Τα στενά του Ορμούζ: Η αρτηρία του παγκόσμιου πετρελαίου και το γεωπολιτικό παιχνίδι.

<a href="https://www.reuters.com/resizer/v2/BNSYDWWDP5LAND54DQGGZQ7DJQ.jpg?auth=088732af73a9b84ac4e0f1e0856e9546b12dea22f1161e1740ece2f8a210a43d&width=1920&quality=80"><img border="0" height="133" src="https://www.reuters.com/resizer/v2/BNSYDWWDP5LAND54DQGGZQ7DJQ.jpg?auth=088732af73a9b84ac4e0f1e0856e9546b12dea22f1161e1740ece2f8a210a43d&width=1920&quality=80" width="718" /></a><div><br /></div><div><b>Δημήτρης Μηλάκας</b><br />Ένα στενό θαλάσσιο πέρασμα λίγων δεκάδων χιλιομέτρων στον Περσικό Κόλπο κρατά στα χέρια του την ενεργειακή ισορροπία του πλανήτη. Τα Στενά του Ορμούζ αποτελούν το σημαντικότερο ενεργειακό «λαιμό μπουκαλιού» της παγκόσμιας οικονομίας. Από εκεί περνά σχεδόν το ένα πέμπτο του πετρελαίου που καταναλώνεται στον κόσμο, γεγονός που μετατρέπει κάθε κρίση στην περιοχή σε δυνητικό παγκόσμιο ενεργειακό σοκ.<br /><br />Η μεγαλύτερη ενεργειακή αρτηρία του πλανήτη<br /><br />Τα Στενά του Ορμούζ, ανάμεσα στο Ιράν και το Ομάν, αποτελούν το σημαντικότερο ενεργειακό πέρασμα του πλανήτη. Σύμφωνα με στοιχεία της U.S. Energy Information Administration (EIA), περίπου 20 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου διακινούνται καθημερινά μέσω του Ορμούζ.<br /><br />Η ποσότητα αυτή αντιστοιχεί περίπου στο 20% της παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαίου, η οποία υπολογίζεται πάνω από 100 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως, σύμφωνα με τον International Energy Agency (IEA).<br /><br />Με απλά λόγια, ένα στα πέντε βαρέλια πετρελαίου που καταναλώνεται στον πλανήτη περνά από αυτό το στενό πέρασμα.<br /><br />Η σημασία του Ορμούζ δεν αφορά μόνο τον όγκο του πετρελαίου που μεταφέρεται, αλλά και τις χώρες που εξαρτώνται από αυτό. Το μεγαλύτερο μέρος των φορτίων κατευθύνεται προς την Ασία. Κίνα, Ινδία, Ιαπωνία και Νότια Κορέα απορροφούν τη μεγαλύτερη ποσότητα των εξαγωγών από τον Περσικό Κόλπο.<br /><br />Η Κίνα είναι μακράν ο μεγαλύτερος πελάτης, λαμβάνοντας περίπου 5 έως 6 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως που έχουν περάσει από τα Στενά του Ορμούζ. Η Ινδία εισάγει περίπου 2 έως 2,5 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως, ενώ Ιαπωνία και Νότια Κορέα περίπου 1,5 έως 1,8 εκατομμύρια βαρέλια η καθεμία.<br /><br />Αντίθετα, η εξάρτηση της Δύσης είναι σαφώς μικρότερη. Η Ευρώπη εισάγει περίπου 2 έως 2,5 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως μέσω Ορμούζ, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες λιγότερο από 1 εκατομμύριο βαρέλια την ημέρα, κυρίως λόγω της αυξημένης εγχώριας παραγωγής σχιστολιθικού πετρελαίου. Το γεγονός αυτό δημιουργεί ένα σημαντικό γεωπολιτικό παράδοξο: μια ενδεχόμενη διακοπή της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ θα έπληττε περισσότερο τις οικονομίες της Ασίας παρά τη Δύση.<br /><br />Η ασιατική εξάρτηση από το πετρέλαιο του Κόλπου<br /><br />Στο ενεργειακό σύστημα του Περσικού Κόλπου κυριαρχούν κυρίως οι εξαγωγές από πέντε χώρες: Σαουδική Αραβία, Ιράκ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Κουβέιτ και Ιράν.<br /><br />Η Σαουδική Αραβία παραμένει ο μεγαλύτερος εξαγωγέας μέσω Ορμούζ, με περίπου 6 έως 7 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως. Ακολουθεί το Ιράκ με περίπου 3,5 έως 4 εκατομμύρια βαρέλια, ενώ τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Κουβέιτ εξάγουν περίπου 2 έως 3 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως.<br /><br />Το Ιράν, παρά τις διεθνείς κυρώσεις, συνεχίζει να εξάγει περίπου 1,3 έως 1,5 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου ημερησίως, σύμφωνα με εκτιμήσεις της αγοράς. Πάνω από 80% έως 90% αυτών των εξαγωγών κατευθύνεται στην Κίνα, συχνά μέσω έμμεσων εμπορικών μηχανισμών. Η ενεργειακή αυτή διαδρομή καθιστά το Ορμούζ όχι απλώς μια θαλάσσια δίοδο αλλά την κύρια αρτηρία της παγκόσμιας αγοράς πετρελαίου.<br /><br />Τι θα σήμαινε ένα κλείσιμο του Ορμούζ<br /><br />Η στρατηγική σημασία του Ορμούζ γίνεται ακόμη πιο εμφανής όταν εξεταστεί το ενδεχόμενο διακοπής της ναυσιπλοΐας. Αν το πέρασμα έκλεινε πλήρως, η παγκόσμια αγορά θα έχανε περίπου 20 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου την ημέρα.<br /><br />Σε χρονικό ορίζοντα μίας εβδομάδας, η απώλεια αυτή θα έφτανε τα 140 εκατομμύρια βαρέλια, ενώ μέσα σε έναν μήνα η αγορά θα στερούνταν σχεδόν 600 εκατομμύρια βαρέλια. Ακόμη και χωρίς πλήρες κλείσιμο του περάσματος, μικρότερες διαταραχές —όπως επιθέσεις σε δεξαμενόπλοια, ναρκοθετήσεις ή εκτόξευση ασφαλιστικών premiums— μπορούν να αφαιρέσουν 5 έως 10 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως από την αγορά. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, οι τιμές του πετρελαίου θα μπορούσαν να εκτιναχθούν σημαντικά.<br /><br />Αναλύσεις ενεργειακών οίκων που μεταδόθηκαν από το Reuters δείχνουν ότι μια περιορισμένη διαταραχή θα μπορούσε να οδηγήσει το πετρέλαιο πάνω από 100 δολάρια το βαρέλι, ενώ σε περίπτωση σοβαρής κρίσης οι τιμές θα μπορούσαν να κινηθούν στην περιοχή των 120 έως 150 δολαρίων. Παράλληλα, η Παγκόσμια Τράπεζα (World Bank) έχει υπολογίσει ότι απώλεια παραγωγής της τάξης των 3 έως 5 εκατομμυρίων βαρελιών ημερησίως θα μπορούσε να αυξήσει τις τιμές του πετρελαίου έως και 75%.<br /><br />Η επίπτωση δεν θα περιοριζόταν μόνο στην τιμή της βενζίνης. Η αύξηση του κόστους της ενέργειας επηρεάζει άμεσα τη ναυτιλία, τις αερομεταφορές, την παραγωγή τροφίμων και συνολικά τον πληθωρισμό. Η παγκόσμια οικονομία θα αντιμετώπιζε ένα ενεργειακό σοκ αντίστοιχο με τις μεγάλες πετρελαϊκές κρίσεις του παρελθόντος.<br /><br />Το συμπέρασμα είναι σαφές: το Ορμούζ δεν είναι απλώς ένα γεωγραφικό σημείο στον χάρτη. Είναι η βασική ενεργειακή αρτηρία της Ασίας — και ιδιαίτερα της Κίνας — και ένα από τα πιο κρίσιμα σημεία της παγκόσμιας γεωπολιτικής ισορροπίας.<br /><br /><a href="https://www.topontiki.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div><div><br /></div>

Τα στενά του Ορμούζ: Η αρτηρία του παγκόσμιου πετρελαίου και το γεωπολιτικό παιχνίδι.

Δημήτρης Μηλάκας Ένα στενό θαλάσσιο πέρασμα λίγων δεκάδων χιλιομέτρων στον Περσικό Κόλπο κρατά στα χέρια του την ενεργειακή ισορροπία του πλ...

Διαβάστε την συνέχεια

Σύμβουλος Ερντογάν: «Αν μας επιτεθεί το Ισραήλ θα καταλάβουμε Κύπρο-Αιγαίο».

