Σαουδική Αραβία εναντίον ΗΑΕ: Η (νέα) ενδοαραβική κόντρα και η Τουρκία.

<a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2026/01/pchtclgpvvg.png"><img height="180" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2026/01/pchtclgpvvg.png.pagespeed.ce.BwChWJivnG.png" width="725" /></a><br /><br /><b>Γιώργος Σκαφιδάς</b><br />Πριν από (όχι πολλά) χρόνια, είχαν σταθεί ενωμένοι απέναντι στο Κατάρ. Ηταν καλοκαίρι του 2017, όταν η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα διέρρηξαν τους δεσμούς τους με την Ντόχα. Σύμφωνα με όσα διεμήνυαν τότε υπό μορφή καταγγελιών, η καταριανή ηγεσία αποσταθεροποιούσε τη γειτονιά τους με την επιλογή της να στηρίζει τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και σειρά από άλλους «τρομοκράτες». Εκείνο το ενδοαραβικό ρήγμα τελικώς έκλεισε -τυπικά έστω- το 2021, όταν τα αντιμαχόμενα στρατόπεδα αποφάσισαν να βάλουν στην άκρη τις διαφορές τους (έπειτα από διαμεσολάβηση των Αμερικανών και του Κουβέιτ) και να προχωρήσουν στην αποκατάσταση των μεταξύ τους δεσμών.<br /><br />Έως και πριν από λίγα χρόνια, το Ριάντ και το Αμπού Ντάμπι έδειχναν να συμφωνούν αναφορικά με όσα αξιολογούσαν ως τις πιο σημαντικές απειλές στην περιοχή τους. Και οι δύο έβλεπαν αρνητικά την επεκτεινόμενη επιρροή του Ιράν, τις ανατροπές της καλούμενης Αραβικής Άνοιξης και την ενίσχυση του πολιτικού Ισλάμ. Για αυτό και βρέθηκαν να συγκρούονται διπλωματικά με το Κατάρ και στρατιωτικά με τους υποστηριζόμενους από το Ιράν Χούθι στην Υεμένη.<br /><br />Λίγα χρόνια μετά, τα ενδοαραβικά ρήγματα επανεμφανίζονται, αλλά πλέον με διαφορετική σύνθεση και σε διαφορετικό γεωγραφικό άξονα.<br /><br />Στις 30 Δεκεμβρίου του 2025, λίγες ώρες πριν από την αλλαγή της χρονιάς, η σαουδαραβική ηγεσία βγήκε ανοιχτά και κατηγόρησε τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ότι στηρίζουν αποσχιστικές ομάδες αυτονομιστών στη νότια Υεμένη. Περνώντας μάλιστα από τη θεωρία (της καταγγελίας) στην πράξη (της ανάληψης στρατιωτικής δράσης), οι Σαουδάραβες έπληξαν φορτία με όπλα στη νότια Υεμένη, στο λιμάνι της Μουκάλα. Σύμφωνα με όσα καταγγέλλονται, αποστολέας αυτών των φορτίων ήταν τα ΗΑΕ και αποδέκτης τους θα ήταν οι αυτονομιστές του καλούμενου Νότιου Μεταβατικού Συμβουλίου (Southern Transitional Council – STC). Το εν λόγω «συμβούλιο» συστάθηκε το 2017 με την στήριξη των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Τα χρόνια που μεσολάβησαν πολέμησε ενάντια στους Χούθι, άρχισε να αποκτά τον έλεγχο περιοχών στον νότο και δεν έκρυψε ότι θα ήθελε να αποκτήσει το δικό του κράτος στη νότια Υεμένη. Τον περασμένο Δεκέμβριο μάλιστα, οι αυτονομιστές του STC επέλασαν θέτοντας υπό την κυριαρχία τους περιοχές στις επαρχίες Χαντραμούτ και αλ Μάχρα που συνορεύουν με τη Σαουδική Αραβία και το Ομάν αντίστοιχα. Ειρήσθω εν παρόδω, η Υεμένη ήταν όντως χωρισμένη σε δύο κράτη πριν από το 1990 και το ένα από αυτά τα δύο κράτη βρισκόταν όντως στον νότο. Ηταν η People’s Democratic Republic of Yemen-PDRY που ενώθηκε με τη Yemen Arab Republic-YAR το 1990.<br /><br />Ωστόσο, όπως αποδείχθηκε τελικά στην πράξη προ εβδομάδων, η περαιτέρω επέκταση των ορίων ελέγχου των αυτονομιστών του Νότιου Μεταβατικού Συμβουλίου στη νότια Υεμένη και οι αποσχιστικές τους τάσεις δεν θα μπορούσαν να γίνουν αποδεκτές από τη Σαουδική Αραβία. Σε αντίθεση με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα που απέχουν γεωγραφικά, η Σαουδική Αραβία μοιράζεται κοινά σύνορα με την Υεμένη, γεγονός το οποίο την κάνει να αξιολογεί όσα συμβαίνουν εκεί ως ζήτημα εθνικής ασφάλειας. Παράλληλα, σημειώνεται ότι η Υεμένη κατέχει κομβική γεωγραφική θέση πάνω στον Κόλπο του Άντεν και την είσοδο της Ερυθράς Θάλασσας, απέναντι από τη Σομαλία (και τη Σομαλιλάνδη) και λίγο πιο νότια από το Σουδάν.<br /><br />Ειδικά στην προκειμένη περίπτωση ωστόσο, οι Σαουδάραβες έστρεψαν τα πυρά τους όχι μόνο ενάντια στους αυτονομιστές αλλά και ενάντια σε όσους τους στηρίζουν: εν προκειμένω στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Όπως προαναφέρθηκε, το ίδιο το Νότιο Μεταβατικό Συμβούλιο οφείλει σε μεγάλο βαθμό την ίδια την ύπαρξή του στην στήριξη που του παρείχαν μετά το 2017 τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τα οποία είχαν μάλιστα, το καλοκαίρι του 2019, ανασυνταχθεί στην Υεμένη, αποσύροντας τις δυνάμεις τους από την πρώτη γραμμή των μαχών κατά των Χούθι και μεταφέροντάς τες στον νότο με στόχο την στήριξη των εκεί αυτονομιστών.<br /><br />Η Σαουδική Αραβία θεώρησε, τον περασμένο Δεκέμβριο, ότι αυτοί οι αυτονομιστές προελαύνουν πια με την στήριξη του Αμπού Ντάμπι σε βάρος των δυνάμεων που υποστηρίζονται από το Ριάντ εντός της Υεμένης. Προκειμένου μάλιστα να επιδείξει την αποφασιστικότητα και ισχύ, τους βομβάρδισε. Σε μια προσπάθεια να εκτονώσουν την ένταση, τα Εμιράτα ανακοίνωσαν ότι πρόκειται να αποσύρουν τις δικές τους «αντιτρομοκρατικές» δυνάμεις από τη νότια Υεμένη και δεν σήκωσαν το γάντι που τους είχαν προηγουμένως πετάξει οι Σαουδάραβες. Η εν λόγω κρίση ωστόσο, έφερε στο φως τις αποκλίνουσες, ανταγωνιστικές ή ακόμη και αντιθετικές ή συγκρουσιακές πορείες που ακολουθούν πια τα τελευταία χρόνια το Ριάντ και το Αμπού Ντάμπι σε μια σειρά από μέτωπα.<br /><br />Η Σαουδική Αραβία και τα Εμιράτα βρέθηκαν να στηρίζουν διαφορετικούς παίκτες τα τελευταία χρόνια στα μέτωπα του Σουδάν, της Συρίας και της Σομαλίας, μεταξύ άλλων. Στη Συρία οι Σαουδάραβες στηρίζουν πια τη Δαμασκό και τον Άχμεντ Αλ Σάρα, ενώ οι Εμιρατινοί φέρονται να είναι πιο κοντά στους Δρούζους, όπως και το Ισραήλ. Στη Σομαλία από την άλλη, οι Εμιρατινοί έχουν προσεγγίσει τη Σομαλιλάνδη (όπου έχει αναπτύξει δράση και η εμιρατινή DP World), σε αντίθεση με τους Σαουδάραβες που στηρίζουν το Μογκαντίσου. Ενδεικτικά, όταν το Ισραήλ ανακοίνωσε πρόσφατα ότι αναγνωρίζει ως ανεξάρτητη την -αποσχισθείσα από τη Σομαλία- Σομαλιλάνδη, πολλά κράτη αντέδρασαν και επέκριναν ανοιχτά αυτήν την κίνηση, όχι όμως και τα Εμιράτα τα οποία προτίμησαν να μην σχολιάσουν. Σε αντίθεση με τη Σαουδική Αραβία άλλωστε, τα Εμιράτα είναι «πιο κοντά» στο Ισραήλ καθώς έχουν ενταχθεί στις Συμφωνίες του Αβραάμ. Ομοίως και στο Σουδάν, η μεν Σαουδική Αραβία παρουσιάζεται να υποστηρίζει τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση, ενώ τα ΗΑΕ έχουν κατηγορηθεί ότι υποστηρίζουν τις παραστρατιωτικές Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης (RSF).<br /><br />Παράλληλα, Σαουδάραβες και Εμιρατινοί βρέθηκαν να διαφωνούν τα τελευταία χρόνια και για άλλα θέματα, ως μέλη του OPEC επί παραδείγματι, για τις τιμές του πετρελαίου και τα επίπεδα της πετρελαϊκής παραγωγής, αλλά και για εμπορικής φύσης ζητήματα που έχουν να κάνουν με τις δικές του διμερείς συναλλαγές.<br /><br />Συνοψίζοντας, θα μπορούσε κανείς να δει τον μεταξύ τους ανταγωνισμό να αναπτύσσεται σε κυρίως δύο μέτωπα: στη διαφορετική περιφερειακή τάξη πραγμάτων που οραματίζονται αναφορικά με τις ισορροπίες ισχύος και τις τάσεις στην περιοχή τους από τη μία πλευρά, και στον άμεσο μεταξύ τους οικονομικό ανταγωνισμό από την άλλη, έναν εμπορικο-οικονομικό ανταγωνισμό που βγαίνει πια πιο έντονα στο φως καθώς οι δύο χώρες επιχειρούν να διαφοροποιήσουν τις οικονομίες τους αναζητώντας νέες πηγές εσόδων πέρα από το πετρέλαιο. Σε αυτό το μέτωπο της οικονομικής διαφοροποίησης (του τουρισμού, της ψυχαγωγίας και της φιλοξενίας, μεταξύ άλλων), τα Εμιράτα είχαν αποκτήσει προβάδισμα, το οποίο έρχονται όμως τώρα να απειλήσουν οι Σαουδάραβες με το δικό τους «Vision 2030». Αλλά και αντιστρόφως, τα ΗΑΕ παρουσιάζονται να έχουν αποκτήσει πια πρόσβαση σε θαλάσσιες οδούς, λιμάνια και ενεργειακούς κόμβους, περιορίζοντας έτσι τις επιλογές και την ελευθερία κινήσεων της Σαουδικής Αραβίας στην περιφέρειά της.<br /><br />Γεωπολιτικά, οι Σαουδάραβες παρουσιάζονται να προκρίνουν στην παρούσα φάση την σταθερότητα, την περιφερειακή οικονομική συνεργασία και την περιφερειακή συνεννόηση σε επίσημο/θεσμικό επίπεδο, σε αντίθεση με τους Εμιρατινούς που δείχνουν να είναι διατεθειμένοι να πάρουν ρίσκα, κατά τρόπο «τυχοδιωκτικό» όπως καταγγέλλουν οι επικριτές τους, και να αναπτύξουν δεσμούς με ένοπλους μη κρατικούς δρώντες.<br /><br />Όσο για την Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, εκεί δείχνει να έρχεται πια πιο κοντά στη Σαουδική Αραβία σε μια σειρά από μέτωπα (ενδεικτικά αναφέρονται εκείνα της Συρίας, της Σομαλίας, του Σουδάν, καθώς και της «συμμαχίας» Σαουδικής Αραβίας-Πακιστάν στην οποία λέγεται ότι θα μπορούσε να μπει και η Άγκυρα), προσέχοντας όμως να μην διαρρήξει τους δεσμούς της με τα Εμιράτα, η οικονομική «αξία» των οποίων για την Τουρκία είναι μεγαλύτερη από εκείνη της Σαουδικής Αραβίας (σε επίπεδο διμερών εμπορικών συναλλαγών και επενδύσεων).<div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Σαουδική Αραβία εναντίον ΗΑΕ: Η (νέα) ενδοαραβική κόντρα και η Τουρκία.

Γιώργος Σκαφιδάς Πριν από (όχι πολλά) χρόνια, είχαν σταθεί ενωμένοι απέναντι στο Κατάρ. Ηταν καλοκαίρι του 2017, όταν η Σαουδική Αραβία και ...

Διαβάστε την συνέχεια

Φρικτή προδοσία στη Βενεζουέλα: Στρατηγοί απενεργοποίησαν τους S 300 για να χτυπήσουν οι ΗΠΑ.

