Ποιος έγραψε την προκλητική φράση στη δήλωση Μητσοτάκη για τη Βενεζουέλα που άναψε φωτιές!

<img height="359" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/f85a780379102e066fed4e883e6e3314_XL.jpg?v=2" width="730" /><br /><br /><div>Ο πρωθυπουργός προκάλεσε σοκ σε διπλωματικούς κύκλους, πρώην Υπουργούς Εξωτερικών, αλλά και στα κόμματα της αντιπολίτευσης καθώς με την φράση αυτή όπως εκτιμούν αλλάζει η πάγια θέση μας «περί σεβασμού του Διεθνούς Δικαίου»<br /><br />Το κατάφερε και αυτό ο Κυριάκος Μητσοτάκης.</div><div><br />Ο πρωθυπουργός με μια δήλωσή του με αφορμή τις εξελίξεις στην Βενεζουέλα, κατάφερε για άλλη μια φορά να ξεσπάσει θύελλα εναντίον του ακόμη και εντός ΝΔ.<br />Ο λόγος για την αποστροφή της τοποθέτησής του ότι: «δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών» προκάλεσε σοκ σε διπλωματικούς κύκλους, πρώην Υπουργούς<br />Εξωτερικών, αλλά και στα κόμματα της αντιπολίτευσης καθώς με την φράση αυτή όπως εκτιμούν αλλάζει η πάγια θέση μας «περί σεβασμού του Διεθνούς Δικαίου».<br /><br />Ποιοι είναι οι «ύποπτοι»<br /><br />Ο Μητσοτάκης φαίνεται ότι αποδέχτηκε να μπει η φράση αυτή στη δήλωσή του, μετά από εισήγηση του συμβούλου του για θέματα εξωτερικής πολιτικής καθηγητή Σωτήρη Σέρμπου, αν και άλλες πηγές την αποδίδουν σε άλλους συνεργάτες του πρωθυπουργού, ακόμη και στον Γ. Γεραπετρίτη.<br />Κάποιοι θυμήθηκαν ακόμη και τον Ιάσωνα Πιπίνη που έχει εκδώσει και βιβλίο για την περίοδο από τον Τσάβες στον Μαδούρο, ο οποίος ήταν υποψήφιος με τη ΝΔ στη Λέσβο στις εκλογές.<br />Να σημειώσουμε πάντως ότι ο καθηγητής Σέρμπος ανέλαβε αυτή τη θέση πριν λίγο καιρό και ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής με τη ΝΔ, χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί.<br />Όποια εκδοχή και να δεχθούμε για το ποιος πρότεινε να γραφτεί η παραπάνω θέση το θέμα είναι ότι ο Μητσοτάκης έκανε τεράστια γκάφα, που ένωσε τους πάντες απέναντί του (από Ανδρουλάκη μέχρι Σαμαρά) , ενώ επιβεβαιώνει και το μπάχαλο που υπάρχει στο Μαξίμου.<br /><br />Τρέχουν να το μαζέψουν<br /><br />Το τελευταίο όταν είδε το μέγεθος του λάθους έτρεξε να να το μαζέψει μέσω πηγών οι οποίες υποστήριζαν ότι: για το θέμα τοποθετήθηκε ο Πρωθυπουργός, αναδεικνύοντας το ζήτημα του δικτατορικού καθεστώτος Μαδούρο και συντασσόμενος με τους ηγέτες όλων των ευρωπαϊκών χωρών.<br />Επιπλέον, ανέδειξε τα ζητήματα νομιμότητας που τίθενται, αναφέροντας ότι αυτά θα αξιολογηθούν στον κατάλληλο χρόνο.<br />Σε μία εξαιρετικά περίπλοκη και επείγουσα συνθήκη, ο Πρωθυπουργός προέταξε την ήπια μετάβαση σε καθεστώς δημοκρατικής νομιμοποίησης, προς όφελος του λαού της Βενεζουέλας. «Η θέση της Ελλάδας θα εκφραστεί<br />θεσμικά στη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, το οποίο συνεδριάζει εκτάκτως τη Δευτέρα, για το ζήτημα.<br />Η επιπόλαιη στάση όσων διατυπώνουν άποψη χωρίς να γνωρίζουν τα δεδομένα και κάνοντας<br />εντελώς άσχετες αναλογίες είναι όχι μόνο πρόχειρη αλλά και εθνικά επικίνδυνη», καταλήγουν οι πηγές.<br />Από τη μεριά του «τo ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών παρακολουθεί στενά την κατάσταση στη Βενεζουέλα, σε στενό συντονισμό με τους εταίρους και την ελληνική Πρεσβεία στο Καράκας, η οποία βρίσκεται σε επαφή με την ελληνική κοινότητα στη χώρα και είναι έτοιμη να παράσχει βοήθεια».<br /><br />«Δώρο» στο Σαμαρά<br /><br />Το αντι-μητσοτακικό μέτωπο στο οποίο βρήκε ευκαιρία να μπει και ο Σαμαράς, δημιουργεί ένα ακόμη ρήγμα στις σχέσεις του πρωθυπουργού με το πατριωτικό κομμάτι της ΝΔ, ενώ εντύπωση προκαλεί η αφωνία του Νίκου Δένδια για ένα θέμα που έχει «ζήσει» ως ΥΠΕΞ και αναμενόταν να τοποθετηθεί. Στην ίδια λογική πάντως κινήθηκαν και άλλα κορυφαία στελέχη της ΝΔ που το φύσαγαν και δεν κρύωνε από την τοποθέτηση<br />Μητσοτάκη, που το Μαξίμου επιχειρεί να διορθώσει καθώς κατάλαβαν τη ζημιά που μπορεί να γίνει τόσο στο Κυπριακό όσο και σε άλλα θέματα που είναι ανοικτά με μια Τουρκία που επιδιώκει να εκμεταλλευτεί κάθε<br />ευκαιρία.<br /><br />Νέο ρήγμα με ΠΑΣΟΚ<br /><br />Μέσα σε αυτό το κλίμα δυσκολεύουν και οι προσπάθειες να τα βρει με ένα τμήμα του ΠΑΣΟΚ και με τον Ανδρουλάκη καθώς οι επιθέσεις που έκανε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης στη Χαριλάου<br />Τρικούπη και οι απαντήσεις που πήραν άνοιξαν ακόμη περισσότερο το χάσμα μεταξύ των δυο πλευρών, σε ένα θέμα που επί της ουσίας δεν διαφωνούσαν.<br />Σε δήλωσή του μάλιστα ο Νίκος Ανδρουλάκης ανέφερε μεταξύ άλλων ότι: «Η αναφορά του μάλιστα ότι «δεν είναι η ώρα για σχόλια σε σχέση με τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών» από τη θέση του Πρωθυπουργού<br />μίας χώρα που στηρίζει διαχρονικά την εξωτερική της πολιτική στη διεθνή νομιμότητα και φέρει ακόμα το τραύμα της παράνομης τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, είναι απαράδεκτη. Με ποιο δικαίωμα και με ποια<br />στόχευση μπορεί ένας Πρωθυπουργός να μεταβάλλει τη θεμελιώδη βάση της εθνικής εξωτερικής πολιτικής;<br />Πώς μπορεί η χώρα μας να στηρίζει την εφαρμογή των διεθνών κανόνων, όταν η Κυβέρνησή της αποδέχεται ρητώς την επικράτηση του νόμου της ζούγκλας και του δικαίου του ισχυρού;<br />Ο σεβασμός του διεθνούς δικαίου δεν μπορεί να είναι ευκαιριακός.<br />Εξωτερική πολιτική αρχών με δύο μέτρα και δύο σταθμά δεν νοείται. Οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση είναι, απλώς, ανεπίγνωστη και εθνικά επικίνδυνη».<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ποιος έγραψε την προκλητική φράση στη δήλωση Μητσοτάκη για τη Βενεζουέλα που άναψε φωτιές!

Ο πρωθυπουργός προκάλεσε σοκ σε διπλωματικούς κύκλους, πρώην Υπουργούς Εξωτερικών, αλλά και στα κόμματα της αντιπολίτευσης καθώς με την φράσ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ψεύτικες ειδήσεις τρόμου σκορπά η Δύση... Εμφανίζει λιποτάκτη τον ηγέτη του Ιράν, Ali Khamenei - Πληροφορίες για επέμβαση των ΗΠΑ.