<img height="120" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-03/%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%AF%CE%B1.jpg?itok=vOs4CY2W" width="729" /><br /><br />Το υπουργείο Άμυνας της Τουρκίας κατηγόρησε την Ελλάδα την Πέμπτη για τους πυραύλους στην Κάρπαθο-Οι Τούρκοι βλέπουν τον κλοιό από Ελλάδα-Ισραήλ να σφίγγει συνεχώς γύρω τους και τρομοκρατήθηκαν<br /><br /><br />ΗΤουρκία τρέμει την στρατιωτική συμμαχία Ελλάδος, Κύπρου, Ισραήλ και απειλεί με στρατιωτική επέμβαση σε Αιγαίο και Νησιά, μέσω του συμβούλου του Ερντογάν, Ι. Καραγκιούλ. <br /><br />Ο Ιμπραχήμ Καρακγιούλ, έκανε προκλητικότατη ανάρτηση στο λογαριασμό του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, απειλώντας την Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ.<br /><br />Την ίδια ακριβώς στιγμή οι Νεο-Οθωμανοί Τούρκοι μετακινούν επιθετικά στρατιωτικά συστήματα στην Κατεχόμενη Κύπρο, τα οποία δεν θα αποσυρθούν φυσικά όταν τελειώσει ο πόλεμος στο Ιράν.<br /><br />Βρήκαν δηλαδή δικαιολογία με αφορμή την ελληνική στρατιωτική παρουσία, να στείλουν πολεμικό υλικό στο νησί της Κύπρου, στοχεύοντας τα ελεύθερα εδάφη. <br /><br />Ο Καραγκιούλ τώρα στην ανάρτηση του, υποστήριξε ότι σε περίπτωση που το Ισραήλ, σε συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες, επιχειρήσει να στοχοποιήσει την Τουρκία μετά το Ιράν, η Άγκυρα θα αντιδράσει στρατιωτικά σε πολλαπλά μέτωπα.<br /><br />Σύμφωνα με τον ίδιο, η Τουρκία θα μπορούσε αρχικά να κινηθεί εναντίον της Ελλάδας, καταλαμβάνοντας νησιά του Αιγαίου, ενώ στη συνέχεια έκανε λόγο για «απελευθέρωση» της Δυτικής Θράκης και ακόμη και για κατάληψη ολόκληρης της Ελλάδας.<br /><br />Στην ίδια ανάρτηση, ο Τούρκος σχολιαστής αναφέρθηκε και στην Κύπρο, δηλώνοντας ότι η Τουρκία θα «πάρει ολόκληρο το νησί», ισχυριζόμενος ότι η Λευκωσία έχει μετατραπεί σε «εκτελεστή του Ισραήλ».<br /><br />Παράλληλα, κλιμάκωσε περαιτέρω τη ρητορική του, υποστηρίζοντας ότι η «πραγματική σύγκρουση» θα ξεκινήσει με στόχο το Ισραήλ. Όπως ανέφερε, η Τουρκία θα μπορούσε να καταλάβει τη χώρα, να καταστρέψει το Τελ Αβίβ και να «απελευθερώσει την Ιερουσαλήμ».<br /><br />Το υπουργείο Άμυνας της Τουρκίας κατηγόρησε την Ελλάδα την Πέμπτη ότι παραβιάζει υφιστάμενες συνθήκες σχετικά με το καθεστώς ορισμένων νησιών, χαρακτηρίζοντας τις ενέργειες παράνομες και επιβλαβείς για τις διμερείς σχέσεις γειτονίας.<br /><br />Το υπουργείο στην Άγκυρα ανακοίνωσε ότι η Τουρκία απορρίπτει τις «ιδιοτελείς κινήσεις» της Ελλάδας και την εκμετάλλευση των περιφερειακών κρίσεων.<br /><br />«Οι ενέργειες της Ελλάδας που παραβιάζουν το καθεστώς των νησιών βάσει των υφιστάμενων συνθηκών είναι παράνομες και βλάπτουν τις διμερείς σχέσεις γειτονίας», ανέφερε η δήλωση. Η καταδίκη του υπουργείου αντικατοπτρίζει τις συνεχιζόμενες εντάσεις μεταξύ των δύο συμμάχων του ΝΑΤΟ σχετικά με το αποστρατιωτικοποιημένο καθεστώς των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, το οποίο η Τουρκία έχει επανειλημμένα προειδοποιήσει για τις προσπάθειες υπονόμευσής του.<br /><br />Η Τουρκία απορρίπτει τις ιδιοτελείς κινήσεις της Ελλάδας και την εκμετάλλευση των περιφερειακών κρίσεων και έχει λάβει τα απαραίτητα μέτρα». Η αναφορά στην εκμετάλλευση των περιφερειακών κρίσεων έρχεται εν μέσω του κλιμακούμενου πολέμου ΗΠΑ-Ισραήλ με το Ιράν, ο οποίος έχει προσελκύσει κράτη του Κόλπου και έχει αυξήσει τις εντάσεις σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο, δημιουργώντας ενδεχομένως ευκαιρίες για μονομερείς ενέργειες", καταλήγει η ανακοίνωση.<br /><br />Ο Καραγκιούλ κατέληξε τονίζοντας ότι, κατά την άποψή του, «κανένα σχέδιο για τον χάρτη της περιοχής δεν μπορεί να γίνει χωρίς την Τουρκία», υποστηρίζοντας ότι αυτό αποτελεί ιστορική πραγματικότητα της τελευταίας χιλιετίας.<br /><br />Ο Ιμπραχίμ Καραγκιουλ (İbrahim Karagül) είναι Τούρκος δημοσιογράφος, πρώην διευθυντής της εφημερίδας Yeni Şafak, γνωστός για τις ακραίες εθνικιστικές και συχνά εμπρηστικές του θέσεις κατά της Ελλάδας.<br /><br />Σύμφωνα με πρόσφατες αναφορές ο Καραγκιούλ συνεχίζει να προωθεί θεωρίες συνωμοσίας και προκλητικούς ισχυρισμούς, υποστηρίζοντας μεταξύ άλλων ότι:<br /><br />1. Η Ελλάδα έχει μεταφέρει ισραηλινά όπλα και στρατιωτικό προσωπικό σε νησιά του Αιγαίου.<br /><br />2. Ισχυρίζεται ότι έχουν εγκατασταθεί αποθήκες πυραύλων και στρατιωτικές βάσεις κοντά στα τουρκικά σύνορα, παρουσιάζοντας την Ελλάδα ως απειλή για την ασφάλεια της Τουρκίας.<br /><br />3. Είναι ένθερμος υποστηρικτής του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας» και συχνά καλεί την τουρκική κυβέρνηση να λάβει πιο επιθετικά μέτρα στην Ανατολική Μεσόγειο. <br /><br />Οι τοποθετήσεις του θεωρούνται από Έλληνες αναλυτές ως μέρος της τουρκικής προπαγάνδας που στοχεύει στην πόλωση του κλίματος μεταξύ των δύο χωρών. Σημειώνεται ότι οι απόψεις του δεν εκπροσωπούν την επίσημη διπλωματική γραμμή της Άγκυρας, αν και στο παρελθόν θεωρούνταν κοντά στο περιβάλλον του Ερντογάν.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Σύμβουλος Ερντογάν: «Αν μας επιτεθεί το Ισραήλ θα καταλάβουμε Κύπρο-Αιγαίο».

Το υπουργείο Άμυνας της Τουρκίας κατηγόρησε την Ελλάδα την Πέμπτη για τους πυραύλους στην Κάρπαθο-Οι Τούρκοι βλέπουν τον κλοιό από Ελλάδα-Ισ...

Διαβάστε την συνέχεια

Αξιωματούχος των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών: Το Ιράν έχει τυφλώσει τον αμερικανικό στρατό.

<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/03/lkafsnsdfaoruw22.jpg?ssl=1"><img height="112" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/03/lkafsnsdfaoruw22.jpg?resize=640%2C359&ssl=1" width="735" /></a><br /><br />Ο πρώην αναλυτής της CIA, Λάρι Τζόνσον, δήλωσε ότι το Ιράν διαθέτει σαφή στρατιωτικά και στρατηγικά πλεονεκτήματα έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ, τα οποία έχουν ματαιώσει τα στρατιωτικά τους σχέδια.<br /><br />Ο Λάρι Τζόνσον δήλωσε στο YouTube: «Εάν ο στόχος των στρατιωτικών επιθέσεων των ΗΠΑ είναι να επηρεάσουν το μεγαλύτερο δυνατό τμήμα του πληθυσμού, πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι το 70 έως 80 τοις εκατό των Ιρανών είναι διασκορπισμένοι σε όλη τη χώρα, ενώ το 80 τοις εκατό του πληθυσμού του Ισραήλ συγκεντρώνεται μόνο στο Τελ Αβίβ και τη Χάιφα».<br /><br /> Πρόσθεσε: «Αυτό σημαίνει ότι η Δύση, η οποία αναγκάζεται να στοχεύσει εκατοντάδες τοποθεσίες για να προσπαθήσει να σπάσει τη βούληση του ιρανικού λαού, αντιμετωπίζει μια εντελώς αντίστροφη κατάσταση, όπου το Ιράν χρειάζεται να χτυπήσει μόνο δύο στόχους για να επιτύχει ένα τεράστιο αντίκτυπο. Οι Ισραηλινοί υποφέρουν πολύ και στέλνουν μηνύματα που υποδεικνύουν την επιθυμία τους για εκεχειρία».<br /><br />Απενεργοποίησε πέντε προηγμένα ραντάρ<div><br /></div><div><a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/03/lkafsnsdfaoruw.jpg?ssl=1"><img src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/03/lkafsnsdfaoruw.jpg?resize=640%2C353&ssl=1" /></a><br /><br />Ο ειδικός επεσήμανε ότι οι αντεπιθέσεις που εξαπέλυσε το Ιράν έχουν επιφέρει μια ριζική αλλαγή στην στρατιωτική εξίσωση, λέγοντας: «Κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι το Ιράν θα μπορούσε να απενεργοποιήσει πέντε προηγμένα ραντάρ. Αυτό το επίτευγμα έχει τυφλώσει τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ. Προηγουμένως, το Ισραήλ λάμβανε έγκαιρη προειδοποίηση έως και 30 λεπτά πριν από μια πυραυλική επίθεση, αλλά τώρα αυτός ο χρόνος έχει μειωθεί σε μόλις ένα λεπτό».<br /><br />Αδύναμες οι αμερικανικές βάσεις στον Περσικό Κόλπο</div><div><br /></div><div><a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/03/lkafsnsdfaoruw223-1.jpg?ssl=1"><img src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/03/lkafsnsdfaoruw223-1.jpg?resize=640%2C343&ssl=1" /></a><br /><br />Όσον αφορά την αμερικανική στρατιωτική παρουσία στην περιοχή, ο Τζόνσον εξήγησε ότι η Ουάσινγκτον βασιζόταν στη διατήρηση των βάσεων της στη Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ, το Μπαχρέιν, το Κατάρ και τα ΗΑΕ, αλλά «αυτό έχει καταστεί αδύνατο τώρα» υπό το φως των κλιμακούμενων ιρανικών επιθέσεων.<br /><br />Αυτές οι δηλώσεις έρχονται στη δεύτερη εβδομάδα της μεγάλης κλίμακας στρατιωτικής επιχείρησης ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν, η οποία ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου.<br /><br />Η περιοχή βιώνει μια καθημερινή ανταλλαγή επιθέσεων, με το Ιράν να συνεχίζει να στοχεύει το Ισραήλ και τις αμερικανικές βάσεις στα αραβικά κράτη του Κόλπου με μη επανδρωμένα αεροσκάφη και βαλλιστικούς πυραύλους σε αντίποινα για τις αεροπορικές επιδρομές που σκότωσαν τον πρώην Ανώτατο Ηγέτη Αλί Χαμενεΐ και δεκάδες στρατιωτικούς διοικητές.</div><div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αξιωματούχος των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών: Το Ιράν έχει τυφλώσει τον αμερικανικό στρατό.

Ο πρώην αναλυτής της CIA, Λάρι Τζόνσον, δήλωσε ότι το Ιράν διαθέτει σαφή στρατιωτικά και στρατηγικά πλεονεκτήματα έναντι των Ηνωμένων Πολιτε...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Ερντογάν και η «μάχη» για την ηγεσία του Ισλάμ: Η νέα γεωπολιτική στρατηγική της Άγκυρας.

