Η Hürriyet πήγε στο Καστελόριζο πριν από την επίσκεψη Μητσοτάκη…

<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/09/%CE%BC%CE%B1%CF%83%CE%BF%CE%B8%CF%848%CE%BE9%CE%B9%CF%82%CE%B5.jpg?ssl=1"><img height="99" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/09/%CE%BC%CE%B1%CF%83%CE%BF%CE%B8%CF%848%CE%BE9%CE%B9%CF%82%CE%B5.jpg?resize=640%2C497&ssl=1" width="750" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Πριν από αυτή την κρίσιμη επίσκεψη, η Hürriyet πήγε στο Καστελόριζο, που βρίσκεται 2 χλμ. από την τουρκική πόλη Κας, και μέτρησε τα αισθήματα των κατοίκων του νησιού.</span></h3>Το Καστελόριζο, το οποίο επανήλθε στο προσκήνιο με τη δήλωση του Προέδρου Ερντογάν: «Θα μας άκουγαν ακόμα κι αν φωνάζαμε από το Κας», έχει γίνει για άλλη μια φορά το επίκεντρο των σχέσεων Άγκυρας-Αθήνας με την επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού Μητσοτάκη.<br /><br />Πριν από αυτή την κρίσιμη επίσκεψη, η Hürriyet πήγε στο Καστελόριζο, που βρίσκεται 2 χλμ. από την τουρκική πόλη Κας, και μέτρησε τα αισθήματα των κατοίκων του νησιού.<br /><br />Η εγγύτητα μεταξύ Κας και Καστελόριζου, μια απόσταση «όσο ανοιγοκλείνουν τα βλέφαρα», ξεχωρίζει ως βασικό σημείο στις συνεχιζόμενες διαμάχες μεταξύ των δύο χωρών σχετικά με τη θαλάσσια δικαιοδοσία και τα εθνικά πάρκα στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Η Hürriyet παρατήρησε την καθημερινή ζωή στο Καστελόριζο, την οπτική του νησιού στην Τουρκία και τον αντίκτυπο των εντάσεων μεταξύ των δύο χωρών στους κατοίκους του νησιού.<br /><br />Μετά από μια σύντομη εκδρομή με πλοίο (7 έως 15 λεπτά) από το λιμάνι του Κας, φτάνουμε στο λιμάνι του Καστελόριζου. Οι τουρκικές ακτές δεν είναι πολύ πίσω μας. Αντίθετα, καθώς κοιτάτε κατά μήκος του νησιού, το Κας είναι ακριβώς μπροστά σας.<br /><br />Χρωματιστά σπίτια, στενοί δρόμοι…<br /><br />Η μικρότερη απόσταση μεταξύ των δύο ακτών είναι 2 χιλιόμετρα (1,08 μίλια). Το Καστελόριζο είναι ένα μικρό νησί με έκταση περίπου 12 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Ο οικισμός είναι κυρίως συγκεντρωμένος γύρω από το λιμάνι. Πολύχρωμα σπίτια, στενά δρομάκια, εστιατόρια, καφετέριες και βάρκες αποκαλύπτουν τον τουριστικό χαρακτήρα του νησιού με την πρώτη ματιά. Με εκτιμώμενο πληθυσμό περίπου 500 κατοίκων, το νησί καλωσορίζει χιλιάδες επισκέπτες κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.<br /><br />Οι τουρίστες, ειδικά εκείνοι από την Τουρκία, που έρχονται για ημερήσιες εκδρομές, δημιουργούν μια πολύβουη ατμόσφαιρα στους δρόμους και τα εστιατόρια του Καστελόριζου. Ανάμεσα στα πιο σημαντικά τουριστικά αξιοθέατα του νησιού είναι η Γαλάζια Σπηλιά, βιότοπος για φώκιες, και η παραλία του Άη Γιώργη σε ένα μικρό νησάκι.<br /><br />Ποια είναι η ιστορία του νησιού;<br /><br />Για να κατανοήσουμε την τρέχουσα πολιτική θέση του Καστελόριζου, είναι απαραίτητο να εξετάσουμε την ιστορία του. Γνωστό ως «Μεγίστη» στην αρχαιότητα, το νησί τέθηκε υπό την επιρροή της Ρόδου και στη συνέχεια παρέμεινε υπό ρωμαϊκή και βυζαντινή κυριαρχία. Το Καστελόριζο τέθηκε επίσης υπό οθωμανική κυριαρχία για μεγάλο χρονικό διάστημα. Κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, το νησί τέθηκε υπό γαλλικό έλεγχο και μετά τον πόλεμο παραχωρήθηκε στην Ιταλία. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Καστελόριζο τέθηκε υπό τον έλεγχο των Συμμάχων. Με τη Συνθήκη των Παρισίων το 1947, μαζί με τα άλλα νησιά της Δωδεκανήσου, μεταφέρθηκε από την Ιταλία στην Ελλάδα.<br /><br />Τι λένε οι νησιώτες;<br /><br />Από οποιοδήποτε σημείο του λιμανιού στο Καστελόριζο, είναι δυνατό να δει κανείς το Kaş όταν κοιτάζει προς την Τουρκία. Ομοίως, το Kaş βλέπει την ίδια θέα όταν κοιτάζει προς το Καστελόριζο.<br /><br /> Η δήλωση του Προέδρου Ερντογάν, «Θα μας άκουγαν ακόμα κι αν φωνάζαμε από το Kaş», αποτελεί πολιτική έκφραση αυτής της γεωγραφικής εγγύτητας.<br /><br />Η εγγύτητα μεταξύ των δύο ακτών είναι αισθητή και στην καθημερινή ζωή.<br /><br /> Υπάρχει τακτική θαλάσσια συγκοινωνία μεταξύ Kaş και Καστελόριζου. Κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, οι επισκέπτες από την Τουρκία που κάνουν ημερήσιες εκδρομές αποτελούν σημαντικό μέρος της οικονομικής και κοινωνικής ζωής του νησιού.<br /><br />Ο τουρισμός, τα εστιατόρια, οι θαλάσσιες μεταφορές και το εμπόριο μικρής κλίμακας βρίσκονται στην καρδιά της οικονομίας του νησιού.<br /><br />Ενώ η διαμάχη για τη θαλάσσια δικαιοδοσία συνεχίζεται μεταξύ Άγκυρας και Αθήνας, η σχέση μεταξύ των κατοίκων του νησιού και του Kaş, ακριβώς απέναντι από το Καστελόριζο, εκτυλίσσεται σε πολύ βαθύτερο επίπεδο από την πολιτική.