Γιατί παίρνουμε τους Patriot από την Κάρπαθο και όχι από την Σαουδική Αραβία;

<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEheLZ-P8J-rSJ7CUfzwQfVKYRLa71i9TRoXl0BrVas572wXmZrPJwnwIWhPdKuDi_TccfQJPvO5Ym3WmOPSphlic209dCtm5_HaBrEbVG25n6bR1yXuFd4jIZOdL-UP23QRfkWq7CWIU-4VCPBDSlmQQ3OUGCbMtZXyCxvH8p7XeIYrkg7wd21NceaUqEJW/s483/1787306822e2b5.jpg"><img border="0" height="80" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEheLZ-P8J-rSJ7CUfzwQfVKYRLa71i9TRoXl0BrVas572wXmZrPJwnwIWhPdKuDi_TccfQJPvO5Ym3WmOPSphlic209dCtm5_HaBrEbVG25n6bR1yXuFd4jIZOdL-UP23QRfkWq7CWIU-4VCPBDSlmQQ3OUGCbMtZXyCxvH8p7XeIYrkg7wd21NceaUqEJW/w740-h80/1787306822e2b5.jpg" width="740" /></a><br /><br /><div>Ήδη από τις 31 Ιουλίου επεσήμαινε αυτό που οι υπόλοιποι ανεκάλυψαν χθες. Ότι το Ιράν στοχοποιεί την Ευρώπη. Ως προς την Ελλάδα, οι κύριοι στόχοι είναι δύο: ο σταθμός υποδοχής φυσικού αερίου στην Ρεβυθούσα και η Αλεξανδρούπολις, όπου, πέρα από τις ενεργειακές εγκαταστάσεις, υπάρχει και αμερικανική στρατιωτική παρουσία.<br /><br />Χθες η ειδησεογραφία επανελάμβανε ακριβώς αυτά που είχε γράψει η «Εστία». Ότι, σε περίπτωση νέας κλιμακώσεως των επιθέσεων των ΗΠΑ, το Ιράν θα απαντήσει πλήττοντας ενεργειακές εγκαταστάσεις και στόχους αμερικανικού ενδιαφέροντος στην Ευρώπη. Με την Ελλάδα, την Κύπρο και την Βουλγαρία να ευρίσκονται στην πρώτη γραμμή.<br /><br />Η κατάστασις απαιτεί αναδιάταξη των αμυντικών δυνάμεων της χώρας και τούτο ήδη εξετάζεται από το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης. Εδώ όμως τίθενται σοβαρά ερωτήματα, διότι οι πρώτες πληροφορίες αναφέρουν ότι, υπό το πρίσμα των εξελίξεων, μελετάται η μεταφορά της πυροβολαρχίας πυραύλων αεραμύνης Patriot από την Κάρπαθο στην Κρήτη. Υπάρχει λόγος όμως να γίνει αυτή η μετακίνησις; Κατά την γνώμη μας, το ορθόν θα ήτο, αν η Κρήτη χρειάζεται αντιαεροπορική και αντιβαλλιστική προστασία, να επαναπατρισθεί αμέσως η πυροβολαρχία μας από την Σαουδική Αραβία και να εγκατασταθεί αυτή στην Μεγαλόνησο. Δεν είναι νοητόν να διαθέτουμε σημαντικά οπλικά συστήματα για την προστασία τρίτης χώρας, όταν αντιμετωπίζεται κίνδυνος επί ελληνικού εδάφους.<br /><br />Οι πληροφορίες περί πληγμάτων από το Ιράν ανεφέρθησαν σε δημοσίευμα των «Financial Times», συμφώνως προς το οποίο οι πιθανές επιλογές της Τεχεράνης, σε περίπτωση περαιτέρω αμερικανικής στρατιωτικής κλιμακώσεως, περιλαμβάνουν και στόχους που συνδέονται με την αμερικανική στρατιωτική παρουσία στην Ευρώπη, μεταξύ των οποίων στην Ελλάδα, την Βουλγαρία και την Κύπρο.<br /><br />Το ΝΑΤΟ διεμήνυσε ότι παρακολουθεί στενά την κατάσταση και ότι παραμένει έτοιμο να προστατεύσει όλα τα κράτη-μέλη του έναντι οιασδήποτε απειλής. Εν πάση περιπτώσει, η κάθε χώρα έχει την πρωταρχική ευθύνη να προστατευθεί. Και για την Ελλάδα η πρώτη απαίτησις είναι ο επαναπατρισμός κρισίμων συστημάτων που έχουν αναπτυχθεί για την προστασία οιουδήποτε τρίτου. Φυσικά, δεν συζητείται θέμα αποσύρσεως των πλοίων και αεροπλάνων μας που προστατεύουν την Κύπρο. Αυτά πρέπει να μείνουν ως έχουν.<br /><br />Οι πύραυλοι στην Σαουδική Αραβία όμως είναι άλλο ζήτημα. Και το θέτουμε, ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι η Σαουδική Αραβία προσφάτως συνυπέγραψε σύμφωνο στρατιωτικής συνεργασίας με την Τουρκία και το Πακιστάν. Η κατακλείς είναι ότι τους Patriot τους χρειαζόμαστε για την άμυνα του εθνικού εδάφους.<br /><br />Η πολιτική διάστασις του ζητήματος είναι ότι η μεταστάθμευσις της πυροβολαρχίας Patriot στην Κάρπαθο είχε ενοχλήσει ιδαιτέρως την Τουρκία, η οποία υποστηρίζει ότι τα Δωδεκάνησα είναι αποστρατιωτικοποιημένα. Σε περίπτωση λοιπόν που οι πύραυλοι αποσυρθούν, τούτο θα φαίνεται ως έμμεσος παραδοχή των ισχυρισμών της Αγκύρας για το καθεστώς αποστρατιωτικοποιήσεως. Και τούτο συνιστά διπλωματική ήττα για την Ελλάδα. Επιβάλλεται λοιπόν να αποφευχθεί. Επιπροσθέτως, η απόσυρσις των πυραύλων λίγες ημέρες μετά την σύναψη της συμφωνίας (κατ’ ουσίαν συμμαχίας) της Τουρκίας με την Σαουδική Αραβία μπορεί να φανεί και ως αποτέλεσμα αυτής. Και τούτο θα ήταν μια ήττα γοήτρου για την Ελλάδα.<br /><br />Αντιπαρερχόμεθα τα όσα σχολιάζονται ως προς την τακτική αναγκαιότητα αναδιατάξεως των δυνάμεων, καθώς ως επί το πλείστον προέρχονται από πρόσωπα που θεωρητική μόνον γνώση της καταστάσεως έχουν. Θα σημειώσουμε μόνον ότι η πυροβολαρχία μετεκινήθη στην Κάρπαθο όταν για πρώτη φορά ετέθη ζήτημα απειλής από ιρανικούς πυραύλους. Και τώρα περί της ιδίας απειλής πρόκειται. Ποιος ο λόγος να μετεγκατασταθούν οι πύραυλοι; Και το ξαναλέμε, αν απαιτείται ενίσχυσις της αντιαεροπορικής και αντιβαλλιστικής προστασίας της Κρήτης, επιβάλλεται ο άμεσος επαναπατρισμός των Patriot από την Σαουδική Αραβία.<br /><br />Να θυμίσουμε πάντως ότι στην Κρήτη είναι εγκατεστημένοι οι πύραυλοι S-300, που επίσης έχουν αντιαεροπορικές και αντιπυραυλικές δυνατότητες. Οι πύραυλοι αυτοί έχουν παύσει να συντηρούνται από τότε που η ελληνική Κυβέρνησις θεώρησε ότι «είναι σε πόλεμο» με την Ρωσσία, οπότε διεκόπη και η ροή ανταλλακτικών για αυτούς, όπως και για άλλα ρωσσικής προελεύσεως συστήματα που διαθέτουν οι Ένοπλες Δυνάμεις μας. Να γιατί οι κυβερνήσεις πρέπει να έχουν στρατηγική σκέψη και μακρόπνοο σχεδιασμό.<br /><br /><a href="https://www.estianews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.<div><br /></div></div>

Γιατί παίρνουμε τους Patriot από την Κάρπαθο και όχι από την Σαουδική Αραβία;

Ήδη από τις 31 Ιουλίου επεσήμαινε αυτό που οι υπόλοιποι ανεκάλυψαν χθες. Ότι το Ιράν στοχοποιεί την Ευρώπη. Ως προς την Ελλάδα, οι κύριοι στ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ελλάδα -Τουρκία:τυφλή πορεία προς το άγνωστο.

