Η μεγάλη τουρκική φοβία αποκαλύπτεται: ”Ελλάδα, Ισραήλ και Δύση ως μέτωπο «ανάσχεσης» της Τουρκίας!” .

<img height="96" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/08/754497379_2537089800064486_7886013669819167058_n-1-1068x601.jpeg" width="750" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Καραγκιούλ σε παραλήρημα: «Θα συνεχιστούν οι εκκαθαρίσεις»</span></h3>Ένα από τα πιο ακραία και ταυτόχρονα αποκαλυπτικά άρθρα των τελευταίων ημερών για τη στρατηγική ψυχολογία που καλλιεργείται στην Τουρκία δημοσίευσε ο Ιμπραήμ Καραγκιούλ στη φιλοκυβερνητική Yeni Şafak.<br /><br />Ο Τούρκος αρθρογράφος περιγράφει έναν κόσμο που, κατά την εκτίμησή του, βρίσκεται λίγο πριν από μία ιστορική έκρηξη.<br /><br />Έναν κόσμο όπου:<br /><br />η μεταπολεμική δυτική τάξη «καταρρέει»,<br /><br />η Ευρώπη βρίσκεται ανήμπορη απέναντι στη Ρωσία,<br /><br />το Ισραήλ επιχειρεί να παρασύρει την Τουρκία σε έναν πρόωρο πόλεμο,<br /><br />η Ελλάδα συμμετέχει σε ένα ευρύτερο «αντιτουρκικό μέτωπο»<br /><br />και η ίδια η Τουρκία οδεύει –κατά τον ίδιο– προς τη θέση μιας νέας παγκόσμιας υπερδύναμης.<br /><br />Ο τίτλος του είναι ενδεικτικός:<br /><br />«Έφεραν τον κόσμο στο χείλος πυρηνικού πολέμου μέσα σε δύο ημέρες. Έχουν τρελαθεί, είναι τρομακτικό! Όλοι θα περάσουν τεστ αφοσίωσης στο κράτος και στο έθνος. Οι εκκαθαρίσεις στο εσωτερικό θα συνεχιστούν. Καθώς η δυτική τάξη καταρρέει, η Τουρκία θα ισχυροποιείται».<br /><br />Δεν πρόκειται απλώς για εξωτερική πολιτική ανάλυση.<br /><br />Πρόκειται για ένα μανιφέστο ισχυρού κράτους, εσωτερικής συσπείρωσης και γεωπολιτικού αναθεωρητισμού.<br />«Η μεταπολεμική τάξη έχει καταρρεύσει»<br /><br />Η κεντρική θέση του Καραγκιούλ είναι ότι το διεθνές σύστημα που οικοδομήθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έχει ουσιαστικά φτάσει στο τέλος του.<br /><br />Γράφει ότι:<br /><br />«Η ευρωπαϊκή τάξη που δημιουργήθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έχει καταρρεύσει».<br /><br />Κατά την αφήγησή του, μαζί της έχουν αποτύχει:<br /><br />η Ευρωπαϊκή Ένωση ως πολιτικό υπερσύστημα,<br /><br />οι πολυμερείς συμφωνίες,<br /><br />οι υπερεθνικοί θεσμοί,<br /><br />και η δυτική επίκληση αξιών όπως η δημοκρατία και η ελευθερία.<br /><br />Ο ίδιος παρουσιάζει αυτές τις αξίες όχι ως πραγματικές αρχές αλλά ως εργαλεία πίσω από τα οποία κρύβονταν, κατά την άποψή του, δυτικά αυτοκρατορικά συμφέροντα.<br /><br />Είναι μία κλασική πλέον γραμμή του εθνικιστικού και ισλαμοσυντηρητικού τουρκικού λόγου:<br /><br />η Δύση παρακμάζει – η Τουρκία επιστρέφει.<br />Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη<br /><br />Η συγκεκριμένη περιγραφή αποτελεί πολιτική θέση του Καραγκιούλ και όχι αντικειμενικό γεγονός.<br /><br />Η Δύση αντιμετωπίζει όντως σημαντικές πιέσεις.<br /><br />Οι ΗΠΑ ζητούν πλέον από τους Ευρωπαίους συμμάχους να αναλάβουν μεγαλύτερο μέρος της άμυνας της ηπείρου, ενώ το Πεντάγωνο εξετάζει το συνολικό αποτύπωμα των αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη.<br /><br />Αυτό όμως δεν ισοδυναμεί με κατάρρευση του ΝΑΤΟ ή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.<br /><br />Αντίθετα, οι ευρωπαϊκές αμυντικές δαπάνες αυξάνονται, νέες στρατιωτικές δομές δημιουργούνται και το ΝΑΤΟ συνεχίζει να ενισχύει τη βόρεια και ανατολική πτέρυγά του. <b><a href="https://directus.gr/i-megali-tourkiki-fovia-apokalyptetai-ellada-israil-kai-dysi-os-metopo-anaschesis-tis-tourkias-karagkioul-se-paralirima-tha-synechistoun-oi-ekkathariseis/">Διαβάστε την συνέχεια στην πηγη</a></b><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η μεγάλη τουρκική φοβία αποκαλύπτεται: ”Ελλάδα, Ισραήλ και Δύση ως μέτωπο «ανάσχεσης» της Τουρκίας!” .

Καραγκιούλ σε παραλήρημα: «Θα συνεχιστούν οι εκκαθαρίσεις» Ένα από τα πιο ακραία και ταυτόχρονα αποκαλυπτικά άρθρα των τελευταίων ημερών για...

Διαβάστε την συνέχεια

«Δέσαμε τις ουρές των αλόγων μας» δήλωσε ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν. Τι εννοεί;

<img height="72" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2026/07/erdogan-1-930x550.jpg" width="747" /><br /><br /><b>ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΠΑΝΤΗΣ</b><br />Συνοπτικά: Η Τουρκία φιλοδοξεί ότι θα μπει στην μάχη χωρίς επιστροφή για να αντικαταστήσει ΗΠΑ (συμφωνημένα ως υπεργολάβος, αλλά ως κύριος; ) και Ισραήλ (που διαμηνύει σε όλους τους τόνους ότι θα συντρίψει τις τουρκικές φιλοδοξίες) στην Μέση Ανατολή.<br /><br />«Δέσαμε τις ουρές των αλόγων μας» (τουρκικά: «Atların kuyruklarını bağladflavor») δήλωσε ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν. Τι εννοεί;<br /><br />Στον ίδιο λόγο, είπε επίσης: «Η ιστορία της Μέσης Ανατολής γράφεται εκ νέου” μετά το χρίσμα που έλαβε η Τουρκία από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Τραμπ να καλύψει το αμερικανικό κενό στην ανάσχεση του Ιράν, την ασφάλεια των Βασιλείων του Κόλπου και την απόταξη της Χεζμπολά από το δύσμοιρο Λίβανο σε συνεργασία με τον Τζολάνι και τα “παλληκάρια του”.<br /><br />Στο πλαίσιο αυτό έλαβαν Τουρκία, Πακιστάν και Σαουδική Αραβία το πράσινο φως για τη συνομολόγηση της Συμφωνίας της Μέκκα.<br /><br />Το ρητό είναι μια αρχαία τουρκική στρατιωτική έκφραση που σημαίνει την απόλυτη ετοιμότητα για πόλεμο, θυσία και την απόφαση να μην υπάρξει υποχώρηση.<br /><br />Η φράση αυτή χρησιμοποιείται για να δείξει ότι η χώρα (Τουρκία) είναι έτοιμη για μια κρίσιμη, μη αναστρέψιμη σύγκρουση («κάψιμο γεφυρών»).<br /><br />Η πιο διάσημη ιστορική χρήση αυτού του εθίμου καταγράφεται το 1071 στη Μάχη του Μαντζικέρτ.<br /><br />Ο Σουλτάνος των Σελτζούκων, Αλπ Αρσλάν, πριν από τη μάχη εναντίον των Βυζαντινών, φόρεσε ένα λευκό ένδυμα και έδεσε την ουρά του αλόγου του με τα ίδια του τα χέρια, διατάζοντας και τον στρατό του να κάνει το ίδιο.<br /><br />Μία άλλη τουρκική παροιμία χρησιμοποιείται επίσης από τους γείτονες στις δημόσιες δηλώσεις τους : «Το παιχνίδι με τα μαχαίρια τελειώνει με αίμα.» (στα τουρκικά: “Kurtla oyun, kanla biter”) για να προειδοποιήσουν όσους θέλουν να φέρουν αντίρρηση στα φιλόδοξα σχέδια τους.<br /><br />Σε μία εποχή που μυρίζει μπαρούτι ΠΑΝΤΟΥ (Ουκρανία, Λατινική Αμερική, Νότια Σινική Θάλασσα, Ειρηνικό Ωκεανό, Ανταρκτική, Αφρική, ΝΑ Ασία κοκ) η Τουρκία ετοιμάζεται για μία αντίστοιχη μάχη που, όπως η μάχη του Ματζικέρτ άνοιξε τον δρόμο στην Οθωμανική Κυριαρχία και την αντικατάσταση του Βυζαντίου, έτσι και σήμερα φιλοδοξεί ότι θα μπει στην μάχη χωρίς επιστροφή για να αντικαταστήσει ΗΠΑ (συμφωνημένα ως υπεργολάβος, αλλά ως κύριος; ) και Ισραήλ (που διαμηνύει σε όλους τους τόνους ότι θα συντρίψει τις τουρκικές φιλοδοξίες) στην Μέση Ανατολή.<br /><br />Να καταστεί και ονομαστεί ο τρέχων αιώνας στην Παγκόσμια Ιστορία, ως ο “Τουρκικός Αιώνας”.<br /><br />Ο γείτονας μας έχει αυτές τις φιλοδοξίες και όχι μικρότερες.<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Δέσαμε τις ουρές των αλόγων μας» δήλωσε ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν. Τι εννοεί;

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΠΑΝΤΗΣ Συνοπτικά: Η Τουρκία φιλοδοξεί ότι θα μπει στην μάχη χωρίς επιστροφή για να αντικαταστήσει ΗΠΑ (συμφωνημένα ως υπεργολάβος, ...