<img height="360" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/828dca2512a86d9759bca992fd18e6e0_XL.jpg?v=2" width="736" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ο Khamenei σχεδιάζει διαφυγή στη Μόσχα, φοβάται ότι θα έχει την τύχη του Maduro</span></h3>Με «θεϊκή αποστολή» και έντονη καχυποψία, ο Ιρανός ηγέτης φέρεται να προετοιμάζεται να εγκαταλείψει την Τεχεράνη με προορισμό τη Ρωσία, εάν χάσει τον έλεγχο της εξουσίας – στα πρότυπα της στρατηγικής επιβίωσης του Assad και υπό το φόβο να έχει την ίδια τύχη με τον Nicolas Maduro της Βενεζουέλας, σύμφωνα με τους Times, οι οποίοι μπαίνουν στον πόλεμο της "πληροφορίας" μεταδίδοντας συνεχώς ψεύτικες ειδήσεις (fake news). <br />Μάλιστα, οι Times επικαλούνται απόρρητα αρχεία πληροφοριών που αποκαλύπτουν ότι ο Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν, Ayatollah Ali Khamenei, έχει καταρτίσει σχέδιο διαφυγής από τη χώρα σε περίπτωση που ο μηχανισμός ασφαλείας του καθεστώτος αποτύχει να συγκρατήσει το κύμα αυξανόμενης κοινωνικής δυσαρέσκειας.<br />Σύμφωνα με το δημοσίευμα, εάν ο στρατός και οι αστυνομικές δυνάμεις που έχουν εντολή να καταστείλουν τις ταραχές αρχίσουν να λιποτακτούν ή να αυτομολούν, ο 86χρονος Khamenei σκοπεύει να εγκαταλείψει την Τεχεράνη συνοδευόμενος από έως και 20 μέλη της οικογένειάς του και στενούς συνεργάτες.<br /><br />Το plan B<br /><br />«Το “plan B” αφορά τον Khamenei και τον απολύτως στενό κύκλο συγγενών και συνεργατών του, συμπεριλαμβανομένου του γιου του και φερόμενου διαδόχου του, Mojtaba», επιβεβαίωσε πηγή των υπηρεσιών πληροφοριών στην The Times.<br />Ο Beni Sabti, πρώην στέλεχος των ισραηλινών υπηρεσιών πληροφοριών που εγκατέλειψε το Ιράν χρόνια μετά την επανάσταση, δήλωσε στην εφημερίδα ότι ο Khamenei θα κατευθυνθεί προς τη Μόσχα, καθώς «δεν υπάρχει άλλο μέρος» που θα μπορούσε να του προσφέρει καταφύγιο.<br />Όπως πρόσθεσε, ο Ανώτατος Ηγέτης «θαυμάζει τον Putin, ενώ θεωρεί ότι η ιρανική κουλτούρα μοιάζει περισσότερο με τη ρωσική», σύμφωνα με τις δηλώσεις του στην The Times.<br />Το σχέδιο εκκένωσης θυμίζει έντονα τις κινήσεις του στενού συμμάχου του, του πρώην Προέδρου της Συρίας Bashar al-Assad, ο οποίος διέφυγε στη Μόσχα για να συναντήσει την οικογένειά του λίγο πριν οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης καταλάβουν τη Δαμασκό τον Δεκέμβριο του 2024.<br />«Έχουν χαράξει διαδρομές εξόδου από την Τεχεράνη σε περίπτωση που κρίνουν αναγκαία τη φυγή», ανέφερε πηγή στην The Times, προσθέτοντας ότι το καθεστώς συγκεντρώνει «περιουσιακά στοιχεία, ακίνητα στο εξωτερικό και μετρητά» ώστε να διασφαλίσει την ασφαλή αποχώρησή του από τη χώρα.<br /><br />Ο έλεγχος του Khamenei<br /><br />Ο Khamenei ελέγχει ένα τεράστιο οικονομικό πλέγμα, συμπεριλαμβανομένου του οργανισμού Setad, ενός συμπλέγματος ημικρατικών ιδρυμάτων γνωστών για την αδιαφάνεια τους.<br />Το Reuters είχε εκτιμήσει το 2013 ότι τα περιουσιακά στοιχεία που ελέγχει ο Ανώτατος Ηγέτης – εταιρείες και ακίνητα – ανέρχονταν σε περίπου 95 δισεκατομμύρια δολάρια.<br />Σύμφωνα με την The Times, πολλά κορυφαία στελέχη του καθεστώτος, όπως ο γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας Ali Larijani – γνωστός για την προειδοποίησή του προς τον πρόεδρο Trump να μην παρεμβαίνει στην Τεχεράνη – έχουν ήδη μέλη των οικογενειών τους εγκατεστημένα στο Ντουμπάι, στον Καναδά και στις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Μαζικές διαδηλώσεις και φόβος αποστασίας<br /><br />Η οικονομική ασφυξία έχει πυροδοτήσει εκτεταμένες διαδηλώσεις την τελευταία εβδομάδα, οι οποίες έχουν εξαπλωθεί σε ολόκληρη τη χώρα, συμπεριλαμβανομένης της ιερής πόλης Qom.<br />Οι διαδηλωτές καταγγέλλουν ότι οι δυνάμεις καταστολής – η αστυνομία, η πολιτοφυλακή Basij, ο στρατός και το Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC) – χρησιμοποιούν πραγματικά πυρά, αντλίες νερού και δακρυγόνα για να διαλύσουν τις συγκεντρώσεις, σύμφωνα με την The Times.<br />Ο Khamenei ασκεί απόλυτο έλεγχο πάνω σε αυτές τις δυνάμεις, καθώς αποτελεί την ύπατη αρχή στο Ισλαμικό Κράτος, υπεράνω ΜΜΕ, δικαιοσύνης και στρατού.<br />Κεντρικός πυλώνας της εξουσίας του παραμένει το IRGC.<br />Το σχέδιο διαφυγής προβλέπεται να ενεργοποιηθεί εφόσον ο Ανώτατος Ηγέτης εκτιμήσει ότι οι δυνάμεις ασφαλείας δεν υπακούουν πλέον στις εντολές του. Ψυχολογικό προφίλ δυτικής υπηρεσίας πληροφοριών, το οποίο επικαλείται η The Times, επισημαίνει ότι παρότι ο Khamenei ελέγχει τις κρίσιμες τοποθετήσεις και τα συστήματα ασφαλείας για να αποτρέπει λιποταξίες, παραμένει βαθιά καχύποπτος.<br />Η αξιολόγηση τον περιγράφει ως «σωματικά και πνευματικά αποδυναμωμένο» μετά τον 12ήμερο πόλεμο με το Ισραήλ πέρυσι.<br />Κατά τη διάρκεια των πρόσφατων διαδηλώσεων, η δημόσια παρουσία του είναι σχεδόν ανύπαρκτη.<br />Σύμφωνα με την έκθεση, κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης κρυβόταν σε καταφύγιο, αποφεύγοντας την τύχη άλλων ανώτατων στελεχών του IRGC – γεγονός που ενίσχυσε την «εμμονή του με την επιβίωση».<br />Χαρακτηρίζοντάς τον «παρανοϊκό» ηγέτη, το προφίλ υποστηρίζει ότι αυτό το στοιχείο της προσωπικότητάς του τον ώθησε να σχεδιάσει τη διαφυγή του.<br />«Από τη μία είναι βαθιά ιδεολογικός, από την άλλη όμως είναι πραγματιστής.<br />Αντιλαμβάνεται τους τακτικούς συμβιβασμούς ως μέσο για έναν μακροπρόθεσμο, μεγαλύτερο σκοπό.<br />Σκέφτεται σε βάθος χρόνου», αναφέρεται στην αξιολόγηση που επικαλείται η The Times.<br /><br />Από τη “θεϊκή αποστολή” στην αμφισβήτηση<br /><br />Ο Ayatollah Ali Khamenei γεννήθηκε στο Mashhad το 1939, σε οικογένεια Αζέρων-Τούρκων κληρικών.<br />Στα νεανικά του χρόνια είχε ενδιαφέρον για τη δυτική και περσική μουσική, την ποίηση και τη λογοτεχνία, διαβάζοντας συγγραφείς όπως ο Steinbeck και ο Tolstoy.<br />Εντάχθηκε στην αντιπολίτευση κατά την περίοδο του τελευταίου Σάχη, Mohammad Reza Pahlavi, συνελήφθη επανειλημμένα και βασανίστηκε από τη μυστική αστυνομία Savak.<br />Το 1981 επέζησε από απόπειρα δολοφονίας, η οποία του κόστισε τη χρήση του ενός χεριού.<br />Σύμφωνα με την έκθεση πληροφοριών που επικαλείται η The Times, η απόπειρα αυτή εδραίωσε την πεποίθησή του ότι έχει «θεϊκή αποστολή» να ηγηθεί του Ιράν απέναντι στο Ισραήλ και τη Δύση.<br />Μετά την επανάσταση, ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία, από αναπληρωτής υπουργός Άμυνας σε Πρόεδρος, και τελικά διαδέχθηκε τον Ruhollah Khomeini ως Ανώτατος Ηγέτης, παρά το γεγονός ότι δεν διέθετε τα απαιτούμενα θρησκευτικά προσόντα.<br />Ο Khamenei θεωρεί τον εαυτό του επικεφαλής των Σιιτών παγκοσμίως, δικαιολογώντας έτσι τις τεράστιες επενδύσεις στον λεγόμενο «άξονα της αντίστασης» – τη Hamas στη Γάζα, τη Hezbollah στον Λίβανο και τις ένοπλες ομάδες σε Υεμένη, Συρία και Ιράκ.<br />Η αποδυνάμωση ή καταστροφή αυτών των μετώπων στον πόλεμο με το Ισραήλ έχει οδηγήσει πολλούς Ιρανούς να αμφισβητήσουν ανοιχτά τη χρηματοδότηση εξωτερικών συγκρούσεων, την ώρα που η χώρα βιώνει ιστορικά υψηλό πληθωρισμό.<br />Όπως μεταδίδει η The Times, ένα σύνθημα ακούγεται ολοένα και συχνότερα στους δρόμους:<br />«Όχι στη Γάζα, όχι στον Λίβανο – τη ζωή μου μόνο για το Ιράν».<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.

Ψεύτικες ειδήσεις τρόμου σκορπά η Δύση... Εμφανίζει λιποτάκτη τον ηγέτη του Ιράν, Ali Khamenei - Πληροφορίες για επέμβαση των ΗΠΑ.

Ο Khamenei σχεδιάζει διαφυγή στη Μόσχα, φοβάται ότι θα έχει την τύχη του Maduro Με «θεϊκή αποστολή» και έντονη καχυποψία, ο Ιρανός ηγέτης φέ...

Διαβάστε την συνέχεια

Στον προθάλαμο σφοδρών αναταράξεων τα ελληνοτουρκικά.

<h3 style="text-align: left;"><a href="https://xekinima.org/wp-content/uploads/2022/11/unnamed-13-696x435.jpg"><img border="0" height="381" src="https://xekinima.org/wp-content/uploads/2022/11/unnamed-13-696x435.jpg" width="696" /></a><span style="font-weight: normal;">Hμερομηνίες για συνάντηση με τον Τούρκο πρόεδρο αναζητεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης - Απειλητικός τόνος στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμα Ερντογάν</span></h3><b>Μιχάλης Ψύλος</b> <br />Σοβαρές αναταράξεις στις σχέσεις Αθήνας – Άγκυρας προοιωνίζεται το 2026. Ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν έδωσε άλλωστε τον τόνο στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του, απειλώντας ότι η Άγκυρα «δεν θα ανεχτεί ποτέ τετελεσμένα, κλοπές ή πειρατεία στη γαλάζια πατρίδα μας».<br /><br />Σαφώς, η απειλή Ερντογάν στρέφεται ενάντια στην τριμερή συνεργασία Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, στην Ανατολική Μεσόγειο.<br />Αφορά πρωτίστως το Ισραήλ, αλλά στο «στόχαστρο» του Ερντογάν μπαίνουν Ελλάδα και Κύπρος.<br />Και μάλιστα σε μια περίοδο που η Κυπριακή Δημοκρατία έχει αναλάβει την προεδρία της Ε.Ε. για ένα εξάμηνο.<br /><br />Γεωπολιτική αντιπαλότητα και νέα μέτωπα<br /><br />Σε κάθε περίπτωση, το Κυπριακό και οι ελληνοτουρκικές σχέσεις αναμένεται να επηρεαστούν τη νέα χρονιά από την εμφάνιση μιας γεωπολιτικής αντιπαλότητας μεταξύ της Τουρκίας από τη μια πλευρά και του άξονα Ισραήλ-Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων από την άλλη.<br /><br />Μια αντιπαράθεση που σκιάζει το γεωπολιτικό τοπίο της περιοχής που περιλαμβάνει το Λεβάντε, την Αραβική Χερσόνησο, την Ερυθρά Θάλασσα και την Ανατολική Αφρική: Το Ισραήλ και τα Εμιράτα, επιπλέον, βλέπουν τον περιορισμό των φιλοδοξιών της Άγκυρας στη Συρία αλλά και τη Λιβύη ως έναν κοινό στόχο.<br /><br />Τώρα, το Ισραήλ έχει ανοίξει το μέτωπο της Σομαλιλάνδης στο Κέρας της Αφρικής, αποδυναμώνοντας τη Σομαλία, στην οποία η Τουρκία έχει στρατηγικά και ενεργειακά συμφέροντα.<br /><br />Η αίσθηση ότι δημιουργούνται νέα μέτωπα θα εντείνει την αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας για τις εξελίξεις στην άμεση γειτονιά της, μεταξύ άλλων και με την Ελλάδα και την Κύπρο.<br /><br />Τα ήρεμα νερά των τελευταίων τριών ετών έχει άλλωστε ταράξει η Τουρκία με τις συνεχείς, πλέον, παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου, κυρίως όμως οι ελληνοτουρκικές σχέσεις επηρεάζονται από την ολοένα και στενότερη συνεργασία ανάμεσα στην Ελλάδα και στο Ισραήλ, το οποίο αποτελεί -προς το παρόν τουλάχιστον- τον πιο ουσιαστικό περιφερειακό αντίπαλο της Τουρκίας.<br /><br />Βετεράνος διπλωμάτης που έχει «φάει με το κουτάλι» τις ελληνοτουρκικές σχέσεις εδώ και δεκαετίες, λέει στη «Ν» ότι «αναμφίβολα, Ελλάδα και Ισραήλ έχουν κάθε λόγο να διατηρούν και να ενισχύουν μια στρατηγική σχέση».<br /><br />Η συνεργασία με το Ισραήλ<br /><br />«Η συνεργασία σε τομείς όπως η ενέργεια, η τεχνολογία, η άμυνα, η πολιτική προστασία και η καινοτομία έχει αποφέρει συγκεκριμένα οφέλη και στις δύο χώρες.<br /><br />Πρόκειται για μια σχέση βασισμένη στη σύγκλιση συμφερόντων και όχι σε δεσμεύσεις αμοιβαίας στρατιωτικής εμπλοκής.<br /><br />Άλλο η στρατηγική σχέση, άλλο η στρατιωτική συμμαχία», λέει στη «Ν» ο πολύπειρος βετεράνος διπλωμάτης, που θέλει να διατηρήσει την ανωνυμία του.<br /><br />«Η στρατηγική σχέση αφορά συνεργασία, συντονισμό πολιτικών, κοινά έργα και αμοιβαίο όφελος. Η συμμαχία όμως προϋποθέτει κάτι πολύ βαρύ: κοινή απειλή και άρα την ύπαρξη κοινού εχθρού. Αυτή η διάκριση δεν είναι θεωρητική. Είναι βαθιά πολιτική και απολύτως πρακτική. Η συμμαχία, από τη φύση της, απαιτεί κοινή ανάγνωση απειλών και κοινή στάση απέναντι σε τρίτους. Σε μια περιοχή τόσο εύθραυστη όσο η Ανατολική Μεσόγειος και η Μέση Ανατολή μια τέτοια επιλογή δεν είναι ουδέτερη.<br /><br />Δημιουργεί γραμμές αντιπαράθεσης, εγκλωβίζει χώρες σε συγκρούσεις που δεν είναι δικές τους και περιορίζει επικίνδυνα τη διπλωματική τους ευελιξία».<br /><br />Η ελληνική εξωτερική πολιτική οφείλει να έχει διάρκεια, συνέπεια και θεσμικό βάθος. Δεν μπορεί να εξαρτάται από πρόσωπα ούτε από τις εσωτερικές πολιτικές ισορροπίες τρίτων χωρών.<br /><br />«Η Ελλάδα, ιστορικά λειτούργησε ως δύναμη διαλόγου, σταθερότητας και γέφυρας, όχι ως μέρος στρατιωτικών αξόνων που οξύνουν τις εντάσεις», τονίζει η ίδια πηγή στη «Ν» και προσθέτει:<br /><br />«Πέραν της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης, η οποία πλέον τέμνεται και με την τουρκοϊσραηλινή εχθρότητα, τίθεται ένα κρίσιμο και συστηματικά αποσιωπημένο ερώτημα: πώς αντιλαμβάνονται αυτή τη λεγόμενη συμμαχία οι αραβικές χώρες, οι οποίες εξακολουθούν να θεωρούν το Ισραήλ εχθρική χώρα ή, στην καλύτερη περίπτωση, έναν αναγκαστικό και ασταθή συνομιλητή;<br /><br />Πώς επηρεάζει αυτή η επιλογή τις παραδοσιακές σχέσεις της Ελλάδας με τον αραβικό κόσμο, σχέσεις ιστορικές, πολιτικές και οικονομικές, που οικοδομήθηκαν διαχρονικά πάνω στην ισορροπία, στον σεβασμό και στον διάλογο;».<br /><br />Θα γίνει το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας;<br /><br />Αν η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα είναι ασαφής, τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό, αλλά βαθιά στρατηγικό.<br />Οι διεθνείς σχέσεις δεν οικοδομούνται με συμβολισμούς, φωτογραφίες και δηλώσεις καλής θέλησης. Οικοδομούνται με καθαρή αντίληψη κινδύνων, κόστους και συνεπειών.<br /><br />Πολλοί διπλωμάτες και αναλυτές διερωτώνται ποια επίδραση θα έχουν αυτές οι εξελίξεις στον ελληνοτουρκικό διάλογο.<br /><br />Και οι δύο πλευρές έχουν εκκινήσει τις διαδικασίες για να λάβουν χώρα οι συναντήσεις για τη θετική ατζέντα και τον πολιτικό διάλογο, περί τα μέσα του Ιανουαρίου.<br /><br />Υποτίθεται επίσης ότι αναζητούνται ημερομηνίες για τη συνάντηση Κυριάκου Μητσοτάκη – Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Άγκυρα, το πρώτο τρίμηνο του 2026, στο πλαίσιο του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας, όπως είχε ανακοινώσει πρόσφατα ο ίδιος ο πρωθυπουργός.<br /><br />Το ερώτημα είναι βέβαια αν θα γίνει η συνάντηση ή θα πάει στις ελληνικές καλένδες. Και αν πραγματοποιηθεί τελικά, τι θα συνεισφέρει πέρα από «λόγια φιλίας», που στην πράξη θα χαθούν στον αέρα του Αιγαίου. Όπως άλλωστε και η περίφημη Διακήρυξη των Αθηνών!<br /><br />Με διαδομένα μάλιστα τα εγκώμια που έπλεξε ο Αμερικανός πρόεδρος Τραμπ στον Τούρκο ομόλογό του Ερντογάν -παρουσία μάλιστα του Μπέντζαμιν Νετανιάχου- στο Μαρ-α-Λάγκο, είναι πολύ πιθανό να δούμε την αλαζονεία της Άγκυρας να απογειώνεται.<br /><br />Η Κύπρος στην προεδρία ης Ευρωπαϊκής Ένωσης<br /><br />Στην εξίσωση μπαίνει επίσης αντικειμενικά και η ανάληψη γι’ αυτό το εξάμηνο της προεδρίας της Ε.Ε. από την Κυπριακή Δημοκρατία.<br /><br />Ένας ρόλος που ο Πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης αναμφίβολα θα αξιοποιήσει για την ενίσχυση του διεθνούς στάτους της Κύπρου.<br /><br />Στο πλαίσιο αυτό, πάντως, ανησυχία προκαλεί και η εμπλοκή της Κύπρου σε μια λογική στρατιωτικής σύμπραξης.<br /><br />Η μετατόπιση του κέντρου βάρους από τη διπλωματική επίλυση του Κυπριακού σε σχήματα αποτροπής κινδυνεύει να οδηγήσει στις καλένδες την επίλυσή του, με βάση το διεθνές και ευρωπαϊκό δίκαιο.<br /><br /><a href="https://www.naftemporiki.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.<div><br /></div>

