Ουκρανία: Ο Πούτιν ανοίγει ένα «παράθυρο διαπραγμάτευσης», αλλά όχι ακόμη ένα παράθυρο ειρήνης.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2022/11/%CE%A0%CE%9F%CE%A5%CE%A4%CE%99%CE%9D.jpeg"><img height="200" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2022/11/%CE%A0%CE%9F%CE%A5%CE%A4%CE%99%CE%9D-696x435.jpeg" width="769" /></a><div><br /></div><div>Τα σχόλια του Ντμίτρι Πεσκόφ αμφισβητούν τον προηγούμενο ισχυρισμό του Τραμπ ότι ο Πούτιν ήταν ανοιχτός σε μια ειρηνευτική αποστολή υπό ευρωπαϊκή ηγεσία.<br /><br />Ενώ ο Βλαντιμίρ Πούτιν δήλωσε ότι “νομίζει” πως η σύγκρουση με την Ουκρανία φτάνει στο τέλος της”, τα διεθνή μέσα τον αντιμετωπίζουν με έντονη επιφυλακτικότητα. Και εντάσσουν τη δήλωσή του αυτή περισσότερο σε ένα πλαίσιο πολιτικο-διπλωματικής πίεσης παρά ως ένδειξη άμεσου τέλους του πολέμου. Η βασική εικόνα που μεταδίδεται είναι ότι βρισκόμαστε ίσως σε μια φάση «διερευνητικής αποκλιμάκωσης», αλλά όχι ακόμη σε πραγματική ειρηνευτική συμφωνία.<br /><br />Το <a href="https://www.reuters.com/world/europe/putin-says-he-thinks-ukraine-conflict-is-coming-an-end-2026-05-09/?utm_source=chatgpt.com">Reuters</a> σημειώνει ότι ο Πούτιν εμφανίστηκε για πρώτη φορά να μιλά τόσο ανοιχτά για «τέλος της σύγκρουσης», συνδέοντας τις δηλώσεις του με την προσωρινή τριήμερη εκεχειρία και την ανταλλαγή αιχμαλώτων που προωθεί η αμερικανική πλευρά. Ωστόσο, το ίδιο το Κρεμλίνο δηλώνει παράλληλα ότι «η ειρήνη παραμένει πολύ μακριά», αναγνωρίζοντας ότι τα βασικά ζητήματα παραμένουν άλυτα.<br /><br />Οι Financial Times εστιάζουν κυρίως στο γεγονός ότι στις Βρυξέλλες και σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες εξετάζεται πλέον σοβαρά το ενδεχόμενο επανέναρξης επαφών με τη Μόσχα, καθώς υπάρχει αυξανόμενη ανησυχία ότι ο πόλεμος έχει εισέλθει σε φάση στρατηγικής κόπωσης χωρίς καθαρό νικητή.<br /><br />Σκληρές «κόκκινες γραμμές»<br /><br />Την ίδια ώρα, διεθνείς αναλυτές επισημαίνουν ότι οι ρωσικές δηλώσεις συνοδεύονται από πολύ σκληρές «κόκκινες γραμμές»: η Μόσχα εξακολουθεί να ζητά ουσιαστικά εδαφικές παραχωρήσεις στο Ντονμπάς, αναγνώριση των τετελεσμένων και αποκλεισμό δυτικών στρατιωτικών εγγυήσεων για την Ουκρανία. Αυτό εξηγεί γιατί το Κίεβο αντιμετωπίζει με καχυποψία τις ρωσικές αναφορές περί ειρήνης.<br /><br />Το Bloomberg και άλλα διεθνή μέσα συνδέουν επίσης τη ρητορική Πούτιν με τρεις παράγοντες:την αυξανόμενη οικονομική πίεση στη ρωσική οικονομία,<br />τη φθορά του πολέμου στο εσωτερικό της Ρωσίας,<br />και την επιθυμία της Ουάσιγκτον να εμφανίσει μια διπλωματική επιτυχία πριν από τις αμερικανικές πολιτικές εξελίξεις.<br /><br />Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί και η αναφορά του Πούτιν στον Γκερχαρντ Σρόντερ ως συνομιλητή που εμπιστεύεται, κάτι που γερμανικά μέσα ερμηνεύουν ως προσπάθεια επαναφοράς ενός διαύλου με τμήματα της παλιάς ευρωπαϊκής πολιτικής ελίτ που διατηρούσαν στενές σχέσεις με τη Μόσχα.<br /><br />Η συνολική εικόνα που μεταδίδεται διεθνώς είναι ότι ίσως ανοίγει ένα «παράθυρο διαπραγμάτευσης», αλλά όχι ακόμη ένα αξιόπιστο παράθυρο ειρήνης.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ουκρανία: Ο Πούτιν ανοίγει ένα «παράθυρο διαπραγμάτευσης», αλλά όχι ακόμη ένα παράθυρο ειρήνης.

Τα σχόλια του Ντμίτρι Πεσκόφ αμφισβητούν τον προηγούμενο ισχυρισμό του Τραμπ ότι ο Πούτιν ήταν ανοιχτός σε μια ειρηνευτική αποστολή υπό ευρω...

