρωσικής αντικατασκοπείας. Πράκτορες με το ζόρι.

«Μη με αναγκάσεις να σε βρω». Η φράση αυτή, γραμμένη σε μια οθόνη κινητού μέσω της εφαρμογής Telegram, δεν ήταν μια απλή απειλή ανάμεσα σε κ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Τραμπ θέλει να πάρει μισό τόνο ουράνιο από το Ιράν.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRe21vQcOvs9SembTeVjj9CwkIaMszbadcjow&s" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="168" data-original-width="300" height="112" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRe21vQcOvs9SembTeVjj9CwkIaMszbadcjow&s" width="671" /></a></div><div><br /></div><b>Ανδρέας Δερμιτζάκης</b><br />Την εξαγωγή σχεδόν μισού τόνου ουρανίου υψηλού εμπλουτισμού από το Ιράν σχεδιάζει ο Ντόναλντ Τραμπ. ‘Οπως δήλωσαν στην Wall Street Journal Αμερικανοί αξιωματούχοι ο Αμερικανός Πρόεδρος εξετάζει το ενδεχόμενο στρατιωτικής επιχείρησης για την εξαγωγή σχεδόν 1.000 λιβρών ( περίπου μισού τόνου) ουρανίου υψηλού εμπλουτισμού από τουλάχιστον δύο τοποθεσίες στο Ιράν. Μια πολύπλοκη και επικίνδυνη αποστολή που πιθανότατα θα έθετε σε κίνδυνο εκατοντάδες αμερικανικές χερσαίες δυνάμεις στο εσωτερικό της χώρας για ημέρες ή και περισσότερο.<br /><br />Οποιαδήποτε τέτοια κίνηση για την κατάσχεση του ουρανίου με τη βία θα ήταν περίπλοκη και επικίνδυνη, κατατάσσοντάς την μεταξύ των πιο απαιτητικών επιχειρήσεων που διέταξε ο Τραμπ, δήλωσαν πρώην αξιωματικοί και ειδικοί του στρατού των ΗΠΑ. Η πιθανή επιχείρηση, η οποία πιθανότατα θα προκαλέσει αντίποινα από το Ιράν, θα μπορούσε επίσης να παρατείνει τον πόλεμο πολύ πέρα ​​από το χρονικό πλαίσιο των 4-6 εβδομάδων που έχει ορίσει δημόσια η ομάδα του Τραμπ.<br /><br />Για να γίνει αυτό ομάδες αμερικανικών δυνάμεων θα πρέπει να πετάξουν στις τοποθεσίες, πιθανώς υπό πυρά ιρανικών πυραύλων εδάφους-αέρος και drones. Μόλις φτάσουν στο σημείο, τα μάχιμα στρατεύματα θα πρέπει να ασφαλίσουν τις περιμέτρους, ώστε οι μηχανικοί με εξοπλισμό εκσκαφής να μπορούν να ψάξουν μέσα από τα συντρίμμια και να ελέγξουν για νάρκες και παγίδες.<br /><br />«Η εξαγωγή του υλικού πιθανότατα θα πρέπει να διεξάγεται από μια επίλεκτη ομάδα ειδικών επιχειρήσεων ειδικά εκπαιδευμένη για την αφαίρεση ραδιενεργού υλικού από μια ζώνη σύγκρουσης. Το ουράνιο υψηλού εμπλουτισμού πιθανότατα περιέχεται σε 40 έως 50 ειδικούς κυλίνδρους που μοιάζουν με άρματα μάχης. Θα πρέπει να τοποθετηθούν σε βαρέλια μεταφοράς για προστασία από ατυχήματα. Αυτό θα μπορούσε να γεμίσει πολλά φορτηγά» δήλωσε ο Ρίτσαρντ Νέφιου, ανώτερος ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια και πρώην διαπραγματευτής για τα πυρηνικά με το Ιράν. «Η ολοκλήρωση ολόκληρης της επιχείρησης θα διαρκούσε ημέρες ή και μία εβδομάδα», ανέφεραν οι ειδικοί.<br /><br />Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με τους New York Times, εκατοντάδες μέλη των Ειδικών Δυνάμεων των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων των Army Rangers και των Navy SEAL, έχουν φτάσει στη Μέση Ανατολή, ενώνοντας τις δυνάμεις τους με χιλιάδες πεζοναύτες και αλεξιπτωτιστές του Στρατού από την 82η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία σε μια ανάπτυξη που έχει ως στόχο να δώσει στον Πρόεδρο Τραμπ πρόσθετες επιλογές για την επέκταση του τρέχοντος πολέμου του Ιράν, που διαρκεί έναν μήνα, με τον σχεδιασμό να βρίσκεται σε εξέλιξη για πιθανές χερσαίες επιχειρήσεις, δήλωσαν δύο στρατιωτικοί αξιωματούχοι των ΗΠΑ στην εφημερίδα.<br /><br />Μόλις χθες ο Ντόναλντ Τραμπ αποκάλυψε ότι υπάρχουν διαφορετικές απόψεις μεταξύ των ανώτερων συμβούλων του σχετικά με την πολιτική απέναντι στο Ιράν, σημειώνοντας ότι η επικεφαλής των υπηρεσιών πληροφοριών του, Τούλσι Γκάμπαρντ, ήταν «πιο ήπια» από αυτόν σχετικά με τον περιορισμό του πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης. Ο Τραμπ άφησε να εννοηθεί ότι μια πιθανή συμφωνία για την αντιμετώπιση των πυρηνικών φιλοδοξιών του Ιράν θα μπορούσε να είναι κοντά, απάντησε «ναι, σίγουρα», όταν ρωτήθηκε από δημοσιογράφο αν εξακολουθεί να έχει εμπιστοσύνη στην Γκάμπαρντ, τη Διευθύντρια Εθνικών Πληροφοριών των ΗΠΑ. «Είναι λίγο διαφορετική στον τρόπο σκέψης της από εμένα», είπε ο Τραμπ στο Air Force One καθώς επέστρεφε στην Ουάσινγκτον αφού πέρασε το Σαββατοκύριακο στο Mar-a-Lago του στη Φλόριντα. «Αλλά αυτό δεν καθιστά κάποιον μη διαθέσιμο για υπηρεσία. Θα έλεγα ότι είμαι πολύ αυστηρός στο γεγονός ότι δεν θέλω το Ιράν να έχει πυρηνικό όπλο, επειδή αν είχε πυρηνικό όπλο, θα το χρησιμοποιούσε αμέσως. Νομίζω ότι είναι πιθανώς λίγο πιο ήπια σε αυτό το θέμα, αλλά αυτό είναι εντάξει».<div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Τραμπ θέλει να πάρει μισό τόνο ουράνιο από το Ιράν.