Διαβάστε την συνέχεια

Από τον πολύ κατευνασμό δεν βλέπουμε πια την τουρκική απειλή!

<img height="87" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2026/02/STATHIS_18_2_26-930x550.png" width="752" /><br /><br />Γράφει ο<br />ΣΤΑΘΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ<br /><br />Έγκλημα και Υποψίες<br /><br />Ελληνικά μαχητικά (2) αναχαίτισαν τουρκικό drone που έφτασε κοντά στην Αλεξανδρούπολη.<br /><br />Το τουρκικό drone μόλις «είδε» τα δύο ελληνικά F-16, ανέκρουσε πρύμναν και συνέχισε την εκδρομή του εντός του τουρκικού εναέριου χώρου, σώο και αβλαβές.<br /><br />Πόσο κόστισε η επιχείρηση;<br />Θα εξαπολυουν τώρα drone οι Τούρκοι και θα σηκωνονται μαχητικά για να τα αναχαιτίζουν αβλαβώς;<br /><br />Αν πετούσε ελληνικό drone κοντά στην Ανδριανούπολη, η Τουρκία θα το κατέρριπτε ή θα του έλεγε να μην το ξανακάνει;<br /><br />Η Τουρκία έχει «άποψη» για το αν η Ελλάδα θα εγκαταστήσει drone στη Ρόδο.<br /><br />Η Τουρκία έχει άποψη για το πού θα βρίσκονται οι ελληνικοί Patriot εντός της ελληνικής επικράτειας. Έχει «άποψη» για το καλώδιο στην Κάσο.<br /><br />Φαίνεται ότι η Τουρκία το πάει φιρί φιρί για κάποιο επεισόδιο με την Ελλάδα. Ή θέλει να φαίνεται έτσι. Η απάντηση δεν είναι εύκολη για το τι απ’ τα δύο.<br /><br />Από τον πολύ κατευνασμό δεν είμαστε σε θέση να ξεχωρίσουμε τι είναι μια πραγματική απειλή και τι είναι μια εικονική απειλή, μια μπλόφα, ένα σκιάχτρο.<br /><br />Διότι και η απειλή και η εικονική απειλή έχουν το ίδιο αποτέλεσμα.<br /><br />Δεν γίνεται χειρότερα.<br /><br />Και πόσο μπορεί (αφού φτάσαμε ως εδώ) να κρατήσει αυτή η κατάσταση με την Τουρκία να προσθέτει προκλήσεις που αναβαθμίζει στη συνέχεια σε διεκδικήσεις – μια ιστορία που φαίνεται να μην έχει τέλος.<br /><br />Από την άλλη πλευρά, απ’ ό,τι φαίνεται η κυβέρνηση δεν έχει καμία πρόθεση να ενημερώσει τα κόμματα και πολύ περισσότερο τον ελληνικό λαό για τις πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος.<br /><br />Ενός προβλήματος που, όπως φαίνεται, ούτε θέλει ούτε μπορεί να αντιμετωπίσει, πέρα από επικοινωνιακές υπεκφυγές – που εν τέλει εγείρουν υποψίες «συμμετοχής στο έγκλημα»…<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Από τον πολύ κατευνασμό δεν βλέπουμε πια την τουρκική απειλή!

Γράφει ο ΣΤΑΘΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ Έγκλημα και Υποψίες Ελληνικά μαχητικά (2) αναχαίτισαν τουρκικό drone που έφτασε κοντά στην Αλεξανδρούπολη. Το τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Νετανιάχου σε τροχιά πίεσης: Ο Αϊζενκοτ περνά μπροστά. Ρήγμα στη δεξιά πριν από τις κάλπες

<img height="81" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/netaniaxou-5-768x432.jpg" width="738" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Νέα δημοσκόπηση δίνει 25 έδρες στον Γκάντι Αϊζενκοτ και 21 στο Likud – Το μπλοκ Νετανιάχου μένει στις 49, ενώ το νέο κόμμα του Όφερ Βίντερ αναδιατάσσει τη δεξιά<br /><br />Η προεκλογική μάχη στο Ισραήλ μπαίνει σε νέα φάση, με τον Μπενιαμίν Νετανιάχου να βρίσκεται αντιμέτωπος όχι μόνο με μια ενισχυμένη αντιπολίτευση αλλά και με ανακατατάξεις στο ίδιο το δεξιό στρατόπεδο.<br /><br />Νέα δημοσκόπηση του Channel 12, που δημοσιεύθηκε την Τετάρτη, δίνει στο Yashar! του πρώην αρχηγού των IDF Γκάντι Αϊζενκοτ 25 έδρες, έναντι 21 για το Likud του Νετανιάχου. Παράλληλα, το νεοσύστατο People of Israel του απόστρατου ταξίαρχου Όφερ Βίντερ εμφανίζεται να μπαίνει στην Κνεσέτ με έξι έδρες.<br /><br />Η εικόνα επιβεβαιώνεται και από δεύτερη δημοσκόπηση του Channel 13, η οποία δίνει 24 έδρες στον Αϊζενκοτ και μόλις 19 στο Likud.<br />Το μπλοκ Νετανιάχου πέφτει στις 49 έδρες<br /><br />Το σημαντικότερο εύρημα δεν είναι μόνο η προσωπική υποχώρηση του Νετανιάχου.<br /><br />Είναι η συνολική αριθμητική των συσχετισμών.<br /><br />Στη μέτρηση του Channel 12, το δεξιό μπλοκ —Likud, Jewish Power, People of Israel και τα υπερορθόδοξα κόμματα— συγκεντρώνει 49 έδρες.<br /><br />Απέναντί του, η σιωνιστική αντιπολίτευση —Together, Yisrael Beitenu και Democrats— φτάνει τις 59. Τα αραβικά κόμματα συγκεντρώνουν άλλες 12 και θα μπορούσαν, υπό προϋποθέσεις, να στηρίξουν από έξω μια κυβέρνηση αλλαγής.<br /><br />Η απόσταση από τις 61 έδρες που απαιτούνται για κοινοβουλευτική πλειοψηφία είναι αυτή που προκαλεί πραγματική ανησυχία στο Likud.<br /><br />Σύμφωνα με πολιτική πηγή που μίλησε στο Al-Monitor, ο Νετανιάχου ανησυχεί πλέον ακόμη και για το ενδεχόμενο ο Αϊζενκοτ να μπορέσει να συγκροτήσει πλειοψηφία χωρίς τα αραβικά κόμματα.<br /><br />Ο Όφερ Βίντερ ανακατεύει την τράπουλα στη δεξιά<br /><br />Η νέα μεταβλητή ονομάζεται Όφερ Βίντερ.<br /><br />Ο 55χρονος απόστρατος ταξίαρχος, με 34 χρόνια υπηρεσίας στον ισραηλινό στρατό, παρουσίασε μόλις αυτή την εβδομάδα το νέο θρησκευτικό-εθνικιστικό κόμμα People of Israel.<br /><br />Η πρώτη δημοσκοπική του εμφάνιση είναι εντυπωσιακή: έξι έδρες.<br /><br />Το πρόβλημα για τον Νετανιάχου είναι ότι οι ψηφοφόροι του Βίντερ προέρχονται σε μεγάλο βαθμό από την ίδια δεξαμενή με το Religious Zionism του Μπεζαλέλ Σμότριτς.<br /><br />Αποτέλεσμα: το κόμμα του Σμότριτς εμφανίζεται κάτω από το εκλογικό όριο εισόδου στην Κνεσέτ. (<br /><br />Η πολιτική αναλύτρια Tal Schneider προειδοποιεί πάντως ότι η πρώτη μέτρηση μπορεί να αντανακλά και τον αρχικό ενθουσιασμό γύρω από ένα καινούργιο κόμμα.<br /><br />«Η δημοσκόπηση της Τετάρτης αντανακλά τον αρχικό ενθουσιασμό μετά τη δημιουργία του νέου κόμματος, αλλά πολλά μπορούν να αλλάξουν στους δύο μήνες μέχρι τις εκλογές», ανέφερε. <div><br />Βίντερ: «Δεν θα υπάρξει ποτέ παλαιστινιακό κράτος»<br /><br />Ιδεολογικά, πάντως, ο Βίντερ δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών.<br /><br />Στην εκδήλωση παρουσίασης του κόμματός του δήλωσε:<br /><br />«Είμαστε σαφές και διακριτό μέρος του δεξιού στρατοπέδου. Ξέρουμε ακριβώς από πού ερχόμαστε και πού πηγαίνουμε».<br /><br />Και πρόσθεσε δύο εξαιρετικά σκληρές θέσεις:<br /><br />«Δεν θα υπάρξει ποτέ παλαιστινιακό κράτος εδώ. Υπάρχει μόνο μία λύση στη Γάζα — η μετανάστευση». <br /><br />Παρά την πίεση που μπορεί να προκαλέσει στο Likud, ο ίδιος ο Βίντερ ξεκαθάρισε ότι μετά τις εκλογές θα προτείνει μόνο τον Νετανιάχου για πρωθυπουργό.<br /><br />Άρα η νέα παράταξη δεν δημιουργεί έναν πιθανό σύμμαχο του Αϊζενκοτ. Δημιουργεί όμως ανταγωνισμό μέσα στην ίδια τη δεξιά, με κίνδυνο να χαθούν ψήφοι εάν μικρά κόμματα μείνουν εκτός Κνεσέτ.<br />Γιατί ο Αϊζενκοτ προηγείται<br /><br />Ο Αϊζενκοτ έχει εξελιχθεί σταδιακά στον ισχυρότερο αντίπαλο του Νετανιάχου.<br /><br />Ίδρυσε το Yashar! τον Σεπτέμβριο του 2025 και αρχικά δεν θεωρούνταν ο βασικός διεκδικητής της πρωθυπουργίας.<br /><br />Αυτό άλλαξε μέσα στο καλοκαίρι.<br /><br />Δημοσκόπηση του Ιουλίου ήταν η πρώτη που τον έφερε μπροστά, με 23 έδρες έναντι 21 του Likud, και έκτοτε οι περισσότερες μετρήσεις καταγράφουν το κόμμα του πάνω από εκείνο του Νετανιάχου.<br /><br />Ο ίδιος προβάλλεται ως κεντρώος με ισχυρά διαπιστευτήρια εθνικής ασφάλειας — στοιχείο ιδιαίτερα σημαντικό σε μια χώρα που εξακολουθεί να βρίσκεται σε πόλεμο και όπου το τραύμα της 7ης Οκτωβρίου παραμένει κεντρικό στην πολιτική συζήτηση.<br />Αλλά η αντιπολίτευση έχει δικό της πρόβλημα<br /><br />Η δημοσκοπική άνοδος Αϊζενκοτ δεν σημαίνει ότι έχει ήδη λυθεί το ζήτημα της ηγεσίας της αντιπολίτευσης.<br /><br />Ο Γιαΐρ Λαπίντ δηλώνει ότι θεωρεί τον Αϊζενκοτ εταίρο για μια επόμενη κυβέρνηση, αλλά εξακολουθεί να στηρίζει τον Ναφτάλι Μπένετ για την πρωθυπουργία.<br /><br />«Δεν θα με ακούσετε να μιλάω εναντίον του Αϊζενκοτ. Είναι εταίρος μας και θα σχηματίσουμε κυβέρνηση μαζί του. Ο Μπένετ πρέπει να είναι πρωθυπουργός», δήλωσε.<br /><br />Την ίδια στιγμή, ο Αβίγκντορ Λίμπερμαν προβάλλει τη δική του εμπειρία ως επιχείρημα για την πρωθυπουργία.<br /><br />Η Tal Schneider συνοψίζει:<br /><br />«Οι εσωτερικές μάχες στο στρατόπεδο της αντιπολίτευσης παραμένουν μέχρι στιγμής χαμηλών τόνων. Βρισκόμαστε όμως σε προεκλογική περίοδο και κάθε αρχηγός πρέπει φυσικά να προωθήσει τον εαυτό του για να μη χάσει ψηφοφόρους προς τον Αϊζενκοτ».<br />Ο Νετανιάχου αλλάζει γραμμή επίθεσης<br /><br />Το Likud έχει ήδη αρχίσει να προσαρμόζει τη στρατηγική του.<br /><br />Η επίθεση πλέον επιχειρεί να ταυτίσει μια πιθανή κυβέρνηση Αϊζενκοτ με την αριστερά και τα αραβικά κόμματα.<br /><br />Ο Νετανιάχου έγραψε στο Facebook:<br /><br />«Ο Αϊζενκοτ θα σχηματίσει αριστερή κυβέρνηση με τον Γιαΐρ Γκολάν και τα αραβικά κόμματα». <br /><br />Το μήνυμα είναι σαφές: το Likud θέλει να μετατρέψει τις εκλογές σε δίλημμα όχι ανάμεσα σε Νετανιάχου και Αϊζενκοτ ως πρόσωπα, αλλά ανάμεσα σε δεξιά κυβέρνηση και μια συμμαχία αλλαγής που θα εξαρτάται, όπως υποστηρίζει, από αριστερές και αραβικές δυνάμεις.<br />Δύο μήνες που μπορούν να αλλάξουν το Ισραήλ<br /><br />Οι εκλογές είναι προγραμματισμένες για τις 27 Οκτωβρίου.<br /><br />Δύο μήνες είναι τεράστιο πολιτικό διάστημα για ένα Ισραήλ που βρίσκεται ταυτόχρονα αντιμέτωπο με πόλεμο, περιφερειακές ανακατατάξεις και βαθιά εσωτερική πόλωση.<br /><br />Οι δημοσκοπήσεις δεν προδικάζουν την κάλπη.<br /><br />Όμως πλέον δείχνουν τρία πράγματα με αξιοσημείωτη συνέπεια:<br /><br />ο Αϊζενκοτ έχει γίνει πραγματικός αντίπαλος του Νετανιάχου, το Likud δεν κυριαρχεί όπως στο παρελθόν και η ίδια η δεξιά κατακερματίζεται.<br /><br />Για τον Νετανιάχου, επομένως, ο μεγαλύτερος κίνδυνος μπορεί να μην προέρχεται μόνο από την άνοδο της αντιπολίτευσης.<br /><br />Μπορεί να προέρχεται και από το γεγονός ότι το δικό του πολιτικό στρατόπεδο αποκτά περισσότερα κόμματα απ’ όσα μπορεί να αντέξει η εκλογική αριθμητική.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Νετανιάχου σε τροχιά πίεσης: Ο Αϊζενκοτ περνά μπροστά. Ρήγμα στη δεξιά πριν από τις κάλπες