<img height="180" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/16dcf32093e30681cad8be3d2dfc17d6_XL.jpg?v=2" width="717" /><br /><br /><div>Τα προηγμένα ρωσικής και κινεζικής κατασκευής αντιαεροπορικά συστήματα της Βενεζουέλας — συμπεριλαμβανομένων των S-300VM, BUK-M2E και των κινεζικών ραντάρ JY-27A — δεν λειτούργησαν ούτε εμπόδισαν ουσιαστικά την επέλαση των αμερικανικών δυνάμεων<br /><br />Στις 3 Ιανουαρίου 2026, οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν μια πρωτοφανή στρατιωτική επιχείρηση κατά της Βενεζουέλας, με αποτέλεσμα τόσο την επιθετική αεροπορική δράση εναντίον στρατιωτικών στόχων γύρω από την πρωτεύουσα Καράκας, όσο και την απαγωγή του προέδρου Nicolas Maduro από ειδικές δυνάμεις των ΗΠΑ.<br />H επιχείρηση αυτή — γνωστή ως Operation Absolute Resolve — προκάλεσε σοκ τόσο στην περιοχή όσο και διεθνώς, δεδομένου ότι η Βενεζουέλα διέθετε υποτίθεται ένα σημαντικό δίκτυο αντιαεροπορικών συστημάτων υψηλής τεχνολογίας.<br />Ωστόσο, όπως προκύπτει από πλήθος διεθνών αναφορών και αναλύσεων, τα προηγμένα ρωσικής και κινεζικής κατασκευής αντιαεροπορικά συστήματα της Βενεζουέλας — συμπεριλαμβανομένων των S-300VM, BUK-M2E και των κινεζικών ραντάρ JY-27A — δεν λειτούργησαν ούτε εμπόδισαν ουσιαστικά την επέλαση των αμερικανικών δυνάμεων.<br /><br />«Αδρανοποίηση» των αμυντικών συστημάτων<br /><br />Σύμφωνα με απόλυτα διασταυρωμένες πληροφορίες, τα συστήματα S-300VM και Buk-M2 που αποτελούσαν την «ραχοκοκαλιά» της αεράμυνας της Βενεζουέλας:<br /><br />• Δεν ήταν ενσωματωμένα σε δικτυωμένο σύστημα ραντάρ και πολλές μονάδες δεν ήταν ενεργοποιημένες τη στιγμή της επίθεσης.<br />• Κρίσιμα στοιχεία των συστημάτων, σύμφωνα με ανάλυση δορυφορικών εικόνων, βρίσκονταν αποθηκευμένα και μη επιχειρησιακά κατά την εισβολή.<br /><br />Αυτή η διαπίστωση εξηγεί γιατί περισσότερα από 150 αμερικανικά αεροσκάφη κατόρθωσαν να επιχειρήσουν σχεδόν χωρίς αντίσταση, με μόνο ένα ελικόπτερο να έχει υποστεί μικρής κλίμακας ζημιά.<br /><br />Τα στοιχεία για την εκούσια απενεργοποίηση<br /><br />Το βασικό ερώτημα που γεννάται είναι: Πώς είναι δυνατόν μια χώρα που διακήρυττε την προετοιμασία της για αεροπορική άμυνα να αφήσει τέτοια συστήματα ανενεργά;<br />Υπάρχουν μερικές πιθανές εξηγήσεις που κυκλοφορούν στα μέσα ενημέρωσης, αναλύσεις στρατηγικών και σε διεθνείς στρατιωτικές κοινότητες:<br />Σύμφωνα με αμερικανικές πηγές, η Βενεζουέλα αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα στη λειτουργία και συντήρηση των οπλικών της συστημάτων, λόγω οικονομικών κυρώσεων, έλλειψης ανταλλακτικών και αποχώρησης Ρώσων τεχνικών.<br />Επίσης τα ίδια συστήματα δεν συνδέονταν σε δίκτυα ραντάρ και διοίκησης που να τα καθιστούν αποτελεσματικά.<br />Σύμφωνα με τους Αμερικανούς παρατηρείται μακροχρόνια διοικητική και επιχειρησιακή αποσύνθεση του στρατιωτικού μηχανισμού.<br />Ωστόσο, σύμφωνα με το <a href="https://militarywatchmagazine.com/article/why-venezuela-s300-not-plugged-radar">Military Watch Magazine </a>πολλοί αναλυτές και παρατηρητές διεθνώς υποστηρίζουν ότι η έλλειψη αντίστασης μπορεί να εξηγηθεί μόνο ως αποτέλεσμα μη ενεργοποίησης του συστήματος από τη στρατιωτική ηγεσία που γνώριζε εκ των προτέρων για την αμερικανική ενέργεια.<br /><br />Σαμποτάζ - Το δέλεαρ των 50 εκατ. δολαρίων της επικήρυξης για τη σύλληψη Maduro <br /><br />Επίσης σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, πιθανότατα πρόκειται για εσωτερικό σαμποτάζ που διευκόλυνε την επιχείρηση, από αξιωματικούς που είτε φοβόντουσαν πλήρη καταστροφή, είτε είχαν άλλες πολιτικές ή προσωπικές ατζέντες, ή υπόβαθρο παζαριών με εξωτερικές δυνάμεις.<br />Σε διαδικτυακές συζητήσεις και αναλύσεις προβάλλεται η ιδέα ότι κάποιοι αξιωματικοί είχαν συμφωνήσει να μην ενεργοποιήσουν τα συστήματα, με στόχο να διαφυλάξουν τον στρατό ή τις δικές τους θέσεις μετά την επέμβαση.<br />Παρότι τέτοιου είδους ισχυρισμοί δεν έχουν αποδειχθεί επισήμως, στον δημόσιο διάλογο τείνουν να εξηγούν γιατί δεν υπήρξε μαζική χρήση αεροσκαφών για αντιμετώπιση των αμερικανικών πτήσεων και γιατί τα αντιαεροπορικά συστήματα δεν ενεργοποιήθηκαν ακόμη και όταν είχαν πλεονέκτημα αριθμητικό κοντά στην πρωτεύουσα.<br />Σύμφωνα με στρατιωτικές πηγές, η αμοιβή των 50.000.000 δολαρίων για τη σύλληψη του Maduro και οι μακροχρόνιες πιέσεις στο στρατό μπορεί να δημιούργησαν «ρήγματα» στην πίστη ορισμένων στρατιωτικών στην κυβέρνηση — ένα κλασικό μοτίβο που παρατηρείται ιστορικά σε περιπτώσεις καταρρεύσεων κρατών.<br /><br />Στρατιωτική κατάρρευση χωρίς αντίσταση - Εσωτερική προδοσία<br /><br />Όπως αναφέρουν πολλαπλές αναλύσεις το πλήρες αποτέλεσμα της επιχείρησης δείχνει ότι η αμερικανική επίθεση πραγματοποιήθηκε με σχετική ευκολία, παρά την καταφανή τεχνολογική ικανότητα που υποτίθεται πως διέθετε η Βενεζουέλα.<br />Υπήρξε στενή στόχευση εναντίον των σημείων αντιαεροπορικής άμυνας και των ραντάρ, που είτε δεν ήταν ενεργά, είτε είχαν τεθεί εκτός λειτουργίας από πριν.<br />Η έλλειψη αποτελεσματικής απάντησης από τον στρατό ενισχύει το επιχείρημα ότι κάτι περισσότερο από «τεχνική ανεπάρκεια» μπορεί να συνέβη.<br />Η ιδέα της εσωτερικής προδοσίας δεν αφορά απαραιτήτως ένα «πραξικόπημα», αλλά μπορεί να περιγράφεται ως μη ενεργή αντίσταση σε κρίσιμες στιγμές, παραβλέψεις σε απλές βασικές εντολές άμυνας, εσκεμμένη παραχώρηση στρατιωτικών δυνατοτήτων ή ακόμη και παρασκηνιακές συμφωνίες μεταξύ στρατιωτικών ηγεσιών και ξένων υπηρεσιών.<br />Τέτοιου είδους συμπεριφορές έχουν προηγούμενα σε παγκόσμια ιστορία όπου η ηγεσία φοβάται υπερβολικά μεγάλη καταστροφή ή όταν στρατιωτικές ιεραρχίες έχουν βαθιά πολιτικοποιηθεί — υψηλότερη πίστη σε πρόσωπα ή καθεστώτα παρά στην εθνική άμυνα.<br /><br />Ενέργεια stand down<br /><br />Η επιχείρηση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα αποκάλυψε ένα συνδυασμό στρατιωτικής αδυναμίας, οργανωτικής διάλυσης και πιθανών εσωτερικών συμβιβασμών μέσα στις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας.<br />Τα δεδομένα σχετικά με την απουσία λειτουργίας των αντιαεροπορικών συστημάτων, τη μη χρήση πτητικών μέσων για άμυνα, και την αστραπιαία ταχύτητα με την οποία διαλύθηκε κάθε μορφή οργανωμένης αντίδρασης προκαλούν βάσιμες υποψίες ότι υπήρξε «ενέργεια stand-down» ή εκούσια αδράνεια στρατιωτικών δομών, πιθανώς σε ανταλλαγή για τη διαφύλαξη δικών τους συμφερόντων.<br /><br /></div><div>Καρατομήσεις στον στρατό της Βενεζουέλας<br /><br />Μετά τη σύλληψη Maduro η αντιπρόεδρος Delcy Rodriguez ορκίστηκε ως προσωρινή πρόεδρος βάσει του συντάγματος της χώρας, εν μέσω μιας κατάστασης αβεβαιότητας για την πραγματική αποτελεσματική εξουσία στην χώρα.<br />Ακριβώς μετά αυτά τα γεγονότα, ακολούθησαν σημαντικές αλλαγές στα υψηλότερα στρατιωτικά καθήκοντα, οι οποίες ερμηνεύτηκαν από αρκετούς αναλυτές ως προσπάθεια ελέγχου της κατάστασης και απομάκρυνσης προσώπων που θεωρούνταν λιγότερο πιστά στο νέο στρατιωτικό δόγμα ή στην προσωρινή κυβέρνηση.<br />Μία από τις πιο καταγεγραμμένες κινήσεις ήταν η απομάκρυνση του Στρατηγού Javier Marcano Tábata, διοικητή της Προεδρικής Φρουράς — της μονάδας που παραδοσιακά ήταν υπεύθυνη για την προσωπική ασφάλεια του αρχηγού του κράτους.<br />Τον αντικατέστησε ο Gustavo Enrique González López, ο οποίος ανέλαβε παράλληλα και τη διεύθυνση της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροοφριών (DGCIM), εν μέσω έντονης πίεσης και αλλαγών στις υπηρεσίες ασφαλείας.<br />Η αλλαγή αυτή θεωρήθηκε από πολλούς ειδικούς ως προσπάθεια ελέγχου ακόμη και των επιλογών των ηγετικών στελεχών της στρατιωτικής ιεραρχίας, ειδικά μετά από ενδείξεις «αδράνειας και πιθανής «εσωτερικής απροθυμίας» να χρησιμοποιηθούν αμυντικά συστήματα κατά την αμερικανική επίθεση».<br />Η αντικατάσταση της προεδρικής Φρουράς με πρόσωπο που θεωρείται πιο «υποστηρικτικό» προς κάποιες πλευρές της νέας κυβέρνησης ενδέχεται να αντανακλά στρατιωτική εμπιστοσύνη μόνο προς επιλεγμένα στελέχη, με στόχο τη συγκράτηση των υπολειμμάτων της ηγεσίας πίσω από τον στρατό μετά την κρίση.<br /><br /></div><div>Οι απώλειες ανησυχούν την προσωρινή κυβέρνηση <br /><br />Παράλληλα με τις αλλαγές ηγετών, έχει δημοσιοποιηθεί ότι δεκάδες στρατιωτικοί σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της επέμβασης.<br />Οι αναφορές αναφέρουν ότι τουλάχιστον 23 στρατιωτικοί της Βενεζουέλας και άλλες δεκάδες μέλη κουβανικών δυνάμεων ασφαλείας που υπηρετούσαν στη χώρα έχασαν τη ζωή τους σε επιχειρήσεις γύρω από το Καράκας κατά τη σύλληψη Maduro.<br />Αυτές οι απώλειες —ιδιαίτερα ανάμεσα σε ανώτερους αξιωματικούς και προσωπικό ευθύνης— εμβάθυναν την ανάγκη αναπροσανατολισμού της στρατιωτικής ηγεσίας και προκάλεσαν επιπλέον ανησυχίες για την πίστη συγκεκριμένων μονάδων στην προσωρινή κυβέρνηση ή στους μηχανισμούς άμυνας της χώρας.<br /><br />Εσωτερικές πιέσεις και διώξεις<br /><br />Στο πλαίσιο της κατάστασης, η κυβέρνηση Rodriguez εξέδωσε διαταγές για τη σύλληψη «όσων στήριξαν την αμερικανική επίθεση», υποδηλώνοντας μια προσπάθεια εκκαθάρισης προσώπων μέσα στο στρατό ή τις υπηρεσίες ασφαλείας που θεωρούνται ύποπτα για συνεργασία ή έλλειψη αποφασιστικότητας κατά την κρίση.<br /><br /><br />Αν και δεν υπάρχουν επίσημες πηγές με πλήρη ονόματα ή πλήρη κατάλογο στρατηγών που έχουν καρατομηθεί πέρα από την αντικατάσταση του Marcano Tábata, αυτές οι κινήσεις υποδεικνύουν μια διασταλτική προσπάθεια εκκαθάρισης της στρατιωτικής ηγεσίας από πρόσωπα που θεωρούνται λιγότερο αξιόπιστα ή πλήρως αφοσιωμένα στο υπάρχον status quo.<br />Σε περιόδους κρίσης — και ειδικά μετά από ενδείξεις όπως η μη ενεργοποίηση των τουλάχιστον S-300VM και Buk-M2 — τέτοιες κινήσεις μπορεί να συνδέονται με φόβους περί εσωτερικής ανυπακοής, προδοσίας ή έλλειψης εμπιστοσύνης στις ανώτερες στρατιωτικές διοικήσεις.<br /><br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Φρικτή προδοσία στη Βενεζουέλα: Στρατηγοί απενεργοποίησαν τους S 300 για να χτυπήσουν οι ΗΠΑ.