Ανδρέας Δερμιτζάκης Την εξαγωγή σχεδόν μισού τόνου ουρανίου υψηλού εμπλουτισμού από το Ιράν σχεδιάζει ο Ντόναλντ Τραμπ. ‘Οπως δήλωσαν στην W...

Διαβάστε την συνέχεια

Ρωσία και Κίνα προσπαθούν να παρασύρουν τις ΗΠΑ βαθύτερα στον πόλεμο.

<img height="113" src="https://files.forbesgreece.gr/Content/ImagesDatabase/p/1455x819/crop/both/7f/7f7356e4ba6c41df824cd132a7fe5df7.jpg?quality=80&404=default&v=4" width="747" /><a href="https://www.forbesgreece.gr/diethni/3979286/rosia-kai-kina-prospathoun-na-parasuroun-tis-ipa-bathutera-ston-polemo#0"></a><br />Του <b>Melik Kaylan</b><br />Το χάος των πληροφοριών που έρχονται από τη Μέση Ανατολή αφενός αποτυπώνει την ομίχλη του πολέμου και αφετέρου προδίδει μοτίβα. Αυτό που ξεκίνησε ως σύγκρουση μεταξύ ΗΠΑ-Ισραήλ και Ιράν έχει πλέον αποκτήσει περιφερειακό και παγκόσμιο χαρακτήρα. Κανείς από τους συμμετέχοντες δεν θέλει να το δηλώσει δημοσίως, πόσο μάλλον η Ουάσιγκτον. Και σίγουρα όχι η Μόσχα ή το Πεκίνο. Κανένας ηγέτης δεν θέλει να παραδεχτεί ότι τροφοδοτεί μια παγκόσμια σύγκρουση.<br /><br />Παρ' όλα αυτά, ουσιαστικά, Ρωσία και Κίνα στοχεύουν να μετατρέψουν το Ιράν σε κάτι αντίστοιχο με τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία: ένα τέλμα που καταναλώνει πόρους και ανθρώπινο δυναμικό και αποξενώνει τους συμμάχους, όπως έκανε η Ουκρανία με τη Ρωσία. Μόσχα και Πεκίνο είναι διατεθειμμένοι να θυσιάσουν άφθονο ιρανικό αίμα σε αυτήν τη διαδικασία.<br /><br />Ας δούμε τις πραγματικότητες. Η Ρωσία έχασε την επιρροή της στη Συρία, στην Αρμενία, στο Αζερμπαϊτζάν και στις χώρες της Κεντρικής Ασίας, όσο πολεμούσε στην Ουκρανία. Εν τω μεταξύ, μια σειρά από αντι-ρωσικά κράτη συμμάχησαν με το Κίεβο, κυρίως η Πολωνία και οι χώρες της Βαλτικής. Οι στρατηγικές συμμαχίες της Ρωσίας κατακερματίστηκαν. Η Μόσχα πάντα θεωρούσε ότι στον Καύκασο και στον Δρόμο του Μεταξιού, οι γειτονικές της χώρες δεν είχαν πού αλλού να στραφούν, καθώς ήταν κλεισμένες από ξηρά και γεωπολιτικά περιορισμένες επί αιώνες. Έτσι, το Κρεμλίνο μπορούσε να ρισκάρει μια ολοκληρωτική εισβολή στην Ουκρανία. Η παραμέληση και η κακομεταχείριση των συμμάχων της στο σύμφωνο ασφαλείας δεν θα άλλαζαν τα πράγματα.<br /><br />Αυτός ο υπολογισμός αποδείχθηκε λανθασμένος. Σήμερα, η Αρμενία έχει αποκαταστήσει τις σχέσεις της με τους παλιούς εχθρούς της, το Αζερμπαϊτζάν και την Τουρκία. Η Άγκυρα άνοιξε πτήσεις της Turkish Airlines προς την Αρμενία. Οι τρεις αυτές χώρες αναπτύσσουν τον Μεσαίο Διάδρομο, ο οποίος θα απομακρύνει το εμπόριο από τον έλεγχο του Ιράν και της Ρωσίας προς την Τουρκία και τη Μεσόγειο, απελευθερώνοντας έτσι το εμπόριο της περιοχής.<br /><br />Ο άξονας Ρωσίας-Κίνας σκοπεύει να επιτύχει το αντίστοιχο αυτής της διάλυσης εναντίον των ΗΠΑ μέσω του πολέμου στη Μέση Ανατολή. Δηλαδή, να κατακερματίσει τις συμμαχίες της Ουάσινγκτον, να απειλήσει το δολάριο και την αμερικανική επιρροή στην πιο στρατηγικά κρίσιμη ζώνη του κόσμου. Προς το παρόν, οι ΗΠΑ έχουν αποτύχει να υπερασπιστούν στρατηγικές τοποθεσίες μεταξύ των Αράβων συμμάχων τους, αποξενώνοντάς τους με αυτό τον τρόπο. Όταν ο βασικός προστάτης σου δεν μπορεί να σε προστατεύσει επαρκώς ή παραμελεί την ασφάλειά σου, αναζητάς άλλες συμφωνίες. Εξ ου και οι αμείλικτες ιρανικές επιθέσεις εναντίον των χωρών του Κόλπου και της ναυτιλίας στην περιοχή.<br /><br />Στο μεταξύ, οι Χούθι και οι σιιτικές πολιτοφυλακές του Ιράκ συσπειρώνονται υπέρ του Ιράν. Οι μονάδες αφαλάτωσης του Κόλπου παραμένουν ευάλωτες. Αν καταστραφούν, οι πληθυσμοί της περιοχής θα αντιμετωπίσουν πρόβλημα επιβίωσης. Μπορείτε να ερμηνεύσετε όλες τις ιρανικές επιθέσεις στην περιοχή ως προειδοποίηση, ως ένδειξη της ικανότητας της Τεχεράνης να χτυπήσει τις εγκαταστάσεις ύδρευσης αν φτάσει η κατάσταση στα άκρα. Κατά καιρούς το Ιράν έχει δείξει εντυπωσιακή ακρίβεια στοη στόχευση των επιθέσεών του. <br /><br />Η στρατηγική θέλει να χρησιμοποιείται το Ιράν για να