Τούρκοι: ”Επανέρχεται ο EastMed-Η κρίση στο Ορμούζ αλλάζει τα δεδομένα”.

<img height="120" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/05/2-map-eastmed-poseidon_0.webp" width="708" /><br /><br />Η συζήτηση που ξανάρχισε στην Ευρώπη για τις ενεργειακές οδούς της Ανατολικής Μεσογείου δεν έδειξε σημεία για επαναφορά στο προσκήνιο τον αγωγό EastMed, ωστόσο, η κρίση στο Στενό του Ορμούζ έχει αλλάξει την πολιτική αξία του έργου που παρέμεινε στα συρτάρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης εδώ και αρκετά χρόνια.<br /><br />Στην άτυπη σύνοδο κορυφής που πραγματοποιήθηκε στην Κύπρο στις 23-24 Απριλίου, οι ηγέτες της ΕΕ επικεντρώθηκαν στις επιπτώσεις της διαταραχής του Στενού του Ορμούζ στην ευρωπαϊκή ενεργειακή ασφάλεια.<br /><br />Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε ήδη κινηθεί μια μέρα νωρίτερα, παρουσιάζοντας το πακέτο AccelerateEU ​​ως απάντηση στο σοκ στις παγκόσμιες ενεργειακές ροές.<br /><br />Το πακέτο δεν αναβιώνει τον EastMed ονομαστικά, ωστόσο το έργο παραμένει καταχωρημένο σε επίσημα έγγραφα της ΕΕ ως Έργο Κοινού Ενδιαφέροντος, διατηρώντας τη θέση του στο μακροπρόθεσμο πλαίσιο υποδομών του μπλοκ, ακόμη και ελλείψει τελικής επενδυτικής απόφασης.<br />Αυτή η θεσμική συνέχεια έχει σημασία επειδή διαχωρίζει την πολιτική σημασία του EastMed από την εμπορική του πραγματικότητα.<br /><br />Θεωρείται ως μέρος της ενεργειακής ασφάλειας<br /><br />Ο αγωγός δεν έχει προχωρήσει στην κατασκευή, αλλά δεν έχει αφαιρεθεί ούτε από τον στρατηγικό σχεδιασμό της ΕΕ, αφήνοντάς τον διαθέσιμο ως σημείο αναφοράς κάθε φορά που εντείνονται οι συζητήσεις για την ενεργειακή ασφάλεια.<br /><br />Η αναστάτωση στο Στενό του Ορμούζ έκανε ακριβώς αυτό. Αφαιρώντας ένα σημαντικό μερίδιο των παγκόσμιων ροών πετρελαίου και LNG από την κυκλοφορία και εκθέτοντας την εξάρτηση της Ευρώπης από τις θαλάσσιες οδούς διαμετακόμισης, η κρίση έχει στρέψει την προσοχή πίσω σε διαδρόμους εφοδιασμού που μειώνουν την έκθεση σε σημεία συμφόρησης.<br /><br />Το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου πληροί αυτήν την απαίτηση με τρόπο που δεν πληρούν οι εισαγωγές LNG από τον Κόλπο, καθώς οι αγωγοί από τα ισραηλινά και κυπριακά κοιτάσματα είναι ελεύθερα από το Ορμούζ, είναι ελεύθερα από τη Διώρυγα του Σουέζ και θα παρείχαν φυσικό αέριο απευθείας στο ευρωπαϊκό σύστημα.<br /><br />Θα παρακαμφθεί και το τουρκο-λιβυκό μνημόνιο;<br /><br />Εδώ είναι που η συζήτηση τέμνεται με τη γεωγραφία. Οποιοσδήποτε αγωγός ακολουθεί αυτή τη λογική παρακάμπτει επίσης το τουρκικό έδαφος, ένας παράγοντας που έχει διαμορφώσει τη συζήτηση για τον EastMed από την αρχή.<br /><br />Η διαδρομή του έργου, όπως ορίζεται στη διακυβερνητική συμφωνία του 2020 μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ, διασχίζει θαλάσσιες ζώνες που η Άγκυρα δεν αναγνωρίζει ως αποκλειστικά ανήκουσες σε αυτά τα κράτη, θέτοντας νομικές και πολιτικές αντιρρήσεις στο επίκεντρο του ζητήματος των υποδομών.<br /><br />Η Τουρκία έχει διατηρήσει μια σταθερή θέση σε αυτό το ζήτημα, υποστηρίζοντας ότι τόσο η Άγκυρα όσο και οι Τουρκοκύπριοι έχουν δικαιώματα επί των πόρων της Ανατολικής Μεσογείου και απορρίπτοντας μονομερείς ισχυρισμούς οριοθέτησης που υποστηρίζουν την προβλεπόμενη διαδρομή του αγωγού.<br /><br />Το ναυτιλιακό μνημόνιο Τουρκίας-Λιβύης που υπογράφηκε το 2019 σχεδιάστηκε εν μέρει για να αμφισβητήσει αυτή τη γεωμετρία, δημιουργώντας έναν νομικό αντι-χάρτη που τέμνει τον σχεδιαζόμενο διάδρομο EastMed.<br /><br />Ταυτόχρονα, η Τουρκία παραμένει βασικό κράτος διέλευσης στον Νότιο Διάδρομο Φυσικού Αερίου, μεταφέροντας φυσικό αέριο από το Αζερμπαϊτζάν στην Ευρώπη.<br /><br />Οποιαδήποτε υποδομή που μεταφέρει φυσικό αέριο από την Ανατολική Μεσόγειο στις ευρωπαϊκές αγορές χωρίς να διασχίζει το τουρκικό έδαφος αναπόφευκτα μειώνει την επιρροή της Άγκυρας ως ενεργειακού κόμβου, δίνοντας στη συζήτηση για την παράκαμψη μια δομική διάσταση που εκτείνεται πέρα ​​από τον ίδιο τον αγωγό.<br /><br />Ωστόσο, οι εμπορικοί περιορισμοί του έργου δεν έχουν αλλάξει. Οι προκλήσεις της μηχανικής σε μεγάλα ύδατα συνεχίζουν να αυξάνουν το κόστος, οι μακροπρόθεσμες δεσμεύσεις για την αγορά φυσικού αερίου παραμένουν αβέβαιες σε μια αγορά που διαμορφώνεται από στόχους απαλλαγής από τις ανθρακούχες εκπομπές, και η απουσία τελικής επενδυτικής απόφασης αντικατοπτρίζει την απροθυμία των ιδιωτικών φορέων να δεσμευτούν σε ένα έργο που εκτίθεται τόσο σε αγοραίο όσο και σε πολιτικό κίνδυνο.<br /><br />Αυτό που έχει εξελιχθεί είναι ο τρόπος με τον οποίο συζητείται ο αγωγός EastMed.<br /><br />Αντί για έναν ενιαίο αγωγό μεγάλης κλίμακας, η ιδέα αντικατοπτρίζεται ολοένα και περισσότερο σε ένα δίκτυο μικρότερων στοιχείων υποδομής, συμπεριλαμβανομένων των ρυθμίσεων εξαγωγής ΥΦΑ μέσω της Αιγύπτου και των διασυνδέσεων ηλεκτρικής ενέργειας που συνδέουν το Ισραήλ, την Κύπρο και την Ελλάδα με το ευρωπαϊκό δίκτυο.<br /><br />Αυτά τα έργα αναπαράγουν τη στρατηγική λειτουργία του EastMed σε κατανεμημένη μορφή, μειώνοντας την εξάρτηση από μία μόνο επενδυτική απόφαση, ενώ παράλληλα προωθούν τον ίδιο στόχο της διαφοροποίησης των οδών.<br /><br />Το αποτέλεσμα είναι μια πολυεπίπεδη πραγματικότητα στην οποία ο EastMed υπάρχει ταυτόχρονα ως αδρανής αγωγός, ως ενεργό σημείο αναφοράς πολιτικής και ως μια ευρύτερη αρχιτεκτονική λογική που διαμορφώνει την περιφερειακή ενεργειακή συνεργασία.<br /><br />Η κρίση του Ορμούζ ενίσχυσε αυτή τη λογική, υπογραμμίζοντας τους κινδύνους που συνδέονται με την εξάρτηση από τη θάλασσα, αλλά δεν έχει επιλύσει τα υποκείμενα εμπόδια που εμπόδισαν τον αγωγό να προχωρήσει.<br /><br />Υπό αυτή την έννοια, η τρέχουσα στιγμή δεν σηματοδοτεί τόσο την επιστροφή του EastMed όσο μια αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο αποτιμάται.<br /><br />Ένα έργο που κάποτε αμφισβητούνταν για οικονομικούς λόγους επανεξετάζεται τώρα από στρατηγικούς όρους, καθώς η Ευρώπη σταθμίζει το κόστος των υποδομών έναντι των κινδύνων που ενυπάρχουν στον υπάρχοντα ενεργειακό της χάρτη, καταλήγει το τουρκικό δημοσίευμα.<div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τούρκοι: ”Επανέρχεται ο EastMed-Η κρίση στο Ορμούζ αλλάζει τα δεδομένα”.

Η συζήτηση που ξανάρχισε στην Ευρώπη για τις ενεργειακές οδούς της Ανατολικής Μεσογείου δεν έδειξε σημεία για επαναφορά στο προσκήνιο τον αγ...