Τα προηγμένα ρωσικής και κινεζικής κατασκευής αντιαεροπορικά συστήματα της Βενεζουέλας — συμπεριλαμβανομένων των S-300VM, BUK-M2E και των κι...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι Τούρκοι ανησυχούν με τις Belharra & το δείχνουν. ”Η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνει η Ελλάδα είναι η σύγκρουση”.

<img height="192" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/01/fregata-kimon-1068x641.jpg" width="707" /><br /><br />”Η Ελλάδα παρέλαβε τη νέα φρεγάτα κλάσης Belharra Kimon, την οποία παρέλαβε από τη Γαλλία, σε υπηρεσία για το ναυτικό της στις 15 Ιανουαρίου.<br /><br />Την ίδια ημέρα, η Τουρκία δήλωσε ότι η Ναυτική Δύναμη της Ανατολίας, η οποία αποτελείται από το αμφίβιο πλοίο εφόδου TCG Anadolu, το πλοίο υποστήριξης ανοιχτής θάλασσας TCG Derya, τη φρεγάτα TCG Istanbul, την κορβέτα TCG Kınalıada, το 1ο Τάγμα Αμφίβιου Πεζοναυτών και ομάδες SAT/SAS, θα επιχειρήσει υπό τη διοίκηση του ΝΑΤΟ στη Μεσόγειο, τον Ατλαντικό Ωκεανό, τη Βόρεια Θάλασσα και τη Βαλτική Θάλασσα μεταξύ 20 Ιανουαρίου και 16 Απριλίου.<br /><br />Την επόμενη μέρα, 16 Ιανουαρίου, ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών Γεραπετρίτης, σε ομιλία του στη Βουλή, δήλωσε ότι αναμενόταν περαιτέρω επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων και συνέχισε ως εξής:<br /><br />«Σήμερα, η κυριαρχία μας στο Αιγαίο Πέλαγος εκτείνεται έως και έξι ναυτικά μίλια… Όπως και με τη συμφωνία με την Αίγυπτο, και όπως και με τη συμφωνία με την Ιταλία, θα γίνει ένα βήμα προς την περαιτέρω επέκταση των χωρικών υδάτων.»<br /><br />Αυτές οι εξελίξεις δεν είναι τυχαίες και είναι αλληλένδετες. Η αντίληψη ενός κενού εξουσίας στο Αιγαίο ενθαρρύνει την Αθήνα. Όπως έχουμε τονίσει από την αρχή, η Γαλάζια Πατρίδα προστατεύεται όχι με ρητορική, αλλά με δράση. Η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνει η Ελλάδα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο είναι η παρουσία και η αποτροπή.<br /><br />Σύμφωνα με τα συμφέροντα εθνικής μας ασφάλειας και την εξελισσόμενη και ασταθή παγκόσμια κατάσταση, η αποστολή του ΝΑΤΟ της Ανατολικής Ομάδας Εργασίας θα πρέπει να ακυρωθεί και τα πλοία μας θα πρέπει να παραμείνουν υπό εθνικό έλεγχο.<br /><br />Επιπλέον, το Υπουργείο Εξωτερικών μας οφείλει να απαντήσει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο σε αυτή την ανεύθυνη δήλωση του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών.<div><figure class="wp-block-embed is-type-rich is-provider-twitter wp-block-embed-twitter" style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #222222; font-family: Roboto; font-size: 16px; margin: 0px auto 26px; overflow-wrap: break-word;"><div class="wp-block-embed__wrapper" style="box-sizing: border-box; position: relative;"><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="box-sizing: border-box; display: flex; margin-bottom: 10px; margin-top: 10px; max-width: 550px; width: 550px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2012466055227089345" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?dnt=true&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2012466055227089345&lang=el&origin=https%3A%2F%2Fdirectus.gr%2Foi-tourkoi-anisychoun-me-tis-belharra-to-deichnoun-i-moni-glossa-pou-katalavainei-i-ellada-einai-i-sygkrousi%2F&sessionId=fd57a52c980c3f2231f29bee5e58f375cc859e6f&theme=light&widgetsVersion=2615f7e52b7e0%3A1702314776716&width=550px" style="box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 897px; max-width: 100%; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div></div></figure></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οι Τούρκοι ανησυχούν με τις Belharra & το δείχνουν. ”Η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνει η Ελλάδα είναι η σύγκρουση”.

”Η Ελλάδα παρέλαβε τη νέα φρεγάτα κλάσης Belharra Kimon, την οποία παρέλαβε από τη Γαλλία, σε υπηρεσία για το ναυτικό της στις 15 Ιανουαρίου...

Διαβάστε την συνέχεια

Εκτός ελέγχου οι Τούρκοι: ”Η επέκταση χωρικών υδάτων από την Ελλάδα είναι αιτία πολέμου!”

<img height="160" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2025/10/TURKEY-TURKISH-NAVY-MAVI-VATAN-2-1140x570-1-1068x534.jpg" width="728" /><br /><br />Τουρκικό δημοσίευμα συνδέει το με το casus belli του 1995 με το σήμερα και υποστηρίζει ότι μια κίνηση της Ελλάδας προς τα 12 ναυτικά μίλια θα οδηγούσε σε κρίση, σε μια συγκυρία που το Αιγαίο παραμένει ιδιαίτερα φορτισμένο.<br /><br />Το τουρκικό δημοσίευμα της Sözcü πατά πάνω σε μια γνωστή βάση της Άγκυρας και την απόφαση της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης το 1995 που χαρακτηρίζει ενδεχόμενη ελληνική επέκταση χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια στο Αιγαίο ως casus belli. Στο αφήγημα αυτό η επέκταση παρουσιάζεται όχι ως νομική επιλογή αλλά ως κίνηση που επιβάλλει στρατιωτική απάντηση.<div><img height="424" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/01/sozku-1024x678.webp" width="640" /><br /><br />Η ελληνική θέση παραμένει ότι πρόκειται για κυριαρχικό δικαίωμα που απορρέει από το Δίκαιο της Θάλασσας, με την Τουρκία να μην είναι συμβαλλόμενο μέρος στη σχετική σύμβαση. Παράλληλα η Αθήνα έχει δείξει ότι μπορεί να κινηθεί κατά περίπτωση όπως έγινε με την επέκταση στο Ιόνιο αφήνοντας το Αιγαίο ως το πιο ευαίσθητο πεδίο.<br /><br />Σύμφωνα με τους Τούρκους, τα έργα θαλασσίων παρκών της Ελλάδας και οι περιφερειακές συμμαχίες της Αθήνας, ωθούν την κρίση υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο «στα πρόθυρα της στρατιωτικής έντασης».</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Εκτός ελέγχου οι Τούρκοι: ”Η επέκταση χωρικών υδάτων από την Ελλάδα είναι αιτία πολέμου!”

Τουρκικό δημοσίευμα συνδέει το με το casus belli του 1995 με το σήμερα και υποστηρίζει ότι μια κίνηση της Ελλάδας προς τα 12 ναυτικά μίλια θ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τι είναι νόμος QME των ΗΠΑ για το Ισραήλ και ποια η σχέση του με Τουρκία-F-35; Τι συμφέρει Ελλάδα-Κύπρο;

