Άτακτη υποχώρηση. Περιορισμένα τα χτυπήματα των ΗΠΑ στο Ιράν... τον Μάρτιο. Ματαιώνεται η «αποφασιστική» επίθεση Trump.

<img height="112" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/7b5f679dcc44619e6c0f8d13797fbe00_XL.jpg?v=2" width="762" /><br /><br /><div>Δεν θεωρείται πιθανή μια ευρείας κλίμακας στρατιωτική επιχείρηση στο άμεσο μέλλον σύμφωνα με αξιωματούχους του Πενταγώνου <br /><br />Οι ΗΠΑ εμφανίζονται στρατιωτικά έτοιμες να πραγματοποιήσουν περιορισμένα πλήγματα κατά του Ιράν, ωστόσο απέχουν σημαντικά από την «αποφασιστική επίθεση» που επιδιώκει ο Αμερικανός πρόεδρος Donald Trump.<br />Σύμφωνα με αξιωματούχους του Πενταγώνου, ένα τέτοιο περιορισμένο χτύπημα θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί ακόμη και άμεσα, εφόσον δοθεί πολιτική εντολή, γράφει η Wall Street Journal.<br />Παρ’ όλα αυτά, δεν θεωρείται πιθανή μια ευρείας κλίμακας στρατιωτική επιχείρηση στο άμεσο μέλλον.<br />Οι ίδιες πηγές ξεκαθαρίζουν ότι μια πραγματικά αποφασιστική εκστρατεία εναντίον του Ιράν θα απαιτούσε πολύ ισχυρότερη περιφερειακή αεράμυνα, τόσο για την προστασία του Ισραήλ όσο και για τα αμερικανικά στρατιωτικά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Η κλιμάκωση ανησυχεί σοβαρά το Πεντάγωνο<br /><br />Το ενδεχόμενο μιας τέτοιας επιχείρησης συνοδεύεται από σοβαρούς κινδύνους κλιμάκωσης, καθώς οι τρέχουσες εκτιμήσεις δείχνουν ότι η Τεχεράνη θα απαντούσε με μέγιστη ισχύ πυρός.<br />Ήδη, οι ΗΠΑ διαθέτουν σημαντικά μέσα αεράμυνας στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένων αντιτορπιλικών ικανών να αναχαιτίζουν πυραυλικές απειλές.<br />Παράλληλα, ενισχύουν περαιτέρω την παρουσία τους με την ανάπτυξη πρόσθετων συστημάτων Patriot και THAAD σε στρατιωτικές βάσεις σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, μεταξύ των οποίων η Ιορδανία, το Μπαχρέιν, το Κουβέιτ, το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία.<br />Οι αμερικανικές στρατιωτικές αξιολογήσεις είναι σαφείς: σε περίπτωση ευρείας αεροπορικής εκστρατείας των ΗΠΑ, το Ιράν θα απαντούσε με μαζική χρήση βαλλιστικών πυραύλων μικρού και μεσαίου βεληνεκούς, στοχεύοντας τόσο αμερικανικές εγκαταστάσεις όσο και το Ισραήλ.<br />Η ενίσχυση αυτή δεν αφορά μόνο την προστασία αμερικανικών δυνάμεων, αλλά και τη δημιουργία ενός ευρύτερου πλέγματος άμυνας που θα μπορούσε να απορροφήσει τα πρώτα κύματα ιρανικών αντιποίνων.<br />Ωστόσο, ακόμη και αυτό το ενισχυμένο δίκτυο θεωρείται ανεπαρκές για να εγγυηθεί την ασφάλεια σε περίπτωση παρατεταμένης σύγκρουσης υψηλής έντασης.<br /><br />Θωράκιση αεράμυνας <br /><br />Το σενάριο αυτό εξηγεί γιατί η Ουάσιγκτον επιμένει στη θωράκιση της περιφερειακής αεράμυνας πριν από οποιαδήποτε κλιμάκωση.<br />Την ίδια στιγμή, και τα κράτη του Κόλπου κινούνται προληπτικά.<br />Η Σαουδική Αραβία σύμφωνα με αξιωματούχο της περιοχής, έχει προμηθευτεί επτά συστοιχίες THAAD, αρκετές από τις οποίες έχουν ήδη παραδοθεί, ενισχύοντας περαιτέρω το πλέγμα άμυνας απέναντι σε ενδεχόμενη ιρανική απάντηση.<br />Συνολικά, η εικόνα που διαμορφώνεται είναι σαφής: οι ΗΠΑ διαθέτουν την ικανότητα για περιορισμένη στρατιωτική δράση, αλλά η προοπτική μιας σύντομης, «καθαρής» και αποφασιστικής νίκης παραμένει εξαιρετικά αμφίβολη και δυνητικά εκρηκτική για ολόκληρη την περιοχή.<br /><br />Η περιορισμένη δράση αντί για γενικευμένο πόλεμο δεν αποκλείει την ανεξέλεγκτη κλιμάκωση <br /><br />Το συνολικό πλαίσιο δείχνει ότι η Ουάσιγκτον εξετάζει κυρίως σενάρια περιορισμένης στρατιωτικής δράσης, τα οποία θα είχαν περισσότερο χαρακτήρα προειδοποίησης ή αποτροπής, παρά στρατηγικής ανατροπής της ισορροπίας.<br />Ένα τέτοιο χτύπημα θα στόχευε πιθανότατα σε επιλεγμένες στρατιωτικές υποδομές, με στόχο να σταλεί μήνυμα ισχύος χωρίς να ξεπεραστεί το κατώφλι ενός πλήρους πολέμου.<br />Ωστόσο, η εμπειρία της περιοχής δείχνει ότι ακόμη και τα «περιορισμένα» πλήγματα ενέχουν τον κίνδυνο ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης.<br />Το Ιράν έχει επανειλημμένα καταστήσει σαφές ότι δεν πρόκειται να αποδεχθεί πλήγματα χωρίς απάντηση, γεγονός που περιορίζει δραστικά τα περιθώρια ελιγμών της αμερικανικής πλευράς.<br /><br />Εύθραυστο ισοζύγιο<br /><br />Συνολικά, η εικόνα που διαμορφώνεται είναι αυτή ενός εύθραυστου στρατιωτικού ισοζυγίου.<br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν την επιχειρησιακή δυνατότητα να δράσουν άμεσα, αλλά όχι την πολιτική και στρατηγική βεβαιότητα που θα απαιτούσε μια αποφασιστική εκστρατεία.<br />Αντίστοιχα, το Ιράν διαθέτει τα μέσα για να προκαλέσει σοβαρό κόστος σε περίπτωση επίθεσης, λειτουργώντας ως ισχυρός αποτρεπτικός παράγοντας.<br />Σε αυτό το περιβάλλον, η επιλογή της περιορισμένης δράσης φαντάζει ως η λιγότερο επικίνδυνη — αλλά όχι απαραίτητα ασφαλής — λύση, σε μια περιοχή όπου κάθε στρατιωτική κίνηση μπορεί να λειτουργήσει ως σπίθα για μια πολύ ευρύτερη ανάφλεξη.<br /><br />Khamenei: Περιφερειακός πόλεμος σε οποιοδήποτε χτύπημα<br /><br />Νωρίτερα ο Ανώτατος Ηγέτης του Ιρ΄ν Ayatollah Ali Khamenei απαντώντας στο πολεμικό τελεσίγραφο του Trump προειδοποιεί ότι αν οι ΗΠΑ επιτεθούν, η σύγκρουση θα μετατραπεί σε περιφερειακό πόλεμο.<br />Πρόκειται για την πιο άμεση και σκληρή απειλή που έχει διατυπώσει μέχρι σήμερα ο 86χρονος ηγέτης.<br />Η Τεχεράνη ξεκαθαρίζει ότι σε περίπτωση επίθεσης, θα στοχεύσει το Ισραήλ και αμερικανικούς στρατιωτικούς πόρους στη Μέση Ανατολή.<br />Παρ’ όλα αυτά, ο Trump εμφανίζεται να δηλώνει ότι το Ιράν «μιλά σοβαρά» με την Ουάσινγκτον, ενώ ταυτόχρονα υιοθετεί ξανά έναν υπερ-μαξιμαλιστικό λόγο: αποδεχθείτε τους όρους μου ή ετοιμαστείτε για μια συνολική εκστρατεία αποδόμησης του πολιτικού σας συστήματος.<br />Οι απειλές αυτές έχουν προκαλέσει κύματα αγωνίας σε ολόκληρη την περιοχή.<br />Ακόμη και η ηγεσία του Ισραήλ –με πρώτο τον Netanyahu– φοβάται μια μακρόχρονη και αιματηρή σύγκρουση με απρόβλεπτες συνέπειες.<br />Οι αναλύσεις των υπηρεσιών πληροφοριών δείχνουν ότι το ιρανικό καθεστώς δεν βρίσκεται στο χείλος της κατάρρευσης.<br />Αντιθέτως, μια εξωτερική επίθεση θα μπορούσε να λειτουργήσει συσπειρωτικά, ακυρώνοντας κάθε εσωτερική πίεση.<br />Η ιστορία άλλωστε είναι αμείλικτη: κανένα ανθεκτικό καθεστώς δεν κατέρρευσε αποκλειστικά από εξωτερικούς βομβαρδισμούς.<br /><br />Το Ισραήλ βλέπει επίθεση …τον Μάρτιο<br /><br />Εξάλλου ο αρχηγός του Επιτελείου των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων (IDF), Αντιστράτηγος Eyal Zamir πραγματοποίησε μια σειρά συζητήσεων το Σαββατοκύριακο (31/1 -1/2) με Αμερικανούς αξιωματούχους , σύμφωνα με τους Times of Israel.<br />Το Ισραήλ βρίσκονται σε υψηλή επιφυλακή και έχουν πραγματοποιήσει προετοιμασίες τις τελευταίες εβδομάδες, αφότου ο Trump απείλησε με στρατιωτική δράση κατά του Ιράν, με φόντο τις δολοφονίες διαδηλωτών από το καθεστώς.<br />Οι ΗΠΑ έχουν επίσης μετακινήσει στρατιωτικά μέσα στη Μέση Ανατολή, ενισχύοντας τη διαθέσιμη ισχύ πυρός και τις αμυντικές δυνατότητες στην περιοχή.<br />Την περασμένη εβδομάδα, ο Zamir συναντήθηκε με τον Αρχηγό της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ, Ναύαρχο Brad Cooper, στο Ισραήλ, στο πλαίσιο των προσπαθειών μεταξύ των στρατών που θα συντονιστούν ενόψει μιας πιθανής αμερικανικής επίθεσης στο Ιράν.<br />Το Ισραήλ ζητά να λάβει επαρκή προειδοποίηση από τις ΗΠΑ πριν από πιθανά χτυπήματα στο Ιράν, ώστε να μπορέσουν να προετοιμαστούν αμυντικά και να ενημερώσουν το ισραηλινό κοινό.<br />Σύμφωνα με αξιωματούχους της ισραηλινής πλευράς αμερικανικές επιθέσεις στο Ιράν αναμένονται περί τα τέλη Μαρτίου. <br />Πάντως αρκετοί αναλυτές δείχνουν δύσπιστοι με τις ισραηλινές εκτιμήσεις για στοχευμένα πλήγματα σε διάστημα δύο μηνών ενώ υπάρχει τόσο μεγάλη συσσώρευση στρατιωτικών πόρων των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή.</div><div>  <br /><img height="640" src="https://www.bankingnews.gr/image/wsj_7.JPG" width="564" /><br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Άτακτη υποχώρηση. Περιορισμένα τα χτυπήματα των ΗΠΑ στο Ιράν... τον Μάρτιο. Ματαιώνεται η «αποφασιστική» επίθεση Trump.

Δεν θεωρείται πιθανή μια ευρείας κλίμακας στρατιωτική επιχείρηση στο άμεσο μέλλον σύμφωνα με αξιωματούχους του Πενταγώνου Οι ΗΠΑ εμφανίζοντα...

Διαβάστε την συνέχεια

Ίμια, το πρελούντιο των ελληνικών υποχωρήσεων έναντι της Τουρκίας.