Βασιλης Διαμαντακος  Νέα δημοσκόπηση δίνει 25 έδρες στον Γκάντι Αϊζενκοτ και 21 στο Likud – Το μπλοκ Νετανιάχου μένει στις 49, ενώ το νέο κό...

Διαβάστε την συνέχεια

Φιντάν στη Μόσχα: Η Τουρκία χτίζει ρόλο «μεσάζοντα ισχύος» ανάμεσα σε Ρωσία, ΗΠΑ και Ιράν.

<img height="70" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/fidan-5-768x768.jpg" width="746" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Η Άγκυρα επενδύει ταυτόχρονα στη σχέση εμπιστοσύνης με τη Μόσχα, στη διαμεσολάβηση ΗΠΑ–Ιράν και στη Μαύρη Θάλασσα – Ο Φιντάν περιγράφει μια Τουρκία που δεν θέλει απλώς να μεσολαβεί στις κρίσεις, αλλά να συμμετέχει στη νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας της περιοχής<br /><br />Η συνάντηση του Χακάν Φιντάν με τον Σεργκέι Λαβρόφ στη Μόσχα δεν ήταν άλλη μία επαφή στο μακρύ ημερολόγιο των ρωσοτουρκικών σχέσεων.<br /><br />Πίσω από τις αναφορές στην «αμοιβαία εμπιστοσύνη», στο εμπόριο και στη Μαύρη Θάλασσα βρίσκεται μια πολύ μεγαλύτερη τουρκική φιλοδοξία: η Άγκυρα επιχειρεί να τοποθετηθεί στο κέντρο τριών διαφορετικών γεωπολιτικών διαδρομών — Ρωσία–Δύση, ΗΠΑ–Ιράν και νέες περιφερειακές συμμαχίες στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών χρησιμοποίησε μάλιστα τη συνάντηση με τον Ρώσο ομόλογό του για να εξηγήσει αναλυτικά τον ρόλο που διεκδικεί η Τουρκία στη συμφωνία μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης, παρουσιάζοντάς την όχι ως προσωρινή ανακωχή αλλά ως πιθανή αφετηρία μιας νέας περιφερειακής αρχιτεκτονικής ασφαλείας.<br />«Ιστορικό βάθος, οικονομικά θεμέλια και αμοιβαία εμπιστοσύνη»<br /><br />Ο Φιντάν επέλεξε ιδιαίτερα ισχυρή γλώσσα για τη σχέση με τη Ρωσία.<br /><br />«Οι σχέσεις Τουρκίας–Ρωσίας βασίζονται σε ένα βαθύ ιστορικό υπόβαθρο, ισχυρά οικονομικά θεμέλια, πολιτικό διάλογο μεταξύ των ηγετών μας και αμοιβαία εμπιστοσύνη», ανέφερε.<br /><br />Πρόκειται για μια φράση με ιδιαίτερη σημασία για μια χώρα του ΝΑΤΟ.<br /><br />Η Τουρκία δεν παρουσιάζει τη Μόσχα απλώς ως αναγκαίο συνομιλητή. Την περιγράφει ως στρατηγικό εταίρο με τον οποίο υπάρχει θεσμοποιημένη σχέση κορυφής, παρά τον πόλεμο στην Ουκρανία και τις βαθιές συγκρούσεις Ρωσίας–Δύσης.<br /><br />Αυτό δεν σημαίνει ότι Άγκυρα και Μόσχα συμφωνούν σε όλα.<br /><br />Συγκρούστηκαν ή βρέθηκαν σε αντίθετες πλευρές στη Συρία, στη Λιβύη, στον Νότιο Καύκασο και σε ζητήματα του ΝΑΤΟ.<br /><br />Η ιδιαίτερη όμως ικανότητα της σχέσης Ερντογάν–Πούτιν είναι ότι οι δύο χώρες έχουν καταφέρει να διαχωρίζουν τη σύγκρουση από τη συνεργασία και να κρατούν ανοικτό το κανάλι μεταξύ τους ακόμη και στις πιο δύσκολες περιόδους. <div><br />Η Άγκυρα μπαίνει ανάμεσα σε Τραμπ και Τεχεράνη<br /><br />Το δεύτερο μεγάλο κεφάλαιο της συνάντησης ήταν το Ιράν.<br /><br />Ο Φιντάν χαρακτήρισε τη συμφωνία ΗΠΑ–Ιράν «εξαιρετικά πολύτιμο διπλωματικό ορόσημο» για την αποκλιμάκωση της περιφερειακής σύγκρουσης.<br /><br />Και έθεσε έναν ακόμη μεγαλύτερο στόχο:<br /><br />«Η μεγαλύτερη ελπίδα μας είναι αυτό το βήμα, που δίνει μια ανάσα στην περιοχή μας και σε ολόκληρο τον κόσμο, να μετατραπεί σε μια δομική και μόνιμη αρχιτεκτονική ασφαλείας και όχι απλώς σε μια προσωρινή ηρεμία».<br /><br />Η διατύπωση αποκαλύπτει πολλά για τη στρατηγική της Τουρκίας.<br /><br />Η Άγκυρα δεν θέλει μόνο να βοηθήσει στην εφαρμογή μιας διμερούς συμφωνίας ΗΠΑ–Ιράν.<br /><br />Θέλει να αποκτήσει θέση στη συζήτηση για το τι θα ακολουθήσει.<br />Πακιστάν, Κατάρ, Σαουδική Αραβία – Το δίκτυο που χτίζει ο Φιντάν<br /><br />Ο Φιντάν περιέγραψε ένα πυκνό διπλωματικό δίκτυο γύρω από τις διαπραγματεύσεις.<br /><br />Η Τουρκία βρισκόταν σε συνεχή επικοινωνία με το Πακιστάν, το Κατάρ και τις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ αναγνώρισε και τη συμβολή της Σαουδικής Αραβίας στην προσπάθεια αποκλιμάκωσης.<br /><br />Η σύνθεση αυτών των χωρών έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον μετά και τη νέα συμφωνία αμοιβαίας άμυνας Τουρκίας–Σαουδικής Αραβίας–Πακιστάν.<br /><br />Η Άγκυρα επιχειρεί δηλαδή να βρίσκεται ταυτόχρονα:<br /><br />στο ΝΑΤΟ,<br /><br />σε στενή στρατηγική σχέση με το Πακιστάν και τη Σαουδική Αραβία,<br /><br />σε ενεργό διάλογο με το Ιράν,<br /><br />σε σταθερή συνεργασία με τη Ρωσία,<br /><br />και σε διαρκή διαπραγμάτευση με τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Δεν πρόκειται για παραδοσιακή πολιτική ευθυγράμμισης.<br /><br />Πρόκειται για πολιτική πολλαπλών κέντρων ισχύος.<br />Το Ισραήλ ως ο «άγνωστος Χ»<br /><br />Ο Φιντάν ήταν παράλληλα ιδιαίτερα αιχμηρός απέναντι στο Ισραήλ.<br /><br />Η τουρκική πλευρά έχει εκφράσει φόβους ότι η ισραηλινή κυβέρνηση θα μπορούσε να επιχειρήσει να υπονομεύσει την αμερικανοϊρανική διαδικασία.<br /><br />Ο Τούρκος υπουργός μίλησε για την ανάγκη να αποφευχθεί οποιαδήποτε «απόπειρα σαμποτάζ» που θα μπορούσε να εκτροχιάσει τη συμφωνία πριν από την ολοκλήρωση των τεχνικών διαπραγματεύσεων.