Ελληνικό τόξο ασφαλείας.

<a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2026/03/7245857245.jpg"><img height="113" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2026/03/7245857245.jpg.pagespeed.ce.cUUNoFttut.jpg" width="734" /></a><br /><br />Του <b>ΒΑΣΙΛΗ ΝΕΔΟΥ</b><br />Η γεωγραφία της Κύπρου αλλά και της Ελλάδας καθιστούν τις δύο χώρες εκ των πραγμάτων κομβικές για τη Δύση, κάθε φορά που ο συναγερμός της αστάθειας χτυπάει στη Μέση Ανατολή. Οι τελευταίες ημέρες αποτελούν, όμως, σημείο καμπής, όχι μόνο για τις περιφερειακές ισορροπίες, αλλά και για τη δυνατότητα της Ευρώπης να υπερασπιστεί έδαφός της στην Ανατολική Μεσόγειο, την Κύπρο, αλλά και τα Βαλκάνια.<br /><br />Και σε αυτή την κρίση φαίνεται ότι η Αθήνα βρισκόταν ευθύς εξαρχής σε άμεση επικοινωνία και επαφή με την Ουάσιγκτον. Οι λόγοι είναι και πρακτικοί.<br /><br />Η «Κ» είναι σε θέση να γνωρίζει ότι για τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ η βάση της Σούδας αντιμετωπίζει «σημαντικό κίνδυνο» (significant risk) να δεχθεί πλήγμα από κάποιον ιρανικό πύραυλο, ιεράρχηση κατά μόλις ένα σκαλοπάτι κάτω από τον «υψηλό κίνδυνο» (high risk), κατά την νατοϊκή ορολογία. Για τον λόγο αυτό, ήδη προτού ξεκινήσουν τα χτυπήματα ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον του καθεστώτος της Τεχεράνης, στη Σούδα ενεργοποιήθηκε πυροβολαρχία Patriot της Πολεμικής Αεροπορίας, ενώ αναπτύχθηκε και σειρά από αντιαεροπορικά συστήματα μικρού βεληνεκούς του αμερικανικού στρατού, όπως και όπλα anti-drone.<br /><br />Η απόφαση –λίγες ημέρες αργότερα– να αναπτυχθεί τάχιστα και μια ακόμη συστοιχία εκτοξευτών Patriot στο νησί της Καρπάθου, προκειμένου να κλείσει ένα «τυφλό» σημείο στην αεράμυνα του εθνικού χώρου, ήταν ενταγμένη ακριβώς σε αυτή τη λογική.<br /><br />Στο επιχειρησιακό πεδίο αξίζει, πάντως, να σημειωθεί ότι πέρα από την Κύπρο και τη Σούδα, ενδιάμεσα υπάρχουν τρεις ακόμη δυνητικοί αμερικανικοί στόχοι, και συγκεκριμένα οι αεροπορικές βάσεις στα Αδανα (Ιντσιρλίκ), στο Ικόνιο και στη Σμύρνη. Εν ολίγοις, η νατοϊκή διάσταση είναι κάτι παραπάνω από ορατή.<br /><br />Αλλωστε την Παρασκευή ο ανώτατος συμμαχικός διοικητής Ευρώπης, ο πτέραρχος Αλέξους Γκρίνγκεβιτς, διέταξε την αύξηση της επιφυλακής των νατοϊκών δυνάμεων για την κατάρριψη πιθανής βαλλιστικής απειλής από πυραύλους Sejjil και Khorramshahr, που υπό προϋποθέσεις μπορούν να πλήξουν (πέρα από την Τουρκία που συνορεύει με το Ιράν) την Ελλάδα, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία.<br /><br />Μάλιστα η Ελλάδα και η Ρουμανία είναι οι μοναδικές χώρες της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ που διαθέτουν αντιβαλλιστικά συστήματα τύπου Patriot, ικανά να αντιμετωπίσουν μια τέτοια απειλή.<br /><br />Γίνεται λοιπόν απολύτως κατανοητό ότι η Ελλάδα αποτελεί ένα σημαντικό κρίκο μιας αλυσίδας αντιβαλλιστικών δυνατοτήτων, που ξεκινάει από το Ιντσιρλίκ (ισπανικοί Patriot) και φτάνει έως τη βάση του Ντεβεσέλου στη Ρουμανία.<br /><br />Εχουν αναπτυχθεί τρεις πυροβολαρχίες σε ελληνικό έδαφος (Κάρπαθο, Σούδα, βόρεια Ελλάδα και δύο για την προστασία αστικών περιοχών), χωρίς να υπολογίζεται και η σημαντική προβολή ισχύος μέσω της Ελληνικής Δύναμης Σαουδικής Αραβίας (ΕΛΔΥΣΑ), όπου από το 2021 βρίσκονται εκτοξευτές Patriot.<br /><br />Ευελιξία<br /><br />Οι αντιβαλλιστικές δυνατότητες της Πολεμικής Αεροπορίας και η ευελιξία που έδειξαν οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις με την παροχή αεροπορικών μέσων (τέσσερα F-16 Viper στην Κύπρο και δύο F-16 στη Λήμνο αποκλειστικά για τηνπροστασία της Βουλγαρίας), ενώ η Ελλάδα έχει αναλάβει στο ΝΑΤΟ και αποστολές αεροπορικής επιτήρησης (Air Policing) σε Βόρεια Μακεδονία, Αλβανία και Μαυροβούνιο, αναδεικνύει τη βούληση που υπάρχει στην Αθήνα να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην περιοχή.<br /><br />Δεδομένου μάλιστα ότι όλες αυτές οι αποφάσεις ελήφθησαν σε αγαστή συνεργασία με τις ΗΠΑ (στην Ανατολική Μεσόγειο και με τη Γαλλία), αναδεικνύει ότι οι στρατηγικές συμμαχίες στις οποίες έχει επενδύσει η χώρα τα τελευταία χρόνια έχουν ένα αξιοσημείωτο εύρος.<br /><br />Φυσικά η Αθήνα παραμένει υπέρ της ανάγκης για άμεση κατάπαυση των επιχειρήσεων και επιστροφή στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, ειδικά καθώςφαίνεται ότι στην Ουάσιγκτον δεν υπάρχει κάποιο σαφές σχέδιο, πέρα από τον –μάλλον πρόχειρο– υπολογισμό ότι μετά την εξάντληση των πυραύλων του Ιράν έπειτα από 2-3 εβδομάδες (από τους 2.000 που εκτιμάται ότι διαθέτουν οι διάφορες δυνάμεις του Ιράν περίπου 600 έχουν ήδη εκτοξευθεί), το καθεστώς θα αναγκαστεί να συνθηκολογήσει.<br /><br />Προς το παρόν σε επίπεδο Ε.Ε. και ΝΑΤΟ έχει καταστεί ορατό ότι η Ελλάδα αποτελεί πράγματι κράτος που παρέχει ασφάλεια, μάλιστα με τρόπο αποδεδειγμένο. Ενώ, αντιθέτως, έχει φανεί με τρόπο εκκωφαντικό, κάτι το οποίο ήταν βέβαια γνωστό, αλλά δεν είχε αποκαλυφθεί σε όλο του το μέγεθος, ότι η Τουρκία είναι ένα κράτος που δεν διαθέτει αποτελεσματική αντιβαλλιστική προστασία, παρά μόνο από τους άλλους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ.<br /><br />Η πραγματικότητα αυτή δημιουργεί και πολιτικά προβλήματα στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, καθώς προεδρεύει ενός κράτους που εξαρτάται για την προστασία του από βαλλιστικές απειλές από δυτικούς πυραύλους, αλλά λογοδοτεί σε μια κοινή γνώμη που διέπεται από βαθύ αντιαμερικανισμό και αντισημιτισμό.<br /><br />Οι ισορροπίες που θα κληθεί να τηρήσει ο κ. Ερντογάν θα γίνουν ακόμη πιο δύσκολες, καθώς ο καλός φίλος και συνομιλητής του, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, ενθαρρύνει ανοιχτά τους Κούρδους του Ιράκ να επιτεθούν εναντίον του Ιράν. Και η ανακίνηση οποιασδήποτε πτυχής του Κουρδικού στην ευρύτερη περιοχή, εκ των πραγμάτων προκαλεί πονοκέφαλο στην Αγκυρα.<br /><br />Η γεωπολιτική σημασία της Ελλάδας ενοχλεί, βεβαίως, την Αγκυρα, η οποία έχει μεν διαμαρτυρηθεί για την παρουσία στην Κύπρο, ενώ επανέφερε την πάγια γλώσσα περί «αποστρατιωτικοποιημένων» νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, είναι όμως σαφές ότι η κατάσταση που διαμορφώνεται στα ανατολικά σύνορά της, με τη δυνητική έκρηξη μεταναστευτικών ροών, την πιθανότητα νέων χτυπημάτων στο έδαφός της και, βεβαίως, με τον κίνδυνο αναβίωσης διάφορων ακραίων τρομοκρατικών ομάδων, είναι πολύ πιο ανησυχητική από ένα επεισόδιο των ελληνοτουρκικών σχέσεων.<div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ελληνικό τόξο ασφαλείας.

Του ΒΑΣΙΛΗ ΝΕΔΟΥ Η γεωγραφία της Κύπρου αλλά και της Ελλάδας καθιστούν τις δύο χώρες εκ των πραγμάτων κομβικές για τη Δύση, κάθε φορά που ο ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ανησυχούν οι Τούρκοι: ”Όλοι στη Δύση λένε πως «η Τουρκία είναι η επόμενη μετά το Ιράν»-.