<br /><br />Τα ψώνια, ο τουρισμός, η αλιεία, οι φιλίες, ακόμη και οι γάμοι, συνδέουν τις δύο πλευρές. Για τους κατοίκους του Καστελόριζου, οι τουρκικές ακτές δεν είναι απλώς τα σύνορα μιας άλλης χώρας. είναι ο άμεσος γείτονάς τους, που βλέπουν καθημερινά, επισκέπτονται, όπου ψωνίζουν και χτίζουν σχέσεις. Το κοινό παράπονο των νησιωτών είναι ότι οι πολιτικές εντάσεις βλάπτουν αυτή την εγγύτητα και ιδιαίτερα τον τουρισμό.<br /><br />Το τουρκικό εθνικό θαλάσσιο πάρκο εξόργισε την Αθήνα<br /><br />Η θάλασσα που περιβάλλει το νησί του Καστελόριζου επανήλθε πρόσφατα στο προσκήνιο με την ανακήρυξη από την Τουρκία του Εθνικού Θαλάσσιου Πάρκου Fethiye-Kaş, το οποίο καλύπτει περίπου 2.170.000 εκτάρια στα ανοικτά των ακτών της Fethiye και της Kaş.<br /><br />Ο κανονισμός δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης στις 16 Αυγούστου. Ενώ η Άγκυρα τονίζει ότι η απόφαση βασίζεται στην προστασία των θαλάσσιων οικοσυστημάτων και της βιοποικιλότητας, η Αθήνα εξετάζει την απόφαση από την οπτική γωνία της θαλάσσιας δικαιοδοσίας.<br /><br />Το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών ισχυρίζεται ότι τα θαλάσσια πάρκα που ανακηρύσσονται από την Τουρκία εκτείνονται πέρα ​​από τα τουρκικά χωρικά ύδατα και σε περιοχές που θεωρούνται από την Ελλάδα ως μέρος της υφαλοκρηπίδας της.<br /><br />Το Καστελόριζο αποτελεί εδώ και καιρό σημείο διαμάχης μεταξύ Άγκυρας και Αθήνας, όχι μόνο λόγω της εγγύτητάς του με τις τουρκικές ακτές και της θαλάσσιας δικαιοδοσίας του στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά και λόγω του αποστρατιωτικοποιημένου καθεστώτος του.<br /><br />Η Τουρκία υπενθυμίζει στην Ελλάδα ότι, σύμφωνα με τις διατάξεις της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων του 1947, οι οποίες καλύπτουν και το Καστελόριζο , το νησί θα πρέπει να αποστρατιωτικοποιηθεί. Η Άγκυρα επισημαίνει ότι ο εξοπλισμός του νησιού από την Ελλάδα και οι στρατιωτικές αναπτύξεις είναι αντίθετες με τη συνθήκη.<br /><br />Η διαμάχη– η Τουρκία δεν διεκδικεί το Καστελόριζο<br /><br />Το νησί Καστελόριζο είναι μικρό, αλλά η κλίμακα της διαμάχης μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας είναι πολύ μεγαλύτερη από την επιφάνειά του.<br /><br />Βρίσκεται μόλις περίπου 2 χιλιόμετρα από τις τουρκικές ακτές, το Καστελόριζο είναι ένα από τα πιο κρίσιμα σημεία στη διαμάχη μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας σχετικά με την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών.<br /><br />Η διαφωνία δεν αφορά το ποιος κατέχει το νησί. Το Καστελόριζο ανήκει στην Ελλάδα.<br /><br />Η Τουρκία δεν αμφισβητεί ότι το νησί ανήκει στην Ελλάδα.<br /><br />Η πραγματική διαφωνία αφορά τον βαθμό στον οποίο το Καστελόριζο θα επηρεάσει την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών.<br /><br />Η Ελλάδα υποστηρίζει ότι τα ελληνικά νησιά, συμπεριλαμβανομένου του Καστελόριζου , έχουν θαλάσσιες ζώνες.<br /><br />Σύμφωνα με την προσέγγιση της Αθήνας, το νησί δεν μπορεί να θεωρηθεί σε διαφορετικό καθεστώς από άλλα νησιά κατά τον καθορισμό των θαλάσσιων ζωνών.<br /><br />Η Άγκυρα, από την άλλη πλευρά, εφιστά την προσοχή στην εξαιρετικά κοντινή απόσταση του Καστελόριζου από την τουρκική ηπειρωτική χώρα.<br /><br />Η Τουρκία θεωρεί την προσέγγιση της Ελλάδας για τη δημιουργία μιας μεγάλης θαλάσσιας ζώνης στην Ανατολική Μεσόγειο με βάση το Καστελόριζο ως «μαξιμαλιστική».<br /><br />Σύμφωνα με την οπτική γωνία της Άγκυρας, δεν είναι δίκαιο να αξιολογείται ένα μικρό νησί περίπου 12 τετραγωνικών χιλιομέτρων με τρόπο που δημιουργεί μια θαλάσσια περιοχή χιλιάδες φορές μεγαλύτερη από το δικό του μέγεθος.<br /><br />Επομένως, το κεντρικό ζήτημα της συζήτησης δεν είναι τόσο το «Ποιανού είναι το Καστελόριζο;» όσο μάλλον η «επιρροή του Καστελόριζου στη θάλασσα».<br /><br />Το να αφιερώσουμε μερικές ώρες στο Καστελόριζο κάνει τη γεωγραφική διάσταση της συζήτησης πιο ξεκάθαρη. Το νησί είναι μικρό. Το Kaş είναι ακριβώς απέναντι. Η ηπειρωτική Τουρκία είναι σε κοινή θέα. Ωστόσο, οι υπολογισμοί σχετικά με τη θάλασσα είναι πολύ μεγαλύτεροι από την απόσταση που βλέπετε από την ακτή. Αυτό ακριβώς είναι που κάνει το Καστελόριζο σημαντικό… <br /><br />Θα μείνει τρεις ημέρες και θα δώσει πολιτική παράσταση<br /><br />Ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης επισκέφθηκε χθες το νησί Καστελόριζο, που βρίσκεται 2 χιλιόμετρα από τις τουρκικές ακτές, σε μια περίοδο που οι εντάσεις μεταξύ Άγκυρας και Αθήνας έχουν αυξηθεί εκ νέου στην Ανατολική Μεσόγειο.<div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Hürriyet πήγε στο Καστελόριζο πριν από την επίσκεψη Μητσοτάκη…