<img height="123" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2026/01/%CE%99%CE%9C%CE%99%CE%91.jpeg" width="781" /><br /><br /><b>ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΡΑΒΙΔΑΣ</b><br />Η κεντρική φωτογραφία είναι από “παράνομη” υπέρπτηση των Iμίων από 4άδα ελληνικών F-16, σε απόκρυψη από το ελληνικό ΣΑΕ (Σύστημα Αεροπορικού Ελέγχου)…<br /><br />Την εθνική ήττα των Ιμίων, ακολούθησαν το φιάσκο των S-300, η παράδοση Οτσαλάν, το διπλωματικό ναυάγιο της Μαδρίτης και του Ελσίνκι όπου αναγνωρίστηκαν αντίστοιχα στην Τουρκία «νόμιμα, ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα στο Αιγαίο» και «εκκρεμείς συνοριακές διάφορες και συναφή ζητήματα», η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του Σμηναγού Ηλιακή (23 Μαΐου 2006) άνωθεν του Καρπάθιου πελάγους και η πρόσφατη υποχώρηση στην Κάσο.<br /><br />Στο αεροπορικό πεδίο, το πρελούντιο των Ιμίων με κατακλείδα τη ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ Ηλιάκη (το “σύντομο ανέκδοτο της ελληνικής δικαιοσύνης” τη χαρακτήρισε “ατύχημα”), είχε ως απότοκο, να διολισθήσουμε σταδιακά από τις σκληρές εμπλοκές, στο λεγόμενο «νατοϊκό Air Policing», όπου οι Έλληνες Ιπτάμενοι υποχρεωθήκαν να συνοδεύουν «με τα κιάλια» τα τουρκικά μαχητικά, παραμένοντας σε μακρινή απόσταση για το φόβο εμπλοκής και νέας κρίσης.<div><br />Στην ερώτηση λοιπόν εάν οι νησίδες Ίμια αποτελούν τμήμα της ελληνικής επικράτειας, η επίσημη απάντηση του Υπουργείου Εσωτερικών, είναι καταφατική.</div><div><br />Στην ερώτηση εάν τα πληρώματα των μαχητικών αεροσκαφών ενθαρρύνονται από τον Οργανισμό της ΠΑ και των ΕΔ, να υπερίπτανται άνωθεν των Ιμίων, η απάντηση είναι «ΟΧΙ».<br /><br />Στην επόμενη ερώτηση εάν θα έπρεπε να επιτρέπεται στα πληρώματα της ΠΑ να υπερίπτανται άνωθεν των Ιμίων στη βάση των εν ισχύι Θεσμικών Κειμένων των ΕΔ, η απάντηση είναι «ΝΑΙ».</div><div><br />Ωστόσο, στην πράξη και την καθημερινή επιχειρησιακή πραγματικότητα, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ στα μαχητικά της ΠΑ ακόμη και να προσεγγίσουν, απόδειξη ότι τμήμα της Ελληνικής Επικράτειας έχει de facto καθεστώς γκρίζας ζώνης. Μια υποχώρηση και ένα «γκριζάρισμα», που εμπέδωσε την τουρκική στρατηγική της “ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΧΡΗΣΙΚΤΗΣΙΑΣ”…</div><div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ίμια, το πρελούντιο των ελληνικών υποχωρήσεων έναντι της Τουρκίας.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΡΑΒΙΔΑΣ Η κεντρική φωτογραφία είναι από “παράνομη” υπέρπτηση των Iμίων από 4άδα ελληνικών F-16, σε απόκρυψη από το ελληνικό ΣΑΕ (...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Διαμάχη του Αιγαίου: Μια βαθιά βουτιά στο μυαλό των Τούρκων στρατηγών.

<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEid2Gh-qcqgAbGV5gDvRZPdqYgAfuMGK3ChdpzzhwuNePb1DnpvNEjSkwa3NewTu7-Q0_LrJCJx_O5w_sZwPYcMRKGX86Hx2kGtKPfz01USxEjEGTLUFSR9NEWXcN1GWg2O04ZgkE-mNO6Beh9eGG2hSGB9ks6zSArVAXXovm0fL05Euv58zYnFa24qLGUg/s631/ERDOGAN-MHTSOTAKIS-NETANYAHU-XRISTODOYLIDHS%20(1)%20(1)%20(1).jpg"><img border="0" height="130" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEid2Gh-qcqgAbGV5gDvRZPdqYgAfuMGK3ChdpzzhwuNePb1DnpvNEjSkwa3NewTu7-Q0_LrJCJx_O5w_sZwPYcMRKGX86Hx2kGtKPfz01USxEjEGTLUFSR9NEWXcN1GWg2O04ZgkE-mNO6Beh9eGG2hSGB9ks6zSArVAXXovm0fL05Euv58zYnFa24qLGUg/w778-h130/ERDOGAN-MHTSOTAKIS-NETANYAHU-XRISTODOYLIDHS%20(1)%20(1)%20(1).jpg" width="778" /></a><br /><br />Στην κρυστάλλινη γαλάζια έκταση του Αιγαίου, όπου το θαλασσινό αλάτι αναμειγνύεται με τα καύσιμα αεριωθουμένων, ένα μοτίβο έχει επανεμφανιστεί τους τελευταίους δύο μήνες με ανησυχητική ακρίβεια. Για τους αναγνώστες στην Αθήνα ή την Κωνσταντινούπολη, οι τίτλοι υποδηλώνουν μια οικεία ιστορία: Ελλάδα και Τουρκία οδεύουν προς την αντιπαράθεση, επαναλαμβάνοντας μια παλιά αντιπαλότητα με σκληρή ρητορική. Αλλά αυτό το πλαίσιο χάνει την πιο αποκαλυπτική πραγματικότητα. Οι παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου λένε μια διαφορετική ιστορία: μια χορογραφία όπου η ρητορική και τα στρατιωτικά σήματα ανεβαίνουν και καταρρέουν σε προβλέψιμους κύκλους – ποτέ δεν πυροδοτούν ακριβώς την επέμβαση του ΝΑΤΟ, αλλά ποτέ δεν επιτρέπουν την πραγματική ηρεμία να επικρατήσει.<br /><br />Αυτό δεν είναι αρχαίο μίσος που βράζει. Είναι μια ιστορία «Ελεγχόμενης Κλιμάκωσης», όπου τα μυαλά των Τούρκων στρατηγών χρησιμοποιούν τα μέσα ενημέρωσης για να γράψουν ένα σενάριο και τα μαχητικά αεροσκάφη για να εκτελέσουν τις σκηνές. Πρόκειται για διαχειριζόμενες τριβές που λειτουργούν εντός προσεκτικά διατηρημένων ορίων - ένα σύστημα όπου και οι δύο κυβερνήσεις σηματοδοτούν αποφασιστικότητα στο εγχώριο κοινό, αποφεύγοντας ενέργειες που θα ανάγκαζαν μη αναστρέψιμη κλιμάκωση. Αυτός είναι ο συνηθισμένος κανόνας στο ελληνοτουρκικό παιχνίδι σκακιέρας, στο οποίο επιστρέψαμε μετά από ένα διάλειμμα σχεδόν δύο ετών σχετικής ηρεμίας.<br /><br />Η ρητορική άγκυρα: Προετοιμάζοντας το έδαφος<div><br />Το πιο σταθερό μοτίβο τον Δεκέμβριο του 2025 και τον Ιανουάριο του 2026 είναι η σκόπιμη αποσύνδεση της φλεγμονώδους γλώσσας από τη σωματική δράση. Την 1η Δεκεμβρίου, τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης γέμισαν τα ερτζιανά με καταδίκες του Έλληνα υπουργού Άμυνας Δένδια, ωστόσο αν κοιτάξετε τα ημερολόγια πτήσεων αεροπορικών παραβιάσεων από τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη και UAV που δημοσιεύθηκαν από το Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας (ΓΕΕΘΑ) κατέγραψαν μηδενική δραστηριότητα εκείνη την ημέρα. Ομοίως, στις 22 Ιανουαρίου – όταν τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης δημοσίευσαν τους πιο μαξιμαλιστικούς τίτλους τους («Η Αυτοκρατορία της Τουρκίας έρχεται – Το μέτωπο Ισραήλ-Ελλάδας θα καταρρεύσει!»)—Οι οθόνες των ραντάρ έδειχναν απόλυτη σιωπή: μηδέν παραβιάσεις.<br /><br />Αυτό δεν είναι τυχαίο. Πλημμυρίζοντας τον ψηφιακό χώρο με ρητορική υψηλής έντασης πριν αναλάβουν φυσική δράση, οι στρατηγοί δημιουργούν μια ψυχολογική βάση. «Αγκυροβολούν» τις προσδοκίες του κοινού, ικανοποιώντας τις εθνικιστικές εγχώριες εκλογικές περιφέρειες. Όταν τα αεροπλάνα τελικά πετούν μέρες αργότερα, οι παραβιάσεις φαίνονται σαν μια «φυσική» συνέπεια της έντασης και όχι μια νέα πρόκληση. Είναι η τέχνη του να κάνεις το επιθετικό να φαίνεται αναπόφευκτο. Αυτό είναι επίσης ένα "Penalty Loop" για τον αντίπαλο. Οι στρατηγοί προσπαθούν ξεκάθαρα να εκπαιδεύσουν τον αντίπαλο μέσω της συμπεριφορικής προετοιμασίας. Το μήνυμα που αποστέλλεται στην Αθήνα δεν είναι μέσω διπλωματικών τηλεγραφημάτων, αλλά μέσω οθονών ραντάρ: «Κάθε φορά που μετακινείτε ένα πιόνι στη σκακιέρα -είτε πρόκειται για αμυντική αναβάθμιση είτε για πολιτική συμμαχία- θα εφαρμόζουμε μια φυσική ποινή στον αέρα».<br /><br />Το φαινόμενο της καθυστέρησης</div><div><br />Οι καταιγίδες των μέσων ενημέρωσης προηγούνται σταθερά της δραστηριότητας του εναέριου χώρου κατά 2-3 ημέρες, δημιουργώντας αυτό που ισοδυναμεί με έναν μηχανισμό «εκκίνησης». Μετά τη δήλωση του Δένδια στις 17 Δεκεμβρίου ότι η Τουρκία αντιπροσώπευε την «πρωταρχική και θεμελιώδη απειλή» της Ελλάδας -που ενισχύθηκε από τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης για 48 ώρες- οι παραβιάσεις του εναέριου χώρου κορυφώθηκαν στις 19 Δεκεμβρίου με τέσσερα αεροσκάφη να διερευνούν ταυτόχρονα τόσο τις βορειοανατολικές όσο και τις νοτιοανατολικές ζώνες.<br /><br />Ο μηχανισμός αποσυμπίεσης - Όταν η γλώσσα κορυφώνεται, τα επίπεδα σταματούν<br />Το πιο αποκαλυπτικό είναι τι συμβαίνει μετά την κορύφωση των αεροπορικών παραβιάσεων. Μετά την έξαρση της 17ης Ιανουαρίου -όταν τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης προειδοποίησαν ότι η επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων θα «ξυπνήσει το casus belli» και ο ΓΕΕΘΑ κατέγραψε τον υψηλότερο αριθμό παραβιάσεων της περιόδου- οι εντάσεις δεν υποχώρησαν σταδιακά. Κατέρρευσαν.<br /><br />-18–19 Ιανουαρίου: μηδενικές παραβιάσεις.<br />-22–24 Ιανουαρίου: μηδενικές παραβιάσεις.<br /><br />Αυτή η ταχεία αποσυμπίεση/αποσύγκρουση (που συμβαίνει εντός 72 ωρών μετά από κάθε μεγάλη αιχμή) υποδηλώνει είτε ότι οι επικοινωνίες ανοιχτού καναλιού παραμένουν ενεργές είτε ότι οι Τούρκοι στρατηγοί έχουν αυστηρές κόκκινες γραμμές. Η σκέψη, οι σχεδόν κάθετες πτώσεις τείνουν να υποδηλώνουν ότι είναι πιο πιθανό να έχουμε να κάνουμε με διαχειριζόμενη παρά με οργανική τριβή.<br /><br />Το παράδοξο του ΝΑΤΟ</div><div><br />Το Αιγαίο έχει γίνει εργαστήριο υβριδικής αντιπαλότητας εντός της συμμαχίας. Εδώ γίνεται ορατή η δομική δυσλειτουργία. Τουρκικά αεροσκάφη παραβιάζουν τον ελληνικό εναέριο χώρο σε σχηματισμούς ορατούς στα ραντάρ, αλλά διαψεύδονται ως «προκλήσεις». Τα ελληνικά αεριωθούμενα αναχαιτίζουν αποφασιστικά αποφεύγοντας επικίνδυνους ελιγμούς. Οι κυβερνήσεις ενισχύουν τη ρητορική για εγχώρια κατανάλωση. Και πριν τα περιστατικά περάσουν κρίσιμα όρια, αόρατοι μηχανισμοί παράγουν αποσυμπίεση.<br /><br />Όσο οι παραβιάσεις παραμένουν κάτω από ένα ορισμένο όριο, καταγράφονται ως θόρυβος και όχι ως κρίση. Ωστόσο, σωρευτικά, αυτοί οι κύκλοι ομαλοποιούν την τριβή μεταξύ των μελών και η εχθρότητα έχει γίνει ακτινοβολία υποβάθρου - επικίνδυνη όχι επειδή οδηγεί πραγματικά σε σύγκρουση, αλλά επειδή απευαισθητοποιεί τη συμμαχία σε γνήσια προειδοποιητικά σημάδια.<br /><br />Μια πιο ακριβής διάγνωση - Διαβάζοντας πίσω από το σενάριο</div><div><br />Η ένταση στο Αιγαίο λειτουργεί σε δύο τροχούς: το οικοσύστημα των μέσων ενημέρωσης (κυρίως τουρκικό) κατασκευάζει την κρίση μέσω της κλιμάκωσης του αφηγήματος, ενώ οι στρατιωτικοί παράγοντες διατηρούν αόρατα προστατευτικά κιγκλιδώματα που αποτρέπουν την πραγματική σύγκρουση. Όταν τα τουρκικά πρωτοσέλιδα δηλώνουν «Η Αυτοκρατορία της Τουρκίας έρχεται», ενώ τα αεροσκάφη παραμένουν καθηλωμένα στο έδαφος, σηματοδοτούν την εγχώρια ενοποίηση και όχι τη στρατιωτική πρόθεση. Όταν οι Έλληνες αξιωματούχοι δηλώνουν ότι η Τουρκία είναι η «πρωταρχική απειλή», ενώ διατηρούν τα στρατιωτικά μέσα σε ακινησία, εκτελούν «θέατρο» λεκτικής αποτροπής αντί να προετοιμάζονται για μάχη.<br /><br />Το αληθινό σήμα δεν βρίσκεται σε κανέναν τίτλο ή ραντάρ. Είναι στο ίδιο το μοτίβο: ο κύκλος περίπου τριών εβδομάδων της κατασκευασμένης τριβής, η σταθερή καθυστέρηση 2-6 ημερών μεταξύ της εκκίνησης των μέσων ενημέρωσης και της δραστηριότητας του εναέριου χώρου, η ταχεία αποσυμπίεση μετά τις κορυφές. Αυτοί οι ρυθμοί αποκαλύπτουν ένα σύστημα όπου η τουρκική κυβέρνηση (και σε πολύ λιγότερες περιπτώσεις η ελληνική κυβέρνηση) έχει υπολογίσει ότι η εμφάνιση της αντιπαράθεσης εξυπηρετεί τις πολιτικές ανάγκες πιο αποτελεσματικά από ό,τι θα μπορούσε ποτέ είτε ο γνήσιος πόλεμος είτε η πραγματική ειρήνη.<br /><br />Αυτό δεν είναι μια συστηματική αδυναμία - είναι μια επικίνδυνη ισορροπία. Η διαχειριζόμενη εχθρότητα θα μπορούσε εύκολα να καταρρεύσει από λανθασμένους υπολογισμούς, πιθανά ατυχήματα ή αλλαγή ηγεσίας. Ένα στρατιωτικό ατύχημα παρερμηνευμένο ή μια παρορμητική επίσημη δήλωση θα μπορούσε να μετατρέψει τη χορογραφημένη τριβή σε πραγματική κρίση πιο γρήγορα από ό,τι θα μπορούσαν να την περιορίσουν οι μηχανισμοί του παρασκηνίου.<br /><br />Προς το παρόν, το μοτίβο ισχύει. Τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη και UAV πετούν σε προκλητικές διαδρομές. Οι εφημερίδες δημοσιεύουν εμπρηστικούς τίτλους. Οι πολιτικοί απευθύνουν αυστηρές προειδοποιήσεις. Στη συνέχεια, καθώς οι εντάσεις πλησιάζουν στο οριακό σημείο, μια ανεξήγητη ηρεμία πέφτει - τα τζετ επιστρέφουν στη βάση, τα πρωτοσέλιδα μετατοπίζονται σε εγχώρια σκάνδαλα και το Αιγαίο επιστρέφει στην ανήσυχη ειρήνη του. Όχι επειδή οι υποκείμενες διαφορές έχουν επιλυθεί, αλλά επειδή οι τουρκικές κυβερνήσεις έχουν κυριαρχήσει στην κατασκευαστική κρίση χωρίς να φλερτάρουν με την καταστροφή.<br /><br />Η αφήγηση</div><div><br />Αν θέλετε να μάθετε τι σκέφτονται οι Τούρκοι, φροντίστε να ακούτε τι λένε ενώ συνεχίζετε να παρακολουθείτε τα ραντάρ πτήσης. Στον χορό σκιών του Αιγαίου, η πιο επικίνδυνη στιγμή μπορεί να μην είναι όταν η μουσική εντείνεται, αλλά όταν ένας χορευτής χάνει τα βήματά του, πέφτοντας κάτω από τη σκηνή.<br /><br />Συμπέρασμα</div><div>  <br />Σε γενικές γραμμές, τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν υποδηλώνουν ότι η Τουρκία διατηρεί μια ελεγχόμενη κατάσταση έντασης. Αυτό, ωστόσο, δεν αποτελεί νέο εύρημα. Αυτό που συνεισφέρει αυτή η ανάλυση δεν είναι μια πρόβλεψη πρόθεσης που βασίζεται στη ρητορική, αλλά μια δομημένη ερμηνεία της τουρκικής στρατηγικής σκέψης που προέρχεται από παρατηρήσιμα μοτίβα παραβιάσεων του εναέριου χώρου. Εξετάζοντας συστηματικά τα ακατέργαστα επιχειρησιακά δεδομένα, το άρθρο εξάγει μετρήσιμους δείκτες που αντικατοπτρίζουν τις υποκείμενες δογματικές προτεραιότητες. Μια τέτοια προσέγγιση υπερβαίνει την ανέκδοτη αξιολόγηση και προσφέρει μια μεθοδολογική βάση για να βουτήξουμε στο μυαλό των Τούρκων στρατηγών.<br /><br /><a href="https://i-epikaira.blogspot.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div><div><br /></div>