<img height="133" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2024/08/turkish_navy_WhatsApp-Image-2020-06-13-at-17.43.07-1.jpeg" width="736" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η συμαχία Ελλάδας-Ισραήλ μας προκαλεί & θα φέρει σύγκρουση”</span></h3>Τι αναφέρει τουρκικό ΜΜΕ:<br /><br />”Η ιδέα ότι «η Τουρκία είναι το επόμενο Ιράν» κερδίζει έδαφος στη Δύση, ωστόσο η φράση «η Τουρκία είναι η επόμενη» κυκλοφορεί εδώ και καιρό στο τουρκικό κοινό.<br /><br />Για δεκαετίες, μια κοινή αφήγηση στην Τουρκία υποστηρίζει ότι η χώρα θα γίνει ο επόμενος στόχος των «παγκόσμιων δυνάμεων» μετά τους πολέμους και τις εσωτερικές αναταραχές στη Συρία, το Ιράκ και άλλες γειτονικές χώρες. Ο πόλεμος ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν έχει μόνο ενδυναμώσει αυτές τις ανησυχίες δεκαετιών στο κοινό. Ο τουρκικός κρατικός μηχανισμός, ωστόσο, δεν ενεργεί με βάση ανησυχίες ή αφηγήσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν τις αντιπαλότητες σε σύγκρουση.<br /><br />Ένα διαφορετικό επιχείρημα εξαπλώνεται στο Ισραήλ και σε μέρη των δυτικών σχολίων. Το Ιράν, σύμφωνα με την άποψη, αποδυναμώνεται. Η Τουρκία αναδύεται. Επομένως, η Τουρκία είναι «το νέο Ιράν», η επόμενη κύρια απειλή που πρέπει να περιοριστεί επειδή έχει τη στρατιωτική ισχύ και το βάθος του πληθυσμού που δεν έχει το Ισραήλ. Αυτή η ετικέτα μπορεί να ακούγεται συνεπής, αλλά δείχνει την πολιτική προς λάθος κατεύθυνση. Ωθεί επίσης την περιοχή προς πιο σκληρές γραμμές και λιγότερα προστατευτικά κιγκλιδώματα.<br /><br />Το μεγάλο κενό ισχύος που είναι πιθανό να δημιουργηθεί εάν πέσει το ιρανικό καθεστώς δεν υποδηλώνει μια επιθετική Τουρκία έτοιμη να πραγματοποιήσει καταλήψεις εδαφών.<br /><br />Δεν υπάρχει λόγος να προσποιούμαστε ότι οι σχέσεις μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας είναι υγιείς. Δεν είναι. Η Γάζα έχει προκαλέσει μια πολιτική ρήξη, η οποία έχει επεκταθεί και στο εμπόριο. Η Συρία έχει γίνει μια σταθερή πηγή τριβής, με τις ισραηλινές επιθέσεις και τα τουρκικά στρατιωτικά σχέδια να έρχονται συχνά σε άμεση επαφή.<br /><br />Στην Ανατολική Μεσόγειο, οι δεσμοί ασφαλείας και ενέργειας του Ισραήλ με την Ελλάδα και την ελληνική διοίκηση της νότιας Κύπρου έρχονται σε αντίθεση με τις θαλάσσιες αξιώσεις της Τουρκίας και την απαίτησή της να μην περιοριστεί. Αυτές οι διαφορές είναι πραγματικές και μπορούν να επιδεινωθούν. Υπάρχει πραγματικός κίνδυνος στρατιωτικής έντασης, όπως συνέβαινε την τελευταία δεκαετία.<br /><br />Ωστόσο, είναι ένα πράγμα να περιγράφουμε μια τεταμένη αντιπαλότητα. Είναι άλλο να αντιμετωπίζουμε την Τουρκία ως υποκατάστατο του Ιράν.<br /><br />Η Τουρκία και η Δύση<div><br />Το Ιράν είναι ένα απομονωμένο, πληγείσα από κυρώσεις κράτος που έχει χτίσει μεγάλο μέρος της περιφερειακής του εμβέλειας μέσω ένοπλων δικτύων. Το σύστημα ασφαλείας της βασίζεται εδώ και καιρό σε πόλεμο δι’ αντιπροσώπων, πυραυλική πίεση και σε ένα πυρηνικό αρχείο που βρίσκεται στο επίκεντρο της παγκόσμιας πολιτικής μη διάδοσης. Η Τουρκία είναι μια πολύ διαφορετική περίπτωση. Είναι μέλος του ΝΑΤΟ και χώρα της G20 με βαθιούς εμπορικούς δεσμούς με την Ευρώπη και ευρείς δεσμούς με δυτικούς θεσμούς.<br /><br />Η Άγκυρα χρησιμοποιεί σκληρή ισχύ στη γειτονιά της, αλλά το κάνει ως κρατικός παράγοντας, όχι ως προστάτης ενός διακρατικού οικοσυστήματος πολιτοφυλακής που στοχεύει στο Ισραήλ. Η μόχλευσή της είναι συχνά οικονομική, διπλωματική και γεωγραφική όσο και στρατιωτική. Η ομαδοποίηση αυτών των δύο χωρών σε ένα κουτί θολώνει τα σημαντικά σε κάθε περίπτωση και προσκαλεί αμβλέα πολιτικά εργαλεία.<br /><br />Το σύνθημα «νέο Ιράν» ερμηνεύει επίσης λανθασμένα τις διαδρομές μέσω των οποίων η Τουρκία θα μπορούσε να τραβηχτεί βαθύτερα σε αυτόν τον πόλεμο. Η πιθανότερη διαδρομή δεν είναι η ιδεολογία.</div><div><br /></div><div> Είναι το κουρδικό αρχείο.<br /><br />Η Τουρκία αντιμετωπίζει εδώ και καιρό τα ένοπλα κουρδικά κινήματα σε όλη την Τουρκία, τη Συρία, το Ιράκ και το Ιράν ως ένα ενιαίο συνεχές ασφαλείας. Εάν ο πόλεμος στο Ιράν ανοίξει χώρο για κινητοποιήσεις ιρανικών κουρδικών ομάδων ή εάν εξωτερικές δυνάμεις φλερτάρουν με τη χρήση κουρδικών δυνάμεων για να πιέσουν την Τεχεράνη επί τόπου, η Άγκυρα δεν θα το δει αυτό ως μια μακρινή τακτική. Θα υπάρξει απειλή εξάπλωσης.<br /><br />Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε ήσυχο συντονισμό των μυστικών υπηρεσιών μεταξύ Τουρκίας και Ιράν, ακόμη και όταν η Τουρκία παραμένει συνδεδεμένη με το ΝΑΤΟ και διατηρεί σχέσεις συνεργασίας με την Ουάσινγκτον. Μπορεί επίσης να αυξήσει τις εντάσεις κατά μήκος του τριγώνου Ιράκ-Συρίας-Ιράν, όπου οι ένοπλες ομάδες, οι διαδρομές λαθρεμπορίου και οι ροές προσφύγων δεν σέβονται τα σύνορα.<br /><br />Εδώ είναι που η χαλαρή συζήτηση γίνεται δαπανηρή. Εάν η αμερικανική συζήτηση αρχίσει να αντιμετωπίζει την Τουρκία ως εχθρό που πρέπει να εγκλωβιστεί, τα κίνητρα της Άγκυρας θα αλλάξουν. Θα αναζητήσει περισσότερους τρόπους για να προστατευτεί. Θα σφίξει επίσης τη στάση της στο κουρδικό ζήτημα, και αυτή η στάση θα μπορούσε να συγκρουστεί με τις αμερικανικές συνήθειες στην περιοχή.<br /><br />Ένα σύνθημα που προορίζεται να ακούγεται σκληρό μπορεί να καταλήξει να διευρύνει τον πόλεμο μετατρέποντας ένα πρόβλημα εξάπλωσης σε πρόβλημα συμμαχίας.<br /><br />Η Συρία είναι το δεύτερο σημείο ανάφλεξης. Μετά την πτώση του Άσαντ, η Τουρκία έχει υποστηρίξει ένα ισχυρότερο, κεντρικό συριακό κράτος που μπορεί να αστυνομεύει τα σύνορα και να καθιστά δυνατές τις επιστροφές προσφύγων. Το Ισραήλ, από την πλευρά του, έχει εισέλθει σε συνομιλίες με τη Δαμασκό υπό τη μεσολάβηση των ΗΠΑ και έχει συμφωνήσει σε μια ειδική κυψέλη επικοινωνίας, γεγονός που υποδηλώνει ότι θέλει κιγκλιδώματα, όχι διαρκή κλιμάκωση.<br /><br />Ωστόσο, το Ισραήλ έχει επίσης διατηρήσει ευρύ περιθώριο ελιγμών από τον Δεκέμβριο του 2024: επαναλαμβανόμενες επιθέσεις, μια προωθημένη στάση πέρα ​​από τις προηγούμενες γραμμές, εκκλήσεις για μια αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη νότια της Δαμασκού και προσέγγιση των τοπικών μειονοτήτων ως πηγή επιρροής.<br /><br />Η συμφωνία στα τέλη Ιανουαρίου για την ένταξη των SDF, υπό την ηγεσία των Κούρδων, σε κρατικές δομές, ενισχύει το κύρος της Δαμασκού, αλλά η εφαρμογή της θα αμφισβητηθεί και θα είναι άνιση. Καθώς η Άγκυρα πιέζει για επανακέντρωση και το Ισραήλ επιμένει στην ελευθερία δράσης κοντά στα σύνορά του, ενώ παρακολουθεί την τουρκική επιρροή, παραμένει το περιθώριο για λανθασμένα ερμηνευμένα σήματα.<br /><br />Και οι δύο πλευρές το γνωρίζουν αυτό, γι’ αυτό και έχουν βασιστεί στην τεχνική αποσυμφόρηση για την πρόληψη ατυχημάτων. Αυτό δεν είναι σημάδι φιλίας. Είναι ένα σημάδι ότι καμία από τις δύο δεν θέλει μια ανταλλαγή πυροβολισμών που θα προκληθεί από μια κακή νύχτα στη Συρία.”</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ανησυχούν οι Τούρκοι: ”Όλοι στη Δύση λένε πως «η Τουρκία είναι η επόμενη μετά το Ιράν»-.

Η συμαχία Ελλάδας-Ισραήλ μας προκαλεί & θα φέρει σύγκρουση” Τι αναφέρει τουρκικό ΜΜΕ: ”Η ιδέα ότι «η Τουρκία είναι το επόμενο Ιράν» κερδ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Τουρκία δεν διαμορφώνει τις εξελίξεις, τις ακολουθεί. Τι κρύβει το σόου στα Κατεχόμενα.