<img height="113" src="https://omegapress.gr/images/AIGAIO.jpg" width="747" /><div><br /></div><div>Του <b>Σωτήρη Σιδέρη</b><br />Η αναθεωρητική στρατηγική της Τουρκίας, όπως εκφράζεται μέσα από την στρατιωτική , πολιτική και διπλωματική δράση της, αποτελεί επίσημη υπερκομματική -κρατική ιδεολογία. Είναι ένα πανίσχυρο δόγμα, με επιμέρους τακτικές που εξελίσσεται στον χρόνο, προσαρμόζεται στις νέες συνθήκες, αλλά ο πυρήνας της παραμένει ακλόνητος. Δεν αμφισβητείται και ουδείς έχει δηλώσει ή έστω υπονοήσει ότι σε περίπτωση πολιτικής αλλαγής, θα αλλάξει το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας ή η απειλή πολέμου προς την Ελλάδα.<br /><br />Στην Ελλάδα, επικρατεί απόλυτη αταξία ως προς τον σχεδιασμό, τους στόχους και τα αντίβαρα , στην καταιγιστική αμφισβήτηση του στάτους κβο. Επομένως, τα δύο θαλάσσια πάρκα που ανακοινώθηκαν στις 15 Αυγούστου δεν είναι μια ευκαιριακή απόφαση, αλλά μέρος ενός ευρύτερου σχεδιασμού. Αν η Ελλάδα, μέσω μιας διεθνούς κινητοποίησης, αναβάθμισης της διπλωματίας και με επίδειξη αποφασιστικότητας δεν αναχαιτίσει την αναθεωρητική απληστία της Άγκυρας, είναι θέμα χρόνου , η χώρα μας να απολέσει την κυριαρχία της ανατολικά του 25ου μεσημβρινού και να μετατραπεί σε νεκρή ζώνη που θα ελέγχει όμως η Άγκυρα, έχοντας περικυκλώσει δεκάδες νησιά και εκατοντάδες νησίδες. Είναι αποδεκτή αυτή η εικόνα; αν όχι ας εξηγηθεί στον ελληνικό λαό το σχέδιο αναχαίτισης της Άγκυρας.</div><div><br />Διαχρονικό σχέδιο<br /><br /> Η Τουρκία επιδιώκει την αλλαγή του νομικού καθεστώτος του Αιγαίου εδώ και δεκαετίες. Από την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάννης το 1923, άρχισε μια συστηματική προσπάθεια αμφισβήτησής της, με σχέδιο, με κινήσεις και με μια απαρασάλευτη στρατηγική. Ταυτόχρονα, συμπληρώνει το αναθεωρητικό της πλαίσιο, απαντώντας σε σύγχρονες προκλήσεις, μέσω κινήσεων με επίκεντρο την ενέργεια, τα θαλάσσια πάρκα, την απειλή πολέμου μέχρι και την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε νησιά και βραχονησίδες, το τουρκολιβυκό μνημόνιο κλπ. Το σχέδιο αυτό, θεωρούν κάποιοι στην Άγκυρα θα ολοκληρωθεί όταν αλλάξει και νομικά το καθεστώς του Αιγαίου. Είτε με πολεμική κρίση, είτε μέσω διαπραγματεύσεων. <br /><br />Με απλά λόγια οι Προεδρικές Αποφάσεις της 15ης Αυγούστου που προβλέπουν την ανακήρυξη των δύο θαλάσσιων πάρκων, στο ΒΑ Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, τα οποία εκτείνονται και πέραν των τουρκικών χωρικών υδάτων, αποτελούν μια πιο σύγχρονη εκδοχή της ατζέντας της, αλλά απόλυτα εναρμονισμένης με το γενικότερο αναθεωρητικό της πλαίσιο.<br />Προς τι λοιπόν, η δήθεν έκπληξη του ελληνικού ΥΠΕΞ που επαναλαμβάνει μια τακτική δεκαετιών, δηλαδή την έκδοση μιας ανακοίνωσης που εκ προοιμίου είναι βέβαιο ότι η Άγκυρα θα πετάξει στα σκουπίδια; υπό αυτή την οπτική, αν η κυβέρνηση δεν τροποποιήσει βασικές συνιστώσες της εξωτερικής της πολιτικής, η Ελλάδα θα βρεθεί και στην πράξη να είναι μια χώρα με ακρωτηριασμένη την εθνική της κυριαρχία, βορά στις διαθέσεις της αναθεωρητικής απληστίας της Τουρκίας.<br /><br />Για παράδειγμα, εδώ και πολλές ημέρες δημοσιεύθηκαν δεκάδες άρθρα , σύμφωνα με τα οποία ο γαλλικός όμιλος Meridiam θα ζητήσει άδεια από την Τουρκία , για να αρχίσουν οι βυθομετρήσεις ώστε να προχωρήσει το έργο του ηλεκτρικού καλωδίου. Νομίζουν στην κυβέρνηση ότι θα λύσουν το πρόβλημα ή θα το επιδεινώσουν. Και εκχώρηση εξουσίας σε μια ιδιωτική εταιρεία και άδεια από την Τουρκία για ένα ζήτημα που δεν έχει κανένα δικαίωμα παρέμβασης η Άγκυρα, και θα περάσει έτσι;<br />Προς το παρόν, ας εκδώσει η Ελλάδα τη NAVTEX και βλέπουμε...</div><div><br />Το διεθνές δίκαιο και η Ελλάδα -η Τουρκία και η ευκαιρία της<br /><br />Το υπουργείο Εξωτερικών στην αντίδρασή του επικαλείται το διεθνές δίκαιο . Τυπικά σωστά. Αλλά στην κυβέρνηση προσποιούνται ότι με την επίκληση του διεθνούς δικαίου, η Τουρκία θα αναδιπλωθεί και η διεθνής κοινότητα θα παρέμβει υπέρ της Ελλάδας. Η υπόθεση αυτή είναι πολιτικά νεκρή. Ούτε η ΗΠΑ, ούτε η ΕΕ, ούτε το “φιλικό” Ισραήλ θα συμπαρασταθούν στην Ελλάδα γιατί όλοι αυτοί οι παράγοντες έχουν φροντίσει να το κουρελιάσουν. Η Άγκυρα το γνωρίζει πολύ καλά και γι αυτό ξεδιπλώνει όλη την επιθετικότητα. Θεωρεί ότι έχει την ιστορική ευκαιρία να δράσει και να αλλάξει την ροή της ιστορίας..<br /><br />Η καθήλωση της εξωτερικής πολιτικής με αποκλειστικά υπεύθυνο τον Κυριάκο Μητσοτάκη επί επτά χρόνια, έχει αφυδατώσει όλους τους νευραλγικούς τομείς της χώρας, υπουργεία άμυνας και εξωτερικών, μέγαρο Μαξίμου, συμβούλους και υπουργικό συμβούλιο που δυσκολεύονται να κατανοήσουν ακόμη και τους κινδύνους που συνεπάγεται αυτή η καθήλωση και η υποταγή στο άρμα των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Η Τουρκία , όχι μόνο δεν φοβάται, αντίθετα ενισχύει την πολιτική δημιουργίας ενός ισχυρού μουσουλμανικού άξονα που θα λειτουργεί είτε με την ανοχή, είτε σε συνεργασία, αλλά ακόμη και σε αντίθεση με την πολιτική των ΗΠΑ στην περιοχή. Άλλωστε αυτή την στιγμή και προφανώς και για καιρό ακόμη, κανείς δεν γνωρίζει ποια είναι η αμερικανική πολιτική στη Μέση Ανατολή, ούτε στην Ευρώπη, ούτε στην Ασία. Διορατικοί ηγέτες όπως ο Ερντογάν, βλέπουν τις ευκαιρίες και τις αξιοποιούν γιατί έχουν και διπλωματικές ικανότητες και συμμάχους για να πετύχουν τα σχέδιά τους.<br /><br />Από την άλλη πλευρά , παρατηρούμε την εγκληματική πολιτική του Νετανιάχου στη Γάζα και την Δυτική Όχθη να έχει κάνει τον μεγάλο κύκλο και τώρα μοιάζει σαν ένα απολιθωμένο τέρας, που απειλεί τους πάντες και τα πάντα, αλλά τώρα δεν ξέρει τι να κάνει. Η συνέχιση της γενοκτονίας των Παλαιστινίων δεν προσφέρεται για θριαμβολογίες, αλλά σίγουρα πολλοί στο Τελ Αβίβ ανησυχούν. Η Τουρκία κινείται σαν τυφώνας στην Λιβύη, προσπαθεί και στον Λίβανο, έχει υπό τον έλεγχό της την Συρία, εκμεταλλεύεται την κατοχή του 37% της Κύπρου για να δημιουργήσει ένα νέο κρατικό προγεφύρωμα στη Μέση Ανατολή, ελέγχει το βόρειο Ιράκ, έχει στρατηγική σχέση με τις χώρες του νότιου Καυκάσου και στέκεται με πυγμή απέναντι στον Τραμπ και με αυτοπεποίθηση έναντι της ΕΕ. Το αντίπαλο δέος του Ισραήλ είναι πλέον η Τουρκία και μετά το Ιράν. Που είναι η Ελλάδα σε αυτόν τον χάρτη;...<br /><br />Τι πρέπει και τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα;<br /><br />Είναι λάθος να αρκεστεί η Ελλάδα στην καταγγελία της Τουρκίας , που και αυτή έχει ατονήσει από το 2019. Είναι αυτονόητο ότι πρέπει να καταγγελθεί η Τουρκία στην ΕΕ, να απαιτήσει κυρώσεις, αλλά το βασικό είναι πως θα σχεδιάσει την συνολική πολιτική αντιπαράθεση με την Άγκυρα, πριν αυτή εξελιχθεί σε στρατιωτική.<br /><br />Κατά συνέπεια, το μείζον πρόβλημα της Αθήνας είναι ότι πρέπει να απαντήσει και να αμφισβητήσει έμπρακτα την αναθεωρητική στρατηγική της Τουρκίας και μετά τις επιμέρους κινήσεις της. Και αυτό μπορεί να το πετύχει, ξεκινώντας από την ΕΕ. Η Αθήνα πρέπει να εξαντλήσει κάθε δυνατότητα πίεσης , ώστε να αποσπάσει ισχυρές διπλωματικές δεσμεύσεις , ότι η ΕΕ δεν αναγνωρίζει τα θαλάσσια πάρκα της Τουρκίας και πατώντας πάνω σε αυτό να εξετάσει μια συνολική κοινοτικοποίηση των σχέσεων ΕΕ-Τουρκίας.<br /><br />Η χειραγώγηση της ΕΕ προς την κατεύθυνση της Ρωσίας δημιουργεί προβλήματα στην Ελλάδα, αλλά όσο η Αθήνα σιωπά, τόσο περισσότερο θα αδιαφορεί η Άγκυρα για το τι θα πει η ΕΕ. Είναι λοιπόν ανάγκη η ελληνική κυβέρνηση να παρουσιάσει ένα συνεκτικό σχέδιο της Βρυξέλλες και να διεκδικήσει την υιοθέτησή του σχετικά με έναν οδικό χάρτη για την Τουρκία και την καταδίκη της αναθεωρητικής της πολιτικής. <br />Ταυτόχρονα να απευθυνθεί στις ΗΠΑ και να απαιτήσει ισχυρή δέσμευση κατά της αλλαγής του στάτους κβο στο Αιγαίο . Η περιφρόνηση που επιδεικνύει ο Τραμπ στον Μητσοτάκη μπορεί να είναι προσωπικό του ζήτημα, αλλά η Ελλάδα , κόμματα, κυβέρνηση, φορείς, οφείλουν να υπενθυμίσουν στις ΗΠΑ ότι οι δεκάδες βάσεις και διευκολύνσεις που έχει στο ελληνικό έδαφος δεν είναι δωρεάν. Αυτό φυσικά απαιτεί αλλαγή πολιτικής.<br /><br />Πως όμως θα το κάνει όταν η κυβέρνηση απουσιάζει από τις διεργασίες που συντελούνται στην ευρύτερη περιοχή και ενσωματώθηκε με απίστευτη μονομέρεια στα σχέδια του Ισραήλ και είναι εξευτελιστικά δεδομένη στις ΗΠΑ; παράλληλα, η Ελλάδα πρέπει να αναπτύξει ένα σαφές σχέδιο ενίσχυσης των διμερών και πολυμερών σχέσεων με αραβικά και αφρικανικά κράτη, αλλά και σε διμερές επίπεδο με χώρες της ΕΕ. Η αρχιτεκτονική ασφάλειας της Ευρώπης, περνά από την Αθήνα και η Ελλάδα πρέπει να είναι ασφαλής για να είναι και η Ευρώπη. Μόνο που αυτό δεν είναι το σχέδιο Μητσοτάκη. <br />Που είναι η πρωτοβουλία 5χ5 για την Ανατολική Μεσόγειο; που είναι οι συμμαχίες στα βαλκάνια;. Η Αθήνα, θα μπορούσε να αποσπάσει την στήριξη των βαλκανικών χωρών που επίσης ανησυχούν για την επιρροή της Τουρκίας. Αλλά η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν είχε , ούτε έχει βαλκανική πολιτική, ούτε κύρος, ούτε επιρροή. Τώρα θερίζει ό,τι έσπειρε..</div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ελλάδα -Τουρκία:τυφλή πορεία προς το άγνωστο.