<img height="150" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/03/recep_tayyip_erdogan64-1-1-768x576.jpg" width="737" /><br /><br />Η Τουρκία επιχειρεί να καλύψει το κενό ισχύος στον μουσουλμανικό κόσμο την ώρα που η Μέση Ανατολή αναδιαμορφώνεται<br /><br />Η τελευταία παρέμβαση του προέδρου της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, επαναφέρει στο προσκήνιο ένα στρατηγικό σχέδιο που διαμορφώνεται εδώ και χρόνια στην Άγκυρα: την προσπάθεια της Τουρκίας να παρουσιαστεί ως ηγετική δύναμη του παγκόσμιου Ισλάμ.<br /><br />Σε ομιλία του ενώπιον της κοινοβουλευτικής ομάδας του κυβερνώντος κόμματος, ο Τούρκος πρόεδρος υπογράμμισε την ανάγκη υπέρβασης των θρησκευτικών διαφορών μεταξύ σουνιτών και σιιτών, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως φωνή ενότητας για το σύνολο των μουσουλμάνων.<br /><br />«Δεν έχουμε μια θρησκεία σουνιτισμού ή σιιτισμού. Έχουμε μία θρησκεία. Αυτή είναι το Ισλάμ», δήλωσε χαρακτηριστικά, επιχειρώντας να προβάλλει την έννοια της Ούμα, δηλαδή της παγκόσμιας κοινότητας των μουσουλμάνων.<div>  <br />Η στρατηγική της «ισλαμικής ενότητας»<br /><br />Η ρητορική του Τούρκου προέδρου δεν αποτελεί μια συγκυριακή δήλωση. Αντίθετα, εντάσσεται σε μια μακροχρόνια πολιτική στρατηγική με στόχο την ενίσχυση της γεωπολιτικής επιρροής της Τουρκίας στον μουσουλμανικό κόσμο.<br /><br />Σε πρόσφατη ανάλυση, το The Economist σημείωσε ότι ο Ερντογάν συχνά απευθύνεται όχι μόνο στο εσωτερικό ακροατήριο αλλά και στα σχεδόν 2 δισεκατομμύρια μουσουλμάνους παγκοσμίως, προσπαθώντας να εμφανιστεί ως εκπρόσωπος των συμφερόντων τους.<br /><br />Σε σχετική ομιλία του πριν από το Ραμαζάνι, είχε δηλώσει:<br /><br />«Είθε η Ούμα να μην συντριβεί από τις διαιρέσεις που κρατούν αιώνες. Αν κρατηθούμε από την αδελφοσύνη και την πίστη μας, δεν υπάρχει παγίδα που δεν μπορούμε να σπάσουμε». <br /><br />Η συγκεκριμένη ρητορική ενισχύει το προφίλ της Τουρκίας ως δύναμης που φιλοδοξεί να γεφυρώσει τα θρησκευτικά ρήγματα μεταξύ των δύο μεγάλων κλάδων του Ισλάμ.<br />Το γεωπολιτικό κενό στη Μέση Ανατολή<br /><br />Η χρονική συγκυρία της δήλωσης δεν θεωρείται τυχαία. Η νέα κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή, με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν, φαίνεται να δημιουργεί ένα γεωπολιτικό κενό ισχύος στην περιοχή.<br /><br />Το Ιράν, που για χρόνια λειτουργούσε ως ηγετικός πόλος του σιιτικού κόσμου μέσω του λεγόμενου «άξονα της αντίστασης», εμφανίζεται σήμερα αποδυναμωμένο. Την ίδια στιγμή, περιφερειακές δυνάμεις όπως η Σαουδική Αραβία, το Ισραήλ και η Τουρκία επιχειρούν να ενισχύσουν την επιρροή τους.<br /><br />Σε αυτό το περιβάλλον, η Άγκυρα επιχειρεί να εμφανιστεί ως ενδιάμεση δύναμη που μπορεί να συνομιλεί τόσο με σουνιτικά όσο και με σιιτικά κράτη.</div><div><br />Η τουρκική αφήγηση ισχύος<br /><br />Ο Ερντογάν δεν περιορίστηκε μόνο σε θρησκευτικές αναφορές. Στην ίδια ομιλία επανέφερε ιστορικές μνήμες και στρατιωτικές επιτυχίες της Τουρκίας. «Η Τουρκία δεν είναι μια οποιαδήποτε χώρα. Όποιος θέλει να δει τον χαρακτήρα μας, ας κοιτάξει την Κύπρο, τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας και τη νίκη στα Δαρδανέλια», υπογράμμισε.<br /><br />Η αναφορά αυτή εντάσσεται στη στρατηγική της Άγκυρας να συνδυάζει:</div><div><br /></div><div>ιστορικό συμβολισμό της Οθωμανικής κληρονομιάς<br />θρησκευτική ρητορική<br />γεωπολιτική ισχύ<br /><br />δημιουργώντας μια αφήγηση που παρουσιάζει την Τουρκία ως φυσικό ηγέτη του μουσουλμανικού κόσμου.</div><div><br />Η αντίδραση της Δύσης<br /><br />Η στρατηγική αυτή προκαλεί έντονο ενδιαφέρον αλλά και επιφυλάξεις στη Δύση.<br /><br />Αναλυτές επισημαίνουν ότι ο Τούρκος πρόεδρος έχει καταφέρει να αποκτήσει σημαντική απήχηση σε κοινωνίες της Μέσης Ανατολής, της Αφρικής και της Νοτιοανατολικής Ασίας, κυρίως επειδή παρουσιάζεται ως ηγέτης που υπερασπίζεται τα ζητήματα των μουσουλμάνων σε διεθνές επίπεδο.<br /><br />Η στάση του σε θέματα όπως η Παλαιστίνη, η Γάζα ή οι μουσουλμανικές μειονότητες έχει ενισχύσει την εικόνα αυτή, παρά τις εντάσεις της Τουρκίας με δυτικές χώρες.<br />Μια νέα εποχή ηγεσίας στο Ισλάμ;<br /><br />Ιστορικά, μετά τον θάνατο του προφήτη Μωάμεθ το 632 μ.Χ., ο μουσουλμανικός κόσμος δεν απέκτησε ποτέ μια ενιαία παγκόσμια ηγεσία.<br /><br />Σήμερα, ωστόσο, αρκετοί αναλυτές θεωρούν ότι η αναταραχή στη Μέση Ανατολή και η αδυναμία παραδοσιακών δυνάμεων δημιουργεί χώρο για νέους διεκδικητές.<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο, ο Ερντογάν επιχειρεί να προωθήσει ένα μοντέλο ηγεσίας που συνδυάζει:πολιτική ισχύ<br />ισλαμική ταυτότητα<br />περιφερειακή στρατιωτική επιρροή<br /><br />Το ερώτημα που παραμένει ανοιχτό είναι αν η Τουρκία μπορεί πράγματι να μετατρέψει αυτή τη ρητορική σε πραγματική ηγεμονία στον μουσουλμανικό κόσμο ή αν πρόκειται κυρίως για μια στρατηγική προβολής ισχύος στο πλαίσιο της παγκόσμιας γεωπολιτικής αναδιάταξης.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Ερντογάν και η «μάχη» για την ηγεσία του Ισλάμ: Η νέα γεωπολιτική στρατηγική της Άγκυρας.

Η Τουρκία επιχειρεί να καλύψει το κενό ισχύος στον μουσουλμανικό κόσμο την ώρα που η Μέση Ανατολή αναδιαμορφώνεται Η τελευταία παρέμβαση του...

Διαβάστε την συνέχεια

Αποστρατιωτικοποίηση ή αυτοάμυνα; Η Ελλάδα και η Τουρκία σε νομική σύγκρουση για το Αιγαίο

<div><img height="113" src="https://www.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/03/patriot-missile-mak-1.jpg" width="734" /></div><br />«Νέα ένταση στο Αιγαίο: Ελλάδα και Τουρκία αντιπαρατίθενται για τα Patriot στην Κάρπαθο, με διεθνές δίκαιο και συνθήκες στο επίκεντρο»<br /><br />Σε μια ακόμα έντονη διπλωματική αντίδραση, το τουρκικό Υπουργείο Εθνικής Άμυνας κατέστησε σαφές ότι θεωρεί παράνομη τη μεταφορά των αμερικανικών συστημάτων αεράμυνας Patriot στην Κάρπαθο, επικαλούμενο το καθεστώς αποστρατικοποίησης των νησιών του Αιγαίου και ειδικότερα των Δωδεκανήσων. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του τουρκικού επιτελείου άμυνας, η Ελλάδα “εκμεταλλεύεται τις κρίσεις στην περιοχή”, παραβιάζοντας διεθνείς συνθήκες και δημιουργώντας τετελεσμένα που θα βλάψουν τις σχέσεις των δύο συμμάχων στο ΝΑΤΟ.<br /><br />Όπως φαίνεται από τη διεθνή νομική ανάλυση και την επίσημη επιχειρηματολογία των δύο πλευρών για το ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Αιγαίου, δεν υπάρχει μονοσήμαντη νομική ερμηνεία· αντίθετα, το θέμα εξετάζεται σε βάθος από ειδικούς στο διεθνές δίκαιο.<div><br /> 1. Τουρκική Νόηση: Συνθήκες και Αποστρατιωτικοποίηση<br /><br />Η Άγκυρα στηρίζει τις θέσεις της σε μια σειρά από διεθνείς συμφωνίες που καθόρισαν το Αιγαίο μετά τους μεγάλους πολέμους:Η Συνθήκη του Λονδίνου του 1913 και η απόφαση των Έξι Δυνάμεων του 1914 επέβαλαν αποστρατιωτικοποίηση για ορισμένα νησιά.<br />Η Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης του 1923 επιβεβαίωσε την απόφαση αυτή σε αρκετά νησιά του Βορείου Αιγαίου σε σχέση με δραστηριότητες που θα μπορούσαν να απειλήσουν τη δημόσια ειρήνη.<br />Η Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947 επέβαλε ρητή αποστρατιωτικοποίηση στα Δωδεκάνησα όταν αυτά παραχωρήθηκαν από την Ιταλία στην Ελλάδα.<br /><br />Η τουρκική πλευρά επιχειρηματολογεί ότι αυτή η αποστρατιωτικοποίηση καθίσταται σαφώς νομική υποχρέωση για την Ελλάδα και ότι η ανάπτυξη στρατιωτικών συστημάτων, συμπεριλαμβανομένων αεράμυνας ή Patriot, παραβιάζει διεθνείς δεσμεύσεις. Το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών επαναλαμβάνει πως η αναγκαία για την ασφάλεια περιοχή δεν πρέπει να στρατιωτικοποιείται από την Ελλάδα επειδή παραβιάζει αυτούς τους όρους.</div><div><br />2. Ελληνική Προσέγγιση: Διεθνές Δίκαιο και Κυριαρχικά Δικαιώματα<br /><br />Η ελληνική πλευρά απορρίπτει τους ισχυρισμούς της Τουρκίας ως νομικά αβάσιμους και προβάλλει τα εξής:Οι Συνθήκες της Λωζάννης και των Παρισίων δεν δημιουργούν υπερκυριαρχικές υποχρεώσεις που να απαγορεύουν γενικά την κατοχή στρατιωτικών δυνάμεων, ειδικά όταν συνδέονται με την αντιμετώπιση απειλών στην ασφάλεια.<br />Σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως στα νησιά Λέσβος, Χίος, Σάμος και Ικαρία, η Συνθήκη της Λωζάννης δεν απαγορεύει πλήρως τη στρατιωτική παρουσία αλλά απλώς οριοθετεί περιορισμούς ναυτικών βάσεων και οχυρώσεων — οι οποίοι, όπως υποστηρίζεται, δεν καλύπτουν τον σύγχρονο αμυντικό εξοπλισμό που έχει αναπτυχθεί για την προστασία του εδάφους.<br />Επιπλέον, η Ελλάδα υποστηρίζει ότι η Συνθήκη των Παρισίων δεν δεσμεύει νομικά τρίτες χώρες που δεν ήταν συμβαλλόμενα μέρη (όπως η Τουρκία), κάτι που προβλέπεται από τη Διεθνή Σύμβαση της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών (res inter alios acta – «υπόθεση μεταξύ άλλων»).</div><div><br />3. Διεθνές Δίκαιο και Άρθρο 51 του Χάρτη των ΗΕ<br /><br />Σύμφωνα με διεθνή νομική ανάλυση από think‑tank αναφορές (π.χ. Stiftung Wissenschaft und Politik), το Άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών αναγνωρίζει το δικαίωμα αυτοάμυνας ενός κράτους όταν αντιμετωπίζει απειλή. Αυτό σημαίνει ότι, ακόμη και αν υπάρχουν ιστορικές δεσμεύσεις, η Ελλάδα μπορεί να επικαλεστεί το δικαίωμα να θωρακίσει τα νησιά της όταν υπάρχει πραγματική απειλή ασφάλειας στην περιοχή.</div><div><br />4. Το Νομικό Αντίβαρο: Πρακτική Εφαρμογή και Ερμηνεία Συνθηκών<br /><br />Εμπειρογνώμονες στο διεθνές δίκαιο τονίζουν ότι οι ιστορικές συνθήκες πρέπει να ερμηνεύονται με βάση το σύγχρονο γεωπολιτικό και ασφάλεια πλαίσιο, ειδικά όταν ένα κράτος αντιμετωπίζει απειλές στο έδαφός του. Η παραμονή σε μια ρηχά δεσμευτική συμφωνία χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η σύγχρονη πραγματικότητα μπορεί να οδηγήσει σε νομικά και πρακτικά κενά.</div><div><br />5. Ασάφειες και Πρακτικά Ζητήματα<br /><br />• Ασάφεια Συνθηκών: Πολλά άρθρα των συμφωνιών δεν επιβάλλουν καθολική απαγόρευση στρατιωτικών δυνάμεων, αλλά περιορισμούς σε ειδικές περιπτώσεις (π.χ. ναυτικές βάσεις). • Εφαρμογή στη Σύγχρονη Εποχή: Η δημιουργία στρατιωτικών εγκαταστάσεων για την εθνική άμυνα θεωρείται, σύμφωνα με ορισμένες νομικές προσεγγίσεις, δικαιολογημένη όταν αντιμετωπίζεται υπαρκτός κίνδυνος.<br /><br />Η νομική διαμάχη για την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου δεν είναι απλή ή μονόπλευρη.Η Τουρκία βασίζεται σε ιστορικές συνθήκες και υποστηρίζει ότι αυτές απαγορεύουν στρατιωτική παρουσία.<br />Η Ελλάδα επικαλείται διεθνές δίκαιο αυτοάμυνας και κυριαρχικά δικαιώματα, επιχειρηματολογώντας ότι δεν παραβιάζει ουσιαστικά δεσμεύσεις που να απαγορεύουν τη σωστή άμυνα απέναντι σε απειλές.<br />Διεθνείς νομικές αναλύσεις δείχνουν ότι οι συνθήκες πρέπει να ερμηνεύονται στενά και με βάση σύγχρονες συνθήκες ασφαλείας, όχι μόνο με βάση ιστορικές ή μονομερείς ερμηνείες.<br /> Αυτή η ενίσχυση επιχειρημάτων δίνει μιαπιο ολοκληρωμένη νομική και διεθνή οπτικήστο θέμα, καταδεικνύοντας ότι ηέμφαση στην προστασία κυριαρχίας και ασφάλειας— υπό την αιχμή της διεθνούς έντασης —δεν συνιστά αναγκαστικά παραβίαση διεθνών δεσμεύσεων, αλλά έναδίκαιο και υπεύθυνο βήμα άμυνας στο διεθνές περιβάλλον. </div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/"> πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αποστρατιωτικοποίηση ή αυτοάμυνα; Η Ελλάδα και η Τουρκία σε νομική σύγκρουση για το Αιγαίο

«Νέα ένταση στο Αιγαίο: Ελλάδα και Τουρκία αντιπαρατίθενται για τα Patriot στην Κάρπαθο, με διεθνές δίκαιο και συνθήκες στο επίκεντρο» Σε μι...