Στον προθάλαμο σφοδρών αναταράξεων τα ελληνοτουρκικά.

Hμερομηνίες για συνάντηση με τον Τούρκο πρόεδρο αναζητεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης - Απειλητικός τόνος στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμα Ερντογάν Μιχάλ...

Διαβάστε την συνέχεια

Αεροδρόμια: Κυβέρνηση και χάος πάνε πακέτο.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://i1.prth.gr/images/1168x656/jpg/files/2026-01-04/maketa-aerodromio-makedonias.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="656" data-original-width="1168" height="359" src="https://i1.prth.gr/images/1168x656/jpg/files/2026-01-04/maketa-aerodromio-makedonias.jpg" width="709" /></a></div><div><br /></div>Είναι ο τελευταίος διασυρμός της Ελλάδας μέχρι τον επόμενο. Τα ελληνικά αεροδρόμια αδρανοποιήθηκαν εξαιτίας τεχνικού προβλήματος που παρουσιάστηκε είτε στο Κέντρο Ελέγχου Περιοχής Αθηνών -Μακεδονίας, είτε στα Γεράνια Όρη, αλλά μικρή σημασία έχει αυτό. Το μείζον είναι ότι εδώ και πολλούς μήνες οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας καταγγέλλουν την κυβέρνηση για επικίνδυνη αδράνεια, καθώς όλα τα συστήματα είναι παλιά . Την Κυριακή 4 Ιανουαρίου, ο πρόεδρος της Ένωσης Ελεγκτών Εναέριας Κυκλοφορίας αποκάλυψε ότι η Ελλάδα, παραβιάζει κάθε έννοια ευρωπαικής νομοθεσίας, ότι έχει παραπεμφθεί δύο φορές στο Ευρωπαικό Δικαστήριο , καταδικάστηκε την πρώτη φορά και ακολουθεί η δεύτερη. Αν όντως πρόκειται για παρεμβολές όπως γενικά λέει η ΥΠΑ σε ανακοίνωσή της, η ουσία δεν αλλάζει. Αντίθετα, η ανετοιμότητα είναι ενοχή...<br /><br />Στα δισεκατομμύρια που μοιράζει απευθείας η κυβέρνηση δεν υπήρξε ποτέ το παραμικρό πρόβλημα. Μια κυβέρνηση που απειλεί την ομαλότητα και την ασφάλεια των πτήσεων, δηλαδή παίζει με τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων . Και όμως αυτός ο διασυρμός ξεκίνησε από τους πρώτους μήνες της θητείας της. Όπως καταγγέλλει ο Ανδρέας Ξανθός , συγγραφέας του βιβλίου το “Κόκκινο νήμα”, η Ελλάδα είχε τους περισσότερους νεκρούς στην ΕΕ κατά την πανδημία και κάνει σαφή αναφορά στην ταξική πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Ο κατάλογος των εγκληματικών παραλείψεων και σκανδάλων ατελείωτος. <br /><br />Ποιός θα αναλάβει την ευθύνη;<br /><br />Ο Παναγιώτης Ψαρρός, πρόεδρος της Ένωσης Ελεγκτών Εναέριας Κυκλοφορίας, είναι κατηγορηματικός, σχετικά με το μπλακ άουτ που προκλήθηκε στα ελληνικά αεροδρόμια.<br />Μιλώντας στο ERTΝews o Ψαρρός επισήμανε: «Από τις 9 το πρωί σήμερα χάθηκαν αιφνίδια όλες οι συχνότητες από το Κέντρο Ελέγχου Περιοχής Αθηνών Μακεδονίας, Είναι η μεγαλύτερη μονάδα ελέγχου της χώρας, βρίσκεται στο παλιό Ελληνικό και στην ουσία ελέγχει όλο το FIR Αθηνών. Τα αεροδρόμια δεν επηρεάστηκαν αλλά δεν μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε με τα αεροπλάνα που ήταν στον αέρα» είπε για να συμπληρώσει «το έχουμε πει πάρα πολλές φορές. Πέρυσι είχαμε ένα παρόμοιο πρόβλημα που επηρέασε τοπικά το αεροδρόμιο της Αθήνας με την απώλεια της επικοινωνίας με το λόφο Μερέντα που υπάρχει εκεί, ένα ραντάρ και κάποιες συχνότητες, και αποκαλύφθηκε ότι ήταν ένα ανταλλακτικό το οποίο η ΥΠΑ δεν φρόντισε να προμηθευτεί εγκαίρως και μάλλον δεν είχε προμηθευτεί ακόμα».<br /><br />Πρόκειται όπως είπε ο συνδικαλιστής, για βλάβη πολύ μεγάλης κλίμακας, χαρακτηρίζοντας απαράδεκτο αυτό που συνέβη και επισημαίνοντας «σίγουρα περιμένουμε κάποιον να αναλάβει και την ευθύνη γι αυτό το πράγμα που έγινε».<br /><br />Σύμφωνα με τον πρόεδρο των Ελεγκτών μια εξήγηση είναι η παλαιότητα των συστημάτων. Σε σχετική ερώτηση απάντησε:<br /> «Ούτως ή άλλως, όπου και να οφείλεται το σημερινό πρόβλημα, τα συστήματά μας είναι παμπάλαια. Παραβιάζουμε κάθε έννοια ευρωπαϊκής νομοθεσίας. Έχουμε πάει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο δυο φορές. Έχουμε καταδικαστεί τη μία, τώρα ξεκίνησε η δεύτερη. Έπονται και άλλες παραπομπές. Τα συστήματα χαλάνε το ένα πίσω από το άλλο. Περιμένουμε ακόμα την επίσημη απάντηση. Από τότε που λέμε ότι υπάρχουν προβλήματα, κανένας δεν έχει αναλάβει καμία ευθύνη» .<br /><br />Είναι αυτή η ίδια κυβέρνηση που καταρρακώνει το κράτος δικαίου, παίζει με τους αγρότες εδώ και έναν μήνα, κάνει απευθείας αναθέσεις δις ευρώ σε φίλους και κολλητούς και σε καρτέλ, είναι βουτηγμένη στα σκάνδαλα, αλλά η συμπόρευσή της με τα ΜΜΕ και η ανοχή της ΕΕ όπως και η Δικαιοσύνη εξακολουθούν να της δίνουν ασυλία.. <br />Από το πρώτο της σκάνδαλο, δηλαδή την διαχείριση της πανδημίας μέχρι σήμερα, ο Μητσοτάκης είναι μεν ξεδοντιασμένος όσον αφορά την λαική απήχησή του, ωστόσο παραμένει στο απυρόβλητο καθώς τα τείχη που έχει χτίσει γύρω του , όσο και η διαβρωμένη ΝΔ, του δίνουν ακόμη τη δυνατότητα να χλευάζει την δημοκρατία και τους κανόνες δικαίου στην Ελλάδα. <div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αεροδρόμια: Κυβέρνηση και χάος πάνε πακέτο.

Είναι ο τελευταίος διασυρμός της Ελλάδας μέχρι τον επόμενο. Τα ελληνικά αεροδρόμια αδρανοποιήθηκαν εξαιτίας τεχνικού προβλήματος που παρουσι...