Διαβάστε την συνέχεια

Μέση Ανατολή: Τι σημαίνει ο γεωπολιτικός άξονας Αιγύπτου, Πακιστάν, Σαουδικής Αραβίας και Τουρκίας.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/pakistan-tourkia-aigyptos-asoudikh-arabia-polemos-iran.jpg"><img height="213" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/pakistan-tourkia-aigyptos-asoudikh-arabia-polemos-iran-696x464.jpg" width="793" /></a><br /><br /><div>Η διαμόρφωση ενός νέου άτυπου γεωπολιτικού άξονα μεταξύ της Αιγύπτου, του Πακιστάν, της Σαουδικής Αραβίας και της Τουρκίας αποτελεί ίσως τη σημαντικότερη νέα εξέλιξη στο μεταπολεμικό τοπίο της Μέσης Ανατολής μετά τη σύγκρουση ΗΠΑ–Ισραήλ με το Ιράν, αναφέρει το International Institute for Strategic Studies (IISS) . Αν και δεν πρόκειται για επίσημη στρατιωτική συμμαχία, η σταδιακή θεσμοποίηση αυτής της «τετραμερούς» δείχνει ότι τέσσερις από τις μεγαλύτερες περιφερειακές δυνάμεις επιχειρούν να δημιουργήσουν έναν νέο μηχανισμό συντονισμού απέναντι σε μια περιοχή που αλλάζει βίαια ισορροπίες.<br /><br />Οι τρεις διαδοχικές συναντήσεις υπουργών Εξωτερικών σε Ριάντ, Ισλαμαμπάντ και Αττάλεια μέσα σε λιγότερο από έναν μήνα αντανακλούν τη βαθιά ανησυχία ότι η σύγκρουση με το Ιράν δεν αποτελεί μια προσωρινή κρίση, αλλά την αρχή μιας νέας εποχής αστάθειας, όπου η ισραηλινή στρατηγική επιδιώκει να επανασχεδιάσει τους γεωπολιτικούς συσχετισμούς της περιοχής. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, αραβικές και μη αραβικές δυνάμεις αντιλαμβάνονται ότι βρίσκονται μπροστά σε κοινές απειλές ασφαλείας.<br /><br />Τα δύο επίπεδα σύγκλισης<br /><br />Το πρώτο επίπεδο σύγκλισης είναι ενεργειακό και οικονομικό. Η αποσταθεροποίηση στα Στενά του Ορμούζ, οι διαταραχές στις θαλάσσιες μεταφορές και οι εκτινάξεις σε ενέργεια και λιπάσματα πλήττουν ιδιαίτερα χώρες με μεγάλες εισαγωγικές ανάγκες όπως η Αίγυπτος, το Πακιστάν και η Τουρκία. Η νέα αυτή τετραμερής δεν συγκροτείται μόνο απέναντι σε στρατιωτικούς κινδύνους, αλλά και απέναντι στον φόβο ενός παρατεταμένου ενεργειακού σοκ που θα μπορούσε να οδηγήσει σε κοινωνικές πιέσεις, πληθωρισμό και πολιτική αποσταθεροποίηση.<br /><br />Το δεύτερο επίπεδο είναι καθαρά γεωπολιτικό. Η στρατιωτική επιθετικότητα του Ισραήλ μετά τον πόλεμο στη Γάζα και κυρίως η επέκταση των επιχειρήσεών του σε Λίβανο, Συρία και Ιράν δημιούργησαν την αίσθηση ότι το Τελ Αβίβ επιχειρεί να λειτουργήσει ως ανεξάρτητη περιφερειακή υπερδύναμη. Η αεροπορική επιδρομή στη Ντόχα το 2025, η πίεση στη Ράφα και στον Διάδρομο της Φιλαδέλφειας, αλλά και οι συζητήσεις περί ενδεχόμενου κατακερματισμού του Ιράν ενεργοποίησαν βαθιές ανησυχίες σε Κάιρο, Άγκυρα και Ριάντ.<br /><br />Για την Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, το ενδεχόμενο ενίσχυσης κουρδικών οργανώσεων μέσα στο Ιράν αποτελεί άμεση απειλή εθνικής ασφαλείας. Για το Πακιστάν, οποιαδήποτε αποσταθεροποίηση του ιρανοπακιστανικού Μπαλουχιστάν μπορεί να πυροδοτήσει νέο κύκλο αποσχιστικών κινημάτων. Για τη Σαουδική Αραβία, η πυραυλική έκθεση του Κόλπου και η αίσθηση ότι οι ΗΠΑ δεν προσφέρουν πλέον πλήρη ομπρέλα ασφαλείας οδηγούν στην αναζήτηση νέων περιφερειακών ισορροπιών.</div><div><br />Μηχανισμός αποτροπής<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο αποκτά ιδιαίτερη σημασία το αμυντικό σύμφωνο Ριάντ–Ισλαμαμπάντ, το οποίο αναβαθμίστηκε μετά τις ισραηλινές επιχειρήσεις του 2025. Το γεγονός ότι η Σαουδική Αραβία επιδιώκει στενότερη στρατηγική σχέση με μια πυρηνική δύναμη όπως το Πακιστάν ερμηνεύεται από πολλούς ως έμμεση προσπάθεια δημιουργίας μηχανισμού αποτροπής απέναντι στο Ισραήλ. Η Τουρκία, με ισχυρή αμυντική βιομηχανία και στενούς δεσμούς με το Πακιστάν, επιχειρεί να ενταχθεί σε αυτόν τον άξονα στρατηγικής συνεργασίας.<br /><br />Παράλληλα, η τετραμερής λειτουργεί και ως απάντηση στο κενό ισχύος που αφήνει η πολιτική “America First” του Ντόναλντ Τραμπ. Οι περιφερειακές δυνάμεις αντιλαμβάνονται πλέον ότι η Ουάσιγκτον δεν λειτουργεί ως σταθερός εγγυητής ασφαλείας, αλλά ως επιλεκτικός και συναλλακτικός παίκτης. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, χώρες που ιστορικά είχαν ανταγωνισμούς μεταξύ τους αναζητούν ευέλικτους μηχανισμούς συνεννόησης χωρίς την άμεση αμερικανική διαμεσολάβηση.<br /><br />Μεγάλες αντιφάσεις<br /><br />Ωστόσο, οι αντιφάσεις παραμένουν τεράστιες. Η Τουρκία και η Αίγυπτος βρέθηκαν σε αντίπαλα στρατόπεδα μετά την Αραβική Άνοιξη και στη Λιβύη. Οι σχέσεις Άγκυρας–Ριάντ πέρασαν πολυετή κρίση μετά τη δολοφονία Κασόγκι. Το Πακιστάν έχει επανειλημμένα αποφύγει να εμπλακεί στρατιωτικά στις αντιπαραθέσεις Σαουδικής Αραβίας–Ιράν. Επιπλέον, τα συμφέροντα των τεσσάρων χωρών δεν ταυτίζονται σε περιοχές όπως η Ανατολική Μεσόγειος, το Σουδάν ή η Ερυθρά Θάλασσα.<br /><br />Η νέα τετραμερής, επομένως, δύσκολα θα εξελιχθεί σε ένα «ΝΑΤΟ της Μέσης Ανατολής». Πιθανότερο είναι να λειτουργήσει ως ένας άτυπος μηχανισμός διαχείρισης κρίσεων, ένα είδος περιφερειακής «διευθυντικής επιτροπής» που θα συντονίζει αντιδράσεις σε ενεργειακές, στρατιωτικές και γεωπολιτικές αναταράξεις. Παρ’ όλα αυτά, ακόμη και ως χαλαρός άξονας, αποτυπώνει μια ιστορική μεταβολή: τη μετάβαση της Μέσης Ανατολής από την εποχή των αμερικανικών εγγυήσεων σε μια εποχή πολυκεντρικών, ρευστών και ανταγωνιστικών περιφερειακών συνασπισμών.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μέση Ανατολή: Τι σημαίνει ο γεωπολιτικός άξονας Αιγύπτου, Πακιστάν, Σαουδικής Αραβίας και Τουρκίας.

Η διαμόρφωση ενός νέου άτυπου γεωπολιτικού άξονα μεταξύ της Αιγύπτου, του Πακιστάν, της Σαουδικής Αραβίας και της Τουρκίας αποτελεί ίσως τη ...

Διαβάστε την συνέχεια

Jerusalem Post: Πώς η ίδρυση του Ισραήλ αντικατοπτρίζει την Ελληνική Ανεξαρτησία. Και γιατί αυτό αγνοείται.