Διαβάστε την συνέχεια

Μέση Ανατολή: Γιατί οι χώρες του Περσικού είναι έξαλλες με το Ιράν, αλλά όχι με τις ΗΠΑ.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/gulf_war.jpg"><img height="133" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/gulf_war-696x464.jpg" width="730" /></a><br /><br />Καθώς ο πόλεμος των ΗΠΑ και του Ισραήλ με το Ιράν (που ορισμένοι ονομάζουν ο Τρίτος Πόλεμος του Κόλπου) πλησιάζει τη δεύτερη εβδομάδα του, η δημόσια οργή εναντίον της Ουάσιγκτον είναι ιδιαίτερα περιορισμένη στα κράτη του Περσικού Κόλπου, ακόμη και αν αυτά υφίστανται μερικές από τις σφοδρότερες επιπτώσεις ενός περιφερειακού πολέμου που είχαν παροτρύνει τις Ηνωμένες Πολιτείες να αποφύγουν.<br /><br />Με λίγες εξαιρέσεις, οι ανώτεροι αξιωματούχοι του Κόλπου έχουν αποφύγει να κατηγορήσουν δημοσίως την Ουάσιγκτον για την απόφασή της να επιθετεί στο Ιράν. Οι πρωτεύουσες των χωρών του Κόλπου χρησιμοποιούν τον όρο «προδοσία» για την Τεχεράνη, όχι για τις Ηνωμένες Πολιτείες, ακόμη και αν οι αμερικανικές ενέργειες συνέβαλαν στην εκδήλωση της σύγκρουσης.<br />Λίγες αιχμές<br /><br />Μια σπάνια δημόσια απόκλιση προήλθε από τον μεγιστάνα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων Καλάφ αλ Χαμπτούρ, ο οποίος κατηγόρησε ανοιχτά των πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ για το ότι «έσυρε» την περιοχή στον πόλεμο, πριν ανακαλέσει τα σχόλιά του – ένα σημάδι, σύμφωνα με ορισμένες πηγές του Κόλπου, της έντονης ανησυχίας που επικρατεί στους κύκλους του Κόλπου σχετικά με τις επιλογές της Ουάσιγκτον.<br /><br />Πάντως, από την πλευρά του, ο διευθύνων σύμβουλος της Aramco, Aμίν Νάσερ, απέφυγε επιμελώς να επικρίνει την Ουάσιγκτον, παρόλο που προειδοποίησε ότι η σύρραξη των ΗΠΑ και του Ισραήλ με το Ιράν είχε προκαλέσει «μια σοβαρή αλυσιδωτή αντίδραση» με δυνητικά «καταστροφικές» συνέπειες για τις παγκόσμιες αγορές πετρελαίου.<br /><br />Οι προσπάθειες<br /><br />Η συμπεριφορά του Ιράν έχει κάνει αυτή την αυτοσυγκράτηση ευκολότερη να διατηρηθεί. Μετά από χρόνια αργής προσέγγισης – και διαβεβαιώσεις από τα αραβικά κράτη του Κόλπου ότι το έδαφός τους δεν θα χρησιμοποιηθεί για να εξαπολυθούν επιθέσεις κατά του Ιράν – πολλοί περίμεναν από την Τεχεράνη να αναγνωρίσει αυτές τις προσπάθειες.<br /><br />Οι αξιωματούχοι του Κόλπου είχαν μάλιστα οργανώσει μια έντονη διπλωματική προσπάθεια τον Ιανουάριο, προειδοποιώντας τόσο την Ουάσιγκτον όσο και την Τεχεράνη ότι μια αμερικανική επίθεση κατά του Ιράν θα προκαλούσε ακριβώς το είδος της περιφερειακής κρίσης που εκτυλίσσεται τώρα. Αντ’ αυτού, το Ιράν επιτέθηκε στο έδαφος των αραβικών χωρών του Κόλπου την πρώτη μέρα της επίθεσης και έχει προκαλέσει τεράστια αναταραχή.<div><br />Η «προδοσία»<br /><br />Ο πρωθυπουργός του Κατάρ χαρακτήρισε τις κινήσεις του Ιράν «προδοσία», λέγοντας ότι ήταν προμελετημένες και πραγματοποιήθηκαν παρά τις εγγυήσεις ουδετερότητας του Κόλπου. Η Ντόχα είχε εργαστεί για τη διατήρηση «μιας ειρηνικής γειτονίας» και τη διευκόλυνση της διπλωματίας μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, είπε, αλλά η λανθασμένη εκτίμηση του Ιράν «κατέστρεψε τα πάντα».<br /><br />Ωστόσο, αξιωματούχοι αναφέρουν ότι δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να επανεξεταστούν οι σχέσεις με την Ουάσινγκτον. Ο εκπρόσωπος του Κατάρ, Ματζέντ αλ Ανσάρι, δήλωσε ότι η συνεργασία με τις ΗΠΑ «δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση» και ότι η παρούσα συγκυρία ενισχύει την ανάγκη ενίσχυσης — και όχι αποδυνάμωσης — της συνεργασίας του Κατάρ με τις αμερικανικές και ευρωπαϊκές ένοπλες δυνάμεις στον τομέα της ασφάλειας.</div><div><br />Το ευρύτερο δίδαγμα<br /><br />Ωστόσο, ένα ευρύτερο δίδαγμα γίνεται αντιληπτό: η εξάρτηση από έναν μόνο εγγυητή έχει αφήσει τα κράτη του Κόλπου εκτεθειμένα. Οι ευρωπαϊκές χώρες, και όχι η Αμερική, έχουν αναλάβει έναν εμφανή ρόλο στην ενίσχυση της περιφερειακής άμυνας, από τα γαλλικά Rafale που περιπολούν τον εναέριο χώρο των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων έως τα βρετανικά Typhoon που αναχαιτίζουν απειλές πάνω από το Κατάρ.<br /><br />Η πορεία δεν είναι μια στροφή μακριά από την Ουάσινγκτον, αλλά μια επέκταση προς τα έξω, δήλωσε ένας αξιωματούχος του Κόλπου στο Reuters. «Οι χώρες του Κόλπου αναμένουν μια σημαντική αλλαγή στην στάση τους όσον αφορά την ασφάλεια και την άμυνα. Δεν απομακρύνονται από τις ΗΠΑ, αλλά διαφοροποιούνται. Ορισμένες μπορεί να στραφούν προς την Κίνα, άλλες μπορεί να πλησιάσουν το Ισραήλ, άλλες την Ευρώπη, την Τουρκία, το Πακιστάν ή την Ινδία», δήλωσε ο αξιωματούχος. Τα κράτη του Κόλπου δεν διακόπτουν τις σχέσεις τους με την Ουάσινγκτον — απλώς προφυλάσσονται για το μέλλον.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μέση Ανατολή: Γιατί οι χώρες του Περσικού είναι έξαλλες με το Ιράν, αλλά όχι με τις ΗΠΑ.

Καθώς ο πόλεμος των ΗΠΑ και του Ισραήλ με το Ιράν (που ορισμένοι ονομάζουν ο Τρίτος Πόλεμος του Κόλπου) πλησιάζει τη δεύτερη εβδομάδα του, η...