Του Σωτήρη Σιδέρη Η αναθεωρητική στρατηγική της Τουρκίας, όπως εκφράζεται μέσα από την στρατιωτική , πολιτική και διπλωματική δράση της, απο...

Διαβάστε την συνέχεια

Ουκρανία: Η Ουάσιγκτον αλλάζει γραμμή; Το νέο σχέδιο Ζελένσκι και η παγίδα των εδαφικών παραχωρήσεων.

<img height="113" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/zelenski-2-768x432.jpg" width="749" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Οι Witkoff και Kushner επιστρέφουν στον ουκρανικό φάκελο μετά το Ιράν – Το Κίεβο επιχειρεί να μεταφέρει την πίεση από την Ουκρανία στον Πούτιν, ενώ το πραγματικό αγκάθι παραμένει ένα: ποιος εγγυάται ότι οι ΗΠΑ θα υπερασπιστούν αύριο όσα ζητούν από το Κίεβο να παραχωρήσει σήμερα;<br /><br />Μια σιωπηρή επανεκκίνηση της αμερικανικής στρατηγικής για τον πόλεμο στην Ουκρανία φαίνεται να βρίσκεται σε εξέλιξη, καθώς η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ επιχειρεί να επιστρέψει δυναμικά στο ουκρανικό μέτωπο έπειτα από μήνες κατά τους οποίους το Ιράν και η Μέση Ανατολή απορρόφησαν μεγάλο μέρος της προσοχής –και των στρατιωτικών πόρων– της Ουάσιγκτον.<br /><br />Στο επίκεντρο βρίσκονται ξανά οι Steve Witkoff και Jared Kushner, με την πιθανότητα επίσκεψής τους σε Κίεβο και Μόσχα να επαναφέρει τις προσδοκίες για αναβίωση των διαπραγματεύσεων. Η Μόσχα έχει δηλώσει ότι είναι έτοιμη να τους δεχθεί όταν αποσαφηνιστεί το πρόγραμμά τους, ενώ ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι πιέζει εδώ και καιρό να προηγηθεί επίσκεψή τους στην Ουκρανία.<br /><br />Πίσω όμως από τη διπλωματική κινητικότητα κρύβεται ένα πολύ δυσκολότερο ερώτημα:<br /><br />Μπορεί η Ουκρανία να παραχωρήσει οριστικά εδάφη με αντάλλαγμα εγγυήσεις ασφαλείας οι οποίες, από τη φύση τους, δεν μπορούν να θεωρηθούν εξίσου οριστικές;<br />Ο Ζελένσκι επιχειρεί να αλλάξει το παιχνίδι πριν φτάσουν οι Αμερικανοί<br /><br />Το Κίεβο δεν περιμένει παθητικά την επόμενη αμερικανική πρωτοβουλία.<br /><br />Στις 11 Αυγούστου ο Ζελένσκι ανακοίνωσε ότι η Ουκρανία είχε ήδη παραδώσει στην αμερικανική πλευρά νέες προτάσεις για τον τερματισμό του πολέμου. Πρόκειται για μια προσπάθεια να μπει η ουκρανική θέση στο τραπέζι πριν η επόμενη διαπραγμάτευση μετατραπεί εκ νέου σε αναζήτηση παραχωρήσεων από το Κίεβο.<br /><br />Η λογική της ουκρανικής στρατηγικής είναι ότι ο Βλαντίμιρ Πούτιν δεν πρόκειται να αλλάξει στάση επειδή απλώς επέστρεψαν οι διπλωμάτες στο τραπέζι.<br /><br />Χρειάζεται κόστος.<br /><br />Χρειάζεται πίεση.<br /><br />Και κυρίως, κατά το Κίεβο, χρειάζεται η Ουάσιγκτον να χρησιμοποιήσει απέναντι στη Μόσχα ένα μέρος της επιρροής που έχει χρησιμοποιήσει επανειλημμένα απέναντι στην ίδια την Ουκρανία.<br /><br />Ο Ζελένσκι είχε ήδη δηλώσει στις αρχές Αυγούστου ότι η ουκρανική πλευρά εργάζεται με την κυβέρνηση Τραμπ για τη δημιουργία «νέων συνθηκών ώστε να υπάρξει πραγματική διπλωματία», προσθέτοντας ότι περιμένει αυξημένη δραστηριοποίηση των Witkoff και Kushner μέσα στον Αύγουστο.<div><a href="https://www.pagenews.gr/2026/08/22/geopolitika/oukrania-i-ouasigkton-allazei-grammi-to-neo-sxedio-zelenski-kai-i-pagida-ton-edafikon-paraxoriseon/"><b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a></div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ουκρανία: Η Ουάσιγκτον αλλάζει γραμμή; Το νέο σχέδιο Ζελένσκι και η παγίδα των εδαφικών παραχωρήσεων.

Βασιλης Διαμαντακος  Οι Witkoff και Kushner επιστρέφουν στον ουκρανικό φάκελο μετά το Ιράν – Το Κίεβο επιχειρεί να μεταφέρει την πίεση από τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ιράν–ΗΠΑ: Ποιος αποφασίζει τελικά; Το θολό κέντρο εξουσίας στην Τεχεράνη και η «διπλή γραμμή» Τραμπ.