Διαβάστε την συνέχεια

Σχέδιο Ελευθερία: Γιατί ο Λευκός Οίκος «τράβηξε χειρόφρενο» την τελευταία στιγμή;

<img src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-05/ormo-1200x793_0.jpg?itok=Y8-F87vO" /><br /><br />Ο Ντόναλντ Τραμπ, χρησιμοποιώντας τα προσωπικά του κανάλια κοινωνικής δικτύωσης, διευκρίνισε πως η υποχώρηση αυτή δεν αποτελεί ένδειξη αδυναμίας αλλά μια τακτική κίνηση καλής θέλησης<br /><br />Η τρέχουσα γεωπολιτική συγκυρία υποδεικνύει πως οι διπλωματικές επαφές ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και την Τεχεράνη έχουν εισέλθει στην πιο κρίσιμη καμπή τους. Μετά από ένα τρίμηνο έντονων πολεμικών συγκρούσεων που συγκλόνισαν την περιοχή, οι δύο πλευρές επιδίδονται σε έναν μαραθώνιο διαβουλεύσεων με στόχο την άρση των τελευταίων εμποδίων που φράζουν τον δρόμο προς μια βιώσιμη συμφωνία. Η πίεση για την εξεύρεση λύσης δεν είναι μόνο στρατιωτική αλλά κυρίως οικονομική, καθώς οι διεθνείς αγορές υφίστανται τους κραδασμούς της αστάθειας, με την αμερικανική οικονομία να μην αποτελεί εξαίρεση σε αυτό το παγκόσμιο κύμα ανατιμήσεων.<br /><br />Η Αναστολή του «Project Freedom»<br /><br />Στο επίκεντρο αυτών των καταιγιστικών εξελίξεων βρίσκεται η αιφνίδια κίνηση του Αμερικανού Προέδρου να ανακοινώσει την προσωρινή αναστολή της επιχείρησης «Σχέδιο Ελευθερία» (Project Freedom). Η συγκεκριμένη αποστολή είχε ως πρωταρχικό σκοπό την εγγύηση της ασφαλούς ναυσιπλοΐας στα στρατηγικής σημασίας Στενά του Ορμούζ. Η απόφαση αυτή ελήφθη σε μια χρονική στιγμή όπου η εσωτερική πολιτική σκηνή των ΗΠΑ αναζητά ισορροπίες, δεδομένων των προκριματικών διαδικασιών και των επερχόμενων ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου, γεγονός που προσδίδει στην κίνηση αυτή έναν έντονο στρατηγικό χαρακτήρα.<br /><br />Διαμεσολάβηση και Στρατηγική Υποχώρηση<br /><br />Ο Ντόναλντ Τραμπ, χρησιμοποιώντας τα προσωπικά του κανάλια κοινωνικής δικτύωσης, διευκρίνισε πως η υποχώρηση αυτή δεν αποτελεί ένδειξη αδυναμίας αλλά μια τακτική κίνηση καλής θέλησης. Όπως υποστήριξε, η παύση της επιχείρησης προέκυψε μετά από σχετικό αίτημα του Πακιστάν και άλλων συμμαχικών δυνάμεων, λαμβάνοντας υπόψη τα σημαντικά στρατιωτικά οφέλη που αποκόμισαν οι ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της εκστρατείας. Ο απώτερος σκοπός είναι να δοθεί ο απαραίτητος διπλωματικός χώρος ώστε να διαπιστωθεί εάν οι διαπραγματεύσεις με τους Ιρανούς εκπροσώπους μπορούν να καταλήξουν σε μια οριστική και δεσμευτική υπογραφή συμφωνίας.<div><br />Διατήρηση του Ναυτικού Αποκλεισμού<br /><br />Παρά την αναστολή του «Σχεδίου Ελευθερία», είναι σαφές πως ο ναυτικός αποκλεισμός παραμένει σε πλήρη ισχύ, διατηρώντας το καθεστώς ασφυκτικής πίεσης προς το καθεστώς της Τεχεράνης. Η Ουάσιγκτον παρακολουθεί στενά τις κινήσεις της ιρανικής διπλωματίας, με ιδιαίτερη έμφαση στην τρέχουσα επίσκεψη του Ιρανού Υπουργού Εξωτερικών, Αμπάς Αραγτσί, στο Πεκίνο. Η κίνηση αυτή των ΗΠΑ ερμηνεύεται ως ένα βήμα που επιδιώκει να εξισορροπήσει την επιθετική στρατηκή με τη διπλωματική ευελιξία.</div><div><br />Κοινωνική Δυσφορία και Ενεργειακή Κρίση<br /><br />Η διαφαινόμενη προοπτική μιας ειρηνευτικής διευθέτησης προσφέρει μια ηλιαχτίδα αισιοδοξίας στους καταναλωτές ανά την υφήλιο. Η παρατεταμένη κρίση έχει οδηγήσει τις τιμές των καυσίμων σε δυσθεώρητα ύψη, προκαλώντας έντονη κοινωνική δυσφορία και πολιτική πίεση. Αυτή η λαϊκή απαίτηση για σταθεροποίηση του κόστους ζωής φαίνεται πως έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην απόφαση του Τραμπ να αποδεχθεί την παύση μιας επιχείρησης που, αν και βραχύβια, βρέθηκε αντιμέτωπη με το μπλοκάρισμα εκατοντάδων εμπορικών πλοίων στα Στενά του Ορμούζ.</div><div><br />Μετάβαση στη Διπλωματική Οδό<br /><br />Την ίδια στιγμή, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, διά στόματος Μάρκο Ρούμπιο, είχε ήδη προλειάνει το έδαφος για αυτές τις ανακοινώσεις. Ο Υπουργός Εξωτερικών δήλωσε ξεκάθαρα πως ο κύκλος των πολεμικών επιχειρήσεων κατά του Ιράν έχει ουσιαστικά κλείσει, μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους της αμερικανικής στρατηγικής από το πεδίο της μάχης στη διασφάλιση των θαλάσσιων οδών. Η σύμπλευση των δηλώσεων Ρούμπιο με την απόφαση Τραμπ υπογραμμίζει μια συντονισμένη προσπάθεια της αμερικανικής ηγεσίας να απεμπλακεί από την ενεργό σύρραξη.</div><div><br />Η Κινεζική Επιρροή και η Επόμενη Ημέρα<br /><br />Η διπλωματική κινητικότητα επεκτείνεται και στην Άπω Ανατολή, με την Κίνα να διαδραματίζει ρόλο-κλειδί. Η συνάντηση του Αραγτσί με τον Κινέζο ομόλογό του, Γουάνγκ Γι, στο Πεκίνο, αναδεικνύει τον ρόλο της Κίνας ως του κυριότερου αγοραστή ιρανικού αργού πετρελαίου. Η κινεζική πλευρά επιθυμεί διακαώς την κατάπαυση των εχθροπραξιών για τη διασφάλιση της ενεργειακής της τροφοδοσίας, μια επιδίωξη που αναγνωρίζει και ο Αμερικανός Πρόεδρος. Μάλιστα, η επικείμενη επίσκεψη του Τραμπ στο Πεκίνο την επόμενη εβδομάδα ενισχύει την πεποίθηση πως η Κίνα λειτουργεί ως ο μεσολαβητής που μπορεί να ασκήσει ουσιαστική επιρροή στην Τεχεράνη.</div><div><br />Οι Διεθνείς Επαφές της Ουάσιγκτον<br /><br />Παράλληλα, οι διπλωματικοί δίαυλοι παραμένουν ανοιχτοί και με τη Μόσχα. Ο Μάρκο Ρούμπιο είχε επικοινωνία με τον Σεργκέι Λαβρόφ, και παρόλο που η ρωσική πλευρά κράτησε χαμηλούς τόνους κάνοντας λόγο για μια γενική ανταλλαγή απόψεων επί των διεθνών ζητημάτων, είναι προφανές πως το ιρανικό ζήτημα βρέθηκε στην κορυφή της ατζέντας. Η συμμετοχή των μεγάλων δυνάμεων σε αυτή τη διαδικασία καταδεικνύει την πολυπλοκότητα αλλά και τη σοβαρότητα της κατάστασης.</div><div><br />Η Οπτική της Τεχεράνης<br /><br />Στο εσωτερικό του Ιράν, η οπτική γωνία είναι διαφορετική. Τα κρατικά μέσα ενημέρωσης παρουσιάζουν την υποχώρηση των ΗΠΑ ως μια έμμεση παραδοχή αποτυχίας των αμερικανικών στόχων. Η Τεχεράνη ερμηνεύει την παύση του «Σχεδίου Ελευθερία» ως αποτέλεσμα της δικής της σθεναρής στάσης και των προειδοποιήσεων που απηύθυνε προς τη Δύση. Η στρατηγική επιλογή του Ιράν να μεταφέρει την ένταση στα Στενά του Ορμούζ φαίνεται πως απέδωσε καρπούς, αναγκάζοντας την Ουάσιγκτον σε αναθεώρηση των πλάνων της.</div><div><br />Η Προτεραιότητα της Πυρηνικής Ασφάλειας<br /><br />Ωστόσο, το ζήτημα του πυρηνικού προγράμματος παραμένει το μεγάλο «αγκάθι» στις συνομιλίες. Ο Τραμπ, υπεραμυνόμενος της πολιτικής του, τόνισε πως το αυξημένο κόστος του πετρελαίου είναι ένα «μικρό τίμημα» προκειμένου να αποτραπεί η απόκτηση πυρηνικών όπλων από την Τεχεράνη. Η δήλωση αυτή καταδεικνύει τις ιεραρχήσεις της αμερικανικής κυβέρνησης, όπου η εθνική και παγκόσμια ασφάλεια προηγείται των οικονομικών δεικτών.</div><div><br />Νέοι Κανόνες Ναυσιπλοΐας στα Στενά<br /><br />Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα εξέλιξη είναι η προσπάθεια του Ιράν να επιβάλει ένα νέο καθεστώς ελέγχου στη ναυσιπλοΐα. Η ίδρυση της Αρχής Στενών του Περσικού Κόλπου (PGSA) και η απαίτηση για λήψη άδειας διέλευσης μέσω ηλεκτρονικής αλληλογραφίας αποτελούν μια προσπάθεια παγίωσης της ιρανικής κυριαρχίας στην περιοχή. Τα πλοία πλέον καλούνται να συμμορφώνονται με νέους, αυστηρούς κανόνες, μια διαδικασία που πολλοί αναλυτές θεωρούν ως την απαρχή επιβολής «διοδίων» από την Τεχεράνη. Αυτός ο νέος μηχανισμός ελέγχου δεν εξυπηρετεί μόνο στρατιωτικούς σκοπούς αλλά αποσκοπεί και στη δημιουργία μιας νέας πηγής εσόδων για το Ιράν, καθώς η χώρα προετοιμάζεται για την επόμενη ημέρα μετά τον πόλεμο.<br /><br />Προς μια Ιστορική Συμφωνία<br /><br />Συνοψίζοντας, η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τις διεργασίες αυτές, καθώς η ισορροπία ανάμεσα στη διπλωματική επιτυχία και την οικονομική κατάρρευση παραμένει εξαιρετικά λεπτή. Η επίτευξη μιας τελικής συμφωνίας φαντάζει πλέον πιο κοντά από ποτέ, αλλά οι λεπτομέρειες της επόμενης ημέρας θα καθορίσουν το μέλλον της παγκόσμιας ενεργειακής ασφάλειας και των γεωπολιτικών συσχετισμών στην περιοχή.<br /><br /><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Σχέδιο Ελευθερία: Γιατί ο Λευκός Οίκος «τράβηξε χειρόφρενο» την τελευταία στιγμή;

Ο Ντόναλντ Τραμπ, χρησιμοποιώντας τα προσωπικά του κανάλια κοινωνικής δικτύωσης, διευκρίνισε πως η υποχώρηση αυτή δεν αποτελεί ένδειξη αδυνα...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκικά ΜΜΕ: Η Λιβύη δεν θα ολοκληρώσει ποτέ τις διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα.