Διαβάστε την συνέχεια

Από τη Βενεζουέλα στη Γροιλανδία: γιατί η Ευρώπη βλέπει επικίνδυνο προηγούμενο.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/01/grenland.jpg"><img height="369" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/01/grenland-696x525.jpg" width="741" /></a><br /><br />Η αντίδραση της Δανίας στο tweet που εμφάνιζε τη Γροιλανδία βαμμένη με τα χρώματα της αστερόεσσας δεν ήταν τόσο υπερβολή επικοινωνίας,όσο μια προειδοποιητική κίνηση άμυνας. Η σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο από αμερικανικές δυνάμεις και η ρητορική περί «αποκατάστασης τάξης» στη Βενεζουέλα έχουν αναβιώσει στην Ευρώπη τον φόβο ότι η Ουάσιγκτον δοκιμάζει ένα νέο, πιο επιθετικό δόγμα ισχύος: πρώτα πράξη, μετά θεσμική δικαιολόγηση.<br /><br />Το tweet της Κέιτι Μίλερ —συζύγου του αναπληρωτή προσωπάρχη του Λευκού Οίκου— με τη λέξη «ΣΥΝΤΟΜΑ» πάνω σε χάρτη της Γροιλανδίας, λειτούργησε ως πολιτικό σήμα, όχι ως γραφικό επεισόδιο. Ο πρεσβευτής της Δανίας στην Ουάσιγκτον ζήτησε «απόλυτο σεβασμό» στην εδαφική ακεραιότητα του Βασιλείου, ακριβώς επειδή το προηγούμενο της Βενεζουέλας δείχνει ότι η ρητορική μπορεί να προηγηθεί της πράξης — και όχι το αντίστροφο.<br /><br />Η Γροιλανδία (Kalaallit Nunaat), αυτόνομη περιοχή εντός του Βασιλείου της Δανίας, βρίσκεται εδώ και χρόνια στο επίκεντρο του αμερικανικού ενδιαφέροντος. Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι «τη χρειάζεται» για λόγους ασφάλειας, επικαλούμενος τον έλεγχο θαλάσσιων οδών, τη στρατιωτική παρουσία στην Αρκτική και —κυρίως— τους ορυκτούς πόρους (σπάνιες γαίες, ουράνιο, χαλκό). Η σύλληψη Μαδούρο, κατά την ανάγνωση ευρωπαϊκών ΜΜΕ, μετατρέπει αυτή τη ρητορική από «ακραία ιδέα» σε θεωρητικά εφαρμόσιμο σενάριο.<br /><br />Γιατί η Γροιλανδία είναι στρατηγικός στόχος <br /><br />Η Γροιλανδία έχει αποκτήσει κομβική γεωπολιτική σημασία λόγω του συνδυασμού πόρων, ασφάλειας και θαλάσσιων οδών. Κάτω από τους πάγους της βρίσκονται σπάνιες γαίες, ουράνιο, χαλκός και νικέλιο, κρίσιμα για αμυντικές εφαρμογές, τεχνολογία και την πράσινη μετάβαση, προσφέροντας εναλλακτική στις κινεζικές αλυσίδες εφοδιασμού.<br /><br />Στο στρατιωτικό σκέλος, η αμερικανική παρουσία στην Pituffik Space Base (πρώην Thule) είναι κεντρική για αντιπυραυλική άμυνα, έγκαιρη προειδοποίηση και διαστημική επιτήρηση μεταξύ Βόρειας Αμερικής και Ευρασίας.<br /><br />Παράλληλα, το λιώσιμο των πάγων ανοίγει νέες αρκτικές θαλάσσιες διαδρομές, μειώνοντας χρόνο και κόστος μεταφορών Ασίας–Ευρώπης. Έτσι, η Γροιλανδία δεν είναι στόχος προσάρτησης, αλλά σταδιακής εμβάθυνσης επιρροής, γεγονός που εξηγεί την ευρωπαϊκή ανησυχία μετά το προηγούμενο της Βενεζουέλας.<div><br />Μοτίβο εξαναγκαστικής γεωπολιτικής<br /><br />Σύμφωνα με αναλύσεις του Financial Times, κυβερνητικοί και διπλωματικοί κύκλοι σε Κοπεγχάγη, Βρυξέλλες και Παρίσι βλέπουν πλέον ένα μοτίβο εξαναγκαστικής γεωπολιτικής: η Ουάσιγκτον προβάλλει ζητήματα ασφάλειας, ενεργεί μονομερώς όταν το κρίνει αναγκαίο και καλεί τους συμμάχους να προσαρμοστούν εκ των υστέρων. Στη Βενεζουέλα αυτό εκδηλώθηκε ως επιχείρηση σύλληψης· στη Γροιλανδία, ο φόβος είναι ότι θα εκδηλωθεί ως σταδιακή στρατιωτικοποίηση και πολιτική πίεση, χωρίς τυπική προσάρτηση αλλά με de facto έλεγχο.<br /><br />Ο Guardian επισημαίνει ότι το timing δεν είναι τυχαίο. Η Αρκτική εξελίσσεται στο νέο μέτωπο ανταγωνισμού ΗΠΑ–Κίνας–Ρωσίας. Το λιώσιμο των πάγων ανοίγει θαλάσσιες οδούς, ενώ η Μόσχα ενισχύει στρατιωτικές βάσεις και το Πεκίνο επενδύει σε υποδομές και μεταλλευτικά projects. Σε αυτό το περιβάλλον, η Γροιλανδία αποκτά αξία πολλαπλασιαστή ισχύος.<br /><br />Για τη Δανία, το πρόβλημα δεν είναι μόνο η εδαφική ακεραιότητα. Είναι και το θεσμικό προηγούμενο: αν μια μεγάλη δύναμη μπορεί να επικαλεστεί «ασφάλεια» για να παρακάμψει κυριαρχικά όρια στη Λατινική Αμερική, τι εμποδίζει ανάλογες πιέσεις στην Αρκτική; Η απάντηση —κατά τους Ευρωπαίους— δεν μπορεί να είναι μόνο η διμερής διαβεβαίωση συμμαχίας, αλλά η επαναβεβαίωση κανόνων.<br /><br />Η Βενεζουέλα ως καθρέφτης φόβου<br /><br />Η υπόθεση Βενεζουέλα, λοιπόν, λειτουργεί ως καθρέφτης φόβου για τη Γροιλανδία. Όχι επειδή τα δύο μέρη είναι συγκρίσιμα, αλλά επειδή δείχνουν πώς αλλάζει η ιεράρχηση: από το διεθνές δίκαιο στην πρωτοκαθεδρία της στρατηγικής σκοπιμότητας. Γι’ αυτό και η αντίδραση της Κοπεγχάγης ήταν άμεση, δημόσια και ασυνήθιστα αυστηρή.<br /><br />Το συμπέρασμα που κυριαρχεί στον ευρωπαϊκό Τύπο είναι σαφές: η Γροιλανδία δεν κινδυνεύει από άμεση προσάρτηση, αλλά από σταδιακή κανονικοποίηση της ιδέας ότι «ό,τι είναι στρατηγικά αναγκαίο, είναι και διαπραγματεύσιμο». Και σε έναν κόσμο όπου η Βενεζουέλα έδειξε ότι τα όρια μπορούν να μετακινηθούν απότομα, αυτό αρκεί για να σημάνει συναγερμό.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Από τη Βενεζουέλα στη Γροιλανδία: γιατί η Ευρώπη βλέπει επικίνδυνο προηγούμενο.

Η αντίδραση της Δανίας στο tweet που εμφάνιζε τη Γροιλανδία βαμμένη με τα χρώματα της αστερόεσσας δεν ήταν τόσο υπερβολή επικοινωνίας,όσο μι...

Διαβάστε την συνέχεια

Το… μάθημα του Τραμπ στον Πούτιν με την απαγωγή Μαδούρο. Γιατί η… απαγωγή δεν είναι μόνο «κακά μαντάτα» για το Κρεμλίνο.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/01/Trump-Putin-Benezouela.jpg"><img height="361" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/01/Trump-Putin-Benezouela-696x393.jpg" width="718" /></a><br /><br />Η αιφνιδιαστική επιχείρηση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και η απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο αλλάζει τις ισορροπίες στον παγκόσμιο χάρτη. Ενώ η Μόσχα χάνει έναν στρατηγικό εταίρο στη Λατινική Αμερική, το Κρεμλίνο φαίνεται να αναζητά ευκαιρίες στα νέα δεδομένα, την ώρα που το «μοντέλο Μαδούρο» προκαλεί ανησυχία για το μέλλον του Ουκρανού προέδρου Ζελένσκι.<br />Οι αναλυτές εξέφρασαν ανησυχία ότι η σύλληψη του Μαδούρο από τον Τραμπ και οι ποινικές κατηγορίες εναντίον του, θα μπορούσαν να δώσουν στη Ρωσία «λευκή επιταγή» να πράξει το ίδιο με τον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, τον οποίο η Μόσχα συχνά περιγράφει ως «εγκληματία», χωρίς να παρουσιάζει στοιχεία για να στηρίξει τις κατηγορίες της.<br />«Ο Τραμπ δίνει στον Πούτιν την άδεια να φτάσει όσο μακριά θέλει με τον Ζελένσκι», δήλωσε στο CNBC η Σάρα Λέντι, πολιτική σύμβουλος και πρώην διευθύντρια στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας του Λευκού Οίκου. «Ο πρόεδρος λέγοντας ότι ο Μαδούρο ήταν εγκληματίας, υποστήριξε ότι είχε το δικαίωμα να τον πιάσει και να τον συλλάβει. Γνωρίζουμε ότι ο πρόεδρος Πούτιν έχει αποκαλέσει συχνά τον Ζελένσκι εγκληματία —εσφαλμένα, κατά την άποψή μου. Έτσι, δημιουργείται ένα προηγούμενο, λέγοντας ότι είναι αποδεκτό για τις χώρες να στρέφονται κατά της πολιτικής κυριαρχίας ενός άλλου έθνους», δήλωσε στο CNBC. «Πιστεύω ότι αυτό δημιουργεί ένα πολύ κακό προηγούμενο για χώρες στις οποίες η Κίνα και η Ρωσία επιδιώκουν να παρέμβουν, είτε πρόκειται για την Ταϊβάν είτε για την Ουκρανία», πρόσθεσε η Λέντι.<br /><br />Επιφυλακτική η Ρωσία<br /><br />Η αντίδραση της Ρωσίας στην ανατροπή του προέδρου της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, υπήρξε επιφυλακτική, με τη Μόσχα να σταθμίζει τα πιθανά γεωπολιτικά οφέλη και τις ευκαιρίες από τη μονομερή ενέργεια των ΗΠΑ έναντι της απώλειας ενός σημαντικού περιφερειακού συμμάχου στη Λατινική Αμερική.<br />Η Μόσχα καταδίκασε αρχικά τα αμερικανικά πλήγματα στη Βενεζουέλα το Σάββατο και την επακόλουθη σύλληψη του Μαδούρο και της συζύγου του, Σίλια Φλόρες. Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών αποδοκίμασε τις «επιθετικές ενέργειες» των ΗΠΑ, λέγοντας ότι συνιστούν «απαράδεκτη παραβίαση της κυριαρχίας ενός ανεξάρτητου κράτους». Ωστόσο, το Κρεμλίνο δεν έχει εκδώσει επίσημη απάντηση για την ανατροπή, ούτε και ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν.<br />Ο Μαδούρο ήταν σύμμαχος του προέδρου Πούτιν και η Βενεζουέλα διατηρεί μακροχρόνιους δεσμούς με τη Ρωσία. Μάλιστα, το Καράκας υποστήριξε τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, ενώ οι δύο χώρες μοιράζονταν ενεργειακούς δεσμούς και στρατιωτική συνεργασία. Οι σύμμαχοι είχαν επίσης κοινό συμφέρον στην εξισορρόπηση της γεωπολιτικής, στρατιωτικής και οικονομικής επιρροής των ΗΠΑ στην περιοχή.<br /><br />Αντιπερισπασμός<br /><br />Παρόλα αυτά, η απομάκρυνση του Μαδούρο δεν αποτελεί μόνο κακή είδηση για τη Ρωσία, και η Μόσχα πιθανότατα αναζητά τρόπους να αξιοποιήσει την κρίση στη Βενεζουέλα προς ίδιον όφελος.<br />Αρχικά, η κρίση στη Βενεζουέλα έρχεται σε μια λεπτή στιγμή για τις σχέσεις της Μόσχας με την Ουάσιγκτον. Είναι πιθανό η Μόσχα να είναι προσεκτική ώστε να μην «κάψει γέφυρες» με τον Λευκό Οίκο, τη στιγμή που προσπαθεί να κερδίσει την εύνοια της κυβέρνησης για να εξασφαλίσει τους πιο ευνοϊκούς όρους σε μια μελλοντική ειρηνευτική συμφωνία για την Ουκρανία.<br />Ωστόσο, τα γεγονότα στη Βενεζουέλα προσφέρουν έναν ευπρόσδεκτο αντιπερισπασμό σε αυτό το μέτωπο, με τη Ρωσία να επωφελείται από οποιαδήποτε χαλάρωση των προσπαθειών -ή των πιέσεων– για την επίτευξη ειρηνευτικής συμφωνίας με την Ουκρανία ή τη σύναψη κατάπαυσης του πυρός ως μέρος οποιασδήποτε συμφωνίας.<div><br />Ενώ οι ρωσικές δυνάμεις θεωρείται ότι έχουν πλεονέκτημα στο πεδίο της μάχης, κυρίως σε ανθρώπινο δυναμικό, και σημειώνουν σταδιακή πρόοδο στην ανατολική Ουκρανία, μια κατάπαυση του πυρός δεν θεωρείται ότι εξυπηρετεί τα ρωσικά συμφέροντα.<br />«Η αντίδραση του Κρεμλίνου στην αμερικανική επιχείρηση στη Βενεζουέλα ήταν τυποποιημένη μέχρι στιγμής», σημείωσαν την Κυριακή αναλυτές του Ινστιτούτου για τη Μελέτη του Πολέμου (ISW), προσθέτοντας ότι το Κρεμλίνο «πιθανότατα θα πρέπει να ισορροπήσει τις αντιδράσεις του ανάμεσα στη διατήρηση της αξιοπιστίας του ως εταίρου προς άλλα κράτη και στις συνεχείς προσπάθειές του να προσεγγίσει την κυβέρνηση Τραμπ».<br /><br />Απώλεια ενός συμμάχου<br /><br />Οι αναλυτές σπεύδουν να τονίσουν ότι η ανατροπή του Μαδούρο δεν θα είναι «καλοδεχούμενη» στη Μόσχα, καθώς αφαιρεί έναν σημαντικό σύμμαχο και ένα «προπύργιο» ενάντια στην επιρροή και τις επιδιώξεις των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική.<br />«Με την πτώση του Μαδούρο, άλλο ένα κράτος-πελάτης της Ρωσίας καταρρέει, μειώνοντας την αξία της ρωσικής εγγύησης ασφάλειας σε κάτι λίγο καλύτερο από το μηδέν», δήλωσε η Tina Fordham, ιδρύτρια της Fordham Global Insight. «Για να γίνουν τα πράγματα χειρότερα από την οπτική γωνία του Κρεμλίνου, η αμερικανική επιχείρηση διαπέρασε αβίαστα τα πολυδιαφημισμένα ρωσικά συστήματα αεράμυνας S-300 που είχαν εγκατασταθεί στη Βενεζουέλα, αφού προηγουμένως απέτυχαν επίσης να προσφέρουν αεροπορική προστασία στη Συρία και το Ιράν», σημείωσε.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το… μάθημα του Τραμπ στον Πούτιν με την απαγωγή Μαδούρο. Γιατί η… απαγωγή δεν είναι μόνο «κακά μαντάτα» για το Κρεμλίνο.