Η Διαμάχη του Αιγαίου: Μια βαθιά βουτιά στο μυαλό των Τούρκων στρατηγών.

Στην κρυστάλλινη γαλάζια έκταση του Αιγαίου, όπου το θαλασσινό αλάτι αναμειγνύεται με τα καύσιμα αεριωθουμένων, ένα μοτίβο έχει επανεμφανιστ...

Διαβάστε την συνέχεια

Προς τι η επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν; Απειλεί την «παγκόσμια» κυριαρχία της Ουάσινγκτον;

<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/02/%CE%B9%CE%B4%CF%81%CE%B4%CE%B1%CE%BD%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%BF%CE%BD%CF%81%CF%82%CE%BF%CF%8102%CF%82.jpg?ssl=1"><img height="53" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/02/%CE%B9%CE%B4%CF%81%CE%B4%CE%B1%CE%BD%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%BF%CE%BD%CF%81%CF%82%CE%BF%CF%8102%CF%82.jpg?resize=640%2C411&ssl=1" width="757" /></a><br /><br />Έχουμε εισέλθει σε μια νέα εποχή διεθνούς πολέμου, όπου έχει γίνει προφανές εκ των προτέρων πώς μπορεί να εξελιχθεί μια σύγκρουση πριν από την έναρξή της.<br /><br />Για παράδειγμα, τα αεροπλανοφόρα μετακινούνται από τη μία τοποθεσία στην άλλη· στρατιωτικές βάσεις σε όλο τον κόσμο εκκενώνονται· και οι διπλωμάτες μιλούν με πολύ ταχύτερο ρυθμό, αν και με ελάχιστη ή καθόλου ειλικρίνεια. <br /><br /> Οι στρατιωτικές αναπτύξεις των ΗΠΑ σε σχέση με το Ιράν δείχνουν ότι βλέπουμε ένα από αυτά τα παραδείγματα.<br /><br />Το Αμερικανικό Πεντάγωνο έχει επαναπροσδιορίσει το μοτίβο δράσης του και εφαρμόζει ένα εγχειρίδιο στρατηγικής. Το κυρίαρχο ερώτημα αυτή τη στιγμή δεν είναι πώς θα επιτεθούν οι ΗΠΑ στο Ιράν. Αντίθετα, ποιοι είναι οι λόγοι για την επίθεση στο Ιράν; Και με ποιο σκοπό;<br /><br />Ιστορικά, οι ΗΠΑ έχουν συμμετάσχει σε πολλούς πολέμους στους οποίους η τακτική επιτυχία επιτεύχθηκε ταχύτερα από ό,τι οι ΗΠΑ είχαν σαφήνεια σχετικά με τους στρατηγικούς στόχους.<br /><br />Το Βιετνάμ, το Ιράκ, ακόμη και ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, παρέχουν επαρκείς αποδείξεις για αυτό το γεγονός – οι ΗΠΑ έχουν καταλάβει πώς να διεξάγουν πόλεμο χωρίς οριστικό τέλος, αλλά είτε έχουν ξεχάσει αυτό το μάθημα που πήραν είτε έχουν επιλέξει να το αγνοήσουν.<br /><br />Το Ιράν θα μπορούσε να αποτελέσει ένα ακόμη παράδειγμα όπου αυτός ο κύκλος συνεχίζεται.<br /><br />Πολεμικές θαλάσσιες μηχανές κίνηση<br /><br />Τα πιο ξεκάθαρα παραδείγματα προετοιμασιών για στρατιωτική δράση κατά του Ιράν είναι οι κρατικές δυνατότητες.<br /><br />Μια ομάδα κρούσης αεροπλανοφόρων σταθμεύει αυτή τη στιγμή στη Μέση Ανατολή. Προηγμένα συστήματα πυραυλικής άμυνας (Patriot και THAAD) έχουν αναπτυχθεί στην περιοχή. Όλο το μη απαραίτητο προσωπικό απομακρύνεται από τις προκεχωρημένες τοποθεσίες επιχειρήσεων (Σαουδική Αραβία και Κατάρ). Και αεροσκάφη και βαρέα μεταγωγικά αεροσκάφη μετακινούνται στην περιοχή.<br /><br />Τίποτα από αυτά δεν υποδηλώνει ότι μια παγκόσμια υπερδύναμη αναμένει διπλωματική επίλυση. Αντίθετα, αυτές οι ενέργειες θα υποδηλώνουν ότι μια παγκόσμια υπερδύναμη καθαρίζει το πεδίο της μάχης για μια στρατιωτική εμπλοκή.<br /><br />Το Ιράν προετοιμάζεται ενεργά για αυτές τις εξελίξεις αντί να είναι παθητικό. Η ροή όπλων που αποστέλλονται στο Ιράν τόσο από τη Ρωσία όσο και από την Κίνα δείχνει ότι ήταν αναμενόμενα και όχι έκπληξη. Το Ιράν έχει επίσης αποθηκεύσει όπλα, εκτός από την αναβάθμιση των δυνατοτήτων αεράμυνάς του αποκτώντας το κινεζικό σύστημα HQ-9B .<br /><br />Όταν εξετάζονται μεμονωμένα, αυτές οι δυνατότητες φαίνονται εντυπωσιακές, αλλά στην πράξη δεν παρέχουν αποτελεσματική αεράμυνα έναντι των σύγχρονων απειλών. Η αποτελεσματική αεράμυνα στο σημερινό περιβάλλον απαιτεί βαθιά ολοκλήρωση, μια ποικιλία διαφορετικών συστημάτων και υψηλό επίπεδο συνεχούς συντονισμού σε πραγματικό χρόνο. <br /><br />Το Ιράν δεν διαθέτει πολλούς από αυτούς τους πόρους. Επιπλέον, ένα σύστημα αεράμυνας είναι τόσο ισχυρό όσο ο πιο αδύναμος αισθητήρας του, και οι αισθητήρες αεράμυνας του Ιράν περιλαμβάνουν πολλούς που είναι αδύναμοι.<br /><br />Ωστόσο, τίποτα από αυτά δεν εξηγεί τον σκοπό του πολέμου. Οι διαμαρτυρίες στο εσωτερικό του Ιράν, όσο πραγματικές και φονικές κι αν είναι, αποτελούν δευτερεύον θέαμα στους αμερικανικούς υπολογισμούς.<br /><br />Το ξαφνικό ενδιαφέρον της Ουάσιγκτον για την ιρανική δημοκρατία ακούγεται κενό δεδομένου του ιστορικού του Ντόναλντ Τραμπ – από την αδιαφορία του για την κατάρρευση της δημοκρατίας στη Βενεζουέλα μέχρι την συναλλακτική του άποψη για την Ουκρανία, ακόμη και για τη Γροιλανδία. Δεν πρόκειται για σταυροφορία για φιλελεύθερες αξίες. Πρόκειται για ημιτελείς υποθέσεις.<br /><br />Αυτή η υπόθεση χρονολογείται από την τελευταία αντιπαράθεση, όταν οι αμερικανικές επιδρομές δεν κατάφεραν να εντοπίσουν περίπου 400 κιλά ουρανίου εμπλουτισμένου κατά 60% . Η Τεχεράνη το είχε μεταφέρει εκ των προτέρων. Εάν εμπλουτιστεί περαιτέρω -ένα τεχνικά μέτριο βήμα- αυτό το απόθεμα θα μπορούσε να αποφέρει υλικό για πολλά πυρηνικά όπλα. Όσο αυτό το ουράνιο παραμένει άγνωστο, το πρόβλημα, στα μάτια των Αμερικανών, παραμένει άλυτο.<br /><br />Το Ιράν προσπάθησε να κερδίσει χρόνο προσφέροντας διαπραγματεύσεις. Αλλά οι όροι έχουν αλλάξει.<br /><br /> Η Ουάσινγκτον απαιτεί τώρα όχι μόνο τον τερματισμό του εμπλουτισμού και της ανάπτυξης πυραύλων, αλλά και την απομάκρυνση του υπάρχοντος πυρηνικού υλικού και την εγκατάλειψη των περιφερειακών αντιπροσώπων.<br /><br />Καμία ιρανική κυβέρνηση, κληρική ή άλλη, δεν θα μπορούσε να επιβιώσει αν συμφωνούσε με τέτοιους όρους. Αυτό μας φέρνει πίσω στην επιβολή.<br /><br />Τρεις στρατιωτικές οδοί—και το κόστος τους<br /><br />Γενικά, οι ΗΠΑ έχουν τρεις στρατιωτικές επιλογές – τρεις τρόπους για να επιτεθούν στο Ιράν – καθεμία με μοναδικούς κινδύνους και επιπτώσεις.<br /><br />Το πρώτο είναι μια στοχευμένη επίθεση σε πυρηνικές εγκαταστάσεις. Αυτή θα ήταν η πιο περιορισμένη επιλογή και η πιο απλή για στρατηγική άμυνα. Καταστρέψτε τις περιοχές. Εάν είναι δυνατόν, αφαιρέστε το εμπλουτισμένο ουράνιο που λείπει. Κηρύξτε ότι η αποστολή έχει ολοκληρωθεί.<br /><br />Μια τέτοια επιχείρηση θα βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό σε βομβαρδιστικά B-2 που θα μετέφεραν βομβαρδιστικά καταφυγίων GBU-57 , τα μόνα όπλα ικανά να διεισδύσουν στις βαθιά θαμμένες εγκαταστάσεις του Ιράν. Θα ήταν σύντομη, βίαιη και -το πιο σημαντικό- περιορισμένη.<a href="https://en.wikipedia.org/wiki/GBU-57A/B_MOP?utm_source=perplexity"> </a><br /><br />Αυτή η προσέγγιση έχει ιστορικό προηγούμενο. Οι επιθέσεις του Ισραήλ στον αντιδραστήρα Οσιράκ του Ιράκ το 1981 και στις εγκαταστάσεις αλ-Κιμπάρ της Συρίας το 2007 καθυστέρησαν τον πολλαπλασιασμό χωρίς να προκαλέσουν περιφερειακό πόλεμο. Αλλά το Ιράν δεν είναι το Ιράκ του 1981. Το πρόγραμμά του είναι διασκορπισμένο, σκληραγωγημένο και πολιτικά συμβολικό. Ακόμη και μια επιτυχημένη επίθεση πιθανότατα θα αγόραζε χρόνο, όχι κλείσιμο.<br /><br />Η δεύτερη επιλογή είναι ο αποκεφαλισμός: η στοχοποίηση ανώτερων Ιρανών ηγετών ή βασικών προσωπικοτήτων του IRGC με την ελπίδα αποσταθεροποίησης του καθεστώτος.<br /><br />Η ελκυστικότητα είναι προφανής. Αφαιρέστε το κεφάλι και το σώμα καταρρέει. Η πραγματικότητα είναι λιγότερο τακτοποιημένη. Το πολιτικό σύστημα του Ιράν είναι βαθιά θεσμοθετημένο.<br /><br />Οι Φρουροί της Επανάστασης έχουν σχέδια έκτακτης ανάγκης για τη διαδοχή και τον έλεγχο. Αν σκοτώσεις έναν ηγέτη, μπορεί να γίνεις μάρτυρας. Η ιστορία προσφέρει μια προειδοποιητική ιστορία εδώ. Η επιχείρηση «Δαγκάνα του Αετού» του 1980 απέτυχε όχι λόγω της ιρανικής αντίστασης, αλλά λόγω υπερβολικής υλικοτεχνικής προσέγγισης. Η γεωγραφία του Ιράν τιμωρεί την αλαζονεία.<br /><br />Το πιο σημαντικό είναι ότι οι δολοφονικές επιθέσεις κινδυνεύουν να παράγουν ακριβώς την ενότητα που επιδιώκουν να διαλύσουν.<br /><br /> Η σιιτική πολιτική κουλτούρα είναι βυθισμένη στο μαρτύριο. Οι εξωτερικές επιθέσεις τείνουν να εδραιώνουν τους σκληροπυρηνικούς, όχι να ενδυναμώνουν τους μετριοπαθείς. Η αλλαγή καθεστώτος μέσω αεροπορικών επιδρομών είναι μια ιδέα που έχει παλαιώσει άσχημα από τη Βαγδάτη το 2003.<br /><br />Η τρίτη επιλογή είναι η πιο φιλόδοξη -και η πιο επικίνδυνη: μια διαρκής εκστρατεία που στοχεύει στην υποβάθμιση του στρατού, του μηχανισμού ασφαλείας και της πολιτικής ηγεσίας του Ιράν σε διάστημα εβδομάδων ή μηνών.<br /><br />Αυτό θα πήγαινε πολύ πέρα ​​από μια μεμονωμένη επίθεση. Θα στόχευε την υποδομή του IRGC, τα κέντρα διοίκησης, τις πυραυλικές δυνάμεις και τις μονάδες εσωτερικής ασφάλειας. Ο στόχος θα ήταν να δημιουργηθεί ένα κενό εξουσίας τόσο σοβαρό που η ηγεσία του Ιράν θα αναγκαστεί να υποταχθεί ή να καταρρεύσει.<br /><br />Αυτό δεν είναι αδύνατο. Αλλά έχει υψηλό κόστος. Το Ιράν θα απαντούσε, προσαρμόζοντας τα αντίποινά του στο επίπεδο της απειλής. Στο χαμηλότερο επίπεδο, θα μπορούσε να χτυπήσει αμερικανικά στρατιωτικά ερείσματα στο Ιράκ ή να παρενοχλήσει τη ναυτιλία στο Στενό του Ορμούζ.<br /><br />Στο υψηλότερο επίπεδο -αν πίστευε ότι διακυβεύεται η επιβίωση του καθεστώτος- θα μπορούσε να κλιμακωθεί δραματικά, διακινδυνεύοντας έναν περιφερειακό πόλεμο που θα εμπλέκει τα κράτη του Κόλπου και το Ισραήλ.<br /><br />Η γεωγραφία διαμορφώνει και τις τρεις επιλογές. Καθώς τα περισσότερα κράτη της περιοχής δεν είναι διατεθειμένα να παραχωρήσουν πρόσβαση στον εναέριο χώρο, οι επιλογές της Ουάσιγκτον είναι περιορισμένες. Μια βόρεια διαδρομή μέσω του Καυκάσου κινδυνεύει να εντοπιστεί από τη Ρωσία.<br /><br />Ένας κεντρικός διάδρομος μέσω Ισραήλ, Ιορδανίας και Ιράκ είναι δοκιμασμένος αλλά προβλέψιμος. Μια νότια προσέγγιση μέσω Ινδικού Ωκεανού προσφέρει ευελιξία αλλά απαιτεί βαριά εφοδιαστική. Πιθανότατα, οποιαδήποτε επίθεση θα συνδύαζε τα δύο τελευταία.<br /><br />Ο ρόλος του Ισραήλ προσθέτει ένα ακόμη επίπεδο.<br /><br />Τα συμφέροντά του είναι πιο στενά αλλά πιο έντονα. Εάν το καθεστώς του Ιράν υποχωρήσει, τα ισραηλινά αεροσκάφη δεν θα περιμένουν να διευκρινιστεί η κατάσταση. Θα κινηθούν για να εξαλείψουν τις στρατιωτικές υποδομές του Ιράν, όπως έκαναν στη Συρία μετά την πτώση του Άσαντ. Από την οπτική γωνία του Ισραήλ, τέτοιες στιγμές είναι φευγαλέες και πρέπει να αξιοποιηθούν.<br /><br />Στρατηγική μετά την απομάκρυνση του καπνού<br /><br />Όλα αυτά μας επιστρέφουν στο κεντρικό ζήτημα: τη στρατηγική.<br /><br /> Τι θέλει η Ουάσιγκτον όταν καθαρίσει ο καπνός; Ένα καθυστερημένο πυρηνικό πρόγραμμα; Ένα αποδυναμωμένο καθεστώς; Μια νέα κυβέρνηση;<br /><br />Χωρίς μια σαφή απάντηση, η στρατιωτική δράση κινδυνεύει να γίνει αυτοσκοπός – μια επίδειξη ισχύος ανεξάρτητη από το αποτέλεσμα.<br /><br />Το Ιράν απαιτεί άφθονη νηφαλιότητα. Το φιτίλι μπορεί να καίγεται, αλλά η ιστορία δείχνει ότι ο τρόπος που ξεκινούν οι πόλεμοι έχει λιγότερη σημασία από το πώς προορίζονται να τελειώσουν. Και σε αυτό το ερώτημα, η Ουάσινγκτον παραμένει εμφανώς ασαφής.<div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Προς τι η επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν; Απειλεί την «παγκόσμια» κυριαρχία της Ουάσινγκτον;