Πριν από αυτή την κρίσιμη επίσκεψη, η Hürriyet πήγε στο Καστελόριζο, που βρίσκεται 2 χλμ. από την τουρκική πόλη Κας, και μέτρησε τα αισθήματ...

Διαβάστε την συνέχεια

Χούθι στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ: Η «δεύτερη μέγγενη» του Ιράν στο πετρέλαιο.Το δίλημμα Τραμπ.

<img height="130" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/09/bab-el-madeb-1-1200x780.jpg" width="747" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Οι Χούθι πατούν πλέον στο στρατηγικό νησί Περίμ, στην καρδιά του Μπαμπ ελ Μαντέμπ, την ώρα που το Ορμούζ παραμένει υπό ασφυκτική πίεση και ο σαουδαραβικός αγωγός Ανατολής–Δύσης έχει τεθεί προσωρινά εκτός λειτουργίας. Για την Ουάσιγκτον διαμορφώνεται ένα επικίνδυνο δίλημμα: νέα στρατιωτική εμπλοκή στην Υεμένη ή αποδοχή μιας ενισχυμένης ιρανικής δυνατότητας πίεσης πάνω σε δύο από τις σημαντικότερες ενεργειακές αρτηρίες του πλανήτη.<br /><br />«Οι Χούθι προελαύνουν» – Η πιθανότητα να συμπιεστεί ολόκληρη η Αραβική Χερσόνησος ανάμεσα σε Ορμούζ και Μπαμπ ελ Μαντέμπ.<br /><br />Ένα δεύτερο στρατηγικό μέτωπο ανοίγει στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής — αυτή τη φορά στην άλλη πλευρά της Αραβικής Χερσονήσου.<br /><br />Οι υποστηριζόμενοι από το Ιράν Χούθι προχώρησαν με μεγάλη ταχύτητα κατά μήκος της δυτικής ακτής της Υεμένης και έφθασαν στο Περίμ, το μικρό αλλά εξαιρετικά σημαντικό νησί που βρίσκεται μέσα στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ.<br /><br />Την ίδια ώρα, κυβερνητικές πηγές της Υεμένης αναφέρουν ότι οι δυνάμεις τους αποχώρησαν από το Περίμ, ενώ οι Χούθι κατέλαβαν και την Ντουμπάμπ, ακριβώς απέναντι από το νησί.<br /><br />Το αποτέλεσμα είναι ότι η οργάνωση αποκτά μια πολύ ισχυρότερη γεωγραφική θέση απέναντι σε μία από τις σημαντικότερες θαλάσσιες αρτηρίες του κόσμου.<br /><br />Και αυτό συμβαίνει στην χειρότερη δυνατή στιγμή για τη Σαουδική Αραβία.<br />Το Περίμ είναι μικρό – Η γεωγραφία του τεράστια<br /><br />Το Περίμ, γνωστό και ως Μαγιούν, βρίσκεται ακριβώς στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ και χωρίζει το στενό σε δύο θαλάσσιες διόδους.<br /><br />Προς βορρά βρίσκεται η Ερυθρά Θάλασσα και, στη συνέχεια, το Σουέζ.<br /><br />Προς νότο βρίσκεται ο Κόλπος του Άντεν και ο Ινδικός Ωκεανός.<br /><br />Η παρουσία των Χούθι εκεί δεν σημαίνει αυτομάτως ότι μπορούν να «κλείσουν» με έναν διακόπτη το στενό.<br /><br />Τους δίνει όμως πολύ ισχυρότερη δυνατότητα επιτήρησης, απειλής και δυνητικής προσβολής της ναυσιπλοΐας.<br /><br />Η σημασία αυτής της δυνατότητας έχει ήδη αποδειχθεί: οι Χούθι είχαν καταφέρει να προκαλέσουν τεράστια αναστάτωση στη ναυτιλία της Ερυθράς Θάλασσας από το 2023 έως το 2025 ακόμη και χωρίς να ελέγχουν το Περίμ. <div><br />Ο εφιάλτης της Σαουδικής Αραβίας: Πίεση και στις δύο θάλασσες<br /><br />Εδώ βρίσκεται το πραγματικό γεωενεργειακό πρόβλημα.<br /><br />Η Σαουδική Αραβία διαθέτει δύο βασικές γεωγραφικές κατευθύνσεις για τη διοχέτευση πετρελαίου στις διεθνείς αγορές.<br /><br />Η πρώτη περνά από τον Περσικό Κόλπο και το Στενό του Ορμούζ.<br /><br />Η δεύτερη χρησιμοποιεί τον αγωγό Ανατολής–Δύσης για να μεταφέρει αργό προς το Γιανμπού στην Ερυθρά Θάλασσα, παρακάμπτοντας το Ορμούζ.<br /><br />Όμως τώρα και οι δύο επιλογές βρίσκονται υπό πίεση.<br /><br />Το Ορμούζ έχει υποστεί σοβαρή διατάραξη από τον πόλεμο με το Ιράν.<br /><br />Και ο αγωγός Ανατολής–Δύσης έκλεισε προσωρινά μετά τις επιθέσεις με drones που προήλθαν από το Ιράκ.<br /><br />Την ίδια στιγμή, στην έξοδο της Ερυθράς Θάλασσας βρίσκονται πλέον οι Χούθι.<br />Η «δεύτερη μέγγενη» της Τεχεράνης<br /><br />Αυτό δημιουργεί ένα σενάριο που πριν από λίγες εβδομάδες θα θεωρούνταν ακραίο.<br /><br />Το Ιράν διαθέτει άμεση δυνατότητα πίεσης στο Ορμούζ.<br /><br />Οι σύμμαχοί του στην Υεμένη αποκτούν τώρα πολύ ισχυρότερη θέση απέναντι στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ.<br /><br />Οι δύο στενωποί βρίσκονται στις αντίθετες πλευρές της Αραβικής Χερσονήσου.<br /><br />Εάν διαταραχθούν ταυτόχρονα, η πίεση δεν περιορίζεται στο σαουδαραβικό πετρέλαιο.<br /><br />Αγγίζει το παγκόσμιο εμπόριο μεταξύ Ασίας και Ευρώπης, τα tankers, τα containerships, τα ασφάλιστρα πολέμου και τελικά το κόστος μεταφοράς προϊόντων σε ολόκληρο τον κόσμο.<br /><br />Το Reuters σημειώνει ότι μια ενδεχόμενη πλήρης κυριαρχία των Χούθι στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ θα μπορούσε να προσφέρει στην Τεχεράνη κρίσιμο πλεονέκτημα στον πόλεμο με τις ΗΠΑ, πιέζοντας έναν δεύτερο μεγάλο διάδρομο ενεργειακών ροών. </div><div><br />Το Ριάντ ζήτησε βοήθεια – Ο Τραμπ είπε «όχι» σε αμερικανικά πλήγματα<br /><br />Η στρατιωτική διάσταση είναι εξίσου σημαντική.