<img height="192" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-01/F-35C-LRASM-scaled.jpg?itok=zaoaTncV" width="716" /><br /><br />"Τα ρέστα του" δίνει ο Ερντογάν για να αποκτήσει τα F-35<br /><br />"Τρώγονται" οι Τούρκοι, με την θεσμοθετημένη ποιοτική στρατιωτική υπεροχή που θα πρέπει να διασφαλίζουν οι ΗΠΑ στο Ισραήλ σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη χώρα της Μ.Ανατολής και γιαυτό την "στοχοποιούν".<br /><br />Ο λόγος πολύ απλός, αφού το Ισραήλ είναι το κυριότερο εμπόδιο του Ερντογάν προκειμένου να κυριαρχήσει η Τουρκία στην Μ.Ανατολή και ΝΑ Μεσόγειο, επικουρούμενη από ένα νέο πλέγμα συμμαχιών που χτίζεται με Σαουδική Αραβία-Πακιστάν, τώρα που το Ιράν είναι αποδυναμωμένο.<br /><br />Αν λοιπόν εξισορροπήσουν ή ανατρέψουν την δεδομένη κατάσταση οι Τούρκοι, σύμφωνα με την οποία η στρατιωτική βοήθεια των ΗΠΑ σε χώρες της Μ.Ανατολής, έχει ως γνώμονα αυτή να μην είναι σε θέση να ανατρέψει την στρατιωτική υπεροχή του Ισραήλ, τότε όλα γίνονται όλα ευκολότερα για την υλοποίηση των μεγαλεπήβολων σχεδίων του Ερντογάν.<br /><br />Τέως Αμερικανός αξιωματούχος: "Παράλογη η ποιοτική στρατιωτική υπεροχή του Ισραήλ έναντι της Τουρκίας"<br /><br />Αυτός είναι και ο στόχος σχετικού άρθρου<a href="https://www.aa.com.tr/en/americas/former-us-official-says-israel-s-qualitative-military-edge-push-over-turkiye-is-absurd/3800488"> τουρκικού ΜΜΕ,</a> το οποίο επικαλείται άποψη πρώην Αμερικανού αξιωματούχου , επισημαίνοντας:<br /><br />"Οι προσπάθειες του Ισραήλ να επεκτείνει την ποιοτική στρατιωτική του υπεροχή (QME) στην Τουρκία είναι «απόλυτα παράλογες» και κινδυνεύουν να υπονομεύσουν την υπεροχή του ΝΑΤΟ, δήλωσε πρώην αξιωματούχος του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, προειδοποιώντας ότι το νομικό πλαίσιο για την QME δεν έχει εφαρμοστεί ποτέ σε μέλος του ΝΑΤΟ.<br /><br />«Η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ και, στην πραγματικότητα, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ ο όρος ποιοτική στρατιωτική υπεροχή χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τις ΗΠΑ σε σχέση με τις θέσεις του ΝΑΤΟ έναντι της Ρωσίας. Ο σκοπός του ΝΑΤΟ είναι να παρέχει στις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους ένα ποιοτικό στρατιωτικό πλεονέκτημα έναντι της Ρωσίας», δήλωσε ο Josh Paul σε συνέντευξή του.<br /><br />«Η ιδέα ότι η ποιοτική στρατιωτική υπεροχή του Ισραήλ θα υπερίσχυε της στρατιωτικής υπεροχής της Αμερικής και της ποιοτικής στρατιωτικής υπεροχής του ΝΑΤΟ είναι απλώς απολύτως παράλογη και θα πρέπει να ανησυχεί βαθιά, νομίζω, όλα τα μέλη του ΝΑΤΟ», πρόσθεσε.<div><br />Θέση-αρμοδιότητες του στο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ<br /><br />Ο Paul, συνιδρυτής της ομάδας υπεράσπισης "A New Policy", πέρασε περισσότερα από 11 χρόνια εργαζόμενος ως διευθυντής στο Γραφείο Πολιτικο-Στρατιωτικών Υποθέσεων του Υπουργείου Εξωτερικών, το οποίο επιβλέπει την αμερικανική βοήθεια ασφαλείας και τις μεταφορές όπλων.<br /><br />Παραιτήθηκε τον Οκτώβριο του 2023 σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την απόφαση της κυβέρνησης Μπάιντεν να επισπεύσει τις αποστολές όπλων στο Ισραήλ εν μέσω του γενοκτονικού πολέμου στη Γάζα, ο οποίος έκτοτε έχει σκοτώσει περισσότερους από 71.000 ανθρώπους και έχει τραυματίσει πάνω από 171.000, καθώς η εύθραυστη εκεχειρία συνεχίζεται παρά τις παραβιάσεις.</div><div><br />Ο νόμος QME και η Τουρκία<br /><br />Σύμφωνα με τη νομοθεσία των ΗΠΑ για τις μεταφορές όπλων, η QME εγγυάται στο Ισραήλ την ικανότητα να νικήσει οποιαδήποτε χώρα στη Μέση Ανατολή, κάτι που ο Paul εξήγησε ότι ισχύει μόνο για χώρες που υπάγονται στο Γραφείο Εγγύς Ανατολής (NEA) του Υπουργείου Εξωτερικών - ουσιαστικά αραβικά έθνη συν το Ιράν - και δεν έχει εφαρμοστεί ποτέ σε μέλος του ΝΑΤΟ όπως η Τουρκία.<br /><br />Το Ισραήλ ασκεί πιέσεις για να αποτρέψει την πώληση μαχητικών αεροσκαφών F-35 στην Τουρκία.<br /><br />Τον περασμένο χρόνο, ορισμένα φιλοϊσραηλινά μέλη του Κογκρέσου προσπάθησαν ανεπιτυχώς να επεκτείνουν την QME στην Τουρκία ή να θέσουν τη χώρα υπό το Γραφείο Εγγύς Ανατολής.<br /><br />Ο Paul είπε ότι αυτές οι προσπάθειες αφορούν την εμβάθυνση της επιρροής του Ισραήλ στις ΗΠΑ, αντί να αφορούν «πραγματικά το εθνικό συμφέρον των ΗΠΑ».<br /><br />«Όπως ισχύει σήμερα από το νόμο, και πάλι, από την εμπειρία μου, στο Υπουργείο Εξωτερικών, δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος να εφαρμοστεί η QME στην Τουρκία», πρόσθεσε.</div><div><br />Το ποιοτικό στρατιωτικό πλεονέκτημα του Ισραήλ και ο περιφερειακός αντίκτυπος<br /><br />Το Ισραήλ έχει επίσης αντιταχθεί δημόσια στην πώληση stealth μαχητικών F-35 στη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ για να διατηρήσει την περιφερειακή αεροπορική του υπεροχή.<br /><br />Ο Paul εξήγησε ότι οποιαδήποτε μεταφορά όπλων από τις ΗΠΑ σε μια χώρα στη Μέση Ανατολή απαιτεί αξιολόγηση του κατά πόσον θα μπορούσε να υπονομεύσει την QME του Ισραήλ, η οποία πρέπει στη συνέχεια να αναφερθεί στο Κογκρέσο.<br /><br />«Η ίδια η προσέγγιση της QME μπορεί να οδηγήσει σε κούρσες εξοπλισμών στην περιοχή», είπε, προσθέτοντας ότι ωθεί τις αραβικές χώρες προς τη Γαλλία ή ακόμα και προς τους αντιπάλους των ΗΠΑ όπως η Κίνα ή η Ρωσία και «αποδυναμώνει την επιρροή της Αμερικής στην περιοχή».</div><div><br />«Το Ισραήλ έχασε το αμερικανικό κοινό»<br /><br />Ο Paul είπε ότι ο πόλεμος του Ισραήλ στη Γάζα έχει αναδιαμορφώσει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο οι Αμερικανοί βλέπουν τη σχέση ΗΠΑ-Ισραήλ, καθώς η Ουάσινγκτον συνεχίζει να δέχεται επικρίσεις για την παροχή στρατιωτικής βοήθειας παρά τις αξιόπιστες αναφορές για στοχοποίηση πολιτών και παραβιάσεις του αμερικανικού και διεθνούς δικαίου, συμπεριλαμβανομένης της παρεμπόδισης της βοήθειας.<br /><br />«Το Ισραήλ έχει χάσει το αμερικανικό κοινό για μια γενιά», είπε. «Έχει υπάρξει μια απόλυτη μεταμόρφωση στον τρόπο που οι Αμερικανοί όλων των υποβάθρων, όλων των πολιτικών, όλων των ηλικιών σκέφτονται τη σχέση των ΗΠΑ με το Ισραήλ, και μάλιστα σκέφτονται το ίδιο το Ισραήλ».<br /><br />Σύμφωνα με τον Paul, η μετατροπή της μετατόπισης του κοινού σε πολιτική θα χρειαστεί λίγο χρόνο.<br /><br />«Μπορεί να χρειαστούν αρκετοί εκλογικοί κύκλοι για να διεισδύσουν πραγματικά στην κυβερνητική πολιτική. Είναι δουλειά μου τώρα να κάνω ότι μπορώ για να επιταχύνω αυτή την αλλαγή», είπε.<br /><br />Σκεπτόμενος την παραίτησή του και το τρέχον έργο υπεράσπισης, ο Paul είπε ότι έφυγε από την κυβέρνηση αφού κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο εσωτερικός διάλογος δεν ήταν πλέον δυνατός.<br /><br />«Ένιωσα εκείνη την εποχή ότι αν είχα καταφέρει να έχω κάποια επίδραση, αν είχα καταφέρει να αλλάξω τα πράγματα εντός της κυβέρνησης των ΗΠΑ, θα είχα παραμείνει», είπε.<br /><br />Από τότε που έφυγε από το Υπουργείο Εξωτερικών, ο Paul έχει επικεντρωθεί στην υπεράσπιση μέσω της οργάνωσής του, A New Policy, εμπλέκοντας αιρετούς αξιωματούχους, μέλη του Κογκρέσου και υποψηφίους ενόψει των επερχόμενων ενδιάμεσων εκλογών των ΗΠΑ.</div><div><br />"Τα ρέστα του" δίνει ο Ερντογάν για να αποκτήσει τα F-35<br /><br />Εκτίμησή μας είναι ότι η άποψη του Josh Paul ότι "δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος να εφαρμοστεί η QME στην Τουρκία" είναι παντελώς ΛΑΘΟΣ.<br /><br />Σημειωτέον ότι η QME εγγυάται στο Ισραήλ την ικανότητα να νικήσει οποιαδήποτε χώρα στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Απλά ρωτάμε, όταν έχεις με μια αναθεωρητική Τουρκία και έναν Ερντογάν ο οποίος επισήμως έχει προσευχηθεί για την καταστροφή του Ισραήλ και έχει δηλώσει ότι επιθυμεί την κατάληψη της Ιερουσαλήμ, τότε δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος να εφαρμοστεί η QME στην Τουρκία όπως ισχυρίζεται ο τέως Αμερικανός αξιωματούχος;<br /><br />Η απάντηση είναι απλά πως επιβάλλεται η QME να εφαρμοστεί στην Τουρκία.<br /><br />Σημειωτέον ότι όλα αυτά διαδραματίζονται την ώρα που η εχθρική προς το Ισραήλ, Τουρκία, επιχειρεί με νύχια και δόντια να πείσει τον Τραμπ και να αποκτήσει τα Αμερικανικά F-35.<br /><br />Τέλος η εφαρμογή του QME στην Τουρκία είναι προς όφελος Ελλάδας-Κύπρου, συμμάχων του Ισραήλ, εμποδίζοντας τον Ερντογάν στην υλοποίηση των μεγαλεπήβολων στόχων του με βάση την "Γαλάζια Πατρίδα" για κυριαρχία σε Αιγαίο-ΝΑ Μεσόγειο.<br /><br />Κλείνουμε επισημαίνοντας την έντονη τουρκική δυσφορία για την "στενή συμμαχική σχέση" Ελλάδας-Ισραήλ, την οποία εξέφρασε πρόσφατα ο Τούρκος ΥΠΕΞ Φιντάν και αναμένουμε να θέσει ο Ερντογάν στην επικείμενη συνάντησή του με τον Πρωθυπουργό Μητσοτάκη. </div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τι είναι νόμος QME των ΗΠΑ για το Ισραήλ και ποια η σχέση του με Τουρκία-F-35; Τι συμφέρει Ελλάδα-Κύπρο;

"Τα ρέστα του" δίνει ο Ερντογάν για να αποκτήσει τα F-35 "Τρώγονται" οι Τούρκοι, με την θεσμοθετημένη ποιοτική στρατιωτι...

Διαβάστε την συνέχεια

Ελλάδα -Τουρκία : η Κύπρος στο ράφι, το Αιγαίο στη ρουτίνα του, η επικοινωνία στο ζενίθ…

<img height="204" src="https://omegapress.gr/images/ERMHTS.jpg" width="735" /><div><br /></div><div>Του <b>Σωτήρη Σιδέρη</b><br />Η τριτοκοσμική επικοινωνιακή διαχείριση που επέλεξε η κυβέρνηση για την υποδοχή της φρεγάτας Belharra, βρίσκεται σε ευθεία συνάρτηση με την κεντρική επιλογή του πρωθυπουργού να προβάλλεται μια κατασκευασμένη θετική ατζέντα μέσα και έξω από την Ελλάδα. Εντός της χώρας , ο λαός ευημερεί και στην εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας είναι περίπου το .. ηρεμιστικό της Δύσης. Ο διασυρμός από την νέκρωση του FIR, η τελευταία θέση στην Ευρώπη ως προς την αγοραστική δύναμη των Ελλήνων, η ακραία ακρίβεια, τα ανοιχτά θέματα με την Τουρκία, την Αλβανία, τη Βόρεια Μακεδονία, το Κυπριακό και ο επικίνδυνος Τραμπ, είναι σαν να μην υπάρχουν.<br /><br />Και αν εμφανιστούν, όπως έγινε τώρα με την πρωτοβουλία του Τούρκου ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν να θέσει τα ζητήματα του Αιγαίου προαναγγέλλοντας , για μια ακόμη φορά από την Άγκυρα, συνάντηση Μητσοτάκη -Ερντογάν , η διαχείριση θα είναι και πάλι επικοινωνιακή. Το Κυπριακό σχεδόν έχει αφοριστεί ως πρόβλημα από την ατζέντα του Έλληνα πρωθυπουργού και η Κυπριακή Δημοκρατία όλο και απομακρύνεται από την Ελλάδα και περνά στην ζώνη επιρροής του Ισραήλ και των ΗΠΑ. Αλλά η Άγκυρα τι ακριβώς θέλει; μάλλον και ο Ερντογάν θέλει με τον δικό του τρόπο να εμφανίζεται ως δύναμη στρατιωτικής και πολιτικής ισχύος, συνομιλώντας με άνεση, είτε με τις ΗΠΑ, είτε με την Ρωσία, είτε με την Ελλάδα. Δηλαδή έχουμε διαχείριση της ακινησίας<br /><br />Οι αγκυλώσεις στην Αθήνα και το θέατρο Φιντάν<br /><br />Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών έκανε όλο το παιχνίδι. Με τις δηλώσεις του φρόντισε να ακινητοποιήσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη, καθώς έκανε λόγο για εσωτερική διαχείριση των ελληνοτουρκικών σχέσεων από την Αθήνα, εξαιτίας του πολιτικού κόστους που μπορεί να έχει μια συμφωνία στα χωρικά ύδατα. Τυπικά η θέση αυτή έχει πολιτική βάση γιατί ο Μητσοτάκης είναι ακινητοποιημένος από τους Σαμαρά και Καραμανλή εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια. Οπότε η συνάντηση Μητσοτάκη -Ερντογάν στα μέσα Φεβρουαρίου που προανήγγειλε ο Φιντάν, θα περιοριστεί σε ΜΟΕ και σε αναζήτηση μιας θετικής ατζέντας μέσω κάποιων διμερών συμφωνιών. Στόχος να εμφανιστούν οι δύο χώρες ότι κάνουν πρόοδο, ότι δεν αντιδικούν, άρα μπορεί σταδιακά η Τουρκία να αλλάξει τους συσχετισμούς στην ΕΕ και να συζητήσουν τις ευρωτουρκικές σχέσεις. Μήνυμα θα σταλεί και προς τις ΗΠΑ και τον ειρηνοποιό της κακιάς ώρας Ντόναλντ Τραμπ. <br /><br />Υπάρχει όμως και άλλη ανάγνωση των δηλώσεων Φιντάν. Ο Τούρκος ΥΠΕΞ, αναφερόμενος στην συνάντηση των δύο ηγετών έκανε λόγο για την ανάγκη «μόνιμης λύσης του προβλήματος του Αιγαίου» βάζοντας παράλληλα «σε παρένθεση τα θέματα της εσωτερικής πολιτικής». Ο κ. Φιντάν είπε επίσης ότι θα συζητηθούν ζητήματα όπως είναι εκείνα των χωρικών υδάτων και της υφαλοκρηπίδας.<br />«Στο θέμα των χωρικών υδάτων, της υφαλοκρηπίδας εμείς έχουμε την εξής στάση όσον αφορά την επίλυση αυτού του ζητήματος: αν κοιτάξετε τη μακροπρόθεσμη πολιτική του προέδρου μας, θα δείτε ότι έχει αφενός ένα μεγάλο όραμα και αφετέρου τη βούληση να επιλύσει ειδικά αυτό το ζήτημα», τόνισε και πρόσθεσε:«Οι εσωτερικές πολιτικές ισορροπίες στην Ελλάδα δεν δίνουν πολλές δυνατότητες σε κανέναν πολιτικό ηγέτη να λύσει αυτό το πρόβλημα και να βάλει την υπογραφή του.</div><div>  <br />Δύο παρατηρήσεις για τον Φιντάν.<br /><br />Η πρώτη αφορά την ουσία της τουρκικής πολιτικής στο Αιγαίο. Ότι δηλαδή, όσο η Άγκυρα θέτει ζητήματα γκρίζων ζωνών, νησιών και απειλεί ακόμη και για ένα καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης, τότε η ευθύνη για τη μη πρόοδο ανήκει σε μεγάλο βαθμό στην χώρα του και όχι στην Ελλάδα. Όσο η Τουρκία δεν εγκαταλείπει αυτή τη θέση, πρόοδος δύσκολα θα υπάρξει. <br />Δεύτερο, ταυτόχρονα με την επιθυμία του για επίλυση των προβλημάτων υπονομεύει την όποια διαδικασία θέτοντας ζητήματα που αφορούν την εσωτερική πολιτική της Ελλάδας.<br /><br />Κατά συνέπεια, αυτό που προκύπτει είναι πως ούτε η Τουρκία έχει σοβαρό σχέδιο διαλόγου και επίλυσης των προβλημάτων, οπότε μάλλον και οι δύο χώρες κάνουν πολιτική εντυπώσεων. Το γεγονός ότι το Κυπριακό είναι στο ράφι με την σύμφωνη γνώμη και των δύο ηγετών, διευκολύνει αυτό το θέατρο. Προφανώς η Άγκυρα έχει το βλέμμα στραμμένο στο Ιράν, τη Μέση Ανατολή και απλά θέλει να έχει μια ελεγχόμενη κατάσταση στο Αιγαίο. <br /><br />Εν κατακλείδι, θα ήταν πολύ ωφέλιμο για όλους να κατατεθούν δημόσια τα θέματα που θα συζητηθούν Την Τρίτη, 20 Ιανουαρίου, στο πλαίσιο της 5ης συνάντησης της διαδικασίας Πολιτικού Διαλόγου μεταξύ των Υπουργείων Εξωτερικών Ελλάδας και Τουρκίας, στην Αθήνα μεταξύ της Υφυπουργού Εξωτερικών, Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου, και του Υφυπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας, Πρέσβεως Mehmet Kemal Bozay. Αυτές οι υπηρεσιακού τύπου ανακοινώσεις συσκοτίζουν αντί να πληροφορούν και φυσικά κανείς στο ΥΠΕΞ , ούτε ο πρωθυπουργός έχουν ενημερώσει τη βουλή, τα κόμματα και τον λαό, τι έχει συζητηθεί στις προηγούμενες 4 συναντήσεις. <br />Και μια σημαντική λεπτομέρεια: όταν ξεκίνησε η διαδικασία του Πολιτικού Διαλόγου συνοδεύθηκε από δηλώσεις και ενθουσιασμό για την προοπτική της Χάγης. Η λέξη “Χάγη” έχει εξαφανιστεί από το λεξιλόγιο του ΥΠΕΞ και του πρωθυπουργού. Υπάρχει κανείς να εξηγήσει τα το πως και το γιατί, δηλαδή πράγματα αυτονόητα σε μια δημοκρατία ;</div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ελλάδα -Τουρκία : η Κύπρος στο ράφι, το Αιγαίο στη ρουτίνα του, η επικοινωνία στο ζενίθ…