Έχουμε εισέλθει σε μια νέα εποχή διεθνούς πολέμου, όπου έχει γίνει προφανές εκ των προτέρων πώς μπορεί να εξελιχθεί μια σύγκρουση πριν από τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Με Patriot 9 δισ. δολαρίων η Ουάσιγκτον ξαναστήνει την “ομπρέλα” του Κόλπου. Το δόγμα της «έμμεσης ισχύος» στη Μέση Ανατολή.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2025/05/Patriot-ellada-ape.jpg"><img height="200" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2025/05/Patriot-ellada-ape-696x435.jpg" width="760" /></a><br /><br />Η κυβέρνηση των ΗΠΑ ενέκρινε την πώληση περίπου 730 αντιαεροπορικών πυραύλων Patriot στη Σαουδική Αραβία έναντι 9 δισ. δολαρίων. Η ειδοποίηση προς το Κογκρέσο έγινε με την αιτιολογία ότι η συμφωνία «ενισχύει την ασφάλεια μείζονος συμμάχου εκτός NATO» και υπηρετεί την αμερικανική εθνική ασφάλεια. Το timing, όμως, είναι το πραγματικό μήνυμα: η ένταση με το Ιράν κλιμακώνεται και η Ουάσιγκτον δείχνει να επιλέγει την οδό της αποτροπής χωρίς άμεση στρατιωτική εμπλοκή.<br /><br />Τα συστήματα Patriot –παραγωγής Lockheed Martin– αποτελούν αμυντικό όπλο υψηλής αξίας: αναχαιτίζουν βαλλιστικούς πυραύλους και πυραύλους κρουζ, καθώς και εξελιγμένα UAV. Μετά τις επιθέσεις του 2019 στις εγκαταστάσεις της Aramco και τη διαρκή απειλή από τους Χούθι στην Υεμένη, η Σαουδαραβική αεράμυνα έχει αναδειχθεί σε κρίσιμο κρίκο της περιφερειακής ασφάλειας. Η ενίσχυσή της λειτουργεί ως προληπτική θωράκιση απέναντι σε ένα σενάριο διευρυμένης αντιπαράθεσης.<div><br />Η επανατοποθέτηση των ΗΠΑ στον Κόλπο<br /><br />Σε επίπεδο στρατηγικής, η κίνηση σηματοδοτεί επανατοποθέτηση των ΗΠΑ στον Κόλπο. Τα τελευταία χρόνια οι σχέσεις Ουάσιγκτον–Ριάντ πέρασαν φάσεις ψυχρότητας (υπόθεση Κασόγκι, ενεργειακές τριβές, σαουδαραβική προσέγγιση με Κίνα). Η έγκριση της πώλησης στέλνει διπλό μήνυμα: αφενός, ότι οι ΗΠΑ παραμένουν ο βασικός εγγυητής ασφάλειας της περιοχής. Αφετέρου, ότι η αποτροπή μπορεί να επιτευχθεί μέσω εξοπλισμών και διαλειτουργικότητας, χωρίς αύξηση αμερικανικών δυνάμεων στο έδαφος.<br /><br />Η επιλογή ενός αμυντικού συστήματος έχει και πολιτική σημασία. Η Ουάσιγκτον αποφεύγει να κατηγορηθεί για κλιμάκωση, ενώ ενισχύει την ικανότητα του συμμάχου της να απορροφά πλήγματα. Πρόκειται για «έμμεση ισχύ»: η αποτροπή μεταφέρεται στον περιφερειακό εταίρο, περιορίζοντας το αμερικανικό αποτύπωμα αλλά διατηρώντας τον έλεγχο της τεχνολογίας και της εκπαίδευσης.</div><div><br />Η γεωοικονομική διάσταση<br /><br />Παράλληλα, η συμφωνία έχει βιομηχανική και γεωοικονομική διάσταση. Η αμερικανική αμυντική βιομηχανία εξασφαλίζει συμβόλαιο υψηλής αξίας σε μια περίοδο αυξημένου ανταγωνισμού. Η Σαουδική Αραβία, παρά τη διεύρυνση των διεθνών της σχέσεων, παραμένει εξαρτημένη από δυτικά –και κυρίως αμερικανικά– συστήματα αεράμυνας. Η στρατηγική διαλειτουργικότητα δημιουργεί μακροχρόνιο δεσμό: ανταλλακτικά, αναβαθμίσεις, τεχνική υποστήριξη. Η ασφάλεια μετατρέπεται σε διαρκή σχέση.<br /><br />Για το Ιράν, το μήνυμα είναι σαφές αλλά ελεγχόμενο: η Ουάσιγκτον δεν ανακοινώνει επιθετικές πρωτοβουλίες, αλλά ενισχύει την άμυνα των συμμάχων της. Σε περιβάλλον αβεβαιότητας γύρω από το πυρηνικό πρόγραμμα και τις δραστηριότητες proxy δυνάμεων, η κίνηση λειτουργεί ως «κόκκινη γραμμή» χωρίς ρητορική όξυνση.</div><div><br />Το μοντέλο της «εξοπλιστικής αποτροπής»<br /><br />Η ευρύτερη ανάγνωση δείχνει ότι οι ΗΠΑ δεν εγκαταλείπουν τη Μέση Ανατολή. Μετασχηματίζουν τον ρόλο τους. Από την άμεση στρατιωτική παρουσία περνούν σε μοντέλο «εξοπλιστικής αποτροπής». Η περιφερειακή σταθερότητα δεν διασφαλίζεται με περισσότερους Αμερικανούς στρατιώτες, αλλά με περισσότερη αμερικανική τεχνολογία στα χέρια συμμάχων.<br /><br />Σε μια περίοδο όπου η ενεργειακή ασφάλεια, η ναυσιπλοΐα στον Κόλπο και οι γεωπολιτικές ισορροπίες παραμένουν εύθραυστες, τα Patriot δεν είναι απλώς πυραυλικά συστήματα. Είναι πολιτικό εργαλείο. Η Ουάσιγκτον υπενθυμίζει ότι η «ομπρέλα» της παραμένει ανοιχτή — με κόστος 9 δισ. δολαρίων, αλλά με σαφές στρατηγικό αποτύπωμα.<br /><br />Το ερώτημα δεν είναι αν η πώληση αλλάζει άμεσα τις ισορροπίες. Είναι αν εντάσσεται σε μια ευρύτερη αρχιτεκτονική ασφαλείας όπου η αποτροπή ανατίθεται στους περιφερειακούς παίκτες, υπό αμερικανική τεχνολογική επιτήρηση. Αν αυτό επιβεβαιωθεί, η συμφωνία Patriot θα αποτελεί λιγότερο είδηση εξοπλισμών και περισσότερο ένδειξη μιας νέας φάσης στην αμερικανική στρατηγική στον Κόλπο.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Με Patriot 9 δισ. δολαρίων η Ουάσιγκτον ξαναστήνει την “ομπρέλα” του Κόλπου. Το δόγμα της «έμμεσης ισχύος» στη Μέση Ανατολή.