<img height="133" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/03/f16-1-1068x712.webp" width="730" /><br /><br /><div>του <b>Κώστα Σαρικά</b><br />Η εικόνα με τα έξι τουρκικά F-16 να προσεγγίζουν το αεροδρόμιο της Τύμπου στα κατεχόμενα, να περνούν χαμηλά πάνω από τον διάδρομο και να εκτελούν επιδεικτικούς ελιγμούς μπροστά στις κάμερες των τουρκικών μέσων, στήθηκε για να εκπέμψει ισχύ. Στην πραγματικότητα, όμως, αποκάλυψε αμηχανία, εκνευρισμό και καθυστερημένα αντανακλαστικά από την Άγκυρα.<br /><br />Η Τουρκία επιχείρησε να εμφανιστεί ως ο απόλυτος ρυθμιστής των εξελίξεων στην Κύπρο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Όμως το σόου στα κατεχόμενα ήρθε ως σπασμωδική αντίδραση. Ήρθε μία εβδομάδα μετά τη μεταστάθμευση των ελληνικών μαχητικών F-16 στην Πάφο και την αποστολή των φρεγατών «ΚΙΜΩΝ» και «ΨΑΡΑ» στην Κύπρο, σε μια χρονική στιγμή κατά την οποία η Μεγαλόνησος αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη γεωστρατηγική σημασία για την ασφάλεια της περιοχής. Ακόμα και η επιλογή των έξι μαχητικών δείχνει ότι η Τουρκία επιχειρεί να αντιπαραβάλλει αριθμητική υπεροχή σε μια άνευ ουσίας λογική αντίδρασης.<br /><br />Η Άγκυρα δείχνει να παρακολουθεί τις εξελίξεις και να σπεύδει εκ των υστέρων να απαντήσει με κινήσεις εντυπωσιασμού, χωρίς όμως να μπορεί να ανατρέψει το νέο περιβάλλον που ήδη διαμορφώνεται.</div><div><br />Σόου στα κατεχόμενα με οπλισμένα F-16<br /><br />Τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης μετέδωσαν τη μεταστάθμευση των μαχητικών ως «ιστορική στιγμή» για το κατοχικό καθεστώς. Περιέγραψαν τα F-16 να πετούν στους αιθέρες της λεγόμενης «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου», να προσεγγίζουν το αεροδρόμιο Ερτζάν και να εκτελούν «πτήση χαιρετισμού» πάνω από τον διάδρομο προσγείωσης, ενώ τόνιζαν ότι όλα τα τουρκικά μαχητικά ήταν οπλισμένα με αντιαεροπορικούς πυραύλους.<br /><br />Η εικόνα ήταν προσεκτικά σκηνοθετημένη. Στόχος της Άγκυρας ήταν να στείλει μήνυμα στρατιωτικής παρουσίας, πολιτικής επιβολής και επιχειρησιακής ετοιμότητας. Στην ουσία, όμως, η κίνηση αυτή είχε περισσότερο χαρακτήρα επικοινωνιακής επίδειξης παρά ουσιαστικής στρατηγικής μεταβολής.<br /><br />Γιατί η Τουρκία δεν εισήγαγε νέα δεδομένα. Αντιθέτως, έσπευσε να αντιδράσει σε δεδομένα που είχαν ήδη δημιουργηθεί από άλλους. Η ελληνική αεροναυτική παρουσία στην Κύπρο, η ευρωπαϊκή κινητικότητα και η συνολική αναβάθμιση της σημασίας της Μεγαλονήσου στην εξίσωση ασφαλείας της Ανατολικής Μεσογείου έχουν ήδη αλλάξει το πλαίσιο.</div><div><br />Ετεροχρονισμένη αντίδραση της Άγκυρας<br /><br />Η ουσία της τουρκικής κίνησης βρίσκεται ακριβώς στον χρόνο που εκδηλώθηκε. Δεν αποτέλεσε αιφνιδιασμό. Αντίθετα, ήρθε ως απάντηση στην ταχύτατη ελληνική αντίδραση για την ενίσχυση της Κύπρου και στο νέο πλέγμα επιτήρησης και αεράμυνας που έχει αναπτυχθεί στην περιοχή.<br /><br />Η Άγκυρα επιχειρεί να δείξει ότι εξακολουθεί να έχει τη δυνατότητα να παρεμβαίνει άμεσα στην Κύπρο και να επιβάλλει τη δική της ισχύ. Όμως αυτή η ανάγκη να το αποδείξει φανερώνει ακριβώς το πρόβλημά της. Όταν μια δύναμη αναγκάζεται να στήσει τηλεοπτικό σόου για να υπενθυμίσει ότι είναι παρούσα, σημαίνει ότι αισθάνεται πως το στρατηγικό περιβάλλον γύρω της αλλάζει χωρίς η ίδια να το ελέγχει πλήρως.<br /><br />Η ελληνική μεταστάθμευση στην Πάφο και η αποστολή των φρεγατών «ΚΙΜΩΝ» και «ΨΑΡΑ» δεν είχαν μόνο επιχειρησιακή σημασία. Είχαν και σαφή γεωπολιτική βαρύτητα. Κατέδειξαν ότι η Ελλάδα μπορεί να κινηθεί άμεσα, συντονισμένα και με αποφασιστικότητα, ενώ η Κύπρος παύει να εμφανίζεται ως απομονωμένος κρίκος και καθίσταται μέρος ενός ευρύτερου πλέγματος ασφάλειας με ευρωπαϊκή διάσταση.<br /><br />Αυξημένη επιφυλακή και υψηλό ρίσκο στον αέρα<br /><br />Όπως εκτιμούν αεροπορικοί αναλυτές, η τουρκική ενέργεια δεν συνιστά απλώς μια ακόμη προκλητική κίνηση, αλλά μια ενέργεια που μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρή αναστάτωση τόσο εντός όσο και εκτός της Συμμαχίας σε πολύ σύντομο χρόνο.<br /><br />Την ίδια στιγμή, η Κυπριακή Δημοκρατία βρίσκεται σε καθεστώς αυξημένης ετοιμότητας. Σύμφωνα με τις ίδιες εκτιμήσεις, έχει αυξηθεί το επίπεδο επιφυλακής των αντιαεροπορικών συστημάτων, ενώ έχει ενισχυθεί και η επικουρική δύναμη που έχει αναπτυχθεί από ευρωπαϊκές χώρες με αποστολή την αναχαίτιση κάθε ίχνους που πετά χωρίς σχέδιο πτήσης και χωρίς να ελέγχεται από τον ενιαίο μηχανισμό επιτήρησης και αναχαίτισης ύποπτων εναέριων στόχων.<br /><br />Αυτό σημαίνει ότι το περιβάλλον ασφαλείας στην περιοχή είναι πολύ πιο ευαίσθητο από όσο σε προηγούμενες φάσεις έντασης. Δεν πρόκειται για μια περίοδο συνήθους επιτήρησης, αλλά για μια συγκυρία αυξημένης επιχειρησιακής εγρήγορσης, με αεράμυνα, αισθητήρες, συστήματα επιτήρησης και δυνάμεις αναχαίτισης σε ανώτερο επίπεδο ετοιμότητας.<br /><br />Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, κάθε επιδεικτική πτήση που δεν εντάσσεται σε σαφή μηχανισμό συντονισμού και ελέγχου ανεβάζει κατακόρυφα το ρίσκο λανθασμένου υπολογισμού και ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης.</div><div><br />Η ενίσχυση της κατοχής και οι κίνδυνοι κλιμάκωσης<br /><br />Όπως εκτιμούν αεροπορικοί αναλυτές, η αποστολή στρατιωτικών μέσων και ειδικά μαχητικών αεροσκαφών σε κατεχόμενο έδαφος δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως απλή χειρονομία εντυπωσιασμού. Αντιθέτως, συνιστά περαιτέρω ενίσχυση της στρατιωτικής κατοχής και αύξηση των παράνομων μέσων που διατηρεί η Τουρκία στην περιοχή.<br /><br />Η συγκεκριμένη κίνηση κρύβει επιπλέον και σοβαρούς κινδύνους. Σε ένα περιβάλλον αυξημένης επιφυλακής, οποιαδήποτε πτήση που δεν εντάσσεται σε συγκεκριμένο πλαίσιο ελέγχου κρύβει τον κίνδυνο να θεωρηθεί απειλή από τα αντιαεροπορικά συστήματα που βρίσκονται σε ετοιμότητα στην περιοχή.<br /><br />Γι’ αυτό και η τουρκική φιέστα στα κατεχόμενα δεν αξιολογείται μόνο ως πρόκληση, αλλά και ως ενέργεια που μπορεί να παραγάγει αστάθεια σε μια ήδη επιβαρυμένη γεωπολιτικά και επιχειρησιακά συγκυρία.</div><div><br />Πρόκληση χωρίς σαφές στρατηγικό αποτύπωμα<br /><br />Η τουρκική ενέργεια χαρακτηρίζεται και από ένα ακόμη στοιχείο. Δεν έχει ξεκάθαρο στρατηγικό αποτέλεσμα και δεν αλλάζει τους όρους του πεδίου. Δεν ανατρέπει την ελληνική και ευρωπαϊκή κινητοποίηση υπέρ της Κύπρου και δεν δημιουργεί νέο συσχετισμό ισχύος.<br /><br />Αντιθέτως, όπως σημειώνουν αναλυτές, πρόκειται για μια πρόκληση με αδιευκρίνιστο επιχειρησιακό και πολιτικό περιεχόμενο. Η επίκληση της ανάγκης «στήριξης» του κατοχικού καθεστώτος δεν μπορεί να νομιμοποιήσει τη μεταφορά στρατιωτικών μέσων ούτε να αλλάξει το νομικό και πολιτικό πλαίσιο που ισχύει για τα κατεχόμενα.<br /><br />Η κίνηση αυτή ενισχύει την ένταση, χωρίς να παράγει ουσιαστικό όφελος για την τουρκική πλευρά. Αντί να εμφανίσει την Άγκυρα ως κυρίαρχο του παιχνιδιού, επιβεβαιώνει ότι ενεργεί υπό πίεση και με στόχο κυρίως τις εντυπώσεις.</div><div><br />Όπως εκτιμά η Αθήνα, περιορίζεται ο βαθμός ελευθερίας της Άγκυρας<br /><br />Στην Αθήνα εκτιμούν ότι η τουρκική αντίδραση είναι αποτέλεσμα αιφνιδιασμού και εκνευρισμού. Η αποστολή ελληνικών αεροναυτικών δυνάμεων σε συνδυασμό με την κινητοποίηση και άλλων ευρωπαϊκών δυνάμεων γύρω από την Κύπρο δημιουργεί ένα νέο σκηνικό στην Ανατολική Μεσόγειο, το οποίο η Άγκυρα δυσκολεύεται να διαχειριστεί.<br /><br />Σύμφωνα με την ίδια εκτίμηση, η Τουρκία αντιλαμβάνεται ότι μειώνονται οι βαθμοί ελευθερίας της στην περιοχή, την ώρα που αυξάνεται η γεωπολιτική σημασία της Κύπρου και αναδεικνύονται στην πράξη οι στρατιωτικές δυνατότητες της Αθήνας να ενισχύσει άμεσα τη Μεγαλόνησο.<br /><br />Αυτή είναι και η βαθύτερη αιτία του εκνευρισμού της Άγκυρας. Όχι μόνο η ελληνική παρουσία στην Πάφο και στην κυπριακή θαλάσσια περιοχή, αλλά κυρίως το γεγονός ότι η Κύπρος αποκτά αναβαθμισμένο ρόλο στο ευρύτερο ευρωπαϊκό και περιφερειακό σύστημα ασφάλειας.</div><div><br />Η Ελλάδα και η Κύπρος στέλνουν το πραγματικό μήνυμα<br /><br />Την ώρα που η Τουρκία επιλέγει την εικόνα, η Αθήνα και η Λευκωσία εκπέμπουν κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: μήνυμα αποφασιστικότητας, συντονισμού και αποτροπής.<br /><br />Η μεταστάθμευση ελληνικών μαχητικών στην Πάφο, η παρουσία των φρεγατών «ΚΙΜΩΝ» και «ΨΑΡΑ» και η ενίσχυση του συνολικού πλαισίου επιτήρησης γύρω από την Κύπρο δεν αποτελούν κινήσεις εντυπωσιασμού αλλά απάντηση σε ένα περιβάλλον πραγματικής απειλής, σε μια περιοχή όπου οι εξελίξεις μπορούν να μεταβληθούν ταχύτατα και όπου η προστασία της Μεγαλονήσου αποκτά χαρακτήρα πολύ ευρύτερο από το στενό ελληνοκυπριακό πλαίσιο.<br /><br />Η Ελλάδα δείχνει ότι διαθέτει και τη βούληση και την ικανότητα να ενισχύσει άμεσα την Κύπρο. Η Κύπρος δείχνει ότι δεν αποτελεί πια έναν αδύναμο κρίκο. Και η Ευρώπη αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι η ασφάλεια της Μεγαλονήσου είναι μέρος της συνολικής ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο.<br />Η Τουρκία δεν διαμορφώνει τις εξελίξεις, τις ακολουθεί<br /><br />Το βασικό συμπέρασμα από το νέο τουρκικό σόου στα κατεχόμενα είναι σαφές. Η Άγκυρα δεν εμφανίζεται ως δύναμη που επιβάλλει την ατζέντα. Εμφανίζεται ως δύναμη που σπεύδει να μην μείνει εκτός ατζέντας.<br /><br />Μπορεί να στέλνει F-16 στο αεροδρόμιο της Τύμπου. Μπορεί να οργανώνει «πτήσεις χαιρετισμού» και να συνοδεύει τη φιέστα με βαρύγδουπες διατυπώσεις περί ασφάλειας του ψευδοκράτους. Όμως δεν μπορεί να κρύψει ότι η κίνησή της ήταν ετεροχρονισμένη, σπασμωδική και αποκαλυπτική του εκνευρισμού της.</div><div><br />Γιατί το πραγματικό στρατηγικό μήνυμα των τελευταίων ημερών δεν εκπέμπεται από τα επιδεικτικά περάσματα πάνω από το Ερτζάν. Εκπέμπεται από την αναβάθμιση του ρόλου της Κύπρου, από την άμεση ελληνική αντίδραση, από την αυξημένη ευρωπαϊκή ετοιμότητα και από το γεγονός ότι η Ανατολική Μεσόγειος μπαίνει σε νέα φάση.<br /><br />Και σε αυτή τη νέα φάση, η Τουρκία δείχνει να μην καθορίζει τις εξελίξεις. Δείχνει να τις ακολουθεί και τελικά να μένει στο περιθώριο.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.onalert.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Τουρκία δεν διαμορφώνει τις εξελίξεις, τις ακολουθεί. Τι κρύβει το σόου στα Κατεχόμενα.

του Κώστα Σαρικά Η εικόνα με τα έξι τουρκικά F-16 να προσεγγίζουν το αεροδρόμιο της Τύμπου στα κατεχόμενα, να περνούν χαμηλά πάνω από τον δι...

Διαβάστε την συνέχεια

Πυρηνική στροφή από Παρίσι: Ο Μητσοτάκης ανοίγει τη συζήτηση για αντιδραστήρες και ενεργειακή αυτονομία.

<img height="177" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/03/mitsotakis-pyriniki-768x771.jpg" width="733" /><br /><br /><b>Σοφια Χυτου</b><br />Η Ελλάδα μπαίνει στον ευρωπαϊκό διάλογο για μικρούς πυρηνικούς αντιδραστήρες, την ώρα που η Ευρώπη επαναχαράσσει τη στρατηγική της ενέργειας και τεχνολογικής ισχύος.<br /><br />Η πυρηνική επιστρέφει στο τραπέζι της Ευρώπης<br /><br />Μια νέα ενεργειακή συζήτηση ανοίγει στην Ευρώπη και η Ελλάδα δηλώνει παρούσα.Από το βήμα της Παγκόσμιας Συνόδου για την Πυρηνική Ενέργεια στο Παρίσι, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έθεσε για πρώτη φορά με σαφήνεια το ενδεχόμενο να εξεταστεί η ένταξη της πυρηνικής ενέργειας στο ελληνικό ενεργειακό μείγμα.<br /><br />«Ήρθε η ώρα η Ελλάδα να εξερευνήσει αν οι μικροί πυρηνικοί αντιδραστήρες μπορούν να παίξουν ρόλο στο ενεργειακό μας σύστημα», τόνισε χαρακτηριστικά.<br /><br />Η δήλωση αυτή σηματοδοτεί μια νέα φάση στο ευρωπαϊκό ενεργειακό debate, καθώς ολοένα και περισσότερες χώρες επανεξετάζουν την πυρηνική ενέργεια ως λύση για:ενεργειακή ασφάλεια απεξάρτηση από τον άνθρακα σταθερή παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.<div><br />Η Ελλάδα μπροστά σε ένα δύσκολο ενεργειακό δίλημμα<br /><br />Η Αθήνα βρίσκεται ήδη σε διαδικασία ενεργειακής μετάβασης.<br /><br />Η χώρα βασίζεται σήμερα κυρίως σε:ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ)<br />εισαγόμενο φυσικό αέριο ενώ παράλληλα προχωρά στο κλείσιμο των τελευταίων λιγνιτικών μονάδων μέχρι το 2028. <br /><br />Ωστόσο, όπως υπογράμμισε ο πρωθυπουργός, η ενεργειακή ζήτηση της Ευρώπης θα αυξηθεί σημαντικά την επόμενη δεκαετία.<br /><br />«Όσο κι αν επεκταθούν οι ανανεώσιμες πηγές, θα χρειαστούμε αξιόπιστη βασική παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας», σημείωσε, υποστηρίζοντας ότι η πυρηνική τεχνολογία παραμένει μία από τις λίγες λύσεις που μπορούν να προσφέρουν σταθερή ισχύ.<br />Οι μικροί πυρηνικοί αντιδραστήρες και το νέο ενεργειακό μοντέλο<br /><br />Στο επίκεντρο της συζήτησης βρίσκονται οι λεγόμενοι SMRs (Small Modular Reactors).<br /><br />Οι νέας γενιάς αυτοί αντιδραστήρες θεωρούνται: μικρότεροι και πιο ευέλικτοι οικονομικότεροι στην κατασκευή ασφαλέστεροι σε σχέση με τις παλαιότερες μονάδες.<br /><br />Για τον λόγο αυτό πολλές χώρες της Ευρώπης εξετάζουν ήδη την ανάπτυξή τους ως συμπλήρωμα στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.<br /><br />Η ελληνική κυβέρνηση ανακοίνωσε μάλιστα ότι θα δημιουργηθεί διυπουργική επιτροπή που θα εξετάσει τις δυνατότητες ένταξης μικρών πυρηνικών αντιδραστήρων στο ενεργειακό σύστημα της χώρας.</div><div><br />Το γεωπολιτικό σχέδιο του Μακρόν<br /><br />Η σύνοδος στο Παρίσι δεν ήταν μόνο τεχνολογική. Ήταν κυρίως γεωπολιτική.<br /><br />Ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν προωθεί μια ευρωπαϊκή στρατηγική που θέλει την πυρηνική ενέργεια να αποτελεί:πυλώνα ενεργειακής ανεξαρτησίας της Ευρώπης<br />εργαλείο βιομηχανικής ισχύος<br />βάση για την ανάπτυξη τεχνολογιών όπως η τεχνητή νοημοσύνη και τα data centers.<br /><br />Η Γαλλία αποτελεί ήδη τον μεγαλύτερο παραγωγό πυρηνικής ενέργειας στην Ευρώπη και εξάγει μεγάλες ποσότητες ηλεκτρικής ενέργειας χαμηλών εκπομπών άνθρακα.<br /><br />Στο Παρίσι, ο Μακρόν κάλεσε την Ευρώπη να ενοποιήσει την πυρηνική της βιομηχανία, δημιουργώντας ένα κοινό ευρωπαϊκό ενεργειακό οικοσύστημα.<br />Η «πυρηνική συμμαχία» της Ευρώπης<br /><br />Τα τελευταία χρόνια δημιουργείται στην Ευρώπη μια άτυπη ομάδα κρατών που στηρίζουν την πυρηνική ενέργεια, γνωστή ως “Nuclear Alliance”.<br /><br />Σε αυτή συμμετέχουν χώρες όπως:</div><div>Γαλλία<br />Πολωνία<br />Τσεχία<br />Ουγγαρία<br />Φινλανδία<br /><br />ενώ η Ελλάδα συμμετέχει ως παρατηρητής στον διάλογο για το μέλλον της τεχνολογίας στην Ευρώπη.<br /><br />Η συμμαχία αυτή επιδιώκει να εξασφαλίσει: μεγαλύτερη χρηματοδότηση από την ΕΕ<br />κοινές επενδύσεις σε πυρηνική τεχνολογία<br />ευρωπαϊκή ενεργειακή αυτονομία.</div><div><br />Η πολιτική πρόκληση: κοινωνία και φόβος<br /><br />Παρά τις στρατηγικές επιδιώξεις, το ζήτημα της πυρηνικής ενέργειας παραμένει πολιτικά ευαίσθητο.<br /><br />Τα ατυχήματα του Τσερνόμπιλ και της Φουκουσίμα εξακολουθούν να επηρεάζουν την κοινή γνώμη, ενώ η Ευρώπη για δεκαετίες επένδυσε σχεδόν αποκλειστικά στις ανανεώσιμες πηγές.<br /><br />Ο ίδιος ο Μητσοτάκης αναγνώρισε ότι η κοινωνία είναι διχασμένη, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για μια «ειλικρινή ευρωπαϊκή συζήτηση» γύρω από το θέμα.</div><div><br />Το πραγματικό στοίχημα για την Ελλάδα<br /><br />Η συζήτηση για την πυρηνική ενέργεια δεν αφορά μόνο την παραγωγή ηλεκτρισμού.<br /><br />Στην πραγματικότητα συνδέεται με τρεις μεγάλες στρατηγικές προκλήσεις:ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης<br />τεχνολογική ανεξαρτησία από ΗΠΑ και Κίνα<br />βιομηχανική ανάπτυξη νέας γενιάς τεχνολογιών<br /><br />Η Ελλάδα βρίσκεται πλέον μπροστά σε ένα ιστορικό δίλημμα:<br /><br />να παραμείνει αποκλειστικά σε ένα μοντέλο ΑΠΕ ή να εξετάσει την ένταξη της πυρηνικής τεχνολογίας στον ενεργειακό της χάρτη.<br /><br />Το μόνο βέβαιο είναι ότι η συζήτηση που άνοιξε στο Παρίσι μόλις ξεκίνησε – και θα καθορίσει την ευρωπαϊκή ενεργειακή πολιτική των επόμενων δεκαετιών.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πυρηνική στροφή από Παρίσι: Ο Μητσοτάκης ανοίγει τη συζήτηση για αντιδραστήρες και ενεργειακή αυτονομία.