<img src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2019/08/greece-israel-flags-630x400.jpg" /><br /><br />Και τα δύο έθνη γεννήθηκαν μέσα από τον εθνικισμό της διασποράς και πολέμους που προκάλεσαν μετακινήσεις πληθυσμών, ωστόσο μόνο το Ισραήλ αμφισβητείται αδιάλειπτα.<br /><br />Μεγάλο μέρος της κριτικής που στρέφεται κατά του Ισραήλ υπερβαίνει κατά πολύ την πολιτική, αγγίζοντας το ζήτημα της νομιμότητας και αμφισβητώντας την ιδέα ότι ένας λαός σε μακρά διασπορά μπορεί να ανασυγκροτήσει ένα κυρίαρχο κράτος στην πατρογονική του εστία.<br /><br />Αυτό επισκιάζει το Ισραήλ με τρόπους που διαμορφώνουν ολόκληρο τον διάλογο, θέτοντάς το σε μια ξεχωριστή κατηγορία.<br /><br />Ωστόσο, αν και ο Σιωνισμός θεωρείται ασυνήθιστος, δεν στερείται παραλλήλων· ένας τέτοιος μπορεί να βρεθεί, σε κοινή θέα, στη γειτονική Ελλάδα.<br /><br />Η σύγχρονη Ελλάδα μοιράζεται με το Ισραήλ κάτι περισσότερο από μια γαλανόλευκη σημαία: και τα δύο κράτη σφυρηλατήθηκαν μέσα από μια ευρωπαϊκή πνευματική αφύπνιση, συντηρήθηκαν από ισχυρές κοινότητες της διασποράς και κερδήθηκαν μέσα από αιματηρούς εδαφικούς πολέμους που χαρακτηρίστηκαν από μαζικές εκτοπίσεις πληθυσμών.<br /><br />Επιπλέον, οι ρίζες και των δύο λαών προϋπήρχαν των περισσότερων γειτόνων τους σε απροσδόκητες τοποθεσίες της περιοχής.<br /><br />Ελληνικές και εβραϊκές κοινότητες είχαν εγκατασταθεί στην Οδησσό πριν από τους Σλάβους, στην Κωνσταντινούπολη πριν από τους Τούρκους και στην Αλεξάνδρεια πριν από τους Άραβες.<br /><br />Ήταν, σε ορισμένες περιπτώσεις, οι αυτόχθονες κάτοικοι, ωστόσο αιώνες εκτοπισμών τους κατέστησαν μειονότητες.<br /><br />Όταν το σύγχρονο Βασίλειο της Ελλάδος ιδρύθηκε επίσημα το 1830, μετά την επιτυχία της Ελληνικής Επανάστασης ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αριθμούσε μόλις 750.000 ανθρώπους, ενώ οι περισσότεροι Έλληνες το γένος ζούσαν ακόμα εκτός αυτού, συγκεντρωμένοι στην Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη και σε όλο τον Εύξεινο Πόντο.<br /><br />Πολλοί μουσουλμάνοι -κυρίως Τούρκοι αλλά και Αλβανοί μουσουλμάνοι- σκοτώθηκαν, εκδιώχθηκαν ή διέφυγαν από περιοχές που έγιναν ελληνικές.<br /><br />Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1830, η μουσουλμανική παρουσία στα κεντρικά εδάφη του νέου κράτους είχε σε μεγάλο βαθμό εξαφανιστεί.<br /><br />Σήμερα, κανένας φοιτητής δεν διαμαρτύρεται με κραυγές οργής γι’ αυτό.<br />Η ίδρυση του Ισραήλ στα πρότυπα της Ελλάδας<br /><br />Η ίδρυση του Ισραήλ το 1948 ακολούθησε ένα παρόμοιο δημογραφικό πρότυπο: ένα κράτος με μικρό πληθυσμιακό πυρήνα, περιτριγυρισμένο από μια ευρύτερη διασπορά και διαμορφωμένο από τον πόλεμο και τις μετακινήσεις πληθυσμών.<br /><br />Κατά την ανεξαρτησία του, το Ισραήλ είχε περίπου 800.000 κατοίκους, συμπεριλαμβανομένων περίπου 650.000 Εβραίων και 150.000 Αράβων που παρέμειναν εντός των συνόρων του μετά τον πόλεμο.<br /><br />Οι Άραβες εκείνη την εποχή, παρεμπιπτόντως, δεν αυτοαποκαλούνταν Παλαιστίνιοι.<br /><br />Ως γνωστόν, ο πόλεμος του 1948-49 προκάλεσε μια μείζονα προσφυγική κρίση.<br /><br />Περίπου 700.000 Παλαιστίνιοι Άραβες εγκατέλειψαν ή εκδιώχθηκαν από τα εδάφη που έγιναν Ισραήλ, ενώ ταυτόχρονα και τα επόμενα χρόνια, σχεδόν ένα εκατομμύριο Εβραίοι εγκατέλειψαν ή εκδιώχθηκαν από αραβικές χώρες στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, με τους περισσότερους να εγκαθίστανται στο Ισραήλ.<br /><br />Όπως και στην Ελλάδα του 1830, το νέο κράτος αντιπροσώπευε μόνο ένα μέρος του ευρύτερου εθνικού πληθυσμού.<br /><br />Ακόμη και μετά την εξόντωση του ευρωπαϊκού εβραϊσμού από τους Ναζί, οι περισσότεροι Εβραίοι εξακολουθούσαν να ζουν εκτός Ισραήλ -κυρίως στην Ευρώπη και την Αμερική- ακριβώς όπως πολλοί Έλληνες παρέμειναν εκτός του πρώιμου ελληνικού βασιλείου.<br /><br />Είναι αξιοσημείωτο ότι, κατά την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης, η Αθήνα είχε περίπου 5.000 κατοίκους, μέγεθος συγκρίσιμο με τον εβραϊκό πληθυσμό της Ιερουσαλήμ την ίδια περίοδο.<br /><br />Η ελληνική πολιτιστική ζωή επικεντρωνόταν στην Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη.<br /><br />Η Αθήνα έγινε πρωτεύουσα για συμβολικούς λόγους και όχι λόγω δημογραφικού βάρους, ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται στην προσκόλληση του Ισραήλ στην Ιερουσαλήμ.<br /><br />Στην αρχή της Ελληνικής Επανάστασης, ένα οθωμανικό τζαμί στεκόταν μέσα στα ερείπια του Παρθενώνα. Μετά την ανεξαρτησία, οι μουσουλμάνοι εγκατέλειψαν την Αθήνα και το τζαμί κατεδαφίστηκε.<br /><br />Το 1948, ένα τζαμί και ένα τέμενος δέσποζαν στο Όρος του Ναού. Οι Εβραίοι κάτοικοι εκδιώχθηκαν από την Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ, δεκάδες συναγωγές καταστράφηκαν, αλλά τα ισλαμικά οικοδομήματα παρέμειναν – και αποτελούν σημείο ανάφλεξης μέχρι σήμερα.<br /><br />Και στις δύο περιπτώσεις, το κράτος συγκεντρώθηκε σταδιακά δημογραφικά γύρω από την κεντρική εθνική του ομάδα, επηρεασμένο από τον πόλεμο, τον εκτοπισμό και την απορρόφηση μεγάλων προσφυγικών πληθυσμών που συνδέονταν με την ίδια σύγκρουση.<br /><br />Μεταγενέστερα γεγονότα ενίσχυσαν αυτές τις πορείες.<br /><br />Η Γενοκτονία των Ποντίων μεταξύ 1914 και 1923 κόστισε τη ζωή σε περίπου 300.000 Έλληνες και ανάγκασε τους επιζώντες να καταφύγουν στην Ελλάδα, διογκώνοντας τον προσφυγικό πληθυσμό που είχαν δημιουργήσει προηγούμενες συγκρούσεις.