Η κυβέρνηση των ΗΠΑ ενέκρινε την πώληση περίπου 730 αντιαεροπορικών πυραύλων Patriot στη Σαουδική Αραβία έναντι 9 δισ. δολαρίων. Η ειδοποίη...

Διαβάστε την συνέχεια

Εκτός η Τουρκία από το αμυντικό σύμφωνο Σαουδικής Αραβίας – Πακιστάν

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/01/Untitled-design-7-44.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1080" data-original-width="1920" height="180" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/01/Untitled-design-7-44.jpg" width="697" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Σαουδάραβες αξιωματούχοι υπογραμμίζουν ότι το πλαίσιο συνεργασίας «θα παραμείνει διμερές».</span></h3>Σε μια κίνηση που ξεκαθαρίζει το τοπίο των αμυντικών συμμαχιών στον ισλαμικό κόσμο, πηγές από το σαουδαραβικό στρατιωτικό επιτελείο διαμηνύουν μέσω του AFP πως η Τουρκία δεν πρόκειται να ενταχθεί στο υπό διαμόρφωση σύμφωνο αμοιβαίας αμυντικής συνδρομής μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν. Παρά την έντονη φημολογούμενη κινητικότητα των προηγούμενων μηνών για τη δημιουργία ενός τριμερούς «μπλοκ» ισχύος, το Ριάντ επιμένει στον αυστηρά διμερή χαρακτήρα της συμφωνίας με το Ισλαμαμπάντ.<div><br />Το τέλος των σεναρίων για τριμερή άξονα<br /><br />Η Άγκυρα, παρά τις πρόσφατες στρατηγικές προσεγγίσεις της με το Ριάντ, φαίνεται πως μένει εκτός του συγκεκριμένου αμυντικού σχήματος. Σαουδάραβες αξιωματούχοι υπογραμμίζουν ότι το πλαίσιο συνεργασίας «θα παραμείνει διμερές», κλείνοντας την πόρτα σε μια ευρύτερη συμμαχία που θα περιλάμβανε και την τουρκική στρατιωτική ισχύ.</div><div><br />Η «πυρηνική σκιά» και το παρασκήνιο της αποτροπής<br /><br />Η επιμονή στον διμερή χαρακτήρα της συμφωνίας συνοδεύεται από έντονο παρασκηνιακό ενδιαφέρον. Η κατοχή πυρηνικών όπλων από το Πακιστάν τροφοδοτεί διαρκώς σενάρια για το κατά πόσο το σύμφωνο αυτό παρέχει στη Σαουδική Αραβία μια έμμεση, πλην ισχυρή, πυρηνική ομπρέλα αποτροπής. Παρόλο που δεν υπάρχει επίσημη παραδοχή, η γεωπολιτική βαρύτητα της συμφωνίας αυξάνεται κατακόρυφα δεδομένης της αστάθειας στην ευρύτερη περιοχή του Κόλπου.</div><div><br />Χάος στο Μπαλουχιστάν: Συντονισμένες επιθέσεις και εκατόμβη νεκρών<br /><br />Την ώρα που οι διπλωματικές διεργασίες βρίσκονται στο επίκεντρο, το εσωτερικό του Πακιστάν συγκλονίζεται από ένα νέο κύμα βίας. Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, ο απελευθερωτικός στρατός (BLA) εξαπέλυσε ταυτόχρονες επιθέσεις σε περισσότερες από 12 τοποθεσίες, στοχεύοντας:<br /><br />–Αστυνομικά τμήματα και στρατιωτικές εγκαταστάσεις.<br /><br />–Σωφρονιστικό κατάστημα υψίστης ασφαλείας.<br /><br />–Υποδομές διαδικτύου και το σιδηροδρομικό δίκτυο.<br /><br />Οι συγκρούσεις διήρκεσαν πολλές ώρες, με απολογισμό δεκάδες νεκρούς, μεταξύ των οποίων στελέχη των δυνάμεων ασφαλείας αλλά και άμαχοι.</div><div><br />Διπλωματική ένταση Πακιστάν–Ινδίας<br /><br />Ο Πακιστανός πρωθυπουργός, Σεχμπάζ Σαρίφ, αφού συνεχάρη τις δυνάμεις ασφαλείας για την ανάσχεση των επιθέσεων, έστρεψε τα βέλη του προς το Νέο Δελχί. Κατηγόρησε ευθέως την Ινδία για υποστήριξη των αυτονομιστικών δικτύων στο Μπαλουχιστάν, μια καταγγελία που δυναμιτίζει περαιτέρω τις ήδη τεταμένες σχέσεις των δύο πυρηνικών δυνάμεων.<br /><br />Η άρνηση διεύρυνσης της συμμαχίας Ριάντ–Ισλαμαμπάντ προς την Τουρκία, σε συνδυασμό με την αιματηρή εσωτερική αστάθεια στο Πακιστάν, αναδεικνύει πόσο εύθραυστο παραμένει το αμυντικό παζλ στην περιοχή.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Εκτός η Τουρκία από το αμυντικό σύμφωνο Σαουδικής Αραβίας – Πακιστάν

Σαουδάραβες αξιωματούχοι υπογραμμίζουν ότι το πλαίσιο συνεργασίας «θα παραμείνει διμερές». Σε μια κίνηση που ξεκαθαρίζει το τοπίο των αμυντι...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία: Η ειρήνη στην Κύπρο οφείλεται… στην παρουσία του τουρκικού στρατού.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/01/Untitled-design-7-45.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1080" data-original-width="1920" height="180" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/01/Untitled-design-7-45.jpg" width="683" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Σφοδρή αντίδραση του τουρκικού ΥΠΕΞ για την ετήσια ανανέωση της θητείας της Ειρηνευτικής Δύναμης στην Κύπρο (UNFICYP)</span></h3>Σε υψηλούς τόνους και με αιχμηρή ρητορική αντέδρασε το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών στην πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (ψήφισμα 2815/2026) για την ετήσια ανανέωση της θητείας της Ειρηνευτικής Δύναμης στην Κύπρο (UNFICYP). Η τουρκική διπλωματία, μέσω επίσημης ανακοίνωσης, αμφισβητεί ευθέως τη νομιμότητα της δύναμης και επαναφέρει το αφήγημα περί «δύο κρατών» και «κυριαρχικής ισότητας».<div><br />Αμφισβήτηση της νομικής βάσης και προειδοποιήσεις<br /><br />Η Άγκυρα καταγγέλλει ότι η ανανέωση της θητείας της UNFICYP πραγματοποιήθηκε χωρίς τη συγκατάθεση των αρχών του ψευδοκράτους, το οποίο η Τουρκία επιχειρεί να παρουσιάσει ως ισότιμο κυρίαρχο μέρος. Το τουρκικό ΥΠΕΞ προειδοποιεί μάλιστα ότι η παρουσία της δύναμης στο κατεχόμενο τμήμα βασίζεται αποκλειστικά στην «καλή θέληση» των αρχών της «ΤΔΒΚ», διαμηνύοντας πως εάν δεν θεσπιστεί σύντομα μια νέα νομική βάση, η Άγκυρα θα στηρίξει πλήρως οποιαδήποτε μέτρα λάβει το κατοχικό καθεστώς.</div><div><br />Το «μέτωπο» της Πύλας και κατηγορίες για μεροληψία<br /><br />Η ανακοίνωση εστιάζει ιδιαίτερα στο ακανθώδες ζήτημα του δρόμου Γιγίτλερ–Πίλα, τον οποίο η Άγκυρα βαφτίζει «ανθρωπιστικό έργο». Η τουρκική πλευρά στηλιτεύει τη στάση του ΟΗΕ, αποδίδοντας τις καθυστερήσεις στην εφαρμογή των συμφωνιών σε υποτιθέμενες πιέσεις της Λευκωσίας. Παράλληλα, η Τουρκία καταγγέλλει τη διεθνή κοινότητα για μεροληψία, ισχυριζόμενη ότι το πρόσφατο ψήφισμα αγνοεί «πολυάριθμες παραβιάσεις» από την ελληνοκυπριακή πλευρά, αναφέροντας ως παραδείγματα την εθνική οδό Αστρομερίτη–Ευρύχου και κτιριακές υποδομές στην Πύλα.</div><div><br />Απαξίωση της Ειρηνευτικής Δύναμης<br /><br />Σε μια κλιμάκωση της προκλητικότητας, το τουρκικό ΥΠΕΞ αμφισβητεί τη χρησιμότητα της ίδιας της UNFICYP. Σύμφωνα με την Άγκυρα, η ειρήνη στο νησί επί μισό αιώνα δεν οφείλεται στον ΟΗΕ, αλλά… στην παρουσία των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων και στο σύστημα των εγγυήσεων. Η ανακοίνωση θέτει «σοβαρά ερωτήματα» για τον ρόλο μιας δύναμης που, κατά την εκτίμηση της Τουρκίας, αδυνατεί να τηρήσει ισορροπημένη στάση εντός της νεκρής ζώνης.<br />Απόρριψη της Ομοσπονδίας και κάλεσμα για «ρεαλισμό»<br /><br />Η Τουρκία απορρίπτει κατηγορηματικά τα μοντέλα λύσης που έχουν συζητηθεί επί δεκαετίες (όπως η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία), χαρακτηρίζοντάς τα «δοκιμασμένα και αποτυχημένα». Καλεί τον ΟΗΕ και τη διεθνή κοινότητα να επιδείξουν «ρεαλισμό» και να αναγνωρίσουν «ισότιμο διεθνές καθεστώς της τουρκοκυπριακής πλευράς».</div><div><br />Το τελεσίγραφο: «Η μόνη λύση είναι τα δύο κράτη»<br /><br />Κλείνοντας, η Άγκυρα επαναλαμβάνει με τον πλέον επίσημο τρόπο ότι η συνύπαρξη δύο κρατών αποτελεί την «πιο ρεαλιστική λύση» για το Κυπριακό. Καλεί το Συμβούλιο Ασφαλείας να αποδεχθεί την «πραγματικότητα στο νησί», υποστηρίζοντας ότι η αναγνώριση της κυριαρχικής ισότητας των Τουρκοκυπρίων είναι ο μόνος δρόμος για την περιφερειακή σταθερότητα και ευημερία.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκία: Η ειρήνη στην Κύπρο οφείλεται… στην παρουσία του τουρκικού στρατού.

Σφοδρή αντίδραση του τουρκικού ΥΠΕΞ για την ετήσια ανανέωση της θητείας της Ειρηνευτικής Δύναμης στην Κύπρο (UNFICYP) Σε υψηλούς τόνους και ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ στέλνει αεροσκάφη CSAR στη Μέση Ανατολή.