<img src="https://www.naftemporiki.gr/wp-content/uploads/2025/07/libya-e1752705100203-696x378.jpg" /><br /><br />Για τις διαπραγματεύσεις Ελλάδας-Λιβύης, μέρες μετά την επίσκεψη του Υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη σε Τρίπολη και Βεγγάζη, μίλησε υψηλόβαθμη πηγή από τη Λιβύη, μιλώντας στο Türkiye Today.<br /><br />Σύμφωνα με το τουρκικό δημοσίευμα, ο ίδιος ανέφερε ότι η Λιβύη δεν θα ολοκληρώσει ποτέ αυτές τις διαπραγματεύσεις (σσ. μεταξύ Ελλάδας – Λιβύης) που θα έθεταν σε κίνδυνο τη στρατηγική της σχέση με την Άγκυρα.<br /><br />Σύμφωνα με τον ανώτερο Λίβυο αξιωματούχο, «η επιτροπή θαλάσσιας οριοθέτησης που πρόκειται να συσταθεί μεταξύ των δύο χωρών δεν είναι ένα νέο όργανο. Είχε ήδη συσταθεί το 1998, αλλά παρέμενε αδρανής για μεγάλο χρονικό διάστημα».<br /><br />Σε αυτό το «πολιτικό και διπλωματικό ναρκοπέδιο», η Ελλάδα ενδέχεται να διαπιστώσει ότι η προσπάθειά της για μια πρόοδο σε νομικό επίπεδο επισκιάζεται συχνά από τον ευρύτερο περιφερειακό αγώνα περί ασφάλειας και το αμετάβλητο στρατηγικό βάρος των τουρκο-λιβυκών δεσμών».<br />Yeniyasam: «Οι συνομιλίες μεταξύ Ελλάδας και Λιβύης για την οριοθέτηση των θαλάσσιων δικαιοδοσιών έχουν επιταχυνθεί»<br /><br />Σε άλλο τουρκικό μέσο, αναφέρεται ότι η Αθήνα έχει εντείνει τις επαφές της με τη Λιβύη με σκοπό τον καθορισμό των ορίων των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών τους στη Μεσόγειο και ότι η πρωτοβουλία αυτή θεωρείται ως απάντηση στη θαλάσσια συμφωνία που υπογράφηκε με την Τουρκία το 2019.<br /><br />Επιπλέον, σημειώνει ότι ενώ η Ανατολική Μεσόγειος προσελκύει από καιρό την προσοχή λόγω των περίπλοκων και αμφισβητούμενων θαλάσσιων συνόρων της, η ανακάλυψη πλούσιων αποθεμάτων φυσικού αερίου υποθαλάσσια τα τελευταία χρόνια έχει οξύνει περαιτέρω τις εντάσεις.<div><br /></div><div><a href="https://www.naftemporiki.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκικά ΜΜΕ: Η Λιβύη δεν θα ολοκληρώσει ποτέ τις διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα.

Για τις διαπραγματεύσεις Ελλάδας-Λιβύης, μέρες μετά την επίσκεψη του Υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη σε Τρίπολη και Βεγγάζη, μίλησε ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η νέα μεγάλη σκακιέρα με φόντο την γεωπολιτική άβυσσο.

<img height="113" src="https://omegapress.gr/images/VADEF.jpg" width="708" /><div><br /></div><div>Του <b>Σωτήρη Σιδέρη</b><br />Οι οιωνοί δεν είναι καλοί. Ο ορίζοντας είναι σκοτεινός. Πόλεμοι, οικονομική κρίση, νεοφασισμός, κρίση εμπιστοσύνης, καταρράκωση του διεθνούς δικαίου, περιθωριοποίηση των διεθνών οργανισμών και πολύπλευρες απειλές, συνθέτουν μια γεωπολιτική άβυσσο. Κατά τα φαινόμενα, μπαίνουμε σε μια νέα εποχή και όλοι οι μεγάλοι παίχτες, θέλουν μια νέα μεγάλη σκακιέρα, όπου θα κυριαρχεί η ισχύς των όπλων και οι συμμαχίες τους και μέσω αυτών να επιβάλλουν τις αποφάσεις τους στους άλλους.<br /><br />Αλλά αυτή την στιγμή, τίποτα δεν οδηγεί σε μια συμμετρική τάξη πραγμάτων, ούτε σε μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας, ούτε καν σε νέους και αποδεκτούς κανόνες διεθνών σχέσεων. Κάθε απόφαση ακόμη και της υπερδύναμης των ΗΠΑ, εμπεριέχει ρίσκο για όλο τον κόσμο. Η ΕΕ αναζητά ρόλο. Το Ισραήλ και η Τουρκία με τους συμμάχους τους ανταγωνίζονται για μια θέση περιφερειακού πρωταγωνιστή.<br /><br />Η Γαλλία θέλει να μεταφέρει πυρηνικά στην Ελλάδα και αλλού , αλλά εκείνη θα κρατά το κουμπί. Η Γερμανία ασθμαίνουσα θέλει να κερδίσει κάτι και απαιτεί από την Αθήνα να συναινέσει στην κατάργηση του βέτο ώστε να διευκολυνθεί στην αναβάθμιση των σχέσεων με την Τουρκία. Ο φόβος μιας γεωπολιτικής αβύσσου έχει λογική, αν δεν υπάρξει αντίστροφη πορεία.<br /><br />Η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας εκφράζει αυτήν ακριβώς την ακαταστασία. Είναι πειθήνια έναντι των ΗΠΑ, σύρεται πίσω από το στρατηγικό σχέδιο του Ισραήλ και είναι βραχίονας στην περιφερειακή του πολιτική. Υποκύπτει συχνά σε αιτήματα της Γαλλίας και της Γερμανίας, κυριαρχείται από μια εξοπλιστική φρενίτιδα που ικανοποιεί την αμερικανική και την ευρωπαική πολεμική βιομηχανία , αλλά δεν καταγράφει καμία απολύτως πρόοδο στην επίλυση των δικών της διμερών προβλημάτων με την Τουρκία και τις βαλκανικές χώρες. Ταυτόχρονα τα πνεύματα οξύνονται στην Κύπρο με την Τουρκία να έχει γίνει ευερέθιστη γιατί θέλει άοπλη την Κύπρο και χωρίς διπλωματικές πρωτοβουλίες και συμμαχίες, ώστε να είναι εύκολο θύμα της.<br /><br />Οι ανταγωνισμοί, ο Γερμανός ΥΠΕΞ, το βέτο στην ΕΕ και η Τουρκία<br /><br />Η επίσκεψη του Γερμανού ΥΠΕΞ στην Αθήνα Γιόχαν Βάντεφουλ στις 4 Απριλίου αποτύπωσε αυτήν ακριβώς την εικόνα. Η Γερμανία πουλάει όπλα και θέλει και εκείνη το μερίδιό της από την Ελλάδα. Ταυτόχρονα όμως η Γερμανία έχει υποβαθμιστεί γεωπολιτικά στην μεγάλη διεθνή σκακιέρα , γιατί αποδείχθηκε ανεπαρκής, αδύναμη και απροετοίμαστη για να αντιμετωπίσει τα νέα δεδομένα που έφερε η εκλογή Τράμπ, ο πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία και η κρίση ταυτότητας της ΕΕ. Αντίθετα, η Γαλλία έδειξε ότι είναι πιο έτοιμη και κινείται ήδη δραστήρια προς κάθε κατεύθυνση , ιδιαίτερα στην Ανατολική Μεσόγειο μέσω της Κύπρου και της Ελλάδας.<br /><br />Για να εξισορροπήσει την κινητικότητα της Γαλλίας, το Βερολίνο απευθύνεται στον ιστορικό σύμμαχό της, την Τουρκία για να αναβαθμιστεί και το ίδιο στη νέα σκακιέρα, ενώ πιέζει για την επιτάχυνση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με τις χώρες των δυτικών βαλκανίων και φαίνεται ότι θα γίνει κάποιο βήμα επί ελληνικής προεδρίας το επόμενο έτος. Ο Βάντεφουλ, όχι μόνο δεν έκρυψε, αντίθετα ήταν ιδιαίτερα αιχμηρός στην ανάγκη κατάργησης του βέτο, ώστε να αναπτυχθούν οι σχέσεις ΕΕ -Τουρκίας, με τον Γιώργο Γεραπετρίτη να σιωπά και να μην λέει καν τη θέση της Ελλάδας.</div><div><br />Ο Έλληνας ΥΠΕΞ σιώπησε και στις επισημάνσεις του Γερμανού ΥΠΕΞ για τον ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή , αντί να απαντήσει για την απειλή πολέμου της Τουρκίας, τα γεγονότα της Κάσου και την αμφισβήτηση ακόμη και της κυριαρχίας νησιών και βραχονησίδων. Αρκέστηκε μόνο να ζητήσει και αυτό έμμεσα, να μην χρησιμοποιούνται όπλα κατά συμμάχων, προφανώς τα Εurofighter Typhoon που θα αγοράσει η Άγκυρα και η Γερμανία είναι συμπαραγωγός χώρα. Θέμα που ήδη έχει κλείσει υπέρ της Τουρκίας προ πολλού.</div><div><br />Αγριεύουν οι ανταγωνισμοί, μεγαλώνει το ρίσκο<br /><br /> Η απειλή ενός νέου πολεμικού κύκλου με το Ιράν είναι υπαρκτή . Το τέλος δεν φαίνεται πουθενά. Η ελληνική κυβέρνηση ετοιμάζεται να στείλει ναυτικές δυνάμεις στα στενά του Ορμούζ με στόχο την ελεύθερη διέλευση των τάνκερ. Η επίκληση της διεθνούς οικονομικής κρίσης είναι ένα επιχείρημα που έχει βάση, αλλά η πραγματική αιτία της κρίσης είναι ο επιθετικός πόλεμος των ΗΠΑ και του Ισραήλ και όχι η αντίδραση του Ιράν. Προφανώς όμως η Ελλάδα μπαίνει όλο και πιο βαθιά και ήδη κατά πληροφορίες, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει δεσμευθεί ότι η Ελλάδα θα είναι παρούσα. Απλά περιμένουμε το σχήμα των δυνάμεων που θα διαμορφωθεί. Το ρίσκο είναι πολύ υψηλό όμως .<br /><br />Την ίδια στιγμή, οι ΗΠΑ δείχνουν να έχουν πελαγώσει και ο Τραμπ δεν έχει την πολιτική επάρκεια να αναλύσει τα δεδομένα και να βρει μια διπλωματική διέξοδο που τόσο θέλει. Είναι και θα είναι εγκλωβισμένος στον πόλεμο του Ισραήλ και δεν μπορεί να ξεφύγει πλέον. Ακόμη και αν υπάρξει διέξοδος στο στενό του Ορμούζ, η γεωπολιτική αστάθεια δεν θα αντιμετωπιστεί. Αντίθετα, η κρίση θα διαχυθεί μέσω των νέων ανταγωνισμών που διαμορφώνει νέα συμμαχική σχήματα στην περιοχή.<br /><br />Η Τουρκία συζητά με τη Σαουδική Αραβία, έχει στο πλευρό της το Πακιστάν, έχει ακόμη σταθερή σχέση με τις ΗΠΑ και με το Κατάρ , αναπτύσσει πρωτοβουλίες προς την Αίγυπτο, ελέγχει τη Συρία και θέλει αναβαθμισμένο ρόλο και προς τη Μέση Ανατολή και προς την Ευρώπη. Το είπε άλλωστε ξεκάθαρα ο Ερντογάν μιλώντας στο υπουργικό συμβούλιο την Τρίτη 5 Απριλίου και έχει ενδιαφέρον , όχι μόνο για την σχεδόν αγωνιώδη φρασεολογία που χρησιμοποιεί, αλλά και για την αλαζονεία του.<br />Ο Ερντογάν είπε ότι ο γεωπολιτικός ρόλος της Τουρκίας έχει ενισχυθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια, ότι η παγκόσμια πολιτική μεταβαίνει σε μια νέα πολυπολική τάξη, στην οποία η Τουρκία επιδιώκει να διαδραματίσει κεντρικό ρόλο. Και πρόσθεσε:</div><div><br />«Το ζήτημα δεν είναι πού βρίσκεται η Άγκυρα, αλλά πού θέλουν να βρεθούν οι Βρυξέλλες στον κόσμο του μέλλοντος. Μια Ευρωπαϊκή Ενωση χωρίς την πλήρη συμμετοχή της Τουρκίας δεν μπορεί να εξελιχθεί σε παγκόσμιο κέντρο ισχύος. Η Ε.Ε. βρίσκεται ενώπιον μιας επιλογής: είτε θα αναγνωρίσει τη στρατηγική σημασία της Τουρκίας είτε θα διακινδυνεύσει να αποδυναμωθεί λόγω πολιτικών αποκλεισμού”.</div><div><br />Απλά ο Τούρκος πρόεδρος προσπαθεί να αυτοπροταθεί ως σύμμαχος στις γεωπολιτικές επιδιώξεις της Ευρώπης, αλλά η Ευρώπη , πέρα από ανέξοδη ρητορική, ελάχιστα έχει κάνει ή μπορεί να κάνει προς το παρόν. Ως αντάλλαγμα η Τουρκία ζητά την συνεργασία στον αμυντικό τομέα και την αναβάθμιση της Τελωνειακής Ένωσης που όμως απαιτεί ομοφωνία. Εδώ κουμπώνει η πίεση της Γερμανίας προς την Ελλάδα . <br /><br />Ωστόσο η στάση της Τουρκίας έχει τεράστιο ενδιαφέρον για την Ελλάδα γιατί προφανώς μέσα από μια στρατηγική συνεργασία ΕΕ -Τουρκίας, η Ελλάδα θα είναι ο αδύναμος κρίκος. Και με ανεπίλυτα τα διμερή προβλήματα η Άγκυρα μπορεί να γίνει πολύ επικίνδυνη για την Ελλάδα.<br />Το επίσης σοβαρό πρόβλημα με την ελληνική εξωτερική πολιτική, είναι ότι πέρα από την ενσωμάτωσή της στα σχέδια άλλων χωρών, δεν έχει να παρουσιάσει το δικό της στρατηγικό σχέδιο για τα βαλκάνια ή για τις σχέσεις με την Τουρκία και τον ρόλο της στην περιοχή. Η Ελλάδα μπορεί να αναπτύξει διπλωματικές πρωτοβουλίες, ωστόσο, παρά τις πολλές επαφές και επισκέψεις του πρωθυπουργού και άλλων αξιωματούχων στις αραβικές χώρες δεν υπάρχει τίποτα απολύτως που να προσδιορίζει κάποιο στόχο της Αθήνας στη νέα σκακιέρα.<br /><br />Όλα αυτά εξελίσσονται σε ένα σκηνικό όπου στρατιωτικοποιείται η πολιτική, η Τουρκία γίνεται όλο και πιο οξύθυμη και θέλει να πιέσει την Ελλάδας για υποχωρήσεις όπως την βολεύουν. Αναβρασμός σε νέο επίπεδο απειλής... </div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η νέα μεγάλη σκακιέρα με φόντο την γεωπολιτική άβυσσο.