Του Σωτήρη Σιδέρη Η τριτοκοσμική επικοινωνιακή διαχείριση που επέλεξε η κυβέρνηση για την υποδοχή της φρεγάτας Belharra, βρίσκεται σε ευθεί...

Διαβάστε την συνέχεια

Συρία: Ο Άχμαντ Αλ Σάρα αναγνώρισε την κουρδική ιθαγένεια, τη γλώσσα και τη γιορτή του Νεβρόζ με προεδρικό διάταγμα.

<img height="185" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2025/03/SDF-630x365.jpg" width="741" /><br /><br />Αναλυτές χαρακτηρίζουν την απόφαση «αξιοσημείωτη», καθώς αποτελεί πλήρη ανατροπή της κρατικής πολιτικής της Συρίας από το 1946.<br /><br />Ο αυτοανακηρυγμένος μεταβατικός Πρόεδρος της Συρίας, ο τζιχαντιστής Άχμαντ Αλ Σάρα [γνωστός κι ως Τζουλάνι/Γκολάνι], εξέδωσε την Παρασκευή 16/01 διάταγμα με το οποίο επικυρώνει τα δικαιώματα των Κούρδων της Συρίας, αναγνωρίζοντας επίσημα τη γλώσσα τους και αποκαθιστώντας την ιθαγένεια στη μεγαλύτερη μειονοτική κοινότητα της χώρας.<br /><br />«Έχω την τιμή να εκδώσω ένα ειδικό διάταγμα για τον κουρδικό λαό μας, το οποίο διασφαλίζει τα δικαιώματά του και ορισμένα από τα προνόμιά του σύμφωνα με τον νόμο», δήλωσε σε ομιλία του, κατά την οποία αναφέρθηκε στους Κούρδους ως «εγγόνια του Σαλαντίν».<br /><br />Σύμφωνα με το κρατικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Sana, το διάταγμα καθιερώνει επίσης το Νεβρόζ -τη γιορτή της άνοιξης και του νέου έτους- ως εθνική αργία μετ’ αποδοχών.<br /><br />Παράλληλα, απαγορεύει τις διακρίσεις βάσει εθνοτικής καταγωγής ή γλώσσας, υποχρεώνει τους κρατικούς θεσμούς να υιοθετήσουν εθνικά μηνύματα χωρίς αποκλεισμούς και ορίζει ποινές για την υποκίνηση εθνοτικών συγκρούσεων.<br /><br /><img src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/01/GOLANI-2.jpg" /><br /><i>Ο αυτοανακηρυγμένος μεταβατικός Πρόεδρος της Συρίας, ο τζιχαντιστής Άχμαντ Αλ Σάρα, γνωστός κι ως Τζουλάνι/Γκολάνι.</i><br /><br />Το διάταγμα παραχωρεί για πρώτη φορά στους Κούρδους της Συρίας διευρυμένα δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένης της αναγνώρισης της κουρδικής ταυτότητας ως μέρους του εθνικού ιστού της χώρας.<br /><br />Ορίζει την κουρδική ως εθνική γλώσσα παράλληλα με την αραβική και επιτρέπει τη διδασκαλία της στα σχολεία.<br /><br />Επιπλέον, καταργεί μέτρα που χρονολογούνται από την απογραφή του 1962 στην επαρχία Χασάκα -τα οποία είχαν στερήσει από πολλούς Κούρδους τη συριακή υπηκοότητα- και χορηγεί ιθαγένεια σε όλους τους πληγέντες κατοίκους, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που προηγουμένως είχαν καταγραφεί ως ανιθαγενείς.<br /><br />Η κίνηση του Αλ Σάρα έρχεται μετά τις σφοδρές συγκρούσεις που ξέσπασαν την περασμένη εβδομάδα στη βόρεια πόλη του Χαλεπίου, μεταξύ του τζιχαντιστικού στρατού και των υπό κουρδική διοίκηση δυνάμεων ασφαλείας (Ασάγις), η πλειονότητα των οποίων είναι Κούρδοι.<br /><br />Η βία άφησε πίσω της τουλάχιστον 23 νεκρούς, σύμφωνα με το Υπουργείο Υγείας της Συρίας, και ανάγκασε περισσότερους από 150.000 ανθρώπους να εγκαταλείψουν τους δύο κουρδικούς θύλακες της πόλης. Οι συγκρούσεις τερματίστηκαν μετά την αποχώρηση των Κούρδων μαχητών.<div><a href="https://www.tribune.gr/world/news/article/936336/syria-o-achmant-al-sara-anagnorise-tin-koyrdiki-ithageneia-ti-glossa-kai-ti-giorti-toy-nevroz-me-proedriko-diatagma.html"><b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a></div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Συρία: Ο Άχμαντ Αλ Σάρα αναγνώρισε την κουρδική ιθαγένεια, τη γλώσσα και τη γιορτή του Νεβρόζ με προεδρικό διάταγμα.

Αναλυτές χαρακτηρίζουν την απόφαση «αξιοσημείωτη», καθώς αποτελεί πλήρη ανατροπή της κρατικής πολιτικής της Συρίας από το 1946. Ο αυτοανακηρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Politico: Το άγνωστο όπλο της Δανίας που μπορεί να σώσει τη Γροιλανδία από τις ΗΠΑ χωρίς το ΝΑΤΟ.