<br /><br />Σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν επικοινώνησε δύο φορές με τον Ντόναλντ Τραμπ ζητώντας αμερικανική στρατιωτική δράση εναντίον των Χούθι.<br /><br />Η Ουάσιγκτον, ωστόσο, δεν θέλει — τουλάχιστον προς το παρόν — να ανοίξει νέο άμεσο μέτωπο.<br /><br />Οι ΗΠΑ παρέχουν πληροφορίες και υποστήριξη στοχοποίησης στη Σαουδική Αραβία, αλλά αποφεύγουν την άμεση εμπλοκή σε επιθέσεις.<br /><br />Και η επιλογή αυτή δεν είναι δύσκολο να εξηγηθεί.<br />Γιατί η Ουάσιγκτον φοβάται μια επιστροφή στην Υεμένη<br /><br />Οι Χούθι έχουν αποδειχθεί εξαιρετικά δύσκολος αντίπαλος.<br /><br />Η πολυετής στρατιωτική εκστρατεία της Σαουδικής Αραβίας δεν κατάφερε να τους εκδιώξει από τη Σαναά.<br /><br />Ούτε οι προηγούμενες αμερικανικές επιχειρήσεις κατάφεραν να εξαλείψουν τη δυνατότητά τους να χρησιμοποιούν drones και πυραύλους εναντίον πλοίων.<br /><br />Μια νέα αμερικανική εκστρατεία θα απαιτούσε σημαντική αεροπορική και ναυτική ισχύ.<br /><br />Θα απαιτούσε επίσης πυραύλους ακριβείας και συστήματα αεράμυνας την ώρα που οι αμερικανικές δυνάμεις είναι ήδη απασχολημένες στο μέτωπο με το Ιράν.<br /><br />Και υπάρχει ακόμη ένα πρόβλημα.<br /><br />Η νέα εμπλοκή θα μπορούσε να τινάξει στον αέρα την προηγούμενη συμφωνία μέσω της οποίας σταμάτησαν οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί των Χούθι με αντάλλαγμα περιορισμό των επιθέσεων εναντίον αμερικανικών συμφερόντων στην Ερυθρά Θάλασσα.</div><div><br />Οι Χούθι στέλνουν μήνυμα στον Τραμπ<br /><br />Οι ίδιοι οι Χούθι έχουν προειδοποιήσει την αμερικανική κυβέρνηση να μη συμμετάσχει άμεσα στη νέα σύγκρουση.<br /><br />Παράλληλα υποστηρίζουν ότι η ναυσιπλοΐα στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ παραμένει ασφαλής για πλοία που δεν συνδέονται με τη Σαουδική Αραβία.<br /><br />Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία.<br /><br />Δείχνει ότι, τουλάχιστον στην παρούσα φάση, οι Χούθι δεν χρειάζεται να κλείσουν ολοκληρωτικά το στενό για να αποκτήσουν στρατηγική επιρροή.<br /><br />Αρκεί η δυνατότητα να επιλέγουν ποιον μπορούν να απειλήσουν.</div><div><br />Το δίλημμα Τραμπ<br /><br />Για τον Αμερικανό πρόεδρο η εξίσωση γίνεται εξαιρετικά δύσκολη.<br /><br />Εάν παρέμβει στρατιωτικά, κινδυνεύει να ανοίξει ένα ακόμη μέτωπο σε έναν πόλεμο που ήδη απορροφά αμερικανικούς στρατιωτικούς πόρους.<br /><br />Εάν δεν παρέμβει, αφήνει τη Σαουδική Αραβία να αντιμετωπίσει έναν αντίπαλο που έχει αποδειχθεί ανθεκτικός και διαθέτει πλέον καλύτερη γεωγραφική θέση.<br /><br />Υπάρχει και η οικονομική διάσταση.<br /><br />Κάθε νέα διατάραξη των ενεργειακών ροών αυξάνει την πίεση στις τιμές του πετρελαίου και των καυσίμων στις ΗΠΑ — ένα εξαιρετικά επικίνδυνο πολιτικό πρόβλημα ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών.<br />Το Ιράν δεν χρειάζεται να «κλείσει» δύο στενά<br /><br />Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο στρατηγικό συμπέρασμα.<br /><br />Η Τεχεράνη και οι σύμμαχοί της δεν χρειάζεται απαραίτητα να κλείσουν ολοκληρωτικά ούτε το Ορμούζ ούτε το Μπαμπ ελ Μαντέμπ.<br /><br />Αρκεί να κάνουν τη διέλευση ακριβότερη, πιο επικίνδυνη και λιγότερο προβλέψιμη.<br /><br />Κάθε tanker που αλλάζει πορεία, κάθε ασφαλιστική που αυξάνει το war-risk premium και κάθε πλοιοκτήτης που αποφασίζει ότι δεν αξίζει το ρίσκο μεταφράζεται σε οικονομικό κόστος.<br /><br />Αυτό μετατρέπει τη γεωγραφία σε όπλο.<br />Δύο στενά, ένας παγκόσμιος κίνδυνος<br /><br />Το Μπαμπ ελ Μαντέμπ και το Ορμούζ αποτελούν δύο διαφορετικές θαλάσσιες αρτηρίες.<br /><br />Στη σημερινή κρίση, όμως, αρχίζουν να λειτουργούν σαν ένα ενιαίο γεωπολιτικό σύστημα.<br /><br />Στα ανατολικά, το Ιράν πιέζει το Ορμούζ.<br /><br />Στα δυτικά, οι Χούθι αποκτούν στρατηγικό βάθος στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ.<br /><br />Και ανάμεσα στα δύο βρίσκεται η Σαουδική Αραβία.<br /><br />Αυτό είναι το νέο δίλημμα της Ουάσιγκτον: εάν οι ΗΠΑ θέλουν να προστατεύσουν την ελευθερία της ναυσιπλοΐας και τις ενεργειακές ροές χωρίς να μπουν ξανά βαθιά στον πόλεμο της Υεμένης, πρέπει να βρουν τρόπο να αποτρέψουν τους Χούθι χωρίς να τους μετατρέψουν σε ακόμη μεγαλύτερο μέτωπο.<br /><br />Γιατί μετά το Ορμούζ, η παγκόσμια οικονομία δεν αντέχει εύκολα να χάσει και τη δεύτερη πόρτα της Αραβικής Χερσονήσου.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Χούθι στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ: Η «δεύτερη μέγγενη» του Ιράν στο πετρέλαιο.Το δίλημμα Τραμπ.