Του Σωτήρη Σιδέρη Οι οιωνοί δεν είναι καλοί. Ο ορίζοντας είναι σκοτεινός. Πόλεμοι, οικονομική κρίση, νεοφασισμός, κρίση εμπιστοσύνης, καταρ...

Διαβάστε την συνέχεια

S&P Global: Η κρίση δεν τελειώνει με το άνοιγμα του Ορμούζ. Έως και το 2027 οι επιπτώσεις.

<img height="133" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/FFSOGIXM6JJOJKFPH5SLYH4RAI-768x512.jpg" width="702" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ακόμη και μετά την επαναλειτουργία των Στενών, η πλήρης αποκατάσταση της παραγωγής πετρελαίου θα χρειαστεί τουλάχιστον 7 μήνες</span></h3>Η ενεργειακή κρίση που έχει πυροδοτηθεί από τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή δεν πρόκειται να εκτονωθεί άμεσα, ακόμη κι αν ανοίξουν τα Στενά του Ορμούζ. Σύμφωνα με την S&P Global, η αγορά πετρελαίου θα χρειαστεί σημαντικό χρόνο για να επανέλθει σε πλήρη λειτουργία, με τις επιπτώσεις να ενδέχεται να διαρκέσουν έως και το 2027.<div><br />Τουλάχιστον 7 μήνες για πλήρη ανάκαμψη<br /><br />Η έκθεση της S&P Global Energy εκτιμά ότι, ακόμη και στο καλύτερο σενάριο, θα απαιτηθούν τουλάχιστον επτά μήνες μετά το άνοιγμα του Ορμούζ για να αποκατασταθεί πλήρως η παραγωγή πετρελαίου.<br /><br />Ωστόσο, αυτό το σενάριο βασίζεται σε δύο κρίσιμες προϋποθέσεις:να μην υπάρχουν μόνιμες ζημιές στις ενεργειακές υποδομές<br />να λειτουργούν ομαλά οι εφοδιαστικές αλυσίδες<br /><br />Αν έστω και ένας από αυτούς τους παράγοντες δεν επιβεβαιωθεί, τότε η επιστροφή στην κανονικότητα μπορεί να καθυστερήσει σημαντικά.<br />Οι πραγματικοί κίνδυνοι: υποδομές και logistics<br /><br />Το βασικό πρόβλημα δεν είναι μόνο το αν θα ανοίξει το Στενό, αλλά το τι θα βρει η αγορά μετά. Ζημιές σε: λιμάνια<br />αγωγούς<br />εγκαταστάσεις φόρτωσης<br />ενεργειακές υποδομές<br /><br />μπορούν να επιμηκύνουν δραματικά τον χρόνο αποκατάστασης.<br /><br />Με απλά λόγια: το «άνοιγμα» δεν σημαίνει ότι το σύστημα λειτουργεί. Σημαίνει απλώς ότι ξεκινά η δύσκολη φάση της επανεκκίνησης.<br /><br />Όσο καθυστερεί, τόσο βαθαίνει η κρίση<br /><br />Η S&P είναι ξεκάθαρη: όσο περισσότερο παραμένουν περιορισμένες ή κλειστές οι ροές μέσω του Ορμούζ, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα η κρίση εφοδιασμού να τραβήξει μέχρι τα τέλη του 2026 ή και το 2027.<br /><br />Αυτό έχει άμεσες συνέπειες:</div><div>πίεση στις τιμές ενέργειας<br />αβεβαιότητα στις αγορές<br />αυξημένο κόστος για οικονομίες που εξαρτώνται από εισαγωγές<br /><br />και φυσικά ενισχύει τα σενάρια για παρατεταμένη ενεργειακή αστάθεια.<br />Το βασικό συμπέρασμα (χωρίς ωραιοποίηση)<br /><br />Αν περιμένεις ότι με το άνοιγμα του Ορμούζ «τελειώσαμε», είναι λάθος εκτίμηση.<br /><br />Η αγορά πετρελαίου λειτουργεί σαν μηχανή βαριάς βιομηχανίας. Όταν σταματήσει, δεν ξαναπαίρνει μπροστά με ένα κουμπί. Θέλει χρόνο, υποδομές και σταθερότητα – τρία πράγματα που αυτή τη στιγμή λείπουν.<br /><br />Η κρίση δεν είναι στιγμιαία. Είναι δομική. Και αν συνεχιστεί η αστάθεια, θα τη βλέπεις μπροστά σου για τουλάχιστον έναν ακόμα χρόνο.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

S&P Global: Η κρίση δεν τελειώνει με το άνοιγμα του Ορμούζ. Έως και το 2027 οι επιπτώσεις.

Ακόμη και μετά την επαναλειτουργία των Στενών, η πλήρης αποκατάσταση της παραγωγής πετρελαίου θα χρειαστεί τουλάχιστον 7 μήνες Η ενεργειακή ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ζελένσκι: «Χωρίς χαρτιά» σε πόλεμο φθοράς. Η σκληρή πραγματικότητα στην Ουκρανία.

