Του Σωτήρη Σιδέρη
Η τριτοκοσμική επικοινωνιακή διαχείριση που επέλεξε η κυβέρνηση για την υποδοχή της φρεγάτας Belharra, βρίσκεται σε ευθεία συνάρτηση με την κεντρική επιλογή του πρωθυπουργού να προβάλλεται μια κατασκευασμένη θετική ατζέντα μέσα και έξω από την Ελλάδα. Εντός της χώρας , ο λαός ευημερεί και στην εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας είναι περίπου το .. ηρεμιστικό της Δύσης. Ο διασυρμός από την νέκρωση του FIR, η τελευταία θέση στην Ευρώπη ως προς την αγοραστική δύναμη των Ελλήνων, η ακραία ακρίβεια, τα ανοιχτά θέματα με την Τουρκία, την Αλβανία, τη Βόρεια Μακεδονία, το Κυπριακό και ο επικίνδυνος Τραμπ, είναι σαν να μην υπάρχουν.
Και αν εμφανιστούν, όπως έγινε τώρα με την πρωτοβουλία του Τούρκου ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν να θέσει τα ζητήματα του Αιγαίου προαναγγέλλοντας , για μια ακόμη φορά από την Άγκυρα, συνάντηση Μητσοτάκη -Ερντογάν , η διαχείριση θα είναι και πάλι επικοινωνιακή. Το Κυπριακό σχεδόν έχει αφοριστεί ως πρόβλημα από την ατζέντα του Έλληνα πρωθυπουργού και η Κυπριακή Δημοκρατία όλο και απομακρύνεται από την Ελλάδα και περνά στην ζώνη επιρροής του Ισραήλ και των ΗΠΑ. Αλλά η Άγκυρα τι ακριβώς θέλει; μάλλον και ο Ερντογάν θέλει με τον δικό του τρόπο να εμφανίζεται ως δύναμη στρατιωτικής και πολιτικής ισχύος, συνομιλώντας με άνεση, είτε με τις ΗΠΑ, είτε με την Ρωσία, είτε με την Ελλάδα. Δηλαδή έχουμε διαχείριση της ακινησίας
Οι αγκυλώσεις στην Αθήνα και το θέατρο Φιντάν
Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών έκανε όλο το παιχνίδι. Με τις δηλώσεις του φρόντισε να ακινητοποιήσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη, καθώς έκανε λόγο για εσωτερική διαχείριση των ελληνοτουρκικών σχέσεων από την Αθήνα, εξαιτίας του πολιτικού κόστους που μπορεί να έχει μια συμφωνία στα χωρικά ύδατα. Τυπικά η θέση αυτή έχει πολιτική βάση γιατί ο Μητσοτάκης είναι ακινητοποιημένος από τους Σαμαρά και Καραμανλή εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια. Οπότε η συνάντηση Μητσοτάκη -Ερντογάν στα μέσα Φεβρουαρίου που προανήγγειλε ο Φιντάν, θα περιοριστεί σε ΜΟΕ και σε αναζήτηση μιας θετικής ατζέντας μέσω κάποιων διμερών συμφωνιών. Στόχος να εμφανιστούν οι δύο χώρες ότι κάνουν πρόοδο, ότι δεν αντιδικούν, άρα μπορεί σταδιακά η Τουρκία να αλλάξει τους συσχετισμούς στην ΕΕ και να συζητήσουν τις ευρωτουρκικές σχέσεις. Μήνυμα θα σταλεί και προς τις ΗΠΑ και τον ειρηνοποιό της κακιάς ώρας Ντόναλντ Τραμπ.
Υπάρχει όμως και άλλη ανάγνωση των δηλώσεων Φιντάν. Ο Τούρκος ΥΠΕΞ, αναφερόμενος στην συνάντηση των δύο ηγετών έκανε λόγο για την ανάγκη «μόνιμης λύσης του προβλήματος του Αιγαίου» βάζοντας παράλληλα «σε παρένθεση τα θέματα της εσωτερικής πολιτικής». Ο κ. Φιντάν είπε επίσης ότι θα συζητηθούν ζητήματα όπως είναι εκείνα των χωρικών υδάτων και της υφαλοκρηπίδας.