Βασιλης Διαμαντακος  Οι Χούθι πατούν πλέον στο στρατηγικό νησί Περίμ, στην καρδιά του Μπαμπ ελ Μαντέμπ, την ώρα που το Ορμούζ παραμένει υπό ...

Διαβάστε την συνέχεια

Οπλισμένα F-16 και εμπλοκές αλλάζουν ξανά το σκηνικό στο Αιγαίο. Ο κίνδυνος ατυχήματος και τα αντανακλαστικά της Πολεμικής Αεροπορίας

<img height="99" src="https://www.onalert.gr/app/uploads/2026/09/F-16_TURKISH_MOD_2-scaled-1-1440x960.jpg" width="744" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η Άγκυρα ανεβάζει σταδιακά τον «θερμοστάτη» της έντασης, χωρίς να περνά αυτομάτως σε μια γενικευμένη κρίση</span></h3><b>Κώστας Σαρικάς</b><br />Η επιστροφή οπλισμένων τουρκικών μαχητικών, οι ολοένα συχνότερες παραβιάσεις και οι εμπλοκές με ελληνικά F-16 δείχνουν σταδιακή μεταβολή της τουρκικής τακτικής. Η Άγκυρα δεν έχει επιστρέψει ακόμη στις ημέρες της ακραίας έντασης, όμως φαίνεται να ανεβάζει βήμα-βήμα τον «θερμοστάτη» στο Αιγαίο, δοκιμάζοντας αντιδράσεις και επαναφέροντας πρακτικές που είχαν ουσιαστικά εγκαταλειφθεί την περίοδο των «ήρεμων νερών».<br /><br />Μια διαφορετική εικόνα αρχίζει να διαμορφώνεται σταδιακά πάνω από το Αιγαίο. Χωρίς ακόμη να θυμίζει τις ημέρες κατά τις οποίες δεκάδες τουρκικά μαχητικά έμπαιναν καθημερινά στο FIR Αθηνών και οι εμπλοκές αποτελούσαν σχεδόν μέρος της καθημερινότητας για τους Έλληνες ιπτάμενους, η δραστηριότητα της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας παρουσιάζει το τελευταίο διάστημα σαφή ποιοτική μεταβολή.<br /><br />Το στοιχείο που προβληματίζει περισσότερο το ελληνικό επιτελείο δεν είναι τόσο ο απόλυτος αριθμός των παραβιάσεων όσο ο τρόπος με τον οποίο η Άγκυρα επαναφέρει σταδιακά τα επανδρωμένα μαχητικά στο Αρχιπέλαγος. Και κυρίως το γεγονός ότι πλέον εμφανίζονται όλο και συχνότερα οπλισμένα F-16, ενώ έχουν επιστρέψει και οι εμπλοκές κατά τη διαδικασία αναχαίτισης.<br /><br />Η εικόνα αυτή δεν διαμορφώθηκε από τη μία ημέρα στην άλλη. Αντίθετα, πρόκειται για μια προσεκτικά κλιμακούμενη δραστηριότητα, η οποία άρχισε με UAV και αεροσκάφη επιτήρησης, συνεχίστηκε με την επανεμφάνιση επανδρωμένων μαχητικών και πλέον περιλαμβάνει σχηματισμούς οπλισμένων F-16 που πραγματοποιούν παραβιάσεις και εμπλέκονται με ελληνικά μαχητικά.<br />Από τα «ήρεμα νερά» στην επιστροφή των οπλισμένων F-16<br /><br />Το περιστατικό της 11ης Σεπτεμβρίου είναι χαρακτηριστικό της αλλαγής. Έξι τουρκικά F-16, χωρισμένα σε τρεις σχηματισμούς, κινήθηκαν στο Βορειοανατολικό, Κεντρικό και Νοτιοανατολικό Αιγαίο. Τα τέσσερα από τα έξι ήταν οπλισμένα, ενώ καταγράφηκαν συνολικά δέκα παραβιάσεις του Εθνικού Εναέριου Χώρου και δύο εμπλοκές με ελληνικά μαχητικά.<br /><br />Δεν ήταν όμως ένα απομονωμένο επεισόδιο. Λίγες ημέρες νωρίτερα, στις 7 Σεπτεμβρίου, δύο οπλισμένα τουρκικά F-16 είχαν επίσης εισέλθει στο Αιγαίο, με τη διαδικασία αναχαίτισης να καταλήγει σε εμπλοκή. Αντίστοιχη δραστηριότητα είχε καταγραφεί τον Αύγουστο, αλλά και νωρίτερα μέσα στο καλοκαίρι.<br /><br />Η αλληλουχία αυτών των περιστατικών είναι ίσως σημαντικότερη από τους ίδιους τους αριθμούς. Δείχνει ότι η Τουρκία δεν περιορίζεται πλέον στην παρουσία μη επανδρωμένων αεροσκαφών ή μεμονωμένων μέσων επιτήρησης, αλλά επαναφέρει σταδιακά την «κλασική» δραστηριότητα της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας πάνω από το Αιγαίο.<br /><br />Και μάλιστα με τρόπο που φαίνεται να αφήνει στην Άγκυρα τη δυνατότητα να ελέγχει κάθε στιγμή το επίπεδο της έντασης.<div><br />Ο «θερμοστάτης» της έντασης<br /><br />Η τακτική που καταγράφεται δεν παραπέμπει, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, σε μια απότομη επιστροφή στις ακραίες καταστάσεις προηγούμενων ετών. Αντίθετα, η κλιμάκωση γίνεται σε διαδοχικά επίπεδα.<br /><br />Αρχικά, η παρουσία της Τουρκίας στο Αιγαίο διατηρήθηκε κυρίως μέσω UAV. Τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη επέτρεψαν στην Άγκυρα να έχει συνεχή εικόνα και παρουσία χωρίς να εκθέτει επανδρωμένα μαχητικά σε καθημερινές αναχαιτίσεις.<br /><br />Στη συνέχεια άρχισαν να εμφανίζονται ξανά F-16. Ακολούθησαν οπλισμένα μαχητικά και πλέον καταγράφονται ξανά εμπλοκές. Με αυτόν τον τρόπο η Άγκυρα μπορεί να ανεβάζει σταδιακά τον «θερμοστάτη» της έντασης, χωρίς να περνά αυτομάτως σε μια γενικευμένη κρίση. Παράλληλα, έχει τη δυνατότητα να παρακολουθεί την ελληνική αντίδραση σε κάθε επίπεδο κλιμάκωσης και να προσαρμόζει ανάλογα την επόμενη κίνησή της.</div><div><br />Γιατί τα οπλισμένα μαχητικά αλλάζουν τα δεδομένα<br /><br />Η παρουσία οπλισμένων F-16 έχει ιδιαίτερη επιχειρησιακή σημασία. Δεν αποτελεί απλώς μία ακόμη λεπτομέρεια στις καθημερινές καταγραφές παραβιάσεων και παραβάσεων. Όταν ένα οπλισμένο μαχητικό παραβιάζει τον Εθνικό Εναέριο Χώρο και απέναντί του απογειώνεται ελληνικό μαχητικό για να το αναγνωρίσει και να το αναχαιτίσει, το επιχειρησιακό περιβάλλον γίνεται σαφώς πιο απαιτητικό.<br /><br />Οι χειριστές γνωρίζουν ότι το απέναντι αεροσκάφος φέρει πραγματικό οπλισμό. Οι αποστάσεις, οι ελιγμοί, οι εγκλωβισμοί των ραντάρ και κάθε κίνηση μέσα σε μια εμπλοκή αποκτούν διαφορετική βαρύτητα. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο η επανεμφάνιση οπλισμένων τουρκικών μαχητικών παρακολουθείται ιδιαίτερα προσεκτικά από την Πολεμική Αεροπορία. Κάθε εμπλοκή μεταξύ οπλισμένων αεροσκαφών αυξάνει αντικειμενικά τον επιχειρησιακό κίνδυνο και περιορίζει σημαντικά τα περιθώρια ενός λάθους ή μιας λανθασμένης εκτίμησης.</div><div><br />Και εκπαίδευση σε πραγματικές συνθήκες<br /><br />Υπάρχει όμως και μία ακόμη παράμετρος. Με την επιστροφή των F-16 στο Αιγαίο, η Τουρκική Πολεμική Αεροπορία επαναφέρει τα πληρώματά της σε ένα από τα πιο απαιτητικά επιχειρησιακά περιβάλλοντα της περιοχής. Μια αναχαίτιση ή μια εμπλοκή πάνω από το Αρχιπέλαγος δεν έχει τα χαρακτηριστικά μιας προκαθορισμένης άσκησης. Δεν υπάρχει γνωστό σενάριο ούτε προκαθορισμένη αντίδραση του αντιπάλου. Οι ιπτάμενοι καλούνται να λειτουργήσουν απέναντι σε πραγματικά μαχητικά της άλλης πλευράς, να αντιδράσουν στις κινήσεις τους και να εφαρμόσουν στην πράξη τακτικές αερομαχίας.<br /><br />Κατά συνέπεια, η επιστροφή των τουρκικών F-16 στις παραβιάσεις μπορεί να έχει και χαρακτήρα επιχειρησιακής εξοικείωσης των πληρωμάτων με ένα περιβάλλον από το οποίο είχαν σε μεγάλο βαθμό απομακρυνθεί κατά την περίοδο αποκλιμάκωσης.</div><div><br />Η Αθήνα παρακολουθεί τη συνέχεια<br /><br />Για την ελληνική πλευρά, το κρίσιμο δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό αλλά η τάση που σχηματίζεται. Κάθε τουρκικό αεροσκάφος που εισέρχεται στο FIR Αθηνών χωρίς σχέδιο πτήσης αναγνωρίζεται και κάθε παραβίαση του Εθνικού Εναέριου Χώρου αντιμετωπίζεται σύμφωνα με τις πάγιες διαδικασίες. Τα ελληνικά μαχητικά επιφυλακής απογειώνονται όταν απαιτείται και προχωρούν σε αναγνώριση και αναχαίτιση.<br /><br />Το ερώτημα πλέον είναι πού σκοπεύει να σταματήσει η Άγκυρα. Μέχρι στιγμής δεν έχει επιστρέψει στην εικόνα των προηγούμενων ετών, όταν μεγάλοι αριθμοί τουρκικών μαχητικών πραγματοποιούσαν δεκάδες παραβιάσεις μέσα σε μία ημέρα και οι εμπλοκές ήταν συνεχείς. Όμως η κατεύθυνση των τελευταίων εβδομάδων είναι δύσκολο να αγνοηθεί. Από τα UAV περάσαμε στα επανδρωμένα μαχητικά. Από τα επανδρωμένα μαχητικά στα οπλισμένα F-16. Και από τις απλές αναχαιτίσεις στις εμπλοκές.<br /><br />Η Άγκυρα φαίνεται έτσι να επαναφέρει βήμα-βήμα και όχι απότομα στοιχεία της παλαιότερης τακτικής της στο Αιγαίο. Το επόμενο διάστημα θα δείξει εάν πρόκειται για μια ελεγχόμενη επίδειξη πίεσης ή εάν η Τουρκία προετοιμάζει το έδαφος για μια πιο μόνιμη επιστροφή στην έντονη αεροπορική δραστηριότητα. Σε κάθε περίπτωση, τα «ήρεμα νερά» στον αέρα δείχνουν πλέον σαφώς πιο ταραγμένα.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.onalert.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οπλισμένα F-16 και εμπλοκές αλλάζουν ξανά το σκηνικό στο Αιγαίο. Ο κίνδυνος ατυχήματος και τα αντανακλαστικά της Πολεμικής Αεροπορίας

Η Άγκυρα ανεβάζει σταδιακά τον «θερμοστάτη» της έντασης, χωρίς να περνά αυτομάτως σε μια γενικευμένη κρίση Κώστας Σαρικάς Η επιστροφή οπλισμ...

Διαβάστε την συνέχεια

Σαουδική Αραβία: Ο αναξιόπιστος “γίγαντας” του Κόλπου που περιμένει πάντα τους Αμερικανούς