<img src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/zelenski-merts-768x512.jpg" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η στρατηγική εξάντλησης, οι περιορισμένες προόδοι και το αδιέξοδο στο μέτωπο Ρωσίας–Ουκρανίας.</span></h3>Καθώς ο πόλεμος στην Ουκρανία μπαίνει σε νέα φάση φθοράς, ο πρόεδρος Ζελένσκι βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα δύσκολο στρατηγικό πρόβλημα: περιορισμένα περιθώρια ελιγμών τόσο στο πεδίο της μάχης όσο και στη διπλωματία με τη Δύση.<br /><br />Παρά την ισχυρή διεθνή εικόνα του, οι εξελίξεις στο μέτωπο δείχνουν έναν πόλεμο χωρίς καθαρή ανατροπή.<br />Μέτωπο: στασιμότητα με μικρές μεταβολές<br /><br />Σύμφωνα με αναλύσεις πεδίου, οι μετακινήσεις γραμμών ελέγχου παραμένουν περιορισμένες: <div>προόδοι 150–200 km² τον μήνα σε αμφισβητούμενες ζώνες<br />«γκρίζες ζώνες» όπου ο έλεγχος δεν είναι ξεκάθαρος<br />καμία στρατηγική μεταβολή εδώ και περίπου δύο χρόνια<br /><br />Παρά τις επιμέρους ουκρανικές δηλώσεις για τοπικά κέρδη, η συνολική εικόνα παραμένει ένας πόλεμος φθοράς χωρίς αποφασιστική καμπή.<br />Ρωσική πίεση και δημογραφικό πλεονέκτημα<br /><br />Οι ρωσικές δυνάμεις εντείνουν την πίεση σε κρίσιμες περιοχές:πολιορκία βιομηχανικών πόλεων στο Ντονέτσκ<br />επέκταση του ενεργού μετώπου στα βόρεια σύνορα<br />επιμήκυνση της γραμμής σύγκρουσης κατά εκατοντάδες χιλιόμετρα<br /><br />Παράλληλα, η Μόσχα διατηρεί σταθερή ικανότητα στρατολόγησης, προσφέροντας οικονομικά κίνητρα, την ώρα που η Ουκρανία βασίζεται σε υποχρεωτική επιστράτευση. </div><div><br />Αντίθετες αφηγήσεις για απώλειες<br /><br />Υπάρχει έντονη σύγκρουση στοιχείων σχετικά με τις απώλειες:Ουκρανικές πηγές κάνουν λόγο για υψηλές ρωσικές απώλειες<br />διαφορετικές επίσημες εκτιμήσεις παρουσιάζουν αποκλίσεις<br />ρωσικές αντοχές φαίνεται να μην καταρρέουν όπως αναμενόταν<br />Αναλυτές σημειώνουν ότι η «πολεμική στατιστική» χρησιμοποιείται πλέον ως εργαλείο πολιτικής αφήγησης και όχι μόνο ως αντικειμενική μέτρηση.</div><div><br />Οικονομικός παράγοντας: η Ρωσία αντέχει<br /><br />Παρά τις κυρώσεις, η Ρωσία εξακολουθεί να διατηρεί οικονομική αντοχή, με:σημαντικά έσοδα από ενέργεια<br />αυξημένες πωλήσεις πετρελαίου σε τρίτες χώρες<br />έμμεσες ωφέλειες από την παγκόσμια ενεργειακή αστάθεια<br /><br />Η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή έχει μάλιστα δημιουργήσει πρόσθετα έσοδα για τη ρωσική οικονομία μέσω αυξημένων τιμών ενέργειας.<br />Ουκρανία: υψηλό κόστος, περιορισμένα οφέλη<br /><br />Η εικόνα για το Κίεβο είναι πιο δύσκολη: </div><div>κατεστραμμένες υποδομές<br />εκατομμύρια πρόσφυγες χωρίς πρόβλεψη επιστροφής<br />οικονομία σε επίπεδα χαμηλότερων αναδυόμενων αγορών<br />συνεχιζόμενη εξάρτηση από δυτική χρηματοδότηση<br /><br />Παρά την υποστήριξη της Δύσης, το στρατηγικό ερώτημα παραμένει: μπορεί η Ουκρανία να μετατρέψει την αντοχή σε πολιτική νίκη; </div><div><br />Το πολιτικό δίλημμα Ζελένσκι<br /><br />Ο Zelenskyy παραμένει ισχυρό σύμβολο διεθνώς, με χαρακτηρισμούς όπως:«ο καλύτερος πωλητής στον κόσμο» (Τραμπ)<br />«ηγέτης του ελεύθερου κόσμου» (δυτικοί σχολιαστές)<br /><br />Ωστόσο, η πραγματικότητα του πολέμου είναι διαφορετική από την εικόνα:η διπλωματία δεν έχει αποδώσει αποφασιστική πρόοδο<br />το μέτωπο δεν δείχνει κατάρρευση της Ρωσίας<br />η φθορά βαραίνει και τις δύο πλευρές</div><div><br />Δύση και Ουκρανία: όρια υποστήριξης<br /><br />Η Δύση συνεχίζει να στηρίζει το Κίεβο, αλλά:οι πόροι δεν είναι απεριόριστοι<br />η πολιτική κόπωση αυξάνεται<br />η σύγκριση κόστους–αποτελέσματος γίνεται πιο έντονη<br /><br />Το αποτέλεσμα είναι μια σταδιακή μετατόπιση από τη «νίκη» προς τη «διαχείριση σύγκρουσης».<br /><br />Πόλεμος χωρίς καθαρή έξοδο<br /><br />Η κατάσταση στην Ουκρανία μοιάζει να έχει παγώσει σε μια νέα ισορροπία:η Ρωσία δεν καταρρέει<br />η Ουκρανία δεν υποχωρεί<br />η Δύση δεν μπορεί να επιβάλει λύση<br /><br />Το αποτέλεσμα είναι ένας παρατεταμένος πόλεμος φθοράς, όπου το βασικό ερώτημα δεν είναι πλέον η νίκη, αλλά: ποιος θα αντέξει περισσότερο το κόστος.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ζελένσκι: «Χωρίς χαρτιά» σε πόλεμο φθοράς. Η σκληρή πραγματικότητα στην Ουκρανία.

Η στρατηγική εξάντλησης, οι περιορισμένες προόδοι και το αδιέξοδο στο μέτωπο Ρωσίας–Ουκρανίας. Καθώς ο πόλεμος στην Ουκρανία μπαίνει σε νέα ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ιστορικός συμβιβασμός ή παγίδα; Το μονοσέλιδο MOU 14 σημείων που τερματίζει τον πόλεμο.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/Iran-USA.webp"><img height="101" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/Iran-USA-696x352.webp" width="718" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Όλο το παρασκήνιο της συμφωνίας ΗΠΑ-Ιράν</span></h3>Σε μια κίνηση που ακροβατεί ανάμεσα στον ιστορικό συμβιβασμό και στο απόλυτο γεωπολιτικό ρίσκο, ο Λευκός Οίκος φέρνει στο τραπέζι ένα έγγραφο που φιλοδοξεί να βάλει τέλος στον πόλεμο με το Ιράν. Πρόκειται για ένα μονοσέλιδο «Μνημόνιο Συνεννόησης» (MOU) 14 σημείων, που τα αποτελέσει το πλαίσιο για τις διαπραγματεύσεις σχετικά με τον εμπλουτισμό ουρανίου.<div><br />Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες από ανώτατους Αμερικανούς αξιωματούχους που μεταδίδει το Axios, η πρόσφατη απόφαση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να αναστείλει την ευρείας κλίμακας στρατιωτική επιχείρηση στα Στενά του Ορμούζ δεν ήταν μια τυχαία κίνηση τακτικής. Ήταν το άμεσο αποτέλεσμα μιας μυστικής διπλωματικής διελκυστίνδας. Στο επίκεντρο αυτής της προσπάθειας βρίσκονται οι έμπιστοι απεσταλμένοι του Τραμπ, Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεν Κούσνερ, οι οποίοι διεξάγουν επαφές με Ιρανούς αξιωματούχους –συχνά πρόσωπο με πρόσωπο και άλλοτε μέσω τρίτων– με σκοπό να κλειδώσουν μια συμφωνία που μέχρι πριν λίγες εβδομάδες φάνταζε αδύνατη.<br /><br />Τα 14 σημεία που «παγώνουν» τον πόλεμο<br /><br />Το MOU δεν είναι μια τελική συνθήκη, αλλά ένας οδικός χάρτης 30 ημερών με «βαριά» ανταλλάγματα. Στην καρδιά της συμφωνίας βρίσκεται η δέσμευση του Ιράν για άμεσο μορατόριουμ στον εμπλουτισμό ουρανίου, με τις ΗΠΑ να πιέζουν για μια διάρκεια που αγγίζει τα 15 έως 20 έτη, την ώρα που η Τεχεράνη επιχειρεί να την περιορίσει στην πενταετία.<br />Την ίδια στιγμή, πηγές αναφέρουν πως το Ιράν, σε μια πρωτοφανή υποχώρηση, συζητά τη μεταφορά όλου του υψηλά εμπλουτισμένου υλικού του εκτός συνόρων – με το ενδεχόμενο αυτό το υλικό να καταλήξει σε αμερικανικό έδαφος να βρίσκεται πλέον επίσημα στο τραπέζι.</div><div><br />Ως αντάλλαγμα, η Ουάσινγκτον προσφέρει:<br />Σταδιακή άρση των οικονομικών κυρώσεων που έχουν γονατίσει την ιρανική οικονομία.<br />Αποδέσμευση δισεκατομμυρίων δολαρίων από παγωμένα κεφάλαια σε διεθνείς τράπεζες.<br />Τερματισμό του ναυτικού αποκλεισμού και ελεύθερη διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ.</div><div><br />Διπλωματία σε ναρκοπέδιο<br /><br />Παρά την αισιοδοξία, το κλίμα στην Ουάσινγκτον παραμένει ηλεκτρισμένο. Ο υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, αν και αναγνώρισε την ανάγκη για μια διπλωματική λύση, δεν μάσησε τα λόγια του, περιγράφοντας μέρος της ιρανικής ηγεσίας ως «παράφρονες» και εκφράζοντας αμφιβολίες για το αν οι διαφορετικές φατρίες στην Τεχεράνη μπορούν όντως να καταλήξουν σε συναίνεση.<br />Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο, το ΜOU που βρίσκεται στο τραπέζι να είναι η… κατάλληλη ευκαιρία που αναζητούσε το Ιράν για… ανασύνταξη.</div><div><br />Με το ρολόι να μετρά αντίστροφα –καθώς οι απαντήσεις της Τεχεράνης αναμένονται εντός των επόμενων 48 ωρών– η επόμενη κίνηση θα καθορίσει αν το μονοσέλιδο αυτό έγγραφο θα αποτελέσει τη βάση για την ειρήνη. Οι επόμενες 30 ημέρες, με πιθανές έδρες διαπραγματεύσεων τη Γενεύη ή το Ισλαμαμπάντ, αναμένονται ιδιαίτερα κρίσιμες.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ιστορικός συμβιβασμός ή παγίδα; Το μονοσέλιδο MOU 14 σημείων που τερματίζει τον πόλεμο.