παρασύρει τις ΗΠΑ σε βαθύτερη εμπλολή στην περιοχή - οι ΗΠΑ έχουν περάσει από αυτό το στάδιο στο παρελθόν, στο Ιράκ, από το 2003 και μετά όταν η Ουάσιγκτον και οι πόροι της ήταν τόσο απασχολημένοι που η Ρωσία και η Κίνα ανέκαμψαν ως υπερδυνάμεις. Το σχέδιό τους είναι να εμπλέξουν ξανά τις ΗΠΑ. Επιπλέον, πάντα πίστευαν ότι αυτή ήταν η αμερικανική πολιτική έναντι της Ρωσίας από νωρίς στον πόλεμο της Ουκρανίας, με σκοπό να διασφαλιστεί ότι καμία από τις δύο πλευρές δεν θα νικήσει. Αυτό, για το Πεκίνο και τη Μόσχα, εξηγεί ακόμη και το γιατί η κυβέρνηση Μπάιντεν δεν έδωσε στην Ουκρανία ισχυρά όπλα ή την άδεια να επιτεθεί στη Ρωσία. Οι ΗΠΑ δεν ήθελαν καμία από τις δύο πλευρές να νικήσει γρήγορα. Αυτή η προσέγγιση της αργής "αιμορραγίας" ήταν, πιστεύουν, απολύτως σκόπιμη εκ μέρους της Ουάσιγκτον.<br /><br />Και τώρα σκοπεύουν να αντιστρέψουν το σενάριο. Είναι σαφές ότι η βοήθεια για τη στόχευση των εγκαταστάσεων στον Κόλπο προήλθε σε μεγάλο βαθμό από τον άξονα Ρωσίας-Κίνας. Η Τεχεράνη απλώς δεν διαθέτει τους δορυφόρους για τις επιθέσεις ακριβείας στις εγκαταστάσεις του Κόλπου, στις αμερικανικές βάσεις ή στις απόπειρες κατά της αεροπορικής βάσης Ιντσιρλίκ στην Τουρκία και στο Ναχτσεβάν. Η τελευταία αποτελεί στρατηγική γέφυρα του πολυδιαφημισμένου Μεσαίου Διαδρόμου, ο οποίος έλαβε ώθηση όταν ο Τραμπ προήδρευσε μιας ιστορικής ειρηνευτικής συμφωνίας μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν. Έτσι ήρθαν οι πυραυλικές επιθέσεις κατά του Αζερμπαϊτζάν, το οποίο έχει δείξει μεγάλη αυτοσυγκράτηση απέναντι στο Ιράν που βρίσκεται σε δεινή θέση. Πρόκειται για πολύ συγκεκριμένους στόχους, με στρατηγικά μηνύματα: "Η στρατηγική σας ευθυγράμμιση με την Αμερική δεν θα σας προστατεύσει".<br /><br />Το πιο κρίσιμο ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: πότε θα αποσυρθεί ο πρόεδρος Τραμπ; Θα στείλει στρατεύματα, επαναλαμβάνοντας έτσι την καταστροφή του Ιράκ; Αν όχι, θεωρητικά μπορεί να ανακοινώσει μονομερή διακοπή των εχθροπραξιών ανά πάσα στιγμή, έτσι δεν είναι; Αν η Μόσχα και το Πεκίνο σκοπεύουν να κρατήσουν τις ΗΠΑ "μπλεγμένες" στην περιοχή για μεγάλο χρονικό διάστημα, πώς μπορούν να εμποδίσουν τον Τραμπ να επιλέξει το δικό του χρονοδιάγραμμα αποχώρησης; Αυτό είναι το κρίσιμο ζήτημα. Και η απλή απάντηση είναι ότι μπορούν να το κάνουν συνεχίζοντας τις επιθέσεις εναντίον των συμμάχων της Αμερικής, ακόμα και μετά την αναγγελία της παύσης των στρατιωτικών επιχειρήσεων από τις ΗΠΑ. Σε αυτό το σενάριο, κάθε επίθεση εναντίον του Κόλπου, της Τουρκίας, του Ισραήλ ή της Αρμενίας/Αζερμπαϊτζάν είναι πλήγμα για το χρονοδιάγραμμα και την αξιοπιστία του Αμερικανού προέδρου. Ή για την απόφασή του να εμπλέξει τις ΗΠΑ σε αυτή την ιστορία.<br /><br />Γιατί όλα αυτά δεν συνέβησαν στον προηγούμενο "γύρο": όταν οι ΗΠΑ βομβάρδισαν τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν το 2025; Επειδή δεν υπήρξε καμία απόπειρα αλλαγής καθεστώτος ή καταστροφής του Ιράν ως στρατηγικού συμμάχου της Ρωσίας και της Κίνας. Το καθεστώς παρέμεινε στη θέση του, σχετικά ικανό να εκπληρώνει τις γεωπολιτικές του λειτουργίες για τους υποστηρικτές του. <br /><br />Σίγουρα το Ιράν δεν θα είναι πολύ λειτουργικό σε αυτόν τον ρόλο στο άμεσο μέλλον. Ειδικά αν οι εσωτερικές διαμάχες συνεχιστούν, καθώς οι βομβαρδισμοί αποδυναμώνουν τους ηγέτες του καθεστώτος και τους στρατιώτες του. Στο μεταξύ, ο Τραμπ δεν είναι και αυτός αθώος. Κάνει δηλώσεις ότι θα τερματίσει τον πόλεμο λέγοντας ότι "η στρατιωτική επιχείρηση είναι ολοκληρωμένη", χωρίς όμως να το κάνει. Το να θέτει υπό αμφισβήτηση το χρονοδιάγραμμά του συγκρατεί τον εχθρό ως προς το ποσούς πυραύλους και πόσα drones να χρησιμοποιήσει άμεσα ή να τα φυλάξει για μεταγενέστερο στάδιο. <div><br /></div><div><a href="https://www.forbesgreece.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ρωσία και Κίνα προσπαθούν να παρασύρουν τις ΗΠΑ βαθύτερα στον πόλεμο.