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/09/saoudiki-aravia-poso-ishiri.webp"><img height="109" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/09/saoudiki-aravia-poso-ishiri-1068x733.webp" width="744" /></a><br /><br /><div><b>Θοδωρής Καλούδης</b><br />Η πτώση της Μόκα και της Περίμ δεν αποκαλύπτει μόνο τη δύναμη των Χούθι. Φέρνει ξανά στην επιφάνεια τη στρατηγική αναξιοπιστία του Ριάντ: διαθέτει μία από τις ισχυρότερες αεροπορίες της περιοχής, δαπανά δεκάδες δισεκατομμύρια για την άμυνά του, αλλά στην κρίσιμη ώρα ζητά από την Ουάσιγκτον να «βγάλει το φίδι από την τρύπα».<br /><br />Η κατάληψη της Μόκα και της νήσου Περίμ από τους Χούθι, μέσα σε μόλις 36 ώρες, δεν αποτελεί μια ακόμη ανατροπή στον ατελείωτο πόλεμο της Υεμένης.Πρόκειται για στρατηγική ήττα της Σαουδική Αραβία και σοβαρό πλήγμα για την αξιοπιστία της ως περιφερειακής δύναμης.<br /><br />Το Ριάντ γνώριζε τι διακυβευόταν. Η Μόκα ελέγχει την πρόσβαση προς το Μπαμπ ελ Μαντέμπ. Η Περίμ βρίσκεται μέσα στο ίδιο το Στενό. Και η Σαουδική Αραβία έχει πλέον αυξημένη ανάγκη να διατηρήσει ανοικτή αυτή τη δίοδο, καθώς μέρος των πετρελαϊκών εξαγωγών της διοχετεύεται προς την Ερυθρά Θάλασσα για να παρακάμπτει τα Στενά του Ορμούζ.<br /><br />Παρά ταύτα, όταν οι κυβερνητικές δυνάμεις της Υεμένης ζήτησαν αεροπορική υποστήριξη, τα σαουδαραβικά αεροσκάφη δεν εμφανίστηκαν την κρίσιμη στιγμή. Σύμφωνα με το CNN, η Κεντρική Διοίκηση των αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων (CENTCOM) διαβεβαίωνε τους Υεμενίτες ότι η σαουδαραβική αεροπορική υποστήριξη ερχόταν. Δεν ήρθε. Η άμυνα κατέρρευσε και η Μόκα πέρασε στους Χούθι.<br /><br />Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο προβληματική από την αποκάλυψη του <a href="https://www.axios.com/2026/09/11/houthis-yemen-saudi-trump-mbs-strikes?utm_source=chatgpt.com">Axios</a> ότι ο πρίγκιπας διάδοχος Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν τηλεφώνησε δύο φορές στον Ντόναλντ Τραμπ, ζητώντας αμερικανικά πλήγματα. Και αυτό όταν μόλις τον Ιούλιο το Ριάντ διαβεβαίωνε την Ουάσιγκτον ότι μπορούσε να αντιμετωπίσει μόνο του τους Χούθι…<br /><br />Αυτή η απόσταση ανάμεσα στη διακήρυξη και στην πράξη των Σαουδαράβων είναι το πραγματικό πρόβλημα.<br /><br />Μια πανάκριβη αεροπορία χωρίς στρατηγική αυτονομία<br /><br />Η Σαουδική Αραβία δεν είναι μια χώρα χωρίς στρατιωτικά μέσα. Διαθέτει υπερσύγχρονα F-15, Eurofighter Typhoon, αεροσκάφη εναέριου ανεφοδιασμού, εξελιγμένα όπλα και εκτεταμένη δυτική τεχνική υποστήριξη. Το 2025 δαπάνησε, σύμφωνα με το <a href="https://www.sipri.org/media/press-release/2026/global-military-spending-rise-continues-european-and-asian-expenditures-surge?utm_source=chatgpt.com">SIPRI</a>, 83,2 δισ. δολάρια για την άμυνά της και ήταν η όγδοη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη παγκοσμίως ως προς τις δαπάνες.<br /><br />Το ζήτημα, συνεπώς, δεν είναι η έλλειψη αεροσκαφών. Είναι η απουσία πολιτικής βούλησης, επιχειρησιακής συνοχής και καθαρής στρατηγικής.<br /><br />Το Ριάντ φοβάται ότι μια αποφασιστική επέμβαση θα προκαλέσει νέες επιθέσεις των Χούθι στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις του. Ταυτόχρονα, όμως, δεν μπορεί να επιτρέψει στους Χούθι να εδραιωθούν στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ. Θέλει να περιορίσει το Ιράν, χωρίς να αναλάβει το κόστος της αναμέτρησης. Και επιδιώκει να εμφανίζεται ως αυτόνομη περιφερειακή δύναμη, ενώ στην πρώτη μεγάλη δοκιμασία επιστρέφει στην αμερικανική προστασία.<br /><br />Αυτή δεν είναι στρατηγική. Είναι μετάθεση ευθύνης. Ίσως και κλασσική Αραβική νοοτροπία.<br /><br />Το κόστος της σαουδαραβικής αναξιοπιστίας<br /><br />Η Σαουδική Αραβία παρενέβη στην Υεμένη το 2015 υποσχόμενη ότι θα εξουδετέρωνε γρήγορα τους Χούθι. Ύστερα από χρόνια βομβαρδισμών, τεράστιο οικονομικό κόστος και μια ανθρωπιστική καταστροφή, οι Χούθι όχι μόνο επιβίωσαν, αλλά εμφανίζονται σήμερα ισχυρότεροι και καλύτερα εξοπλισμένοι.<br /><br />Παράλληλα, το Ριάντ απέτυχε να συγκροτήσει ένα συνεκτικό αντι-Χούθι μέτωπο. Οι κυβερνητικές δυνάμεις παραμένουν κατακερματισμένες, ενώ οι νότιες παρατάξεις που υποστηρίχθηκαν στο παρελθόν από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα δεν προτίθενται να πολεμήσουν έξω από τις δικές τους περιοχές. Όπως επισήμανε σαουδάραβας αναλυτής στο Al Jazeera, η πτώση της Μόκα δεν οφείλεται μόνο στη δύναμη των Χούθι, αλλά κυρίως στην αποδιοργάνωση των αντιπάλων τους.<br /><br />Αυτή η αποδιοργάνωση βαρύνει πρωτίστως τη χώρα που επί μία δεκαετία διεκδικεί την ηγεσία του συνασπισμού.<br /><br />Η Ουάσιγκτον, ασφαλώς, δεν μπορεί να αδιαφορήσει για την ασφάλεια της Ερυθράς Θάλασσας. Το Μπαμπ ελ Μαντέμπ αποτελεί παγκόσμια εμπορική αρτηρία. Άλλο όμως η προστασία της διεθνούς ναυσιπλοΐας και άλλο η ανάληψη ενός ακόμη πολέμου επειδή ένας πανίσχυρος και πανάκριβος σύμμαχος διστάζει ή αρνείται να χρησιμοποιήσει τις δικές του δυνατότητες.<br /><br />Το στρατηγικό μήνυμα της Μόκα είναι καθαρό: η Σαουδική Αραβία θέλει να αναγνωρίζεται ως μεγάλη περιφερειακή δύναμη, αλλά εξακολουθεί να λειτουργεί ως εξαρτημένος πελάτης της αμερικανικής ασφάλειας. Και ένας σύμμαχος που ζητά διαρκώς εγγυήσεις, ενώ αποφεύγει το δικό του μερίδιο του κινδύνου, δεν είναι απλώς αδύναμος. Είναι αναξιόπιστος.ΥΓ: Αυτή την αναξιοπιστία λογικά εξετάζουν σήμερα και οι αρμόδιες Ελληνικές αρχές που άλλα περίμεναν (και ακόμη περιμένουν) από τη στρατιωτική συνεργασία με τη Σαουδική Αραβία και την αποστολή της μονάδας patriot για την ασφάλεια των πετρελαϊκών εγκαταστάσεών της.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Σαουδική Αραβία: Ο αναξιόπιστος “γίγαντας” του Κόλπου που περιμένει πάντα τους Αμερικανούς

Θοδωρής Καλούδης Η πτώση της Μόκα και της Περίμ δεν αποκαλύπτει μόνο τη δύναμη των Χούθι. Φέρνει ξανά στην επιφάνεια τη στρατηγική αναξιοπισ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Μητσοτάκης ζητά άλλη μια τετραετία για να λύσει τα προβλήματα του Καστελλόριζου. Επτά χρόνια δεν ήταν αρκετά.