«Στο θέμα των χωρικών υδάτων, της υφαλοκρηπίδας εμείς έχουμε την εξής στάση όσον αφορά την επίλυση αυτού του ζητήματος: αν κοιτάξετε τη μακροπρόθεσμη πολιτική του προέδρου μας, θα δείτε ότι έχει αφενός ένα μεγάλο όραμα και αφετέρου τη βούληση να επιλύσει ειδικά αυτό το ζήτημα», τόνισε και πρόσθεσε:«Οι εσωτερικές πολιτικές ισορροπίες στην Ελλάδα δεν δίνουν πολλές δυνατότητες σε κανέναν πολιτικό ηγέτη να λύσει αυτό το πρόβλημα και να βάλει την υπογραφή του.
Η τριτοκοσμική επικοινωνιακή διαχείριση που επέλεξε η κυβέρνηση για την υποδοχή της φρεγάτας Belharra, βρίσκεται σε ευθεία συνάρτηση με την κεντρική επιλογή του πρωθυπουργού να προβάλλεται μια κατασκευασμένη θετική ατζέντα μέσα και έξω από την Ελλάδα. Εντός της χώρας , ο λαός ευημερεί και στην εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας είναι περίπου το .. ηρεμιστικό της Δύσης. Ο διασυρμός από την νέκρωση του FIR, η τελευταία θέση στην Ευρώπη ως προς την αγοραστική δύναμη των Ελλήνων, η ακραία ακρίβεια, τα ανοιχτά θέματα με την Τουρκία, την Αλβανία, τη Βόρεια Μακεδονία, το Κυπριακό και ο επικίνδυνος Τραμπ, είναι σαν να μην υπάρχουν.
Και αν εμφανιστούν, όπως έγινε τώρα με την πρωτοβουλία του Τούρκου ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν να θέσει τα ζητήματα του Αιγαίου προαναγγέλλοντας , για μια ακόμη φορά από την Άγκυρα, συνάντηση Μητσοτάκη -Ερντογάν , η διαχείριση θα είναι και πάλι επικοινωνιακή. Το Κυπριακό σχεδόν έχει αφοριστεί ως πρόβλημα από την ατζέντα του Έλληνα πρωθυπουργού και η Κυπριακή Δημοκρατία όλο και απομακρύνεται από την Ελλάδα και περνά στην ζώνη επιρροής του Ισραήλ και των ΗΠΑ. Αλλά η Άγκυρα τι ακριβώς θέλει; μάλλον και ο Ερντογάν θέλει με τον δικό του τρόπο να εμφανίζεται ως δύναμη στρατιωτικής και πολιτικής ισχύος, συνομιλώντας με άνεση, είτε με τις ΗΠΑ, είτε με την Ρωσία, είτε με την Ελλάδα. Δηλαδή έχουμε διαχείριση της ακινησίας
Οι αγκυλώσεις στην Αθήνα και το θέατρο Φιντάν
Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών έκανε όλο το παιχνίδι. Με τις δηλώσεις του φρόντισε να ακινητοποιήσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη, καθώς έκανε λόγο για εσωτερική διαχείριση των ελληνοτουρκικών σχέσεων από την Αθήνα, εξαιτίας του πολιτικού κόστους που μπορεί να έχει μια συμφωνία στα χωρικά ύδατα. Τυπικά η θέση αυτή έχει πολιτική βάση γιατί ο Μητσοτάκης είναι ακινητοποιημένος από τους Σαμαρά και Καραμανλή εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια. Οπότε η συνάντηση Μητσοτάκη -Ερντογάν στα μέσα Φεβρουαρίου που προανήγγειλε ο Φιντάν, θα περιοριστεί σε ΜΟΕ και σε αναζήτηση μιας θετικής ατζέντας μέσω κάποιων διμερών συμφωνιών. Στόχος να εμφανιστούν οι δύο χώρες ότι κάνουν πρόοδο, ότι δεν αντιδικούν, άρα μπορεί σταδιακά η Τουρκία να αλλάξει τους συσχετισμούς στην ΕΕ και να συζητήσουν τις ευρωτουρκικές σχέσεις. Μήνυμα θα σταλεί και προς τις ΗΠΑ και τον ειρηνοποιό της κακιάς ώρας Ντόναλντ Τραμπ.