Όλο το παρασκήνιο της συμφωνίας ΗΠΑ-Ιράν Σε μια κίνηση που ακροβατεί ανάμεσα στον ιστορικό συμβιβασμό και στο απόλυτο γεωπολιτικό ρίσκο, ο Λ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τελεσίγραφο Τραμπ για «σφοδρούς βομβαρδισμούς» και η σκληρή απάντηση του Ιράν για τον εμπλουτισμό ουρανίου.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/trump-nea-1024x576-1.jpg"><img height="113" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/trump-nea-1024x576-1-696x392.jpg" width="704" /></a><br /><br />Σε μια κλωστή κρέμεται πλέον η ειρήνη στη Μέση Ανατολή, καθώς μέσα σε λίγες ώρες ανατράπηκε κάθε ίχνος αισιοδοξίας περί επικείμενης συμφωνίας ΗΠΑ και Ιράν, ενώ η πολεμική ρητορική επέστρεψε. Ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, με μια οργισμένη ανάρτηση στην πλατφόρμα Truth Social, απείλησε το Ιράν με πρωτοφανή στρατιωτική κλιμάκωση.<div><br />Ειδικότερα, λίγες μόλις ώρες μετά την αιφνιδιαστική απόφασή του να αναστείλει την «Επιχείρηση Ελευθερία» στα Στενά του Ορμούζ, ο Τραμπ ξεκαθάρισε ότι η κίνησή του δεν ήταν ένδειξη αδυναμίας, αλλά μια «τελευταία ευκαιρία».</div><div><br />«Εάν δεν συμφωνήσουν, θα ξεκινήσουν οι βομβαρδισμοί και, δυστυχώς, θα είναι σε πολύ υψηλότερο επίπεδο και ένταση από ό,τι πριν», έγραψε χαρακτηριστικά ο Αμερικανός πρόεδρος.<br />«Υποθέτοντας ότι το Ιράν συμφωνεί να δώσει ό,τι έχει συμφωνηθεί, κάτι που ίσως είναι μια μεγάλη υπόθεση, η ήδη θρυλική Επική Οργή θα τελειώσει και ο εξαιρετικά αποτελεσματικός αποκλεισμός θα επιτρέψει στα Στενά του Ορμούζ να είναι ανοιχτά σε όλους, συμπεριλαμβανομένου του Ιράν. Εάν δεν συμφωνήσουν, θα ξεκινήσουν οι βομβαρδισμοί και, δυστυχώς, θα είναι σε πολύ υψηλότερο επίπεδο και ένταση από ό,τι πριν. Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτό το θέμα! Πρόεδρος ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΤΖ. ΤΡΑΜΠ» επισημαίνει ο Τραμπ.<br /><img src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/dt.jpg" /><br /><br />Η Ουάσινγκτον προσφέρει την άρση του ναυτικού αποκλεισμού και το άνοιγμα των Στενών, υπό τον όρο ότι η Τεχεράνη θα τηρήσει κατά γράμμα τα συμφωνηθέντα. Ωστόσο, η «Επική Οργή», όπως αποκαλεί το σχέδιο κρούσης ο Λευκός Οίκος, παραμένει σε κατάσταση αναμονής.<br /><br />Το «όχι» της Τεχεράνης και το πυρηνικό αδιέξοδο<br /><br />Η απάντηση από το Ιράν δεν άργησε να έρθει, παγώνοντας τις όποιες ελπίδες για άμεση εκτόνωση. Μέσω του δικτύου Defa Press, το οποίο συνδέεται άμεσα με τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας, ανώτατοι διπλωμάτες απέκλεισαν «αμετάκλητα» το ενδεχόμενο απομάκρυνσης του εμπλουτισμένου ουρανίου από το ιρανικό έδαφος.<br />Παράλληλα, η Τεχεράνη διέψευσε κατηγορηματικά τις πληροφορίες του πρακτορείου Axios περί συμφωνίας σε «μνημόνιο 14 σημείων».</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τελεσίγραφο Τραμπ για «σφοδρούς βομβαρδισμούς» και η σκληρή απάντηση του Ιράν για τον εμπλουτισμό ουρανίου.

Σε μια κλωστή κρέμεται πλέον η ειρήνη στη Μέση Ανατολή, καθώς μέσα σε λίγες ώρες ανατράπηκε κάθε ίχνος αισιοδοξίας περί επικείμενης συμφωνία...

Διαβάστε την συνέχεια

Οζγκιούρ Οζέλ: «Η Ελλάδα εξοπλίζει νησιά με στήριξη της Ευρώπης – Καταρρέει η Γαλάζια Πατρίδα»

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/05/ozel.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1080" data-original-width="1920" height="113" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/05/ozel.jpg" width="722" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Ο πρόεδρος του CHP κατηγόρησε τον Ερντογάν για την διπλωματική ανωτερώτητα της Ελλάδας</div><div><br /></div><b> Γιάννης Κολεΐδης</b><br />Σφοδρή επίθεση κατά της κυβέρνησης Ερντογάν εξαπέλυσε ο πρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP), Οζγκιούρ Οζέλ, κατηγορώντας την για αποτυχία στην εξωτερική πολιτική. Ο ηγέτης της τουρκικής αξιωματικής αντιπολίτευσης παραδέχθηκε τη διπλωματική ανωτερότητα της Ελλάδας, τον εξοπλισμό των νησιών και τη διεθνή απομόνωση της Τουρκίας, υποστηρίζοντας ότι το αφήγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας» καταρρέει.<div><br />Η Τουρκία έχει αποκλειστεί από την Ανατολική Μεσόγειο<br /><br />Μιλώντας για τη γεωπολιτική σκακιέρα, ο Οζέλ κατηγόρησε την τουρκική κυβέρνηση για διπλωματική αδυναμία: «Στο ζήτημα της Γαλάζιας Πατρίδας δείχνουν την αδυναμία τους. Όσοι παρακολουθούν βλέπουν πώς μας αποκλείουν από την Ανατολική Μεσόγειο». Παραδέχθηκε την έντονη κινητικότητα της Αθήνας, επισημαίνοντας ότι ενώ η Τουρκία είχε παρουσία στη Λιβύη, η Ελλάδα εργάζεται 24 ώρες το 24ωρο για να αλλάξει τα δεδομένα.</div><div><br />Εξοπλισμός νησιών με ευρωπαϊκή στήριξη<br /><br />Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο εξοπλιστικό πρόγραμμα της Ελλάδας και τις διεθνείς συμμαχίες της. Σύμφωνα με τον ηγέτη του CHP, η Ελλάδα συνεχίζει να στρατιωτικοποιεί και να εξοπλίζει τα νησιά της, έχοντας την πλήρη υποστήριξη της Ευρώπης σε αυτή της την προσπάθεια.</div><div><br />«Όλοι τους και μόνοι μας»<br /><br />Ο Οζέλ υπογράμμισε τη διεθνή απομόνωση της Άγκυρας, παραθέτοντας σειρά χωρών: «Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα είναι απέναντί μας. Η Σαουδική Αραβία που πενθούσαμε για τον θάνατο του βασιλιά είναι απέναντί μας. Οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία και η Αίγυπτος μάς αντιτίθενται». Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η αναφορά του στο Κατάρ, το οποίο, ενώ η τουρκική κυβέρνηση το εμπιστεύεται, διεξάγει γεωτρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο σε συνεργασία με τους Ελληνοκύπριους.<br />«Ακόμη και τουρκογενείς δημοκρατίες αναγνωρίζουν την Κύπρο – Όχι το ψευδοκράτος»<br /><br />Κλείνοντας, αποκάλυψε το μέγεθος της διπλωματικής ήττας: ακόμη και οι πλησιέστερες τουρκογενείς δημοκρατίες έχουν αναγνωρίσει την ελληνοκυπριακή διοίκηση στη Νότια Κύπρο και όχι την «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου». Η τοποθέτηση Οζέλ σηματοδοτεί μια σπάνια δημόσια παραδοχή της αντιπολίτευσης για την κατάρρευση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οζγκιούρ Οζέλ: «Η Ελλάδα εξοπλίζει νησιά με στήριξη της Ευρώπης – Καταρρέει η Γαλάζια Πατρίδα»

Ο πρόεδρος του CHP κατηγόρησε τον Ερντογάν για την διπλωματική ανωτερώτητα της Ελλάδας  Γιάννης Κολεΐδης Σφοδρή επίθεση κατά της κυβέρνησης ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το τζιχαντιστικό παρακράτος «IHH» του Ερντογάν ετοιμάζει Στολίσκο για τη Γάζα.