<img height="203" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/01/COMBAT-KING-630x400.jpg" width="750" /><br /><br />Η Πολεμική Αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών ξεκίνησε τη μετακίνηση αεροσκαφών Έρευνας και Διάσωσης Μάχης (CSAR) από τις Ηνωμένες Πολιτείες προς την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, σύμφωνα με τη δραστηριότητα πτήσεων που ανέφερε ο αναλυτής πληροφοριών Όλιβερ Αλεξάντερ.<br /><br />Ο Αλεξάντερ ανέφερε ότι δύο αεροσκάφη HC-130J Combat King II απογειώθηκαν από τη βάση Πάτρικ της Δύναμης Διαστήματος στη Φλόριντα, ενώ ένα μεταγωγικό αεροσκάφος C-17 Globemaster III αναχώρησε από την αεροπορική βάση Μούντι στην Τζόρτζια.<br /><br />Εκτιμάται ότι το C-17 μεταφέρει εξοπλισμό και προσωπικό που σχετίζεται με την 41η Μοίρα Διάσωσης, η οποία ειδικεύεται σε επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης μάχης.<br /><br />Οι κινήσεις των αεροσκαφών εντοπίστηκαν κατά τη διάρκεια υπερατλαντικών πτήσεων που συνάδουν με τα πρότυπα ανάπτυξης μεγάλων αποστάσεων που χρησιμοποιούν οι αμερικανικές μονάδες διάσωσης και ανάκτησης κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων στο εξωτερικό.<br /><br />Καμία επίσημη δήλωση δεν έχει εκδοθεί από το Υπουργείο Πολέμου των ΗΠΑ σχετικά με τον προορισμό ή την αποστολή των αεροσκαφών.<br /><br />Το HC-130J Combat King II είναι ένα εξειδικευμένο αεροσκάφος σχεδιασμένο να υποστηρίζει αποστολές έρευνας και διάσωσης μάχης σε αμφισβητούμενα περιβάλλοντα.<br /><br />Είναι εξοπλισμένο για επιχειρήσεις μεγάλου βεληνεκούς, νυχτερινές αποστολές και εναέριο ανεφοδιασμό ελικοπτέρων διάσωσης.<br /><br />Το αεροσκάφος μπορεί να ανεφοδιάζει ταυτόχρονα δύο ελικόπτερα HH-60G Pave Hawk, επιτρέποντας στα πληρώματα διάσωσης να επιχειρούν βαθιά μέσα σε εχθρικό εναέριο χώρο.<br /><br />Η συγκεκριμένη πλατφόρμα αναπτύσσεται συνήθως πριν από ή παράλληλα με αεροπορικές επιχειρήσεις μάχης, προκειμένου να διασφαλιστεί η περισυλλογή πληρωμάτων αεροσκαφών που έχουν καταρριφθεί.<br /><br />Η παρουσία της επιτρέπει στους Αμερικανούς διοικητές να διατηρούν τη δυνατότητα ανάκτησης προσωπικού κατά τη διάρκεια αεροπορικών επιχειρήσεων υψηλού κινδύνου, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που περιλαμβάνουν πλήγματα ή συνεχή αεροπορική δραστηριότητα πάνω από εχθρικό έδαφος.<br /><br />Η μετακίνηση μέσων CSAR παρακολουθείται στενά από τους στρατιωτικούς αναλυτές, επειδή τέτοια αεροσκάφη δεν αναπτύσσονται τακτικά, εκτός εάν οι σχεδιαστές αναμένουν την πιθανότητα απωλειών αεροπορικών πληρωμάτων.<br /><br />Η ανάπτυξη αεροσκαφών διάσωσης επιτρέπει την άμεση ανταπόκριση σε περίπτωση που οι πιλότοι αναγκαστούν να χρησιμοποιήσουν το σύστημα εκτίναξης ή να προσγειωθούν σε εχθρικές περιοχές.<br /><br />Η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ διατηρεί περιορισμένο αριθμό αποκλειστικών μονάδων CSAR και η ανάπτυξή τους συντονίζεται συνήθως με αεροπορικές επιχειρήσεις που περιλαμβάνουν μαχητικά, βομβαρδιστικά ή αεροσκάφη κρούσης.<br /><br />Τα αεροσκάφη είναι σχεδιασμένα να επιχειρούν υπό συνθήκες απειλής και να υποστηρίζουν επιχειρήσεις ανάκτησης ακόμη και όταν η αεράμυνα είναι ενεργή.<br /><br />Το C-17 Globemaster III χρησιμοποιείται συνήθως για τη μεταφορά ελικοπτέρων, οχημάτων διάσωσης, εξοπλισμού συντήρησης και εξειδικευμένου προσωπικού που απαιτείται για τη δημιουργία ικανότητας CSAR σε προκεχωρημένες βάσεις.<br /><br />Τέτοιες αναπτύξεις συχνά πραγματοποιούνται μέσω σταθμών στην Ευρώπη πριν από την περαιτέρω μετακίνηση προς τα θέατρα επιχειρήσεων στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Ο αμερικανικός στρατός έχει επεκτείνει την αεροπορική του δραστηριότητα σε ολόκληρη την περιοχή τους τελευταίους μήνες, συμπεριλαμβανομένων αποστολών ειδικών δυνάμεων βομβαρδιστικών, πτήσεων ναυτικής περιπολίας και αναπτύξεων μαχητικών που συνδέονται με περιφερειακές επιχειρήσεις ασφαλείας.<br /><br />Τα μέσα διάσωσης αποτελούν μέρος της υποστηρικτικής υποδομής που απαιτείται για τη διεξαγωγή παρατεταμένων αεροπορικών επιχειρήσεων.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ στέλνει αεροσκάφη CSAR στη Μέση Ανατολή.

Η Πολεμική Αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών ξεκίνησε τη μετακίνηση αεροσκαφών Έρευνας και Διάσωσης Μάχης (CSAR) από τις Ηνωμένες Πολιτείες π...

Διαβάστε την συνέχεια

Κατάρρευση της οικογένειας, ο θάνατος μια πατρίδας.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQWCkSKeWsDMusgnFPimyfrNo7VkQEtH20w1Q&s" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="160" data-original-width="316" height="160" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQWCkSKeWsDMusgnFPimyfrNo7VkQEtH20w1Q&s" width="687" /></a></div><br /><div>ΤΟΥ <b>ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ</b></div>Η είδηση ότι ο Σκλαβενίτης αγόρασε το πρώην εργοστάσιο της ΠΙΤΣΟΣ στον Ρέντη για να παράγει έως και 250.000 μερίδες φαγητό την ημέρα δεν είναι απλώς μια επιχειρηματική κίνηση. Είναι μια καταγραφή μιας μεγάλης κοινωνικής μετάλλαξης. Και το –υποτίθεται υπερβολικό– σύνθημα «η ελληνική οικογένεια δεν θα μαγειρέψει ποτέ πια» δεν είναι αστείο· είναι περιγραφή κατάστασης.<br /><br />Για δεκαετίες, τα σούπερ μάρκετ πουλούσαν πρώτες ύλες. Η κουζίνα του σπιτιού παρήγαγε αξία: χρόνο, φροντίδα, παράδοση, ενοχές. Σήμερα, το μοντέλο μετατοπίζεται. Το φαγητό μετατρέπεται από διαδικασία σε προϊόν και από προϊόν σε υπηρεσία. Food as a Service. Όπως ακριβώς συνέβη με την ενέργεια, τις μεταφορές, την ψυχαγωγία – και, γιατί όχι, με τις ανθρώπινες σχέσεις.<br /><br />Η κίνηση Σκλαβενίτη πατάει σε στέρεο έδαφος. Διπλό – εργαζόμενα και μονοπυρηνικά νοικοκυριά, λιγότερα παιδιά, λιγότερος χρόνος, ακριβή ενέργεια. Το σπιτικό μαγείρεμα δεν είναι πια αυτονόητα φθηνότερο· είναι απλώς πιο κουραστικό. Και συχνά λιγότερο αποδοτικό από μια βιομηχανική κατσαρόλα που δουλεύει 24/7.<br /><br />Είναι θέμα χρόνου να ακολουθήσουν και άλλες παρόμοιες κινήσεις. Θέμα χρόνου μοιάζει και τα καινούργια διαμερίσματα να πωλούνται χωρίς κουζίνα – όπως ακριβώς πουλιούνται σήμερα χωρίς αποθήκη, χωρίς πάρκινγκ και χωρίς αυταπάτες.<br /><br />Άλλωστε, γιατί να πιάνει χώρο κάτι που χρησιμοποιείται όλο και λιγότερο; Ήδη τα μικρά διαμερίσματα για ένα άτομο έχουν υψηλότερες τιμές από εκείνα που κάποτε προορίζονταν για πολυμελείς οικογένειες. Η αγορά ξέρει. Και η αγορά δεν νοσταλγεί.<br />Αποχαιρέτα την οικογένεια που ήξερες<br /><br />Τα τελευταία χρόνια καταγράφεται σταθερή αύξηση των διαζυγίων στην Ελλάδα. Το 2024 σημειώθηκαν περίπου 15.532 διαζύγια, με αναλογία 42,4 διαζύγια ανά 100 γάμους – όταν τη δεκαετία του ’80 ο αριθμός μετά βίας άγγιζε τα 8–9. Πρόοδος, θα πει κανείς. Ή απλώς εξοικονόμηση χρόνου.<br /><br />Την ίδια στιγμή, οι γεννήσεις καταρρέουν. Το 2024 γεννήθηκαν 68.467 παιδιά, όταν οι θάνατοι έφτασαν τους 126.916. Ακόμη και οι γεννήσεις από αλλοδαπούς γονείς μειώνονται: από 9.332 το 2019 σε μόλις 5.223 το 2024. Ούτε καν η «δημογραφική αντικατάσταση» δεν δουλεύει πια όπως παλιά. Διάβασα πως στη Νιγηρία το 2025 γεννήθηκαν περισσότερα παιδιά απ’ όσα στην Ευρώπη και τη Ρωσία μαζί. Στην Νιγηρία γεννήθηκαν 7,5 εκατ. παιδιά και στην Ευρώπη και Ρωσία 6,3 εκατ.<br /><br />Η διάλυση της οικογένειας προς όφελος του μοναχικού ατόμου – συνεχώς δικτυωμένου, μόνιμα απασχολημένου και διαρκώς μόνο- δεν είναι μια απλή κοινωνική εξέλιξη. Είναι κολοσσιαία αναδιάρθρωση. Και όπως κάθε αναδιάρθρωση, δημιουργεί νικητές, χαμένους και πολλές έτοιμες μερίδες φαγητού.<br /><br />Το ερώτημα δεν είναι αν η ελληνική οικογένεια θα σταματήσει να μαγειρεύει. Το ερώτημα είναι αν, στο τέλος, θα θυμάται γιατί μαγείρευε. Η κατάστασή μας θυμίζει τους ανόητους που ψυχορραγούν στο δρόμο μετά από κάποιο δυστύχημα και το τελευταίο που κάνουν είναι να τραβούν σέλφι μεταδίδοντας σε πραγματικό χρόνο το συμβάν…<div><br /></div><div><a href="https://www.liberal.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Κατάρρευση της οικογένειας, ο θάνατος μια πατρίδας.

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ Η είδηση ότι ο Σκλαβενίτης αγόρασε το πρώην εργοστάσιο της ΠΙΤΣΟΣ στον Ρέντη για να παράγει έως και 250.000 μερίδες φαγητό ...

Διαβάστε την συνέχεια

Έναρξη στρατιωτικής αναβίωσης Βουλγαρίας;