<br /><br />Το Ολοκαύτωμα ακολούθησε μια παρόμοια τροχιά στην εβραϊκή ιστορία. Ο Σιωνισμός είχε αναπτυχθεί δεκαετίες νωρίτερα, με τον Τέοντορ Χερτζλ να δημοσιεύει το «Το Κράτος των Εβραίων» (Der Judenstaat) το 1896 και τον πρώτο εποικισμό να βρίσκεται σε εξέλιξη πριν από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.<br /><br />Η εξόντωση έξι εκατομμυρίων Εβραίων μετέτρεψε την υποστήριξη για την ίδρυση κράτους σε καθοριστικό πολιτικό αποτέλεσμα, που κορυφώθηκε με την ψηφοφορία του ΟΗΕ για τη διχοτόμηση.<br />Διασπορά και ιδεολογία<br /><br />Οι παραλληλισμοί επεκτείνονται και στις ιδέες που κατέστησαν δυνατά τα δύο εγχειρήματα, συχνά καθοδηγούμενα από δίκτυα της διασποράς που αποδείχθηκαν καθοριστικά.<br /><br />Η ελληνική επαναστατική οργάνωση, η Φιλική Εταιρεία, που ιδρύθηκε στην Οδησσό το 1814, άντλησε ηγεσία και χρηματοδότηση από κοινότητες σε όλη την Ευρώπη και τη Μεσόγειο.<br /><br />Η οργάνωση Χοβεβέι Σιών (Λάτρεις της Σιών), που ιδρύθηκε στην Οδησσό το 1881, έπαιξε παρόμοιο ρόλο στην οργάνωση του πρώιμου εβραϊκού εποικισμού στην Παλαιστίνη.<br /><br />Ο Φιλελληνισμός και ο Σιωνισμός βασίστηκαν στην αρχαία ταυτότητα: οι Έλληνες επαναστάτες και οι υποστηρικτές τους επικαλούνταν τον Θεμιστοκλή και τον Λεωνίδα – οι Σιωνιστές τον Ιούδα Μακκαβαίο και τον Μπαρ Κοχμπά.<br /><br />Οι θηριωδίες έπαιξαν επίσης κεντρικό ρόλο στην κινητοποίηση υποστήριξης.<br /><br />Η σφαγή δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων στη Χίο το 1822 συγκλόνισε την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη και έφερε βοήθεια.<br /><br />Τα ρωσικά πογκρόμ στο Κισινιόφ και την Οδησσό το 1903 και το 1905 είχαν παρόμοιο αποτέλεσμα για τον Σιωνισμό.<br /><br />Η κρατική υπόσταση και στις δύο περιπτώσεις συνοδευόταν από εδαφικές φιλοδοξίες.<br /><br />Η έννοια της Μεγάλης Ιδέας εμφανίστηκε μετά το 1830 και καθοδήγησε την επέκταση μέσα από διαδοχικούς πολέμους.<br /><br />Η Ελλάδα εδραίωσε την επικράτειά της κατά τον 19ο και 20ό αιώνα, συμπεριλαμβανομένης της ενσωμάτωσης των Δωδεκανήσων το 1948.<br /><br />Η νομιμότητά της ως κράτος παρέμεινε σταθερή στους διεθνείς θεσμούς.<br /><br />Προφανώς, και το Ισραήλ προσπάθησε να επεκτείνει τα σύνορά του -αν και σε μια πολύ μικρότερη περιοχή.<br /><br />Και, φυσικά, η θρησκεία λειτούργησε ως κεντρικός φορέας ταυτότητας και στις δύο περιπτώσεις.<br /><br />Υπό το οθωμανικό σύστημα των «μιλλέτ», η ελληνική ταυτότητα ταυτιζόταν με την Ορθοδοξία και η εβραϊκή ταυτότητα παρέμενε συνδεδεμένη με τη θρησκευτική ταξινόμηση.<br /><br />Αυτή η δομή μεταφέρθηκε στις πολιτικές ιθαγένειας.<br /><br />Η Ελλάδα θέσπισε διαδικασίες για τους ομογενείς ώστε να διεκδικήσουν την ιθαγένεια, και το Ισραήλ θέσπισε τον Νόμο της Επιστροφής το 1950, δίνοντας στους Εβραίους το δικαίωμα της μετανάστευσης.<br />Η απόκλιση στην παγκόσμια σκηνή<br /><br />Παρά τους παραλληλισμούς, η θέση των δύο κινημάτων στο διεθνές σύστημα απέκλινε.<br /><br />Αυτό ξεκινά από τον τρόπο με τον οποίο διεξήχθη και κρίθηκε ο κάθε πόλεμος.<br /><br />Η υποστήριξη προς την Ελλάδα επεκτάθηκε πέρα από τη διπλωματία.<br /><br />Στη Ναυμαχία του Ναυαρίνου το 1827, ο βρετανικός, ο γαλλικός και ο ρωσικός στόλος κατέστρεψαν τον οθωμανικό και τον αιγυπτιακό στόλο, διασφαλίζοντας την ελληνική θέση.<br /><br />Το 1948, το Ισραήλ αντιμετώπισε εισβολή από γειτονικούς στρατούς υπό διεθνές εμπάργκο όπλων και βασίστηκε σε αυτοσχέδιες προμήθειες, συμπεριλαμβανομένων αποστολών από την Τσεχοσλοβακία.<br /><br />Η νομιμότητα της Ελλάδας είναι ενσωματωμένη στη διεθνή ζωή, ενώ ο Σιωνισμός παραμένει υπό αμφισβήτηση.<br /><br />Τραγικά και εξοργιστικά, αυτό φαίνεται να κερδίζει έδαφος στη Δύση μετά τις επιθέσεις της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου, που οδήγησαν στη σφαγή πάνω από 1.200 ανθρώπων στο Ισραήλ.<br /><br />Εγείρεται λοιπόν το ερώτημα: Πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό; Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι: Πρόκειται πραγματικά μόνο για τη σκληρή απάντηση του Ισραήλ και τίποτα άλλο;<br /><br />Η απάντηση, πιστεύω, βρίσκεται στην πιο εντυπωσιακή απόκλιση από όλες: στον τρόπο με τον οποίο ο μουσουλμανικός κόσμος αντιμετώπισε την ανάδυση της Ελλάδας.<br /><br />Κυρίως, η Τουρκία απορρόφησε τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς που εκτοπίστηκαν από τα ελληνικά εδάφη, ενώ η Ελλάδα απορρόφησε τους Έλληνες πρόσφυγες.<br /><br />Το 1948, το Ισραήλ απορρόφησε πλήρως τους Εβραίους πρόσφυγες από όλη την περιοχή – αλλά τα αραβικά κράτη έκαναν ό,τι ήταν δυνατόν για να κρατήσουν τους πρόσφυγες από την Παλαιστίνη σε απομόνωση, αρνούμενα συχνά βασικά δικαιώματα και ιθαγένεια, μέχρι σήμερα.<br /><br />Αυτό το κεντρικό γεγονός -ένας διαρκώς αυξανόμενος πληθυσμός «προσφύγων» τέταρτης και πέμπτης γενιάς, που συχνά ζουν πράγματι σε άθλιες συνθήκες- έχει τροφοδοτήσει την προπαγανδιστική επίθεση κατά του Ισραήλ.<br /><br />Ο αραβικός κόσμος είχε τους δικούς του δόλιους λόγους για αυτή την κακομεταχείριση των Αράβων της Παλαιστίνης – και επί του παρόντος βρίσκεται σε κατάσταση μετάβασης.<br /><br />Αλλά γιατί πολλοί στον κόσμο, τόσο στην άκρα Αριστερά όσο και στην άκρα Δεξιά, έχουν συμβαδίσει με αυτό, αντιμετωπίζοντας το Ισραήλ σαν να γεννήθηκε μέσα από κάποιο εξαιρετικό προπατορικό αμάρτημα; Απαιτείται επειγόντως αναστοχασμός.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Jerusalem Post: Πώς η ίδρυση του Ισραήλ αντικατοπτρίζει την Ελληνική Ανεξαρτησία. Και γιατί αυτό αγνοείται.