Υπάρχει όμως και άλλη ανάγνωση των δηλώσεων Φιντάν. Ο Τούρκος ΥΠΕΞ, αναφερόμενος στην συνάντηση των δύο ηγετών έκανε λόγο για την ανάγκη «μόνιμης λύσης του προβλήματος του Αιγαίου» βάζοντας παράλληλα «σε παρένθεση τα θέματα της εσωτερικής πολιτικής». Ο κ. Φιντάν είπε επίσης ότι θα συζητηθούν ζητήματα όπως είναι εκείνα των χωρικών υδάτων και της υφαλοκρηπίδας.
«Στο θέμα των χωρικών υδάτων, της υφαλοκρηπίδας εμείς έχουμε την εξής στάση όσον αφορά την επίλυση αυτού του ζητήματος: αν κοιτάξετε τη μακροπρόθεσμη πολιτική του προέδρου μας, θα δείτε ότι έχει αφενός ένα μεγάλο όραμα και αφετέρου τη βούληση να επιλύσει ειδικά αυτό το ζήτημα», τόνισε και πρόσθεσε:«Οι εσωτερικές πολιτικές ισορροπίες στην Ελλάδα δεν δίνουν πολλές δυνατότητες σε κανέναν πολιτικό ηγέτη να λύσει αυτό το πρόβλημα και να βάλει την υπογραφή του.
Δύο παρατηρήσεις για τον Φιντάν.
Η πρώτη αφορά την ουσία της τουρκικής πολιτικής στο Αιγαίο. Ότι δηλαδή, όσο η Άγκυρα θέτει ζητήματα γκρίζων ζωνών, νησιών και απειλεί ακόμη και για ένα καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης, τότε η ευθύνη για τη μη πρόοδο ανήκει σε μεγάλο βαθμό στην χώρα του και όχι στην Ελλάδα. Όσο η Τουρκία δεν εγκαταλείπει αυτή τη θέση, πρόοδος δύσκολα θα υπάρξει.
Δεύτερο, ταυτόχρονα με την επιθυμία του για επίλυση των προβλημάτων υπονομεύει την όποια διαδικασία θέτοντας ζητήματα που αφορούν την εσωτερική πολιτική της Ελλάδας.
Κατά συνέπεια, αυτό που προκύπτει είναι πως ούτε η Τουρκία έχει σοβαρό σχέδιο διαλόγου και επίλυσης των προβλημάτων, οπότε μάλλον και οι δύο χώρες κάνουν πολιτική εντυπώσεων. Το γεγονός ότι το Κυπριακό είναι στο ράφι με την σύμφωνη γνώμη και των δύο ηγετών, διευκολύνει αυτό το θέατρο. Προφανώς η Άγκυρα έχει το βλέμμα στραμμένο στο Ιράν, τη Μέση Ανατολή και απλά θέλει να έχει μια ελεγχόμενη κατάσταση στο Αιγαίο.
Εν κατακλείδι, θα ήταν πολύ ωφέλιμο για όλους να κατατεθούν δημόσια τα θέματα που θα συζητηθούν Την Τρίτη, 20 Ιανουαρίου, στο πλαίσιο της 5ης συνάντησης της διαδικασίας Πολιτικού Διαλόγου μεταξύ των Υπουργείων Εξωτερικών Ελλάδας και Τουρκίας, στην Αθήνα μεταξύ της Υφυπουργού Εξωτερικών, Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου, και του Υφυπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας, Πρέσβεως Mehmet Kemal Bozay. Αυτές οι υπηρεσιακού τύπου ανακοινώσεις συσκοτίζουν αντί να πληροφορούν και φυσικά κανείς στο ΥΠΕΞ , ούτε ο πρωθυπουργός έχουν ενημερώσει τη βουλή, τα κόμματα και τον λαό, τι έχει συζητηθεί στις προηγούμενες 4 συναντήσεις.
Και μια σημαντική λεπτομέρεια: όταν ξεκίνησε η διαδικασία του Πολιτικού Διαλόγου συνοδεύθηκε από δηλώσεις και ενθουσιασμό για την προοπτική της Χάγης. Η λέξη “Χάγη” έχει εξαφανιστεί από το λεξιλόγιο του ΥΠΕΞ και του πρωθυπουργού. Υπάρχει κανείς να εξηγήσει τα το πως και το γιατί, δηλαδή πράγματα αυτονόητα σε μια δημοκρατία ;
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου