GuidePedia

0

Οι πρόεδροι μαθαίνουν γρήγορα τη σοφία του να διαχωρίζουν ένα αυταρχικό καθεστώς από τον λαό που υποφέρει υπό την εξουσία του. Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ το έκανε ακριβώς αυτό (έστω με τον δικό του τρόπο) με μια ανάρτηση στο Truth Social στις 2 Ιανουαρίου, που στόχευε την ηγεσία της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν.

Προειδοποίησε ότι, αν οι διαδηλωτές στις κλιμακούμενες κινητοποιήσεις δεχθούν πυρά και σκοτωθούν, οι Ηνωμένες Πολιτείες «θα έρθουν να τους διασώσουν». Πρόσθεσε: «Είμαστε σε ετοιμότητα και έτοιμοι να δράσουμε». Ο Τραμπ, που διέταξε τον βομβαρδισμό ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων το περασμένο καλοκαίρι, μιλά με αξιοπιστία, ακόμη κι αν το μήνυμά του είναι αμφίσημο.

Το πρόβλημα είναι ότι στο Ιράν πολλές διαμαρτυρίες έχουν κατασταλεί εδώ και δεκαετίες και οι αεροπορικές επιδρομές είναι, στην καλύτερη των περιπτώσεων, μια προσωρινή λύση. Αν η κυβέρνηση θέλει αυτή τη φορά να είναι χειριστεί διαφορετικά την κατάσταση, θα χρειαστεί να επιβλέψει μια υπομονετική, διαρκή εκστρατεία μέγιστης πίεσης κατά του καθεστώτος.

Το Ιράν είναι βαθιά αποδυναμωμένο. Οι περιφερειακοί του πληρεξούσιοι βρίσκονται σε αναταραχή. Το Ισραήλ έχει δείξει ικανότητα να προκαλεί πλήγματα βαθιά εντός των συνόρων του, χτυπώντας κρίσιμες στρατιωτικές εγκαταστάσεις και δολοφονώντας πυρηνικούς επιστήμονες. Οι κυρώσεις του ΟΗΕ τέθηκαν σε ισχύ τον Σεπτέμβριο και το ριάλ βρίσκεται σε ιστορικά χαμηλό επίπεδο. Ένα δολάριο ΗΠΑ φέρεται να ανταλλάσσεται στον δρόμο προς 1,4 εκατομμύρια ριάλ, σε σύγκριση με αναλογία ένα προς 70 στην αρχή της επανάστασης του 1979.

Οι αυθόρμητες διαδηλώσεις στους δρόμους αυξάνονται καθημερινά αυτή την εβδομάδα. Την Τετάρτη, οι ταραγμένες αρχές διέταξαν εκτεταμένο κλείσιμο τραπεζών, σχολείων και άλλων επιχειρήσεων, ισχυριζόμενες ότι αυτό έγινε για εξοικονόμηση ενέργειας λόγω του ψυχρού καιρού.

Η κυβέρνηση υιοθέτησε έναν κάπως συμφιλιωτικό τόνο, προσφέροντας να συναντηθεί με συνδικαλιστές και εμπόρους για να ακούσει τα αιτήματά τους, αλλά είναι σαφές ότι το κοινό δεν πείθεται. Πολλοί Ιρανοί φέρονται να φωνάζουν «Θάνατος στον Χαμενεΐ», αναφορά στον 86χρονο ανώτατο ηγέτη αγιατολάχ.

Αν οι ΗΠΑ πλήξουν ξανά στόχους εντός του Ιράν, θα πρέπει να έχουν έναν σαφή, περιορισμένο στόχο με μετρήσιμα αποτελέσματα. Ο Τραμπ υπερέβαλε για τα αποτελέσματα των καλοκαιρινών βομβαρδισμών, όμως πράγματι καθυστέρησαν το πυρηνικό πρόγραμμα. Εξίσου σημαντικό είναι να μην προσφερθεί στους Ιρανούς ψευδής ελπίδα. Μερικές αεροπορικές επιδρομές δεν θα τους απελευθερώσουν από τα δεσμά.

Η βέλτιστη στρατηγική είναι να ασκηθεί η μέγιστη δυνατή οικονομική πίεση στο καθεστώς αυτή τη στιγμή της μέγιστης ευαλωτότητας. Η αυστηρότερη εφαρμογή των υφιστάμενων κυρώσεων στο πετρέλαιο θα είχε μεγάλο αντίκτυπο.

Ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν υπονόμευσε την πρόοδο που είχε επιτύχει ο Τραμπ στην πρώτη του θητεία με την πολιτική της μέγιστης πίεσης και ενίσχυσε το Ιράν, επιδιώκοντας να αναβιώσει μια προφανώς νεκρή πυρηνική συμφωνία. Οι εξαγωγές πετρελαίου παραμένουν ισχυρές και κατευθύνονται κυρίως προς την Κίνα. Ο Τραμπ έχει αποδείξει ότι μπορεί να θέσει δεξαμενόπλοια εκτός λειτουργίας στη Βενεζουέλα.

Οι δυτικοί χρηματοπιστωτικοί έλεγχοι στην πραγματικότητα λειτουργούν αρκετά καλά. Το Ιράν έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό απελπισίας για να τους παρακάμψει ώστε πλέον επιχειρεί να πουλήσει βαλλιστικούς πυραύλους, drones και πολεμικά πλοία με αντάλλαγμα κρυπτονομίσματα.

Ο προϋπολογισμός του καθεστώτος προβλέπει τη συλλογή μεγαλύτερου μεριδίου των κρατικών εσόδων μέσω φόρων φέτος αντί για πετρελαϊκά έσοδα, αλλά οι Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης και άλλοι θεσμοί υπό την εξουσία του Χαμενεΐ παραμένουν αφορολόγητοι. Θα ήταν χρήσιμο οι ΗΠΑ να διαρρέουν ενεργά αμήχανα στοιχεία πληροφοριών για τους εθνικούς ηγέτες, ώστε να δείξουν στους απλούς Ιρανούς αυτό που οι περισσότεροι ήδη διαισθάνονται για τη διεφθαρμένη και κενή φύση τους.

Πέρα από το ηθικό επιχείρημα, ο σκληρός ρεαλισμός καθιστά σαφές ότι η αποδυνάμωση του Ιράν είναι η σωστή κίνηση. Η χώρα στηρίζει τον Νικολάς Μαδούρο στη Βενεζουέλα και τροφοδοτεί τη ρωσική πολεμική μηχανή στην Ουκρανία. Η ενεργειακά διψασμένη Κίνα, αν και δεν εξαρτάται από το ιρανικό αργό, επιθυμεί να διαθέτει ένα ποικίλο μίγμα προμηθευτών.

Ο Τραμπ συχνά χαρακτηρίζεται απομονωτιστής, όμως στην πραγματικότητα αισθάνεται άνετα να παρεμβαίνει στο εξωτερικό όταν αντιλαμβάνεται αδυναμία και ευκαιρία να προωθήσει τα αμερικανικά συμφέροντα. Η Ισλαμική Δημοκρατία δεν θα διαρκέσει για πάντα, και ίσως επιβιώσει αυτής της έξαρσης δυσαρέσκειας, αλλά η συνεπής άσκηση πίεσης θα έχει θετικές παράπλευρες επιπτώσεις για την αμερικανική πολιτική πολύ πέρα από τη Μέση Ανατολή.

πηγή


Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.

Δημοσίευση σχολίου

 
Top