<br /><br />Η αναφορά αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία καθώς οι σχέσεις Άγκυρας–Ιερουσαλήμ έχουν επιδεινωθεί σημαντικά, ιδιαίτερα μετά τις πρόσφατες ισραηλινές στρατιωτικές κινήσεις στη Συρία.<br /><br />Για την Τουρκία, επομένως, η σταθεροποίηση του Ιράν και η δημιουργία νέου περιφερειακού πλαισίου ασφαλείας συνδέονται άμεσα και με τον ανταγωνισμό της με το Ισραήλ.<br />Μαύρη Θάλασσα: Το όριο της τουρκικής ανοχής<br /><br />Η σχέση με τη Ρωσία έχει όμως και κόκκινες γραμμές.<br /><br />Ο Φιντάν έθεσε στον Λαβρόφ το ζήτημα της ασφάλειας της ναυσιπλοΐας στη Μαύρη Θάλασσα και ζήτησε να αποφευχθούν περιστατικά που μπορούν να πλήξουν τουρκικά συμφέροντα.<br /><br />Η Τουρκία βρίσκεται σε ιδιαίτερη θέση.<br /><br />Δεν έχει προσχωρήσει στη δυτική πολιτική πλήρους απομόνωσης της Μόσχας.<br /><br />Ταυτόχρονα όμως έχει ζωτικό συμφέρον να αποτρέψει την ανεξέλεγκτη στρατιωτικοποίηση της Μαύρης Θάλασσας.<br /><br />Τα Στενά, η εμπορική ναυσιπλοΐα, οι τουρκικές ενεργειακές διαδρομές και η εφαρμογή της Συνθήκης του Μοντρέ καθιστούν την περιοχή πυρήνα της τουρκικής εθνικής στρατηγικής.<br /><br />Γι’ αυτό και η Άγκυρα επιμένει να παίζει έναν δύσκολο διπλό ρόλο: συνεργάτης της Ουκρανίας σε ορισμένα πεδία, αλλά ταυτόχρονα ο μοναδικός μεγάλος σύμμαχος του ΝΑΤΟ που διατηρεί λειτουργική στρατηγική σχέση με τη Ρωσία. </div><div><br />Η Τουρκία θέλει ξανά Ρωσία και Ουκρανία στο τραπέζι<br /><br />Η Άγκυρα επανέλαβε επίσης ότι βασική προτεραιότητά της παραμένει η επιστροφή Ρωσίας και Ουκρανίας σε διαπραγματεύσεις.<br /><br />«Η βασική προτεραιότητα της χώρας μας είναι η Ρωσία και η Ουκρανία να επιστρέψουν στο τραπέζι της διπλωματίας», έχει δηλώσει ο Φιντάν, προσθέτοντας ότι η Τουρκία είναι έτοιμη να φιλοξενήσει νέους γύρους συνομιλιών.<br /><br />Εδώ εμφανίζεται ξανά το ίδιο τουρκικό μοντέλο:<br /><br />μην επιλέγεις πλήρως το ένα στρατόπεδο,<br /><br />διατήρησε σχέσεις και με τους δύο,<br /><br />και κάνε τον εαυτό σου απαραίτητο όταν έρθει η ώρα της διαπραγμάτευσης.<br />Ο ρόλος του Τραμπ και το νέο περιθώριο της Άγκυρας<br /><br />Ο Φιντάν απέδωσε ιδιαίτερη σημασία στην προσωπική πολιτική βούληση του Ντόναλντ Τραμπ για την επίτευξη της συμφωνίας με το Ιράν.<br /><br />Σύμφωνα με την τουρκική ανάγνωση, ο Αμερικανός πρόεδρος επέδειξε αποφασιστικότητα παρά τις αντιρρήσεις του Ισραήλ.<br /><br />Για την Άγκυρα, η πολιτική Τραμπ δημιουργεί ένα νέο παράθυρο ευκαιρίας.<br /><br />Ο Λευκός Οίκος εμφανίζεται περισσότερο πρόθυμος να χρησιμοποιήσει επιλεκτικές διμερείς συμφωνίες, προσωπική διπλωματία και περιφερειακούς μεσολαβητές.<br /><br />Και αυτό είναι ακριβώς το περιβάλλον στο οποίο η Τουρκία αισθάνεται περισσότερο άνετα.<br />Από «δύσκολος σύμμαχος» σε απαραίτητο ενδιάμεσο<br /><br />Για χρόνια η Δύση περιέγραφε συχνά την Τουρκία ως έναν «δύσκολο σύμμαχο».<br /><br />Η αγορά των S-400, η σχέση με τη Ρωσία, οι διαφωνίες με τις ΗΠΑ και οι εντάσεις με ευρωπαϊκές χώρες έδιναν επιχειρήματα σε αυτή την ανάγνωση.<br /><br />Η στρατηγική του Φιντάν επιχειρεί να αντιστρέψει ακριβώς αυτό το μειονέκτημα.<br /><br />Η Τουρκία παρουσιάζει πλέον την ικανότητά της να συνομιλεί με όλους όχι ως πρόβλημα αλλά ως γεωπολιτικό asset.<br /><br />Με τη Μόσχα μπορεί να μιλήσει για Ουκρανία.<br /><br />Με την Τεχεράνη για την περιφερειακή ασφάλεια.<br /><br />Με το Πακιστάν, τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ για νέες περιφερειακές δομές.<br /><br />Με την Ουάσιγκτον για το Ιράν.<br /><br />Και με την Ευρώπη για τη Μαύρη Θάλασσα, το ΝΑΤΟ και τη νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας.<br />Η στρατηγική Φιντάν είναι να κάνει την Τουρκία «πολύ χρήσιμη για να αγνοηθεί»<br /><br />Αυτό είναι το πραγματικό γεωπολιτικό story της συνάντησης στη Μόσχα.<br /><br />Η Τουρκία δεν επιχειρεί πλέον απλώς να κρατήσει ισορροπίες ανάμεσα στη Ρωσία και τη Δύση.<br /><br />Πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα.<br /><br />Επιχειρεί να μετατρέψει αυτές τις αντιφατικές σχέσεις σε μόνιμη πηγή ισχύος.<br /><br />Όσο περισσότερα στρατόπεδα μπορούν να μιλήσουν με την Άγκυρα όταν δεν μπορούν να μιλήσουν μεταξύ τους, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η αξία της Τουρκίας.<br /><br />Και αυτό εξηγεί γιατί ο Φιντάν μιλά τόσο άνετα την ίδια στιγμή για «αμοιβαία εμπιστοσύνη» με τη Ρωσία και για συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες στην υπόθεση του Ιράν.<br /><br />Δεν βλέπει τις δύο σχέσεις ως αντίφαση.<br /><br />Τις βλέπει ως το ίδιο στρατηγικό πλεονέκτημα.<br /><br />Η μεγάλη φιλοδοξία της Άγκυρας είναι πλέον να μη βρίσκεται απλώς ανάμεσα στα στρατόπεδα. Θέλει να γίνει ο κόμβος μέσα από τον οποίο τα στρατόπεδα αναγκάζονται να επικοινωνούν. Και εάν η συμφωνία ΗΠΑ–Ιράν σταθεροποιηθεί, η Τουρκία θα επιχειρήσει να εξαργυρώσει τον ρόλο της όχι μόνο διπλωματικά, αλλά και στη διαμόρφωση της επόμενης περιφερειακής αρχιτεκτονικής ασφαλείας.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Φιντάν στη Μόσχα: Η Τουρκία χτίζει ρόλο «μεσάζοντα ισχύος» ανάμεσα σε Ρωσία, ΗΠΑ και Ιράν.