<img height="96" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/iran-ipa-768x529.jpg" width="747" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Η συμφωνία Ιράν–Ομάν για τους διαύλους ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ δεν σημαίνει άνοιγμα της θαλάσσιας οδού – Στην Τεχεράνη η πραγματική αλυσίδα αποφάσεων παραμένει αδιαφανής, ενώ στην Ουάσιγκτον Τραμπ και Βανς εκπέμπουν διαφορετικές προτεραιότητες για πυρηνικά και πετρέλαιο<br /><br />Ένα παράδοξο διαμορφώνεται στον πόλεμο ΗΠΑ–Ιράν: όσο πυκνώνουν οι διπλωματικές κινήσεις, τόσο δυσκολότερο γίνεται να προσδιοριστεί ποιος ακριβώς θέτει τους όρους της διαπραγμάτευσης – και στις δύο πλευρές.<br /><br />Η συμφωνία που ανακοίνωσε η Τεχεράνη με το Ομάν για έναν νέο χάρτη ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ θα μπορούσε εκ πρώτης όψεως να θεωρηθεί σημαντικό βήμα αποκλιμάκωσης. Δεν είναι όμως συμφωνία για πλήρες άνοιγμα των Στενών ούτε συμφωνία ειρήνης.<br /><br />Το ιρανικό υπουργείο Εξωτερικών επιμένει να διαχωρίζει τις τεχνικές συνομιλίες Τεχεράνης–Μουσκάτ από τη μεγάλη διαπραγμάτευση με τις ΗΠΑ. Και την ίδια στιγμή, πίσω από τις κλειστές πόρτες της ιρανικής εξουσίας, ενισχύεται ένα ακόμη μεγαλύτερο ερώτημα:<br /><br />Ποιος αποφασίζει πραγματικά ποια συμφωνία μπορεί να δεχθεί το Ιράν;<div><br />Ιράν και Ομάν συμφώνησαν στον «χάρτη» – Όχι στο άνοιγμα του Ορμούζ<br /><br />Η πρώτη κρίσιμη διάκριση αφορά το τι πραγματικά συμφωνήθηκε.<br /><br />Ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών Esmaeil Baghaei ανακοίνωσε στις 15 Αυγούστου ότι Ιράν και Ομάν κατέληξαν, έπειτα από εβδομάδες τεχνικών διαπραγματεύσεων, σε συμφωνία για χάρτη ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ.<br /><br />Ο ίδιος μάλιστα υποστήριξε ότι η πρόοδος επιτεύχθηκε παρά την αμερικανική παρεμπόδιση των συνομιλιών.<br /><br />Το κρίσιμο, όμως, είναι τι δεν σημαίνει αυτή η συμφωνία.<br /><br />Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Abbas Araghchi έχει παρουσιάσει τις συνομιλίες με το Ομάν ως τεχνική διαδικασία μεταξύ των δύο παράκτιων κρατών και όχι ως υποκατάστατο μιας συνολικής συμφωνίας με τις ΗΠΑ.<br /><br />Με απλά λόγια:<br /><br />άλλο συμφωνούμε από πού μπορούν να κινούνται τα πλοία και άλλο ανοίγουμε ξανά πλήρως τα Στενά.<br /><br />Η Τεχεράνη εξακολουθεί να συνδέει την πλήρη αποκατάσταση της ναυσιπλοΐας με την ικανοποίηση ευρύτερων απαιτήσεών της από την Ουάσιγκτον. </div><div><br />Η μεγάλη ιρανική λίστα απαιτήσεων<br /><br />Και εκεί ακριβώς βρίσκεται το αδιέξοδο.<br /><br />Οι ιρανικοί όροι έχουν πλέον ξεπεράσει κατά πολύ το ζήτημα της ασφαλούς διέλευσης των δεξαμενόπλοιων.<br /><br />Στο τραπέζι βρίσκονται, μεταξύ άλλων, η παύση των αμερικανικών επιθέσεων και στρατιωτικών απειλών, η άρση του αποκλεισμού, η χαλάρωση ή κατάργηση κυρώσεων, η αποδέσμευση παγωμένων ιρανικών κεφαλαίων και οικονομικές αξιώσεις που συνδέονται με τον πόλεμο.<br /><br />Απέναντι σε αυτά βρίσκονται οι επίσης μαξιμαλιστικές αμερικανικές απαιτήσεις.<br /><br />Το αποτέλεσμα είναι ένα διαπραγματευτικό χάσμα που αντί να μικραίνει φαίνεται να διευρύνεται. Το κείμενο που εξετάζουμε επισημαίνει ακριβώς αυτή τη συσσώρευση αμοιβαίων όρων και τη δυσκολία να μετατραπεί η διπλωματική κινητικότητα σε πραγματική ειρηνευτική διαδικασία.<br />Το μεγάλο μυστήριο της Τεχεράνης: Πού βρίσκεται ο Mojtaba Khamenei;<br /><br />Υπάρχει όμως ένα βαθύτερο πρόβλημα.<br /><br />Η νέα ιρανική ηγεσία λειτουργεί μέσα σε ένα πρωτοφανές καθεστώς αδιαφάνειας.<br /><br />Ο νέος Ανώτατος Ηγέτης Ayatollah Mojtaba Khamenei παραμένει ουσιαστικά εκτός δημόσιας θέας μετά την ανάληψη της εξουσίας.<br /><br />Η απουσία του είναι πραγματική και αξιοσημείωτη: δεν εμφανίστηκε ούτε στις δημόσιες τελετές πένθους για τον πατέρα του, Ali Khamenei, με Ιρανούς αξιωματούχους να αποδίδουν την απομόνωσή του στον κίνδυνο δολοφονίας και στις συνθήκες πολέμου.<br /><br />Αυτό δημιουργεί ένα πρόβλημα πολύ μεγαλύτερο από την εικόνα ενός ηγέτη που αποφεύγει τις κάμερες.<br /><br />Δημιουργεί αβεβαιότητα για το πώς ακριβώς λαμβάνονται οι αποφάσεις στην κορυφή του ιρανικού κράτους.<br />Η νέα αρχιτεκτονική εξουσίας του Ιράν<br /><br />Οι ενδείξεις συγκλίνουν στο ότι ο Mojtaba επιχειρεί να αναδιοργανώσει τον μηχανισμό ασφαλείας που κληρονόμησε μετά τα ισχυρά πλήγματα που δέχθηκε η κρατική και στρατιωτική ηγεσία.<br /><br />Σύμφωνα με το υλικό της ανάλυσης, φαίνεται να σχηματίζεται ένα μοντέλο «λειτουργικά διαφοροποιημένης εξουσίας».<br /><br />Ο Khamenei παραμένει στην κορυφή και θεωρητικά έχει τον τελευταίο λόγο. Γύρω του, όμως, αναπτύσσεται ένας στενός κύκλος πολιτικών και ανθρώπων ασφαλείας, ενώ το Ανώτατο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας αναλαμβάνει τον επίσημο συντονισμό, οι υπηρεσίες πληροφοριών διατηρούν επιμέρους αρμοδιότητες και οι μηχανισμοί εσωτερικής ασφαλείας επικεντρώνονται στον έλεγχο του πληθυσμού.<br /><br />Και υπάρχουν εξωτερικές ενδείξεις που ενισχύουν αυτή την εικόνα.<br /><br />Ο Khamenei έχει προχωρήσει σε σημαντικές αλλαγές στον στρατιωτικό μηχανισμό, ενισχύοντας σκληροπυρηνικά στελέχη των Φρουρών της Επανάστασης και προετοιμάζοντας, σύμφωνα με αναλύσεις, το καθεστώς για παρατεταμένη αντιπαράθεση με ΗΠΑ και Ισραήλ. </div><div><br />Γιατί αυτό αφορά άμεσα οποιαδήποτε συμφωνία με τις ΗΠΑ<br /><br />Εδώ βρίσκεται ένας υποτιμημένος γεωπολιτικός κίνδυνος.<br /><br />Δεν αρκεί η Ουάσιγκτον να φτάσει σε συμφωνία με έναν Ιρανό διαπραγματευτή.<br /><br />Πρέπει να γνωρίζει ότι το κέντρο εξουσίας που υπογράφει μπορεί και να επιβάλει τη συμφωνία στο σύνολο του ιρανικού συστήματος.<br /><br />Εάν διαφορετικά τμήματα των Φρουρών της Επανάστασης, των υπηρεσιών πληροφοριών, του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και του στενού περιβάλλοντος του Ανώτατου Ηγέτη αποκτούν μεγαλύτερη αυτονομία, τότε αυξάνεται ο κίνδυνος η εφαρμογή μιας συμφωνίας να γίνει δυσκολότερη.<br /><br />Το ίδιο το αναλυτικό κείμενο επισημαίνει ότι η αναδιάρθρωση μπορεί να προστατεύει το καθεστώς από την παράλυση εάν δολοφονηθούν νέα υψηλόβαθμα στελέχη, αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί κίνδυνο υπερενίσχυσης διαφορετικών κέντρων της ελίτ – και συνεπώς αμφιβολίες για την αντοχή μιας μελλοντικής συμφωνίας.<br />Και η Ουάσιγκτον έχει το δικό της πρόβλημα: Τραμπ εναντίον Βανς στις προτεραιότητες<br /><br />Η εικόνα όμως δεν είναι καθαρότερη στην άλλη πλευρά.<br /><br />Μόλις πριν από λίγες ημέρες ο αντιπρόεδρος JD Vance δήλωσε ότι η υπ’ αριθμόν ένα προτεραιότητα της κυβέρνησης στον πόλεμο με το Ιράν είναι να κρατηθούν χαμηλά οι τιμές πετρελαίου και βενζίνης για τους Αμερικανούς.<br /><br />Και τότε παρενέβη ο ίδιος ο Donald Trump.<br /><br />Ο Αμερικανός πρόεδρος ξεκαθάρισε στις 17 Αυγούστου ότι ο «number one Goal is, and always will be» να μην αποκτήσει το Ιράν πυρηνικό όπλο.<br /><br />Δεν πρόκειται για ασήμαντη λεκτική διαφοροποίηση.<br /><br />Ο ένας βάζει μπροστά ενέργεια και τιμές.<br /><br />Ο άλλος βάζει μπροστά πυρηνική αποτροπή και εθνική ασφάλεια.</div><div><br />Το πετρέλαιο επιστρέφει στο κέντρο του πολέμου<br /><br />Η τοποθέτηση Βανς έχει σαφή πολιτική λογική.<br /><br />Τα Στενά του Ορμούζ αποτελούν μία από τις σημαντικότερες ενεργειακές αρτηρίες στον κόσμο και η αναστάτωση στη ναυσιπλοΐα έχει εκτοξεύσει το ενεργειακό ρίσκο.<br /><br />Η αγορά το δείχνει ήδη. Το Brent έκλεισε την εβδομάδα στα 94,39 δολάρια το βαρέλι, έχοντας συμπληρώσει έξι συνεχόμενες ημέρες ανόδου, καθώς οι αγορές παρακολουθούν τη νέα αμερικανική στρατηγική οικονομικής ασφυξίας κατά της Τεχεράνης και τη συνεχιζόμενη διαταραχή στο Ορμούζ.<br /><br />Και με τις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ να πλησιάζουν, το κόστος της ενέργειας αποκτά αναπόφευκτα εσωτερική πολιτική διάσταση για τον Λευκό Οίκο. Η οικονομική επιβάρυνση από τον πόλεμο και οι υψηλότερες τιμές καυσίμων έχουν ήδη εξελιχθεί σε πολιτικό πρόβλημα για τον Τραμπ.<br />Ο Τραμπ ανεβάζει ακόμη περισσότερο τους τόνους για το Ορμούζ<br /><br />Και ενώ η διπλωματία αναζητεί δρόμο αποκλιμάκωσης, η ρητορική του Αμερικανού προέδρου κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση.<br /><br />Ο Trump έχει φτάσει πλέον να παρουσιάζει τα Στενά του Ορμούζ ως «American territory», υποστηρίζοντας ότι οι ΗΠΑ ελέγχουν τη θαλάσσια οδό. Οι δηλώσεις προκάλεσαν άμεση ιρανική αντίδραση, ενώ δεν μεταβάλλουν φυσικά το διεθνές νομικό καθεστώς της περιοχής.<br /><br />Το ενδιαφέρον είναι ότι προηγουμένως είχε προτείνει ακόμη και τέλος 20% σε προϊόντα που θα διέρχονταν από τα Στενά, σχέδιο από το οποίο στη συνέχεια υποχώρησε.<br /><br />Άρα το Ορμούζ έχει πάψει να είναι απλώς μια ναυτική δίοδος.<br /><br />Έχει γίνει ταυτόχρονα στρατιωτικό μέτωπο, ενεργειακό όπλο, διαπραγματευτικό χαρτί και πεδίο σύγκρουσης δύο διαφορετικών αντιλήψεων κυριαρχίας.<br />Από τον πόλεμο των πυραύλων στον οικονομικό στραγγαλισμό<br /><br />Υπάρχει πλέον και μία σημαντική αλλαγή στην αμερικανική στρατηγική.<br /><br />Ο Trump ανακοίνωσε μια νέα, εξαιρετικά επιθετική εκστρατεία οικονομικής πίεσης κατά του Ιράν, απειλώντας ακόμη και τρίτες χώρες που θα συνεχίσουν να παρέχουν οικονομικές διεξόδους στην Τεχεράνη.<br /><br />Η στροφή έρχεται σε μια στιγμή κατά την οποία οι στρατιωτικές επιλογές των ΗΠΑ εμφανίζονται περισσότερο περιορισμένες και η κυβέρνηση επιχειρεί να μεταφέρει το βάρος από την άμεση στρατιωτική σύγκρουση στην οικονομική ασφυξία.<br /><br />Έτσι δημιουργείται ένα νέο παράδοξο.<br /><br />Η Τεχεράνη συζητά με το Ομάν τεχνικούς μηχανισμούς ασφαλούς ναυσιπλοΐας.<br /><br />Η Ουάσιγκτον αυξάνει την οικονομική πίεση.<br /><br />Ο Trump μιλά για αμερικανικό έλεγχο του Ορμούζ.<br /><br />Ο Vance βάζει πρώτο το πετρέλαιο.<br /><br />Ο Trump απαντά ότι πρώτα είναι τα πυρηνικά.<br /><br />Και μέσα στο Ιράν παραμένει ασαφές ποιο ακριβώς κέντρο εξουσίας καθορίζει μέχρι πού μπορεί να υποχωρήσει η χώρα.<br />Το πραγματικό πρόβλημα: Δύο πλευρές χωρίς καθαρή τελική συμφωνία<br /><br />Γι’ αυτό το ουσιαστικό πρόβλημα των διαπραγματεύσεων δεν είναι πλέον μόνο πόσο απέχουν οι όροι των δύο πλευρών.<br /><br />Είναι εάν υπάρχει σε καθεμία από τις δύο πρωτεύουσες μία σταθερή στρατηγική που μπορεί να επιβιώσει μέχρι την υπογραφή – και μετά από αυτή.<br /><br />Στην Τεχεράνη υπάρχει αδιαφάνεια ως προς τη λειτουργία της νέας εξουσίας.<br /><br />Στην Ουάσιγκτον υπάρχει εμφανής διαφοροποίηση ως προς την ιεράρχηση των στόχων.<br /><br />Και ανάμεσά τους βρίσκονται τα Στενά του Ορμούζ, από τα οποία εξαρτώνται κρίσιμες παγκόσμιες ενεργειακές ροές.<br /><br />Η συμφωνία Ιράν–Ομάν μπορεί επομένως να ανοίγει έναν διάδρομο για τα πλοία. Δεν ανοίγει ακόμη διάδρομο προς την ειρήνη.<br /><br />Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι μόνο τι απαιτεί η Τεχεράνη και τι απαιτεί η Ουάσιγκτον. Είναι ποιος έχει τελικά την εξουσία να πει το «ναι» – και να εγγυηθεί ότι αυτό το «ναι» θα εξακολουθεί να ισχύει την επόμενη ημέρα.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ιράν–ΗΠΑ: Ποιος αποφασίζει τελικά; Το θολό κέντρο εξουσίας στην Τεχεράνη και η «διπλή γραμμή» Τραμπ.