<img height="203" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/01/maxresdefault-630x400.jpg" width="752" /><br /> <br />Η Δανία θα μπορούσε να ενεργοποιήσει το άρθρο 42.7 της ΕΕ σε περίπτωση που οι ΗΠΑ επιτεθούν στη Γροιλανδία. Ωστόσο, θα αντιμετώπιζε σημαντικά νομικά, πολιτικά και στρατιωτικά εμπόδια.<br /><br />Εάν ο Ντόναλντ Τραμπ χρησιμοποιήσει στρατιωτική δύναμη για να καταλάβει τη Γροιλανδία, η Δανία έχει επιλογές και πέρα από το ΝΑΤΟ εξηγεί το Politico.<br /><br />Ο πυρήνας της ασφάλειας της Δανίας βασίζεται στη διατλαντική συμμαχία – αλλά αυτό πιθανότατα δεν θα βοηθήσει πολύ σε μια αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ, καθώς η Αμερική κυριαρχεί στο ΝΑΤΟ.<br /><br />Αντ’ αυτού, η Δανία θα μπορούσε να ενεργοποιήσει μια ελάχιστα γνωστή ρήτρα των συνθηκών της ΕΕ: το άρθρο 42.7, το κοινό αμυντικό σύμφωνο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.<br /><br />Ενώ ορισμένοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι είναι στην πραγματικότητα ισχυρότερο από το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ σχετικά με την κοινή άμυνα, το άρθρο 42.7 συνοδεύεται από πολλές επιφυλάξεις και άγνωστες παραμέτρους.<br /><br />Το POLITICO εξετάζει πέντε ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσον θα ήταν λογικό για τη Δανία να την ενεργοποιήσει.<br />1. Τι λέει το άρθρο 42.7<br /><br />«Εάν ένα κράτος μέλος είναι θύμα ένοπλης επιθετικής ενέργειας στο έδαφός του, τα άλλα κράτη μέλη έχουν την υποχρέωση να του παράσχουν βοήθεια και συνδρομή με όλα τα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους, σύμφωνα με το άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.<br /><br />»Αυτό δεν θίγει τον ειδικό χαρακτήρα της πολιτικής ασφάλειας και άμυνας ορισμένων κρατών μελών».<br /><br />Η ρήτρα αυτή προστέθηκε στη Συνθήκη της Λισαβόνας το 2009, με στόχο να παρέχει στα μέλη της ΕΕ προστασία παρόμοια με εκείνη που παρέχει το ΝΑΤΟ.<br /><br />Παρέχει στις ουδέτερες χώρες κάποιο περιθώριο ελιγμών για να εξαιρεθούν.<br /><br />Για πολλούς αναλυτές, η ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής της ΕΕ «έχει πιο επιτακτικό χαρακτήρα», καθώς ορίζει ότι τα κράτη μέλη έχουν «υποχρέωση» να παρέχουν «κάθε βοήθεια και συνδρομή με όλα τα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους».<br /><br />Το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ περιλαμβάνει τη φράση «όπως κρίνει απαραίτητο», η οποία αφήνει περισσότερο περιθώριο για εθνική διακριτική ευχέρεια.<br /><br />Η έκδοση της ΕΕ «είναι πιο ισχυρή σε διπλωματική γλώσσα, αλλά το σύνολο των δυνάμεων είναι μικρότερο από ό,τι στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ», δήλωσε ο Αλεξάντερ Ματαλάερ, αναπληρωτής καθηγητής διεθνούς ασφάλειας στη Σχολή Διακυβέρνησης του Ελεύθερου Πανεπιστημίου των Βρυξελλών.<br />2. Έχει χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν;<br /><br />Μόνο μία φορά, αναφέρει το Politico.<br /><br />Το 2015, η Γαλλία επικαλέστηκε το άρθρο ως απάντηση στις τρομοκρατικές επιθέσεις του ISIS.<br /><br />Αυτό επέτρεψε στο Παρίσι να αναδιατάξει μέρος των στρατευμάτων του από την Αφρική για να τα χρησιμοποιήσει στην περιπολία των γαλλικών δρόμων, ενώ χώρες της ΕΕ όπως η Γερμανία έστειλαν τους στρατιώτες τους σε χώρες όπως το Μάλι.<br /><br />Το αίτημα υποστηρίχθηκε ομόφωνα από τους άλλους υπουργούς άμυνας της ΕΕ.<br /><br />Επειδή η ΕΕ δεν διαθέτει στρατό, το Παρίσι έπρεπε να διαπραγματευτεί με άλλες χώρες της ΕΕ για συγκεκριμένη στρατιωτική βοήθεια.<br />3. Πώς λειτουργεί;<br /><br />Θα εναπόκειται στη Δανία να το επικαλεστεί. Στη συνέχεια, όπως συνέβη με τη Γαλλία, θα πρέπει να γίνει αποδεκτό ομόφωνα από όλα τα άλλα κράτη μέλη.<br /><br />Ωστόσο, οποιαδήποτε αντίδραση της ΕΕ που απαιτεί ομοφωνία σημαίνει ότι η Δανία θα μπορούσε να αντιμετωπίσει προβλήματα εάν χώρες όπως η Ουγγαρία ασκήσουν βέτο στην έγκρισή της, σύμφωνα με δύο διπλωμάτες της ΕΕ.<br /><br />«Δεν νομίζω ότι η Δανία θα το επικαλεστεί χωρίς να είναι σίγουρη ότι έχει ομοφωνία, γιατί θα ήταν μεγάλο ρίσκο», δήλωσε ο Αντόνιο Μισιρόλι, πρώην αναπληρωτής γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, ο οποίος εργάστηκε επίσης στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.<br /><br />«Σίγουρα μια χώρα όπως η Ουγγαρία δεν θα πάρει θέση εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών», πρόσθεσε.<br /><br />Υπάρχει επίσης κάποια αμφιβολία ως προς το αν θα εφαρμοζόταν σε περίπτωση κρίσης στη Γροιλανδία, η οποία αποχώρησε από τον προκάτοχο της ΕΕ το 1985, αν και εξακολουθεί να αποτελεί μέρος του Βασιλείου της Δανίας.<br /><br />Την Κυριακή, ο επικεφαλής της άμυνας της ΕΕ Ανδριους Κουμπίλιους δήλωσε ότι το άρθρο 42.7 θα εφαρμοζόταν «σίγουρα», με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να προτείνει το ίδιο πέρυσι.<br /><br />Η εκπρόσωπος της Επιτροπής Ανίτα Χίπερ δήλωσε: «Η Γροιλανδία είναι μέρος του εδάφους του Βασιλείου της Δανίας και, ως εκ τούτου, καλύπτεται κατ’ αρχήν από τη ρήτρα αμοιβαίας αλληλεγγύης του άρθρου 42.7».<br />4. Τι θα ακολουθήσει<br /><br />Εάν η Δανία επικαλεστεί επιτυχώς τη ρήτρα, αυτό θα στείλει ένα «πολύ ισχυρό πολιτικό και νομικό» μήνυμα, δήλωσε ο Σβεν Μπίσκοπ, γενικός διευθυντής του think tank Egmont Institute και εμπειρογνώμονας σε θέματα ευρωπαϊκής ασφάλειας.<br /><br />Ο μηχανισμός δεν απαιτεί την παρέμβαση της ίδιας της ΕΕ, αφήνοντας στις πρωτεύουσες των κρατών μελών, και ιδίως στη χώρα που τον επικαλέστηκε, να καθορίσουν τα επόμενα βήματα.<br /><br />Οι επιλογές κυμαίνονται από την έκδοση δηλώσεων αλληλεγγύης έως την παροχή οικονομικής βοήθειας και ακόμη και στρατιωτικής υποστήριξης, δήλωσε ένας διπλωμάτης της ΕΕ.<br /><br />Ο Μισιρόλι πρότεινε ότι μία από τις επιλογές για τη Δανία θα μπορούσε να είναι η χρήση αυτού του άρθρου «για να ζητήσει από άλλη χώρα να μεσολαβήσει».<br /><br />Αν και είναι «πολύ νωρίς για να πούμε» πώς θα μοιάζει αυτή η αντίδραση στην πράξη, δήλωσε ένας ευρωπαίος κυβερνητικός αξιωματούχος, «θα προσφέρουμε την υποστήριξη που θα θέλαμε να έχουμε» σε ένα παρόμοιο σενάριο.<br /><br />Θα μπορούσε επίσης να θέσει τις νομικές βάσεις για την πρόταση οικονομικών κυρώσεων, δήλωσε ο Μπίσκοπ.<br /><br />Ο Σεργκέι Λαγόντινσκι, Γερμανός βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και αντιπρόεδρος της ομάδας των Πρασίνων, δήλωσε ότι το νομοθετικό σώμα θα πρέπει να προετοιμάσει έναν «κατάλογο πιθανών αντιμέτρων» σε περίπτωση που ενεργοποιηθεί το άρθρο 42.7, συμπεριλαμβανομένης της απομάκρυνσης των αμερικανικών στρατευμάτων από τις ευρωπαϊκές βάσεις, της απαγόρευσης των πτήσεων αμερικανικών αεροσκαφών και του περιορισμού της πρόσβασης αμερικανικών εταιρειών στην αγορά.<br /><br />Η επίκληση του άρθρου θα μπορούσε να συνεπάγεται περιορισμένη ανάπτυξη στρατευμάτων από την στρατιωτική επιτροπή και το στρατιωτικό επιτελείο της ΕΕ – συμβουλευτικά όργανα που αποτελούνται από τους ανώτερους στρατηγούς του μπλοκ και στρατιωτικούς εκπροσώπους με έδρα τις Βρυξέλλες, δήλωσε ο Μπίσκοπ.<br /><br />Η πιθανότητα να κηρύξει πόλεμο η ΕΕ στις ΗΠΑ είναι μηδενική, συμφώνησαν οι αναλυτές.<br /><br />Ακόμη και αν το μπλοκ ήθελε να το κάνει, διαθέτει μόνο «μερικές δεκάδες» στρατιωτικούς υπαλλήλους στις Βρυξέλλες, μια μικροσκοπική δομή διοίκησης ικανή να κατευθύνει «το πολύ» 3.000 στρατιώτες και περιορισμένη εμπειρία εκτός από ειρηνευτικές αποστολές, πρόσθεσε ο Μίσκοπ.<br /><br />Ωστόσο, τα κράτη μέλη θα μπορούσαν να αποφασίσουν για πιο ουσιαστική στρατιωτική βοήθεια χρησιμοποιώντας τους δικούς τους πόρους.<br /><br />Εν τω μεταξύ, οι υποχρεώσεις των ίδιων των χωρών παραμένουν ακαθόριστες, πράγμα που σημαίνει ότι η Δανία ενδέχεται να αντιμετωπίσει την «πολιτική πραγματικότητα» ορισμένων πρωτευουσών της ΕΕ που αναλαμβάνουν λίγες συγκεκριμένες δεσμεύσεις για βοήθεια.<br />5. Τι θα σήμαινε αυτό για το ΝΑΤΟ;<br /><br />Η Δανία προειδοποίησε ότι η προσάρτηση της Γροιλανδίας από τις ΗΠΑ θα σήμαινε το τέλος της συμμαχίας, αν και ο Τραμπ διαφωνεί.<br /><br />Εάν οι ΗΠΑ οργανώσουν μια εξαγορά, «αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα… τουλάχιστον από νομική άποψη, το τέλος του ΝΑΤΟ, αλλά θα σήμαινε πολιτικά την υπονόμευση της αξιοπιστίας του ΝΑΤΟ», δήλωσε ο Φαμπρίς Ποτιέ, διευθύνων σύμβουλος της Rasmussen Global, μιας εταιρείας πολιτικών συμβούλων.<br /><br />Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει «ορισμένα μέλη της ΕΕ να επιδιώξουν περισσότερες λύσεις σε επίπεδο ΕΕ, ίσως ενισχύοντας το άρθρο 42.7», πρόσθεσε.<br /><br />Αυτό όμως θα συνεπαγόταν τη δημιουργία μιας νέας αρχιτεκτονικής ασφάλειας για την Ευρώπη χωρίς τις ΗΠΑ, οι οποίες αποτελούν τον βασικό εγγυητή της ηπείρου από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.<br /><br />«Το ΝΑΤΟ είναι υπεύθυνο για τη συλλογική άμυνα στην ευρωατλαντική περιοχή: διαθέτει τα σχέδια άμυνας, τις δομές διοίκησης και ελέγχου και τους στόχους ικανότητας», δήλωσε ένας διπλωμάτης του ΝΑΤΟ.<br /><br />«Η ΕΕ, από την πλευρά της, προσφέρει τη χρηματοοικονομική της δύναμη, την βιομηχανική της πολιτική και τη ρυθμιστική της ισχύ».<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Politico: Το άγνωστο όπλο της Δανίας που μπορεί να σώσει τη Γροιλανδία από τις ΗΠΑ χωρίς το ΝΑΤΟ.

Η Δανία θα μπορούσε να ενεργοποιήσει το άρθρο 42.7 της ΕΕ σε περίπτωση που οι ΗΠΑ επιτεθούν στη Γροιλανδία. Ωστόσο, θα αντιμετώπιζε σημαντ...

Διαβάστε την συνέχεια

Διαμελισμός Ιράν: Δημοκρατική Ομοσπονδία ή «Βαλκανοποίηση»;