Βασιλης Διαμαντακος Η Άγκυρα επενδύει ταυτόχρονα στη σχέση εμπιστοσύνης με τη Μόσχα, στη διαμεσολάβηση ΗΠΑ–Ιράν και στη Μαύρη Θάλασσα – Ο Φι...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία: Πόσο ισχυρή είναι πραγματικά;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://cdn.sigmalive.com/thumbnails/1338737/cfd68c261b2a9a96841c79d9af495581.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="465" data-original-width="930" height="100" src="https://cdn.sigmalive.com/thumbnails/1338737/cfd68c261b2a9a96841c79d9af495581.jpg" width="743" /></a></div><div><br /></div><b>Πέτρος Λάζος</b><br />Το παράδοξο της σημερινής Τουρκίας είναι εντυπωσιακό. Μια χώρα με επίσημο πληθωρισμό 31,75%, βασικό επιτόκιο 37%, διαρκώς πιεζόμενη λίρα και πολίτες που έχουν δει την αγοραστική τους δύναμη να εξατμίζεται, κανονικά θα έπρεπε να αποτελεί πολιτικό ναρκοπέδιο. Κι όμως, ο Ταγίπ Ερντογάν κυβερνά ήδη περισσότερο από δύο δεκαετίες, επεκτείνει την επιρροή του από τη Συρία μέχρι τη Λιβύη και το Αιγαίο και παρουσιάζει την Τουρκία ως ανερχόμενη μεγάλη δύναμη. Το περίεργο είναι ότι το αφήγημα δεν είναι ολόκληρο… αφήγημα.<br /><br />Η οικονομία πράγματι παραμένει άρρωστη, αλλά δεν βρίσκεται σε κατάρρευση. Το ΑΕΠ αυξήθηκε 2,5% στο πρώτο τρίμηνο, ενώ η επίσημη ανεργία υποχώρησε στο εντυπωσιακό 7,6%. Μόνο που η ίδια η τουρκική στατιστική υπηρεσία υπολογίζει το ευρύτερο ποσοστό υποαπασχόλησης και ανεκμετάλλευτου εργατικού δυναμικού σχεδόν στο 30%. Προφανώς η ανεργία δεν φτάνει το 30% αλλά, όταν αλλιώς παρουσιάζεται ένα πράγμα στην βιτρίνα και πολύ διαφορετικό εντός του καταστήματος, υπάρχει πρόβλημα… μυρουδιάς.<br /><br />Αντίστοιχη είναι η εικόνα στον πληθωρισμό. Το επίσημο 31,75% αποτελεί τη βάση αναφοράς, αλλά το Εμπορικό Επιμελητήριο Κωνσταντινούπολης μετρά 35,2%, η TÜRK-İŞ (Türkiye İşçi Sendikaları Konfederasyonu – ένα είδος Τουρκικής ΓΣΕΕ) σχεδόν 40% για το κόστος τροφίμων και η ανεξάρτητη ENAG πάνω από 50%. Δεν είναι οι μετρήσεις απολύτως συγκρίσιμες, επομένως θα ήταν λάθος να βαφτιστεί κάποια "η μοναδική αλήθεια". Είναι όμως προφανές ότι για τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα η πραγματική αύξηση του κόστους ζωής βρίσκεται αισθητά ψηλότερα από το επίσημο 31,75%. Άλλωστε ο καθαρός κατώτατος μισθός είναι περίπου 28.000 λίρες, ενώ η TÜRK-İŞ υπολογίζει ότι μόνο η επαρκής διατροφή μιας τετραμελούς οικογένειας απαιτεί σχεδόν 37.000.<br /><br />Ταυτόχρονα, οι εξαγωγές Ιανουαρίου-Ιουλίου έφτασαν τα 161,6 δισ. δολάρια, αλλά οι εισαγωγές ξεπέρασαν τα 222 δισ. και το δωδεκάμηνο έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών πλησιάζει τα 39 δισ. Εδώ βρίσκεται μία από τις μεγαλύτερες αδυναμίες της Τουρκίας: χωρίς χρυσό και ενέργεια, το ισοζύγιο τον Ιούνιο είχε πλεόνασμα 1,46 δισ. δολαρίων. Με αυτά μέσα, έλλειμμα 4,19 δισ. Με δυο λόγια, η χώρα παράγει και εξάγει πολλά, αλλά πληρώνει πανάκριβα την ενεργειακή της εξάρτηση.<br /><br />Το ίδιο προσεκτικά πρέπει να διαβάζονται και τα συναλλαγματικά αποθέματα. Τα επίσημα συνολικά αποθεματικά πλησιάζουν τα 184 δισ. δολάρια, όμως πάνω από 108 δισ. είναι χρυσός. Τα καθαρά διεθνή διαθέσιμα βρίσκονται κοντά στα 67 δισ. και χωρίς τα swaps περίπου στα 56 δισ. Άρα τα "πολεμοφόδια" για την υπεράσπιση της ισοτιμίας της λίρας από την Κεντρική Τράπεζα είναι πολύ λιγότερα από ό,τι υποδηλώνει το εντυπωσιακό μέγεθος των $184 δις.<br /><br />Το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο εμφανές αν συνυπολογιστεί ότι οι συνολικές εξωτερικές υποχρεώσεις που λήγουν μέσα στους επόμενους 12 μήνες φτάνουν τα 239,5 δισ. δολάρια. Προφανώς δεν πρόκειται για ποσό που πρέπει να εξοφληθεί μονομιάς — μεγάλο μέρος του αναχρηματοδοτείται διαρκώς από τράπεζες και επιχειρήσεις — δείχνει όμως πόσο εξαρτημένη παραμένει η οικονομία από την εμπιστοσύνη των αγορών και τη συνεχή και "ευχερή" πρόσβαση σε ξένο συνάλλαγμα<br /><br />Το μεγάλο πλεονέκτημα βρίσκεται αλλού. Το δημόσιο χρέος κινείται μόλις γύρω στο 25% του ΑΕΠ. Η Τουρκία έχει πληθωριστικό και εξωτερικό πρόβλημα, όχι πρόβλημα βιωσιμότητας του δημόσιου χρέους. Τουλάχιστον, όχι σήμερα. Άρα διαθέτει χώρο να χρηματοδοτεί στρατηγικές επιλογές, ακόμη κι όταν οι πολίτες πληρώνουν ακριβά την οικονομική προσαρμογή.<br /><br />Αυτό εξηγεί και τα εξαιρετικά σημαντικά κεφάλαια που διατίθενται για εξοπλισμούς και ανάπτυξη νέων οπλικών συστημάτων. Η αμυντική βιομηχανία δεν είναι απλώς δαπάνη. Είναι παραγωγή, τεχνολογία, θέσεις εργασίας και εξαγωγές. Στο επτάμηνο του 2026 οι εξαγωγές άμυνας και αεροδιαστημικής έφτασαν περίπου τα 5,8 δισ. δολάρια και σε δωδεκάμηνη βάση ξεπερνούν τα 11 δισ. Ένα Bayraktar, ένας πύραυλος της Roketsan ή ένα ραντάρ της Aselsan πληρώνουν Τούρκους μηχανικούς, εργοστάσια και προμηθευτές. Και ταυτόχρονα προσφέρουν στον Ερντογάν κάτι ανεκτίμητο: την εικόνα μιας χώρας που "σηκώνει κεφάλι", την ώρα που ο πολίτης πληρώνει ακριβότερα το ψωμί του.<br /><br />Εδώ βρίσκεται και το μυστικό της πολιτικής αντοχής του. Δεν στηρίζεται μόνο στην οικονομία. Στηρίζεται σε ταυτότητα, θρησκεία, εθνικισμό, κρατικό μηχανισμό, έλεγχο σημαντικού μέρους της ενημέρωσης και στην πεποίθηση ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνίας ότι η Τουρκία έγινε ισχυρότερη χάρη σε αυτόν.<br />Γι’ αυτό το 2027 έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον. Το Σύνταγμα επιτρέπει νέα υποψηφιότητα Ερντογάν εάν η Βουλή αποφασίσει πρόωρες εκλογές στη δεύτερη θητεία του. Χρειάζονται 360 ψήφοι και η κυβερνητική συμμαχία δεν τις διαθέτει σήμερα. Οι ψήφοι που λείπουν μπορεί τελικά να αποδειχθούν σημαντικότερες από οποιοδήποτε οικονομικό μέγεθος, ειδικά εάν η νέα προσέγγιση με το κουρδικό στοιχείο αποκτήσει και ουσιαστική εκλογική χρησιμότητα.<br /><br />Ως πιθανότερο σενάριο θα πρέπει να θεωρείται η συνέχιση της αυστηρής οικονομικής πολιτικής μέχρι να υποχωρήσει αρκετά ο πληθωρισμός και κατόπιν πρόωρες κάλπες με μειώσεις επιτοκίων, αυξήσεις μισθών και πιστωτική χαλάρωση. Το επικίνδυνο είναι να ξεκινήσει αυτή η χαλάρωση νωρίτερα και να ξεφύγουν πάλι λίρα και τιμές. Υπάρχει όμως και τρίτο: να μεταφερθεί ακόμη περισσότερο το πολιτικό παιχνίδι από το πορτοφόλι στην εθνική ισχύ. Η πρόσφατη σκλήρυνση στάσης στο Αιγαίο, η Συρία, το Ισραήλ και η Μέση Ανατολή προσφέρουν άφθονο υλικό.<br /><br />Η Τουρκία λοιπόν δεν είναι ούτε ένας οικονομικός γίγαντας, αλλά ούτε και ένας χρεοκοπημένος νταής που μπλοφάρει. Είναι κάτι πιο δύσκολο: μια μεγάλη παραγωγική χώρα με σοβαρές μακροοικονομικές αρρώστιες, πολύ μεγαλύτερη κοινωνική πίεση από αυτή που δείχνουν οι επίσημοι αριθμοί, αλλά και κράτος που διαθέτει ακόμη χρήμα, βιομηχανία και στρατηγική φιλοδοξία. Κι αυτό την καθιστά πολύ πιο υπολογίσιμη — και δυνητικά πολύ πιο επικίνδυνη για την Ελλάδα — από όσο αφήνουν να εννοηθεί οι εύκολες αναλύσεις περί "κατάρρευσης".<br /><br />Το κρίσιμο και ζητούμενο είναι αν στην Αθήνα διαβάζουν σωστά αυτή τη νέα πραγματικότητα.<br /><br />Ας ελπίσουμε πως ναι...<br /><br /><a href="https://www.capital.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.<br /><br />