Και τα δύο έθνη γεννήθηκαν μέσα από τον εθνικισμό της διασποράς και πολέμους που προκάλεσαν μετακινήσεις πληθυσμών, ωστόσο μόνο το Ισραήλ αμ...

Διαβάστε την συνέχεια

Στο 5,4 % εκτοξεύτηκε ο πληθωρισμός τον Απρίλιο. Φωτιά σε ενέργεια, μεταφορές, στέγαση, τρόφιμα.

<img height="203" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2025/06/AKRIVEIA-630x400.jpg" width="320" /><br /> <br />Στο υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων μηνών εκτινάχθηκε ο πληθωρισμός τον Απρίλιο, καθώς ο γενικός δείκτης τιμών καταναλωτή ανήλθε στο 5,4% από 2% έναν χρόνο πριν, επιβεβαιώνοντας την ισχυρή επάνοδο των ανατιμήσεων στην ενέργεια, τις μεταφορές και τη στέγαση.<br /><br />Η μεγαλύτερη επιβάρυνση προήλθε από τη στέγαση, όπου οι τιμές αυξήθηκαν κατά 13,8% σε ετήσια βάση.<br /><br />Η άνοδος αποδίδεται κυρίως στα ενοίκια κατοικιών, στον ηλεκτρισμό, στο φυσικό αέριο και στο πετρέλαιο θέρμανσης, αποτυπώνοντας τη νέα ενεργειακή πίεση που δέχονται τα νοικοκυριά.<br /><br />Ειδικά στο πετρέλαιο θέρμανσης καταγράφηκε «άλμα» 53,2%, ενώ το φυσικό αέριο αυξήθηκε κατά 19,3% και το ηλεκτρικό ρεύμα κατά 14%.<br /><br />Παράλληλα, τα ενοίκια κατοικιών συνέχισαν την ανοδική τους πορεία με αύξηση 7,6%, εντείνοντας το στεγαστικό βάρος για χιλιάδες ενοικιαστές.<br /><br />Ισχυρές πληθωριστικές πιέσεις καταγράφηκαν και στις μεταφορές, όπου η συνολική αύξηση έφθασε το 10%.<br /><br />Οι τιμές στα καύσιμα κινήθηκαν εκ νέου ανοδικά, με το πετρέλαιο κίνησης να αυξάνεται κατά 32,4%, τη βενζίνη κατά 17,1% και τα λοιπά καύσιμα κατά 42,4%.<br /><br />Σημαντική επιβάρυνση σημειώθηκε και στις αεροπορικές μεταφορές, καθώς τα εισιτήρια αεροπλάνων αυξήθηκαν κατά 18,6%, εξέλιξη που συνδέεται τόσο με την αύξηση του ενεργειακού κόστους όσο και με τη διευρυμένη τουριστική ζήτηση ενόψει της θερινής περιόδου.<br /><br />Ανατιμήσεις καταγράφηκαν και στα τρόφιμα, με την ομάδα διατροφής και μη αλκοολούχων ποτών να αυξάνεται κατά 4,4%.<br /><br />Ωστόσο, σε επιμέρους προϊόντα οι αυξήσεις ήταν σαφώς υψηλότερες.<br /><br />Το μοσχάρι ανατιμήθηκε κατά 19,2%, το αρνί και κατσίκι κατά 13,3%, ενώ τα φρούτα αυξήθηκαν κατά 7,5% και τα λαχανικά κατά 7,1%.<br /><br />Ο καφές κατέγραψε αύξηση 7,9%, ενώ οι σοκολάτες και τα προϊόντα σοκολάτας αυξήθηκαν κατά 7%.<br /><br />Σημαντική ήταν και η άνοδος στη μαργαρίνη και στα φυτικά λίπη, που έφθασε το 11,6%.<br /><br />Αντίβαρο αποτέλεσε μόνο η μεγάλη πτώση στην τιμή του ελαιολάδου, η οποία μειώθηκε κατά 17,9%, περιορίζοντας εν μέρει τη συνολική άνοδο της διατροφής.<br /><br />Ακριβά παραμένουν και τα έξοδα εστίασης και φιλοξενίας.<br /><br />Η κατηγορία ξενοδοχεία-καφέ-εστιατόρια αυξήθηκε κατά 6,1%, με τις τιμές σε εστιατόρια, ταχυφαγεία, ζαχαροπλαστεία και κυλικεία να κινούνται σταθερά ανοδικά.<br /><br />Η εξέλιξη αυτή αντανακλά τόσο το αυξημένο λειτουργικό κόστος των επιχειρήσεων όσο και την ενίσχυση της κατανάλωσης λόγω τουρισμού.<br /><br />Η εικόνα των στοιχείων δείχνει ότι οι πληθωριστικές πιέσεις δεν περιορίζονται πλέον μόνο στην ενέργεια, αλλά διαχέονται σε ολοένα περισσότερους τομείς της οικονομίας.<br /><br />Χαρακτηριστικό είναι ότι ο γενικός δείκτης αυξήθηκε κατά 1,5% μόνο μέσα σε έναν μήνα, από τον Μάρτιο στον Απρίλιο, γεγονός που αποτυπώνει την ταχύτητα με την οποία μεταφέρονται οι ανατιμήσεις στην αγορά.<br /><br />Παράλληλα, η μέση ετήσια αύξηση του δωδεκαμήνου Μαΐου 2025-Απριλίου 2026 διαμορφώθηκε στο 2,9%, υψηλότερα από το 2,5% της αντίστοιχης προηγούμενης περιόδου, στοιχείο που ενισχύει τις ανησυχίες για παρατεταμένη ακρίβεια.<br /><br />Ο Απρίλιος αποτελεί πλέον τον μήνα με τη μεγαλύτερη ετήσια άνοδο τιμών από την αρχή του 2026, καθώς ο πληθωρισμός είχε διαμορφωθεί στο 2,5% τον Ιανουάριο, στο 2,7% τον Φεβρουάριο και στο 3,9% τον Μάρτιο, πριν εκτοξευθεί στο 5,4%.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Στο 5,4 % εκτοξεύτηκε ο πληθωρισμός τον Απρίλιο. Φωτιά σε ενέργεια, μεταφορές, στέγαση, τρόφιμα.