<img height="95" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/09/w12-1413151-630x400.jpg" width="749" /><br /><br />Υπάρχουν πολιτικές δηλώσεις που προκαλούν απλώς ερωτήματα και υπάρχουν και εκείνες που, ύστερα από επτά και πλέον χρόνια διακυβέρνησης, αγγίζουν τα όρια της πρόκλησης.<br /><br />Η δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη από το Καστελλόριζο ότι «μέσα στην επόμενη τετραετία πρέπει να έχουμε κλείσει όλα τα ανοιχτά μέτωπα» ανήκει μάλλον στη δεύτερη κατηγορία.<br /><br />Γιατί το ερώτημα είναι απλό: επτά και πλέον χρόνια δεν ήταν αρκετά για να κλείσουν αυτά τα μέτωπα;<br /><br />Ο πρωθυπουργός βρέθηκε στο ακριτικό νησί και παρουσίασε ένα κυβερνητικό σχέδιο 37 έργων, συνολικού προϋπολογισμού 27 εκατ. ευρώ.<br /><br />Λιμάνι, ύδρευση, αποχέτευση και βιολογικός καθαρισμός, ενέργεια, απορρίμματα, στέγαση, υγεία, ψηφιακός μετασχηματισμός και ενίσχυση του ανθρώπινου δυναμικού περιλαμβάνονται στον σχεδιασμό.<br /><br />Ακόμη και η ίδια η περιγραφή των έργων, όμως, αποκαλύπτει το μέγεθος του προβλήματος.<br /><br />Η κυβέρνηση μιλά για οριστική αντιμετώπιση προβλημάτων ύδρευσης και βιολογικού καθαρισμού, για αποκατάσταση του λιμανιού, για νέες κατοικίες για γιατρούς, εκπαιδευτικούς και δημόσιους υπαλλήλους.<br /><br />Δηλαδή για βασικές υποδομές και στοιχειώδεις προϋποθέσεις που θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητες σε ένα ευρωπαϊκό κράτος και, ακόμη περισσότερο, σε ένα νησί με την ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία του Καστελλόριζου.<br /><br />Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η πολιτική ουσία της επίσκεψης.<br /><br />Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κυβερνά από τον Ιούλιο του 2019.<br /><br />Έχει ήδη διανύσει περισσότερα από επτά χρόνια στην εξουσία. Και αντί να παρουσιάσει έναν απολογισμό για όσα ολοκληρώθηκαν, ανακοινώνει ότι στην επόμενη τετραετία θα λύσει όσα παραμένουν ανοιχτά.<br /><br />Με άλλα λόγια, ζητά από τους πολίτες να αξιολογήσουν την κυβέρνηση όχι μόνο για αυτά που έκανε, αλλά και για αυτά που υπόσχεται ότι θα κάνει στο μέλλον.<br /><br />Μόνο που το Καστελλόριζο δεν είναι μια καινούργια κυβερνητική προτεραιότητα.<br /><br />Τα προβλήματα του νησιού είναι γνωστά εδώ και χρόνια.<br /><br />Και η αντιμετώπισή τους δεν μπορεί κάθε φορά να μετατίθεται στην επόμενη τετραετία.<br /><br />Το ακόμη πιο χαρακτηριστικό είναι το στεγαστικό.<br /><br />Σήμερα κατασκευάζονται 12 κατοικίες από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, δρομολογούνται άλλες εννέα από το Λιμενικό και επισκευάζονται ακόμη τέσσερις.<br /><br />Παράλληλα, παραχωρούνται 19 στρέμματα με 30 παλιές και ακατάλληλες κατοικίες για την ανέγερση νέων.<br /><br />Πρόκειται για αναγκαίες παρεμβάσεις. Αλλά ταυτόχρονα αποτελούν και μια έμμεση παραδοχή ότι το κράτος εξακολουθεί να δυσκολεύεται να εξασφαλίσει τα στοιχειώδη για να παραμείνουν στο νησί γιατροί, εκπαιδευτικοί και δημόσιοι λειτουργοί.<br /><br />Το ίδιο ισχύει και για την υγεία. Το Πολυδύναμο Περιφερειακό Ιατρείο εξακολουθεί να χρειάζεται ενίσχυση, ενώ προχωρούν προσλήψεις γιατρών και νοσηλευτικού προσωπικού και πραγματοποιούνται μετακινήσεις καρδιολόγου και παιδιάτρου από τη Ρόδο.<br /><br />Όλα αυτά είναι θετικά. Αλλά δεν μπορούν να μετατρέπονται σε προεκλογικό επίτευγμα χωρίς να τίθεται το αυτονόητο ερώτημα: γιατί χρειάστηκαν τόσα χρόνια για να φτάσουμε σήμερα να συζητάμε ακόμη για τις βασικές ανάγκες του νησιού;<br /><br />Ο πρωθυπουργός επικαλέστηκε και την ιστορία του Καστελλόριζου, θυμίζοντας ότι κάποτε το νησί είχε περισσότερους από 10.000 κατοίκους.<br /><br />Σήμερα ο στόχος, είπε, είναι να προσελκύσει περισσότερο μόνιμο πληθυσμό και να μπορούν οι νέοι Καστελλοριζιοί να ζήσουν και να προκόψουν στον τόπο τους.<br /><br />Κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει με τον στόχο. Η πραγματική πρόκληση, όμως, είναι να δημιουργηθούν οι συνθήκες για να γίνει πράξη. Και αυτό απαιτεί αποτελέσματα, όχι άλλη μία παράταση υποσχέσεων.<br /><br />Το Καστελλόριζο δεν χρειάζεται μια ακόμη τετραετία για να ακούσει τι πρόκειται να γίνει. Χρειάζεται να δει τι έγινε ήδη.<br /><br />Και τελικά, ίσως αυτό να είναι το πιο άβολο ερώτημα που άφησε πίσω της η επίσκεψη του πρωθυπουργού: ύστερα από επτά και πλέον χρόνια στο τιμόνι της χώρας, πόσο ακόμη πρέπει να περιμένει ένα ακριτικό νησί για να κλείσουν τα «ανοιχτά μέτωπα» που η ίδια κυβέρνηση αναγνωρίζει ότι εξακολουθούν να το ταλανίζουν;<br /><br />Γιατί όταν η απάντηση είναι «στην επόμενη τετραετία», η ερώτηση που αναπόφευκτα ακολουθεί είναι μία: και τα προηγούμενα επτά χρόνια τι ήταν;<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Μητσοτάκης ζητά άλλη μια τετραετία για να λύσει τα προβλήματα του Καστελλόριζου. Επτά χρόνια δεν ήταν αρκετά.

Υπάρχουν πολιτικές δηλώσεις που προκαλούν απλώς ερωτήματα και υπάρχουν και εκείνες που, ύστερα από επτά και πλέον χρόνια διακυβέρνησης, αγγί...