<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/01/%CE%B2%CE%BF%CE%B1%CF%83%CF%81%CE%BB%CF%82%CF%83%CF%81%CE%BF%CE%B9%CF%82%CE%BE%CE%B7%CF%81%CF%8023%CE%BF.jpg?ssl=1"><img height="180" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/01/%CE%B2%CE%BF%CE%B1%CF%83%CF%81%CE%BB%CF%82%CF%83%CF%81%CE%BF%CE%B9%CF%82%CE%BE%CE%B7%CF%81%CF%8023%CE%BF.jpg?resize=640%2C359&ssl=1" width="755" /></a><br /><br />Η Βουλγαρία ξεκίνησε επιτέλους τον εκσυγχρονισμό όλων των κλάδων των ενόπλων δυνάμεών της μετά από περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια δισταγμών και αποτυχημένων προσπαθειών.<br /><br />Το αμυντικό σύστημα έχει βιώσει μια σειρά από σοκ, συμπεριλαμβανομένης της ένταξής της στο ΝΑΤΟ το 2004. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι ένοπλες δυνάμεις αριθμούσαν πάνω από 150.000 άτομα και σήμερα είναι ένας επαγγελματικός στρατός με λιγότερους από 30.000 στρατιώτες.<br /><br />Το στρατιωτικό δόγμα άλλαξε εντελώς. Η Βουλγαρία, μια πρώην χώρα του Συμφώνου της Βαρσοβίας που ήθελε να γίνει η δέκατη έκτη σοβιετική δημοκρατία, αντιμετώπισε την Τουρκία και την Ελλάδα, και οι δύο μέλη του ΝΑΤΟ.<br /><br /> Αμέσως μετά την ένταξή της στη Συμμαχία, η Σόφια συνειδητοποίησε την ανάγκη εκσυγχρονισμού της αεροπορίας της. Τα ρωσικά μαχητικά που είχε στη διάθεσή της αποδείχθηκαν ασύμβατα με βασικά συστήματα του ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένων εκείνων για την αναγνώριση εχθρικών στόχων. Ο εκσυγχρονισμός, ωστόσο, απαιτεί σημαντικά κεφάλαια, γι’ αυτό και μια σειρά από κυβερνήσεις ανέβαλαν την υπογραφή των απαραίτητων συμβάσεων.<br /><br />Η στρατιωτική αεροπορία στα πρόθυρα της κατάρρευσης<div><br /><div><a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/01/%CE%B2%CE%BF%CE%B1%CF%83%CF%81%CE%BB%CF%82%CF%83%CF%81%CE%BF%CE%B9%CF%82%CE%BE%CE%B7%CF%81%CF%8023%CE%BF-1.jpg?ssl=1"><img src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/01/%CE%B2%CE%BF%CE%B1%CF%83%CF%81%CE%BB%CF%82%CF%83%CF%81%CE%BF%CE%B9%CF%82%CE%BE%CE%B7%CF%81%CF%8023%CE%BF-1.jpg?resize=640%2C356&ssl=1" /></a><br /><br />Το 2016, η κατάσταση έγινε κρίσιμη. Η συντήρηση των σοβιετικών MiG-29 γινόταν ολοένα και πιο ακριβή και περίπλοκη, και απαιτούσε συμβάσεις με τη Ρωσία. Κάποια στιγμή, η Βουλγαρία διέθετε μόνο δύο μαχητικά αεροσκάφη για την προστασία του εναέριου χώρου της.<br /><br />Οι Βούλγαροι πιλότοι δεν πληρούσαν ούτε καν τις ελάχιστες απαιτήσεις ωρών πτήσης του ΝΑΤΟ.<br /><br />Στη συνέχεια, το κοινοβούλιο ψήφισε να παρέμβει στις συμμαχικές δυνάμεις, οι οποίες άρχισαν να βοηθούν την αεροπορία στις αεροπορικές περιπολίες.<br /><br />Η τελευταία κοινή αποστολή «εναέριας αστυνόμευσης» πραγματοποιήθηκε το 2022, όταν η Ισπανία έστειλε οκτώ μαχητικά αεροσκάφη στην ανατολική πλευρά της Συμμαχίας.<br /><br />Μετά από μακρές δημόσιες συζητήσεις, η πρώτη σύμβαση για την προμήθεια οκτώ αμερικανικών μαχητικών αεροσκαφών F-16 υπογράφηκε το 2019 και η δεύτερη το 2022.<br /><br /> Η απόκτηση συνολικά δεκαέξι αεροσκαφών θα επιτρέψει στη Σόφια να συμμετέχει πλήρως σε αποστολές του ΝΑΤΟ και να ελέγχει τον δικό της εναέριο χώρο.<br /><br /> Όπως και άλλες χώρες στην ανατολική πλευρά της Συμμαχίας, η Βουλγαρία αποτελεί συχνά στόχο αεροπορικών προκλήσεων από τη Ρωσία.<br /><br />Η διαδικασία εκσυγχρονισμού παραμένει εξαιρετικά αμφιλεγόμενη.<br /><br />Ο Ρούμεν Ράντεφ – πρώην πρόεδρος, πιλότος μαχητικών και διοικητής της πολεμικής αεροπορίας – επέκρινε έντονα την επιλογή αμερικανικών αεροσκαφών και προτίμησε το σουηδικό Saab Gripen.<br /><br /> Σύμφωνα με τον ίδιο, εξακολουθεί να υπάρχει έλλειψη σημαντικού εξοπλισμού που είναι απαραίτητος για την πλήρη χρήση του F-16.<br /><br />Αυτό θα καθυστερήσει την εισαγωγή του αεροσκάφους σε υπηρεσία και υπάρχουν πολύ λίγοι εκπαιδευμένοι πιλότοι.<br /><br /> Βραχυπρόθεσμα, δεν θα έχουμε νέους πιλότους, πράγμα που σημαίνει ότι το F-16 θα είναι σε θέση να αναλάβει μόνο ένα περιορισμένο μέρος των καθηκόντων φύλαξης των εναέριων συνόρων.<br /><br />Μόνο 5 πιλότοι …<br /><br />Τις περισσότερες φορές θα πρέπει να βασιζόμαστε στο MiG-29, εξήγησε ο Ράντεφ τον Ιούνιο του 2025 κατά τη διάρκεια επίσκεψης στην αεροπορική βάση Graf Ignatievo.<br /><br />Η χώρα διαθέτει μόνο πέντε πιλότους ικανούς να πετάξουν τα νέα αεροπλάνα και τρεις ακόμη εκπαιδεύονται στις Ηνωμένες Πολιτείες. «Η πρώτη σύμβαση προβλέπει την εκπαίδευση 14 πιλότων, η δεύτερη – 18. Μέχρι το 2027, χρειαζόμαστε δύο πιλότους για καθένα από τα 16 αεροπλάνα. Η εκπαίδευση λαμβάνει χώρα στις Ηνωμένες Πολιτείες και αυτή είναι η καλύτερη λύση για την προετοιμασία ειδικευμένων πιλότων για την πολεμική αεροπορία», πρόσθεσε, περιγράφοντας τη μακρά και περίπλοκη διαδικασία εκσυγχρονισμού.<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι βασικός εταίρος για τη Βουλγαρία. «Τα F-16 αποτελούν βασική στρατιωτική πλατφόρμα για εμάς και δεν είναι τυχαίο ότι τα αγοράζουμε από τον κύριο στρατηγικό μας σύμμαχο», παραδέχτηκε ο υπουργός Άμυνας Ατανάς Ζαπριάνοφ.<br /><br />Οι επίγειες δυνάμεις δεν είναι παραμελημένες<br /><br />Τον Δεκέμβριο του 2023, το κοινοβούλιο επικύρωσε σύμβαση αξίας 1,1 δισεκατομμυρίου ευρώ για την προμήθεια στρατιωτικού εξοπλισμού. Η παραγγελία περιλαμβάνει 183 τεθωρακισμένα οχήματα Stryker, τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού, ιατρικά και αναγνωριστικά οχήματα. Αυτή η παραγγελία συμπληρώνεται από σύμβαση για αντιαρματικούς πυραύλους Javelin.<br /><br />Οι πρώτες παραδόσεις αναμένονται τον Φεβρουάριο του 2026.<br /><br />Οι συμβάσεις καλύπτουν επίσης το λογισμικό για τη λειτουργία του εξοπλισμού, την πλήρη τεχνική τεκμηρίωση και τη συντήρηση έως το 2035. Και αυτό δεν είναι όλο, διαβεβαιώνει ο υπουργός Άμυνας Ατανάς Ζαπριάνοφ. «Πρόκειται για εμβάθυνση της στρατηγικής συνεργασίας μεταξύ Βουλγαρίας και Ηνωμένων Πολιτειών. Διαπραγματευόμαστε επίσης ένα σύστημα ασφαλείας της ακτοφυλακής», τόνισε.<br /><br />Οι πωλήσεις στρατιωτικού εξοπλισμού από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ιδίως μαχητικών αεροσκαφών, ελέγχονται σε διάφορα επίπεδα. Όλες οι συμφωνίες υπόκεινται στην έγκριση εξειδικευμένων υπηρεσιών στο Πεντάγωνο και στο Υπουργείο Εξωτερικών. Οι κυβερνητικές συμβάσεις ανέρχονται σε περίπου 55 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως και υπόκεινται σε αυστηρούς μηχανισμούς ελέγχου και συμμόρφωσης. Αυτό σημαίνει ότι οι Αμερικανοί πελάτες μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα αγορασμένα όπλα μόνο εντός των όρων που ορίζει η κυβέρνηση των ΗΠΑ.<br /><br />Αυτός ο έλεγχος εφαρμόζεται μέσω του προγράμματος Golden Sentry του Υπουργείου Άμυνας. Ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη το περιγράφει ως εξής:<br /><br />«Ο σκοπός του προγράμματος Golden Sentry είναι να διασφαλίσει τη συμμόρφωση με τις απαιτήσεις ελέγχου τεχνολογίας για την ελαχιστοποίηση των κινδύνων για την ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών, των εταίρων και των συμμάχων τους.<br /><br />Το σύστημα περιλαμβάνει όλα τα μέτρα για την αποτροπή της εκτροπής ή της μη εξουσιοδοτημένης μεταφοράς αμυντικού εξοπλισμού».<br /><br />Στην Ανατολική Ευρώπη, οι στρατιωτικές παραγγελίες πολλαπλασιάζονται. Το 2020, η Πολωνία αγόρασε 32 μαχητικά αεροσκάφη πέμπτης γενιάς F-35 για 4,6 δισεκατομμύρια δολάρια. Η Τσεχική Δημοκρατία έκανε παρόμοια παραγγελία το 2023. Και αυτές δεν είναι οι μόνες περιπτώσεις. Μεγάλη Βρετανία, Ιταλία, Ολλανδία, Δανία, Γερμανία, Βέλγιο, Φινλανδία – η λίστα είναι μεγάλη.<br /><br /> Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πώς η Ευρώπη θα μπορούσε να διαχωριστεί στρατιωτικά από τις Ηνωμένες Πολιτείες, δεδομένου ότι ένα σημαντικό μέρος του στρατιωτικού της εξοπλισμού είναι αμερικανικής προέλευσης.<br /><br />Σύμφωνα με τον Guardian, σχεδόν τα μισά στρατιωτικά αεροσκάφη στην Ευρώπη είναι αμερικανικά, όπως και περίπου το 40% των πυραυλικών συστημάτων.</div><div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Έναρξη στρατιωτικής αναβίωσης Βουλγαρίας;

Η Βουλγαρία ξεκίνησε επιτέλους τον εκσυγχρονισμό όλων των κλάδων των ενόπλων δυνάμεών της μετά από περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια δισταγμώ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Τουρκία στα πρόθυρα επισιτιστικής κρίσης! +40% τα τρόφιμα.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://cdn.skai.gr/sites/default/files/styles/amp_image/public/feedelio/49f11f5b865a75dbddc0763d8cded74f-74783019-302.jpg?itok=Rd4uyft2" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="440" data-original-width="680" height="207" src="https://cdn.skai.gr/sites/default/files/styles/amp_image/public/feedelio/49f11f5b865a75dbddc0763d8cded74f-74783019-302.jpg?itok=Rd4uyft2" width="705" /></a></div><br /><div>Η Τουρκία έχει υποφέρει από ξηρασία αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια. Το 2025 ήταν μία από τις χειρότερες των τελευταίων δεκαετιών, καθώς η μέση βροχόπτωση κατέγραψε το χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων 52 ετών. Οι περιοχές της Μαύρης Θάλασσας και της Μεσογείου επλήγησαν ιδιαίτερα.</div><br />Η ξηρασία είχε άμεσο αντίκτυπο στη γεωργία. Σύμφωνα με το τουρκικό υπουργείο Γεωργίας, σε πολλές περιοχές έχουν ήδη καταγραφεί οι πρώτες επιπτώσεις της ξηρασίας στις σοδειές. Ο παγετός επιδείνωσε περαιτέρω την κατάσταση, επηρεάζοντας έως και το 70% ορισμένων ειδών φρούτων. Σύμφωνα με την Τουρκική Στατιστική Υπηρεσία (TÜİK), συγκομίστηκαν συνολικά περίπου 30% λιγότερα φρούτα και 12% λιγότερα σιτηρά.<br /><br />Η κλιματολόγος Έζγκι Κοβάντζι από το Πανεπιστήμιο Αντιγιάμαν περιγράφει την κατάσταση ως «πολυεπίπεδη κρίση που επηρεάζει άμεσα την καθημερινή ζωή, τα μέσα διαβίωσης και τις πόλεις». Η πτώση της στάθμης των υδάτων των ταμιευτήρων, η μείωση της στάθμης των υπόγειων υδάτων και τα ξαφνικά φαινόμενα παγετού καθιστούν την παραγωγή όλο και πιο ευάλωτη.<br /><br />Η παραγωγή κόκκινου κρέατος επίσης μειώθηκε, όπως και η παραγωγή γάλακτος. Η μείωση των αποδόσεων, η αύξηση των τιμών των ζωοτροφών και ο περιορισμός των καλλιεργούμενων εκτάσεων αύξησαν την πίεση στους παραγωγούς και τους καταναλωτές.<div><br />Τρόφιμα και ποτά χωρίς αλκοόλ ακριβότερα κατά 40%<br /><br />Οι τιμές έχουν αυξηθεί απότομα. Σύμφωνα με τη στατιστική υπηρεσία, το κόστος ορισμένων γεωργικών εισροών έχει διπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια. Τα τρόφιμα και τα μη αλκοολούχα ποτά έχουν επίσης γίνει όλο και πιο ακριβά τα τελευταία χρόνια, κατά σχεδόν 40% μόνο το 2025.<br /><br />Ο αγροτικός δημοσιογράφος Αλί Εκμπέρ Γίλντιριμ τονίζει ότι η κρίση δεν σχετίζεται μόνο με το κλίμα. Οι λανθασμένες γεωργικές πολιτικές, οι αναποτελεσματικές επιδοτήσεις και η έλλειψη στήριξης των αγροτών επιδείνωσαν την κατάσταση. «Η Τουρκία δεν βιώνει μόνο ξηρασία, αλλά έναν συνδυασμό κλιματικών κινδύνων και πολιτικά επιδεινούμενων οικονομικών προκλήσεων», λέει ο Γίλντιριμ.<br /><br />«Πιο επικίνδυνη η ξηρασία από πυρκαγιές και πλημμύρες»<br /><br />Η μεταναστευτική πίεση στις πόλεις θα επιδείνωνε περαιτέρω τα υπάρχοντα προβλήματαΕικόνα: DHA<br />Η ξηρασία καταδεικνύει πώς η κλιματική αλλαγή, η οικονομία και η κοινωνία αλληλοσυνδέονται: Η αύξηση του κόστους παραγωγής, η μείωση της αγοραστικής δύναμης και οι χαμηλές βροχοπτώσεις καθιστούν την τουρκική γεωργία ολοένα πιο εύθραυστη.<br /><br />Σύμφωνα με ειδικούς, η αλυσιδωτή αντίδραση της μείωσης των αποδόσεων, του αυξανόμενου κόστους και του επίμονου πληθωρισμού θα μπορούσε να προκαλέσει μια βαθιά επισιτιστική κρίση σε ορισμένες περιοχές. Ως αποτέλεσμα, πολλοί άνθρωποι σε αγροτικές περιοχές θα μπορούσαν να αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και να μετοικήσουν στις πόλεις, λέει η κλιματολόγος Κοβάντζι. Εκεί, η μεταναστευτική πίεση θα επιδείνωνε περαιτέρω τα υφιστάμενα προβλήματα.<br /><br />Στις οικογένειες, το βάρος της διαχείρισης κρίσεων επιβαρύνει κυρίως τις γυναίκες. Επιπλέον, οι συνέπειες της ξηρασίας έχουν αρνητικό αντίκτυπο στη διατροφή και τη μαθησιακή ικανότητα των παιδιών, σύμφωνα με την επιστήμονα.<br /><br />Ενώ οι πυρκαγιές και οι πλημμύρες τυγχάνουν άμεσης προσοχής, η ξηρασία έχει έναν σιωπηλό, αλλά μακροπρόθεσμο αντίκτυπο: απειλεί εξίσου τις καλλιέργειες, τα εισοδήματα, τις τιμές και την επισιτιστική ασφάλεια. Η Κοβάντζι προειδοποιεί: «Η ξηρασία δεν είναι τόσο θεαματική όσο μία πυρκαγιά, ούτε τόσο ξαφνική όσο οι πλημμύρες – γι’ αυτό ακριβώς είναι τόσο επικίνδυνη».<br />Σημαντικότερος προμηθευτής φουντουκιών για την ΕΕ<br /><br />Για την ΕΕ, η Τουρκία έχει περιορισμένη σημασία ως προμηθευτής αγροτικών προϊόντων. Το 2024, περίπου το 4,3% των συνολικών εισαγωγών γεωργικών προϊόντων της ΕΕ προήλθε από την Τουρκία, κυρίως φρούτα, ξηροί καρποί και μεταποιημένα λαχανικά και φρούτα.<br /><br />Οι προμήθειες αυτές δεν είναι ζωτικής σημασίας για τον βασικό εφοδιασμό των Ευρωπαίων. Εξαίρεση αποτελούν τα φουντούκια: Η Τουρκία παράγει περίπου τα δύο τρίτα των φουντουκιών παγκοσμίως, γεγονός που την καθιστά μακράν τον σημαντικότερο προμηθευτή για την αγορά της ΕΕ.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRMOsDaPQUOmac5rFjxzFK1PyIh6ZjfHvJI7g&s" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="331" data-original-width="152" height="331" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRMOsDaPQUOmac5rFjxzFK1PyIh6ZjfHvJI7g&s" width="349" /></a></div><br /><div><a href="https://www.dw.com/">πηγή</a></div><div><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Τουρκία στα πρόθυρα επισιτιστικής κρίσης! +40% τα τρόφιμα.