Η αιφνιδιαστική επιχείρηση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και η απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο αλλάζει τις ισορροπίες στον παγκόσμιο χάρτη. Ενώ η Μόσχα...

Διαβάστε την συνέχεια

Ποιος θα ασχοληθεί με τα ναρκο-εκατομμύρια που ξέπλενε ο Μαδούρο μέσω Τουρκίας;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/01/maduro_erdogan.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1284" data-original-width="1900" height="386" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/01/maduro_erdogan.jpg" width="704" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Αυτό θα έπρεπε να ενδιαφέρει την Ελλάδα και όχι οι φιλοδοξίες του Τραμπ</span></h3>Η σχέση Βενεζουέλας–Τουρκίας ήταν σταθερά βασισμένη στο διακρατικό έγκλημα και την αποφυγή κυρώσεων, με τον Ταγίπ Ερντογάν να διατηρεί δεσμούς με την κυβέρνηση Μαδούρο εδώ και χρόνια, ακόμη και όταν οι ΗΠΑ επέβαλαν κυρώσεις στο Καράκας και πίεζαν για πολιτική αλλαγή.<br /><br />Οι γείτονες μας λειτουργούσαν με συνέπεια ως «Άγκυρα» για τον Βενεζουελανό Πρόεδρο, είτε με εξαγωγές χρυσού που παραβίαζαν τις κυρώσεις και ενίσχυαν τους λογαριασμούς του Μαδούρο, είτε ως κόμβος διαμετακόμισης κοκαΐνης, παρέχοντας στους λαθρέμπορους ναρκωτικών της Βενεζουέλας μια σταθερά.<br /><br />Ταυτόχρονα, ο Νικολάς Μαδούρο ξέπλενε δεκάδες εκατομμύρια δολάρια από τα ναρκωτικά μέσω των τουρκικών τραπεζών, με την ανοχή και τη στήριξη φυσικά του Ερντογάν και των στενών συνεργατών του. Ναρκωτικά που στη συνέχεια πλημμύριζαν την Ευρώπη και προφανώς και την Ελλάδα.<br />Ποιος θα ασχοληθεί;<br /><br />Ποιος λοιπόν θα ασχοληθεί με αυτή την πτυχή του ζητήματος; Ποιος θα υποδείξει και θα υποστηρίξει μια διεθνή έρευνα για τα εκατομμύρια που ξέπλενε ο Μαδούρο μέσω Τουρκίας;<br /><br />Γιατί αυτή είναι μια υπόθεση που αφορά άμεσα την Ελλάδα και τους πολίτες της και όχι οι ναπολεόντειες επιδιώξεις του πολεμοκάπηλου «ειρηνοποιού» Τραμπ για τον ορυκτό πλούτο της Βενεζουέλας.<div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ποιος θα ασχοληθεί με τα ναρκο-εκατομμύρια που ξέπλενε ο Μαδούρο μέσω Τουρκίας;

Αυτό θα έπρεπε να ενδιαφέρει την Ελλάδα και όχι οι φιλοδοξίες του Τραμπ Η σχέση Βενεζουέλας–Τουρκίας ήταν σταθερά βασισμένη στο διακρατικό έ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Τραμπ επιμένει στην προσάρτηση της Γροιλανδίας. Μέτε Φρεντέρικσεν (Δανία): «Είναι εντελώς παράλογο».

<img height="354" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2024/12/trump-greenland-630x354.jpg" width="714" /><br /><br />Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ επανέλαβε την Κυριακή 04/01 με εμφατικό τρόπο τη θέση του ότι η Γροιλανδία πρέπει να περιέλθει στην κατοχή των Ηνωμένων Πολιτειών, αγνοώντας τις εκκλήσεις της Πρωθυπουργού της Δανίας να σταματήσει να «απειλεί» την περιοχή.<br /><br />Η στρατιωτική επέμβαση της Ουάσιγκτον στη Βενεζουέλα αναζωπύρωσε τους φόβους για τη Γροιλανδία, την οποία ο Τραμπ έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι επιθυμεί να προσαρτήσει, δεδομένης της στρατηγικής της θέσης στην Αρκτική.<br /><br />Κατά τη διάρκεια της πτήσης με το προεδρικό αεροσκάφος Air Force One προς την Ουάσιγκτον, ο Τραμπ επιβεβαίωσε εκ νέου τον στόχο του.<br /><br />«Χρειαζόμαστε τη Γροιλανδία από την άποψη της εθνικής ασφάλειας, και η Δανία δεν πρόκειται να είναι σε θέση να την εξασφαλίσει», δήλωσε απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου.<br /><br />«Θα ασχοληθούμε με τη Γροιλανδία σε περίπου δύο μήνες… ας μιλήσουμε για τη Γροιλανδία σε 20 ημέρες».<br /><br />Κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου, η Πρωθυπουργός της Δανίας κάλεσε την Ουάσιγκτον να σταματήσει να «απειλεί έναν ιστορικό της σύμμαχο».<br /><br />«Οφείλω να το καταστήσω σαφές προς τις Ηνωμένες Πολιτείες: Είναι εντελώς παράλογο να υποστηρίζεται ότι οι ΗΠΑ πρέπει να αναλάβουν τον έλεγχο της Γροιλανδίας», δήλωσε σε ανακοίνωσή της η Πρωθυπουργός Μέτε Φρεντέρικσεν.<br /><br />Η ίδια σημείωσε επίσης ότι η Δανία, «και κατ’ επέκταση η Γροιλανδία», είναι μέλος του ΝΑΤΟ και προστατεύεται από τις εγγυήσεις ασφαλείας της Συμμαχίας.<br />«Έλλειψη σεβασμού»<br /><br />Ο Τραμπ προκάλεσε αναστάτωση στους Ευρωπαίους ηγέτες επιτιθέμενος στο Καράκας και συλλαμβάνοντας τον Πρόεδρο της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, ο οποίος πλέον κρατείται στη Νέα Υόρκη.<br /><br />Ο Τραμπ δήλωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα «διοικούν» πλέον τη Βενεζουέλα επ’ αόριστον, εκμεταλλευόμενες τα τεράστια πετρελαϊκά της αποθέματα.<br /><br />Ερωτηθείς σε τηλεφωνική συνέντευξη στο περιοδικό The Atlantic σχετικά με τις επιπτώσεις της στρατιωτικής επιχείρησης στη Βενεζουέλα για την πλούσια σε ορυκτά Γροιλανδία, ο Τραμπ ανέφερε ότι εναπόκειται σε άλλους να αποφασίσουν.<br /><br />«Θα πρέπει να το δουν οι ίδιοι. Πραγματικά δεν γνωρίζω», φέρεται να δήλωσε, προσθέτοντας ωστόσο:<br /><br />«Αλλά χρειαζόμαστε οπωσδήποτε τη Γροιλανδία. Τη χρειαζόμαστε για την άμυνά μας».<br /><br />Λίγες ώρες αργότερα, η πρώην συνεργάτιδά του Κέιτι Μίλερ, σύζυγος του πλέον επιδραστικού συμβούλου του Τραμπ, προκάλεσε οργή αναρτώντας μια φωτογραφία της Γροιλανδίας στα χρώματα της αμερικανικής σημαίας, με τη λεζάντα «ΣΥΝΤΟΜΑ».<br /><br /><img height="640" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/01/GREENLAND.jpg" width="618" /><br /><br />Ο Πρωθυπουργός της Γροιλανδίας, Γενς-Φρέντερικ Νίλσεν, χαρακτήρισε την ανάρτηση της Μίλερ «ασέβεια».<br /><br />«Οι σχέσεις μεταξύ εθνών και λαών οικοδομούνται στον αμοιβαίο σεβασμό και το διεθνές δίκαιο – όχι σε συμβολικές κινήσεις που αγνοούν το καθεστώς και τα δικαιώματά μας», έγραψε στην πλατφόρμα «Χ».<br />Πρόσθεσε, ωστόσο, ότι «δεν υπάρχει λόγος ούτε για πανικό ούτε για ανησυχία. Η χώρα μας δεν πωλείται και το μέλλον μας δεν κρίνεται από αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης».<br />Σύμμαχοι;<br /><br />Ο Στίβεν Μίλερ θεωρείται ευρέως ο αρχιτέκτονας μεγάλου μέρους της πολιτικής του Τραμπ, καθοδηγώντας τον Πρόεδρο στη σκληρή μεταναστευτική πολιτική και την εγχώρια ατζέντα του.<br /><br />Ο πρεσβευτής της Δανίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, Γιέσπερ Μέλερ Σόρενσεν, απάντησε στην ανάρτηση της Κέιτι Μίλερ με μια αιχμηρή «φιλική υπενθύμιση», σημειώνοντας ότι η χώρα του έχει «ενισχύσει σημαντικά τις προσπάθειες ασφαλείας στην Αρκτική» και έχει συνεργαστεί με την Ουάσιγκτον σε αυτόν τον τομέα.<br /><br />«Είμαστε στενοί σύμμαχοι και πρέπει να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε μαζί ως τέτοιοι», έγραψε ο Σόρενσεν.<br /><br />Η Κέιτι Μίλερ διετέλεσε αναπληρώτρια εκπρόσωπος Τύπου υπό τον Τραμπ στο Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας κατά την πρώτη του θητεία.<br /><br />Αργότερα εργάστηκε ως διευθύντρια επικοινωνίας του τότε Αντιπροέδρου Μάικ Πενς, ενώ εκτέλεσε και χρέη εκπροσώπου Τύπου του.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Τραμπ επιμένει στην προσάρτηση της Γροιλανδίας. Μέτε Φρεντέρικσεν (Δανία): «Είναι εντελώς παράλογο».

Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ επανέλαβε την Κυριακή 04/01 με εμφατικό τρόπο τη θέση του ότι η Γροιλανδία πρέπει να περιέλθει στην κατοχή των Ηνω...