Του Melik Kaylan Το χάος των πληροφοριών που έρχονται από τη Μέση Ανατολή αφενός αποτυπώνει την ομίχλη του πολέμου και αφετέρου προδίδει μοτ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο πόλεμος στο Ιράν δίνει σανίδα σωτηρίας στον Πούτιν.

<img height="113" src="https://files.forbesgreece.gr/Content/ImagesDatabase/p/1455x819/crop/both/bd/bd5a0eb9b4534148a8274fbf5f800856.jpg?quality=80&404=default&v=4" width="750" /><a href="https://www.forbesgreece.gr/diethni/3982183/o-polemos-sto-iran-dinei-sanida-sotirias-ston-poutin#0"></a><br />Του <b>Michael P. Dempsey</b><br />Παρακολουθώντας κάποιος την στρατιωτική επιχείρηση του Βλαντίμιρ Πούτιν στην Ουκρανία, την εδραίωση της πολιτικής του εξουσίας στο εσωτερικό της Ρωσίας, την ανάπτυξη στενότερων δεσμών με το Πεκίνο και την Ουάσιγκτον, καθώς και την διαρκή του προπαγάνδα, θα υποθέσει ότι ο Ρώσος πρόεδρος διαθέτει ισχυρό momentum.<br /><br />Αυτή η αίσθηση δεν επιβεβαιώνεται από μια σειρά οπισθοδρομήσεων στο πεδίο της μάχης και από την εγχώρια οικονομική τάση που είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα επιδεινωθεί τα επόμενα χρόνια. Στην πραγματικότητα, το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του Πούτιν σήμερα είναι ο πόλεμος στο Ιράν, ο οποίος εκτινάσσει τις τιμές της ενέργειας παγκοσμίως — δημιουργώντας ένα απροσδόκητο -και πολύ αναγκαίο- οικονομικό όφελος για τη Ρωσία. Η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή αποσπά επίσης την προσοχή των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ από την Ουκρανία και δημιουργεί ρήξη μεταξύ των ΗΠΑ και των Ευρωπαίων συμμάχων τους.<div><br />Η καταστροφή στην Ουκρανία<br /><br />Τέσσερα χρόνια μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία (και 12 χρόνια μετά την παράνομη προσάρτηση της Κριμαίας), τα στρατιωτικά νέα είναι δυσοίωνα σε διάφορα μέτωπα. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Μελέτης του Πολέμου, η Ρωσία κατέχει σήμερα περίπου το 20% της Ουκρανίας, αλλά οι γραμμές του μετώπου έχουν παραμείνει σε μεγάλο βαθμό στάσιμες τα τελευταία χρόνια, με μια δυναμική στο πεδίο της μάχης που θυμίζει περισσότερο τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο παρά μια σύγχρονη σύγκρουση. Ας δούμε τα εξής στοιχεία:<br /><br />Σύμφωνα με το Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Μελετών, από το 2022 η Ρωσία έχει υποστεί περίπου 1,2 εκατ. απώλειες σε ανθρώπινο δυναμικό με 325.000 στρατιώτες να έχουν σκοτωθεί. Για να κατανοήσουμε το μέγεθος, οι ΗΠΑ έχασαν περίπου 58.000 στρατιώτες στο Βιετνάμ από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 έως τις αρχές της δεκαετίας του 1970.<br /><br />Τα αποθέματα όπλων της Ρωσίας έχουν εξαντληθεί. Σύμφωνα με αναφορές έχουν εξουδετερωθεί πάνω από 10.000 άρματα μάχης και θωρακισμένα, περισσότερα από 30.000 συστήματα πυροβολικού, εκατοντάδες μαχητικά αεροσκάφη και περίπου το 1/3 του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας.<br /><br />Δεδομένης της εκπληκτικής καινοτομίας των Ουκρανών στη χρήση ρομποτικής και αυτόνομων drones (σύμφωνα με εκτιμήσεις η Ουκρανία θα παράγει σχεδόν 4 εκατ. drones το 2026), η Ρωσία δεν έχει τη δυνατότητα να συγκεντρώσει στρατεύματα ενόψει νέων επιχειρήσεων, ενώ η ικανότητά της να καταλαμβάνει και να διατηρεί νέα εδάφη έχει περιοριστεί σημαντικά.<br /><br />Η Ρωσία βρίσκεται στη διαδικασία έναρξης της εαρινής-θερινής της επίθεσης. Την περασμένη Τρίτη αποφάσισε να εξαπολύσει σχεδόν 1.000 επιθέσεις με drones σε ουκρανικές πόλεις και υποδομές. Ωστόσο, το Κίεβο αντιδρά επιθετικά τις τελευταίες εβδομάδες για να προλάβει τη νέα ρωσική επιδρομή, καταλαμβάνοντας εδάφη στη νότια και ανατολική Ουκρανία, ενώ οι συστημικές στρατιωτικές αδυναμίες της Ρωσίας σε θέματα εκπαίδευσης, εφοδιασμού, ηθικού και τεχνολογίας ενάντια στα drones πιθανόν να "φρενάρουν" οποιαδήποτε σημαντική εδαφική επέκταση.</div><div><br />Εξίσου άσχημα τα οικονομικά<br /><br />Όσο δυσοίωνες είναι οι εξελίξεις στο στρατιωτικό μέτωπο για τη Ρωσία, αντίστοιχα άσχημη είναι η κατάσταση της οικονομίας της.