Η Τουρκία έχει υποφέρει από ξηρασία αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια. Το 2025 ήταν μία από τις χειρότερες των τελευταίων δεκαετιών, καθώς η...

Διαβάστε την συνέχεια

ΣΥΡΙΑ – ΤΖΟΛΑΝΙ: “Γη και ύδωρ” σε ΗΠΑ – Ρωσία για να πάρει Κούρδους “επί πίνακι”…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSoh90QO4rX42zbpOrLHSKXhpcYzCbp9OBsfg&s" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="150" data-original-width="150" height="150" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSoh90QO4rX42zbpOrLHSKXhpcYzCbp9OBsfg&s" width="676" /></a></div><div><br /></div>Μεγάλο ερωτηματικό συνεχίζει να παραμένει ο λόγος για τον οποίο η Δύση και κυρίως οι ΗΠΑ αλλά και η Ρωσία ήραν την υποστήριξη προς τους Κούρδους της Συρίας με αποτέλεσμα αυτοί να ηττηθούν και να συρρικνωθούν εδαφικά ενώ παράλληλα αναθάρρησαν τζιχαντιστικές οργανώσεις οι οποίες στο παρελθόν αποτελούσαν εχθρούς του δυτικού κόσμου και είχαν πραγματοποιήσει τρομοκρατικές επιθέσεις σε πολλές χώρες.<br /><br /><b>Λάζαρος Καμπουρίδης</b><br />αντιστράτηγος ε.α. <div><br />Αυτό όμως που πραγματικά προκαλεί εντύπωση και παραμένει ανεξήγητο είναι το γεγονός ότι οι ΗΠΑ είχαν επενδύσει στην στήριξη των Κούρδων για την αντιμετώπιση του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) υποσχόμενες στήριξη στο αίτημα των Κούρδων της Ροζάβα για αυτονομία. Τουρκία, ΗΠΑ, Ρωσία και αραβικές χώρες είδαν το νέο καθεστώς της Συρίας ως μία επενδυτική ευκαιρία, αλλά και ως κόμβο εξυπηρέτησης των συμφερόντων τους δίνοντας το πράσινο φως αλλά και την υποστήριξή τους προς την Δαμασκό «ρίχνοντας στη φωτιά» τους Κούρδους.<br /><br />Υπάρχουν συγκεκριμένες επενδυτικές κινήσεις αμερικανικών, τουρκικών και καταριανών εταιριών στη Συρία οι οποίες αποκαλύπτουν ότι η αλλαγή των σχεδίων εις βάρος των Κούρδων, σχεδιάσθηκε από την περίοδο της επίσκεψης του Αμερικανού Προέδρου Ν. Τραμπ στη Μέση Ανατολή και την συνάντησή του με τον μεταβατικό Πρόεδρο της Συρίας Αλ Σάρα στη Σ. Αραβία στα μέσα του Μαΐου 2025.<br /><br />Θυμίζουμε, ότι τότε ο Ν. Τράμπ ανακοίνωσε επενδυτικές συμφωνίες με τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ) αξίας άνω των 2 τρισ. δολαρίων για έργα στους τομείς της άμυνας της τεχνητής νοημοσύνης κ.α.<br /><br />Πέραν αυτών όμως, υπήρξε υπόσχεση του Αλ Σάρα για τη λειτουργία των συριακών πετρελαιοπηγών από αμερικανικές εταιρίες, ενώ παράλληλα, λίγες ημέρες μετά τη συνάντησή του με τον Ντ. Τραμπ έγιναν γνωστά στοιχεία για τις κοινές επενδύσεις τουρκικών, καταριανών και αμερικανικών εταιρειών στη Συρία. Συγκεκριμένα, οι τουρκικές εταιρείες Kalyon GES Enerji Yatırımları και Cengiz Enerji Sanayi, μαζί με μια διεθνή κοινοπραξία με επικεφαλής την UCC Holding με έδρα το Κατάρ, υπέγραψαν μνημόνιο συμφωνίας ύψους 7 δις δολαρίων για την ενίσχυση των υποδομών ηλεκτρικής ενέργειας της Συρίας. Το έργο στοχεύει στην εγκατάσταση μονάδων φυσικού αερίου και ηλιακής ενέργειας στη Συρία.<br /><br />Μεταξύ των εταιρειών της κοινοπραξίας είναι και η αμερικανική Power International USA LLC. Τα σχεδιαζόμενα έργα στοχεύουν στην αύξηση της δυναμικότητας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας της Συρίας κατά 5.000 μεγαβάτ. Ειδικότερα προβλέπεται να κατασκευασθούν στη χώρα τέσσερις σταθμοί παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας συνδυασμένου κύκλου φυσικού αερίου συνολικής δυναμικότητας 4.000 μεγαβάτ και ένας ηλιακός σταθμός παραγωγής ενέργειας χωρητικότητας 1.000 μεγαβάτ.<br /><br />Στόχος είναι με τη λειτουργία αυτών των σταθμών, να καλυφθεί πάνω από το 50% των αναγκών ηλεκτρικής ενέργειας της Συρίας. Το έργο θεωρείται ότι θα αυξήσει την ενεργειακή ασφάλεια της Συρίας και θα συμβάλει σημαντικά στον εκσυγχρονισμό των υποδομών. Η Τουρκία είναι σήμερα ο μεγαλύτερος προμηθευτής ηλεκτρικής ενέργειας της Συρίας. Κατά μέσο όρο 210 μεγαβάτ ηλεκτρικής ενέργειας μεταφέρονται καθημερινά από επτά διαφορετικά σημεία μέσω του Ρεϊχανλί στην περιοχή Ιντλίμπ.<br /><br />Επίσης, έγινε γνωστό ότι υποβλήθηκε αίτηση από συριακής πλευράς για τροποποίηση της άδειας για την αύξηση της χωρητικότητας της γραμμής. Επιπλέον, το Υπουργείο Ενέργειας και Φυσικών Πόρων της Τουρκίας σχεδιάζει να εξάγει έως και 500 μεγαβάτ την ημέρα μετά τη συντήρηση της γραμμής που συνδέει τις τουρκικές περιοχές Σανλιούρφα – Μπιρετζίκ με το Χαλέπι της Συρίας. Τουρκικές εταιρείες ελέγχουν ένα μεγάλο μέρος του δικτύου διανομής στην περιοχή αν και δεν έχουν δημοσιοποιηθεί επίσημα τα ονόματα των τουρκικών εταιρειών προμήθειας ηλεκτρικής ενέργειας προς τη Συρία.<br /><br />Η Τουρκία επίσης πρωταγωνιστεί και στον τομέα κατασκευών στη Συρία. Στην πρώτη μεγάλη εκδήλωση για την ενίσχυση της οικονομίας στη Συρία και αφορούσε τη Διεθνή Έκθεση Κατασκευών Buildex η οποία πραγματοποιήθηκε στη Δαμασκό στα μέσα του περασμένου Μαΐου, συμμετείχαν 112 τουρκικές εταιρείες. Η Τουρκία ξεχώρισε ως η χώρα με τη μεγαλύτερη συμμετοχή μεταξύ των 740 εταιρειών που παρευρέθηκαν στην έκθεση. Η Κίνα, η Σαουδική Αραβία και η Ιορδανία ήταν επίσης μεταξύ των συμμετεχουσών χωρών.<br />Με την χαλάρωση των οικονομικών κυρώσεων προς τη Συρία, οι τουρκικές εταιρείες αναμένεται να επικεντρωθούν σε έργα μεγαλύτερης κλίμακας, ιδίως στους τομείς της ενέργειας, των υποδομών και των κατασκευών.</div><div><br /></div><div>Ο παράγοντας Ρωσία<br /><br />Από την άλλη πλευρά φαίνεται ότι και η Ρωσία ταυτίσθηκε με την στάση αυτή έναντι των Κούρδων, καθώς υιοθέτησε το δόγμα «ένα κράτος ένας στρατός» το οποίο καταδίκαζε τις προσπάθειες των Κούρδων για αυτονομία και δικό τους στρατό. Ήδη έγινε γνωστό ότι τις τελευταίες ημέρες έχουν αποχωρήσει από την ρωσική βάση στο Καμισλί η οποία βρίσκεται στην περιοχή των Κούρδων της Ροζάβα οι στρατιωτικές δυνάμεις των Ρώσων οι οποίες μεταφέρθηκαν στη ναυτική βάση Ταρτούς της Συρίας σε μία κίνηση πλήρους άρσης της στήριξης προς τους Κούρδους.<br /><br />Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι η Μόσχα έχει υπογράψει με την Δαμασκό νέα συμφωνία διατήρησης της ναυτικής βάσης στην Ταρτούς, η οποία αποτελεί την μεγαλύτερη ρωσική βάση στη Μεσόγειο. Θυμίζουμε ότι o ίδιος ο Πρόεδρος της Συρίας στις 28 Ιανουαρίου πραγματοποίησε την δεύτερη επίσκεψή του στη Μόσχα μετά από αυτήν του περασμένου Οκτωβρίου ενώ παράλληλα το τελευταίο εξάμηνο έχουν πραγματοποιήσει αλλεπάλληλες επισκέψεις στη Ρωσία και άλλοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι της Συρίας μεταξύ των οποίων, ο Υπουργός Εξωτερικών, ο Υπουργός Άμυνας και ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου.<br /><br />Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι στο λιμάνι της Ταρτούς όπου θα εδρεύει και η ρωσική βάση, έχει συμφωνηθεί να λειτουργεί και η τουρκική εταιρεία North Star Denizcilik (North Star Marine) η οποία πέραν των ναυτιλιακών δράσεων θα αναπτύξει και δραστηριότητες κατασκευής, επισκευής και συντήρησης πλοίων.<br /><br />Από τα παραπάνω διαφαίνεται ότι, η άρση της στήριξης προς τους Κούρδους οι οποίοι την προηγούμενη δεκαπενταετία είχαν χύσει πολύ αίμα εναντίον ισλαμικών τρομοκρατικών οργανώσεων στη Συρία αλλά και στο Ιράκ, πραγματοποιήθηκε έναντι συμφωνιών για επενδύσεις και διάθεση στρατιωτικών βάσεων μεταξύ του καθεστώτος της Δαμασκού και ενός αριθμού χωρών όπως οι ΗΠΑ, η Ρωσία, το Κατάρ και η Τουρκία.<br /><br /><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ΣΥΡΙΑ – ΤΖΟΛΑΝΙ: “Γη και ύδωρ” σε ΗΠΑ – Ρωσία για να πάρει Κούρδους “επί πίνακι”…

Μεγάλο ερωτηματικό συνεχίζει να παραμένει ο λόγος για τον οποίο η Δύση και κυρίως οι ΗΠΑ αλλά και η Ρωσία ήραν την υποστήριξη προς τους Κούρ...

Διαβάστε την συνέχεια