Τουρκία: Πόσο ισχυρή είναι πραγματικά;

Πέτρος Λάζος Το παράδοξο της σημερινής Τουρκίας είναι εντυπωσιακό. Μια χώρα με επίσημο πληθωρισμό 31,75%, βασικό επιτόκιο 37%, διαρκώς πιεζό...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκικό ΥΠΕΞ: Λόγω ΕΧΠ-Β αμφισβητεί ξανά την ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/08/turkish_mfa.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1254" data-original-width="1900" height="62" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/08/turkish_mfa.jpg" width="747" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Δεν… άρεσε στην Άγκυρα ούτε το νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τη Βιομηχανία και την Εφοδιαστική Αλυσίδα της Ελλάδας</span></h3><b>Ιωάννα Γκορόγια</b><br />Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών επιτίθεται εκ νέου στην Ελλάδα και αμφισβητεί την κυριαρχία της χώρας μας στο Αιγαίο, με αφορμή τη θεσμοθέτηση του νέου ΕΧΠ-Β (Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τη Βιομηχανία και την Εφοδιαστική Αλυσίδα) που ανακοινώθηκε την Παρασκευή (28/08).<br /><br />Στην ανακοίνωσή του το τουρκικό υπουργείο, κάνει άμεση σύνδεση του ζητήματος με τις λεγόμενες «γκρίζες ζώνες» που θεωρεί ότι υπάρχουν. «Δεν θα έχει καμία νομική συνέπεια για την Τουρκία», σημειώνεται για το ΕΧΠ-Β, ενώ η Άγκυρα κάνει λόγο για ορισμένα «γεωγραφικά χαρακτηριστικά» των οποίων η κυριαρχία «δεν παραχωρήθηκε στην Ελλάδα μέσω διεθνών συνθηκών».<br /><br />Ως «κερασάκι» στην τούρτα του απόλυτου θράσους, η Τουρκία εγκαλεί την Ελλάδα να… συμμορφωθεί με την «Διακήρυξη των Αθηνών», όσο εκείνη «παραμένει έτοιμη» να «συνεργαστεί» με τη χώρα μας!<br />Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τη Βιομηχανία και την Εφοδιαστική Αλυσίδα<br /><br />Σύμφωνα με την ανακοίνωση των υπουργείων Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος και Ενέργειας, με το νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τη Βιομηχανία και την Εφοδιαστική Αλυσίδα (ΕΧΠ-Β), «δίνεται προτεραιότητα στην οργανωμένη ανάπτυξη, την παραγωγική ανθεκτικότητα και την περιβαλλοντική προστασία».<br /><br />Επίσης, όπως αναφέρεται σε άλλο σημείο, «η Ελλάδα αποκτά, για πρώτη φορά, ένα συνεκτικό, ολιστικό μοντέλο χωρικού σχεδιασμού, με τα Ειδικά Χωροταξικά Πλαίσια σε Τουρισμό, Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και Βιομηχανία, καθώς και με τα Ειδικά και Τοπικά Πολεοδομικά Σχέδια σε όλη τη χώρα.<br /><br />Με το νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τη Βιομηχανία και την Εφοδιαστική Αλυσίδα (ΕΧΠ-Β), η χώρα αποκτά ένα σύγχρονο χωρικό σχέδιο παραγωγικής ανάπτυξης, με σαφείς κανόνες για όλους, προσαρμοσμένο στις ανάγκες της εποχής».<br /><br />Τουρκικό ΥΠΕΞ: Η δήλωση Κετσελί για το νέο ελληνικό ΕΧΠ-ΒΗ δήλωση του εκπροσώπου του υπουργείου Εξωτερικών της Τουρκίας, Οντζού Κετσελί, σε απάντηση ερώτησης σχετικά με το νέο ελληνικό ΕΧΠ-Β:<br /><br />«Το Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τη Βιομηχανία και την Εφοδιαστική Αλυσίδα που κήρυξε η Ελλάδα σήμερα (28 Αυγούστου), το οποίο περιλαμβάνει και το Αιγαίο Πέλαγος, δεν θα έχει καμία νομική συνέπεια για την Τουρκία στο πλαίσιο των αλληλένδετων ζητημάτων του Αιγαίου μεταξύ των δύο χωρών, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων γεωγραφικών χαρακτηριστικών των οποίων η κυριαρχία δεν παραχωρήθηκε στην Ελλάδα μέσω διεθνών συνθηκών.<br /><br />Με την ευκαιρία αυτή, ως Τουρκία, επαναλαμβάνουμε ότι διατηρούμε τη θέση μας ότι θα πρέπει να υιοθετηθεί μια προσέγγιση συμβατή με τη Διακήρυξη των Αθηνών για Φιλικές Σχέσεις και Καλή Γειτονία, της 7ης Δεκεμβρίου 2023 και ως ένα από τα δύο παράκτια κράτη του Αιγαίου Πελάγους, παραμένουμε έτοιμοι να συνεργαστούμε με την Ελλάδα».<div><div class="embed-x" style="background-color: white; box-sizing: border-box; font-family: cf_asty_st; font-size: 19px; margin-left: auto; margin-right: auto;"><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="box-sizing: border-box; display: flex; margin-bottom: 10px; margin-top: 10px; max-width: 550px; width: 550px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2093412859355295928" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?creatorScreenName=newsbreakGR&dnt=true&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2093412859355295928&lang=el&origin=https%3A%2F%2Fwww.newsbreak.gr%2Fgeopolitiki-amyna%2F1039138%2Ftourkiko-ypex-exp-b%2F&sessionId=3bc935fe6744a9d0bbfdd5e806bed6d1d55cd264&siteScreenName=newsbreakGR&theme=light&widgetsVersion=6a3ad42b224df%3A1778106238597&width=550px" style="box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 368px; max-width: 100%; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div><p style="box-sizing: border-box; margin-bottom: 26px; margin-top: 0px; overflow-wrap: break-word; transition: font-size 0.18s, line-height 0.18s;"></p></div></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκικό ΥΠΕΞ: Λόγω ΕΧΠ-Β αμφισβητεί ξανά την ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο.

Δεν… άρεσε στην Άγκυρα ούτε το νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τη Βιομηχανία και την Εφοδιαστική Αλυσίδα της Ελλάδας Ιωάννα Γκορόγια Το το...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Τουρκία χτυπά και στο μέτωπο των Δωδεκανήσων…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQ2g3lFLGQUXnhOjXawGWho2mloycAI89c7mqdAfZr8DSAI5bPaiiQMGa8&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="438" data-original-width="701" height="83" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQ2g3lFLGQUXnhOjXawGWho2mloycAI89c7mqdAfZr8DSAI5bPaiiQMGa8&s=10" width="755" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Νέο μέτωπο ανοίγει η Άγκυρα στο Αιγαίο, βάζοντας αυτή τη φορά στο στόχαστρο τη Ρόδο και τα σχέδια για ενίσχυση της αμυντικής παρουσίας στα νησιά.</span></h3>ΤΟΥ <b>ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ</b><br />Η χθεσινή προειδοποίηση του τουρκικού υπουργείου Άμυνας ότι ενδεχόμενη εγκατάσταση βάσης UAV στη Ρόδο θα «έβλαπτε την ειρήνη και τη σταθερότητα στο Αιγαίο», συνοδευόμενη μάλιστα από αναφορά στη λήψη «απαραίτητων μέτρων», προστίθεται σε μια αλληλουχία κινήσεων που προβληματίζουν την Αθήνα.<br /><br />Η Αθήνα επιχειρεί την αποκρυπτογράφηση των προθέσεων της Τουρκίας, προκειμένου να διαπιστωθεί αν τα τελευταία γεγονότα αφορούν μια δυναμική αποστολή μηνυμάτων ή αν είμαστε αντιμέτωποι με μια τελική επιλογή για επιστροφή στην πολιτική των προκλήσεων επί του πεδίου και τη μη ελεγχόμενη ένταση.<br /><br />Τα μηνύματα από την Αγκυρα ήταν πολλά τους τελευταίους μήνες, ενώ είχαν οδηγηθεί σε αδιέξοδο οι προσπάθειες των υπουργών Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη και Χακάν Φιντάν για εξεύρεση κοινού τόπου που θα επέτρεπε στις δύο χώρες τη σύνταξη συνυποσχετικού για οριστική διευθέτηση του πυρήνα των διαφορών, την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών μέσω του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης.<br /><br />Προς το παρόν δεν υπάρχει κανένας σχεδιασμός για συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Ταγίπ Ερντογάν στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, όπου με αυτά τα δεδομένα θα είναι εξαιρετικά δύσκολη μια νέα συνεννόηση, τη στιγμή μάλιστα που στη Νέα Υόρκη ο Τούρκος πρόεδρος θα επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά και διπλωματικά την αναβάθμιση της Τουρκίας σε περιφερειακό επίπεδο, τη δαιμονοποίηση του Ισραήλ και κινήσεις όπως αυτή της Τριμερούς της Μέκκας. <a href="https://www.protothema.gr/greece/article/1868682/meta-ta-irema-nera-krisi-se-anamoni-i-agura-klimakonei-apo-ta-thalassia-parka-os-ti-rodo/"><b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Τουρκία χτυπά και στο μέτωπο των Δωδεκανήσων…

Νέο μέτωπο ανοίγει η Άγκυρα στο Αιγαίο, βάζοντας αυτή τη φορά στο στόχαστρο τη Ρόδο και τα σχέδια για ενίσχυση της αμυντικής παρουσίας στα ν...