Διαβάστε την συνέχεια

Κάτι δεν βγάζει νόημα στο “blietzkrieg” των Χούθι στο Μπαμπ ελ-Μαντέμπ.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSZTulO9bLOAj99dPzxjoK2si5vZXBjvCO58_lG149TllDaoQgsLfGEUN0&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="452" data-original-width="678" height="99" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSZTulO9bLOAj99dPzxjoK2si5vZXBjvCO58_lG149TllDaoQgsLfGEUN0&s=10" width="745" /></a></div><div><br /></div>Ενδεχομένως να παραλογίζομαι. Όμως πρέπει να ομολογήσω ότι αυτή με αυτή την εξέλιξη στην Ερυθρά, κάτι δεν μου κολλάει. Εννοώ με το «blietzkrieg» των Χούθι, συμμάχων του Ιράν μην το ξεχνάμε, που έθεσαν ουσιαστικά το Στενό Μαμπ ελ-Μαντέμπ υπό τον έλεγχό τους, έχοντας εξασφαλίσει τον έλεγχο του παραλιακού μετώπου της Υεμένης και έχοντας καταλάβει στρατηγικής σημασίας νησάκι στην είσοδο…<br /><br />Σχολιάζει ο <b>Μιχαήλ Βασιλείου</b><br /><br />Παρότι πρόβλημα υπήρχε σαφέστατα και στην περιοχή εκείνη, στην προσοχή μας, μέχρι στιγμής, κυριαρχούσαν τα Στενά του Ορμούζ. Και τι δεν ακούγαμε καθημερινά. Όποτε διατυπωνόταν μια απειλή, με τον συνήθη άγαρμπο διπλωματικά τρόπο του Τραμπ, οι Ιρανοί φρόντιζαν να την αμφισβητούν στην πράξη. Παρόλο που ως απάντηση εισέπρατταν μερικά αεροπορικά πλήγματα. Κι ας έλεγε ο Τραμπ ότι ελέγχει τα Στενά. Όλοι αντιλαμβάνονταν τι συμβαίνει στην πράξη, καθώς η γεωγραφία δεν αλλάζει…<br /><br />Ο Αμερικανός πρόεδρος επαναλαμβάνει τελευταία, ότι ο πόλεμος με το Ιράν ίσως τελειώσει αμέσως μετά τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ. Ίσως και να αντελήφθη ότι τη θηλιά στον λαιμό την έχει ο ίδιος, όσο η κατάσταση εκτροχιάζει τις τιμές των καυσίμων στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Άρα, οι Ιρανοί για να του έκαναν οποιαδήποτε χάρη, θα έπρεπε να εξασφαλίσουν το κατάλληλο αντάλλαγμα. Την αναγνώριση του κομβικού ρόλου τους για ξεκίνημα και εν συνεχεία να ακολουθήσει διαπραγμάτευση για το νέο καθεστώς.<br /><br />Φαίνεται όμως ότι η Τεχεράνη δεν ακολούθησε μια αμιγώς αμυντικής στρατηγική. Με τον βραχίονα που δεν κατόρθωσαν τα πλήγματα Αμερικανών και Ισραηλινών να… εξαρθρώσουν, τους αντάρτες Χούθι στην Υεμένη, εξαπέλυσε αιφνιδιαστική επίθεση και πλέον μπορεί να θεωρηθεί ότι έθεσε υπό τον έλεγχό της και το Μπαμπ ελ-Μαντέμπ. Κάπου εδώ αρχίζουν όμως και οι υποψίες…<br /><br />Ενώ η επίθεση βρισκόταν σε εξέλιξη, οι Σαουδάραβες ζήτησαν από τον Τραμπ να βομβαρδίσει τις δυνάμεις των Χούθι για να αποτρέψει την υλοποίηση του εφιαλτικού σεναρίου. Ο Αμερικανός πρόεδρος φέρεται να αρνήθηκε. Για ποιον λόγο άραγε; Δεν ζημιώνει και τις ΗΠΑ αυτή η εξέλιξη; Τι συμβαίνει;<br /><br />Ένα ενδεχόμενο είναι οι Αμερικανοί να έβλεπαν ότι ο έλεγχος των Στενών θα περάσει νομοτελειακά στους Χούθι. Οπότε, εν όψει μιας αναπόφευκτης εξέλιξης δεν είχαν λόγο να εμπλακούν σε μια επιχείρηση, η οποία στο τέλος της ημέρας θα επιβεβαίωνε αυτό που καταλογίζεται στους Αμερικανούς στο Ορμούζ: Η συντριπτική στρατιωτική σας ισχύ, αδυνατεί να επιβάλλει πολιτικό αποτέλεσμα επί του εδάφους. Ή επί του… ύδατος.<br /><br />Άλλο ενδεχόμενο είναι να υπάρχουν, παρασκηνιακά, δυσκολίες ανάμεσα στην Ουάσινγκτον και το Ριάντ. Θα μπορούσαν να έχουν τη μορφή μη τήρησης των υπεσχημένων για επενδύσεις εκατοντάδων δισεκατομμυρίων στην αμερικανική οικονομία. Εναλλακτικά, η Ουάσινγκτον να προσβλέπει στην αποστολή ενός μηνύματος για τα πραγματικά όρια της αμυντικής «Συμφωνίας της Μέκκας».<br /><br />Το άλλο ενδεχόμενο είναι να επιδιώκει την αποστολή μηνύματος στις μοναρχίες του Κόλπου. Ότι παρά την περιπέτεια στο Ορμούζ θα διέπραττε θανάσιμο λάθος όποιος θεωρεί ότι δύναται να αναζητήσει τη λύση για την ασφάλεια μόνος του! Δηλαδή, ότι εξακολουθούν να έχουν ανάγκη τις ΗΠΑ, καθότι τα προβλήματα μπορεί να κλιμακωθούν περαιτέρω.<br /><br />Διπλωματικό παρασκήνιο;<br /><br />Ίσως όμως να υπάρχει και διπλωματικό παρασκήνιο που να μην είναι γνωστό. Ίσως και να εντάσσεται στο πλαίσιο αναζήτησης διπλωματικής διεξόδου από τον πόλεμο με το Ιράν. Αυτό δεν μπορεί να γίνει παρά με τέτοιον τρόπο που να επιτρέπει σε κάθε πλευρά να ισχυριστεί πως κάτι κέρδισε. Μπορεί να έχουν προεκλογική περίοδο και στο Ισραήλ, όμως η αφωνία της Ιερουσαλήμ για το θέμα προβληματίζει. Να οφείλεται… στη Μέκκα; Θα δούμε προσεχώς.<br /><br />Και η έκκληση του Κινέζου στους BRICS να παίξουν ρόλο ειρηνοποιού στη Μέση Ανατολή; Και ταυτόχρονα η… κωλοτούμπα Τραμπ που πλέον δεν έχει πρόβλημα να δει κινεζικά αυτοκίνητα στις ΗΠΑ, αρκεί να χτίσουν εργοστάσια και να προσλάβουν Αμερικανούς; Ενώ λίγες μέρες πριν μας προϊδέασε ότι θα δούμε ωραία πράγματα στις σχέσεις Ουάσινγκτον-Πεκίνου;<br /><br />Κι ο Ζελένσκι που θέλει να δει τον Πούτιν στους G20 στο Μαϊάμι; Αν και προς το παρόν τουλάχιστον, το Κρεμλίνο έβαλε πάγο. Σχετίζονται άραγε ως ψηφίδες, σε ένα υπό δημιουργία ψηφιδωτό; Καλλιτέχνημα θα είναι! Οι ΗΠΑ να αναλάβουν την Ουκρανία και οι Κινέζοι τη Μέση Ανατολή; Too good to be true! Συνήθως αποδεικνύονται σχέδια επί χάρτου…<br /><br />Παρεμπιπτόντως, η «ASPIDES» της Ευρωπαϊκής Ένωσης με ελληνική συμμετοχή δεν έχουν βγάλει τσιμουδιά, παρότι η εξέλιξη ακυρώνει την παρουσία της στην περιοχή. Όχι πως θα μπορούσαν να κάνουν και πολλά για να λέμε και την αλήθεια. Πόσες φορές δεν κομπάζουν ακόμα και στην Ελλάδα οι… συνήθεις επίσημοι, ότι διασφαλίζει την ελευθερία της ναυσιπλοΐας.<br /><br />Οι Χούθι θα αφήνουν τους πάντες να διαπλέουν, πλην Σαουδαράβων! Έτσι έχουν πει. Άρα, εκλείπει η ανάγκη συνοδείας εμπορικών πλοίων, που έτσι κι αλλιώς έχουν μειωθεί δραματικά. Λέτε να πλησιάζει η στιγμή του επαναπατρισμού της υπερπολύτιμης φρεγάτας του Πολεμικού Ναυτικού; Μας μένει η εμπειρία… και η δοκιμή του «ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ»! Κάτι είναι και αυτό. Έστω κι έτσι όπως έγινε. Με την πυροβολαρχία Patriot στη Σαουδική Αραβία αποφασίσαμε;<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Κάτι δεν βγάζει νόημα στο “blietzkrieg” των Χούθι στο Μπαμπ ελ-Μαντέμπ.

Ενδεχομένως να παραλογίζομαι. Όμως πρέπει να ομολογήσω ότι αυτή με αυτή την εξέλιξη στην Ερυθρά, κάτι δεν μου κολλάει. Εννοώ με το «blietzkr...

Διαβάστε την συνέχεια

Καθηγητής Λάβδας: Game Changer η συνεργασία Ελλάδας-Ισραήλ (vid.)

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="360" src="https://www.youtube.com/embed/JojerIAeepA" width="683" youtube-src-id="JojerIAeepA"></iframe></div><br /><div>O καθηγητής Ευρωπαϊκής και Συγκριτικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κωνσταντίνος Λάβδας ομιλεί για τις εξελίξεις στα ελληνουρκικά εν όψει κινήσεων από την Ελλάδα σε Αιγαίο-Ανατολική Μεσόγειο, στην σκιά του νέου γύρου απειλών από την άγκυρα και με φόντο την ενίσχυση της αμυντικής και ευρύτερης συνεργασίας με το Ισραήλ.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Καθηγητής Λάβδας: Game Changer η συνεργασία Ελλάδας-Ισραήλ (vid.)

O καθηγητής Ευρωπαϊκής και Συγκριτικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κωνσταντίνος Λάβδας ομιλεί για τις εξελίξεις στα ελληνουρκικά εν ό...

Διαβάστε την συνέχεια