Βασιλης Διαμαντακος  Η συμφωνία Ιράν–Ομάν για τους διαύλους ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ δεν σημαίνει άνοιγμα της θαλάσσιας οδού – Στην ...

Διαβάστε την συνέχεια

«Θερμό» φθινόπωρο στο Αιγαίο: Η Αθήνα προετοιμάζεται για σενάρια κλιμάκωσης. Τα οπλισμένα F-16, το Ισραήλ και το τέλος των «ήρεμων νερών»

<img height="94" src="https://www.onalert.gr/app/uploads/2026/08/TURKISH-F-16-DVIDS-990x660.jpg" width="756" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Το ΓΕΕΘΑ προετοιμάζεται για ελεγχόμενη αύξηση της έντασης στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο από την τουρκική πλευρά</span></h3><b>Κώστας Σαρικάς</b><br />Για ένα φθινόπωρο αυξημένης έντασης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και κυρίως πάνω από το Αιγαίο προετοιμάζεται η Αθήνα, καθώς οι τελευταίες κινήσεις της Άγκυρας δείχνουν ότι η περίοδος των λεγόμενων «ήρεμων νερών» βρίσκεται πλέον σε οριακό σημείο.<br /><br />Στο ΓΕΕΘΑ παρακολουθούν με ιδιαίτερη προσοχή την επιστροφή των τουρκικών μαχητικών σε πρακτικές που είχαν περιοριστεί σημαντικά τα προηγούμενα χρόνια, δηλαδή σε μαζικές παραβιάσεις, πτήσεις οπλισμένων F-16 και ακόμη και εμπλοκές με ελληνικά μαχητικά κατά τη διαδικασία αναχαίτισης.<br /><br />Η εικόνα των τελευταίων εβδομάδων δεν αντιμετωπίζεται ως μια σειρά αποσπασματικών περιστατικών. Αντίθετα, αξιολογείται σε συνδυασμό με μια σειρά γεωπολιτικών και στρατιωτικών εξελίξεων οι οποίες προκαλούν έντονο εκνευρισμό στην Άγκυρα.<br /><br />Η επανεκκίνηση του σχεδιασμού για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου, η ενίσχυση του στρατηγικού άξονα Αθήνας – Ιερουσαλήμ, η αντιπαράθεση Τουρκίας – Ισραήλ στη Συρία και η επιτάχυνση των ελληνικών εξοπλιστικών προγραμμάτων δημιουργούν ένα νέο περιβάλλον στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Και στην Αθήνα εκτιμούν ότι η Τουρκία ενδέχεται να επιχειρήσει να απαντήσει σε αυτό το περιβάλλον με τον τρόπο που γνωρίζει καλύτερα που δεν είναι άλλος από τη στρατιωτική πίεση, με αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων και ελεγχόμενη αύξηση της έντασης στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Τα οπλισμένα F-16 επέστρεψαν στο Αιγαίο<br /><br />Τα στοιχεία των τελευταίων ημερών είναι ενδεικτικά. Στις 18 Αυγούστου η τουρκική αεροπορική δραστηριότητα εκτοξεύθηκε στις 25 παραβιάσεις του Εθνικού Εναέριου Χώρου και στις 14 παραβάσεις των κανόνων εναέριας κυκλοφορίας στο FIR Αθηνών. Συνολικά επτά τουρκικά F-16, τέσσερα UAV και ένα CN-235 κινήθηκαν πάνω από το Αιγαίο, ενώ δύο από τα τουρκικά μαχητικά ήταν οπλισμένα. Κατά τη διαδικασία αναχαίτισης σημειώθηκε και εμπλοκή με ελληνικά μαχητικά. <br /><br />Δεν επρόκειτο, όμως, για μεμονωμένο περιστατικό. Στις 6 Αυγούστου ένα ζεύγος οπλισμένων τουρκικών F-16 είχε επίσης πραγματοποιήσει παραβιάσεις, με μία από τις αναχαιτίσεις να εξελίσσεται σε εμπλοκή, ενώ μαζί με τα μαχητικά είχαν πετάξει ATR-72 και UAV. <br /><br />Η ποιοτική διαφοροποίηση είναι αυτή που προβληματίζει περισσότερο το ελληνικό επιτελείο. Για μεγάλο χρονικό διάστημα η Άγκυρα είχε μεταφέρει σημαντικό μέρος της δραστηριότητας πάνω από το Αιγαίο στα UAV και στα αεροσκάφη συλλογής πληροφοριών και ηλεκτρονικού πολέμου, αποφεύγοντας την επιστροφή σε μαζικές εξόδους μαχητικών.<br /><br />Τώρα τα F-16 επανέρχονται. Και μάλιστα οπλισμένα. Η Αθήνα δεν επιθυμεί σε καμία περίπτωση να ακολουθήσει την Τουρκία σε έναν ανεξέλεγκτο κύκλο κλιμάκωσης.<br /><br />Η εντολή, ωστόσο, παραμένει σαφής και αμετάβλητη. Κάθε παραβίαση αντιμετωπίζεται, κάθε τουρκικό αεροσκάφος αναγνωρίζεται και αναχαιτίζεται και η Πολεμική Αεροπορία διατηρεί την απαιτούμενη ετοιμότητα ώστε να απαντήσει άμεσα σε οποιαδήποτε αλλαγή των δεδομένων.<br />Η ηλεκτρική διασύνδεση και ο γαλλικός παράγοντας<br /><br />Στην κορυφή των ζητημάτων που φαίνεται να προκαλούν έντονη δυσφορία στην Άγκυρα βρίσκεται ξανά η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου.<br /><br />Η συμφωνία της 5ης Αυγούστου για την είσοδο του γαλλικού ομίλου Meridiam ως πλειοψηφικού μετόχου στην εταιρεία Great Sea Interconnector και η παράλληλη συμφωνία ΑΔΜΗΕ, GSI και Nexans για τις θαλάσσιες έρευνες βυθού έδωσαν νέα δυναμική σε ένα έργο το οποίο η Τουρκία έχει ήδη επιχειρήσει στο παρελθόν να παρεμποδίσει. <br /><br />Για την Αθήνα το ζήτημα δεν αφορά απλώς ένα ενεργειακό έργο. Αφορά το δικαίωμα Ελλάδας και Κύπρου να υλοποιούν ένα ευρωπαϊκό έργο χωρίς την ανάγκη τουρκικής έγκρισης και χωρίς η Άγκυρα να μπορεί, μέσω στρατιωτικής πίεσης, να επιβάλει τετελεσμένα.<br /><br />Ταυτόχρονα, η ισχυρή πλέον γαλλική εμπλοκή προσδίδει διαφορετική γεωπολιτική διάσταση στο πρόγραμμα. Η Αθήνα γνωρίζει ότι μια νέα έξοδος ερευνητικών πλοίων στην Ανατολική Μεσόγειο μπορεί να αποτελέσει σημείο τριβής και γι’ αυτό ο επιχειρησιακός σχεδιασμός εξετάζει όλα τα ενδεχόμενα.<br /><br />Η ενδεχόμενη παρουσία γαλλικών πολεμικών Μονάδων στην ευρύτερη περιοχή θα προσέθετε έναν ακόμη παράγοντα στην εξίσωση και θα καθιστούσε σαφές ότι το έργο δεν αποτελεί αποκλειστικά ελληνοτουρκική υπόθεση.<div><br />Ο άξονας Αθήνας – Ιερουσαλήμ ενοχλεί την Άγκυρα<br /><br />Ο δεύτερος μεγάλος παράγοντας είναι η εντυπωσιακή ενίσχυση της στρατηγικής και στρατιωτικής συνεργασίας Ελλάδας – Ισραήλ.<br /><br />Η επίσκεψη του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ, Στρατηγού Δημήτριου Χούπη, στο Ισραήλ και η συνάντησή του με τον Ισραηλινό ομόλογό του, Αντιστράτηγο Eyal Zamir, είχε ιδιαίτερη σημασία. Όπως τονίστηκε και από ελληνικής πλευράς, η επίσκεψη επιβεβαίωσε τη στρατηγική βαρύτητα της εδραιωμένης πλέον στρατιωτικής σχέσης των δύο κρατών και την πρόθεση περαιτέρω εμβάθυνσης της συνεργασίας.<br /><br />Πρόκειται για σχέση η οποία δεν περιορίζεται πλέον σε κοινές ασκήσεις και συνεκπαιδεύσεις.<br /><br />Η Ελλάδα έχει προχωρήσει σε ένα εκτεταμένο πλέγμα συμφωνιών με την ισραηλινή αμυντική βιομηχανία. Τον Απρίλιο υπεγράφη η διακρατική συμφωνία για την απόκτηση των PULS, συνολικής αξίας περίπου 650 εκατ. ευρώ, με πυρομαχικά διαφορετικής εμβέλειας και πρόβλεψη βιομηχανικής συνεργασίας με ελληνικές εταιρείες. <br /><br />Παράλληλα, βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη το μεγάλο πρόγραμμα των SPIKE, το οποίο αφορά διαφορετικές εκδόσεις του ισραηλινού πυραυλικού συστήματος. SPIKE NLOS για τα Apache AH-64A, Naval SPIKE ER/NLOS για μονάδες του Πολεμικού Ναυτικού και SPIKE NMT για χερσαίες μονάδες. Οι σχετικές διακρατικές συμφωνίες Ελλάδας – Ισραήλ έχουν υπογραφεί από το 2023, ενώ αναμένονται και τα αεροπορικά όπλα Rampage και Spice.<br /><br />Τα όπλα αυτά πρόκειται σταδιακά να δημιουργήσουν ένα εκτεταμένο δίκτυο προσβολής στόχων σε μεγάλες αποστάσεις, από τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και τον Έβρο έως τα επιθετικά ελικόπτερα και τις μονάδες επιφανείας.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.onalert.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Θερμό» φθινόπωρο στο Αιγαίο: Η Αθήνα προετοιμάζεται για σενάρια κλιμάκωσης. Τα οπλισμένα F-16, το Ισραήλ και το τέλος των «ήρεμων νερών»