Διαβάστε την συνέχεια

Στη Βενεζουέλα ήταν γρήγορο… Στο Ιράν θα πάρει περισσότερο.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.ot.gr/wp-content/uploads/2025/06/2025-06-07T041918Z_80194772_RC2UZDAQ3029_RTRMADP_5_USA-TRUMP-MIGRATION-BAN-IRAN-1024x683.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="683" data-original-width="1024" height="344" src="https://www.ot.gr/wp-content/uploads/2025/06/2025-06-07T041918Z_80194772_RC2UZDAQ3029_RTRMADP_5_USA-TRUMP-MIGRATION-BAN-IRAN-1024x683.jpg" width="725" /></a></div><div><br /></div>Οι πρόεδροι μαθαίνουν γρήγορα τη σοφία του να διαχωρίζουν ένα αυταρχικό καθεστώς από τον λαό που υποφέρει υπό την εξουσία του. Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ το έκανε ακριβώς αυτό (έστω με τον δικό του τρόπο) με μια ανάρτηση στο Truth Social στις 2 Ιανουαρίου, που στόχευε την ηγεσία της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν.<br /><br />Προειδοποίησε ότι, αν οι διαδηλωτές στις κλιμακούμενες κινητοποιήσεις δεχθούν πυρά και σκοτωθούν, οι Ηνωμένες Πολιτείες «θα έρθουν να τους διασώσουν». Πρόσθεσε: «Είμαστε σε ετοιμότητα και έτοιμοι να δράσουμε». Ο Τραμπ, που διέταξε τον βομβαρδισμό ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων το περασμένο καλοκαίρι, μιλά με αξιοπιστία, ακόμη κι αν το μήνυμά του είναι αμφίσημο.<br /><br />Το πρόβλημα είναι ότι στο Ιράν πολλές διαμαρτυρίες έχουν κατασταλεί εδώ και δεκαετίες και οι αεροπορικές επιδρομές είναι, στην καλύτερη των περιπτώσεων, μια προσωρινή λύση. Αν η κυβέρνηση θέλει αυτή τη φορά να είναι χειριστεί διαφορετικά την κατάσταση, θα χρειαστεί να επιβλέψει μια υπομονετική, διαρκή εκστρατεία μέγιστης πίεσης κατά του καθεστώτος.<br /><br />Το Ιράν είναι βαθιά αποδυναμωμένο. Οι περιφερειακοί του πληρεξούσιοι βρίσκονται σε αναταραχή. Το Ισραήλ έχει δείξει ικανότητα να προκαλεί πλήγματα βαθιά εντός των συνόρων του, χτυπώντας κρίσιμες στρατιωτικές εγκαταστάσεις και δολοφονώντας πυρηνικούς επιστήμονες. Οι κυρώσεις του ΟΗΕ τέθηκαν σε ισχύ τον Σεπτέμβριο και το ριάλ βρίσκεται σε ιστορικά χαμηλό επίπεδο. Ένα δολάριο ΗΠΑ φέρεται να ανταλλάσσεται στον δρόμο προς 1,4 εκατομμύρια ριάλ, σε σύγκριση με αναλογία ένα προς 70 στην αρχή της επανάστασης του 1979.<br /><br />Οι αυθόρμητες διαδηλώσεις στους δρόμους αυξάνονται καθημερινά αυτή την εβδομάδα. Την Τετάρτη, οι ταραγμένες αρχές διέταξαν εκτεταμένο κλείσιμο τραπεζών, σχολείων και άλλων επιχειρήσεων, ισχυριζόμενες ότι αυτό έγινε για εξοικονόμηση ενέργειας λόγω του ψυχρού καιρού.<br /><br />Η κυβέρνηση υιοθέτησε έναν κάπως συμφιλιωτικό τόνο, προσφέροντας να συναντηθεί με συνδικαλιστές και εμπόρους για να ακούσει τα αιτήματά τους, αλλά είναι σαφές ότι το κοινό δεν πείθεται. Πολλοί Ιρανοί φέρονται να φωνάζουν «Θάνατος στον Χαμενεΐ», αναφορά στον 86χρονο ανώτατο ηγέτη αγιατολάχ.<br /><br />Αν οι ΗΠΑ πλήξουν ξανά στόχους εντός του Ιράν, θα πρέπει να έχουν έναν σαφή, περιορισμένο στόχο με μετρήσιμα αποτελέσματα. Ο Τραμπ υπερέβαλε για τα αποτελέσματα των καλοκαιρινών βομβαρδισμών, όμως πράγματι καθυστέρησαν το πυρηνικό πρόγραμμα. Εξίσου σημαντικό είναι να μην προσφερθεί στους Ιρανούς ψευδής ελπίδα. Μερικές αεροπορικές επιδρομές δεν θα τους απελευθερώσουν από τα δεσμά.<br /><br />Η βέλτιστη στρατηγική είναι να ασκηθεί η μέγιστη δυνατή οικονομική πίεση στο καθεστώς αυτή τη στιγμή της μέγιστης ευαλωτότητας. Η αυστηρότερη εφαρμογή των υφιστάμενων κυρώσεων στο πετρέλαιο θα είχε μεγάλο αντίκτυπο.<br /><br />Ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν υπονόμευσε την πρόοδο που είχε επιτύχει ο Τραμπ στην πρώτη του θητεία με την πολιτική της μέγιστης πίεσης και ενίσχυσε το Ιράν, επιδιώκοντας να αναβιώσει μια προφανώς νεκρή πυρηνική συμφωνία. Οι εξαγωγές πετρελαίου παραμένουν ισχυρές και κατευθύνονται κυρίως προς την Κίνα. Ο Τραμπ έχει αποδείξει ότι μπορεί να θέσει δεξαμενόπλοια εκτός λειτουργίας στη Βενεζουέλα.<br /><br />Οι δυτικοί χρηματοπιστωτικοί έλεγχοι στην πραγματικότητα λειτουργούν αρκετά καλά. Το Ιράν έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό απελπισίας για να τους παρακάμψει ώστε πλέον επιχειρεί να πουλήσει βαλλιστικούς πυραύλους, drones και πολεμικά πλοία με αντάλλαγμα κρυπτονομίσματα.<br /><br />Ο προϋπολογισμός του καθεστώτος προβλέπει τη συλλογή μεγαλύτερου μεριδίου των κρατικών εσόδων μέσω φόρων φέτος αντί για πετρελαϊκά έσοδα, αλλά οι Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης και άλλοι θεσμοί υπό την εξουσία του Χαμενεΐ παραμένουν αφορολόγητοι. Θα ήταν χρήσιμο οι ΗΠΑ να διαρρέουν ενεργά αμήχανα στοιχεία πληροφοριών για τους εθνικούς ηγέτες, ώστε να δείξουν στους απλούς Ιρανούς αυτό που οι περισσότεροι ήδη διαισθάνονται για τη διεφθαρμένη και κενή φύση τους.<br /><br />Πέρα από το ηθικό επιχείρημα, ο σκληρός ρεαλισμός καθιστά σαφές ότι η αποδυνάμωση του Ιράν είναι η σωστή κίνηση. Η χώρα στηρίζει τον Νικολάς Μαδούρο στη Βενεζουέλα και τροφοδοτεί τη ρωσική πολεμική μηχανή στην Ουκρανία. Η ενεργειακά διψασμένη Κίνα, αν και δεν εξαρτάται από το ιρανικό αργό, επιθυμεί να διαθέτει ένα ποικίλο μίγμα προμηθευτών.<br /><br />Ο Τραμπ συχνά χαρακτηρίζεται απομονωτιστής, όμως στην πραγματικότητα αισθάνεται άνετα να παρεμβαίνει στο εξωτερικό όταν αντιλαμβάνεται αδυναμία και ευκαιρία να προωθήσει τα αμερικανικά συμφέροντα. Η Ισλαμική Δημοκρατία δεν θα διαρκέσει για πάντα, και ίσως επιβιώσει αυτής της έξαρσης δυσαρέσκειας, αλλά η συνεπής άσκηση πίεσης θα έχει θετικές παράπλευρες επιπτώσεις για την αμερικανική πολιτική πολύ πέρα από τη Μέση Ανατολή.<div><br /></div><div><a href="https://www.skai.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Στη Βενεζουέλα ήταν γρήγορο… Στο Ιράν θα πάρει περισσότερο.

Οι πρόεδροι μαθαίνουν γρήγορα τη σοφία του να διαχωρίζουν ένα αυταρχικό καθεστώς από τον λαό που υποφέρει υπό την εξουσία του. Ο πρόεδρος Ντ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ούτε να το ακούει το Ισραήλ! Η Τουρκία πρόβλημα, όχι λύση.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.in.gr/wp-content/uploads/2025/10/Image2israelturkey-1200x800.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="800" data-original-width="1200" height="335" src="https://www.in.gr/wp-content/uploads/2025/10/Image2israelturkey-1200x800.jpg" width="713" /></a></div><div><br /></div>Τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου 2023 αποκάλυψαν τη διπρόσωπη φύση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Το Ισραήλ, πρέπει να παραδεχτούμε, δεν καταλάβαινε πάντα το βάθος του κινδύνου που θέτει. Ο Ερντογάν δεν είναι «πολύπλοκος παράγοντας» ή «πιθανός μεσολαβητής». Είναι ένας δηλωμένος εχθρός του Ισραήλ.<br /><br />Η αντίδρασή του στη σφαγή – και, ιδιαίτερα, η αποτυχία του να καταδικάσει σαφώς τη δολοφονία αμάχων, τους βιασμούς, τις απαγωγές και τα εγκλήματα πολέμου που διαπράττει η Χαμάς, τοποθέτησε την Τουρκία στη λάθος πλευρά της ιστορίας. Πέρα από αυτό: η Χαμάς δεν είναι απλώς μια οργάνωση απέναντι στην οποία ο Ερντογάν δείχνει ανοχή. είναι ένας εταίρος στην κοσμοθεωρία, την ιδεολογία και τη συνείδηση του.<br /><br />Φοβερές κουβέντες και πιο φοβερές αλήθειες για τον φανατικό εχθρό του Ισραήλ, αλλά και της Ελλάδας και της Κύπρου. Και δεν τα λέει ένας εξ ημών. Το κατηγορώ έρχεται από το Ισραήλ, από ένα σημαντικό αναλυτή, τον David Ben-Basat στην εφημερίδα Jerusalem Post.<br /><br />Ο συγγραφέας είναι ο Διευθύνων Σύμβουλος του Radios 100FM, Επίτιμος Πρόξενος και Αναπληρωτής Κοσμήτορας του Προξενικού Διπλωματικού Σώματος, πρόεδρος της Ισραηλινής Ένωσης Ραδιοεπικοινωνιών και πρώην ραδιοφωνικός επιθεωρητής του Στρατού και τηλεοπτικός ανταποκριτής του NBC.<br /><br />Ο Ben-Basat θυμίζει ότι αντί για μια σαφή και σταθερή καταδίκη, ο Τούρκος πρόεδρος επέλεξε να συγκαλύψει την τρομοκρατία, να ορίσει τη Χαμάς ως «κίνημα απελευθέρωσης», να κατηγορήσει το Ισραήλ για εγκλήματα πολέμου και να ηγηθεί μιας εκστρατείας απροκάλυπτης υποκίνησης βασισμένης σε διαστρεβλώσεις γεγονότων, ψέματα και μια αντι-ισραηλινή και αντι-εβραϊκή αφήγηση.<br /><br />Δεν επρόκειτο για μια συναισθηματική ή στιγμιαία αντίδραση, αλλά για μια υπολογισμένη, ιδεολογική και μακροπρόθεσμη πολιτική που σχεδιάστηκε για να εξυπηρετήσει μια ευρεία περιφερειακή ατζέντα. Μέσω του εκπροσώπου του -της εφημερίδας Yeni Safak- ο Τούρκος ισχυρός άνδρας αποκαλεί το Ισραήλ «τον νούμερο ένα εχθρό της Τουρκίας».<br /><br />Και συνεχίζει με μία σφοδρή κατηγορία:<br /><br />Ήδη από τις 6 Οκτωβρίου, την παραμονή της σφαγής, ο μηχανισμός υποκίνησης του πολιτικού Ισλάμ σε όλο τον κόσμο λειτουργούσε. Μετά τις 7 Οκτωβρίου, η Τουρκία έγινε ένας από τους κεντρικούς θαλάμους ηχούς αυτής της εμπρηστικής αφήγησης.<br /><br />Τα μέσα ενημέρωσης που ταυτίζονταν με την κυβέρνηση μετέδιδαν συστηματική προπαγάνδα, σημαίες της Χαμάς κυμάτιζαν σε διαδηλώσεις και η αντισημιτική ρητορική – μεταμφιεσμένη σε «κριτική του Ισραήλ» – νομιμοποιήθηκε.<br /><br />Με αυτόν τον τρόπο, η Άγκυρα συνέβαλε άμεσα στην παγκόσμια έξαρση του αντισημιτισμού και στην απονομιμοποίηση του Κράτους του Ισραήλ στη διεθνή σκηνή.<br />Αυτή η συμπεριφορά δεν είναι αποκομμένη από το ευρύτερο όραμα του Ερντογάν: τον νεοοθωμανισμό. Η Τουρκία επιδιώκει να γίνει για άλλη μια φορά μια περιφερειακή αυτοκρατορική δύναμη, όχι μόνο με στρατιωτικά μέσα αλλά και με ιδεολογικά και θρησκευτικά μέσα.<br /><br />Ο Ερντογάν στοχεύει να τοποθετηθεί ως ηγέτης του σουνιτικού μουσουλμανικού κόσμου – κάποιος που καθορίζει την περιφερειακή ατζέντα και αντιτίθεται τόσο στη Δύση όσο και στο Ισραήλ. Σε αυτό το πλαίσιο, η Χαμάς αποτελεί στρατηγικό πλεονέκτημα. Η Τουρκία του Ερντογάν έχει επιλέξει τον δρόμο της – και είναι πιο ξεκάθαρο από ποτέ: Ο Ερντογάν δεν είναι μέρος της λύσης. είναι μέρος του περιφερειακού προβλήματος<br /><br />Ανώτερα στελέχη της Χαμάς λειτουργούν από την Τουρκία, απολαμβάνουν πολιτική προστασία και διεξάγουν ελεύθερη οικονομική και πολιτική δραστηριότητα. Η Άγκυρα αρνείται να αναγνωρίσει τη Χαμάς ως τρομοκρατική οργάνωση – ακόμη και μετά την 7η Οκτωβρίου, ακόμη και παρά τα τεκμηριωμένα στοιχεία, ακόμη και ενάντια σε μια σαφή διεθνή συναίνεση.<br /><br /><div>Με αυτόν τον τρόπο, τοποθετείται στο ίδιο επίπεδο με κράτη που υποστηρίζουν την τρομοκρατία, ενώ ταυτόχρονα απαιτεί να συνεχίσει να θεωρείται ως νόμιμος δυτικός εταίρος. Η υποκρισία γίνεται πιο έντονη υπό το φως των προσπαθειών του Ερντογάν να αποκτήσει αεροσκάφη F-35 από τις Ηνωμένες Πολιτείες – τα πιο προηγμένα μαχητικά αεροσκάφη της Δύσης.<br /><br />Ο ίδιος πρόεδρος που υποκινεί τον κόσμο εναντίον του Ισραήλ, ουσιαστικά υποστηρίζει μια τρομοκρατική οργάνωση και υπονομεύει την περιφερειακή σταθερότητα, απαιτεί να επωφεληθεί από την προηγμένη αμερικανική στρατιωτική τεχνολογία. Αυτό δεν είναι μόνο διπλωματικό θράσος – είναι ένας απτός στρατηγικός κίνδυνος.<br /><br />Ταυτόχρονα, η Τουρκία ενεργεί αποφασιστικά για να διαπιστώσει τα γεγονότα στο έδαφος στη βόρεια Συρία. Μέσω μιας μόνιμης στρατιωτικής παρουσίας, της δημιουργίας ζωνών επιρροής, της δημογραφικής αλλαγής και της υποστήριξης των πολιτοφυλακών που είναι πιστές σε αυτήν, η Άγκυρα επιχειρεί να επανασχεδιάσει τα σύνορα της περιοχής.<br /><br />Πρόκειται για μια κλασική αυτοκρατορική κίνηση που στοχεύει στη δημιουργία εδαφικής συνέχειας και βαθιάς επιρροής στην καρδιά της Μέσης Ανατολής. Πίσω από αυτή την επιθετικότητα κρύβεται και ο φόβος, τονίζει ο συγγραφέας. Ο Ερντογάν ανησυχεί για την αναδυόμενη στρατηγική συμμαχία μεταξύ του Ισραήλ, της Ελλάδας και της Κύπρου – ένα σύμφωνο ασφάλειας, διπλωματίας και ενέργειας που υποστηρίζεται από τη Δύση.<br /><br />Η συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο γύρω από την ενέργεια, τη θαλάσσια ασφάλεια και τις πληροφορίες υπονομεύει τη φιλοδοξία της Τουρκίας για περιφερειακή κυριαρχία. Καταδεικνύει ότι το Ισραήλ δεν είναι απομονωμένο, αλλά κεντρικός εταίρος σε μια νέα περιφερειακή τάξη. Σε αυτό το καζάνι συμφερόντων εισέρχεται η αναγνώριση της Σομαλιλάνδης από το Ισραήλ – ενός κράτους περίπου έξι εκατομμυρίων κατοίκων.<br /><br />Οι δεσμοί της Τουρκίας με το ΝΑΤΟ, παρά την υποκίνηση κατά του Ισραήλ, την υποστήριξη της τρομοκρατίας<br />Πέρα από το να βάζεις το δάχτυλο στο μάτι του Ερντογάν, αυτό αντιπροσωπεύει ένα ισραηλινό συμφέρον και ένα σαφές μήνυμα προς τον Τούρκο ηγέτη που επιδιώκει να επεκτείνει την επιρροή του και να δημιουργήσει μια στρατιωτική βάση στη γειτονική Σομαλία. Η αναγνώριση της Σομαλιλάνδης χρησιμεύει επίσης ως πολλαπλασιαστής ισχύος για το Ισραήλ εναντίον των Χούθι.<br /><br />Η δράση της Τουρκίας στη βόρεια Συρία δεν είναι απλώς ένα συριακό ζήτημα – είναι μια άμεση πρόκληση για το Ισραήλ. Παράλληλα με την εδαφική εδραίωση του Ιράν και τη ρωσική παρουσία, η Τουρκία γίνεται ένας ακόμη στρατιωτικός παράγοντας στη βόρεια αρένα, με εχθρική ιδεολογία και δεσμούς με έναν από τους πιο άσπονδους εχθρούς μας – τη Χαμάς. Ο πολλαπλασιασμός των εχθρικών παραγόντων δημιουργεί μια ασταθή πραγματικότητα ασφάλειας στην οποία οποιοδήποτε λάθος μπορεί να κλιμακωθεί σε μια ευρύτερη αντιπαράθεση.<br /><br /></div><div>Η ένταξη του Ερντογάν στο ΝΑΤΟ μόνο οξύνει τον παραλογισμό. Το ΝΑΤΟ υποτίθεται ότι είναι μια συμμαχία δημοκρατιών που βασίζεται σε αξίες. Στην πράξη, η Τουρκία λειτουργεί ως Δούρειος Ίππος: μέλος μιας δυτικής συμμαχίας που καταστέλλει την αντιπολίτευση, διώκει δημοσιογράφους, συνεργάζεται με το Κατάρ και το Ιράν και τροφοδοτεί τον ανοιχτό αντισημιτισμό.<br /><br />Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ αναφερόταν στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ως «φίλο μου», όπως ακριβώς αναφερόταν στον δικτάτορα της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν. Και στις δύο περιπτώσεις, οι προσωπικές σχέσεις αντικατέστησαν τη στρατηγική κρίση και έδωσαν νομιμοποίηση σε αυταρχικούς ηγέτες που αποσταθεροποιούν την περιφερειακή και παγκόσμια ασφάλεια.<br /><br />Το Ισραήλ και η Δύση πρέπει να ξυπνήσουν. Είναι αδύνατο να ακολουθήσει κανείς μια πολιτική «και τα δύο»: τόσο υποστηρίζοντας την τρομοκρατία, όσο και όντας μέλος του ΝΑΤΟ, τόσο επιβάλλοντας γεγονότα με τη βία στη βόρεια Συρία, όσο και απαιτώντας F-35. Η Τουρκία του Ερντογάν έχει επιλέξει τον δρόμο της – και είναι πιο ξεκάθαρο από ποτέ: Ο Ερντογάν δεν είναι μέρος της λύσης. Είναι μέρος του περιφερειακού προβλήματος. <a href="https://hellasjournal.com/2026/01/kokkini-grammi-o-erntogan-den-einai-mesolavitis-einai-echthros-tou-israil-ton-proeidopoioun-ta-ierosolyma-poia-einai-i-epomeni-kinisi-tou-proedrou-trab-tha-kinithei-enantion-kai-allon-aft/">Δ<b>ΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ</b></a></div><div><br /></div><div><a href="https://hellasjournal.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ούτε να το ακούει το Ισραήλ! Η Τουρκία πρόβλημα, όχι λύση.

Τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου 2023 αποκάλυψαν τη διπρόσωπη φύση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Το Ισραήλ, πρέπει να παραδεχτούμε, δεν καταλάβαιν...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο στρατιωτικός βραχίονας με Ισραήλ αλλάζει τα πάντα (vid.)

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQLUp6f24Z87GQ1a2pHaDmruS6I0barRQJsGQ&s" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="183" data-original-width="275" height="426" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQLUp6f24Z87GQ1a2pHaDmruS6I0barRQJsGQ&s" width="684" /></a></div><div><br /></div>Ο καθηγητής Γεωπολιτικής και Ενεργειακής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Λευκωσίας Δρ. Θεόδωρος Τσακίρης αναλύει τις προοπτικές της στρατιωτικής, επιχειρησιακής και συνολικής στρατηγικής αναβάθμισης της Ελλάδας με έναν από τους βασικούς άξονες την συνεργασίας 3+1, Ελλάδα- Κύπρος- Ισραήλ + ΗΠΑ.<br /><br />Τονίζει ότι η στρατιωτική διάσταση της τριμερούς συνεργασίας αποτελεί ήδη παράγοντα και εργαλείο επαναδιατύπωσης των συσχετισμών αλλά και των ορίων στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου-Μέσης Ανατολής. Σημειώνει ότι οι αναθεωρητικοί σχεδιασμοί των Τούρκων στην Ανατολική Μεσόγειο σε μεγάλο βαθμό ακυρώνονται και οι βλέψεις τους οριοθετούνται, από την στιγμή που ενεργοποιείται ένας στρατιωτικός άξονας με αντίρροπα σχέδια τα συμφέροντα του οποίου πλήττονται από τις επιδιώξεις της Άγκυρας.<div><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="376" src="https://www.youtube.com/embed/q89ok0bSJBg" width="652" youtube-src-id="q89ok0bSJBg"></iframe></div><br /><div><br /></div><div><a href="https://www.youtube.com/watch?v=q89ok0bSJBg">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο στρατιωτικός βραχίονας με Ισραήλ αλλάζει τα πάντα (vid.)

Ο καθηγητής Γεωπολιτικής και Ενεργειακής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Λευκωσίας Δρ. Θεόδωρος Τσακίρης αναλύει τις προοπτικές της στρατιωτικής...