Διαβάστε την συνέχεια

Μπορούν να βάλουν φωτιά στην περιοχή μας γεωπολιτική και αγορές;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcT8Jf5zzt3KNL1TSYD6EohMikXMbO37qyiK6xFzMgjpOzgVRn4VPBdrm3hb&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="432" data-original-width="710" height="122" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcT8Jf5zzt3KNL1TSYD6EohMikXMbO37qyiK6xFzMgjpOzgVRn4VPBdrm3hb&s=10" width="748" /></a></div><div><br /></div>Γράφουν οι <b>Χρήστος Κώτσιας </b>και <b>Ζαχαρίας Μίχας</b><br />Το προηγούμενο σημείωμα για τον ρόλο των αγορών επικεντρώθηκε στη «μεγάλη εικόνα». Την αλληλεπίδραση μεταξύ των πολεμικών περιπετειών που βρίσκονται σε εξέλιξη στον πλανήτη, με την ανεξάρτητη και αμείλικτη δυναμική των παγκοσμίων αγορών. Σε αυτό ακριβώς το περιβάλλον πρέπει να διαβαστούν και οι εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Όση αυτονομία και να εμπεριέχουν οι τουρκικές κινήσεις, η γεωπολιτική μας περιφέρεια δεν παύει να αποτελεί ένα… πλανητικό υποσύνολο. Επηρεάζεται από τη μεγάλη εικόνα και την επηρεάζει.<br /><br />Όσο το Hormuz παραμένει ασταθές και οι παραδοσιακές εμπορικές και ενεργειακές οδοί γίνονται περισσότερο ευάλωτες, κάθε εναλλακτικός διάδρομος αποκτά μεγαλύτερη στρατηγική αξία. Και εδώ μπαίνει πλέον δυναμικά ο India – Middle East – Europe Economic Corridor (<a href="https://www.imec.international/">IMEC</a>).<br /><br />Ο σχεδιασμός του IMEC επιχειρεί να συνδέσει την Ινδία με την Ευρώπη μέσω ΗΑΕ, Σαουδικής Αραβίας, Ιορδανίας και Ισραήλ, μεταφέροντας στη συνέχεια τις ροές προς την ευρωπαϊκή αγορά. Η Κύπρος, η Ελλάδα και το Ισραήλ επιδιώκουν πλέον να αποτελέσουν τον ανατολικομεσογειακό σύνδεσμο αυτής της αρχιτεκτονικής.<br /><br />Αυτό αλλάζει τη γεωπολιτική αξία της περιοχής. Κύπρος, Κρήτη, ελληνικά λιμάνια και Ισραήλ παύουν να αποτελούν μόνο σημεία στον χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου και μπορούν να εξελιχθούν σε κρίκους μιας εμπορικής, ενεργειακής και ψηφιακής γέφυρας μεταξύ Ασίας, Μέσης Ανατολής και Ευρώπης.<div><br />Η Τουρκία εκτός IMEC<br /><br />Εδώ εμφανίζεται και η τουρκική διάσταση. Η Τουρκία δεν βρίσκεται στον αρχικό σχεδιασμό του IMEC, παρότι εδώ και χρόνια επιχειρεί να παρουσιάζεται ως ο φυσικός και αναντικατάστατος κόμβος μεταξύ Ανατολής και Δύσης: Μαύρη Θάλασσα, Καύκασος, Συρία, Ιράκ, Ανατολική Μεσόγειος και Αιγαίο.<br /><br />Ένας διάδρομος που μπορεί να συνδέσει τον Κόλπο και το Ισραήλ με την Ευρώπη μέσω της Ανατολικής Μεσογείου, παρακάμπτοντας την Τουρκία, αγγίζει επομένως ένα πολύ βαθύτερο τουρκικό στρατηγικό συμφέρον. Έτσι η ελληνοτουρκική αντιπαράθεση, το Κυπριακό, οι θαλάσσιες ζώνες και η σχέση Τουρκίας–Ισραήλ δεν μπορούν πλέον να εξετάζονται ως ανεξάρτητα θέματα. Όλα συναντώνται πάνω στον ίδιο χάρτη διαδρόμων, λιμανιών, ενεργειακών ροών και στρατιωτικής ισχύος.<br />Ισραήλ και Τουρκία<br /><br />Η αντιπαράθεση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία λόγω της ταχείας επιδείνωσης των σχέσεων Ισραήλ–Τουρκίας. Η Συρία εξελίσσεται σε χώρο όπου οι στρατηγικές επιδιώξεις των δύο χωρών αρχίζουν να έρχονται πολύ πιο κοντά μεταξύ τους, προκαλώντας εύλογες ανησυχίες εκτροπής και ανάφλεξης.<br /><br />Η Ιερουσαλήμ αντιμετωπίζει με διογκούμενη καχυποψία την ενίσχυση της τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας και επιρροής στη Συρία. Η Άγκυρα από την πλευρά της, θεωρεί ότι το Ισραήλ επιχειρεί να περιορίσει τον δικό της περιφερειακό ρόλο. Η κατάσταση έχει φτάσει σε οριακό σημείο, με αποτέλεσμα οι Ηνωμένες Πολιτείες να επιχειρούν τη δημιουργία μηχανισμού αποφυγής στρατιωτικής σύγκρουσης μεταξύ Τουρκίας, Ισραήλ και Συρίας.<br /><br />Άρα, η γραμμή Ισραήλ-Κύπρος-Ελλάδα που αποκτά μεγαλύτερη σημασία μέσω ενεργειακών έργων και του IMEC, αναπτύσσεται την ίδια στιγμή που η σχέση Ισραήλ–Τουρκίας γίνεται πιο ανταγωνιστική.<br />Η Συμφωνία της Μέκκας<br /><br />Κάπως έτσι καταγράφηκε η κίνηση της Τουρκίας στη γεωπολιτική σκακιέρα, με την ένταξή της στο αμυντικό σύμφωνο Σαουδικής Αραβίας – Πακιστάν, στο πλαίσιο της πολλαπλών συμβολισμών «Συμφωνίας της Μέκκας»! Η συμφωνία αυτή ασφαλώς δεν προέκυψε σε μια νύχτα.<br /><br />Εάν η σύνδεση του Συμφώνου με τα στρατηγικά συμφέροντα της Τουρκίας εμπεριέχει τον IMEC, η συμμετοχή της Ινδίας εμπλέκει τα αντίστοιχα του Πακιστάν! Το ερώτημα που χρήζει πειστικής απάντησης, είναι η λογική βάση της οποίας πείστηκε η Σαουδική Αραβία!<br /><br />Καθεστωτική ασφάλεια λόγω διαθεσιμότητας πακιστανικών στρατευμάτων και ελέγχου της αποσταθεροποιητικής δυναμικής της Μουσουλμανικής Αδελφότητας; Το «πυρηνικό μέλλον»; Ή μήπως ο έλεγχος του ανταγωνισμού με το σιιτικό Ιράν κι η απόπειρα δημιουργίας πλαισίου ασφαλείας, συν τη «διάσταση Sykes-Picot» για την αποτροπή επιβολής «ρυθμίσεων» έξωθεν; Λίγο από όλα με επίκεντρο το «η [σουνιτική] ισχύς εν τη ενώσει»;<br /><br />Η συμφωνία προβλέπει ότι επίθεση εναντίον ενός από τα τρία κράτη θα θεωρείται επίθεση εναντίον όλων. Η σημασία της δεν βρίσκεται μόνο στη στρατιωτική της διάσταση. Δείχνει ότι μέσα στην αναταραχή της Μέσης Ανατολής δημιουργούνται νέες περιφερειακές δομές ασφαλείας, καθώς οι χώρες της περιοχής προσπαθούν να μειώσουν την απόλυτη εξάρτηση από τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Εν ολίγοις, εδώ εντοπίζεται η πλέον ενδιαφέρουσα αντίφαση: Η Σαουδική Αραβία αποτελεί βασικό κρίκο του IMEC, αλλά ταυτόχρονα συνδέεται πλέον αμυντικά με την Τουρκία και το Πακιστάν. Δεν δημιουργούνται επομένως δύο καθαρά στρατόπεδα, αλλά ένα πυκνό σύστημα αλληλοεπικαλυπτόμενων συμφερόντων.<br /><br />Θεωρητικά, οι ίδιες χώρες μπορούν να συνεργάζονται οικονομικά σε έναν άξονα και στρατιωτικά σε έναν διαφορετικό! Αυτό όμως κάνει την περιοχή όχι περισσότερο προβλέψιμη, αλλά περισσότερο εύθραυστη!<br /><br />Ή μήπως δεν έχει οριστικά «τελειώσει» το Ριάντ από τον IMEC και απλά για την υλοποίηση του φιλόδοξου project θα επιχειρήσει τη δημιουργία διευθετήσεων που θα γεφυρώσουν διαφορές; Ασφαλώς, για να πετύχαινε τέτοια στόχευση, απαιτείται συναίνεση από την αρχική ομάδα των χωρών του IMEC. Κάτι το οποίο δε μοιάζει εφικτό με τα σημερινά δεδομένα.