<img height="124" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/05/FLOTILLA-GAZA-TURKS-630x390.jpg" width="721" /><br /> <br />Σε κατάσταση αυξημένης ετοιμότητας βρίσκεται το ισραηλινό Ναυτικό, καθώς ένας νέος τουρκικός στολίσκος προετοιμάζεται να αποπλεύσει με προορισμό τη Λωρίδα της Γάζας.<br /><br />Σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας Jerusalem Post, την ώρα που οι στρατιωτικές δυνάμεις προβαίνουν σε επιχειρησιακό σχεδιασμό για την αναχαίτιση των πλοίων, εξελίσσεται ένα έντονο διπλωματικό θρίλερ στο παρασκήνιο, με στόχο την αποτροπή μιας ένοπλης σύρραξης.<br /><br />Υπό την οργάνωση του τουρκικού ισλαμιστικού/τζιχαντιστικού Ιδρύματος Ανθρωπιστικής Βοήθειας (IHH), περίπου 20 σκάφη αναμένεται να αναχωρήσουν από την Τουρκία.<br /><br />Πρόκειται για την ίδια οργάνωση που πρωτοστάτησε στην αποστολή του «Μαβί Μαρμαρά» το 2010.<br /><br />Η ίδια οργάνωση μετέφερε όπλα στο Ισλαμικό Κράτος και διοργάνωσε τις διαδηλώσεις για να γίνει η Αγία Σοφία ξανά τζαμί.<br /><br />Η επέμβαση των ισραηλινών ειδικών δυνάμεων το 2010 στο «Μαβί Μαρμαρά» είχε καταλήξει στον θάνατο εννέα Τούρκων «ακτιβιστών», όπως αποδείχτηκε Τούρκων πρακτόρων, προκαλώντας πολυετή διπλωματική ρήξη μεταξύ των δύο χωρών, η οποία αποκαταστάθηκε μόλις το 2016 μετά την καταβολή αποζημιώσεων από το Ισραήλ.<br />Το TRIBUNE παρακολουθεί τη δράση της οργάνωσης Humanitarian Relief Foundation (IHH) πάνω από δεκαετία. Διαβάστε όλα τα δημοσιεύματα στον ακόλουθο σύνδεσμο: Humanitarian Relief Foundation (IHH)<br /><br />Εκπρόσωποι των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων επιβεβαίωσαν ότι εξαντλούνται όλα τα διπλωματικά περιθώρια για να ματαιωθεί ο απόπλους, υπογραμμίζοντας πως η εγγύτητα των τουρκικών χωρικών υδάτων αυξάνει κατακόρυφα τον κίνδυνο μιας θερμής αντιπαράθεσης.<br /><br />Από την πλευρά τους, οι διοργανωτές δηλώνουν ότι επιδιώκουν τη συμβολική θραύση του ναυτικού αποκλεισμού της Γάζας, ενός αποκλεισμού που το Ισραήλ θεωρεί νόμιμο, ενώ διεθνείς φορείς αμφισβητούν τη νομιμότητά του.<br /><br />Η κινητοποίηση αυτή ακολουθεί μια σειρά πρόσφατων επεισοδίων:<br /><br />Πριν από λίγες ημέρες: Το Ισραήλ αναχαίτισε σκάφη δυτικά της Κρήτης, προχωρώντας στην κατάσχεση 20 πλοίων και την απέλαση 175 ακτιβιστών.<br /><br />Φθινόπωρο 2025: Ο στολίσκος «Global Sumud», με 500 «σανδαλάκηδες», ακινητοποιήθηκε επίσης από τις ισραηλινές δυνάμεις.<div><br />Το προφίλ του IHH: Τζιχαντιστές «σανδαλάκηδες» του Ερντογάν<br /><br />Το IHH (Ίδρυμα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Ελευθεριών και Ανθρωπιστικής Βοήθειας) προβάλλεται ως ένας διεθνής φιλανθρωπικός οργανισμός, ωστόσο αναλυτές το περιγράφουν ως μια τζιχαντιστική οργάνωση υπό τον στενό έλεγχο του τουρκικού κράτους.<br /><br />Στην πράξη, το ίδρυμα φαίνεται να λειτουργεί ως εργαλείο προώθησης της ισλαμιστικής επιρροής του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ευθυγραμμίζοντας τη δράση του με τις γεωπολιτικές βλέψεις της Άγκυρας από τα Βαλκάνια έως τη Μέση Ανατολή.<br />Το TRIBUNE παρακολουθεί τη δράση της οργάνωσης Humanitarian Relief Foundation (IHH) πάνω από δεκαετία. Διαβάστε όλα τα δημοσιεύματα στον ακόλουθο σύνδεσμο: <a href="https://www.tribune.gr/tag/humanitarian-relief-foundation-ihh">Humanitarian Relief Foundation (IHH)</a></div><div><br />Σοβαρές καταγγελίες για διασυνδέσεις με την τρομοκρατία<br /><br />Το παρελθόν της οργάνωσης σκιάζεται από βαριές κατηγορίες. Ο Γάλλος δικαστής και εμπειρογνώμων κατά της τρομοκρατίας, Ζαν-Λουί Μπρουγκιέρ, έχει κάνει λόγο για σαφείς δεσμούς του IHH με τζιχαντιστικά δίκτυα. Σύμφωνα με έρευνες, το ίδρυμα φέρεται να:<br /><br />Διατηρούσε επαφές με πυρήνες της Αλ Κάιντα στην Ευρώπη.<br /><br />Στρατολογούσε μαχητές για τα μέτωπα της Βοσνίας, της Τσετσενίας και του Αφγανιστάν.<br /><br />Εμπλέκεται σε σχέδιο επίθεσης στο αεροδρόμιο του Λος Άντζελες.<br /><br />Επιπλέον, εκθέσεις του NGO Monitor και αμερικανικών Αρχών συνδέουν το IHH με την «Ένωση του Καλού» (Union of the Good), ένα δίκτυο που κατηγορείται για τη χρηματοδότηση της ηγεσίας της Χαμάς.<br /><br />Στο μέτωπο της Συρίας, δημοσιεύματα αποδίδουν στην οργάνωση ρόλο μεσάζοντα για τη διακίνηση οπλισμού και προσωπικού προς τζιχαντιστικές ομάδες.<br /><br />Πολιτική προστασία από το καθεστώς Ερντογάν<br /><br />Οι δεσμοί του IHH με το κυβερνών κόμμα AKP είναι οργανικοί.<br /><br />Το 2014, ο ίδιος ο Ερντογάν φέρεται να παρενέβη προσωπικά για να σταματήσει αστυνομική έρευνα που αφορούσε διασυνδέσεις στελεχών του ιδρύματος με την Αλ Κάιντα.<br /><br />Η παρέμβαση αυτή οδήγησε στην απομάκρυνση δικαστικών και αστυνομικών που ερευνούσαν την υπόθεση.<br /><br />Παρά το γεγονός ότι το Ισραήλ έχει απαγορεύσει τη λειτουργία του χαρακτηρίζοντάς το τρομοκρατική οργάνωση, οι ΗΠΑ δεν έχουν προβεί σε ανάλογη κίνηση, γεγονός που η Άγκυρα εκμεταλλεύεται για να προσδώσει νομιμοφάνεια στη δράση του.<br /><br />Για τους επικριτές του, το IHH παραμένει ένα υβριδικό μοντέλο οργάνωσης, όπου η ανθρωπιστική βιτρίνα καλύπτει την κρατική ατζέντα και τη στήριξη ριζοσπαστικών ισλαμιστικών δικτύων.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το τζιχαντιστικό παρακράτος «IHH» του Ερντογάν ετοιμάζει Στολίσκο για τη Γάζα.

Σε κατάσταση αυξημένης ετοιμότητας βρίσκεται το ισραηλινό Ναυτικό, καθώς ένας νέος τουρκικός στολίσκος προετοιμάζεται να αποπλεύσει με προο...

Διαβάστε την συνέχεια

ΠΡΩΤΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ της σημασίας του YILDIRIMHAN για την Τουρκία.

<div><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcT-7P8wNMOlHrih522M0LuJnU1zOptdFaYDhw&s" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="183" data-original-width="275" height="133" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcT-7P8wNMOlHrih522M0LuJnU1zOptdFaYDhw&s" width="693" /></a></div><div><br /></div>Ισχυρή αίσθηση έχει προκαλέσει η αποκάλυψη του τουρκικού πυραύλου Yildirimhan, κατά τη διάρκεια της έκθεσης αμυντικού υλικού SAHA 2026. Με βεληνεκές στο μεταίχμιο της μετάβασης ενός βαλλιστικού πυραύλου από IRBM (Intermediate) σε ICBM (Intercontinental), εντάσσει την Τουρκία στην ομάδα των χωρών που μπορούν να πλήξουν στόχους σε τεράστιες αποστάσεις μακριά από τα σύνορά τους. Κοινό χαρακτηριστικό όλων, το πυρηνικό οπλοστάσιο…<div><br />Προφανώς πρόκειται για μια εξέλιξη με χαρακτηριστικά «game changing». Δηλαδή, πρόκειται για ένα οπλικό σύστημα που δυνητικά αλλάζει τους κανόνες του παιχνιδιού. Εντάσσει βέβαια εντός βεληνεκούς, περιοχές που έχουν τις δικές τους γεωπολιτικές ισορροπίες. Η ανάδειξη της Τουρκίας σε μια δύναμη που κατέχει βαλλιστικούς πυραύλους με τέτοιο βεληνεκές και πιθανότατα, προσεχώς, εάν δεν εμποδιστεί πυρηνικό οπλοστάσιο, ανακατεύει βίαια την τράπουλα και θα φέρει σεισμικές ανακατατάξεις. Σε ισορροπίες και συμμαχίες…<br /><br />Πρόκειται για μια εξέλιξη που αφορά και την Ελλάδα. Δεν είναι τυχαίο ότι χώρες όπως η Ινδία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ), επιδιώκουν ενεργητικά να συσφίξουν τις σχέσεις με την Ελλάδα. Αντιστρόφως, η Τουρκία, αναπτύσσοντας δυνατότητες να πλήξουν σε τέτοιες αποστάσεις, καταφανώς επιδιώκει να αποκτήσει δυνατότητα επηρεασμού και τελικά «ρύθμισης» της συμπεριφοράς τέτοιων χωρών.<br /><br />Κι όταν στην εξίσωση μπαίνει η Ινδία, η απειλή εξ αντικειμένου αφορά και το Ντιέγκο Γκαρσία που χρησιμοποιούν οι Αμερικανοί στο Ινδικό ωκεανό. Μαζί με την εύσχημη δυνατότητα άρνησης (plausible deniability) ότι υπήρξε ποτέ κάτι τέτοιο στο τουρκικό μυαλό. Αλίμονο. Κλασική θρασύδειλη πρακτική, αλλά αυτό είναι ήσσονος σημασίας. Για να μη βάλουμε στην εξίσωση και το στρατηγικής σημασίας εμπορικό-οικονομικό διάδρομο IMEC (India-Middle East-Europe Economic Corridor) που την παρακάμπτει. Είναι ανάθεμα για τον τουρκική γεωστρατηγικό οραματισμό, που θέλει την Τουρκία να καταστεί κόμβος κάθε είδους… διακίνησης από την Ανατολή. Προφανώς πέραν όσων ελέγχει ήδη, νόμιμων και παράνομων «αγαθών».<br /><br />Κι αν αυτό ισχύει για την Ινδία και τα ΗΑΕ, πόσο περισσότερο ισχύει για το Ισραήλ που βρίσκεται στη γειτονιά. Όλως… τυχαίως, αμφότερες οι χώρες εμβαθύνουν διαρκώς τις σχέσεις τους, με ισραηλινή οπλική τεχνολογία. Σε μια ακόμα άτυπη «τριμερή» που εκτείνεται σε πολύ πιο μακρινές αποστάσεις με γεωγραφικούς όρους. Πάντα σε σύγκριση με τη λογική των τριμερών σχημάτων στην άμεση γεωπολιτική περιοχή Ελλάδας και Κύπρου, με Ισραήλ, Αίγυπτο και Ιορδανία.<br /><br />Άρα, δε χρειάζεται ιδιαίτερη φιλοσοφία για να διακρίνει κανείς την ευθεία εμπλοκή (σ.σ. απειλή) της ελληνικής εθνικής ασφάλειας. Με τη διαφορά ότι ο Yildirimhan αφορά το μέλλον, με τους βαλλιστικούς πυραύλους της Τουρκίας να αυξάνουν σταδιακά το βεληνεκές και την επιχειρησιακή αξιοπιστία τους. Ο άμεσος γεωπολιτικός περίγυρος, με Ελλάδα και Ισραήλ σε περίοπτη θέση, «ρυθμίζεται» με τους Tayfun, των οποίων η ανάπτυξη βρίσκεται πολύ πιο μπροστά.<div><br />Το παιχνίδι τώρα ξεκινά…<br /><br />Όσον αφορά τη… ρυθμιστική δυνατότητα τέτοιων πυραύλων είναι εξόχως ισχυρή. Παρόλο που διαφέρει από χώρα σε χώρα, αφού ρόλο παίζουν η στρατηγική κουλτούρα, η διάθεση αντίστασης και η στρατιωτική-τεχνολογική ισχύς. Ας αναλογιστεί κανείς το πως επιμερίζεται αυτό στις περιπτώσεις των προαναφερθέντων χωρών. Τα συμπεράσματα είναι διαφωτιστικά.<br /><br />Σε μεταβατικές γεωπολιτικά περιόδους οι αναταράξεις είναι πολύ ισχυρές και οι φιλόδοξοι δρώντες παίζουν τα ρέστα τους, με στόχο η επόμενη ημέρα να τους βρει σε καλύτερη θέση. Να έχει αναγνωριστεί η γεωπολιτική βαρύτητα και ο ρόλος τους. Μέχρι να υπάρξει μια νέα ισορροπία, η οποία λίγο-πολύ θα γίνεται σεβαστή, για να μην ερεθιστούν τα αντανακλαστικά των μεγάλων δυνάμεων και επιχειρήσουν να αποκαταστήσουν τη «συμφωνηθείσα τάξη».<br /><br />Προβολή ισχύος, λοιπόν, έναντι όλων. Προσδεθείτε. Και γρηγορείτε… Εντύπωση προκαλεί, καταληκτικά, η χθεσινοβραδινή εκπομπή του φίλου στρατιωτικού αναλυτή Ιωάννη Θεοδωράτου για το θέμα. Εκπλήσσει όσους δε γνωρίζουν, η ταχύτητα με την οποία αντιδρά στην εξέλιξη που είχε συμβεί πριν από λίγες ώρες.<br /><br />Κι όμως, στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας και από τις σελίδες του περιοδικού «Στρατιωτική Ισορροπία και Γεωπολιτική» (προδρόμου του DP) είχε αρθρογραφήσει εκτεταμένα για τα πυραυλικά προγράμματα της Τουρκίας. Τότε, πολλοί μας έλεγαν ότι υπερβάλουμε. Ήταν η εποχή που όποιος δεν αγόραζε το κυρίαρχο αφήγημα, ήταν εθνικιστής και πολεμοκάπηλος. Βρε πώς αλλάζουν οι καιροί…</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div><br /><br />

ΠΡΩΤΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ της σημασίας του YILDIRIMHAN για την Τουρκία.