Το ΓΕΕΘΑ προετοιμάζεται για ελεγχόμενη αύξηση της έντασης στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο από την τουρκική πλευρά Κώστας Σαρικάς Για ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Τουρκία εξέδωσε διεθνές ένταλμα σύλληψης κατά του Νετανιάχου.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/Netanyahu.jpg"><img height="113" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/Netanyahu-1068x601.jpg" width="746" /></a><br /><br />Διεθνές ένταλμα σύλληψης κατά του πρωθυπουργού του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, καθώς και ενός ακόμα Ισραηλινού πολίτη, εξέδωσε η Τουρκία. Την είδηση ανακοίνωσε ο Τούρκος υπουργός Δικαιοσύνης, Ακίν Γκιουρλέκ, στο πλαίσιο της δικαστικής έρευνας για την ένοπλη αναχαίτιση του ανθρωπιστικού «Στολίσκου για τη Γάζα» (Global Sumud Flotilla) και την παράνομη κράτηση των επιβαινόντων ακτιβιστών.<br /><br />Το αίτημα προς την Interpol και το ιστορικό της επιχείρησης<br /><br />Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση της Άγκυρας, το υπουργείο Δικαιοσύνης ζήτησε από το υπουργείο Εσωτερικών την έκδοση «κόκκινης αγγελίας» (Red Notice) μέσω της Interpol, με σκοπό τον εντοπισμό και τη διεθνή σύλληψη του Ισραηλινού πρωθυπουργού και του Αφέκ Μόσκοβιτς.<br /><br />Το Περιστατικό: Η υπόθεση αφορά την ένοπλη έφοδο των ισραηλινών δυνάμεων τον Μάιο του 2026 σε διεθνή ύδατα εναντίον του στόλου που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα.<br /><br />Οι Καταγγελίες: Βίντεο από τη ζωντανή μετάδοση της πορείας έδειξαν στρατιώτες να ανοίγουν πυρ εναντίον των σκαφών, ενώ εκπρόσωπος του στολίσκου κατήγγειλε ότι συνολικά έξι πλοιάρια μπήκαν στο στόχαστρο των δυνάμεων καταστολής.<br /><br />Τα Εντάλματα: Τα αρχικά εντάλματα σύλληψης είχαν εκδοθεί από τις τουρκικές δικαστικές αρχές ήδη από τις 14 Ιουλίου 2026.<div><br />Βαρύτατες κατηγορίες και δηλώσεις της Άγκυρας<br /><br />Οι Νετανιάχου και Μόσκοβιτς βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα ευρύ κατηγορητήριο για ενέργειες σε διεθνή ύδατα. Οι κατηγορίες περιλαμβάνουν «γενοκτονία», «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας», «διακεκριμένη στέρηση της ελευθερίας», «βασανιστήρια», «εκ προθέσεως πρόκληση σωματικής βλάβης», καθώς και «αεροπειρατεία ή κατάληψη μέσων μεταφοράς».<br /><br />Αντίδραση Ερντογάν: Ο Τούρκος πρόεδρος Ρεζέπ Ταγίπ Ερντογάν καταδίκασε έντονα τη στρατιωτική επέμβαση εναντίον των ακτιβιστών, αποκαλώντας τους «ταξιδιώτες της ελπίδας» και ζητώντας διεθνή κινητοποίηση.<br /><br />Μήνυμα κατά της Ατιμωρησίας: Ο υπουργός Δικαιοσύνης Ακίν Γκιουρλέκ ξεκαθάρισε ότι η Τουρκία θα εξαντλήσει κάθε μέσο του εθνικού και διεθνούς δικαίου, τονίζοντας πως «δεν θα επιτραπεί να συγκαλυφθούν τα εγκλήματα ούτε να προστατευθούν οι υπεύθυνοι πίσω από μια ασπίδα ατιμωρησίας».</div><div><br /><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Τουρκία εξέδωσε διεθνές ένταλμα σύλληψης κατά του Νετανιάχου.