Διαβάστε την συνέχεια

ΗΠΑ και Αίγυπτος του 1956 όπως ΗΠΑ με Ελλάδα σήμερα; Σοκάρει…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTLdBdf_K7Pngn3SBRKLiaurKb1e8vbhJkarw&s" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="160" data-original-width="316" height="354" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTLdBdf_K7Pngn3SBRKLiaurKb1e8vbhJkarw&s" width="707" /></a></div><div><br /></div>Γράφει ο <b>Ελευθέριος Αντουνίδης</b><br />(δρ Διεθνών Σχέσεων, Θεμάτων Ασφαλείας και Πληροφοριών Παντείου Πανεπιστημίου<div><br />«Η λογική των μεγάλων δυνάμεων, η αιγαιακή διελκυστίνδα και ο αγαπημένος μας deus ex machina στο γύρισμα του νέου χρόνου» – Αφού απευθύνουμε τις καθιερωμένες ευχές για υγεία και ευημερία το 2026 στους Έλληνες πολίτες και αναγνώστες θα περάσουμε ευθύς σε ένα ερώτημα που ταλανίζει: τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα έναντι των δεδηλωμένων φιλοδοξιών της Τουρκίας τη στιγμή που αυτές στρέφονται κατά του ελληνισμού και παρά το κλίμα ηρεμίας που φαίνεται να επικρατεί στα τέλη του 2025 και στις αρχές του 2026; Κάποιοι θα πούνε πως η απάντηση ή οι απαντήσεις βρίσκονται στον τρόπο αντίληψης των Θεωριών των Διεθνών Σχέσεων και των δεδομένων που η πραγματικότητα κομίζει …αλλά αυτό έχει διαφορετικές αναγνώσεις.<br /><br />Κατά την έννοια τούτη θα αναφερθούμε εν είδει περιπτωσιολογικής μελέτης στα πολιτικά και στρατιωτικά συμβάντα που εκτυλίχθηκαν στην Αίγυπτο από το 1952 μέχρι την Κρίση του Σουέζ το 1956 προσπαθώντας να καταγράψουμε τη λογική των κυρίαρχων -βλέπε της αμερικανικής- δυνάμεων ως προς τη μεσολάβηση και διευθέτηση καταστάσεων όταν αυτές σχετίζονται με τη σφαίρα επιρροής τους ή, έστω, όταν επηρεάζουν ‘περιοχές με ενδιαφέρον’.<br /><br />Ακολουθεί μια σύγκριση που μας αφορά και κάποια ευάριθμα συμπεράσματα. Τονίζουμε ότι η προσέγγισή μας βασίζεται στη ρεαλιστική θεωρία συνεπώς δεν απαλλάσσεται αδυναμιών εάν ιδωθεί υπό άλλων πρισμάτων που, ωστόσο, θεωρούμε, υπολείπονται ως προς την εξηγητική τους διείσδυση όταν τα πράγματα κλιμακώνονται επικίνδυνα.<br /><br />Η περίοδος από το 1952 έως την Κρίση του 1956</div><div><br />Η εθνική / εθνικιστική, κοινωνική-οικονομική και αντιαποικιοκρατική Αιγυπτιακή Επανάσταση του 1952 και η ακόλουθη αποκαθήλωση της δυναστείας του Μωχάμεντ Αλή και του τελευταίου βασιλιά Φαρούκ Α’ με την πολιτειακή αλλαγή που φέρνει ανοίγει νέο κεφάλαιο στην ιστορία του τόπου. Αυτό δεν ενοχλεί τις ΗΠΑ …ό,τι ο αμερικανικός πολιτικός σχεδιασμός επιδιώκει -εντός μιας εξωφρενικής ίσως αντικομουνιστικής υστερίας και φοβούμενος μια μεσανατολική μαρξιστική κάθοδο- έχει να κάνει με τον προσεταιρισμό της νέας Αιγύπτου του Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ ως αντίβαρο στο ‘σοσιαλιστικό επικείμενο’.<br /><br />Ο επαναστάτης-πρόεδρος από τη μεριά του φέρεται να έχει σχέσεις με τη CIA η, δε, Υπηρεσία όπως και σημαίνοντα πολιτικά πρόσωπα των ΗΠΑ δεν συμμερίζονται τις γαλλοβρετανικές ανησυχίες περί πλήξεως των συμφερόντων τους στην πατρίδα των Φαραώ ή, μάλιστα, δεν ενδιαφέρονται καθόλου. Ειδικότερα, οι σχέσεις Αιγύπτου και Βρετανίας από το 1952 μέχρι το 1956 δεικνύουν εκκρεμές που κινείται από την ύφεση στην προστριβή -περί Γαλλίας ούτε λόγος καθώς το Παρίσι τη θεωρεί σπόνσορα της Αλγερινής Επανάστασης.<br /><br />Ο Αιγύπτιος ηγέτης ως γνήσιος εθνικιστής / παναραβιστής επιθυμεί να δει την χώρα του ηγέτιδα του αραβομουσουλμανικού τόξου όμως το αντισοβιετικό Σύμφωνο της Βαγδάτης το 1955, βλέπε επίσης Συμμαχία της Βόρειας Βαθμίδας, τον κάνει να υποψιαστεί πως η Βρετανία ωθεί σε αυτήν τη θέση το αντιδραστικό -και φίλα κείμενο στο Λονδίνο- Ιράκ.<br /><br />Η αναμενόμενη απόρριψη συμμετοχής του Καΐρου από το ίδιο το Κάιρο στο Σύμφωνο του 1955 δεν δεικνύει το πρώτο κρούσμα ανυπακοής στις δυτικές αντιμαρξιστικές απαιτήσεις, την πρώτη άσκηση κρατικής ανεξάρτητης κυριαρχικής επιλογής. Οι Αμερικανοί, βλέπε ανωτέρω, ευνοούν τη δημιουργία ενός μεσανατολικού ΝΑΤΟ προς αντιμετώπιση μιας μοσχοβίτικης εμπλοκής στην περιοχή ήδη από το 1953.<br /><br />Ο νέος οργανισμός (θα) καλείται Οργανισμός Αμύνης Μέσης Ανατολής ωστόσο ο Νάσερ αρνείται τη συνδρομή της Αιγύπτου παρά τη θρυλούμενη επιδαψίλευσή του με τρία εκατομμύρια δολάρια μέσω της the Agency. Επιπλέον διακηρύσσει την επιθυμία του ως προς την δημιουργία ενός αντιστοίχου οργανισμού ασφαλείας υπό αιγυπτιακή πρωτοκαθεδρία καλούμενου Αραβικός Σύνδεσμος.<br /><br />Παρά την ‘αντισυμμαχική’ στάση του Νάσερ, η Αμερική την περίοδο 1953-1955 στηρίζει την Αίγυπτο τόσο στις διαμάχες της με το Ισραήλ όσο και με την Αγγλία καθώς προσβλέπει διακαώς στην ένταξή της σε έναν συνασπισμό κατά της ΕΣΣΔ. Γίνεται κατανοητό πως για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο πρέπει μεταξύ άλλων να εξομαλυνθούν οι σχέσεις Αράβων – Ισραηλινών και Καΐρου – Λονδίνου. Σ’ αυτήν την κατεύθυνση εργάζονται οι ΗΠΑ όμως οι αμερικανοαιγυπτιακές σχέσεις προς το τέλος της ως άνω αναφερομένης περιόδου δεν είναι πλέον θερμές.<br /><br />Οι κύριοι λόγοι ανευρίσκονται στην διφορούμενη νασερική πολιτική που προσπαθεί να αντλήσει ωφέλειες ισορροπώντας μεταξύ Δύσης και Ανατολής τη στιγμή που επιδιώκει ηγεμονικό ρόλο εντός του Τρίτου Κόσμου -κυριολεκτικά προσπαθεί να πατήσει σε δύο βάρκες πηδαλιουχώντας μια τρίτη. Όταν το Σεπτέμβριο του 1955 αποκαλύπτεται αγορά ρωσικών όπλων από το αιγυπτιακό καθεστώς η δυτική οργή μεγαλώνει. Το αποκορύφωμα έρχεται μετ’ ολίγων μηνών με την αναγνώριση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας.<br /><br />Η Αμερική απαντά με απόσυρση της οικονομικής βοήθειας που σκοπό είχε την κατασκευή του Φράγματος του Ασουάν. Η Αίγυπτος δεν πτοείται και σύντομα στρέφεται με επιτυχία στη Μόσχα. Επιπλέον προβαίνει σε ‘αντίποινα έναντι αντιποίνων’ διαβαίνοντας το Ρουβίκωνα: τον Ιούλιο του 1956 ανακοινώνεται η κρατικοποίηση της ουσιαστικά γαλλοβρετανικής εταιρίας που διαχειρίζεται τη Διώρυγα του Σουέζ.<br /><br />Εντός αυτού του κάδρου και με τις Βρετανία και Γαλλία να θίγονται καίρια αποφασίζεται -ακριβώς από αυτές τις δύο δυνάμεις σε συνέργεια, μάλλον αστεία, με το Ισραήλ- η λεγόμενη Επιχείρηση Αναθεώρηση. Σκοπός η κατάληψη της Διώρυγας και η επιστροφή (της διαχείρισης) στην προτέρα κατάσταση.<br /><br />Η Αμερική μη θέλοντας να εμπλακεί η Μόσχα που απειλεί, μη θέλοντας να δυσαρεστήσει τους Άραβες, ελπίζοντας, ίσως, σε μια αλλαγή στάσης του Καΐρου και υπερασπιζόμενη την αντιαποικιοκρατική της ρητορεία κυριολεκτικά αδειάζει τους τρεις συνεταίρους, παρά την διαφαινόμενη επικράτησή τους, κυρώνοντας οριστικά τη Διώρυγα στην Αίγυπτο. Η ευρωισραηλινή επιχείρηση-φιάσκο που εκκίνησε την 29η Οκτωβρίου και εξέπνευσε την 7η Νοεμβρίου 1956 καθίσταται ένα εκκωφαντικό όσο και πικρό ανέκδοτο.</div><div><br />Η προβολή κάποιων συμπερασμάτων της εξεταζόμενης περιόδου στο σήμερα<br /><br />Εκείνο το χρονικό διάστημα η Αίγυπτος έπαιζε το χαρτί ενός ουδετέρου με περιφερειακές φιλοδοξίες που γνωρίζει πως οι κυρίαρχες δυνάμεις θέλουν να τον προσεταιρισθούν. Επεδίωκε να εξοπλιστεί με δυτικά όπλα τη στιγμή που συμφωνούσε με Ρώσους. Προέβαινε σε εντατικές διπλωματικές επαφές και πράξεις με το Κρεμλίνο. Διατηρούσε φιλικές και μη σχέσεις εντός του αραβικού κόσμου. Κατακεραύνωνε το Ισραήλ και αναγνώριζε την Κίνα έναντι της Ταϊβάν εξοργίζοντας τη Δύση.<br /><br />Θεωρούσε ότι μπορεί και πρέπει να διατηρεί κομβικό ρόλο εντός της αραβομουσουλμανικής κοινότητας. Ανταπαντούσε πατώντας στο μέγεθός της και στη θέση της στο χάρτη διεκδικώντας την επαναχάραξη του παιγνίου στην ευρύτερη περιοχή. Πάρα ταύτα και λόγω του ειδικού της πράγματι βάρους, η Αμερική την υποστήριζε ή, έστω, δεν την υπέσκαπτε, επιδεικνύοντας ‘κατανόηση λόγω αναγκαιοτήτων’, προβαίνοντας το πολύ σε κάποιες ανούσιες οικονομικές αποδεσμεύσεις.<br />Η σημερινή Τουρκία<br /><br />Από τη μεριά της η Τουρκία του σήμερα, χώρα μάλιστα νατοϊκή, δείχνει να ανεξαρτητοποιείται φορώντας, εκ του ασφαλούς μέχρι στιγμής, το προσωπείο του ουδέτερου διαπραγματευτή και παίκτη. Ενώ επιθυμεί αναβάθμιση του αεροπορικού της στόλου και συμμετοχή στο πρόγραμμα ανάπτυξης των F-35 προμηθεύεται, παρά τις αμερικανικές αντιρρήσεις, τους ρωσικούς S-400. Διατηρεί διαύλους με την Ευρώπη, την Ουκρανία και με τον Πούτιν. Συγκρούεται αλλά και συνεργάζεται με μουσουλμανικά κράτη.<br /><br />Μαστιγώνει λεκτικά το Ισραήλ τη στιγμή που εν τοις πράγμασι αναγνωρίζει / βοηθά στο πεδίο την Παλαιστίνη, αλλά και πλήθος υπόπτων ισλαμικών οντοτήτων. Ποθεί το πόντιουμ του μαέστρου εντός του θρησκευτικού της διεθνούς περιγύρου. Συντηρεί υψηλούς, αν όχι επιθετικούς / απειλητικούς, τόνους στη ρητορική της ευελπιστώντας να καταταχθεί ως κύρια πολιτική και στρατιωτική δύναμη στην παγκόσμια σκακιέρα εντός του 21ου αιώνα τζογάροντας στο ανάστημα και στη γεωγραφία της. Και πράγματι λόγω μεγέθους και θέσης η Αμερική κρατά ‘ψύχραιμη στάση’ καταφεύγοντας και εδώ περιστασιακά στο αμφιλεγόμενο εργαλείο των κυρώσεων.<br /><br />Ελληνοτουρκικά και ο Έλλην από μηχανής Θεός…<br /><br />Εκ της αφηγήσεως διαπιστώνουμε πλήθος ομοιοτήτων με την Αίγυπτο του τότε και την Τουρκία του τώρα ως προς τη μακροστρατηγική τους (επαναλαμβάνουμε: ως προς τη μακροστρατηγική τους και όχι απαραιτήτως ως προς τις δομές των περιβαλλόντων, τους χρόνους και τους καιρούς, τις δράσεις, τις συμμαχίες, τους συντελεστές ισχύος κ. λ). Παρόμοιες ομοιότητες εντοπίζουμε στην αμερικανική αντίδραση της εποχής εκείνης και της τωρινής και εάν δεν απατώμεθα με τρόπο τραγικό, τότε, τι δύναται να μας διαφυλάξει έναντι της Άγκυρας;<br /><br />Η προβληματική ξεκινά από τις εντός (και) του 2025 προρρήσεις διαφόρων σχολιαστών, ακαδημαϊκών και μη, που ως μελλοντολόγοι προβλέπουν πως η Τουρκία θα διαλυθεί λόγω εθνοτικών προβλημάτων, θα καταστραφεί λόγω οικονομικού εκτροχιασμού, θα αυτοχειριαστεί εν μέσω φιλοδοξιών και υπερεξάπλωσης, θα συντριβεί από διεθνείς παράγοντες λόγω αλαζονείας κ.λπ. Δηλαδή ως Ελληνισμός, τι περιμένουμε; Μα τι άλλο από τον παραδοσιακό, αγαπημένο, δικό μας από μηχανής Θεό!<br /><br />Οπωσδήποτε υπάρχουν φωνές και κινήσεις που δείχνουν ότι αναγιγνώσκουν υπό άλλου φακού τα πράγματα, που ευνοούν τη δράση και την αμυντική συνέπεια, αυτό υποστηρίζουμε και εμείς σε τούτο το άρθρο. Δεν απορρίπτουμε μια ‘θεϊκή παρέμβαση’ εντός ενός χαοτικού καμβά αλλά δεν στηριζόμαστε σε αυτήν.<br /><br />Η Αμερική δύσκολα θα αποκαθηλώσει την Τουρκία από τη θέση του χαϊδεμένου τέκνου – ο γήινος πίνακας σε αυτό προδιαθέτει. Η κυρίαρχη δύναμη την ώρα της επιλογής ουδόλως θα δράσει φιλελεύθερα ή συνεργατικά αλλά σε συντριπτικό βαθμό ρεαλιστικά υπέρ του δικού της raison d’état και της αυτοκρατορίας της (βλέπε την εξελισσόμενη την ώρα που γράφονται αυτές οι αράδες εισβολή κατ’ ουσίαν των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα).<br /><br />Ο καθηγητής της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων Κωνσταντίνος Γρίβας πληροφορεί ότι η αλλαγή στάσης των ΗΠΑ υπέρ του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή και απόδοση σε αυτό ρόλου χωροφύλακα δεν συνέβη λόγω συνωμοτικών δοξασιών, μυστικών στοών ή πανίσχυρων λόμπι. Συνέβη όταν το εβραϊκό κράτος έδειξε στο Πόλεμο των Έξι Ημερών πως αποτελεί κράτος απόφασης και όχι κράτος προσμονής.<br /><br />Συμφωνούμε διευκρινίζοντας πως απόφαση σημαίνει θέληση και όραμα επιβίωσης εντός ενός μη δεδομένου κόσμου. Και αυτό οφείλει να γίνει πυξίδα πάντων ενασχολουμένων με το έθνος.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ΗΠΑ και Αίγυπτος του 1956 όπως ΗΠΑ με Ελλάδα σήμερα; Σοκάρει…

Γράφει ο Ελευθέριος Αντουνίδης (δρ Διεθνών Σχέσεων, Θεμάτων Ασφαλείας και Πληροφοριών Παντείου Πανεπιστημίου «Η λογική των μεγάλων δυνάμεων,...

Διαβάστε την συνέχεια