Διαβάστε την συνέχεια

Πόλεμος στη Μέση Ανατολή: Το μυστήριο της απουσίας των Χούθι από τη σύγκρουση.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/houthis.webp"><img height="133" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/houthis-696x464.webp" width="734" /></a><br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ βρίσκονται σε πόλεμο με το Ιράν, και η σύγκρουση εξαπλώνεται σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Η Τεχεράνη επιβάλλει για πρώτη φορά αποκλεισμό στο Στενό του Ορμούζ, εμποδίζοντας τη διεθνή μεταφορά πετρελαίου και φυσικού αερίου και ελπίζοντας να αυξήσει το κόστος μιας επίθεσης κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας.<br /><br />Το Ιράν έμαθε να χρησιμοποιεί τις εμπορικές οδούς ως όπλο παρακολουθώντας τους Χούθι στην Υεμένη να εφαρμόζουν αυτές τις τακτικές στην Ερυθρά Θάλασσα και γύρω από αυτήν. Από τις επιθέσεις της Χάμας στις 7 Οκτωβρίου στο Ισραήλ, η στρατιωτική πίεση των Χούθι σε κρίσιμες ναυτιλιακές οδούς έχει προκαλέσει οικονομικές ζημίες ύψους 15-20 δισεκατομμυρίων δολαρίων, καθώς και σημαντική αύξηση των ναύλων και των ασφαλίστρων.<br /><br />Ωστόσο, μέχρι στιγμής, οι Χούθι έχουν μείνει εκτός του πολέμου του Ιράν. Ο ηγέτης των Χούτι, Αμπντούλ Μαλίκ αλ-Χούθι, έχει κάνει τρεις δηλώσεις σχετικά με τη σύγκρουση, αλλά καμία από αυτές δεν έχει αποκαλύψει τις στρατιωτικές προθέσεις των ανταρτών της Υεμένης ή υποδείξει ότι είναι έτοιμοι να επιτεθούν στους όλο και περισσότερους εχθρούς του Ιράν. Τι μπορεί να συγκρατεί τους Χούτι;<br /><br />Πρότερες απώλειες<br /><br />Πρώτον, οι Χούθι έχουν πιθανώς υποστεί απώλειες από τις προηγούμενες επιχειρήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον τους και αισθάνονται την ένταση που επικρατεί από την επιχείρηση Epic Fury. Ένας από τους βασικούς στρατηγικούς στόχους της κυβέρνησης Τραμπ για το Ιράν, τον οποίο επιδίωξε αρχικά μέσω διαπραγματεύσεων και τώρα μέσω πολέμου, είναι να εξαλείψει την υποστήριξη του Ιράν προς τα δίκτυα των αντιπροσώπων του, συμπεριλαμβανομένων της Χεζμπολάχ και των Χούθι.<br /><br />Ενώ επικεντρωνόταν στην αεροπορική εκστρατεία του στο Ιράν, το Ισραήλ στράφηκε για να χτυπήσει σκληρά τη Χεζμπολάχ, αφού η λιβανική ομάδα εκτόξευσε ρουκέτες στις αρχές του πολέμου. Οι Χούθι σίγουρα παρακολουθούν από την Υεμένη και ενδέχεται να αναμένουν παρόμοια αντίδραση αν εκτοξεύσουν βλήματα κατά του Ισραήλ. Ωστόσο, οι αμερικανικές επιθέσεις κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Rough Rider κατέστρεψαν πολλές εγκαταστάσεις αποθήκευσης όπλων των Χούτι και σκότωσαν έναν αριθμό τεχνικού προσωπικού των Χούτι που υποστήριζε τις δραστηριότητες κατασκευής όπλων.<br /><br />Επιπλέον, είναι πιθανό το Ισραήλ να έχει εντείνει τη συλλογή πληροφοριών για τους Χούθι και να έχει προγραμματίσει νέες επιθέσεις κατά ηγετικών στελεχών ως απάντηση σε εκτόξευση πυραύλων από τους Χούθι. Τον περασμένο Αύγουστο και Σεπτέμβριο, το Ισραήλ πραγματοποίησε επιθέσεις κατά ηγετικών στελεχών στη Σαναά, σκοτώνοντας εννέα μέλη του υπουργικού συμβουλίου των Χούθι, γεγονός που σίγουρα ενίσχυσε τις εσωτερικές ανησυχίες της οργάνωσης σχετικά με την επιχειρησιακή ασφάλεια.<br /><br />Μια κοινή εκστρατεία των ΗΠΑ και του Ισραήλ, που περιελάμβανε επιθέσεις κατά των κεφαλών των ανταρτών, π.χ. εναντίον του Αμπντούλ Μαλίκ αλ-Χούθι ή του οργάνου λήψης αποφάσεων του Συμβουλίου Τζιχάντ, θα μπορούσε να πλήξει τους Χούθι περισσότερο από ό,τι είναι διατεθειμένοι να ανεχθούν.<div><br />Κίνδυνος αποδυνάμωσης<br /><br />Δεύτερον, οι Χούθι πιθανώς φοβούνται ότι η αποδυνάμωση του Ιράν θα περιορίσει την πρόσθετη στρατιωτική υποστήριξη της Τεχεράνης προς την ομάδα. Το Ιράν είναι ο κύριος προμηθευτής όπλων των Χούτι τουλάχιστον από το 2009. Σήμερα, η Τεχεράνη παρέχει στους Χούτι το μεγαλύτερο μέρος του στρατιωτικού εξοπλισμού υψηλής αξίας, συμπεριλαμβανομένων εξαρτημάτων για βλήματα μεγάλου βεληνεκούς που απειλούν το Ισραήλ και τα κράτη του Κόλπου.<br /><br />Η προμήθεια υψηλής ποιότητας όπλων από το Ιράν στους Χούθι θα μειωθεί αναμφίβολα μετά τη λήξη των τρεχουσών εχθροπραξιών. Οι Χούθι ενδέχεται να φοβούνται την εξάντληση των υφιστάμενων αποθεμάτων τους από αυτά τα όπλα κατά του Ισραήλ, χωρίς να υπάρχει προοπτική αναπλήρωσης.<br /><br />Συμβολική βοήθεια<br /><br />Τρίτον, οι Χούθι πιθανώς γνωρίζουν ότι η παρέμβασή τους δεν θα σώσει το Ιράν και θα βλάψει μόνο τα δικά τους συμφέροντα. Από τον Οκτώβριο του 2023, οι Χούθι έχουν αποδείξει ότι μπορούν να χτυπήσουν στόχους τόσο στα κράτη του Κόλπου όσο και στο Ισραήλ, τα οποία αποτελούν το επίκεντρο της τρέχουσας αντεπίθεσης του Ιράν.<br /><br />Ωστόσο, οι μεγάλες αποστάσεις και το σημαντικό ποσοστό αποτυχίας αυτών των εκτοξεύσεων θα έκαναν οποιεσδήποτε περαιτέρω επιθέσεις σε μεγάλο βαθμό συμβολικές. Οι πυραυλικές επιθέσεις των Χούθι προς οποιαδήποτε κατεύθυνση δεν θα μπορούσαν να κλίνουν την ισορροπία υπέρ του Ιράν και θα μπορούσαν να προκαλέσουν αποφασιστικά και ενδεχομένως καταστροφικά αντίποινα.</div><div><br />Πίεση<br /><br />Τέταρτον, οι Χούτι πιθανώς φοβούνται την πίεση από τα κράτη του Κόλπου και τα σχέδιά τους για την Υεμένη. Η Σαουδική Αραβία, η οποία διατηρεί εκεχειρία με τους Χούθι από το 2022, έχει να κερδίσει τα περισσότερα αν το κίνημά τους αποδυναμωθεί. Οι Σαουδάραβες υποστηρίζουν ένοπλες φατρίες της Υεμένης που περιμένουν στην άκρη για να εκδιώξουν τους Χούθι από την εξουσία στο βόρειο τμήμα της Υεμένης, και μια λανθασμένη κίνηση των ανταρτών θα μπορούσε να τους δώσει την ευκαιρία που χρειάζονται.<br /><br />Οι Σαουδάραβες και άλλα κράτη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Περσικού Κόλπου (GCC) πιθανώς πιέζουν τους Χούτι να μην παρέμβουν στον πόλεμο, πεπεισμένοι ότι η ομάδα της Υεμένης θα αποδυναμωθεί ανεξάρτητα από το αν θα συμμετάσχει ή όχι στη μάχη.</div><div><br />Ο ρόλος της Κίνας</div><div><br />Πέμπτον και τελευταίο, οι Χούτι θέλουν να διατηρήσουν τις επιλογές τους με την Κίνα, έναν όλο και πιο σημαντικό προστάτη. Από το 2023, οι σχέσεις της Κίνας με τους Χούτι έχουν αναπτυχθεί. Τον Μάρτιο του 2024, το Πεκίνο συνήψε συμφωνία με τους Χούθι για την ασυλία των πλοίων που συνδέονται με την Κίνα από τις επιθέσεις των Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα.<br /><br />Πέρυσι, μια κινεζική εταιρεία παρείχε δορυφορικά δεδομένα στόχευσης που θα μπορούσαν να υποστηρίξουν επιθέσεις εναντίον πλοίων που συνδέονται με τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους. Η Κίνα παρέχει επίσης στους Χούθι ισχυρή προμήθεια εξαρτημάτων για την κατασκευή όπλων, που αντιπροσωπεύουν το ένα τρίτο της συνολικής αλυσίδας εφοδιασμού όπλων των Χούθι.<br /><br />Η ηγεσία των Χούτι πιθανώς αναγνωρίζει ότι η αποδυνάμωση του Ιράν αυξάνει τη σημασία της Κίνας στην περιοχή. Καλλιεργώντας ισχυρούς δεσμούς με τους Χούθι και διατηρώντας τη βάση του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (PLA) στο Τζιμπουτί, η Κίνα βρίσκεται σε στρατηγική θέση στο Στενό της Ερυθράς Θάλασσας, μια πλεονεκτική θέση που θα μπορούσε να αποκτήσει κρίσιμη σημασία σε περίπτωση παγκόσμιας σύγκρουσης.<br /><br />Από την πλευρά τους, οι Χούτι πιστεύουν πιθανώς ότι η εξάρτησή τους από τις προμήθειες της Κίνας προς την εγχώρια βιομηχανία όπλων θα αυξηθεί, καθώς το Ιράν αντιμετωπίζει τις δικές του ανάγκες ανασυγκρότησης του στρατιωτικού-βιομηχανικού τομέα. Η Κίνα επιθυμεί την ταχεία λήξη της επιχείρησης Epic Fury, και οι Χούθι ενδέχεται να ακούνε προσεκτικά αυτό το μήνυμα.<br /><br />Αυτές οι πέντε αιτίες εξηγούν γιατί οι Χούτι έχουν μέχρι στιγμής μείνει εκτός πολέμου εκ μέρους του Ιράν. Φυσικά, μόνο ο Αμπντούλ Μαλίκ αλ-Χούθι γνωρίζει τις προθέσεις της ομάδας, και διάφοροι παράγοντες θα μπορούσαν να αλλάξουν τους υπολογισμούς τους προς μια ενεργή συμμετοχή. Επίσης, υπάρχουν και σενάρια που τους θέλουν να μπαίνουν στην μάχη μετά από κάποιο συγκεκριμένο «νεύμα» της Τεχεράνης. Προς το παρόν, πάντως, οι Χούθι παραμένουν ήσυχοι στο ορεινό τους καταφύγιο, παρακολουθώντας την δράση με καλή θέα.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πόλεμος στη Μέση Ανατολή: Το μυστήριο της απουσίας των Χούθι από τη σύγκρουση.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ βρίσκονται σε πόλεμο με το Ιράν, και η σύγκρουση εξαπλώνεται σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Η Τεχεράνη επι...

Διαβάστε την συνέχεια

Το κόστος του πολέμου: 11,3 δισ. δολάρια την πρώτη εβδομάδα της επιχείρησης «Επική Οργή».

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/03/IRAN-MONEY-630x400.jpg" width="739" /><br /><br />Καθώς η επιχείρηση «Επική Οργή» κλιμακώνεται, νέες εκθέσεις αποκαλύπτουν το αστρονομικό κόστος των πρώτων έξι ημερών των εχθροπραξιών.<br /><br />Με περισσότερους από 5.500 στόχους να έχουν πληγεί, οι Ηνωμένες Πολιτείες δαπανούν δισεκατομμύρια σε πυρομαχικά για την αποδόμηση των υποδομών του ιρανικού καθεστώτος.<br /><br />Η δεύτερη εβδομάδα του Δευτέρου Ιρανικού Πολέμου ξεκίνησε με μια εικόνα των οικονομικών δεδομένων.<br /><br />Σε μια κεκλεισμένων των θυρών ενημέρωση στο Καπιτώλιο, Αμερικανοί αξιωματούχοι πληροφόρησαν τους νομοθέτες ότι οι πρώτες έξι ημέρες της επιχείρησης κόστισαν ήδη στους φορολογούμενους περισσότερα από 11,3 δισεκατομμύρια δολάρια.<br /><br />Σύμφωνα με ρεπορτάζ των New York Times, το ποσό αυτό αποτελεί ένα «συντηρητικό κατώτατο όριο», καθώς δεν συνυπολογίζει ακόμη τη μακροπρόθεσμη επιμελητεία (logistics), τη φθορά των μέσων υψηλής τεχνολογίας ή το πλήρες κόστος των δευτερευουσών περιφερειακών αναπτύξεων δυνάμεων.<br />Η στρατιωτική κλίμακα: Οι αριθμοί<br /><br />Ο όγκος της ισχύος πυρός που επιστρατεύεται είναι πρωτοφανής. Η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ (CENTCOM) επιβεβαίωσε ότι οι ένοπλες δυνάμεις χρησιμοποίησαν πυρομαχικά αξίας 5,6 δισεκατομμυρίων δολαρίων μόνο κατά το πρώτο 48ωρο.<br />«Πλήττουμε σκληρότερα κάθε μέρα»<br /><br />Ο Ναύαρχος Μπραντ Κούπερ, διοικητής της CENTCOM, δήλωσε ότι οι ΗΠΑ δεν ανταποκρίνονται απλώς σε απειλές, αλλά τις εξαλείφουν συστηματικά.<br /><br />«Πλήττουμε όχι μόνο τους εκτοξευτές, αλλά και τα συγκροτήματα παραγωγής και ανάπτυξης», σημείωσε ο Κούπερ.<br /><br />Μόλις την Τετάρτη 11/03, αμερικανικά στελθ βομβαρδιστικά στοχοποίησαν μια τεράστια ιρανική εγκατάσταση παραγωγής πυραύλων για να «εξαλείψουν μελλοντικές απειλές».<br /><br />Ωστόσο, το ιρανικό καθεστώς συνεχίζει να αντεπιτίθεται, πλήττοντας αμερικανικά μέσα στον Κόλπο και φέρεται να προκάλεσε ζημιές σε μια συστοιχία αεράμυνας THAAD στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.<br />Προειδοποίηση προς τους πολίτες: Τα λιμάνια αποτελούν πλέον στόχους<br /><br />Σε μια σημαντική κλιμάκωση των κανόνων εμπλοκής, η CENTCOM εξέδωσε άμεση προειδοποίηση προς τους Ιρανούς πολίτες: Μείνετε μακριά από όλα τα λιμάνια.<br /><br />«Το ιρανικό καθεστώς χρησιμοποιεί πολιτικά λιμάνια κατά μήκος των Στενών του Ορμούζ για στρατιωτικές επιχειρήσεις.<br /><br />»Αυτές οι εγκαταστάσεις χάνουν το καθεστώς προστασίας τους βάσει του διεθνούς δικαίου από τη στιγμή που χρησιμοποιούνται για τον πόλεμο. Αποτελούν πλέον νόμιμους στρατιωτικούς στόχους».<br />Το οπλοστάσιο της δημοκρατίας<br /><br />Η επιχείρηση περιλαμβάνει μια ευρεία γκάμα εξελιγμένων αμερικανικών οπλικών συστημάτων, επιδεικνύοντας το πλήρες βάρος της αμερικανικής αεροπορικής και ναυτικής ισχύος:<br /><br />Βομβαρδιστικά: B-2 Stealth, B-1 και B-52.<br /><br />Μαχητικά: F-35 και F-22 (Stealth), F-18, F-16 και A-10 Warthogs.<br /><br />Ναυτική Ισχύς: Δύο ομάδες κρούσης αεροπλανοφόρων, το USS Abraham Lincoln και το USS Gerald R. Ford, πραγματοποιούν εκατοντάδες εξόδους καθημερινά.<br /><br />Άμυνα: Τα συστήματα Patriot και THAAD εργάζονται υπερωριακά για την αναχαίτιση των εισερχόμενων ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων.<br /><br />Ενώ οι ΗΠΑ έχουν υποβαθμίσει σημαντικά τις δυνατότητες εκτόξευσης του Ιράν, η Τεχεράνη παραμένει προκλητική.<br /><br />Το Ινστιτούτο Μελετών Εθνικής Ασφάλειας (INSS) αναφέρει ότι οι ιρανικές αντεπιθέσεις υπήρξαν απροσδόκητα ακριβείς, στοχεύοντας 13 διαφορετικές αμερικανικές βάσεις.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το κόστος του πολέμου: 11,3 δισ. δολάρια την πρώτη εβδομάδα της επιχείρησης «Επική Οργή».