Διεθνές ένταλμα σύλληψης κατά του πρωθυπουργού του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, καθώς και ενός ακόμα Ισραηλινού πολίτη, εξέδωσε η Τουρκία. ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ημερολόγιο μιας γεωπολιτικής ιδέας… Ό,τι προηγήθηκε της “Συμφωνίας της Μέκκας”.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTgGcgP5XjuGkmqYgKckeSY_YkLbCkzTC6fywR1AhCjK3EVQAZ7DWj7zujP&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="452" data-original-width="678" height="85" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTgGcgP5XjuGkmqYgKckeSY_YkLbCkzTC6fywR1AhCjK3EVQAZ7DWj7zujP&s=10" width="752" /></a></div><div>Δρ. <b>Σωτήρης Καμενόπουλος</b></div>Σε προηγούμενο άρθρο μας προσπαθήσαμε να συσχετίσουμε την πρόσφατη συμφωνία Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν με τη συμφωνία Sykes-Picot. Η αμυντική συμφωνία Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν μπορεί να ιδωθεί ως μια ακόμη περιφερειακή συμφωνία ασφαλείας. Αν όμως εξετάσει κανείς ημερολογιακά όσα προηγήθηκαν, εμφανίζεται ίσως ένα ενδιαφέρον μοτίβο…<br /><br />Η Sykes-Picot επανήλθε σταδιακά στη γεωπολιτική συζήτηση ως σύμβολο μιας τάξης που αμφισβητείται, ενώ παράλληλα αναδεικνυόταν η στρατηγική σχέση Άγκυρας–Ριάντ–Ισλαμαμπάντ. Το ερώτημα είναι εάν η συμφωνία της Μέκκας αποτελεί ένα ακόμη βήμα προς αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί «Reverse Sykes-Picot». Ας εξετάσουμε ημερολογιακά τα γεγονότα και τις αναφορές στη Sykes-Picot πριν και μετά τη συμφωνία Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας, Πακιστάν.<br />Πριν τη Συμφωνία της Μέκκας<br /><br />21 Ιουνίου 2025: Η προειδοποίηση Ερντογάν<br />Η αφετηρία βρίσκεται ένα χρόνο πίσω. Στις 21 Ιουνίου 2025. Ο Ερντογάν <a href="https://www.euronews.com/my-europe/2025/06/21/turkish-president-erdogan-warns-against-new-sykes-picot-order-in-the-middle-east">αναφέρεται αυτολεξεί στη συμφωνία Sykes-Picot και προειδοποιεί</a>, κατά τη σύνοδο του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας στην Κωνσταντινούπολη: “We will not allow the establishment of a new Sykes-Picot order in our region with borders to be drawn in blood.” Η δήλωση Ερντογάν έχει ιδιαίτερη σημασία. Η Άγκυρα χρησιμοποιεί τη Sykes-Picot όχι ως ιστορική αναφορά, αλλά ως σύμβολο μιας ενδεχόμενης νέας αναδιάταξης της Μέσης Ανατολής.<br /><br />24 Σεπτεμβρίου 2025: Από τη Sykes-Picot στη Γάζα<br />Τρεις μήνες αργότερα, το Middle East Eye δημοσιεύει ανάλυση με τον χαρακτηριστικό τίτλο «<a href="https://www.middleeasteye.net/opinion/sykes-picot-gaza-israel-redraws-borders-impose-regional-hegemony">From Sykes-Picot to Gaza, Israel redraws borders to impose regional hegemony</a>». Όπως φαίνεται, η συζήτηση έχει πλέον μετατοπιστεί από την ιστορική συμφωνία του 1916 στη σύγχρονη μάχη για το ποιος θα διαμορφώσει την επόμενη γεωπολιτική πραγματικότητα της Μέσης Ανατολής.<br /><br />12 Φεβρουαρίου 2026: Εμφανίζεται το τρίγωνο<br />Στις 12 Φεβρουαρίου 2026, <a href="https://www.jordannews.jo/Section-29/Analysis/The-Pakistan-Saudi-Turkish-Alliance-A-Strategic-Reading-of-Its-Opportunities-and-Limits-48817">το Jordan News εξετάζει την αναδυόμενη σχέση</a> Πακιστάν, Σαουδικής Αραβίας, Τουρκίας. Και εδώ εμφανίζεται η κρίσιμη αναφορά στη Sykes-Picot: «The region’s geopolitical boundaries, including those established by the Sykes–Picot agreement, are no longer immutable.» Δηλαδή, τα γεωπολιτικά όρια της περιοχής δεν θεωρούνται πλέον αμετάβλητα. Η διατύπωση είναι αξιοσημείωτη επειδή αφορά ακριβώς τα τρία κράτη που λίγους μήνες αργότερα θα υπογράψουν τη συμφωνία της Μέκκας.<br /><br />7 Μαρτίου 2026: «Sykes-Picot 2026»<br />Στις 7 Μαρτίου 2026 το Middle East Eye δημοσιεύει άρθρο με τίτλο «<a href="https://www.middleeasteye.net/news/israeli-commentator-says-iran-war-could-signal-end-sykes-picot-order">Israeli commentator says Iran war will lead to ‘Sykes-Picot 2026</a>» συνδέοντας τον πόλεμο με το Ιράν και την ευρύτερη αναδιάταξη της περιοχής με το ενδεχόμενο μιας νέας περιφερειακής τάξης. Η Sykes-Picot έχει πλέον μετατραπεί σε μεταφορά για την αλλαγή του συστήματος ισχύος στη Μέση Ανατολή.<br /><br />7 Αυγούστου 2026: Η συμφωνία της Μέκκας<br />Έπειτα έρχεται το γεγονός: Τουρκία, Σαουδική Αραβία και Πακιστάν υπογράφουν στη Μέκκα τη Makkah Joint Defence Agreement, σύμφωνα με την οποία επίθεση εναντίον ενός από τα τρία κράτη θα θεωρείται επίθεση εναντίον και των τριών. Η συμφωνία ενισχύει έναν νέο μηχανισμό περιφερειακής αποτροπής.<div><br />Μετά τη συμφωνία της Μέκκας<br /><br />8 Αυγούστου 2026: Η «αντιστροφή» αποκτά περιεχόμενο<br />Μία ημέρα μετά την υπογραφή, το τουρκικό ANKASAM δημοσιεύει ανάλυση του Τούρκου Prof. Dr. Mehmet Seyfettin Erol με τίτλο <a href="https://www.ankasam.org/the-return-of-islamic-geopolitics-a-new-regional-security-architecture-in-the-middle-east-and-the-mecca-pact">The Return of Islamic Geopolitics: A New Regional Security Architecture in the Middle East and the Mecca Pact</a>. Εδώ η σύνδεση γίνεται πλέον ρητή.<br /><br /><br />Ο Erol γράφει αναφερόμενος στη Sykes-Picot: «The Mecca Joint Defense Agreement and the multilayered structures surrounding it send a clear message to the world about a return to historical codes, by breaking the mental and strategic shackles of the Sykes–Picot borders imposed a century ago.» Δηλαδή, η συμφωνία στέλνει μήνυμα «επιστροφής σε ιστορικούς κώδικες», σπάζοντας τα πνευματικά και στρατηγικά δεσμά των συνόρων της Sykes-Picot borders που επιβλήθηκαν έναν αιώνα πριν.<br /><br />13 Αυγούστου 2026: Μία ανάλυση από την Ινδία<br />Το Hindustan Times, λίγες ημέρες αργότερα, <a href="https://www.msn.com/en-in/news/other/mecca-pact-regional-fix-to-hedge-against-a-fickle-us/ar-AA29ZZBh">κάνει επίσης την ιστορική σύνδεση</a>, χαρακτηρίζοντας τη συμφωνία σημείο καμπής, περισσότερο από έναν αιώνα μετά τη Sykes-Picot, και μιλώντας για προσπάθεια δημιουργίας νέας περιφερειακής αρχιτεκτονικής ασφαλείας:<br /><br />«The Mecca agreement also seeks to address security issues with regional solutions. (…) it carries immense symbolic significance over a century after Western powers arbitrarily divided West Asia and made the region dependent on others for security. The region is now attempting to build a new security architecture. Whether it can overcome the long shadow of Sykes-Picot’s colonial geopolitics, however, remains to be seen.»</div><div><br />Συμπερασματικά<br /><br />Τα σημάδια πριν και μετά τη συμφωνία Τουρκίας, Πακιστάν, Σαουδικής Αραβίας ήταν εκεί. Και όλα καταδείκνυαν ότι η συγκεκριμένη συμφωνία συσχετίζεται με τη συμφωνία Sykes-Picot του 1916. Δεν αποτελεί υπερβολή εάν κάποιος θεωρήσει τη νέα συμφωνία ως μία προσπάθεια των αραβικών χωρών να αντιστρέψουν τη συμφωνία Sykes-Picot δημιουργώντας μία «Reverse Sykes-Picot».<br />Και το κερασάκι στην τούρτα: Η Μέκκα ως συμβολισμός…<br /><br />Η επιλογή της Μέκκας ως τόπος υπογραφής στης πρόσφατης συμφωνίας Τουρκίας, Πακιστάν, Σαουδικής Αραβίας προσθέτει μια ιδιαίτερη συμβολική διάσταση. Η Sykes-Picot του 1916 ήταν συμφωνία ευρωπαϊκών δυνάμεων για τον μετα-οθωμανικό χώρο. Η νέα συμφωνία υπογράφεται, έναν αιώνα αργότερα, από τρεις μουσουλμανικές δυνάμεις στην ιερότερη πόλη του Ισλάμ. Αν αυτό ήταν συνειδητός συμβολισμός, δεν έχει αποδειχθεί. Η σημειολογία όμως είναι δύσκολο να αγνοηθεί.<br /><br />Η Sykes-Picot του 1916 ήταν προϊόν βρετανικής και γαλλικής συνεννόησης για τις ζώνες επιρροής στον υπό κατάρρευση οθωμανικό χώρο. Και εδώ υπάρχει μια κρίσιμη λεπτομέρεια: παράλληλα με τις διαπραγματεύσεις Sykes–Picot, οι Βρετανοί διαπραγματεύονταν με τον Χουσεΐν μπιν Αλί, τον Sharif of Mecca, για μια υποσχόμενη αραβική ανεξαρτησία μετά τον πόλεμο. Άρα η Μέκκα βρίσκεται ήδη, με έναν παράδοξο τρόπο, στο ίδιο ιστορικό κάδρο με τη Sykes-Picot.<br /><br />Προσωπική εκτίμηση του υπογράφοντος, είναι, ότι η επιλογή της Μέκκας ως τοποθεσία για την πρόσφατη συμφωνία δεν είναι καθόλου τυχαία: αποτελεί συνειδητή επιλογή των τριών χωρών ώστε να επιδείξουν ότι τα σύνορα της Sykes-Picot θα αλλάξουν. Ας θυμίσουμε κάτι σχετικώς με τη Sykes-Picot: Επηρέασε τόσο την Ελλάδα όσο και το Ισραήλ. Κάποιοι, σε Αθήνα και Ιερουσαλήμ, ας το έχουν υπόψιν τους. Επίσης: Η Sykes-Picot ήταν μία συμφωνία για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων…</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ημερολόγιο μιας γεωπολιτικής ιδέας… Ό,τι προηγήθηκε της “Συμφωνίας της Μέκκας”.

Δρ. Σωτήρης Καμενόπουλος Σε προηγούμενο άρθρο μας προσπαθήσαμε να συσχετίσουμε την πρόσφατη συμφωνία Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστά...