Σοφια Χυτου Η Ελλάδα μπαίνει στον ευρωπαϊκό διάλογο για μικρούς πυρηνικούς αντιδραστήρες, την ώρα που η Ευρώπη επαναχαράσσει τη στρατηγική τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τι μάθαμε από την τριμερή στην Κύπρο: Τα μηνύματα Μητσοτάκη, Μακρόν και Χριστοδουλίδη κυρίως προς τους Ευρωπαίους.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/cyprus.jpg"><img height="133" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/cyprus-696x464.jpg" width="722" /></a><br /><br />Οι πρόσφατες εξελίξεις στο Ιράν και γενικότερα στη Μέση Ανατολή βρέθηκαν στο επίκεντρο των συνομιλιών που πραγματοποίησαν ο Γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν με τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Νίκο Χριστοδουλίδη στη στρατιωτική βάση «Ανδρέας Παπανδρέου» στην Πάφο.<br /><br />Οι τρείς ηγέτες συμφώνησαν ότι «τώρα είναι η ώρα να ξεκαθαριστεί ότι κάθε σπιθαμή ευρωπαϊκού εδάφους είναι απαραβίαστη» με τον Έλληνα πρωθυπουργό να υπογραμμίζει με έμφαση πως «αν δεν δράσουμε μαζί τώρα, πώς θα αντιμετωπίσουμε τις επόμενες απειλές;». Σε αυτό το πλαίσιο ο Γάλλος πρόεδρος ξεκαθάρισε πως «όταν επιτίθεται κάποιος στην Κύπρο επιτίθεται στην Ευρώπη» και υπενθύμισε την δέσμευση του Παρισιού για την στρατιωτική παρουσία της Γαλλίας στο νησί.<br />Μητσοτάκης: Η Ευρώπη παραμένει πάντα μία υπεύθυνη δύναμη<br /><br />Στις δηλώσεις που έγιναν αμέσως μετά το πέρας της τριμερούς συνάντησης ο Κυριάκος Μητσοτάκης τόνισε με έμφαση ότι η Κυπριακή Δημοκρατία της ευρωπαϊκής οικογένειας δεν είναι και δεν θα μείνει ποτέ μόνη.<br /><br />«Από εδώ, από την Κύπρο, μαζί με τον Πρόεδρο Νίκο Χριστοδουλίδη και τον Πρόεδρο της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν, στέλνουμε ένα κοινό, καθαρό, ηχηρό, αποφασιστικό μήνυμα ενότητας και αλληλεγγύης. Ένα σαφές μήνυμα, ότι η Κυπριακή Δημοκρατία της ευρωπαϊκής οικογένειας δεν είναι και δεν θα μείνει ποτέ μόνη» τόνισε ο πρωθυπουργός, προσθέτοντας ότι «σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, από την αρχή αυτής της κρίσης, έθεσα ως βασική εθνική προτεραιότητα την ασφάλεια της Μεγαλονήσου, έναν τόπο εξάλλου με τον οποίο μας συνδέουν οι πιο ισχυροί, οι πιο δυνατοί εθνικοί, ιστορικοί, πολιτιστικοί δεσμοί. Η ασφάλεια της Κύπρου, άλλωστε, όπως είπες, αγαπητέ μου Νίκο, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ευρωπαϊκής ασφάλειας και σίγουρα παράγοντας σταθερότητας για ολόκληρη την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου».<br /><br />Επίσης ο πρωθυπουργός αναφερόμενος στην βοήθεια της Γαλλίας είπε ότι «αποδείξαμε ότι οι στρατηγικές συμφωνίες τις οποίες υπογράφουμε δεν είναι απλά αδιάφορα κείμενα, δοκιμάζονται στην πράξη. Και αυτή η στρατηγική σχέση Ελλάδος-Γαλλίας αλλά και Ελλάδος-Κύπρου δοκιμάστηκε στην πράξη, και αυτή νομίζω είναι και η μεγάλη αξία αυτής της κίνησης. Αυτή η έμπρακτη αλληλεγγύη μας στην Κυπριακή Δημοκρατία που ακολούθησαν και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, η Ιταλία και η Ισπανία, αντανακλά και την ουσία της ρήτρας αμοιβαίας άμυνας, η οποία προβλέπεται στο άρθρο 42, παράγραφο 7, της Συνθήκης της ΕΕ. Κάτι που με τη σειρά του επιβεβαιώνει ότι η Ευρώπη παραμένει πάντα μία υπεύθυνη δύναμη, ικανή να συνδιαμορφώσει τις παγκόσμιες εξελίξεις» ανέφερε ο πρωθυπουργός.<div><br />Μακρόν: Στο επίκεντρο η ασφάλεια της ναυσιπλοΐας<br /><br /><br />Από την πλευρά, ο Εμανουέλ Μακρόν αφού κατέστησε σαφές ότι «όταν επιτίθεται κάποιος στην Κύπρο επιτίθεται στην Ευρώπη», ξεκαθάρισε ότι «υπάρχει η δέσμευση μας και η στρατιωτική μας παρουσία. Η επίθεση με drone μας οδήγησε να στείλουμε αντιαεροπορικό σύστημα και την φρεγάτα» και εξήγησε ότι το αεροπλανοφόρο Charles de Gaulle έχει ως στόχο την ενίσχυση της αεράμυνας του Κύπρου.<br /><br />Τόνισε, δε, ότι η Γαλλία θέλει να διασφαλίσει την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας, συνεργάζεται στενά με την Ελλάδα και η επιχείρηση «ASPIDES» είναι η απτή απόδειξη αυτής της συνεργασίας. Μάλιστα, αφήσε να εννοηθεί ότι το Παρίσι επεξεργάζεται παρόμοιο σχέδιο και για το στενό του Ορμούζ και τον Περσικό Κόλπο.</div><div><br />Χριστοδουλίδης: Δεν εμπλεκόμαστε.<br /><br />Με τη φράση «δεν εμπλεκόμαστε σε στρατιωτικές επιχειρήσεις, παραμένουμε στον ανθρωπιστικό ρόλο που υπηρετήσαμε όλο αυτό το διάστημα ως μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος. Ξέρουμε τι σημαίνει πόλεμος είμαστε θύμα μιας παράνομης εισβολής γι’ αυτό κάθε μας ενέργεια αποσκοπεί στην διασφάλιση της ειρήνης», ο Ν. Χριστοδουλίδης έθεσε το πλαίσιο δράσης της Κύπρου και ταυτόχρονα έστειλε μήνυμα προς όλες τις κατευθύνσεις.<br /><br />Παράλληλα, ωστόσο, τόνισε ότι «οι εξελίξεις μας υπενθυμίζουν πως οτιδήποτε γίνεται στη Μέση Ανατολή επηρεάζει την Ευρώπη την ενεργειακή σταθερότητα, τις μεταναστευτικές ροές και το συλλογικό ευρωπαϊκό μέλλον» υπογραμμίζοντας ότι η ΕΕ πρέπει να εμπλακεί πιο ενεργά στην ευρύτερη περιοχή.<br /><br />Ανησυχία για το μεταναστευτικό<br /><br />Τέλος και οι τρεις ηγέτες δεν έκρυψαν την ανησυχία τους για νέα έξαρση του μεταναστευτικού, με το Κ. Μητσοτάκη να υπογραμμίζει ότι «δεν χωρά κανένας εφησυχασμός και θα πρέπει να παραμείνουμε σε διαρκή επαγρύπνηση για τις εξελίξεις, πολύ περισσότερο όταν ξέρουμε ότι τέτοιες συρράξεις και γεωπολιτικές ανακατατάξεις συχνά συνοδεύονται από μετακινήσεις πληθυσμών. Επισημαίνω συνεπώς ότι θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι ως Ευρώπη να αμυνθούμε ενδεχομένως και σε άλλες ασύμμετρες απειλές, κάτι που για την δική μας περιοχή, για την Κύπρο, την Ελλάδα, την Μεσόγειο συνολικά μπορεί να μεταφράζεται και σε μεγάλες προσφυγικές ροές».</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τι μάθαμε από την τριμερή στην Κύπρο: Τα μηνύματα Μητσοτάκη, Μακρόν και Χριστοδουλίδη κυρίως προς τους Ευρωπαίους.

Οι πρόσφατες εξελίξεις στο Ιράν και γενικότερα στη Μέση Ανατολή βρέθηκαν στο επίκεντρο των συνομιλιών που πραγματοποίησαν ο Γάλλος πρόεδρος ...

Διαβάστε την συνέχεια

Κλιμακώνει τις επιθέσεις στο Ιράν η Ουάσινγκτον: Σήμερα, η πιο έντονη ημέρα πληγμάτων.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/02/usa-iran-war.jpg"><img height="133" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/02/usa-iran-war-696x464.jpg" width="722" /></a><br /><br />Σε μια δραματική κλιμάκωση της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή, ο Υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Πιτ Χέγκσεθ, ανακοίνωσε σήμερα ότι η Ουάσινγκτον εξαπολύει την «πιο έντονη ημέρα πληγμάτων» από την έναρξη της επιχείρησης κατά του Ιράν, πριν από δέκα ημέρες.<br />Κατά τη διάρκεια ενημέρωσης στο Πεντάγωνο, ο κ. Χέγκσεθ ήταν κατηγορηματικός, υπογραμμίζοντας ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες «δεν θα υποχωρήσουν μέχρι ο εχθρός να ηττηθεί ολοκληρωτικά και αποφασιστικά». Με τη ρητορική του να εκπέμπει μια εικόνα απόλυτης αποφασιστικότητας, ο Αμερικανός Υπουργός Άμυνας δήλωσε χαρακτηριστικά: «Συνθλίβουμε τον εχθρό σε μια συντριπτική επίδειξη τεχνικής ικανότητας και στρατιωτικής ισχύος».<br /><br />Στο στόχαστρο η «καρδιά» της ιρανικής στρατιωτικής μηχανής<br /><br />Η στρατηγική της Ουάσινγκτον παραμένει σταθερή και στοχευμένη. Οι αμερικανικές δυνάμεις, σε συντονισμό με το Ισραήλ, επικεντρώνουν τα πλήγματά τους στην καταστροφή των κρίσιμων υποδομών του Ιράν. Στους βασικούς στόχους περιλαμβάνονται:<br />Τα αποθέματα και οι εκτοξευτές πυραύλων: Η απομείωση της ικανότητας του Ιράν να εξαπολύει επιθέσεις.<br />Η αμυντική βιομηχανική βάση: Ο περιορισμός των δυνατοτήτων παραγωγής drones και πυρομαχικών.<br />Το Ιρανικό Ναυτικό: Με στόχο τον πλήρη περιορισμό της ικανότητας της Τεχεράνης να ελέγχει θαλάσσιες οδούς.<br />Πυρηνικές εγκαταστάσεις: Η «μόνιμη» αποτροπή της χώρας από την απόκτηση πυρηνικού όπλου παραμένει κόκκινη γραμμή για τη διοίκηση Τραμπ.<div><br />Η στάση του Λευκού Οίκου προς τη νέα ηγεσία<br /><br />Η κλιμάκωση αυτή συμπίπτει με μια ιδιαίτερα κρίσιμη στιγμή για την Τεχεράνη, μετά τον διορισμό του Μοτζτάμπα Χαμενεΐ ως νέου ανώτατου ηγέτη, σε αντικατάσταση του πατέρα του που έχασε τη ζωή του στις αρχές της σύγκρουσης. Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, σε πρόσφατες δηλώσεις του, κατέστησε σαφές ότι δεν υπάρχει δίαυλος επικοινωνίας με τη νέα ηγεσία, στέλνοντας παράλληλα ένα μήνυμα προειδοποίησης: η επιδίωξη πυρηνικών όπλων θα αντιμετωπιστεί με ακόμη μεγαλύτερη σφοδρότητα.<br /><br />«Δεν επεκτεινόμαστε, συνθλίβουμε»<br /><br />Παρά τις αναφορές σε διεθνή μέσα ενημέρωσης περί «γενίκευσης» του πολέμου, ο Πιτ Χέγκσεθ απέρριψε αυτές τις εκτιμήσεις, κάνοντας λόγο για «μεγάλο λάθος» του ιρανικού καθεστώτος που προκάλεσε την τρέχουσα κατάσταση στοχεύοντας γειτονικές χώρες. Ο Αμερικανός Υπουργός ισχυρίστηκε ότι οι ΗΠΑ κερδίζουν με «βάναυση αποτελεσματικότητα και απόλυτη αεροπορική κυριαρχία», τονίζοντας ότι η διοίκηση Τραμπ δεν ενδιαφέρεται για μακροχρόνια «οικοδόμηση έθνους», αλλά για την άμεση εκπλήρωση των στρατηγικών στόχων εντός συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος.<br />Η κατάσταση στην ευρύτερη περιοχή παραμένει εκρηκτική, με τις διεθνείς αγορές και την παγκόσμια κοινότητα να παρακολουθούν με αγωνία την εξέλιξη της επιχείρησης, καθώς οι σημερινές επιθέσεις αναμένεται να αλλάξουν περαιτέρω τα δεδομένα στο πεδίο.</div><div><br />Πρόθυμος για συνομιλίες ο Τραμπ<br /><br />Πάντως, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, εξέφρασε την πρόθεση του να συνομιλήσει με το Ιράν για την αποκλιμάκωση του πολέμου, διευκρινίζοντας όμως ότι κάτι τέτοιο θα εξαρτηθεί από τους όρους που θα τεθούν. Σύμφωνα με το Fox News, ο Τραμπ ανέφερε ότι έχει πληροφορηθεί πως «η Τεχεράνη θέλει πολύ να μιλήσει», ενώ επανέλαβε την έντονη δυσαρέσκειά του για τον νέο ανώτατο ηγέτη του Ιράν, Μοτζταμπά Χαμενεΐ, λέγοντας: «Δεν πιστεύω ότι μπορεί να ζήσει ειρηνικά».<br />Ο Αμερικανός πρόεδρος υποστήριξε επίσης ότι τα αποτελέσματα της αμερικανικής στρατιωτικής επιχείρησης στο Ιράν ήταν «πολύ πέρα από τις προσδοκίες», ενώ εξέφρασε έκπληξη για το γεγονός ότι η Τεχεράνη εξαπέλυσε επιθέσεις με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη εναντίον χωρών του Κόλπου.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Κλιμακώνει τις επιθέσεις στο Ιράν η Ουάσινγκτον: Σήμερα, η πιο έντονη ημέρα πληγμάτων.