Στο υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων μηνών εκτινάχθηκε ο πληθωρισμός τον Απρίλιο, καθώς ο γενικός δείκτης τιμών καταναλωτή ανήλθε στο 5,4% ...

Διαβάστε την συνέχεια

“Εθνικό είναι το αληθές”… αλλά υπάρχουν και “άβολες αλήθειες” (vid.)

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="386" src="https://www.youtube.com/embed/snhDTO9Sx2Q" width="693" youtube-src-id="snhDTO9Sx2Q"></iframe></div><div><br /></div> “Εθνικό είναι το αληθές”, έλεγε ο Διονύσιος Σολωμός. Αλλά πόσο έτοιμοι είμαστε να αντέξουμε την αλήθεια της Ιστορίας μας; Μιλάμε για εθνικούς μύθους, παγκόσμιες αβεβαιότητες με Ιστορικό επικάλυμμα, παρεξηγήσεις που έγιναν “βεβαιότητες” και άβολες αλήθειες που συχνά μένουν έξω από τα εκπαιδευτικά βιβλία και τη δημόσια συζήτηση. Ο Σταύρος Παναγιωτίδης, Δρ. Ιστορίας/ Ερευνητής – Κοινωνιολόγος και Επιστημονικός Συνεργάτης στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, το Πανεπιστήμιο Κρήτης και το περιοδικό Hot Doc History, σε μια ανατρεπτική συζήτηση.<br /><br />Πόσα από αυτά που μάθαμε για την παγκόσμια, ευρωπαϊκή και ελληνική ιστορία είναι τελικά αλήθεια;<div><br />Τι θα καταγράψει ο Ιστορικός του μέλλοντος για την εποχή μας, εποχή παγκόσμιων αναδιευθετήσεων και προβολής διαρκούς ασάφειας των ηγεσιών;</div><div><br />Ιστορική έρευνα και καταγραφή στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης, προκλήσεις, ευκαιρίες και νέα πεδία δυστοπίας.<br /><br /></div><div>Αναθεώρηση μέσα από ευρήματα της Ιστορικής Έρευνας και ” Αναθεώρηση” με αποτύπωση της Ιστορίας κατά πως βολεύει τις εκάστοτε εξουσίες ισχύος<br /><br /></div><div>Πόσα είναι μύθοι που επαναλαμβάνονται τόσο συχνά, ώστε κανείς δεν τολμά να τους αμφισβητήσει;<br /><br />Ανοίγουμε έναν φάκελο γεμάτο παρεξηγήσεις, σκοτεινές λεπτομέρειες και άβολες αλήθειες, που ίσως αλλάξουν τον τρόπο που βλέπουμε το παρελθόν μας ή ίσως ενδυναμώσουν πεποιθήσεις μας.<div><br /></div><div><a href="https://www.cretetv.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

“Εθνικό είναι το αληθές”… αλλά υπάρχουν και “άβολες αλήθειες” (vid.)

 “Εθνικό είναι το αληθές”, έλεγε ο Διονύσιος Σολωμός. Αλλά πόσο έτοιμοι είμαστε να αντέξουμε την αλήθεια της Ιστορίας μας; Μιλάμε για εθνικο...

Διαβάστε την συνέχεια

Το Αζερμπαϊτζάν κινδυνεύει να τεθεί σε τροχιά σύγκρουσης με τη Ρωσία, παρόμοια με την Ουκρανία.