<br /><br />Τον Ιανουάριο, το ΔΝΤ προέβλεψε ότι η αύξηση του ΑΕΠ της Ρωσίας το 2026 θα ανέλθει σε μόλις 0,8%, όσο αυξήθηκε και το 2025. Με περίπου το 40% του κρατικού προϋπολογισμού να δαπανάται για τις στρατιωτικές και τις υπηρεσίες ασφαλείας, η κατάσταση πολέμου έχει περιορίσει τις ιδιωτικές, έχει μειώσει το διαθέσιμο εργατικό δυναμικό και τα επιτόκια έχουν σκαρφαλώσει στο 15%.<br /><br />Η Ρωσία μαστίζεται από έντονη ανισότητα στις οικονομικές επιδόσεις μεταξύ των απομακρυσμένων περιοχών της χώρας και των αστικών κέντρων, με σχεδόν τα δύο τρίτα των περιφερειών να λειτουργούν πέρυσι με δημοσιονομικό έλλειμμα. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, η οικονομία της Ρωσίας θα ήταν σήμερα μεγαλύτερη κατά 20% τουλάχιστον, αν δεν είχε εισβάλει στην Ουκρανία.<br /><br />Οι μακροπρόθεσμες οικονομικές προοπτικές της Ρωσίας είναι επίσης ζοφερές. Οι δυτικές κυρώσεις έχουν μειώσει δραματικά την πρόσβαση της Ρωσίας σε βασική τεχνολογία και βιομηχανικά εξαρτήματα. Ακόμη και όταν αυτά είναι διαθέσιμα, η Μόσχα αναγκάζεται να πληρώνει υπέρογκα ποσά σε σύγκριση με τις κανονικές παγκόσμιες τιμές για ζωτικής σημασίας εξαρτήματα.<br /><br />Ο πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία έχει αναγκάσει τις διεθνείς εταιρείες τεχνολογίας να εγκαταλείψουν τη Ρωσία, καθώς και να προκαλέσει brain drain στον ρωσικό τεχνολογικό κλάδο. <br /><br />Ένα παράδειγμα της μακροπρόθεσμης ζημιάς που αυτό προκαλεί στην οικονομία της Ρωσίας είναι η μαζική έξοδος κορυφαίων ταλέντων στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης, η απώλεια πρόσβασης σε προηγμένα τσιπ και μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης, καθώς και η εξάντληση των διεθνών επενδύσεων και του επιχειρηματικού κεφαλαίου για κρίσιμες έρευνες. Έκθεση επισημαίνει ότι το 2024 οι ρωσικές εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης προσέλκυσαν περίπου 30 εκατομμύρια δολάρια σε χρηματοδότηση start ups, ενώ η OpenAI "σήκωσε" περισσότερα από 6 δισ. δολάρια την ίδια χρονική περίοδο.<br /><br />Σύμφωνα με το Global AI Vibrancy Tool του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ, η Ρωσία κατατάχθηκε πέρυσι στην 28η θέση μεταξύ 36 χωρών σε αυτόν τον τομέα. Έτσι, όχι μόνο η ρωσική οικονομία αντιμετωπίζει δυσχέρειες στο σήμερα, αλλά ο Πούτιν θέτει τις βάσεις για μακροπρόθεσμα προβλήματα.<br /><br />Εν μέσω αυτής της απελπιστικής κατάστασης, ο Πούτιν βλέπει μπροστά του μια βραχυπρόθεσμη σανίδα σωτηρίας από τον πόλεμο στο Ιράν, και είναι σαφές ότι η Ρωσία έχει αναδειχθεί ήδη νικήτρια από αυτή τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Η Ρωσία έχει σημαντικά έσοδα από την εκτίναξη των τιμών του πετρελαίου λόγω της διακοπής μεταφοράς πετρελαίου μέσω του Στενού του Ορμούζ, με ορισμένους αναλυτές να εκτιμούν ότι η Ρωσία κερδίζει έως και 150 εκατομμύρια δολάρια επιπλέον έσοδα κάθε μέρα, ενώ από την αρχή του πολέμου έως το τέλος Μαρτίου τα έσοδά της εκτιμώνται μεταξύ 3 και 5 δισ. δολαρίων.<br /><br />Ο πόλεμος στο Ιράν είναι ένα τεράστιο διπλωματικό και στρατιωτικό ζήτημα για τις ΗΠΑ και αποσπά την προσοχή της Ουάσινγκτον από τη σύγκρουση στην Ουκρανία. Έτσι η Ρωσία έχει αποκτήσει μεγαλύτερο περιθώριο ελιγμών για τη πολεμικές της επιχειρήσεις κατά της Ουκρανίας και έχει αναβάλει επ’ αόριστον οποιεσδήποτε σοβαρές διαπραγματεύσεις για κατάπαυση του πυρός υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, στις οποίες η Ρωσία αντιτίθεται εδώ και χρόνια.<br /><br />Συγχρόνως, οι ΗΠΑ καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες πυραύλων υψηλής τεχνολογίας με καθοδήγηση ακριβείας και αναχαιτιστικών πυραύλων αεράμυνας σε αυτή τη σύγκρουση, γεγονός που θα δυσχεράνει τη μεταφορά αυτών των συστημάτων στην Ουκρανία στο μέλλον και την αναπλήρωση των αποθεμάτων του αμερικανικού στρατού για τουλάχιστον το επόμενο έτος.<br /><br />Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η Ρωσία βοηθά το Ιράν στη σύγκρουση παρέχοντας πληροφορίες σχετικά με τη θέση των αμερικανικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων και του προσωπικού, αυξάνοντας το κόστος της σύγκρουσης με το Ιράν για τις ΗΠΑ τόσο σε ανθρώπινες απώλειες όσο και σε οικονομικούς πόρους και εμπλέκοντάς τες περαιτέρω.