Σε μια δραματική κλιμάκωση της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή, ο Υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Πιτ Χέγκσεθ, ανακοίνωσε σήμερα ότι η Ουάσινγκτον εξαπ...

Διαβάστε την συνέχεια

Μακρόν: «Πολλαπλές επιθέσεις στην Κύπρο». Η ανάρτηση που συζητείται.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.tanea.gr/wp-content/uploads/2026/03/Makron-6.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1366" data-original-width="2048" height="133" src="https://www.tanea.gr/wp-content/uploads/2026/03/Makron-6.jpg" width="679" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">«Η ασφάλεια όλων των Ευρωπαίων είναι κοινό μας συμφέρον»</span></h3><b>Κώστας Τσάκος</b><br />Αίσθηση έχει προκαλέσει η ανάρτηση του Γάλλου Προέδρου Εμανουέλ Μακρόν στα ελληνικά, στην οποία αναφέρει ότι η Κύπρος δέχθηκε «επιθέσεις από πολλαπλά drones και πυραύλους», πυροδοτώντας συζητήσεις για τη διατύπωση αυτή.<div><br />Το περιεχόμενο της ανάρτησης<br /><br />Στην ανάρτηση που έκανε ο Μακρόν στα ελληνικά, ανέφερε μεταξύ άλλων:<br /><br />«Η ασφάλεια όλων των Ευρωπαίων είναι κοινό μας συμφέρον. Λάβαμε αμέσως μέτρα αλληλεγγύης προς την Κύπρο, η οποία δέχθηκε επιθέσεις από πολλαπλά drones και πυραύλους. Αναπτύξαμε στην περιοχή τη φρεγάτα Languedoc και μία μονάδα αντιαεροπορικής άμυνας Mistral. Σημαντικό στοιχείο που ενισχύει τη συνολική αμυντική διάταξη είναι ότι το αεροπλανοφόρο Charles de Gaulle και η ομάδα μάχης του βρίσκονται πλέον κοντά στην Κύπρο.»<br /><br />Η ίδια αποστροφή εμφανίζεται και στην ανάρτηση στα γαλλικά:<br /><br />«Nous avons immédiatement pris des mesures de solidarité avec Chypre, qui a été frappée par plusieurs drones et missiles.»</div><div><br />Αντιδράσεις στην Κύπρο<br /><br />Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος της Κύπρου, Λετυμπιώτης, σχολίασε το πρωί της Τρίτης:<br /><br />«Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο».<br /><br />Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, η Κύπρος δέχθηκε ένα drone στην βρετανική βάση στο Ακρωτήρι, ενώ τις επόμενες μέρες αναχαιτίστηκαν δύο drones. Επίσης, απογειώθηκαν F16 χωρίς όμως να βρεθεί κάποια επίθεση. Ο πληθυντικός που χρησιμοποίησε ο Μακρόν προκάλεσε συζητήσεις για το αν υπήρξαν περισσότερες επιθέσεις από αυτές που είχαν αναφερθεί επισήμως.</div><div><br />Συναντήσεις και μέτρα αλληλεγγύης<br /><br />Ο Μακρόν βρισκόταν στην Κύπρο έπειτα από πρόσκληση του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Χριστοδουλίδης και συνοδευόταν από τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας Κυριάκος Μητσοτάκη. Στόχος του ταξιδιού ήταν η ενίσχυση της αμυντικής συνεργασίας και η ενημέρωση για την κατάσταση ασφάλειας στην περιοχή.</div><br /><div><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="background-color: white; box-sizing: border-box; display: flex; font-family: cf_asty_st; font-size: 19px; margin: 10px auto; max-width: 550px; width: 550px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2030989610734501967" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?creatorScreenName=newsbreakGR&dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2030989610734501967&lang=el&origin=https%3A%2F%2Fwww.newsbreak.gr%2Fkosmos%2F986234%2Fmakron-pollaples-epitheseis%2F&sessionId=961d578084f39b963623d599e4d6d7414425b09e&siteScreenName=newsbreakGR&theme=light&widgetsVersion=2615f7e52b7e0%3A1702314776716&width=550px" style="box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 921px; max-width: 100%; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div></div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a></div><div><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μακρόν: «Πολλαπλές επιθέσεις στην Κύπρο». Η ανάρτηση που συζητείται.

«Η ασφάλεια όλων των Ευρωπαίων είναι κοινό μας συμφέρον» Κώστας Τσάκος Αίσθηση έχει προκαλέσει η ανάρτηση του Γάλλου Προέδρου Εμανουέλ Μακρό...

Διαβάστε την συνέχεια

Politico: Γιατί ο Πούτιν είναι ο μεγαλύτερος κερδισμένος από τον πόλεμο στο Ιράν.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2025/02/PUTIN-630x400.jpg" width="729" /><br /><br />Ο Βλαντιμίρ Πούτιν αναδεικνύεται στον μεγαλύτερο κερδισμένο από τον πόλεμο στο Ιράν, επισημαίνει σε ανάλυση το Politico.<br /><br />Στις αρχές του χρόνου, ήταν αντιμέτωπος με μια επώδυνη επιλογή, να περιορίσει τη «στρατιωτική επιχείρηση» στην Ουκρανία, ή να ρισκάρει σοβαρό πλήγμα στην οικονομία του.<br /><br />Σχεδόν εν μία νυκτί, ο Ντόναλντ Τραμπ του έδωσε τη λύση.<br /><br />Οι επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν έχουν εκτοξεύσει τις τιμές του πετρελαίου, ενισχύοντας τη βασική πηγή εσόδων του Κρεμλίνου, διευκολύνοντας έτσι τον Πούτιν να συνεχίσει την πολεμική προσπάθειά του.<br /><br />Μετά τον βομβαρδισμό ιρανικών πετρελαϊκών εγκαταστάσεων το Σαββατοκύριακο, οι τιμές αναφοράς του αργού πετρελαίου ξεπέρασαν τα 100 δολάρια το βαρέλι, φτάνοντας στο υψηλότερο επίπεδο από το καλοκαίρι του 2022.<br /><br />Για τη Ρωσία, η αύξηση των τιμών του πετρελαίου φέρνει απροσδόκητα έσοδα σε μια κρίσιμη στιγμή, καθώς το κόστος των τεσσάρων χρόνων πολέμου στην Ουκρανία απειλούσαν να μετατραπεί σε εγχώρια οικονομική κρίση.<br /><br />Μπορεί η επίθεση στο Ιράν να υπονομεύει τον ισχυρισμό της Μόσχας ότι στέκεται στο πλευρό των συμμάχων της, αλλά ήδη ωφελεί τη ρωσική οικονομία και κατ’ επέκταση τον πόλεμο εναντίον της Ουκρανίας.<br /><br />Έτσι, το Κρεμλίνο αναδεικνύεται ως ένας από τους κύριους ωφελημένους από τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή.<div><br />Οικονομική ανάκαμψη<br /><br />Μόνο πριν από λίγες εβδομάδες, η διάθεση στην οικονομική ελίτ της Ρωσίας ήταν διαφορετική.<br /><br />Τον Ιανουάριο τα έσοδα από την ενέργεια έφτασαν στο χαμηλότερο επίπεδο από το 2020.<br /><br />Οι δυτικές κυρώσεις, τα υψηλά επιτόκια και η έλλειψη εργατικού δυναμικού πίεζαν την οικονομία, ενώ γινόταν ολοένα πιο εμφανής η ένταση μεταξύ υπουργείου Οικονομικών και Κεντρικής Τράπεζας για το πώς θα περιοριζόταν η ζημιά.<br /><br />«Η κυβέρνηση ήταν αντιμέτωπη με δύσκολες επιλογές, έπρεπε να μειώσει τις δαπάνες και να αυξήσει τους φόρους.<br /><br />»Ακόμα και να εξετάσει κάποια μείωση των στρατιωτικών δαπανών», δήλωσε στο Politico ο Σεργκέι Βακουλένκο, από το Carnegie Russia Eurasia Center.<br /><br />Η διακοπή του πολέμου στην Ουκρανία δεν ήταν ποτέ στο τραπέζι, επεσήμανε ο Βακουλένκο.<br /><br />Όμως, γινόταν σαφές ότι ακόμα και εκεί, η Ρωσία θα έπρεπε να κάνει «λίγη οικονομία».<br /><br />Τότε, το Ισραήλ και οι ΗΠΑ επιτέθηκαν στο Ιράν.<br /><br />Η Τεχεράνη άρχισε τα αντίποινα και η σύγκρουση εξελίχθηκε σε πόλεμο στη Μέση Ανατολή, «μπλόκαραν» οι μεταφορές μέσω των Στενών του Ορμούζ και εκτοξεύτηκαν οι ποινές του πετρελαίου.<br /><br />«Ξαφνικά, η Μόσχα έλαβε αυτό το δώρο.<br /><br />»Είχαν τη σανίδα σωτηρίας τους», σχολίασε ο Βλαντιμίρ Μίλοφ, πρώην αναπληρωτής υπουργός Ενέργειας, που εξελίχθηκε σε επικριτή του Κρεμλίνου.<br /><br />Αυτές τις ημέρες, οι Ρώσοι αξιωματούχοι «είναι πάρα πολύ χαρούμενοι», πρόσθεσε.<br />Με τις ευλογίες της Ουάσιγκτον<br /><br />Αντί η Μόσχα να πουλάει με έκπτωση, λόγω των κυρώσεων, το ρωσικό αργό πετρέλαιο τώρα μπορεί να πιάνει υψηλές τιμές, καθώς οι βασικοί αγοραστές -η Ινδία και η Κίνα– πασχίζουν να εξασφαλίσουν προμήθειες. Επιπλέον, έχουν τις ευλογίες της Ουάσιγκτον.<br /><br />Την περασμένη Παρασκευή, το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών εξέδωσε απαλλαγή 30 ημερών, που επιτρέπει στην Ινδία να αγοράζει ρωσικό αργό πετρέλαιο.<br /><br />Μία ημέρα αργότερα, ο Αμερικανός υπουργός Οικονομικών, Σκοτ Μπέσεντ, δήλωσε ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να άρουν τις κυρώσεις στο ρωσικό πετρέλαιο, μια απότομη αλλαγή της στάσης της Ουάσιγκτον που πέρυσι τιμωρούσε χώρες επειδή αγόραζαν από τη Μόσχα.<br />Θα χρειαστεί ένας χρόνος<br /><br />Ειδικοί σε ζητήματα ενέργειας επισημαίνουν ότι είναι πολύ νωρίς για να θεωρήσει η Μόσχα ότι νίκησε.<br /><br />Το αν ο πόλεμος στο Ιράν αποδειχθεί «θεραπεία» για τη ρωσική οικονομία εξαρτάται ευθέως από το πόσο θα κρατήσει.<br /><br />Για να υπάρξει ουσιαστική διαφορά στην οικονομία, η Ρωσία θα χρειαστεί να παραμείνουν οι τιμές του πετρελαίου στις σημερινές για περίπου έναν χρόνο, εκτίμησε ο Μίλοφ.<br /><br />«Ένας-δύο μήνες υψηλών τιμών σίγουρα θα βοηθήσουν, αλλά δεν θα τη σώσουν», συμπλήρωσε ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Ενέργειας.<br /><br />Μια σύντομη αύξηση των τιμών «θα βοηθήσει μόνο στην αναβολή των δύσκολων αποφάσεων», εκτίμησε ο Βακουλένκο.<br /><br />Υπάρχει άλλος ένας λόγος που η Μόσχα θα ελπίζει να συνεχιστεί ο πόλεμος: κάθε ημέρα σύγκρουσης εξαντλεί τα αποθέματα αμερικανικών όπλων στα οποία βασίζεται η Ουκρανία προκειμένου να αμυνθεί.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Politico: Γιατί ο Πούτιν είναι ο μεγαλύτερος κερδισμένος από τον πόλεμο στο Ιράν.