<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/05/%CE%B1%CE%BB%CE%BA%CE%BC%CF%81%CE%BF%CE%B53%CF%82%CE%B10-0.jpg?ssl=1"><img height="238" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/05/%CE%B1%CE%BB%CE%BA%CE%BC%CF%81%CE%BF%CE%B53%CF%82%CE%B10-0.jpg?resize=720%2C535&ssl=1" width="773" /></a><br /><br />Η σκιώδης ένταξη του Αζερμπαϊτζάν στο ΝΑΤΟ μέσω της συμμόρφωσής του με τα πρότυπα του μπλοκ και της συμμαχίας με την Τουρκία έχει πλέον επεκταθεί σε μια de facto συμμαχία με την Ουκρανία, η οποία φυσικά εντείνει την εκτίμηση απειλής της Ρωσίας για το Αζερμπαϊτζάν.<br /><br />Η Ρωσία και το Αζερμπαϊτζάν κατέληξαν σε συμφωνία στα μέσα Απριλίου για την επίλυση της διαφωνίας τους σχετικά με το περιστατικό των Azerbaijan Airlines τον Δεκέμβριο του 2024, όπου οι ρωσικές δυνάμεις προκάλεσαν κατά λάθος ζημιές σε ένα από τα αεροσκάφη τους που πετούσε πάνω από την Τσετσενία, ενώ απαντούσαν σε μια ουκρανική επίθεση με μη επανδρωμένα αεροσκάφη.<br /><br />Ο Πούτιν ζήτησε συγγνώμη από τον Ιλχάμ Αλίγιεφ για ό,τι συνέβη κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους στη Ντουσάνμπε το περασμένο φθινόπωρο, η οποία άνοιξε το δρόμο για αυτή τη συμφωνία, την οποία ο Πρόεδρος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου Βαλεντίν Ματβιένκο χαρακτήρισε ως «άνοιγμα νέων ευκαιριών» για τους διμερείς δεσμούς.<br /><br />Οι συμφωνίες συμπαραγωγής<br /><br />Όσο καλοπροαίρετη κι αν ήταν η πρόβλεψή της, αυτή εκτροχιάστηκε από την υποδοχή του Ζελένσκι από τον Αλίγιεφ σε λιγότερο από δύο εβδομάδες, κατά τη διάρκεια της οποίας υπέγραψαν έξι συμφωνίες για συμπαραγωγή στον τομέα της άμυνας .<br /><br />Για να προστεθεί η προσβολή, η συνάντηση πραγματοποιείται στη Γκαμπάλα, κοντά στα ρωσικά σύνορα, όπου η Ρωσία λειτουργούσε επίσης έναν σταθμό ραντάρ μέχρι το 2012.<br /><br /> Το μήνυμα που στέλνεται είναι ότι ο Αλίγιεφ δεν έχει ξεχάσει τις επιθέσεις της Ρωσίας στις εγκαταστάσεις αποθήκευσης και σε άλλες υποδομές που ανήκουν στην εθνική ενεργειακή εταιρεία του στην Ουκρανία το περασμένο καλοκαίρι.<br /><br />Αντί να ξεπεράσει τις εντάσεις του περασμένου έτους, οι οποίες πυροδοτήθηκαν από το προαναφερθέν περιστατικό με την αεροπορική εταιρεία, αλλά επιδεινώθηκαν σημαντικά από την επιδρομή του Αζερμπαϊτζάν στο Sputnik Baku με προσχήματα που σχετίζονται με την κατασκοπεία και στη συνέχεια συμφώνησε με την «Διαδρομή Τραμπ για Διεθνή Ειρήνη και Ευημερία» ( TRIPP ), ο Αλίγιεφ τις επιδεινώνει.<br /><br />Ήταν ήδη αρκετά άσχημο που συμφώνησε με την TRIPP, της οποίας ο διττός σκοπός είναι να λειτουργήσει ως διάδρομος στρατιωτικής εφοδιαστικής του ΝΑΤΟ στην Κεντρική Ασία , και οι ένοπλες δυνάμεις του ολοκλήρωσαν τη συμμόρφωσή τους με τα πρότυπα του ΝΑΤΟ τον περασμένο Νοέμβριο.<br /><br />Για να γίνουν τα πράγματα ακόμη χειρότερα, μόλις συμφώνησε να συμπαράξει όπλα με την Ουκρανία, καθιστώντας έτσι το Αζερμπαϊτζάν επίσημο συν-εμπόλεμο εναντίον της Ρωσίας.<br /><br />Δεδομένου του προηγούμενου που δημιούργησαν άλλα συν-εμπόλεμα μέρη, τα οποία τελικά επέκτειναν τις μεταφορές/πωλήσεις όπλων τους ώστε να συμπεριλάβουν και άλλες μορφές συνεργασίας που στη συνέχεια θεσμοθετήθηκαν μέσω εγγυήσεων ασφαλείας , το Αζερμπαϊτζάν πιθανότατα θα καταλήξει να κάνει το ίδιο.<br /><br />Αυτό θα έθετε στη συνέχεια τον κίνδυνο να θέσει το Αζερμπαϊτζάν σε μια πορεία σύγκρουσης με τη Ρωσία, παρόμοια με την Ουκρανία.<br /><br />Παρά το γεγονός ότι δεν είναι επίσημο μέλος του ΝΑΤΟ, η Τουρκία – η οποία διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ – είναι ο αμοιβαίος αμυντικός σύμμαχος , πράγμα που σημαίνει ότι οποιαδήποτε ρωσοαζερική σύγκρουση θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ρωσο-ΝΑΤΟική.<br /><br />«Δεύτερη Ουκρανία»<br /><br />Ακόμα κι αν αποφευχθούν οι άμεσες εχθροπραξίες μεταξύ τους, όπως έχει συμβεί μέχρι στιγμής στην Ουκρανία, το Αζερμπαϊτζάν θα μπορούσε να γίνει η «δεύτερη Ουκρανία», με την έννοια ότι θα μετατραπεί σε ένα ακόμη πεδίο μάχης πολέμου δι’ αντιπροσώπων.<br /><br />Το TRIPP θα απέκλειε στη συνέχεια την εμπορική του κάλυψη για να γίνει ανοιχτά ο στρατιωτικός διάδρομος εφοδιαστικής του ΝΑΤΟ προς το Αζερμπαϊτζάν.<br /><br />Υπάρχουν τρία πιθανά σενάρια σύγκρουσης:<br /><br /> 1) Μη επανδρωμένα αεροσκάφη (είτε Αζέρων είτε Ουκρανών) επιτίθενται στη Ρωσία από το Αζερμπαϊτζάν (είτε κατά τη διάρκεια αυτής της ειδικής επιχείρησης είτε του «Γύρου 2») και η Ρωσία ανταποδίδει·<br /><br />2) το Αζερμπαϊτζάν παρεμβαίνει προς υποστήριξη του Καζακστάν με την υποστήριξη της Τουρκίας, του ΝΑΤΟ και της Ουκρανίας, εάν η Ρωσία ξεκινήσει εκεί μια ειδική επιχείρηση για να διακόψει τους δεσμούς της με το ΝΑΤΟ ( σχεδιάζει ήδη να παράγει τα βλήματα του μπλοκ )<br /><br /> και 3) η Ρωσία ξεκινά μια ειδική επιχείρηση εναντίον του Αζερμπαϊτζάν για να σταματήσει τα σχέδια της Τουρκίας για τον « Υπερκασπιακό Αγωγό ».<br /><br />Ανεξάρτητα από ό,τι θα μπορούσε να συμβεί, ένα πράγμα είναι σίγουρο, και αυτό είναι ότι η σκιώδης ένταξη του Αζερμπαϊτζάν στο ΝΑΤΟ μέσω της συμμόρφωσής του με τα πρότυπα του μπλοκ και της συμμαχίας με την Τουρκία έχει πλέον επεκταθεί σε μια de facto συμμαχία με την Ουκρανία, γεγονός που εντείνει την αξιολόγηση απειλής της Ρωσίας από το Αζερμπαϊτζάν.<br /><br />Ο νέος του ρόλος ως αναντικατάστατου κράτους διέλευσης του ΝΑΤΟ για τη διευκόλυνση της επέκτασης της επιρροής του μπλοκ στην Κεντρική Ασία μέσω της TRIPP ήδη συνεπάγεται έναν τεράστιο κίνδυνο σύγκρουσης με τη Ρωσία και αυτός μόλις έγινε πολύ, πολύ χειρότερος.<div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το Αζερμπαϊτζάν κινδυνεύει να τεθεί σε τροχιά σύγκρουσης με τη Ρωσία, παρόμοια με την Ουκρανία.

Η σκιώδης ένταξη του Αζερμπαϊτζάν στο ΝΑΤΟ μέσω της συμμόρφωσής του με τα πρότυπα του μπλοκ και της συμμαχίας με την Τουρκία έχει πλέον επεκ...

Διαβάστε την συνέχεια

Milliyet: Η "Γαλάζια Πατρίδα" ζωντανεύει.