<img height="203" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/01/IRAN-PERSIA-630x400.jpg" width="720" /><br /><br />Η γεωπολιτική σκακιέρα της Μέσης Ανατολής βρίσκεται ενώπιον μιας ιστορικής καμπής, καθώς η εσωτερική συνοχή του Ιράν δοκιμάζεται από τις φυγόκεντρες δυνάμεις των εθνοτικών του μειονοτήτων.<br /><br />Για τους μελετητές της διπλωματίας και της ιστορίας, είναι σαφές ότι μια ενδεχόμενη αυτονόμηση αυτών των πληθυσμών δεν θα αποτελούσε απλώς μια εσωτερική μεταρρύθμιση, αλλά μια δομική αναδιάταξη των συνόρων και των ισορροπιών ισχύος στην ευρύτερη περιοχή.<br /><br />Ακολουθεί η ανάλυση των κυριότερων γεωπολιτικών μετώπων:<br />Το κουρδικό ζήτημα και η περιφερειακή αποσταθεροποίηση<br /><br />Η δυναμική των Κούρδων του Ιράν (Rojhelat) λειτουργεί ως καταλύτης για το όραμα ενός ενιαίου Κουρδιστάν.<br /><br />Μια επιτυχής αυτονόμηση στο ιρανικό έδαφος θα δημιουργούσε έναν ισχυρό πόλο έλξης για τους Κούρδους της Συρίας και του Ιράκ, προκαλώντας την άμεση αντίδραση της Άγκυρας.<br /><br />Η Τουρκία, θεωρώντας κάθε κουρδική οντότητα στα σύνορά της ως υπαρξιακή απειλή, ενδέχεται να προχωρήσει σε προληπτικές στρατιωτικές επεμβάσεις, μετατρέποντας το δυτικό Ιράν σε πεδίο περιφερειακής σύγκρουσης.<br />Ο αζέρικος παράγοντας και η σύγκρουση Ιράν-Ισραήλ<br /><br />Η πολυπληθής μειονότητα των Αζέρων αποτελεί το «μαλακό υπογάσιο» της Τεχεράνης.<br /><br />Η ενίσχυση του εθνικισμού των Αζέρων συνδέεται άμεσα με το ανεξάρτητο Αζερμπαϊτζάν, το οποίο αποτελεί στρατηγικό εταίρο του Ισραήλ.<br /><br />Στο πλαίσιο του άτυπου πολέμου μεταξύ Τεχεράνης και Ιερουσαλήμ, η υποδαύλιση αυτονομιστικών τάσεων στο βόρειο Ιράν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως ο απόλυτος μοχλός εσωτερικής κατάρρευσης του καθεστώτος των Αγιατολάχ.<br />Ενεργειακή ασφάλεια και ο αραβικός παράγοντας στο Χουζεστάν<br /><br />Η επαρχία του Χουζεστάν, όπου κατοικεί η αραβική μειονότητα, αποτελεί την οικονομική καρδιά του Ιράν, καθώς εκεί συγκεντρώνονται τα κυριότερα κοιτάσματα πετρελαίου.<br /><br />Οποιαδήποτε κλιμάκωση της έντασης στην περιοχή αυτή θα έθετε σε άμεσο κίνδυνο την παγκόσμια ενεργειακή τροφοδοσία.<br /><br />Παράλληλα, θα προσέφερε την ευκαιρία στις μοναρχίες του Κόλπου να περιορίσουν την ιρανική επιρροή, υποστηρίζοντας την απόσχιση μιας περιοχής που ιστορικά διεκδικούν ως τμήμα του αραβικού κόσμου.<div><br />Το δίλημμα: Δημοκρατική Ομοσπονδία ή «Βαλκανοποίηση»;<br /><br />Το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται για το μέλλον του Ιράν είναι αν η χώρα μπορεί να μετασχηματιστεί σε μια σύγχρονη, συμπεριληπτική δημοκρατία ή αν θα διολισθήσει σε μια βίαιη «βαλκανοποίηση».<br /><br />Η συγκεντρωτική παράδοση του ιρανικού κράτους, που πηγάζει από την εποχή των Παχλαβί και εντάθηκε από το ισλαμικό καθεστώς, δυσχεραίνει την αποδοχή ενός ομοσπονδιακού μοντέλου.<br /><br />Χωρίς μια κοινωνική σύμβαση που να εγγυάται την εθνική ανεξαρτησία μέσω της κοινωνικής δικαιοσύνης για όλες τις εθνότητες, ο κίνδυνος ενός κατακερματισμού τύπου Λιβύης παραμένει ορατός.<br />Κίνα και Ρωσία<br /><br />Η στάση της Μόσχας και του Πεκίνου απέναντι στην κρίση του Ιράν δεν υπαγορεύεται από ιδεολογικές συμπάθειες, αλλά από την ωμή γεωπολιτική πραγματικότητα.<br />Για τη Ρωσία και την Κίνα, το Ιράν αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο του αντιαμερικανικού μετώπου στην Ευρασία.<br /><br />Ένας πιθανός εθνοτικός διαμελισμός ή η κατάρρευση του καθεστώτος θα δημιουργούσε ένα κενό ισχύος που οι δύο δυνάμεις επιθυμούν πάση θυσία να αποφύγουν.<br />Ρωσία: Η Τεχεράνη ως «κόκκινη γραμμή» και στρατιωτικός πνεύμονας<br /><br />Για το Κρεμλίνο, το Ιράν είναι ένας αναντικατάστατος σύμμαχος. Σε μια περίοδο που η Ρωσία βρίσκεται υπό διεθνή απομόνωση λόγω του πολέμου στην Ουκρανία, η Τεχεράνη προσφέρει κρίσιμη στρατιωτική βοήθεια (όπως τα drones Shahed) και αποτελεί βασικό κρίκο στον διάδρομο Βορρά-Νότου.<br /><br />Κατά της «ξένης παρέμβασης»: Η Μόσχα υιοθετεί πλήρως το αφήγημα του καθεστώτος, αποδίδοντας τις ταραχές και τις αυτονομιστικές τάσεις σε «υποκίνηση από τη Δύση».<br /><br />Στρατιωτική υποστήριξη: Πρόσφατες αναφορές δείχνουν ότι η Ρωσία έχει ήδη παραδώσει θωρακισμένα οχήματα Spartak και επιθετικά ελικόπτερα, τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την καταστολή εξεγέρσεων σε παραμεθόριες περιοχές, όπως το Κουρδιστάν και το Βαλουχιστάν.<br />Κίνα: Οικονομικός ρεαλισμός και φόβος για την ενεργειακή αστάθεια<br /><br />Το Πεκίνο βλέπει το Ιράν ως έναν κρίσιμο εμπορικό εταίρο και μια βασική πηγή πετρελαίου.<br /><br />Αν και η Κίνα αποφεύγει την άμεση στρατιωτική εμπλοκή, η διπλωματική της στήριξη είναι σταθερή.<br /><br />Οικονομική ασπίδα: Η Κίνα αντιτίθεται σθεναρά στις μονομερείς κυρώσεις και τους δασμούς που εξήγγειλε η κυβέρνηση Τραμπ εναντίον των χωρών που συναλλάσσονται με το Ιράν, δηλώνοντας έτοιμη να προστατεύσει τα «νόμιμα συμφέροντά της».<br /><br />Ο τρόμος της «βαλκανοποίησης»: Μια διάλυση του Ιράν θα τίναζε στον αέρα την πρωτοβουλία «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος» (Belt and Road Initiative) στην περιοχή.<br /><br />Το Πεκίνο προτιμά ένα αυταρχικό αλλά σταθερό Ιράν από μια δημοκρατική αλλά κατακερματισμένη και δυτικόφιλη χώρα.<br /><br />Η σύγκρουση συμφερόντων με τη Δύση: Ενώ οι ΗΠΑ και το Ισραήλ βλέπουν στις εθνοτικές εξεγέρσεις μια ευκαιρία για την αποδόμηση του «Άξονα της Αντίστασης», η Ρωσία και η Κίνα λειτουργούν ως εγγυητές της εδαφικής ακεραιότητας του Ιράν. Οποιαδήποτε κίνηση προς την αυτονόμηση μειονοτήτων θα βρει απέναντί της όχι μόνο τις δυνάμεις της Τεχεράνης, αλλά και τη διπλωματική -και ενδεχομένως υλικοτεχνική- ισχύ του ανατολικού μπλοκ.</div><div><br />Πολύ σημαντικό: Το Ιράν δεν υπήρξε ποτέ ένα «έθνος-κράτος»<br /><br />Η πολυεθνική σύνθεση του σύγχρονου Ιράν δεν είναι ένα τυχαίο ιστορικό φαινόμενο, αλλά το άμεσο κληροδότημα των μεγάλων Περσικών Αυτοκρατοριών (Αχαιμενιδών, Πάρθων και Σασσανιδών).<br /><br />Το Ιράν δεν υπήρξε ποτέ ένα «έθνος-κράτος» με τη δυτική, ομοιογενή έννοια, αλλά πάντα ένα πολυεθνικό οικοδόμημα.<br />Η αυτοκρατορική κληρονομιά της ανεκτικότητας<br /><br />Η αρχή έγινε με τον Κύρο τον Μέγα και την ίδρυση της Αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών.<br /><br />Αντίθετα με άλλες δυνάμεις της εποχής, οι Πέρσες επέλεξαν ένα μοντέλο διοίκησης που βασιζόταν στην αυτονομία των υποτελών λαών.<br /><br />Το σύστημα των σατραπειών: Η αυτοκρατορία χωρίστηκε σε διοικητικές περιφέρειες (σατραπείες), όπου οι τοπικές εθνοτικές ομάδες διατηρούσαν τη γλώσσα, τη θρησκεία και τα έθιμά τους, αρκεί να αναγνώριζαν την ανώτατη εξουσία του «Βασιλέα των Βασιλέων» και να κατέβαλλαν φόρους.<br /><br />Η «Pax Persica»: Αυτή η πολιτική ενθάρρυνε τη μετακίνηση πληθυσμών και τη δημιουργία ενός «μωσαϊκού» εθνοτήτων εντός των αυτοκρατορικών συνόρων, το οποίο επιβίωσε για αιώνες.<br />Η γεωγραφία ως φύλακας της διαφορετικότητας<br /><br />Η γεωμορφολογία του Ιράν έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διατήρηση αυτής της πολυεθνικότητας. Η κεντρική περσική διοίκηση, εδραιωμένη στο οροπέδιο, δυσκολευόταν ιστορικά να επιβάλει πλήρη πολιτισμική ομοιογένεια στις απομακρυσμένες και ορεινές περιοχές.<br /><br />Φυσικά σύνορα: Οι οροσειρές του Ζάγρου (όπου κατοικούν οι Κούρδοι και οι Λούροι) και του Ελμπούρζ, καθώς και οι έρημοι στα ανατολικά (Βαλούχοι), λειτούργησαν ως καταφύγια όπου οι εθνοτικές ιδιαιτερότητες παρέμειναν άθικτες από τις αφομοιωτικές τάσεις της κεντρικής εξουσίας.<br />Από την αυτοκρατορία στο σύγχρονο Κράτος<br /><br />Με την έλευση της δυναστείας των Σαφαβιδών (16ος αιώνας), ο Σιιτισμός χρησιμοποιήθηκε ως συνεκτικός δεσμός για να ενώσει τις διαφορετικές εθνοτικές ομάδες (Πέρσες, Αζέρους, Κούρδους κ.α.) απέναντι στην Οθωμανική απειλή. Ωστόσο, η εθνοτική ταυτότητα παρέμεινε ισχυρότερη από την κρατική.<br /><br />Στον 20ό αιώνα, η δυναστεία των Παχλαβί επιχείρησε να επιβάλει έναν βίαιο «εκπερσισμό», στα πρότυπα του ευρωπαϊκού εθνικισμού, προσπαθώντας να μετατρέψει μια αυτοκρατορική κληρονομιά σε ένα ομοιογενές έθνος-κράτος.<br /><br />Αυτή ακριβώς η σύγκρουση μεταξύ της ιστορικής, πολυεθνικής πραγματικότητας και της συγκεντρωτικής κρατικής πολιτικής είναι που τροφοδοτεί τις σημερινές αναταράξεις.<br /><br />Το σύγχρονο Ιράν είναι ο «κληρονόμος» ενός χώρου που ιστορικά διοικούνταν ως συνομοσπονδία λαών και όχι ως ενιαία εθνοτική οντότητα. Η σημερινή διπλωματική πρόκληση της Τεχεράνης είναι να διαχειριστεί αυτή την αυτοκρατορική ποικιλομορφία χωρίς να καταφεύγει στην καταστολή που απειλεί την εθνική του ανεξαρτησία.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Διαμελισμός Ιράν: Δημοκρατική Ομοσπονδία ή «Βαλκανοποίηση»;

Η γεωπολιτική σκακιέρα της Μέσης Ανατολής βρίσκεται ενώπιον μιας ιστορικής καμπής, καθώς η εσωτερική συνοχή του Ιράν δοκιμάζεται από τις φυγ...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι εθνοτικές μειονότητες του Ιράν θα μπορούσαν να κρίνουν τη μοίρα του καθεστώτος.