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν αναδεικνύεται στον μεγαλύτερο κερδισμένο από τον πόλεμο στο Ιράν, επισημαίνει σε ανάλυση το Politico. Στις αρχές του χρόν...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ στην εξουσία.Αναλυτές προειδοποιούν: «Είναι πιο επικίνδυνος από τον πατέρα του».

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/03/KHAMENEI-3-630x400.jpg" width="721" /><br /><br />Μετά τον θάνατο του Αλί Χαμενεΐ, ο γιος του, Μοτζτάμπα, ανακηρύχθηκε ο νέος Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν. Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι οι στενοί του δεσμοί με τους Φρουρούς της Επανάστασης (IRGC) και η σκληροπυρηνική του στάση σηματοδοτούν την απαρχή μιας νέας, επικίνδυνης εποχής.<br /><br />Το Ιράν εισήλθε σε μια περίοδο αβεβαιότητας.<br /><br />Μετά τον θάνατο του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ στα τέλη Φεβρουαρίου, η Συνέλευση των Εμπειρογνωμόνων ανακοίνωσε επίσημα την Κυριακή, 8 Μαρτίου, τον διορισμό του δευτερότοκου γιου του, Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, ως τρίτου Ανώτατου Ηγέτη της Ισλαμικής Δημοκρατίας.<br /><br />Σε ηλικία 56 ετών, ο Μοτζτάμπα αναλαμβάνει την απόλυτη εξουσία στο κράτος, τις ένοπλες δυνάμεις και το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, εν μέσω μιας υπαρξιακής σύγκρουσης που βρίσκεται στο αποκορύφωμά της.<br /><br />Παρόλο που δρούσε στο παρασκήνιο για δεκαετίες, αναλυτές της περιοχής προειδοποιούν ότι η άνοδός του σηματοδοτεί μια στροφή προς μια πιο επιθετική και προκλητική συγκέντρωση εξουσίας.<br />Ο «πρίγκιπας των σκιών» στο προσκήνιο<br /><br />Σε αντίθεση με τον πατέρα του, ο οποίος είχε υπηρετήσει σε διάφορα δημόσια αξιώματα πριν αναλάβει την ηγεσία, ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ δεν έχει εκλεγεί ποτέ σε καμία θέση.<br />]<br />Αντ’ αυτού, οικοδόμησε μια πανίσχυρη βάση εξουσίας στα μετόπισθεν:<br /><br />Ο θεματοφύλακας: Για περισσότερα από είκοσι χρόνια, λειτουργούσε ως ο de facto προσωπάρχης του πατέρα του, ελέγχοντας την πρόσβαση στον Ανώτατο Ηγέτη και διαχειριζόμενος τους πλέον ευαίσθητους φακέλους του καθεστώτος.<br /><br />Η διασύνδεση με τους Φρουρούς της Επανάστασης: Οι αναλυτές επισημαίνουν τους βαθιούς, ισόβιους δεσμούς του με το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC).<br /><br />Η επίλεκτη αυτή δύναμη ήταν η πρώτη που του ορκίστηκε απόλυτη πίστη τη Δευτέρα 09/03, επιβεβαιώνοντας ότι το νέο καθεστώς πιθανότατα θα θέσει σε προτεραιότητα τις πολιτικές ασφάλειας και στρατιωτικής ισχύος.<div><br />Γιατί οι αναλυτές βλέπουν μια μεγαλύτερη απειλή<br /><br />Εμπειρογνώμονες για τη Μέση Ανατολή εκτιμούν ότι ο Μοτζτάμπα ενδέχεται να αποδειχθεί πιο επικίνδυνος από τον προκάτοχό του για τρεις βασικούς λόγους:<br /><br />Σκληροπυρηνική ιδεολογία: Έχοντας χάσει αρκετά μέλη της οικογένειάς του, συμπεριλαμβανομένου του πατέρα και της μητέρας του, στα πλήγματα της 28ης Φεβρουαρίου, ο Μοτζτάμπα αναμένεται να καθοδηγηθεί από ένα δόγμα εκδίκησης και ανθεκτικότητας.<br /><br />Αναφορές δείχνουν ότι είναι απίθανο να επιδείξει τη διπλωματική ευελιξία που εφάρμοζε περιστασιακά ο πατέρας του.<br /><br />Η πυρηνική πορεία: Με το καθεστώς να δέχεται συνεχή στρατιωτική πίεση, οι ειδικοί εικάζουν ότι ο Μοτζτάμπα ίσως επιταχύνει την απόκτηση πυρηνικών όπλων ως έσχατο μέσο αποτροπής έναντι μελλοντικών πληγμάτων από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.<br /><br />Εσωτερική καταστολή: Ο Μοτζτάμπα έχει βεβαρυμένο ιστορικό εμπλοκής στην καταστολή εσωτερικών διαφωνιών, που χρονολογείται από τις διαδηλώσεις του 2005 και του 2009.<br /><br />Οι ειδικοί τον περιγράφουν ως έναν ηγέτη που δεν πιστεύει στον λαό, αλλά στο απόλυτο θρησκευτικό διάταγμα που επιβάλλεται από τους Φρουρούς της Επανάστασης.<br /><br />Επιπλέον, πληροφορίες αναφέρουν ότι τραυματίστηκε σοβαρά στην επίθεση κατά την οποία σκοτώθηκε ο Χαμενεΐ, με αποτέλεσμα τον ακρωτηριασμό τουλάχιστον ενός εκ των κάτω άκρων του.</div><div><br />Η παγκόσμια αντίδραση<br /><br />Η διαδοχή έχει ήδη προκαλέσει την έντονη αντίδραση της Ουάσιγκτον.<br /><br />Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ χαρακτήρισε δημόσια τον διορισμό του Μοτζτάμπα ως απαράδεκτο, δηλώνοντας ότι οι ΗΠΑ επιθυμούν έναν ηγέτη που φέρνει αρμονία και ειρήνη, και όχι μια δυναστική διαδοχή.<br /><br />Παρά το γεγονός ότι η εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου, Κάρολαϊν Λέβιτ, απέρριψε τις αναφορές για εσωτερικές ρήξεις στην αμερικανική πολιτική ως «ανώνυμες ανοησίες», η κυβέρνηση παραμένει σε κατάσταση ύψιστου συναγερμού.<br /><br />Το Ισραήλ, με τη σειρά του, προειδοποίησε ότι θα συνεχίσει να στοχεύει οποιαδήποτε ηγεσία κατευθύνει τον συνεχιζόμενο πόλεμο εναντίον των πολιτών του.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ στην εξουσία.Αναλυτές προειδοποιούν: «Είναι πιο επικίνδυνος από τον πατέρα του».

Μετά τον θάνατο του Αλί Χαμενεΐ, ο γιος του, Μοτζτάμπα, ανακηρύχθηκε ο νέος Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν. Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι οι στενοί...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί ο πόλεμος στο Ιράν κάνει τη Ρωσία ζωτικά αναγκαία για την Κίνα.