Καθώς η επιχείρηση «Επική Οργή» κλιμακώνεται, νέες εκθέσεις αποκαλύπτουν το αστρονομικό κόστος των πρώτων έξι ημερών των εχθροπραξιών. Με πε...

Διαβάστε την συνέχεια

Αμερικανικές Μυστικές Υπηρεσίες: Σταθερό το ιρανικό καθεστώς, δεν επίκειται κατάρρευση.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/01/IRAN-33-630x400.jpg" width="736" /><br /><br />Σύμφωνα με εκθέσεις των μυστικών υπηρεσιών, το ιρανικό καθεστώς συνεχίζει να διατηρεί τον έλεγχο επί του πληθυσμού της χώρας, ακόμη και μετά την εξόντωση του Ανώτατου Ηγέτη, Αλί Χαμενεΐ, κατά την εναρκτήρια φάση της στρατιωτικής επιχείρησης ΗΠΑ και Ισραήλ.<br /><br />Η θρησκευτική ηγεσία του Ιράν παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό συνεκτική, παρά την απώλεια υψηλόβαθμων στελεχών από τα πλήγματα.<br /><br />Οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών εκτιμούν επί του παρόντος ότι η ιρανική ηγεσία δεν αντιμετωπίζει άμεσο κίνδυνο κατάρρευσης παρά τον συνεχιζόμενο πόλεμο, σύμφωνα με έκθεση που επικαλείται πηγές που γνωρίζουν τις αξιολογήσεις.<br /><br />Τρεις πηγές που μίλησαν στο πρακτορείο Reuters δήλωσαν ότι πολλαπλές εκθέσεις πληροφοριών καταλήγουν στο συμπέρασμα πως το ιρανικό καθεστώς εξακολουθεί να ελέγχει τον πληθυσμό, παρά τον θάνατο του Αλί Χαμενεΐ στην αρχή της αμερικανοϊσραηλινής στρατιωτικής εκστρατείας.<br /><br />Βάσει της έκθεσης, οι εκτιμήσεις δείχνουν ότι η θρησκευτική ηγεσία του Ιράν έχει διατηρήσει τη συνοχή της, παρά την εξουδετέρωση κορυφαίων προσωπικοτήτων στις επιθέσεις.<br /><br />Παράλληλα, οι αναλυτές των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών εμφανίζονται σκεπτικοί ως προς την ικανότητα των αντιπολιτευόμενων οργανώσεων των Κούρδων του Ιράν να διατηρήσουν μια παρατεταμένη ένοπλη εκστρατεία κατά των ιρανικών δυνάμεων ασφαλείας.<br /><br />Μία πηγή ανέφερε ότι η πλέον πρόσφατη έκθεση πληροφοριών για την κατάσταση στο εσωτερικό του Ιράν ολοκληρώθηκε τις τελευταίες ημέρες.<br /><br />Ισραηλινοί αξιωματούχοι έχουν εκφράσει ανάλογη επιφυλακτικότητα σχετικά με τις προβλέψεις για κατάρρευση του καθεστώτος.<br /><br />Ανώτερος Ισραηλινός αξιωματούχος δήλωσε στο Reuters ότι δεν υπάρχει καμία βεβαιότητα πως ο πόλεμος θα οδηγήσει στην πτώση της ιρανικής κυβέρνησης.<br /><br />Οι πηγές πρόσθεσαν ότι η κατάσταση στο εσωτερικό του Ιράν παραμένει ρευστή και θα μπορούσε ακόμη να μεταβληθεί, ανάλογα με τις εξελίξεις εντός της χώρας.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αμερικανικές Μυστικές Υπηρεσίες: Σταθερό το ιρανικό καθεστώς, δεν επίκειται κατάρρευση.

Σύμφωνα με εκθέσεις των μυστικών υπηρεσιών, το ιρανικό καθεστώς συνεχίζει να διατηρεί τον έλεγχο επί του πληθυσμού της χώρας, ακόμη και μετά...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Θράκη στο νέο περιβάλλον πολεμικής σύγκρουσης… Η Τουρκία

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQi1LksH50in3WJzA1qvoJG9IE20Uwm6PPvaA&s" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="183" data-original-width="275" height="133" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQi1LksH50in3WJzA1qvoJG9IE20Uwm6PPvaA&s" width="688" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Αλλη μία περίοδος αβεβαιότητας και βίας: Πώς επηρεάζεται η Ελλάδα λόγω Αλεξανδρούπολης και Σούδας και γιατί είναι κομβικός ο ευρύτερος ρόλος της Θράκης</span></h3><div>ΤΟΥ <b>ΘΕΟΦΑΝΗ ΜΑΛΚΙΔΗ</b></div><div>Είναι προφανές ότι ο κόσμος δεν είναι ίδιος μετά την 28η Φεβρουαρίου αφού εισέρχεται, για άλλη μία φορά, σε μια περίοδο αβεβαιότητας και βίας.</div><br />Οι εξελίξεις αυτές είναι επίσης σαφές ότι επηρεάζουν την Ελλάδα, με την ποικιλόμορφη παρουσία των ΗΠΑ (Σούδα, Αλεξανδρούπολη) και ευρύτερα τον Ελληνισμό, με το δεδομένο της έντασης στην Κύπρο και την παρουσία στρατιωτικών δυνάμεων στο ημικατεχόμενο νησί.<br />Η Θράκη στο νέο περιβάλλον πολεμικής σύγκρουσης<br /><br />Η Θράκη και ειδικότερα το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, μετά το 2022 και την ένοπλη σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο λειτουργώντας ως ο βασικός «πνεύμονας» υποστήριξης των αμερικανικών και νατοϊκών δυνάμεων. Παρότι η Αλεξανδρούπολη δεν έχει τα τυπικά χαρακτηριστικά μίας βάσης, έχει αποκτήσει, μετά την έναρξη των αμερικανοϊσραηλινών επιχειρήσεων στο Ιράν, επιπλέον ρόλο.<br /><br />Η Αλεξανδρούπολη αποτελεί την κύρια πύλη εισόδου για τη μεταφορά στρατιωτικού υλικού και προσωπικού εκτός της ανατολικής Ευρώπης, πλέον και στην Εγγύς και Μέση Ανατολή. Με τη σύγκρουση στο Ιράν, η σημασία του λιμένος έχει αναβαθμιστεί, καθώς επιτρέπει την ταχεία ανάπτυξη δυνάμεων παρακάμπτοντας τα στενά του Βοσπόρου, προσφέροντας μια ασφαλή εναλλακτική οδό.<br /><br />Επιπλέον λόγω της αστάθειας στις τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου οι υποδομές στη Θράκη, όπως ο FSRU (πλωτός σταθμός αερίου) και οι μονάδες φυσικού αερίου, θεωρούνται στρατηγικής σημασίας για την ενεργειακή θωράκιση της Ευρώπης, η οποία επηρεάζεται άμεσα από το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ.<br /><br />Με τη λειτουργία του FSRU και των διασυνδετήριων αγωγών (IGB), η Θράκη καθίσταται το «ενεργειακό κλειδί» της Ευρώπης, ενώ η αναβάθμιση της περιοχής αναγκάζει τη διεθνή κοινότητα (ΕΕ και ΗΠΑ) να δείχνει αυξημένο ενδιαφέρον για τη διατήρηση της ηρεμίας στον Έβρο, καθώς οποιαδήποτε αστάθεια θα απειλούσε (και) την ενεργειακή τροφοδοσία.<br /><br />Η παρουσία των ΗΠΑ στη Θράκη (Αμοιβαία Αμυντική Συνεργασία – MDCA) λειτουργεί ως αποτρεπτικός παράγοντας για τη διάχυση της κρίσης και η Αλεξανδρούπολη αποτελεί το βόρειο άκρο ενός άξονα που συνδέει τη Σούδα και την Κύπρο με τις επιθέσεις στο Ιράν.<br /><br />Επιπλέον η παρουσία των ΗΠΑ στην Αλεξανδρούπολη θεωρείται ότι έχει μεταβάλει ριζικά την ισορροπία ισχύος στην περιοχή μετατρέποντας μια συνοριακή ζώνη σε ένα διεθνή στρατηγικό κόμβο, λειτουργώντας ως τα χερσαία Δαρδανέλια με τη λογική παράκαμψης του Βοσπόρου.<br /><br />Οι ΗΠΑ μεταφέρουν εδώ και καιρό στρατιωτικές δυνάμεις και εφόδια, χωρίς να εξαρτώνται από την Τουρκία ή τους περιορισμούς της Συνθήκης του Μοντρέ, ενώ η Άγκυρα αντιλαμβάνεται ότι οποιαδήποτε πρόκληση ή «ατύχημα» στην περιοχή κινδυνεύει να εμπλέξει αμερικανικά συμφέροντα. Έτσι είναι επόμενο η Τουρκία να υποστηρίζει ότι η Αλεξανδρούπολη δεν στοχεύει τη Ρωσία, αλλά την Τουρκία, καθώς περιορίζει την ελευθερία κινήσεών της στην περιοχή.<div><br />Η Τουρκία και η Θράκη<br /><br />Μετά την αμερικανοισραηλινή επίθεση στο Ιράν, η Τουρκία ακολουθώντας την πάγια πολιτική του επιτήδειου ουδέτερου, αρνήθηκε να ευθυγραμμιστεί με τη στρατιωτική δράση. Ο Ερντογάν μίλησε για παράνομες επιθέσεις και για παραβίαση της κυριαρχίας του Ιράν, δήλωσε ότι δεν θα επιτρέψει τη χρήση του εναέριου χώρου της και του Ιντσιρλίκ, επαναλαμβάνοντας την διαμεσολάβησή της για την κατάπαυση του πυρός.<br /><br />Στα παραπάνω πρέπει να προστεθούν και οι προφανείς ανησυχίες για το τουρκικό μέλλον: η κατάρρευση του ιρανικού καθεστώτος θα προκαλέσει ντόμινο εξελίξεων στα σύνορά της, εισροή προσφύγων, ενώ το κενό εξουσίας στο Ιράν θα ενισχύσει τις κουρδικές οργανώσεις, αλλά και ντε φάκτο καταστάσεις όπως συνέβη στο Ιράκ. Επιπλέον γνωρίζοντας ότι το Ιράν καλύπτει περισσότερα από το 10% των τουρκικών ενεργειακών αναγκών, η καταστροφή των ιρανικών υποδομών απειλεί την τουρκική οικονομία με ενεργειακή ασφυξία και εκτόξευση του πληθωρισμού.<br /><br />Παράλληλα η Τουρκία έχει ένα ειδικό ενδιαφέρον που συνδέει τη σύγκρουση στο Ιράν με τα συμφέροντά της και την πολιτική της στη Θράκη. Έχοντας το δεδομένο ότι η Ελλάδα μέσω της Αλεξανδρούπολης λειτουργεί ως κόμβος της αμερικανικής ισχύος, η Τουρκία επιλέγει τον ρόλο του στρατηγικού αυτόνομου παίκτη, βλέποντας την ενίσχυση της Αλεξανδρούπολης ως προσπάθεια των ΗΠΑ να την παρακάμψουν.<br /><br />Ταυτόχρονα ενισχύει το δικό της αντίπαλο δέος στην ανατολική Θράκη, η οποία αποτελεί την καρδιά του ενεργειακού της σχεδιασμού με τον αγωγό Turk Stream, ο οποίος μεταφέρει ρωσικό αέριο, έχοντας στόχο να καταστεί ο διαμεσολαβητής φυσικού αερίου προς την ανατολική Ευρώπη. Επιπλέον προχωρά τις διαπραγματεύσεις (με εταίρους τη νότια Κορέα, την Κίνα και τη Ρωσία) για την κατασκευή πυρηνικού σταθμού στην περιοχή της ανατολικής Θράκης.<br /><br />Ωστόσο αυτό που συνεχίζει να χρησιμοποιεί ως μέσο πίεσης στην Ελλάδα είναι η πολιτική της για τις μουσουλμανικές μειονότητες στη Θράκη. Παρά τη σχετική ηρεμία στις διμερείς συναντήσεις, η Τουρκία επιμένει να μιλά για «Τουρκική Μειονότητα», επιδιώκοντας να διατηρεί ρόλο «προστάτιδας δύναμης».<br /><br />Αυτή η τακτική αποσκοπεί στον έλεγχο του εσωτερικού της μειονότητας και της Θράκης με κάθε τρόπο ( οι επενδύσεις και ο τουρισμός είναι τα τελευταία βέλη στη φαρέτρα), την υποβάθμιση της Αλεξανδρούπολης, συνεχίζοντας την εθνικιστική της πολιτική με τη «Γαλάζια Πατρίδα», τα «Σύνορα της Καρδιάς» και την αμφισβήτηση της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας και στα χρόνια του πολέμου…</div><div><br /></div><div><a href="https://hellasjournal.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Θράκη στο νέο περιβάλλον πολεμικής σύγκρουσης… Η Τουρκία