</div><div><br />Με το βλέμμα στο μέλλον<br /><br />Κατά τη γνώμη μου, είναι σαφές ότι η Ρωσία θα ευνοηθεί βραχυπρόθεσμα από τον πόλεμο στο Ιράν, ιδίως λόγω της μεγάλης ανόδου των τιμών του πετρελαίου και της απόφασης των ΗΠΑ να χαλαρώσουν προσωρινά τις κυρώσεις στις πωλήσεις ρωσικού πετρελαίου. Το πόσο καιρό θα παραμείνουν υψηλές οι τιμές του πετρελαίου —με τους περισσότερους αναλυτές να προβλέπουν τουλάχιστον έξι μήνες— θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό πόσο σημαντικά θα είναι αυτά τα νέα έσοδα για τη Μόσχα.<br /><br />Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι ο Πούτιν είναι πολύ καλύτερος στο να δημιουργεί την εντύπωση ότι έχει δύναμη παρά αυτή η ισχύ να έχει ερείσματα οικονομικά, στρατιωτικά, πολιτικά και κοινωνικά στη Ρωσία.<br /><br />Η προσέγγιση του Πούτιν όχι μόνο έχει βλάψει τις άμεσες προοπτικές της Ρωσίας, αλλά είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα κρατήσει τη Ρωσία ακόμη πιο πίσω με την πάροδο του χρόνου σε όλους τους βασικούς τομείς που θα καθορίσουν την ισχύ μιας χώρας στο μέλλον, συμπεριλαμβανομένης της ικανότητας να προσελκύει ξένες επενδύσεις, να κρατά ή/και να "εισάγει" κορυφαία επιστημονικά ταλέντα, να αναπτύσσει ένα εκπαιδευτικό σύστημα παγκόσμιας κλάσης, να εξασφαλίζει πρόσβαση σε προηγμένη τεχνολογία (συμπεριλαμβανομένης της τεχνητής νοημοσύνης, της πληροφορικής και της αεροδιαστημικής) και να εξαλείφει τη διαφθορά των αξιωματούχων.<br /><br />Οι πολιτικοί ηγέτες στη Δύση θα πρέπει να κατανοήσουν την απειλή που συνιστά η Ρωσία για τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους στο άμεσο μέλλον.<br /><br />Όταν ακούμε από τα ΜΜΕ (ή ακόμη και από τον Λευκό Οίκο) περί ισχυρής ηγεσίας του Πούτιν και δήθεν ικανότητας να διαχειρίζεται υποθέσεις στο εσωτερικό της χώρας του και παγκοσμίως, να θυμόμαστε ότι ο Πούτιν είναι ο άμεσα υπεύθυνος για το γεγονός ότι ο Ρωσία έχει συρθεί σε έναν καταστροφικό πολυετή πόλεμο στην Ουκρανία χωρίς να διαφαίνεται το τέλος του στο άμεσο μέλλον, καθώς και για τα θεμέλια της μακροπρόθεσμης πολιτικής, οικονομικής και επιστημονικής παρακμής της Ρωσίας. Και γι' αυτό δεν χρειάζεται να τον φοβόμαστε, να τον επαινούμε ή να τον μιμούμαστε. </div><div><br /></div><div><a href="https://www.forbesgreece.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο πόλεμος στο Ιράν δίνει σανίδα σωτηρίας στον Πούτιν.

Του Michael P. Dempsey Παρακολουθώντας κάποιος την στρατιωτική επιχείρηση του Βλαντίμιρ Πούτιν στην Ουκρανία, την εδραίωση της πολιτικής του...

Διαβάστε την συνέχεια

Γεωπολιτικό σκάκι: Μήπως έχει λογική η στρατηγική των ΗΠΑ με το Ιράν;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTwVbGLkcsIItHUbxH93CraUW8vSAcxnXWzRg&s" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="160" data-original-width="316" height="101" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTwVbGLkcsIItHUbxH93CraUW8vSAcxnXWzRg&s" width="675" /></a></div><div><br /></div>Του <b>Αθανασίου Πλατιά</b><br />Η κρυφή λογική της αμερικανικής υψηλής στρατηγικής – Οι περισσότερες αναλύσεις των πρόσφατων αμερικανικών κινήσεων – από τη Βενεζουέλα έως το Ιράν – ξεκινούν από την ίδια παραδοχή: ότι η αμερικανική στρατηγική στερείται συνοχής και εξαρτάται από τις παρορμήσεις και τον αυτοσχεδιασμό ενός απρόβλεπτου προέδρου. Αυτή η ανάγνωση είναι διαισθητικά ελκυστική, αλλά στρατηγικά παραπλανητική. Αυτό που μοιάζει με αποσπασματικότητα μπορεί, αν ιδωθεί μέσα από το πρίσμα της υψηλής στρατηγικής, να αποκαλύπτει ένα καλά επεξεργασμένο στρατηγικό σχέδιο, το οποίο έχουμε δει να εφαρμόζεται επανειλημμένα στην ιστορία από μεγάλες δυνάμεις όταν καλούνται να διαχειριστούν πολλαπλά μέτωπα.<br /><br />Πίσω από τις κινήσεις της Ουάσιγκτον διακρίνεται μια συνεκτική λογική που στηρίζεται σε τρεις αλληλένδετους στόχους: πρώτον, στην αναδιαμόρφωση της περιφέρειας ώστε να εξασθενήσει το αντίπαλο στρατηγικό κέντρο· δεύτερον, στον αποσυγχρονισμό πιθανών θεάτρων σύγκρουσης ώστε να αποφευχθεί η ταυτόχρονη πίεση σε πολλαπλά μέτωπα· και, τρίτον, στην εξουδετέρωση των γεωοικονομικών πλεονεκτημάτων που στήριξαν την άνοδο της Κίνας. Και οι τρεις αυτοί στόχοι λειτουργούν σωρευτικά: καμία επιμέρους στρατηγική δεν αρκεί από μόνη της, αλλά η συσσώρευσή τους θα μπορούσε να μεταβάλει τη συνολική ισορροπία ισχύος.