Διαβάστε την συνέχεια

Φόβος και τρόμος στους “ειρηνόφιλους” της εξωτερικής πολιτικής;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcT4ikaMnwpG1mfMK-YGyZQooRK_Cb-bI2IfPsjaCK3c2gI4k1jbui3ba7Ed&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="452" data-original-width="679" height="85" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcT4ikaMnwpG1mfMK-YGyZQooRK_Cb-bI2IfPsjaCK3c2gI4k1jbui3ba7Ed&s=10" width="741" /></a></div><br /><div><b>Μιχαήλ Βασιλείου</b></div>Έκδηλη είναι η ανησυχία στην Αθήνα από την παρόξυνση της τουρκικής αναθεωρητικής ατζέντας. Η μεταβατική περίοδος που διέρχεται το διεθνές σύστημα που έχει απομακρύνει και το τελευταίο φύλλο συκής τήρησης κάποιας νομιμότητας, μοιάζει ιδανική ευκαιρία για την Τουρκία. Όλα δείχνουν ότι προετοιμάζεται να κάνει κίνηση. Κατά προτίμηση να γονατίσει την Ελλάδα χωρίς να πέσει τουφεκιά. Τι κάνουμε;<br /><br />Ποιος μπορεί να ξεχάσει τα φοβερά και τρομερά επιχειρήματα μιας άλλης εποχής… «και τι θέλατε, να γίνει πόλεμος;»! Όσοι επιχειρηματολογούσαμε εκείνη την εποχή ότι η Ελλάδα έστελνε το πιο λανθασμένο μήνυμα στην Άγκυρα, αποδεικνύεται ότι και δικαιωνόμαστε και… χάναμε τα λόγια μας. Η ειρωνεία της ιστορίας όμως είναι, ότι πολλοί εκ των υποστηρικτών τέτοιων απόψεων τότε, εξακολουθούν σήμερα να βρίσκονται στα πράγματα. Έχουν μεταβληθεί σε αντρειωμένους υποστηρικτές των «εθνικών δικαίων»! Διαφημίζουν σε καθημερινή βάση τα εξοπλιστικά αποκτήματα της Ελλάδας, έχοντας παπαγαλίσει κατ’ ανάγκη ακόμα και τους τύπους των οπλικών συστημάτων, ενώ κάποτε τους έμοιαζαν… κινέζικα. <a href="https://www.defence-point.gr/fovos-kai-tromos-stoys-quot-eirinofiloys-quot-tis-exoterikis-politikis"><b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Φόβος και τρόμος στους “ειρηνόφιλους” της εξωτερικής πολιτικής;

Μιχαήλ Βασιλείου Έκδηλη είναι η ανησυχία στην Αθήνα από την παρόξυνση της τουρκικής αναθεωρητικής ατζέντας. Η μεταβατική περίοδος που διέρχε...

Διαβάστε την συνέχεια

Κατασκοπευτικό θρίλερ με τους Αζέρους σε Σούδα & Ακρωτήρι.

<a href="https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2026/08/DOC.20260821.104094808.5069228.jpg?v=1787372584"><img height="82" src="https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2026/08/DOC.20260821.104094808.5069228-660x370.jpg?v=1787372586" width="731" /></a><br /><br /><div><b>Γιάννης Σουλιώτης</b><br />Κρατούνται ως ύποπτοι κατασκοπείας, αλλά δεν εκκρεμεί δίωξη εις βάρος τους<br />Σε δικαστικό θρίλερ εξελίσσεται η υπόθεση σύλληψης σε Ελλάδα και Κύπρο δύο αζερικής καταγωγής ανδρών που θεωρούνται ύποπτοι για κατασκοπεία υπέρ του Ιράν. Συνελήφθησαν σε Αθήνα και Λεμεσό, ο πρώτος φέτος τον Μάρτιο και ο δεύτερος στα τέλη Ιουλίου. Εκτοτε παραμένουν υπό κράτηση, παρότι σε Ελλάδα και Κύπρο δεν εκκρεμεί δίωξη εις βάρος τους για το αδίκημα της κατασκοπείας.<br />Το χρονικό<br /><br />Οι δύο άνδρες εντοπίστηκαν με βάση στοιχεία που διαβίβασε στις διωκτικές αρχές των δύο χωρών η υπηρεσία πληροφοριών χώρας εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης. Στην Ελλάδα η σύλληψη είχε γίνει στις 2 Μαρτίου στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», όπου οάνδρας είχε μεταβεί πιθανόν με πρόθεση να διαφύγει από τη χώρα. Ενα εικοσιτετράωρο νωρίτερα είχε ταξιδέψει στην Αθήνα από την Κρήτη, όπου είχε καταλύσει για περίπου 20 ημέρες, με τις Αρχές να θεωρούν ότι φωτογράφιζε τις κινήσεις πολεμικών πλοίων στη ναυτική βάση της Σούδας για λογαριασμό του Ιράν.<br /><br />Εντοπίστηκαν σε Αθήνα και Λεμεσό, ο πρώτος φέτος τον Μάρτιο και ο δεύτερος στα τέλη Ιουλίου – Δεν έχει ολοκληρωθεί η έρευνα για τον πρώτο, ενώ έπαυσε η ποινική δίωξη εις βάρος του δεύτερου.<br /><br />Την υπόθεση είχε αρχικά χειριστεί η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, στην οποία είχε διαβιβαστεί η πληροφορία για τη δράση του 36χρονου αζερικής καταγωγής Γεωργιανού υπηκόου. Οταν, ωστόσο, στις 2 Μαρτίου ο ύποπτος μετέβη στο αεροδρόμιο και καθώς εις βάρος του δεν είχε εκδοθεί ένταλμα σύλληψης (η ΕΥΠ δεν έχει σχετική δυνατότητα), ανέκυψε η ανάγκη να βρεθεί τρόπος για την ακινητοποίηση και κράτησή του.<br /><br />Από την Αστυνομία εκδόθηκε εις βάρος του το διοικητικό μέτρο της απαγόρευσης εισόδου στη χώρα με το αιτιολογικό ότι συνιστούσε απειλή για τη δημόσια ασφάλεια. Δυνάμει αυτού του μέτρου και καθώς ο 36χρονος είχε εντοπιστεί εντός της χώρας, συνελήφθη και έκτοτε κρατείται για διοικητική απέλαση.<br /><br />Η εισαγγελία διέταξε τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης για το αδίκημα της κατασκοπείας, την οποία ανέθεσε στην Αντιτρομοκρατική. Η σχετική έρευνα δεν έχει μέχρι σήμερα ολοκληρωθεί και ως εκ τούτου εις βάρος του 36χρονου δεν έχει ασκηθεί δίωξη για τη δράση που του αποδίδεται. Αρμόδιες πηγές ενημέρωσης, πάντως, αναφέρουν ότι ο ύποπτος συνδέεται με έναν επίσης Αζέρο υπήκοο, 27 ετών, ο οποίος συνελήφθη το 2025 για κατασκοπεία στη νατοϊκή βάση της Σούδας και τον Μάιο φέτος κρίθηκε ένοχος, με το δικαστήριο να του επιβάλει ποινή κάθειρξης επτά ετών.</div><div><br /><a href="https://www.kathimerini.gr/world/564377116/kypros-syllipsi-andra-gia-kataskopeia-vretanikis-stratiotikis-vasis-yper-toy-iran/"><img height="359" src="https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2026/07/2026-03-02T051549Z_1757298810_RC25WJAUCD40_RTRMADP_3_IRAN-CRISIS-BRITAIN-CYPRUS-scaled-1-660x370.jpg?v=1785485021" width="640" /></a><br /><br />Σε δικαστικό κενό βρίσκεται –έστω προσωρινά– και η υπόθεση του 44χρονου άνδρα με διπλή, αζερική και βρετανική υπηκοότητα, που συνελήφθη την 17η Ιουλίου στην Κύπρο ως ύποπτος ότι φωτογράφιζε για λογαριασμό του Ιράν την αεροπορική βάση «Ανδρέας Παπανδρέου» στην Πάφο και τη βρετανική βάση στο Ακρωτήρι, έξω από τη Λεμεσό.<br /><br />Εις βάρος του ασκήθηκε από τις κυπριακές δικαστικές αρχές δίωξη για το αδίκημα της παροχής πληροφοριών σε ξένες μυστικές υπηρεσίες, καθώς και για αδικήματα που σχετίζονται με κατασκοπεία και κρίθηκε προσωρινά κρατούμενος. Στη συνέχεια, ωστόσο, και ενώ η υπόθεση είχε καταχωριστεί στο Κακουργιοδικείο Λεμεσού, η ποινική δίωξη εις βάρος του έπαυσε. Δεν αφέθηκε ελεύθερος, ωστόσο, αλλά συνελήφθη εκ νέου, αυτήν τη φορά δυνάμει εντάλματος που εξέδωσε εναντίον του η Μεγάλη Βρετανία βάσει της συμφωνίας Ευρωπαϊκής Ενωσης – Μεγάλης Βρετανίας «για το εμπόριο και τη συνεργασία».<br /><br />Οι άλλες συλλήψεις<br /><br />Τα αμέσως επόμενα εικοσιτετράωρα το κυπριακό δικαστήριο αναμένεται να αποφασίσει επί του βρετανικού εντάλματος, εάν δηλαδή θα προχωρήσει στην έκδοση του 36χρονου στη Μ. Βρετανία ή όχι. Σημειώνεται ότι τον τελευταίο περίπου ένα χρόνο έχουν συλληφθεί στην Κύπρο ακόμα δύο υπήκοοι Αζερμπαϊτζάν, οι οποίοι φέρονται να κατασκόπευαν στρατιωτικές εγκαταστάσεις και στόχους ισραηλινού ενδιαφέροντος για λογαριασμό του Ιράν.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.kathimerini.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Κατασκοπευτικό θρίλερ με τους Αζέρους σε Σούδα & Ακρωτήρι.

Γιάννης Σουλιώτης Κρατούνται ως ύποπτοι κατασκοπείας, αλλά δεν εκκρεμεί δίωξη εις βάρος τους Σε δικαστικό θρίλερ εξελίσσεται η υπόθεση σύλλη...

Διαβάστε την συνέχεια