<br /><br />Τα τουρκικά θαλάσσια πάρκα<br /><br />Μέσα σε αυτό το νέο περιβάλλον αποκτούν διαφορετική βαρύτητα και οι πρόσφατες τουρκικές ανακοινώσεις για θαλάσσια πάρκα σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο. Στο βόρειο Αιγαίο η περιοχή βρίσκεται δυτικά Ίμβρου και Τενέδου, μεταξύ Σαμοθράκης και Λήμνου και κοντά στην έξοδο των Δαρδανελίων. Στην Ανατολική Μεσόγειο, βορειοανατολικά της Ρόδου και γύρω από το Καστελλόριζο, αγγίζει μια ιδιαίτερα ευαίσθητη γεωστρατηγική ζώνη προς Κάρπαθο και Κρήτη.<br /><br />Η κίνηση επομένως μόνο από… γεωπολιτικά αφελείς μπορεί να διαβαστεί ως περιβαλλοντική πολιτική. Μπορεί παράλληλα να λειτουργήσει ως μέσο προβολής δικαιοδοσίας και δημιουργίας πολιτικών τετελεσμένων σε μια περιοχή της οποίας η σημασία αυξάνεται λόγω ενέργειας, ναυσιπλοΐας και νέων εμπορικών διαδρόμων.<br /><br />Και όσο περισσότερο αναβαθμίζεται ο άξονας Ισραήλ–Κύπρος–Ελλάδα προς την Ευρώπη, τόσο μεγαλύτερη γίνεται και η στρατηγική αξία των θαλάσσιων χώρων ανάμεσα στο Ισραήλ, την Κύπρο, το Καστελόριζο, τη Ρόδο και την Κρήτη.</div><div><br />Τα πολλαπλά choke points<br /><br />Μια ελληνοτουρκική κρίση δεν αρκεί από μόνη της για να προκαλέσει παγκόσμιο ενεργειακό shock. Αλλά αυτή δεν είναι πλέον η σωστή ερώτηση. Το πρόβλημα είναι τι συμβαίνει όταν πολλές εύθραυστες ζώνες αρχίζουν να πιέζονται ταυτόχρονα: Hormuz στον Περσικό Κόλπο, Bab el-Mandeb και Ερυθρά θάλασσα, Συρία και Ισραήλ, Δαρδανέλια και Αιγαίο, Κύπρος και τα περάσματα Κρήτης και Καρπάθου στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Σε αυτό προστίθεται τώρα και η γεωγραφία του IMEC. Όσο περισσότερο επενδύει η Δύση σε έναν νέο διάδρομο Ινδίας–Κόλπου–Ισραήλ–Ευρώπης, τόσο μεγαλύτερη στρατηγική αξία αποκτούν τα σημεία από τα οποία αυτός ο διάδρομος θα πρέπει να περάσει. Τα choke points δεν είναι πλέον μόνο τα σημεία από τα οποία περνά το πετρέλαιο. Είναι και τα σημεία από τα οποία σχεδιάζεται να περάσει η επόμενη γενιά εμπορίου, ενέργειας, ηλεκτρικών διασυνδέσεων και δεδομένων.</div><div><br />Η τουρκική στρατηγική<br /><br />Η Τουρκία μπορεί να επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί αυτή τη συγκυρία. Από τη μία βρίσκεται εκτός του αρχικού IMEC και βλέπει να ενισχύεται ο άξονας Ισραήλ–Κύπρος–Ελλάδα. Από την άλλη όμως αυξάνει τη στρατιωτική και πολιτική επιρροή της στη Συρία και αποκτά μέσω της Συμφωνίας της Μέκκας έναν νέο θεσμικό δεσμό ασφαλείας με τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν.<br /><br />Η Τουρκία επομένως δεν βρίσκεται εκτός της νέας περιφερειακής αρχιτεκτονικής. Προσπαθεί να διαμορφώσει μια διαφορετική θέση μέσα σε αυτήν. Και όσο οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγκάζονται να κοιτάζουν ταυτόχρονα Ιράν, Ρωσία, Συρία και Ασία, τόσο μεγαλύτερη αξία αποκτά για την Άγκυρα η δυνατότητα να παρουσιάζεται ως εκ των ων ουκ άνευ παράγων διατήρησης της περιφερειακής ισορροπίας.<br /><br />Δεν χρειάζεται απαραίτητα μια γενικευμένη σύγκρουση. Αρκεί μια ελεγχόμενη αύξηση της έντασης ώστε να υπενθυμίζει ότι η Τουρκία μπορεί είτε να διευκολύνει είτε να δυσκολέψει σχεδιασμούς που περνούν από την Ανατολική Μεσόγειο. Μήπως αυτό ενισχύει το κίνητρο της Άγκυρας να αυξήσει τη θερμοκρασία στα ελληνοτουρκικά;<br /><br />Εν κατακλείδι, μια νέα σοβαρή κρίση μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ/Ισραήλ μπορεί να ξαναχτυπήσει τις ενεργειακές ροές, να αναζωπυρώσει τον πληθωρισμό και να πιέσει ακόμη περισσότερο τις αγορές. Ταυτόχρονα, θα εστιάσει την αμερικανική προσοχή και ισχύ προς το Ιράν και το Hormuz.<br /><br />Η ενδεχόμενη πρόκληση παγκόσμιας οικονομικής αναταραχής θα αφήσει περισσότερο χώρο σε αναθεωρητικές δυνάμεις να δοκιμάσουν τα όρια επί του πεδίου και ειδικότερα στην περίπτωσή μας την Τουρκία σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο. Ερμηνεύουν άραγε αυτά την αιφνιδιαστική ολιγόωρη επίσκεψη του διευθυντή της CIA στη Μόσχα; Διότι και η Ουάσινγκτον παίρνει τα μέτρα της.</div><div><br />Η μεγάλη εικόνα<br /><br />Εδώ τελικά βρίσκεται όλη η ουσία. Δεν έχουμε πλέον ένα μεμονωμένο πρόβλημα. Έχουμε πολλές εστίες πίεσης που αρχίζουν να λειτουργούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία. Hormuz και ενεργειακές ροές. Refined products και πληθωρισμός. Ιαπωνία και γιεν. Long bonds και κόστος χρήματος. Κασπία και Ρωσία–Ουκρανία. IMEC και νέοι εμπορικοί διάδρομοι. Ισραήλ–Τουρκία, Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειος… Και στο βάθος η Ταϊβάν!<br /><br />Ταυτόχρονα, διαμορφώνονται νέες και αλληλοεπικαλυπτόμενες συμμαχίες: Ινδία–Κόλπος–Ισραήλ–Ευρώπη μέσω IMEC, Ισραήλ–Κύπρος–Ελλάδα στην Ανατολική Μεσόγειο και, παράλληλα, Τουρκία–Σαουδική Αραβία–Πακιστάν μέσω της Συμφωνίας της Μέκκας.<br /><br />Το πραγματικό ρίσκο δεν είναι ένα ακόμη επεισόδιο στο Hormuz ή μία ακόμη άνοδος των αποδόσεων. Είναι να αρχίσουν να ενεργοποιούνται πολλοί κρίκοι αυτής της αλυσίδας μαζί: Hormuz, ενέργεια, πληθωρισμός, γιεν και παγκόσμιες ροές κεφαλαίων, long bonds, credit και αγορές, Ρωσία–Ουκρανία, IMEC και Ανατολική Μεσόγειος, Ισραήλ–Τουρκία, Αιγαίο και ενδεχομένως Ταϊβάν.<br /><br />Τότε μια κρίση δεν μένει εκεί όπου ξεκίνησε. Μια φωτιά στο Hormuz μπορεί να περάσει στην πραγματική οικονομία και στα ομόλογα, να βοηθήσει τη Ρωσία στην Ουκρανία, να αυξήσει τη σημασία του IMEC και της Ανατολικής Μεσογείου και ταυτόχρονα να εντείνει τον ανταγωνισμό για το ποιος θα ελέγχει ή θα επηρεάζει τους νέους διαδρόμους.<br /><br />Μήπως αυτό είναι που εξακολουθούν να υποτιμούν οι αγορές; Το ότι βλέπουν διαφορετικές κρίσεις και διαφορετικές συμμαχίες, ενώ αυτές αρχίζουν να ενώνονται πάνω στον ίδιο γεωπολιτικό χάρτη;<br /><br />Γι’ αυτό το τέλος του 2026 και οι αρχές του 2027 απαιτούν τεράστια προσοχή. Το σύστημα πιέζεται από πολλές πλευρές ταυτόχρονα και γίνεται ιδιαίτερα ευάλωτο τόσο σε μια γενικευμένη παγκόσμια οικονομική κρίση όσο και σε εντονότερες γεωπολιτικές αναταράξεις, με τον κίνδυνο σημερινά ξεχωριστά μέτωπα να αρχίσουν να ενώνονται σε μια πολύ ευρύτερη διεθνή κρίση.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μπορούν να βάλουν φωτιά στην περιοχή μας γεωπολιτική και αγορές;

Γράφουν οι Χρήστος Κώτσιας και Ζαχαρίας Μίχας Το προηγούμενο σημείωμα για τον ρόλο των αγορών επικεντρώθηκε στη «μεγάλη εικόνα». Την αλληλεπ...

Διαβάστε την συνέχεια