<img height="139" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/03/cina-russia-putin-si-iran-polemos-ipa-trump-SLpress-825x574.jpg" width="728" /><br /><br /><b>ΛΥΓΕΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ</b><br />Η συνάντηση Τραμπ-Πούτιν στην Αλάσκα είχε τροφοδοτήσει μία φιλολογία ότι πρόθεση του Αμερικανού προέδρου ήταν με το άνοιγμά του να αποκολλήσει τον Ρώσο ομόλογό του από τον εναγκαλισμό με την Κίνα. Τα όσα μεσολάβησαν από τότε κατέδειξαν ότι η “συνεννόηση του Άνκορατζ” δεν είχε στρατηγικό βάθος ή τουλάχιστον δεν άντεξε στις πιέσεις εκ μέρους του αμερικανικού βαθέος κράτους.<br /><br />Η μαζική επίθεση των Αμερικανών-Ισραηλινών εναντίον του Ιράν, μετά την επέμβαση στη Βενεζουέλα και την πειρατεία εναντίον πλοίων του λεγόμενου “σκιώδους στόλου”, λειτούργησε εκ των πραγμάτων περίπου σαν χαριστική βολή. Οι όποιες προσδοκίες και η όποια εμπιστοσύνη είχε ο Πούτιν για τις προθέσεις του Τραμπ έχουν εξανεμιστεί, αν κι αυτό δεν σημαίνει ότι ο Ρώσος πρόεδρος θα αλλάξει δραματικά τη δημόσια στάση του απέναντι στον Αμερικανό ομόλογό του. Θα συσφίξει, όμως, περαιτέρω τη σχέση με την Κίνα.<br /><br />Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή εκ των πραγμάτων ωθεί και τη Μόσχα και το Πεκίνο σε μία στενότερη σύμπλευση. Μετά την εισβολή στην Ουκρανία και τις δυτικές κυρώσεις, η Ρωσία στάθηκε οικονομικά στα πόδια της κυρίως λόγω των μαζικών αγορών (με μεγάλες εκπτώσεις) ρωσικών υδρογονανθράκων από την Κίνα και την Ινδία. Τώρα, η εικόνα είναι σχεδόν αντίστροφη, επειδή η Κίνα αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα στο επίπεδο των προμηθειών της σε πετρέλαιο.<br /><br />Η πρώτη απώλεια ήταν η Βενεζουέλα. Επιπλέον, για όσο τουλάχιστον διαρκεί ο πόλεμος, οι ροές από το Ιράν έχουν συρρικνωθεί. Το ίδιο ισχύει και για τις προμήθειες από τον Κόλπο, λόγω του κλεισίματος των Στενών του Ορμούζ. Αν και η Κίνα διατηρεί τεράστια αποθέματα, έχει ζωτικό συμφέρον να βρει εναλλακτικές πηγές. Κι αυτές δεν είναι άλλες από την αύξηση των αγορών από τη Ρωσία και πετρελαιοπαραγωγές χώρες της Κεντρικής Ασίας.<br /><br />Η σινορωσική σύμπλευση<br /><br />Η Κίνα παραμένει προσεκτική στην κριτική της προς τις ΗΠΑ, αλλά δεν τρέφει αυταπάτες. Προετοιμάζεται, άλλωστε, εδώ και χρόνια για μία σύγκρουση με τους Αμερικανούς. Δεν αποκλείει ακόμα και το ενδεχόμενο με κάποια αφορμή να επιβληθούν και σ’ αυτήν κυρώσεις. Γι’ αυτό και το Πεκίνο επιχειρεί συστηματικά να ανοίξει νέες αγορές και ευρύτερα νέες δυνατότητες οικονομικής επέκτασης σε Ασία, Αφρική και Λατινική Αμερική. Γι’ αυτό και σταδιακά αλλά σταθερά μειώνει την έκθεσή της στο αμερικανικό δημόσιο χρέος, πουλώντας αργά αλλά σταθερά αμερικανικά ομόλογα.<br /><br />Προφανώς η Κίνα δεν υποτιμά καθόλου τη σημασία που έχουν για το εξαγωγικό της εμπόριο οι δυτικές αγορές, αλλά έχει συνείδηση ότι βρίσκεται σ’ ένα είδος ψυχρού πολέμου με τις ΗΠΑ. Οι Κινέζοι στήριξαν τη Ρωσία μετά το 2022, επειδή είχαν επίγνωση πως εάν αυτή γονάτιζε από τον οικονομικό πόλεμο που της είχε κηρύξει η Συλλογική Δύση, ο επόμενος στόχος θα ήταν οι ίδιοι. Η ανάσχεση της αμερικανικής ηγεμονίας, λοιπόν, είναι κοινός στρατηγικός στόχος Μόσχας-Πεκίνου, ο οποίος τροφοδοτεί τη διμερή συνεργασία τους.<br /><br />Και οι δύο ευρασιατικές δυνάμεις έχουν συνείδηση ότι πρέπει να διαχειριστούν με προσοχή τις ΗΠΑ, ώστε να αποτραπεί μια ανεξέλεγκτη κρίση, αλλά υπάρχουν και όρια. Κινέζοι και Ρώσοι έχουν επενδύσει στην εδραίωση ενός πολυπολικού διεθνούς συστήματος και στο πλαίσιο αυτού αντιλαμβάνονται τα εθνικά τους συμφέροντα. Είναι ενδεικτικό του βαθμού της προσέγγισης των δύο γιγάντων ότι Κίνα και Ρωσία συμμετείχαν πρώτη φορά σε κοινή στρατιωτική άσκηση το 2003. Από τότε έχουν πραγματοποιήσει περισσότερες από 100 κοινές ασκήσεις με τη συμμετοχή χερσαίων, αεροπορικών, θαλάσσιων, κυβερνοδυνάμεων και παραστρατιωτικών δυνάμεων. Αυτό το υψηλό επίπεδο κοινής στρατιωτικής δραστηριότητας αναμφισβήτητα δημιουργεί δεσμούς και μεταξύ των δύο ενόπλων δυνάμεων και ευρύτερα των δύο κρατικών μηχανισμών.<div><br />Ευάλωτη στο θαλάσσιο μέτωπο η Κίνα<br /><br />Παρά τις προσπάθειές του να αναπτύξει ναυτικές βάσεις στον Ινδικό, το Πεκίνο έχει επίγνωση ότι το εξωτερικό του εμπόριο (εισαγωγές και εξαγωγές) είναι ευάλωτο σ’ έναν αμερικανικό ναυτικό αποκλεισμό. Νότια Κορέα, Ιαπωνία, Ταϊβάν και Φιλιππίνες –όλες περισσότερο ή λιγότερο ενταγμένες στο αμερικανικό σύστημα συμμαχιών– συγκροτούν έναν κλοιό στο θαλάσσιο μέτωπο. Δεδομένου ότι οι ΗΠΑ είναι ο κυρίαρχος των ωκεανών, γίνεται κατανοητή η προσπάθεια του Πεκίνου να αποκτήσει κάποιο θαλάσσιο στρατηγικό βάθος στη Νότια Σινική Θάλασσα, δημιουργώντας τεχνητά νησιά και στρατιωτικές βάσεις. Για τον ίδιο λόγο, οι Κινέζοι ενισχύουν με ταχύ ρυθμό το Πολεμικό Ναυτικό τους και αναπτύσσουν πυραυλικά συστήματα ικανά να εμποδίσουν το αμερικανικό Ναυτικό από το να προβάλει την ισχύ του πλησίον των κινεζικών ακτών.<br /><br />Παρ’ όλα αυτά, η Κίνα είναι συγκριτικά τρωτή, επειδή δεν διαθέτει δικές της πηγές ενέργειας και αρκετές δικές της πρώτες ύλες ζωτικές για τη βιομηχανία της. Όλα αυτά εισάγονται κατά κανόνα μέσω των θαλάσσιων οδών, τις οποίες σε πολύ μεγάλο βαθμό ελέγχει, λόγω και της γεωγραφίας στην περιοχή, ο αμερικανικός στόλος. Είναι προφανές ότι, σε περίπτωση σύγκρουσης, ο αναπόφευκτος αποκλεισμός της θα είχε τεράστιο, εάν όχι καταστροφικό, κόστος για την Κίνα.<br /><br />Στην πραγματικότητα, αυτό που μένει ως εναλλακτική οδός για την τροφοδοσία της με ενέργεια, πρώτες ύλες, ακόμα και με τα αναγκαία τρόφιμα για να θρέψει τον πληθυσμό της είναι ο ηπειρωτικός δρόμος στην Ευρασία, ο οποίος εξαρτάται από τη Ρωσία. Το Πεκίνο, λοιπόν, έχει ζωτικούς λόγους να επιδιώκει στενή εταιρική σχέση με τη Μόσχα. Ο “Νέος Δρόμος του Μεταξιού”, που περιλαμβάνει γιγαντιαίες επενδύσεις σε υποδομές και παροχή δανείων για την ανάπτυξη νέων χερσαίων οδικών αξόνων προς τη Δύση μέσω της Κεντρικής Ασίας, δεν είναι μόνο ένα επενδυτικό σχέδιο. Είναι ταυτοχρόνως και δημιουργία εναλλακτικού εμπορικού δρόμου.<br /><br />Ένας πρόσθετος λόγος για τον οποίο η Κίνα έχει ανάγκη τη Ρωσία είναι ότι σταδιακά ανοίγει ο “Αρκτικός Δρόμος” από τον Βόρειο Ειρηνικό προς την Ευρώπη και τον Ατλαντικό. Ο Αρκτικός Δρόμος, που ελέγχεται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τη Ρωσία, λόγω της τεράστιας βόρειας ακτογραμμής της, ανοίγει αφενός λόγω της Κλιματικής Αλλαγής που λιώνει σιγά-σιγά τους πάγους, αλλά και λόγω της κατασκευής σύγχρονων παγοθραυστικών από τη Ρωσία, τα οποία μπορούν να μεταφέρουν σε πολύ συντομότερο χρόνο φορτία από και προς την Κίνα. Σημειωτέον ότι ο “Αρκτικός Δρόμος” από Κίνα σε Ευρώπη διαρκεί τον μισό χρόνο σε σύγκριση με τον δρόμο μέσω Ινδικού και Σουέζ.</div><div><br />Ηχηρό καμπανάκι για την Κίνα<br /><br />Αν όλα αυτά ωθούσαν το Πεκίνο να συνεργαστεί με τη Μόσχα, ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή και η απώλεια (μόνιμη και προσωρινή) πηγών προμήθειας πετρελαίου και φυσικού αερίου είναι ένα ηχηρό καμπανάκι για την κινέζικη ηγεσία. Το ίδιο και ο τορπιλισμός της ιρανικής φρεγάτας από αμερικανικό υποβρύχιο στη Σρι Λάνκα. Όσο κι αν οι Κινέζοι δεν θέλουν να εξαρτηθούν από τη Ρωσία, έχουν συνείδηση πως αυτή είναι η ασφαλέστερη πηγή για την ενεργειακή τους ασφάλεια.<br /><br />Μπορεί, λοιπόν, επισήμως να μην υπάρχει συμμαχία Μόσχας-Πεκίνου, αλλά στην πράξη είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού η de facto συμμαχία, η οποία στηρίζεται όχι μόνο στη συμπληρωματικότητα των δύο οικονομιών, αλλά και στο κοινό γεωστρατηγικό συμφέρον. Αν και η Κίνα έχει σημαντικά ενισχυθεί στο στρατιωτικό επίπεδο, παραμένει ποιοτικά κατώτερη από τη Ρωσία και τις ΗΠΑ ειδικά στα πυρηνικά όπλα. Εμμέσως, λοιπόν, έχει ανάγκη το ισχυρό ρωσικό πυρηνικό οπλοστάσιο για να εξισορροπήσει δυνάμει το αμερικανικό. Με την επίθεση, μάλιστα, εναντίον του Ιράν, ο Τραμπ όχι μόνο δεν χαλάρωσε τον σινορωσικό δεσμό, αλλά τον ενίσχυσε όσο ποτέ άλλοτε.<br /><br />Περιττό να υπογραμμίσουμε ότι η άτυπη συμμαχία Ρωσίας-Κίνας θέτει τη βάση για τη συγκρότηση μίας υπέρ-υπερδύναμης σε στρατιωτικό-οικονομικό επίπεδο με αντίστοιχο πολιτικό βάρος, η οποία και αναπόφευκτα θα κυριαρχήσει στην Ευρασία. Όπως, μάλιστα, έχουν διδάξει οι κλασικοί της γεωπολιτικής, όποιος κυριαρχεί στην Ευρασία έχει βάση για να κυριαρχήσει στον κόσμο, παρότι οι ΗΠΑ, με τη συνδρομή και των υπόλοιπων Δυτικών, παραμένουν οι κυρίαρχοι των ωκεανών. Δεν έχουν, όμως, καταφέρει να διεισδύσουν και να εδραιωθούν στην καρδιά της Ευρασίας. Υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν το Αφγανιστάν, ενώ δεν έχουν βρει αξιόλογα ερείσματα στην Κεντρική Ασία.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γιατί ο πόλεμος στο Ιράν κάνει τη Ρωσία ζωτικά αναγκαία για την Κίνα.

ΛΥΓΕΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ Η συνάντηση Τραμπ-Πούτιν στην Αλάσκα είχε τροφοδοτήσει μία φιλολογία ότι πρόθεση του Αμερικανού προέδρου ήταν με το άνοιγμά ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πυρηνικά κατά του Ιράν από το Ισραήλ; ( Ρώσος αναλυτής.)

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://assets.voria.gr/cdn/ff/yAYQ_kut8lMcPSzdwEul4cxt8df3ngcPupvZWCdkWKQ/1730060382/public/2024-10/iran-israel.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="825" data-original-width="1100" height="150" src="https://assets.voria.gr/cdn/ff/yAYQ_kut8lMcPSzdwEul4cxt8df3ngcPupvZWCdkWKQ/1730060382/public/2024-10/iran-israel.jpg" width="672" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Θα εξαπολύσει το Ισραήλ πυρηνικό πλήγμα στο Ιράν; Αυτό είναι επί του παρόντος το κύριο ερώτημα σχετικά με τον πόλεμο Ισραήλ-ΗΠΑ εναντίον του Ιράν.</span></h3>Του <a href="https://rusvesna.su/news/1773057616"><b>Εβγκένι Χαλίλοφ</b></a><br />Προφανώς, το Ισραήλ και οι ΗΠΑ δεν έχουν την ικανότητα να αντικαταστήσουν το ιρανικό «καθεστώς» μόνο με αεροπορικές επιθέσεις. Κανείς δεν έχει κερδίσει ποτέ πόλεμο με αυτόν τον τρόπο. Η νίκη απαιτεί έναν στρατό επί του εδάφους, αλλά δεν υπάρχουν ακόμη ενδείξεις ότι κάποιος είναι πρόθυμος να γίνει ουσιαστικά βορά για τα κανόνια για το Ιράν (το οποίο έχει το μέγεθος της Δυτικής Ευρώπης και πληθυσμό 90 εκατομμυρίων). Ως εκ τούτου, κάθε είδους άνθρωποι εγείρουν επανειλημμένα την πιθανότητα πυρηνικής επίθεσης στο Ιράν.<br /><br />Οι ΗΠΑ είναι απίθανο να συμφωνήσουν με αυτό, καθώς για την κυβέρνηση Τραμπ, θα έμοιαζε με πολιτική αυτοκτονία, ειδικά πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές για τη Βουλή των Αντιπροσώπων (τον Νοέμβριο του 2026). Αλλά το Ισραήλ, το οποίο ιστορικά έχει την τάση να αντιδρά υπερβολικά στις απειλές, θα μπορούσε, θεωρητικά, υπό ορισμένες συνθήκες.<br /><br />Η απόσταση από την Τεχεράνη μέχρι το Τελ Αβίβ (περίπου 1.500 χιλ. χλμ.) επιτρέπει σε κάποιον να ελπίζει, με κάποια παρέκκλιση, ότι η χρήση τακτικών πυρηνικών κεφαλών θα έχει ελάχιστες συνέπειες για το Ισραήλ.<br /><br />Το πρόβλημα είναι ότι οι υπόγειες στρατιωτικές βάσεις του Ιράν (τουλάχιστον δέκα είναι γνωστές) είναι διάσπαρτες σε όλη τη χώρα. Αυτό σημαίνει ότι για να τις καταστρέψει, το Ισραήλ θα πρέπει να χρησιμοποιήσει πολυάριθμες πυρηνικές κεφαλές. Οι στρατιωτικές βάσεις φέρεται να έχουν βάθος έως και 500 μέτρα. Η πλήξη στόχων σε τέτοιο βάθος είναι πολύ δύσκολη, ακόμη και με πυρηνικά όπλα.<br /><br />Μια συμβατική βόμβα που πυροδοτείται από καταφύγιο μπορεί να διαπεράσει περίπου 60 μέτρα εδάφους, επομένως θεωρητικά, 8-10 τέτοιες βόμβες θα έπρεπε να τοποθετηθούν σε έναν μόνο κρατήρα για να διαπεράσουν 500 μέτρα. Μια πυρηνική κεφαλή 10 κιλών, από την άλλη πλευρά, μπορεί να διαπεράσει περίπου 200 μέτρα εδάφους. Επομένως, για να διαπεράσει 500 μέτρα, θα απαιτούνταν μια πυρηνική κεφαλή περίπου 25 kt. Αυτό είναι περίπου διπλάσιο από την απόδοση της πυρηνικής βόμβας που έπεσε στη Χιροσίμα (13 κιλοτόνοι).<br /><br />Ωστόσο, οι ιρανικές στρατιωτικές βάσεις βρίσκονται κυρίως κάτω από βράχους, όχι μόνο υπόγεια, επομένως πιθανότατα χρειάζονται πιο ισχυρά βλήματα. Επιπλέον, ένα πυρηνικό όπλο θα μπορούσε να πλήξει μόνο ορισμένες από τις εκτεταμένες υπόγειες οχυρώσεις του Ιράν, αλλά όχι όλες.<br />Μπορεί ή δεν μπορεί;<br /><br />Το επόμενο ερώτημα: η χρήση πυρηνικών όπλων (ενός ή περισσότερων —δεν έχει σημασία) εγγυάται αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν; Αυτό είναι επίσης αμφίβολο, καθώς η ηγεσία της χώρας θα επιβίωνε τουλάχιστον εν μέρει —όπως συμβαίνει τώρα— με τη διατήρηση της συνέχειας της εξουσίας. Επίσης, ο ιρανικός πληθυσμός είναι απίθανο να είναι ευγνώμων στο Ισραήλ για τις πυρηνικές επιθέσεις και την ακτινοβολία. Αντίθετα, θα έστρεφε τον λαό έντονα εναντίον του Ισραήλ. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για τα γύρω κράτη — Τουρκία, ΗΑΕ, Σαουδική Αραβία και άλλα.<br /><br />Αλλά ας υποθέσουμε ότι το Ισραήλ, έχοντας χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα, με κάποιο τρόπο θα αποκτήσει τον έλεγχο του Ιράν. Τότε το Ιράν και τα γύρω κράτη θα έπρεπε να ζουν και να παράγουν αγαθά, συμπεριλαμβανομένου του πετρελαίου, σε ένα περιβάλλον που επηρεάζεται από την ακτινοβολία. Πόσο ελκυστικό θα ήταν αυτό το πετρέλαιο και άλλα αγαθά για τους αγοραστές; Ποιος θα τα αγόραζε;<br /><br />Τελικά, συνοψίζοντας, είναι πολύ πιθανό να μην υπάρξουν πυρηνικά πλήγματα στο Ιράν. Παραμένει μια μικρή πιθανότητα, αλλά είναι πολύ χαμηλή. Το πιο πιθανό σενάριο είναι ότι το Ισραήλ και οι ΗΠΑ, έχοντας ξοδέψει το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων και των πυρομαχικών τους στον πόλεμο, απλώς θα κηρύξουν τη νίκη, λέγοντας: «Καταστρέψαμε το στρατιωτικό δυναμικό του Ιράν, στερώντας τους την ικανότητα να απειλούν τον κόσμο για πολλά χρόνια».<br /><br />Αυτό συνέβη το 2025, μετά τον Πόλεμο των 12 Ημερών. Όπως λένε, δεν είναι η πρώτη φορά. Για το Ιράν, αρκεί απλώς να επιβιώσει, κάτι που έχει κάνει πολλές φορές από την επανάσταση του 1979. Δεν είναι επίσης η πρώτη φορά.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πυρηνικά κατά του Ιράν από το Ισραήλ; ( Ρώσος αναλυτής.)