Αλλη μία περίοδος αβεβαιότητας και βίας: Πώς επηρεάζεται η Ελλάδα λόγω Αλεξανδρούπολης και Σούδας και γιατί είναι κομβικός ο ευρύτερος ρόλος...

Διαβάστε την συνέχεια

Μια στρατηγική… μη “συνωμοτική” αντιμετώπιση του πολέμου στο Ιράν.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQn18qDDdG6SmsticyhJUgUhnfdkUw4-QzsGg&s" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="160" data-original-width="316" height="101" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQn18qDDdG6SmsticyhJUgUhnfdkUw4-QzsGg&s" width="683" /></a></div><div><br /></div>Του <b>Ζαχαρία Μίχα</b><br />Ο πόλεμος στο Ιράν έχει φτάσει σε ένα εξαιρετικά κρίσιμο σταυροδρόμι. Οι μαξιμαλιστικοί αντικειμενικοί σκοποί της έναρξής του, δείχνουν να έχουν δώσει τη θέση τους σε πιο ορθολογικά σχήματα. Από τη στιγμή που η ιρανική στρατηγική έδωσε έμφαση στην περιφερειακή και παγκόσμια διάχυση του κόστους, η κυβέρνηση Τραμπ δείχνει να ενδιαφέρεται πλέον για μια στρατηγική εξόδου. Για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται το ότι να εισέλθεις σε έναν πόλεμο είναι απείρως πιο εύκολο από το πως θα απεμπλακείς.<br /><br />Η περιφερειακή διάχυση της κρίσης περνά μέσα από τα σκληρά πλήγματα εναντίον των χωρών του Κόλπου. Είναι χώρες στις οποίες στηρίζεται το σχέδιο της ομάδας Τραμπ για προσέλκυση επενδύσεων που θα βοηθήσουν την αμερικανική οικονομία. Η εμπλοκή τους στον πόλεμο τις εντάσσει στην ομάδα των χωρών που αναζητούν απεμπλοκή και ακριβώς λόγω της οικονομικής τους σημασίας, έχουν ενισχυμένη επιρροή που δεν μπορεί να αγνοηθεί από την Ουάσινγκτον.<br /><br />Οι καταστροφές στις ενεργειακές υποδομές τους διαχέουν όμως, διαχέουν το κόστος του πολέμου παγκοσμίως. Η διατάραξη της τροφοδοσίας των διεθνών αγορών με πετρέλαιο και φυσικό αέριο, οδηγεί σε ανεξέλεγκτες αυξήσεις που απειλούν τις οικονομίες των χωρών σε πλανητικό επίπεδο. Στην πράξη αποδείχθηκε, ότι εν καιρώ πολέμου και μόνο η απειλή κλεισίματος των Στενών του Ορμούζ αρκεί για να το κλείσει στην πράξη!<br /><br />Ωστόσο, έχει ενδιαφέρον ότι αμέσως μόλις υπήρξαν ισχυρές ενδείξεις ότι οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται για απεμπλοκή, είδαν το φως της δημοσιότητας οι πρώτες πληροφορίες ότι ξεκίνησε η ναρκοθέτηση των Στενών. Αυτό θα μπορούσε να αποσκοπεί στην έμμεση ενίσχυση του κινήτρου της Ουάσινγκτον για την αναζήτηση φόρμουλας απεμπλοκής από τον πόλεμο, με ρυθμό ταχύτερο, χωρίς ιδιαίτερα περιθώρια διαπραγμάτευσης.<br /><br />Πρόκειται για στρατηγική υψηλού ρίσκου, αφού μπορεί να φέρει και το αντίθετο αποτέλεσμα. Στη δε συγκυρία που βρισκόμαστε και ενώπιον του ενδεχομένου ο Τραμπ να υποστεί σοβαρή πολιτική ζημιά στο εσωτερικό, εν όψει των ενδιάμεσων εκλογών σε λίγους μήνες, λίγοι αμφιβάλουν ότι ο πειρασμός καταφυγής σε πιο καταστρεπτικά οπλοστάσια θα μπορούσε να αυξηθεί θεαματικά.<br /><br />Η αμετροέπεια και ο μαξιμαλισμός στη διατύπωση των στόχων του πολέμου, αποδεικνύεται ένα μεγάλο εμπόδιο για τον τερματισμό του, στο μέτρο που νομιμοποιείται η αξιολόγηση περί επιτυχίας ή αποτυχίας με βάση τις διακηρύξεις. Ωστόσο, αφενός η πραγματικότητα είναι συνήθως πιο πολύπλοκη και αφετέρου συχνά, συχνότατα, οι πραγματικές στοχεύσεις συγκαλύπτονται πίσω από μια βολική συγκυριακά επικοινωνιακή ρητορική.<br /><br />«Χάρες» πραγματικός κόσμος<br /><br />Μια ενδιαφέρουσα πανταχού παρούσα στα Μίντια αναφορά, θέλει την Ουάσινγκτον να έχει «κάνει το χατίρι» στο Ισραήλ συμμετέχοντας σε αυτό τον πόλεμο. Η χρήση επιχειρηματολογίας σχετικής με τη δυνητική απειλή από το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα σε συνδυασμό με βαλλιστικό οπλοστάσιο, θυμίζει έντονα την επιχειρηματολογία που οδήγησε στον δεύτερο πόλεμο του Κόλπου το 2003, στο σκέλος της επικοινωνιακής αιτιολόγησης της στρατιωτικής ενέργειας.<br /><br />Πίσω όμως από αυτή τη ρητορική που αποδείχθηκε προσχηματική, υπήρχε μια γεωπολιτική θεώρηση σχετιζόμενη με τον νέο κόσμο «αμερικανικής μονοκρατορίας» που ανέτελλε μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Το πώς γράφτηκε η ιστορία στη συνέχεια, καθόρισε την πορεία του κόσμου τις επόμενες δεκαετίες. Οι πολεμικές συρράξεις στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, ξεκάθαρα συνδέονται με την ανερμάτιστη διαχείριση του -κατά Charles Krauthammer– «Unipolar Moment», μια θέση που ο ίδιος ο εμπνευστής της, την επανεξέτασε μετά την 11 Σεπτεμβρίου 2001.<br /><br />Πραγματοποιώντας ένα άλμα στη σημερινή εποχή, η κυβέρνηση Τραμπ προσπαθεί να διαχειριστεί αυτή τη νέα κατάσταση και να βρει μια νέα ισορροπία στις σχέσεις των ΗΠΑ με Κίνα και Ρωσία, χώρες οι οποίες αναδύθηκαν εκ νέου στο διεθνές στερέωμα, ενώ η Ουάσινγκτον κατέβαλλε το κόστος των άστοχων επιλογών της. Κάπως έτσι επιβίωσε και σταθεροποιήθηκε και το θεοκρατικό καθεστώς στην Τεχεράνη! Η επικράτηση της σιιτικής πλειοψηφίας στο Ιράκ οδήγησε στη δημιουργία του διαδρόμου προς την ανατολική Μεσόγειο…<div><br />Ομότιμος ανταγωνιστής<br /><br />Στο επίκεντρο της διαχείρισης της σημερινής πλανητικής ισορροπίας από την κυβέρνηση Τραμπ βρίσκεται η Κίνα, την οποία θεωρείται «peer competitor», δηλαδή ομότιμος ανταγωνιστής. Αυτή θεωρείται ως κύρια απειλή. Με βάση αυτή την αντίληψη η ομάδα Τραμπ θεωρούσε πάντα λανθασμένη τη διαχείριση του ζητήματος της Ουκρανίας που οδήγησε στη ρωσική εισβολή.<br /><br />Οι εξελίξεις απέδειξαν ότι οι ΗΠΑ απειλούνταν με ένα γεωπολιτικό σενάριο που παραδοσιακά έκαναν τα πάντα να αποτρέψουν: Τη συνεργασία Κίνας και Ρωσίας, αφού θα δημιουργούσε συνθήκες ηγεμονίας στην Ευρασία. Με την έναρξη της δεύτερης θητείας στον Λευκό Οίκο, η εξωτερική πολιτική του Τραμπ εμφανώς είναι «σινοκεντρική».<br /><br />Ακόμα κι αν δεν ομολογείται δημόσια, οι βασικότερες μέχρι σήμερα επιλογές επηρεάζουν αυτή την παράμετρο! Από την «οχύρωση» του δυτικού ημισφαιρίου και την αναβίωση του «Δόγματος Μονρόε» με όσα συνέβησαν στον Παναμά και τη Βενεζουέλα, μέχρι την ενασχόληση με την «πύλη της Αρκτικής», ονόματι Γροιλανδία! Για λόγους δεοντολογίας, να αναφερθεί ότι η ίδια περίπου προσέγγιση έχει διατυπωθεί και σε δημόσιες παρεμβάσεις του καθηγητή στρατηγικής Αθανάσιου Πλατιά.<br /><br />Πώς όμως αυτά καταλήγουν στον πόλεμο με το Ιράν; Βασικό επιχείρημα του παρόντος σχολίου είναι, ότι αυτή η απλή αλλά θεμελιώδης παρατήρηση, αξιοποιήθηκε -προφανώς σε συνδυασμό και με άλλα μέσα…- από την ισραηλινή διπλωματία για να πείσει ότι ένας πόλεμος στο Ιράν είναι συμβατός με τη γεωπολιτική θεώρηση της σημερινής αμερικανικής κυβέρνησης!<br /><br />Ό,τι και να έχει συμβεί, αυτό που δεν αλλάζει είναι η μεγάλη ζημιά στην ενεργειακή τροφοδοσία της Κίνας, συνεπεία των εξελίξεων στο Ιράν και τις υπόλοιπες χώρες του Κόλπου. Μαζί με την απώλεια της Βενεζουέλας κυμαίνεται μεταξύ 40-50% των αναγκών της! Επίσης, η ανάγκη της Τεχεράνης να «παίξει» με τα Στενά του Ορμούζ, επιφέρει ισχυρό πλήγμα στο Πεκίνο, δηλαδή στους πιο σημαντικούς της εταίρους, τους Κινέζους.<br /><br />Δεν θα πρέπει να παραληφθεί και το ότι η αδυναμία -ή απροθυμία- των Κινέζων, του «ομότιμου ανταγωνιστή» δηλαδή των Αμερικανών, να προστατεύσει τους Ιρανούς επιφέρει σημαντικό πλήγμα στη διεθνή εικόνα της Κίνας. Παράλληλα όμως, η Ουάσινγκτον κάνει κι ένα μεγάλο δώρο στη Μόσχα αυξάνοντας την εξάρτηση του Πεκίνου από αυτήν, σε μια αντιστροφή των δεδομένων που γέννησε ο πόλεμος της Ουκρανίας.<br /><br />Ώρα αποφάσεων για Μόσχα-Πεκίνο<br /><br />Αυτό, φυσικά, δεν συνεπάγεται ότι ο Πούτιν θα πέσει στην αγκαλιά του Τραμπ. Ποια θα είναι άραγε η εξέλιξη εάν οι Ρώσοι αποφύγουν να αντιγράψουν τη σκληρή διαπραγματευτική τακτική των Κινέζων, αναφορικά με τα ανταλλάγματα που τελικώς έλαβαν για να απορροφήσουν το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο που αποκλείστηκε από τις διεθνείς αγορές, λόγων των δυτικών κυρώσεων; Μήπως τελικά διευκολυνθεί ο συντονισμός της στάσης απέναντι στους Αμερικανούς, ανοίγοντας τον δρόμο για την ανάδυση του νέου πολυπολικού κόσμου στην πράξη;<br /><br />Επιστρέφοντας στον πόλεμο στο Ιράν, οι στρατηγικές προτεραιότητες ΗΠΑ και Ισραήλ δεν μπορεί να είναι ίδιες. Όμως, η επιτυχής αποκωδικοποίηση της οπτικής της ομάδας Τραμπ και η ευφυής καλλιέργεια της εικόνας ότι η κοινή στρατιωτική δράση θα εξυπηρετήσει ταυτόχρονα τα κορυφαία στρατηγικά συμφέροντα αμφοτέρων, προσφέρει μια ορθολογική γεωπολιτική ερμηνεία, απαλλαγμένη από τις εξαιρετικά δημοφιλείς συνωμοτικές θεωρήσεις.<br /><br />Οι μαξιμαλιστικοί στόχοι περί ανατροπής του καθεστώτος, για πολλούς αποτελούσαν από ένα απλό ερώτημα μήπως υπήρχε «λαγός στο καπέλο», μέχρι ένας απόλυτα ανέφικτος στόχος. Όμως, ακόμα κι αν τελείωνε σήμερα η σύγκρουση και οι δυο πλευρές θα έχουν καταγράψει κέρδη στις πιο βασικές επιδιώξεις τους. Μετά τους Ιρανούς που θα ισχυρίζονταν νίκη, λόγω της επιβίωσης του καθεστώτος!<br /><br />Οι Αμερικανοί απέναντι στους Κινέζους, όπως εξηγήθηκε και οι Ισραηλινοί με την αγορά χρόνου απέναντι στο Ιράν. Για τους δεύτερους, το χάος είναι προτιμότερο από ένα Ιράν με πυρηνικό οπλοστάσιο. Ασχέτως του τι μπορεί να εκτιμά και να πιστεύει οποιοσδήποτε, πώς δηλαδή αξιολογεί και κρίνει τις στρατηγικές επιλογές των εμπολέμων, σημασία έχει ποιες είναι οι δικές τους πεποιθήσεις και ιεραρχήσεις.<br /><br />Μέχρι τον επόμενο γύρο της σύγκρουσης όμως, από τη στιγμή που το πρόβλημα παραμένει. Η παρακαταθήκη αυτού του πολέμου, εάν δεν αλλάξει κάτι δραματικά, θα δημιουργήσει τις συνθήκες που θα οδηγήσουν σταδιακά στον επόμενο. Δεν αποκλείεται να είναι μάλιστα, πολύ χειρότερος από τον σημερινό.<br /><br />Ισραηλινοί και Ιρανοί είναι παγιδευμένοι σε ένα παίγνιο μηδενικού αθροίσματος. Δύσκολα θα πειστούν ότι ο ένας δεν επιδιώκει την καταστροφή του άλλου. Και αυτός ο γύρος της σύγκρουσης, που δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα, κάνει την προοπτική της συνύπαρξης ακόμα δυσκολότερη.<br /><br />Ακόμα μεγαλύτεροι χαμένοι από αυτή τη σύγκρουση θα αποδειχθούν οι Ευρωπαίοι. Όταν πρέπει να κινδυνεύσει η ενεργειακή τους τροφοδοσία σε λελογισμένες τιμές για να ομολογήσουν «στρατηγικό σφάλμα» σπεύδοντας να επαναφέρουν την πυρηνική ενεργειακή επιλογή, κάτι -εξακολουθεί να- πηγαίνει πολύ στραβά.<br /><br />Με παρόμοια στρατηγική μυωπία διαχειρίστηκαν και τις συνθήκες που οδήγησαν στον πόλεμο στην Ουκρανία και τις ενεργειακές του συνέπειες. Ακόμα και αυτή την ώρα, οι Βρυξέλλες αποφεύγουν να μιλήσουν καθαρά για το «μεταβατικό καύσιμο» φυσικό αέριο, αφήνοντας την πρωτοβουλία των κινήσεων στους Αμερικανούς. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται.<br /><br />Οι Αμερικανοί και ενεργειακές πηγές διαθέτουν και θα στηρίξουν την οικονομία τους στην αμυντική βιομηχανία. Οι πόλεμοι εξαντλούν τα οπλοστάσια και οι πελάτες είναι πολλοί. Κι επειδή είναι βέβαιο ότι η Ευρώπη θα συνεχίσει κυρίως με συζητήσεις και δηλώσεις, η ευθύνη κάθε πρωτεύουσας ξεχωριστά είναι μεγάλη. Εάν υπάρχει συναίσθηση σε μια εποχή που η ποιότητα των ελίτ, βάσιμα αμφισβητείται.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μια στρατηγική… μη “συνωμοτική” αντιμετώπιση του πολέμου στο Ιράν.