<br /><br />Η χωρική διάσταση<div><br />Το πρώτο στοιχείο είναι χωρικό. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν επιχειρούν να αναμετρηθούν μετωπικά με την Κίνα. Προσπαθούν πρώτα να διαμορφώσουν το στρατηγικό περιβάλλον γύρω της. Υπάρχει εδώ μια ειρωνική ιστορική αναλογία. Ο Μάο Τσε Τουνγκ υποστήριζε ότι το κέντρο μπορεί να εξασθενήσει μέσω πίεσης στην περιφέρεια – μέσω της «περικύκλωσης των πόλεων από την ύπαιθρο». Η Ουάσιγκτον μοιάζει να εφαρμόζει σήμερα μια στρατηγική αντίστοιχης λογικής: αντί να αντιμετωπίσει το Πεκίνο άμεσα, ασκεί πίεση σε όλη τη γεωπολιτική περιφέρεια που τροφοδοτεί την κινεζική ισχύ – στη Βενεζουέλα, στο Ιράν, στον Παναμά, στα θαλάσσια στενά, στις εφοδιαστικές αλυσίδες και στους ενεργειακούς κόμβους.<br /><br />Δεν πρόκειται για κλασική στρατηγική «ανάσχεσης», όπως αυτή του Ψυχρού Πολέμου. Πρόκειται για κάτι πιο σύνθετο: για «rollback» της κινεζικής επιρροής μέσω οπλοποίησης της οικονομικής αλληλεξάρτησης. Στόχος δεν είναι μόνο αντίπαλα κράτη, αλλά τα ίδια τα δίκτυα ροών – ενέργειας, εμπορίου, χρηματοδότησης, θαλάσσιων μεταφορών – μέσω των οποίων η Κίνα απέκτησε στρατηγική μόχλευση. Με άλλα λόγια, η Ουάσιγκτον επιχειρεί να οπλοποιήσει την εξάρτηση της Κίνας από την παγκοσμιοποιημένη οικονομία.<br /><br />Από αυτή τη σκοπιά, η πολιτική απέναντι στη Βενεζουέλα αφορά την κινεζική γεωοικονομική παρουσία στο Δυτικό Ημισφαίριο. Η εκδίωξη της κινεζικής CK Hutchison από τα λιμάνια του Παναμά εντάσσεται στην ίδια λογική: στην εκκαθάριση της αμερικανικής γεωπολιτικής περιφέρειας από κινεζικά προγεφυρώματα. Τα πλήγματα κατά του Ιράν υπακούουν στην ίδια στρατηγική.<br /><br />Το Ιράν υπήρξε ταυτόχρονα προμηθευτής φθηνής ενέργειας για την Κίνα, κρίκος του ευρασιατικού άξονα Πεκίνου – Μόσχας – Τεχεράνης και γεωγραφικός κόμβος που συνδέει τον Περσικό Κόλπο, την Κεντρική Ασία και τις κινεζικές χερσαίες διαδρομές.<br /><br />Η ιστορία των μεγάλων δυνάμεων μας βοηθά να κατανοήσουμε γιατί τέτοιες κινήσεις είναι στρατηγικά αναμενόμενες. Πριν εμπλακούν σε άμεση αντιπαράθεση, τέτοιου είδους δυνάμεις τείνουν πρώτα να εξασφαλίζουν τον γεωγραφικό τους περίγυρο. Η γεωγραφία άλλωστε παρέχει στις ΗΠΑ ένα σημαντικό πλεονέκτημα. Σε αντίθεση με Κίνα ή Ρωσία, που δραστηριοποιούνται σε ανταγωνιστικά και διαφιλονικούμενα περιφερειακά περιβάλλοντα, οι ΗΠΑ διαθέτουν σαφή ασυμμετρία ισχύος στη δική τους γειτονιά.<br /><br />Μπορούν, επομένως, να εδραιώνουν τη θέση τους εκεί χωρίς να χάνουν την εστίασή τους από το «μεγάλο παιχνίδι» στον Ινδο-Ειρηνικό. Η περίπτωση της Βενεζουέλας και οι ανακατατάξεις που προκάλεσε ο πόλεμος κατά του Ιράν δεν αποτελούν παρεκκλίσεις από τον ανταγωνισμό με την Κίνα. Είναι μέρος της προετοιμασίας για αυτόν.<br /><br />Η χρονική διάσταση<br /><br />Το δεύτερο στοιχείο είναι χρονικό. Η Ουάσιγκτον δεν ανησυχεί μόνο για την ισχύ των επιμέρους αντιπάλων της, αλλά και για το ενδεχόμενο σύμπτωσης πολλαπλών κρίσεων: μια αναμέτρηση για την Ταϊβάν, ταυτόχρονα με πόλεμο φθοράς στην Ευρώπη λόγω Ρωσίας και περιφερειακή ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή λόγω Ιράν. Ακόμη και μια υπερδύναμη αντιμετωπίζει σοβαρούς περιορισμούς όταν καλείται να διαχειριστεί τρία απαιτητικά μέτωπα ταυτόχρονα.<br /><br />Η απάντηση σε αυτό το πρόβλημα λέγεται «στρατηγικός αποσυγχρονισμός». Η Ουάσιγκτον δεν χρειάζεται να εξαλείψει τελείως όλες τις δευτερεύουσες απειλές. Αρκεί να φροντίσει ώστε να μη συγκλίνουν χρονικά. Οι κινήσεις στο Ιράν και στη Βενεζουέλα αποκτούν νόημα αν ιδωθούν ως προσπάθειες υποβάθμισης ή σταθεροποίησης δευτερευόντων μετώπων, ώστε να μην επηρεαστούν τα αποφασιστικά μέτωπα σε μια μελλοντική αντιπαράθεση με την Κίνα.<br /><br />Η ίδια λογική εξηγεί και το έντονο αμερικανικό ενδιαφέρον για τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία με όρους ευνοϊκούς για τη Ρωσία: πρόκειται για μια κλασική προσπάθεια αναδιάταξης των απειλών στον χώρο και στον χρόνο ώστε να αποφευχθεί η διάσπαση δυνάμεων σε πολλά μέτωπα ταυτόχρονα.