<img height="181" src="https://www.capital.gr/Content/ImagesDatabase/p/1000x563/crop/both/41/414ed296bb624537824acb5d38eb5461.jpg?quality=85&404=default&v=8" width="769" /><br /><br />Η τουρκική Milliyet παρουσιάζει ως "ορόσημο" τον νέο νόμο για τα τουρκικά θαλάσσια δικαιώματα, ο οποίος βαφτίζεται ουσιαστικά νομική θωράκιση της θεωρίας της "Γαλάζιας Πατρίδας" και εμφανίζεται ως απάντηση απέναντι στις κινήσεις της Ελλάδας σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο. Το κείμενο υιοθετεί πλήρως τη ρητορική περί "τουρκικών δικαιωμάτων" που δήθεν απειλούνται από την Αθήνα, επιχειρώντας να μετατρέψει μονομερείς τουρκικές αξιώσεις σε εσωτερικό δίκαιο με πανίσχυρες αρμοδιότητες στα χέρια του Ταγίπ Ερντογάν.<br /><br />Η Milliyet περιγράφει έναν "Τουρκικό Νόμο Θαλάσσιων Ζωνών" που έρχεται 44 χρόνια μετά τον νόμο για τα χωρικά ύδατα του 1982, με σκοπό να ρυθμίσει συνολικά τις ζώνες όπου η Άγκυρα διεκδικεί δικαιώματα: χωρικά ύδατα, υφαλοκρηπίδα, συνορεύουσα ζώνη και ΑΟΖ. Στο άρθρο αναφέρεται ότι τα τουρκικά χωρικά ύδατα σε Μαύρη Θάλασσα και Μεσόγειο "κλειδώνουν" στα 12 ναυτικά μίλια, ενώ στο Αιγαίο παραμένουν στα 6, επιλογή που παρουσιάζεται ως συνειδητή πολιτική απόφαση με φόντο την παλιά απειλή casus belli κατά της Ελλάδας.<br /><br />Η εφημερίδα τονίζει ότι όλες οι οικονομικές, επιστημονικές και περιβαλλοντικές δραστηριότητες στις τουρκικές ζώνες, από έρευνες υδρογονανθράκων μέχρι περιβαλλοντικά προγράμματα, θα υπόκεινται σε άδεια της Άγκυρας, με σαφή στόχο να διατυπωθεί γραπτώς ότι δεν μπορεί να γίνεται καμία κίνηση χωρίς τη συγκατάθεση της Τουρκίας.<br /><br />Κεντρικό στοιχείο του νόμου, όπως το προβάλλει η Milliyet, είναι η δυνατότητα του προέδρου να χαρακτηρίζει μονομερώς περιοχές ως "Ειδικής Θαλάσσιας Κατάστασης", ακόμη και όταν η Τουρκία δεν έχει επισήμως ανακηρύξει ΑΟΖ. Μέσα σε αυτές τις ζώνες, κάθε δραστηριότητα τρίτων κρατών – εμπορική, ερευνητική ή περιβαλλοντική – εμφανίζεται ως de facto εξαρτώμενη από την έγκριση της Άγκυρας, επεκτείνοντας την τουρκική παρουσία πολύ πέρα από τις ήδη αναγνωρισμένες θαλάσσιες διεκδικήσεις.<br /><br />Ως "παράδειγμα" τέτοιων ειδικών καθεστώτων, η αρθρογραφία υπενθυμίζει ήδη υφιστάμενες προστατευόμενες περιοχές, όπως τη ζώνη των υποθαλάσσιων ορέων Φοινίκης, τη Βόρεια Θάλασσα του Αιγαίου και την περιοχή Φετίγιε–Κας, παρουσιάζοντάς τες ως πρόπλασμα για μια γενικευμένη εφαρμογή του νέου νομικού πλαισίου.<br /><br />Στο δημοσίευμα η Αθήνα εμφανίζεται ως ο βασικός αντίπαλος, με τη Milliyet να κατηγορεί ανοιχτά την Ελλάδα ότι επιχειρεί να περιορίσει τα τουρκικά κυριαρχικά δικαιώματα μέσω χαρτών, ευρωπαϊκών διαδικασιών και περιβαλλοντικών πρωτοβουλιών. Ειδικά στο Αιγαίο, η εφημερίδα ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα με τη δημιουργία "θαλάσσιων πάρκων" και "ζωνών απαγόρευσης αλιείας" προσπαθεί να επιβάλει τετελεσμένα σε περιοχές όπου η Τουρκία θεωρεί ότι έχει λόγο και δικαιώματα.<br /><br />Η Άγκυρα, σύμφωνα με το κείμενο, δηλώνει ότι θεωρεί "ανυπόστατες" τις ελληνικές εξαγγελίες για προστατευόμενες θαλάσσιες περιοχές και αλιευτικές ρυθμίσεις, προαναγγέλλοντας ότι ο νέος νόμος θα αποτελέσει το όχημα για να μπλοκάρει οποιαδήποτε μελλοντική ελληνική κίνηση στο πεδίο αυτό. Το άρθρο επιχειρεί να παρουσιάσει τη σύγκρουση όχι μόνο ως νομική και διπλωματική, αλλά και ως πεδίο αντιπαράθεσης σε αλιευτικά ζητήματα, κάνοντας λόγο για "παρενοχλήσεις" και "παραβίαση δικαιωμάτων" από την ελληνική πλευρά.<br /><br />Η Milliyet αναπαράγει επίσης τη γνωστή τουρκική θέση ότι το Αιγαίο είναι "ημίκλειστη" και "sui generis" θάλασσα, άρα υπόκειται – κατά την τουρκική ανάγνωση – σε ειδικό καθεστώς που απαιτεί διμερείς συμφωνίες για αλιεία, περιβάλλον και έρευνα. Την ίδια στιγμή, υπενθυμίζει ότι η Τουρκία δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος στη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας και παρουσιάζεται ως "μόνιμος αντιτιθέμενος" σε διατάξεις που ενισχύουν τα νησιωτικά δικαιώματα, δηλαδή τα ελληνικά επιχειρήματα για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ.<br /><br />Παρά αυτή την απόσταση από τη Σύμβαση, η εφημερίδα επικαλείται επιλεκτικά άρθρα που μιλούν για συνεργασία σε ημίκλειστες θάλασσες, για να υποστηρίξει ότι η Αθήνα "δεν σέβεται" τις αρχές συνεννόησης και ότι η Τουρκία έχει δικαίωμα να απαντήσει με τον δικό της νόμο θαλάσσιων ζωνών.<br /><br />Το άρθρο σπεύδει να διαβεβαιώσει ότι ο σχεδιαζόμενος νόμος δεν θίγει την αμφιλεγόμενη τουρκολιβυκή συμφωνία για τις θαλάσσιες ζώνες ούτε τη συμφωνία με το ψευδοκράτος στα κατεχόμενα της Κύπρου, τις οποίες η Άγκυρα αντιμετωπίζει ως θεμελιώδη στοιχεία της παρουσίας της στην Ανατολική Μεσόγειο. Την ίδια ώρα διευκρινίζεται ότι δεν επηρεάζεται το καθεστώς του Μοντρέ για τα Στενά, με την Τουρκία να εμφανίζεται ως "υπεύθυνος διαχειριστής" των διεθνών διόδων, ενώ στην πράξη επεκτείνει τις μονομερείς διεκδικήσεις της.<br /><br />Η Milliyet καταλήγει ότι ο νόμος έχει στόχο να αποτρέψει "τετελεσμένα" σε βάρος της "Γαλάζιας Πατρίδας" και να προσφέρει στην Άγκυρα ένα ισχυρό νομικό εργαλείο σε κάθε διαπραγμάτευση με την Ελλάδα και την Κύπρο στο μέλλον. Πρόκειται, όπως το παρουσιάζει, για αναβάθμιση της διαπραγματευτικής θέσης της Τουρκίας, με την εσωτερική νομοθεσία να λειτουργεί ως μοχλός πίεσης σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.<div><br /></div><div><a href="https://www.capital.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Milliyet: Η "Γαλάζια Πατρίδα" ζωντανεύει.

Η τουρκική Milliyet παρουσιάζει ως "ορόσημο" τον νέο νόμο για τα τουρκικά θαλάσσια δικαιώματα, ο οποίος βαφτίζεται ουσιαστικά νομι...

Διαβάστε την συνέχεια