Θα εξαπολύσει το Ισραήλ πυρηνικό πλήγμα στο Ιράν; Αυτό είναι επί του παρόντος το κύριο ερώτημα σχετικά με τον πόλεμο Ισραήλ-ΗΠΑ εναντίον του...

Διαβάστε την συνέχεια

Αυτό ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ προστατεύει το σύστημα PATRIOT στην Κάρπαθο.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcR8qKyyEXxbHR3OQFnzbj66IMZJLQddoDBFYQ&s" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="160" data-original-width="316" height="101" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcR8qKyyEXxbHR3OQFnzbj66IMZJLQddoDBFYQ&s" width="683" /></a></div><div><br /></div>“Όταν η λογική έχει φύγει από το δωμάτιο” [ή “τι θα ακούσω ακόμα από ‘σένα απορώ”] – Πρόσφατα έγινε γνωστό, όχι από κάποιον κατάσκοπο ή τον εχθρό… μόνοι μας το είπαμε και μάλιστα έχοντας διαρρεύσει από τον… βασικότερο φύλακα του μυστικού, ότι ΘΑ μετακινηθεί μια πυροβολαρχία PATRIOT στην Κάρπαθο! (Ένα θαυμαστικό μόνο, γιατί διαφορετικά όλο το υπόλοιπο κείμενο θα έπρεπε να είχε μόνο αυτά…)<br /><br />Σε πολλούς ενδεχόμενα αυτή η κίνηση να μοιάζει δόκιμη… Εξάλλου, οι διθύραμβοι ήταν και παραμένουν στην ημερήσια διάταξη. Όμως, από επιχειρησιακής απόψεως, στην πραγματικότητα είναι πέρα για πέρα λανθασμένη επιλογή. Ξεχνάμε το γεγονός ότι η Κάρπαθος είναι ένα νησί με έντονο ανάγλυφο, περιορισμένο οδικό δίκτυο και μακριά από κάθε πρόβλεψη επιμελητείας και ανεφοδιασμού. Για όσους δεν καταλαβαίνουν το τελευταίο, απλά θα πούμε πως για οποιαδήποτε βλάβη, η οποία δεν έχει προβλεφθεί εκ των προτέρων και απαιτεί ακόμα και το πλέον «ταπεινό» ανταλλακτικό, θα πρέπει να στήνεται μια ολόκληρη αεροπορική επιχείρηση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.<br /><br />Αν θέλουν το ανταλλακτικό ή/και το προσωπικό να φτάσει… πριν τον επόμενο πόλεμο. Επίσης, δεν συζητάμε καν ότι σε περίπτωση που απαιτηθεί, θα είναι εξαιρετικά δύσκολο, ή και αδύνατο, να μεταφερθεί σε λογικό χρόνο η πυροβολαρχία σε εναλλακτικές θέσεις Πάμε όμως λίγο και στα τεχνικά. Θα σημειώσουμε ότι όλα τα στοιχεία προέρχονται από εξωτερικές και ανοικτές πηγές (open source) και δεν βασίζονται σε επίσημα κείμενα. Συνεπώς, οι αριθμοί και οι τακτικές που θα αναφερθούν δηλώνονται με επιφύλαξη – αλλά έχουμε μια αίσθηση ότι είμαστε γενικά σωστοί…<br /><br />Σύμφωνα με τον ιστότοπο της <a href="https://www.haf.gr/">Πολεμικής Αεροπορίας</a>, η χώρας μας διαθέτει το ραντάρ AN/MPQ-65, με αναφερόμενη μέγιστη (προσοχή στο μέγιστη…) εμβέλεια ραντάρ 170 χλμ., και κάλυψη 120ο. Σύμφωνα με ανοικτές πηγές όμως, οι δύο επιδόσεις δεν επιτυγχάνονται ποτέ ταυτόχρονα. Η τυπική κάλυψη είναι 90ο, (± 45ο από τον κύριο άξονα επίθεσης) και σε αυτήν επιτυγχάνεται η μέγιστη εμβέλεια. Η μέγιστη εμβέλεια εμπλοκής για τα κατευθυνόμενα βλήματα (Κ/Β) MIM-104D GEM είναι ~160 χλμ., ενώ για τα MIM-104A, ανοικτές πηγές την περιορίζουν στα 100+ χλμ.<br /><br />Υπόψη, εφόσον το MIM-104D GEM χρησιμοποιεί τεχνική “track-via-missile” (TVM, όπου ο πύραυλος μεταδίδει δεδομένα για τον στόχο στο ραντάρ της πυροβολαρχίας, αυξάνοντας την ακρίβεια της καθοδήγησης κατά την τερματική φάση – βλ. συνημμένο διάγραμμα) / ημιενεργού καθοδήγησης ραντάρ, είναι υποχρεωτικό το ραντάρ της πυροβολαρχίας να “βλέπει” και τον πύραυλο και τον στόχο.<br /><br />Το σημαντικότερο σημείο όμως αφορά στην απειλή. Η εκτίμηση κάθε λογικού ανθρώπου είναι μάλλον ότι δεν περιμένουμε αεροπορική επίθεση από τον Ιράν… αυτό πρέπει να είναι ξεκάθαρο και υπάρχουν λόγοι γι’ αυτό. Δεν είναι εύκολο! Όχι μόνο υπάρχουν χιλιάδες αντιαεροπορικά συστήματα και εκατοντάδες αεροσκάφη μεταξύ του Ιράν και της Ελλάδας, αλλά και μια δυνητική επίθεση θα έπρεπε να καλύψει απόσταση περίπου 2.000 χλμ., χωρίς ανεφοδιασμό!<br /><br />Συνεπώς, οι κύριες απειλές είναι οι δρόνοι (με εμβέλεια τουλάχιστον 2.500 χλμ. σε κάποιες εκδόσεις), των οποίων η απειλή είναι επιβεβαιωμένη, και η χρήση βαλλιστικών πυραύλων. Σύμφωνα με τα όσα λέει το Ιράν, υπάρχουν μερικές εκδόσεις βαλλιστικών πυραύλων οι οποίοι έχουν εμβέλεια που περιλαμβάνει και τη χώρα μας (στο σύνολό της). Όμως, μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει καταγεγραμμένη καμία σχετική εκτόξευση (μπορεί να υπάρχει και να έχει αναχαιτιστεί, χωρίς να έχει γίνει γνωστό). Σημειώνεται, ότι το ΝΑΤΟ χρησιμοποιεί σύστημα που ανιχνεύει τέτοιες εκτοξεύσεις και ενημερώνει σε πραγματικό χρόνο.<br /><br />It’s the speed stupid…<br /><br />Το πρόβλημα όμως δεν είναι τα βεληνεκή… είναι οι ταχύτητες! Τυπικά, μια πυροβολαρχία PATRIOT που λειτουργεί για αντιμετώπιση τακτικών βαλλιστικών πυραύλων (TBM: Tactical Ballistic Missile), βασίζεται σε αυτοματοποιημένα συστήματα (λόγω των μικρών χρόνων αντίδρασης). Ειδικότερα, δημιουργείται μια “DAL – Defended Asset List”, η οποία στην ουσία είναι ένας κατάλογος με στόχους «σημείου» και υψηλής αξίας, όπως λιμάνια, αεροδρόμια, κ.λπ.<br /><br />Φυσικά, όταν λέμε στόχους «σημείου» δεν εννοούμε σημειακούς, αλλά καταδεικνύεται η μεταστροφή της φιλοσοφίας από το δόγμα “τα προστατεύω όλα”, στο δόγμα “προστατεύω αυτά που έχουν αξία“. Η λογική αναχαίτισης είναι στενά συνδεδεμένη με αυτόν τον κατάλογο (DAL).<br /><br />Το σύστημα υπολογίζει συνεχώς το impact point, το σημείο πρόσκρουσης δηλαδή του βαλλιστικού πυραύλου και εφόσον αυτό συμπίπτει με σημείο εντός της DAL, προβαίνει στην αναχαίτισή του. Το πρόβλημα είναι ότι ένας βαλλιστικός πύραυλος που μπορεί να καλύψει 2.000 χλμ., κατά την τερματική του φάση κινείται με ταχύτητες πάνω από 6 Mach (έξι φορές η ταχύτητα του ήχου).<br /><br />Η σχετική ταχύτητα Κ/Β και βαλλιστικού μπορεί λοιπόν να ξεπερνά τα 10 με 15 Mach, πράγμα που σημαίνει ελάχιστο χρόνο αντίδρασης. Το τελευταίο είναι ιδιαίτερα σημαντικό για την κεφαλή του PATRIOT, η οποία δεν έχει σχεδιαστεί για τέτοιες ταχύτητες. Αυτή είναι και η εξήγηση για την αστοχία που φαίνεται ότι παρουσιάζουν, όχι ένα αλλά τρία K/B σε πρόσφατα βίντεο.<div><br />Αμείλικτα ερωτήματα<br /><br />Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο, είναι που ακριβώς βρίσκεται αυτή η DAL… Τυπικά, η πυροβολαρχία PATRIOT θα πρέπει να είναι πίσω από τους προστατευόμενους στόχους! Οπότε εδώ αρχίζουν τα αμείλικτα ερωτήματα: Όταν τοποθετείς ένα αντιαεροπορικό σύστημα στην Κάρπαθο, τι ακριβώς ελπίζεις να προστατεύσεις; Υπογραμμίζεται, ότι οι ταχύτητες αφορούν στην τερματική φάση και όχι στην φάση επανεισόδου, όπου στην τελευταία μιλάμε για ταχύτητες πάνω από 15 Mach.<br /><br />Το σύστημα PATRIOT δεν έχει σχεδιαστεί για κάτι τέτοιο. Γι’ αυτό και σε αυτές τις περιπτώσεις, το «όπλο επιλογής» είναι ένα καταδρομικό Arleigh Burke εξοπλισμένο με SM-6, το οποίο έχει πραγματικά αντιβαλλιστικές δυνατότητες.<br /><br />Συνεπώς, ούτε η Σούδα μπορεί να προστατευτεί (απόσταση περίπου 300 χλμ. μακράν εκτός φακέλου PATRIOT), ούτε τα Χανιά, ούτε το Ηράκλειο, ούτε και κάποια άλλη σημαντική εγκατάσταση ή πληθυσμιακό κέντρο. Αντίθετα, αποδυναμώνουμε άλλες καίριες περιοχές, όπως είναι η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη, όπου ζει και εργάζεται το 60 με 70% του πληθυσμού της χώρας, και οι οποίες αποτελούν και τον κορμό της οικονομικής δραστηριότητας.<br /><br />Επιπρόσθετα, παραβλέπουμε το γεγονός ότι το Ιράν μπορεί να χρησιμοποιήσει τον εναέριο χώρο της Τουρκίας για να εξαπολύσει τις επιθέσεις του (να σημειώσουμε ότι μόνο η Τουρκία είναι από τις ελάχιστες χώρες που έχουν γλυτώσει από συστηματικές επιθέσεις, παρότι υπάρχει αμερικανική βάση στο έδαφός τους, είτε με δρόνους είτε με βαλλιστικούς. Είμαστε σίγουροι ότι η Τουρκία θα θέλει ή θα μπορεί να αντιμετωπίσει έναν βαλλιστικό, ο οποίος θα κατευθύνεται προς την Αθήνα;<br />Κλείνοντας, η μετακίνηση των PATRIOT δείχνει και κάτι ακόμα. Πολύ πιο ευαίσθητο και κρίσιμο για την εθνική άμυνα. Ότι τα S-300 δεν λειτουργούν…</div><div><br /><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcR8qKyyEXxbHR3OQFnzbj66IMZJLQddoDBFYQ&s" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="160" data-original-width="316" height="324" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcR8qKyyEXxbHR3OQFnzbj66IMZJLQddoDBFYQ&s" width="640" /></a><br /><br />Το διάγραμμα κάλυψης (εμβέλεια ραντάρ – βεληνεκή Κ/Β MIM-104D GEM κατά διαφόρων τύπων στόχων) μίας πυροβολαρχίας Patriot που έχει αναπτυχθεί στην Κάρπαθο. Με κόκκινο χρώμα σημαίνεται η περιοχή κάλυψης κατά τακτικών βαλλιστικών πυραύλων (ΤΒΜ), με πορτοκαλί κατά μαχητικών, με κίτρινο κατά μεταγωγικών και γενικά μεγαλύτερου μεγέθους αεροσκαφών και με γαλάζιο η μέγιστη κάλυψη που παρέχει το ραντάρ (πηγή: Χ)<br /><br /><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div><br /><br />

Αυτό ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ προστατεύει το σύστημα PATRIOT στην Κάρπαθο.

“Όταν η λογική έχει φύγει από το δωμάτιο” [ή “τι θα ακούσω ακόμα από ‘σένα απορώ”] – Πρόσφατα έγινε γνωστό, όχι από κάποιον κατάσκοπο ή τον ...

Διαβάστε την συνέχεια