Του Ζαχαρία Μίχα Ο πόλεμος στο Ιράν έχει φτάσει σε ένα εξαιρετικά κρίσιμο σταυροδρόμι. Οι μαξιμαλιστικοί αντικειμενικοί σκοποί της έναρξής τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Ερντογάν ψάχνει ρόλο και επιτίθεται στο Ισραήλ: «Ο Νετανιάχου είναι η μεγαλύτερη καταστροφή μετά το Ολοκαύτωμα».

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/erdogan.webp"><img height="133" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/erdogan-696x464.webp" width="729" /></a><br /><br />Έκκληση για αποκλιμάκωση της σύρραξης στη Μέση Ανατολή και επιστροφή στη διπλωματία απηύθυνε ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, μιλώντας σε δείπνο ιφτάρ του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) στην Άγκυρα με πρώην βουλευτές, μέλη της Κεντρικής Επιτροπής και κοινοβουλευτικών ομάδων.<br /><br />Ο Τούρκος πρόεδρος επέκρινε τον πρωθυπουργό του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, και τόνισε ότι η Άγκυρα εργάζεται για κατάπαυση του πυρός και επανέναρξη των διαπραγματεύσεων στην περιοχή. Ο Ερντογάν υποστήριξε ότι ακόμη και στο εσωτερικό του Ισραήλ αυξάνεται η δυσαρέσκεια για την πολιτική του. «Ακόμη και ο ισραηλινός λαός, που περνάει κάθε βράδυ στα καταφύγια, δηλώνει πλέον ανοιχτά ότι ο Νετανιάχου είναι η μεγαλύτερη καταστροφή που τους έχει συμβεί μετά το Ολοκαύτωμα».<br /><br />Αναφερόμενος στις εξελίξεις στην περιοχή, ο Ταγίπ Ερντογάν υπογράμμισε ότι η Τουρκία δεν επιδιώκει να επωφεληθεί από τις συγκρούσεις και στηρίζει τη διπλωματική επίλυση των κρίσεων. «Δεν μπορούμε ποτέ να θεωρήσουμε τη ζημία των άλλων ως δικό μας κέρδος. Δεν έχουμε καμία πρόθεση να επωφεληθούμε από τον πόνο των άλλων. Η στάση μας στην κρίση του Ιράν είναι απολύτως σαφής και ξεκάθαρη. Η Τουρκία είναι πάντα στο πλευρό της διπλωματίας και όχι του πολέμου».<br /><br />«Μας απασχολεί πώς θα σβήσουμε τη φωτιά»<br /><br />Ο Τούρκος πρόεδρος τόνισε ότι η Άγκυρα καταβάλλει διπλωματικές προσπάθειες για την αποκλιμάκωση της έντασης και την επιστροφή των εμπλεκομένων στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. «Ως Τουρκία καταβάλλουμε εντατικές προσπάθειες, ώστε να αποσυρθούν τα χέρια από τις σκανδάλες, να επιτευχθεί κατάπαυση του πυρός και να επιστρέψουν τα μέρη ξανά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων».<br /><br />Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προειδοποίησε για τον κίνδυνο περαιτέρω κλιμάκωσης των συγκρούσεων στην περιοχή και υπογράμμισε την ανάγκη άμεσης αποκλιμάκωσης. «Μας απασχολεί το πώς θα σβήσουμε αυτή τη φωτιά πριν οι φλόγες μεγαλώσουν περισσότερο, πριν διευρυνθεί κι άλλο ο πύρινος κλοιός, πριν χαθούν περισσότερες ζωές και πριν χυθεί περισσότερο αίμα».<br /><br />Νωρίτερα, μιλώντας στην Κ.Ο. του ΑΚΡ, ο Ερντογάν είχε τονίσει ότι «έχουμε έρθει σε επαφή τόσο με το Ιράν και τις ΗΠΑ όσο και με τις υπόλοιπες χώρες της περιοχής. Έχω πραγματοποιήσει πάνω από 20 τηλεφωνικές κλήσεις. Αυτός ο πόλεμος πρέπει να σταματήσει. Αν δοθεί μια ευκαιρία στη διπλωματία, είναι πολύ πιθανό να επιτευχθεί αυτό. Συνεχίζουμε τις προσπάθειές μας για την επανενεργοποίηση της διπλωματίας. Μιλάμε με μεγάλη προσοχή, επιλέγοντας τις λέξεις μας με προσοχή και ενεργώντας με σύνεση. Λαμβάνουμε τα απαραίτητα προληπτικά μέτρα ενάντια σε αιματηρά σενάρια».<div><br />Προειδοποιήσεις στην Τεχεράνη<br /><br />«Είμαστε υπέρ της επίτευξης της διαρκούς ειρήνης που τόσο επιθυμεί η Μέση Ανατολή. Υπερασπιζόμαστε την εδαφική ακεραιότητα όλων των χωρών της περιοχής. Δεν έχουμε άλλο στόχο παρά την ειρήνη. Δεν έχουμε σχέδια για την κυριαρχία οποιασδήποτε χώρας, αλλά αν κάποιος επιδιώκει τα εδάφη μας και αναζητά περιπέτειες, δεν θα διστάσουμε να τον αντιμετωπίσουμε», υποστήριξε, προσθέτοντας ότι «αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι, αν αυτός ο παράλογος, άναρχος και παράνομος πόλεμος συνεχιστεί, οι ανθρώπινες και οι υλικές απώλειες θα αυξηθούν και το κόστος για την παγκόσμια οικονομία θα ανέβει».<br /><br />Πάντως, η Τουρκία ανησυχεί για την επέκταση του πολέμου και προς το μέρος της και ειδικά για πιθανές επιθέσεις κατά αμερικανικών στόχων από το Ιράν. Δεν είναι τυχαίο ότι ο ίδιος ο Ερντογάν απηύθυνε προειδοποίηση προς το Ιράν σχετικά με οποιαδήποτε «προκλητική ενέργεια», μετά την αναχαίτιση δεύτερου βαλλιστικού πυραύλου που εισήλθε στον τουρκικό εναέριο χώρο. «Παρά τις ξεκάθαρες προειδοποιήσεις, τελείως ανάρμοστες και προκλητικές ενέργειες συνεχίζονται, θέτοντας σε κίνδυνο την φιλία της Τουρκίας» προς το Ιράν, τόνισε.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Ερντογάν ψάχνει ρόλο και επιτίθεται στο Ισραήλ: «Ο Νετανιάχου είναι η μεγαλύτερη καταστροφή μετά το Ολοκαύτωμα».

Έκκληση για αποκλιμάκωση της σύρραξης στη Μέση Ανατολή και επιστροφή στη διπλωματία απηύθυνε ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν,...

Διαβάστε την συνέχεια