<img height="190" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/01/IRAN-37-630x374.jpg" width="724" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">«Οι εθνοτικές μειονότητες αποτελούν σχεδόν το ήμισυ του πληθυσμού του Ιράν και καμία ουσιαστική πολιτική μετάβαση δεν μπορεί να επιτύχει χωρίς αυτές», δηλώνει ειδικός.</span></h3>Του <b><a href="https://www.tribune.gr/tag/benjamin-weinthal">Benjamin Weinthal (Μπέντζαμιν Γουάινταλ)</a>, </b><br />Παρά το γεγονός ότι οι αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις έδειξαν σημάδια κάμψης την Παρασκευή 16/01, ειδικοί εκτιμούν ότι ένα σημαντικό κομμάτι της χώρας θα μπορούσε να καθορίσει το μέλλον της: η σύνθετη πληθυσμιακή βάση των εθνοτικών μειονοτήτων, η οποία αγγίζει το 50% του συνόλου.<br /><br />Η Σουκρίγια Μπραντόστ, διακεκριμένη ακαδημαϊκή αναλύτρια για τις μειονότητες του Ιράν, η οποία γεννήθηκε και μεγάλωσε στο ιρανικό Κουρδιστάν, δήλωσε στο Fox News Digital:<br /><br />«Οι εθνοτικές ομάδες δεν στήριξαν το ισλαμικό σύνταγμα από την ίδρυσή του το 1979 και αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους εδώ και 47 χρόνια».<br /><br />Σε νέα μελέτη της, η Μπραντόστ επισημαίνει ότι «οι διαδηλώσεις στο Ιράν έχουν εξαπλωθεί σε όλες τις επαρχίες, παρά τον σκεπτικισμό και την ανησυχία των εθνοτικών ομάδων».<br /><br /><img height="633" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/01/Iran_ethnoreligious_distribution_2004.jpg" width="640" /><br /><br />Σημειώνει ότι το 51% της χώρας είναι Πέρσες, οι Αζέροι αποτελούν το 24%, οι Κούρδοι περίπου το 8% με 17%, ενώ οι μειονότητες των Αράβων και των Βαλούχων ανέρχονται σε 3% και 2% αντίστοιχα.<br /><br />Η ίδια αναφέρει: «Το Ιράν είναι μια χώρα περίπου 93 εκατομμυρίων ανθρώπων, της οποίας το σύγχρονο κράτος οικοδομήθηκε γύρω από μια συγκεντρωτική εθνική ταυτότητα και όχι γύρω από τον εθνοτικό πλουραλισμό».<br /><br />«Το καθεστώς δεν μπορεί πλέον να επιβιώσει. Θα πολεμήσει μέχρι την τελευταία σφαίρα όσο ο Χαμενεΐ παραμένει εν ζωή», πρόσθεσε.<br /><br />Αναφορές από διάφορες οργανώσεις αναφέρουν ότι ο ανώτατος ηγέτης της Ισλαμικής Δημοκρατίας, Αλί Χαμενεΐ, διέταξε τη σφαγή χιλιάδων διαδηλωτών.<br /><br />Η οργάνωση «Ακτιβιστές Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Ιράν», με έδρα τις ΗΠΑ, έκανε λόγο για 2.571 θανάτους, ενώ η ηγετική προσωπικότητα της ιρανικής αντιπολίτευσης, Ρεζά Παχλαβί, δήλωσε τη Δευτέρα στον Μπρετ Μπάιερ και την εκπομπή «Special Report» ότι οι νεκροί ανέρχονται τουλάχιστον σε 12.000.<br /><br />Ο Σαρντάρ Πασαΐ, πρόεδρος της «Hiwa», μιας μη κερδοσκοπικής οργάνωσης που προετοιμάζει μια νέα γενιά Κούρδων ακτιβιστών για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τον δημοκρατικό μετασχηματισμό, δήλωσε στο Fox News Digital:<br /><br />«Οι εθνοτικές μειονότητες αποτελούν σχεδόν το ήμισυ του πληθυσμού και καμία ουσιαστική πολιτική μετάβαση δεν μπορεί να επιτύχει χωρίς αυτές.<br /><br />»Οι Κούρδοι, ειδικότερα, έχουν δεκαετίες εμπειρίας στην αντίσταση κατά του αυταρχισμού και έχουν πληρώσει διαχρονικά το υψηλότερο τίμημα μέσω της καταστολής, των φυλακίσεων και των εκτελέσεων.<br /><br />»Ο ρόλος τους δεν είναι συμβολικός – είναι δομικός για οποιαδήποτε πραγματική αμφισβήτηση της Ισλαμικής Δημοκρατίας».<br /><br />Ο Πασαΐ, ο οποίος στο παρελθόν είχε αναδειχθεί παγκόσμιος πρωταθλητής ελληνορωμαϊκής πάλης με τα χρώματα του Ιράν και διετέλεσε προπονητής της εθνικής ομάδας, πρόσθεσε:<br /><br />«Πέρα από τις διαμαρτυρίες, οι μειονότητες -και ιδιαίτερα οι Κούρδοι- είναι καθοριστικές για να διασφαλιστεί ότι μια μορφή τυραννίας δεν θα αντικατασταθεί από μια άλλη.<br /><br />»Η κουρδική πολιτική κουλτούρα ευνοεί σθεναρά τις δημοκρατικές αξίες, τον πλουραλισμό και τη συμμετοχή των γυναικών, γι’ αυτό και δεν υπάρχει σχεδόν καμία υποστήριξη ανάμεσά τους για τη μοναρχία ή την ισόβια εξουσία».<br /><br />Σημείωσε επίσης ότι «στη Συρία και το Ιράκ, οι περιοχές υπό κουρδική διοίκηση έγιναν από τις πιο σταθερές μετά την κατάρρευση των δικτατοριών.<br /><br />Το ίδιο θα συνέβαινε πιθανότατα και στο Ιράν. Παρά ταύτα, οι Κούρδοι συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν διακρίσεις τόσο εντός του Ιράν όσο και στους κόλπους της αντιπολίτευσης, παρόλο που ένα δημοκρατικό μέλλον μπορεί να οικοδομηθεί μόνο μέσω ενός ευρέος, συμπεριληπτικού συνασπισμού».<br /><br />Ο Χαλίλ Κανί Σανάνι, εκπρόσωπος του Κόμματος Ελευθερίας του Κουρδιστάν (PAK), δήλωσε στο Fox News Digital ότι δύο επαρχίες χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής:<br /><br />«Σήμερα, το Κερμανσάχ και το Ιλάμ είναι έτοιμα να διαδραματίσουν αυτόν τον ρόλο. Οι οργανώσεις του PAK και οι μονάδες του Εθνικού Στρατού του Κουρδιστάν στις πόλεις αυτών των δύο επαρχιών διαχειρίζονται τη διαδικασία της εξέγερσης και ασκούν νόμιμη άμυνα».<br /><br />Υπενθύμισε μάλιστα ότι η τελευταία μεγάλη εξέγερση ξεκίνησε από αυτές τις περιοχές.<br /><br />«Και αυτή τη φορά, μετά την καταστολή στην Τεχεράνη, οι πόλεις του Κουρδιστάν έγιναν κέντρα αντίστασης, και από εκεί το πνεύμα της εξέγερσης εξαπλώθηκε στην πρωτεύουσα και σε όλο το Ιράν».<br /><br />Η «εξέγερση της Τζίνα», στην οποία αναφέρθηκε, είναι γνωστή ως το κίνημα «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία», που ξέσπασε μετά τη δολοφονία της Μαχσά (Τζίνα) Αμινί, μιας νεαρής Κούρδισσας, από την Αστυνομία Ηθών τον Σεπτέμβριο του 2022, με την αιτιολογία ότι δεν φορούσε σωστά τη μαντίλα της.<br /><br />Ο Κανί Σανάνι δήλωσε: «Οι επιχειρήσεις των μονάδων μας σε Κερμανσάχ, Ιλάμ, Λορεστάν και Μπαχτιαρί εναντίον των δυνάμεων των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC) έδωσαν μεγάλη ελπίδα στον λαό.<br /><br />»Αν έκλεινε ο εναέριος χώρος αυτών των περιοχών για τα αεροσκάφη του καθεστώτος, οι δυνάμεις μας θα έπαιρναν γρήγορα τον έλεγχο των πόλεων και από εκεί θα κινούμασταν με μια δύναμη 100.000 ανθρώπων προς βοήθεια των κατοίκων της Τεχεράνης».<br /><br />Ο Σιαμάντ Μοεϊνί, μέλος του συμβουλίου ηγεσίας του Κόμματος Ελεύθερης Ζωής του Κουρδιστάν (PJAK), δήλωσε στο Fox News Digital:<br /><br />«Η παρούσα κυβέρνηση δεν έχει τη δυνατότητα ούτε το πρόγραμμα για εσωτερικές δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις.<br /><br />»Επομένως, η καλύτερη εναλλακτική είναι ένας κοινός αγώνας για την εγκαθίδρυση ενός δημοκρατικού συστήματος με τη συμμετοχή όλων των λαών του Ιράν».<br /><br />Πρόσθεσε ότι «το σημερινό συγκεντρωτικό σύστημα αποτυγχάνει να εκπροσωπήσει τη θέληση του λαού.<br /><br />»Τον τελευταίο αιώνα, η αυταρχική διακυβέρνηση και η κρατική καταστολή οδήγησαν σε χιλιάδες θανάτους – πολιτικές που οι πολίτες απορρίπτουν σταθερά.<br /><br />»Προτείνουμε μια εναλλακτική δημοκρατική αυτοδιοίκηση για όλες τις περιοχές, η οποία μπορεί να καλύψει τις ανάγκες του κουρδικού πληθυσμού».<br /><br />Σύμφωνα με τον Μοεϊνί, «το μελλοντικό σύστημα διακυβέρνησης του Ιράν πρέπει να βασίζεται στην ευρεία συμμετοχή και συνεργασία όλων των εθνοτήτων του, θέτοντας τις βάσεις για μια πραγματικά βιώσιμη και συμπεριληπτική δημοκρατία».<br /><br /><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.

Οι εθνοτικές μειονότητες του Ιράν θα μπορούσαν να κρίνουν τη μοίρα του καθεστώτος.

«Οι εθνοτικές μειονότητες αποτελούν σχεδόν το ήμισυ του πληθυσμού του Ιράν και καμία ουσιαστική πολιτική μετάβαση δεν μπορεί να επιτύχει χωρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Παγκόσμια αταξία! Μια νέα… τάξη πραγμάτων αργεί.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="372" src="https://www.youtube.com/embed/RCXdotGEI4I" width="723" youtube-src-id="RCXdotGEI4I"></iframe></div><div><br /></div>Στις Αντιθέσεις, μια μεγάλη συζήτηση σε συνθήκες Ηγεμονικού Κόσμου, με επίκεντρο Το Διεθνές Σύστημα σε Ιστορική Μετάβαση: Ηγεμονικές δυνάμεις, τα κράτη μεσαίας ή μικρής ισχύος, τον ΟΗΕ, το Συμβούλιο Ασφαλείας , το Διεθνές δίκαιο και τους διεθνείς θεσμούς, εν μέσω καταιγιστικών στρατηγικών ανακατατάξεων. Οι παγκόσμιες ανατρεπτικές γεωπολιτικές μεταβλητές, οι γεωστρατηγικές τοποθετήσεις και η γυμνή μετάβαση των κοινωνιών στο… άγνωστο. Το μεγάλο δίλημμα για τα μεσαία και μικρά κράτη: Εθνική Κυριαρχία ή Χώρος στον παγκόσμιο πολτό Ισχύος;<br /><br />Από την Λατινική Αμερική με τις εξελίξεις στη Βενεζουέλα, στον Αρκτικό Κύκλο και την Γροιλανδία, στην Ουκρανία, την Μέση Ανατολή και το Ιράν, στον Ειρηνικό και την Σινική Θάλασσα και από την Ινδία ως την Αφρική και την Ευρώπη, που μετατρέπεται και πάλι στη “Σκοτεινή Ήπειρο” κατά τον Μαρκ Μαζάουερ.<br /><br />>Τι αποδεικνύουν οι παγκόσμιες μετατοπίσεις για την Ανατολική Μεσόγειο, τον ρόλο της αναθεωρητικής Τουρκίας και τον Ελληνισμό…<br /><br />>Τα κύρια και αξονικά ζητήματα των ενδοκρατικών και διακρατικών αιτίων των παθογενειών, που προκαλούν όξυνση των «αιτιών πολέμου» του σύγχρονου διακρατικού συστήματος.<br /><br />>Πώς οι προϋπάρχουσες για χρόνια εξελίξεις, από τις αρχές του 2026 επιταχύνονται με ρευστό και εξ αντικειμένου απρόβλεπτο τρόπο.<br /><br />>Πώς το ταξίδι – “Οδύσσεια” για όλα τα κράτη και τις κοινωνίες τους συνεχίζεται…<div><br /></div><div><a href="https://www.cretetv.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Παγκόσμια αταξία! Μια νέα… τάξη πραγμάτων αργεί.

Στις Αντιθέσεις, μια μεγάλη συζήτηση σε συνθήκες Ηγεμονικού Κόσμου, με επίκεντρο Το Διεθνές Σύστημα σε Ιστορική Μετάβαση: Ηγεμονικές δυνάμει...

Διαβάστε την συνέχεια

Το Κατάρ δεν πρέπει να είναι στη Γάζα, απειλή για Δύση και Ισραήλ.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.capital.gr/Content/ImagesDatabase/p/696x696/crop/both/e8/e887c8b50dbf40fb8a9289d27ab2851f.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="696" data-original-width="696" height="200" src="https://www.capital.gr/Content/ImagesDatabase/p/696x696/crop/both/e8/e887c8b50dbf40fb8a9289d27ab2851f.jpg" width="666" /></a></div><div><br /></div>Του <a href="https://el.gatestoneinstitute.org/22198/%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC%CF%81-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CF%80%CF%81%CE%AD%CF%80%CE%B5%CE%B9-%CE%BD%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%AF%CF%83%CE%B5%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CF%81%CF%8C%CE%BB%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B3%CE%AC%CE%B6%CE%B1"><b>Khaled Abu Toameh</b></a><br />Αντιπροσωπείες από το Κατάρ, την Αίγυπτο και την Τουρκία συναντήθηκαν στο Κάιρο στις 25 Νοεμβρίου για να συζητήσουν την εφαρμογή της δεύτερης φάσης του σχεδίου του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ για τον τερματισμό του πολέμου στη Λωρίδα της Γάζας, ο οποίος ξέσπασε μετά την επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου 2023.<br /><br />Σύμφωνα με δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης, στη συνάντηση συμμετείχαν οι επικεφαλής των αιγυπτιακών και τουρκικών υπηρεσιών πληροφοριών, μαζί με τον πρωθυπουργό του Κατάρ. Συζήτησαν «τρόπους εντατικοποίησης της κοινής προσπάθειας για τη διασφάλιση της επιτυχούς εφαρμογής της δεύτερης φάσης του σχεδίου», το οποίο περιλαμβάνει τον αφοπλισμό της Χαμάς, τη σύσταση μιας μεταβατικής επιτροπής παλαιστινιακής διακυβέρνησης, και την ανάπτυξη μιας Διεθνούς Δύναμης Σταθεροποίησης στη Λωρίδα της Γάζας.<br /><br />Η συνάντηση υπογραμμίζει την προφανή προθυμία του Κατάρ να διαδραματίσει κεντρικό ρόλο στη μεταπολεμική Γάζα. Ως μακροχρόνιος υποστηρικτής και χρηματοδότης της οργάνωσης Μουσουλμανική Αδελφότητα, ο κύριος στόχος του καθεστώτος του Κατάρ φαίνεται να είναι η διασφάλιση ότι η Χαμάς θα παραμείνει στην εξουσία στη Λωρίδα της Γάζας. Η Χαμάς αυτοπροσδιορίζεται ως «μία από τις πτέρυγες της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην Παλαιστίνη».<br /><br />Το Κατάρ είναι η μόνη αραβική χώρα που φιλοξενεί ολόκληρη την ηγεσία της Χαμάς και παρέχει πολιτική και οικονομική βοήθεια στην τρομοκρατική ομάδα από το 2007. Το 2012, ο πρώην εμίρης του Κατάρ, σεΐχης Χαμάντ μπιν Χαλίφα Αλ-Θάνι, ήταν ο πρώτος ηγέτης χώρας που επισκέφθηκε τη Γάζα υπό την κυριαρχία της Χαμάς. Υποσχέθηκε βοήθεια 400 εκατομμυρίων δολαρίων, και την ίδια χρονιά επιτράπηκε στη Χαμάς να ανοίξει πολιτικό γραφείο στη Ντόχα.<br /><br />Αυτή η υποστήριξη του Κατάρ (μαζί με το Ιράν) επέτρεψε στη Χαμάς να παραμείνει στην εξουσία τα τελευταία 18 χρόνια και να προβεί στο μακελειό της 7ης Οκτωβρίου 2023, το οποία είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία περίπου 1200 Ισραηλινών και ξένων υπηκόων, τον τραυματισμό χιλιάδων, και την απαγωγή 251 ομήρων, τα λείψανα δύο εκ των οποίων δεν έχουν ακόμη επιστραφεί από τη Χαμάς.<div><a href="https://www.defence-point.gr/to-katar-den-prepei-na-einai-sti-gaza-apeili-gia-dysi-kai-israil"><b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a></div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το Κατάρ δεν πρέπει να είναι στη Γάζα, απειλή για Δύση και Ισραήλ.

Του  Khaled Abu Toameh Αντιπροσωπείες από το Κατάρ, την Αίγυπτο και την Τουρκία συναντήθηκαν στο Κάιρο στις 25 Νοεμβρίου για να συζητήσουν τ...

Διαβάστε την συνέχεια