</div><div><br />Η γεωοικονομική διάσταση<br /><br />Το τρίτο στοιχείο είναι γεωοικονομικό και έχει υποτιμηθεί σημαντικά. Την τελευταία δεκαετία, η Κίνα απολάμβανε ένα εξαιρετικά σημαντικό πλεονέκτημα: την πρόσβαση σε φθηνό πετρέλαιο από χώρες υπό δυτικές κυρώσεις – Ρωσία, Ιράν και Βενεζουέλα. Οι ροές αυτές πρόσφεραν στο Πεκίνο όχι μόνο χαμηλότερο ενεργειακό κόστος αλλά και ενισχυμένη βιομηχανική ανταγωνιστικότητα.<br /><br />Επρόκειτο ουσιαστικά για μια έμμεση επιδότηση της κινεζικής ισχύος – ενώ ταυτόχρονα υπονομευόταν η αποτελεσματικότητα των αμερικανικών κυρώσεων και η ανταγωνιστικότητα των δυτικών οικονομιών. Το Ιράν είχε κεντρικό ρόλο σε αυτή τη διάταξη. Η Κίνα απορροφούσε τη συντριπτική πλειονότητα των ιρανικών πετρελαϊκών εξαγωγών με μεγάλη έκπτωση, παρακάμπτοντας το αμερικανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα.<br /><br />Μαζί με Ρωσία και Βενεζουέλα, το Ιράν αποτελούσε έναν από τους τρεις βασικούς πυλώνες μιας ενεργειακής στρατηγικής που παρείχε στην Κίνα φθηνές πρώτες ύλες και ενεργειακή ανθεκτικότητα. Η αμερικανική στρατηγική φαίνεται να επιδιώκει να στερήσει από την Κίνα αυτό το πλεονέκτημα. Με τη διατάραξη των ενεργειακών ροών, με την αύξηση του κόστους ενέργειας και με την αποδυνάμωση καθεστώτων που πρόσφεραν πετρέλαιο με έκπτωση, η Ουάσιγκτον στερεί από το Πεκίνο ένα αθέατο αλλά καθοριστικό γεωοικονομικό πλεονέκτημα.<br /><br />Αυτό έχει και ευρύτερη στρατηγική σημασία. Το μήνυμα που εκπέμπεται προς τον Παγκόσμιο Νότο είναι ότι μια «στρατηγική εταιρική σχέση» με την Κίνα δεν αποτελεί ασπίδα απέναντι στην αμερικανική σκληρή ισχύ. Υποδομές, επενδύσεις και οικονομικές σχέσεις μπορούν να εξατμιστούν όταν εισέλθει στη σκηνή η στρατιωτική ισχύς. Η κινεζική γεωοικονομική επιρροή, χωρίς αξιόπιστες εγγυήσεις ασφάλειας, αποδεικνύεται πιο εύθραυστη από όσο πολλοί πίστευαν.</div><div><br />Κίνδυνοι και αντίμετρα<br /><br />Η στρατηγική αυτή δεν είναι χωρίς σοβαρούς κινδύνους. Η προσπάθεια αποσυγχρονισμού μπορεί να οδηγήσει στο αντίθετο αποτέλεσμα – δηλαδή σε ταυτόχρονη κλιμάκωση σε πολλά μέτωπα. Η αναδιάταξη των ενεργειακών αγορών πλήττει συμμάχους όσο και αντιπάλους. Και η επίθεση κατά του Ιράν ενέχει τον κίνδυνο ευρύτερης περιφερειακής ανάφλεξης που θα μπορούσε να εκτροχιάσει την παγκόσμια οικονομία. Η Κίνα, εξάλλου, έχει κατανοήσει πλήρως την αμερικανική στρατηγική και προσαρμόζεται ανάλογα: διαφοροποιεί προμηθευτές, ενισχύει τις χερσαίες ενεργειακές διαδρομές μέσω Ρωσίας και Κεντρικής Ασίας και στηρίζει έμμεσα εταίρους υπό αμερικανική πίεση. Το γεωπολιτικό σκάκι είναι σε πλήρη εξέλιξη.</div><div><br />Το κρίσιμο ερώτημα<br /><br />Το κεντρικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν η αμερικανική πολιτική είναι παρορμητική ή όχι. Είναι αν πράγματι πίσω από τις επιμέρους κινήσεις υπάρχει μια συνεκτική υψηλή στρατηγική. Και η απάντηση φαίνεται να είναι καταφατική. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ανοίγουν απερίσκεπτα το ένα μέτωπο πίσω από το άλλο. Επιχειρούν να αναδιατάξουν το γεωπολιτικό περιβάλλον σύμφωνα με μια διαχρονική λογική που έχουν ακολουθήσει και άλλες μεγάλες δυνάμεις στο παρελθόν.<br /><br />Το αν αυτή η προσέγγιση θα αποδώσει θα εξαρτηθεί από τη διαχείριση τριών μεταβλητών: χρόνου, κόστους και αξιοπιστίας. Αν η Ουάσιγκτον μειώσει τις περιφερειακές τρωτότητές της χωρίς να υπερεκταθεί, θα έχει βελτιώσει τη θέση της στην κεντρική αντιπαράθεση με την Κίνα.<br /><br />Αν όχι, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι ακριβώς αυτό που η ίδια η στρατηγική επιδιώκει να αποτρέψει: το ταυτόχρονο άνοιγμα μετώπων με Κίνα, Ρωσία και Ιράν. Το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι τα επιμέρους μέτωπα, όπως αυτά του Ιράν ή της Ουκρανίας. Είναι η αρχιτεκτονική της επόμενης διεθνούς τάξης.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γεωπολιτικό σκάκι: Μήπως έχει λογική η στρατηγική των ΗΠΑ με το Ιράν;

Του Αθανασίου Πλατιά Η κρυφή λογική της αμερικανικής υψηλής στρατηγικής – Οι περισσότερες αναλύσεις των πρόσφατων αμερικανικών κινήσεων – απ...

Διαβάστε την συνέχεια