Ισχυρή αίσθηση έχει προκαλέσει η αποκάλυψη του τουρκικού πυραύλου Yildirimhan, κατά τη διάρκεια της έκθεσης αμυντικού υλικού SAHA 2026. Με β...

Διαβάστε την συνέχεια

ICBM “Yildirimhan” για την Τουρκία που μοιάζει ολοένα και περισσότερο με… “σουνιτικό Ιράν”.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://korinthia24.gr/sites/default/files/2026-05/Screenshot_25.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="392" data-original-width="782" height="100" src="https://korinthia24.gr/sites/default/files/2026-05/Screenshot_25.jpg" width="706" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Με επικοινωνιακό οίστρο που θα ζήλευαν ακόμα και γνωστοί για την… επιμέλειά τους στον τομέα Έλληνες επίσημοι, η Τουρκία και συγκεκριμένα το Κέντρο Έρευνας και Ανάπτυξης του υπουργείου Εθνικής Άμυνας της γειτονικής χώρας, παρουσίασε στο πλαίσιο της έκθεσης αμυντικού υλικού «SAHA 2026», τον πρώτο τουρκικό ICBM (Intercontinental Ballistic Missile), τον διηπειρωτικό βαλλιστικό πύραυλο YILDIRIMHAN.</div><br />Αν και δεν έχει υπάρξει ακόμα δοκιμή και δεν αποκλείεται αυτό που παρουσιάστηκε να αποτελεί «μακέτα», o πύραυλος αυτός θα είναι ικανός να αναπτύξει ταχύτητες από 9-25 Mach, ενώ η εμβέλειά τους θα είναι 6.000 χιλιομέτρων. Δεν χρειάζεται καν να προστεθεί ότι η συγκεκριμένη εξέλιξη θα πρέπει να θεωρηθεί ως επιβεβαίωση της επιθυμίας της Τουρκίας να εξελιχθεί σε πυρηνική δύναμη. Κι όταν κάποιος έχει λάβει την πολιτική απόφαση, η ιστορία αποδεικνύει ότι στο τέλος τα καταφέρνει – με την εξαίρεση του Λίβυου Καντάφι που πίστεψε υποσχέσεις και εγκατέλειψε… και αναμένεται η έκβαση της προσπάθειας του Ιράν.<br /><br />Το μεγάλο ερώτημα που αφορά την ελληνική εθνική ασφάλεια, είναι το πόσο μεγάλη είναι η πιθανότητα επανάληψης του σεναρίου Ισραήλ-Ιράν που βλέπουμε να εξελίσσεται, στο δίδυμο Ισραήλ-Τουρκία στη γειτονιά μας. Ας ωριμάσουμε γεωπολιτικά λοιπόν, όσο είναι καιρός. Περιττεύει επίσης να τονιστεί η σκανδαλιστική ομοιότητα ανάμεσα στη σιιτική Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, που βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε πόλεμο με ΗΠΑ και Ισραήλ και τη… σουνιτική Ισλαμική Δημοκρατία της Τουρκίας, που μπορεί να παριστάνει το κοσμικό κράτος, πλην όμως τα τελευταία χρόνια κάνει σταθερά βήματα που θα την μετατρέψουν και επίσημα σε θεοκρατικό καθεστώς.<br /><br />Επίσης να επισημανθεί, ότι βασικό κίνητρο αντιμετώπισης του Ιράν με στρατιωτικά μέσα είναι το πυρηνικό του πρόγραμμα, καθώς αξιωματούχοι της Τεχεράνης σε διάφορες χρονικές συγκυρίες, έχουν απειλήσει να «σβήσουν από το χάρτη» το Ισραήλ. Η Τουρκία, παρότι δεν έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο, έχει όμως απειλήσει να καταλάβει… την Ιερουσαλήμ. Και πλέον, αν υποτεθεί ότι η απόκτηση βαλλιστικών δυνατοτήτων με τέτοια βεληνεκή, θα αποτελεί απειλή για πολλούς περισσότερους από τους Ισραηλινούς.<br /><br />Να υπενθυμιστεί η τουρκική επιθυμία να δημιουργηθεί βάση εκτόξευσης – δοκιμών βαλλιστικών συστημάτων, υποτίθεται στο πλαίσιο του δορυφορικού προγράμματος της Τουρκίας. Οι πύραυλοι αυτοί όμως μπορούν να φέρουν κεφαλές, ακόμα και μη συμβατικές. Κι όποιος ασχοληθεί με το αγαπημένο «παιχνιδάκι» των τουρκικών Μίντια, να χαράσσουν κύκλους που να αποτυπώνουν τι βρίσκεται εντός της εμβέλειας των 6.000 χιλιομέτρων, θα σοκαριστεί με τους εφικτούς στόχους.<div><br />Πόσο πιο καθαρλα να το πει;<br /><br />Για να μη μείνει καμία αμφιβολία για τις πραγματικές προθέσεις των Τούρκων, ανέλαβε ο υπουργός Άμυνας και πρώην αρχηγών των ενόπλων δυνάμεων, στρατηγός Γιασάρ Γκιουλέρ να μας το εξηγήσει: Ας μην έχει κανείς αμφιβολία ότι εάν καταστεί αναγκαίο, θα τον χρησιμοποιήσουμε (σ.σ. τον ICBM Yildirimhan) χωρίς δισταγμό. Ακόμα κι αν ερμηνευθούν ως μεγαλοστομίες με στόχο το εσωτερικό ακροατήριο, μια χώρα με την ιστορική μνήμη του Ισραήλ δεν υπάρχει περίπτωση να μη θεωρήσει την εξέλιξη αυτή ως τεράστια εν δυνάμει απειλή για την εθνική ασφάλεια. Με ό,τι αυτό θα συνεπάγεται. Δεν αποτελεί υπερβολή να υποστηρίξει κανείς, ότι η πιθανότητα να βιώσουμε καταστάσεις όπως αυτές στη Μέση Ανατολή, αυξάνεται διαρκώς μάλλον θεαματικά.<br /><br />Η Τουρκία να κατέχει ICBM… ακούγεται μεγαλοϊδεατικό και είναι. Έκπληξη όμως δεν συνιστά για όσους παρακολουθούν με συνέπεια τις τουρκικές εξελίξεις στον εξοπλιστικό τομέα. Ο δρόμος που έχει χαράξει η Τουρκία είναι ξεκάθαρος από πολύ παλιά. Η ελληνική κοινή γνώμη να βομβαρδίστηκε επικοινωνιακά με τα του βαλλιστικού πυραύλου TAYFUN που κάθε… δυο μέρες μας έστελνε στην Αθήνα ο Τούρκος ηγέτης Ερντογάν. Όπως όμως είχε κατ’ επανάληψη τονίσει το DP, οι φιλοδοξίες της Τουρκίας φτάνουν πολύ πιο μακριά.<br /><br />Μπορεί οι δυο χώρες του Ελληνισμού να αποτελούν σοβαρό αγκάθι στα πλευρά της Τουρκίας και η ηγεσία της να προσπαθεί να πείσει -με χαρακτηριστική νευρικότητα είναι η αλήθεια- ότι δεν τις θεωρεί καν αντιπάλους, όμως η Τουρκία βλέπει τον εαυτό της να «παίζει» σε άλλη κατηγορία. Και κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της και για να πείσει επικοινωνιακά ότι δεν «αστειεύεται», αλλά και η εγχώρια βιομηχανική της βάση αναπτύσσει κάθε λογής οπλικό σύστημα, επιδιώκοντας να βελτιώνει κάθε χρόνο και περισσότερο την αυτάρκεια της χώρας, που ήδη φέρεται να ξεπερνά το 70%…<br /><br /></div><div>Στις λεπτομέρειες της εξέλιξης, ο Yildirimhan χρησιμοποιεί υγρό τετροξείδιο του αζώτου ως καύσιμο και τροφοδοτείται από τέσσερις πυραυλοκινητήρες. Παρουσιάστηκε κατά τη διάρκεια της Διεθνούς Έκθεσης Άμυνας και Αεροδιαστημικής SAHA 2026 στην Κωνσταντινούπολη. Αποκτώντας ICBM, η Τουρκία εισέρχεται στο «κλαμπ» των χωρών με αυτή τη δυνατότητα, δίπλα στις ΗΠΑ, τη Ρωσία, την Κίνα, τη Βόρεια Κορέα και την Ινδία.</div><br /><div><div class="code-block code-block-4" style="background-color: white; border: 0px; color: #222222; float: left; font-family: sans-serif; font-size: 14px; margin: 8px 8px 8px 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"></div><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="background-color: white; border: 0px; color: #222222; display: flex; font-family: sans-serif; font-size: 14px; margin: 10px 0px; max-width: 550px; outline: 0px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline; width: 550px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2051900336718151794" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?creatorScreenName=Defencepointgr&dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2051900336718151794&lang=el&origin=https%3A%2F%2Fwww.defence-point.gr%2Fmia-proti-ektimisi-tis-simasias-toy-yildirimhan-gia-tin-toyrkia&sessionId=1495d443199038d14d196b2e4bd38ad41c016c62&siteScreenName=Defencepointgr&theme=light&widgetsVersion=2615f7e52b7e0%3A1702314776716&width=550px" style="border-style: none; border-width: 0px; display: block; flex-grow: 1; font-family: inherit; font-style: inherit; font-weight: inherit; height: 672px; margin: 0px; max-width: 100%; outline: 0px; padding: 0px; position: static; vertical-align: baseline; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div></div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ICBM “Yildirimhan” για την Τουρκία που μοιάζει ολοένα και περισσότερο με… “σουνιτικό Ιράν”.

Με επικοινωνιακό οίστρο που θα ζήλευαν ακόμα και γνωστοί για την… επιμέλειά τους στον τομέα Έλληνες επίσημοι, η Τουρκία και συγκεκριμένα το ...

Διαβάστε την συνέχεια