Τούρκος πρώην στρατιωτικός ο νέος διοικητής της 62ης συριακής Μεραρχίας ΠΖ.

<img height="87" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-08/images_24.jpeg?itok=pSXQzsA8" width="748" /><br /><br />Τούρκοι και Σύριοι πρώην Τζιχαντιστές του Αλ Σαράα (η Τζολάνι) ετοιμάζονται να κινηθούν κατά των Ισραηλινών για να ελέγξουν την χώρα τους αλλά θα μπλέξουν πολύ άσχημα<br /><br />Ημεταβατική κυβέρνηση της Συρίας διόρισε τον Τούρκο υπήκοο Omar Jafateshi (γνωστό και ως Mukhtar al-Turki) ως τον νέο διοικητή της 62ης Μεραρχίας του Συριακού Στρατού.<br /><br />Ο Omar Jafateshi έχει αναφερθεί στο παρελθόν από διεθνή μέσα και αναλυτές ως υψηλόβαθμο στέλεχος ισλαμιστικών οργανώσεων (όπως η Αλ Κάιντα), προτού ενταχθεί στις νέες δομές διοίκησης στη Συρία, και ταυτόχρονα το "δεξί χέρι" του Ερντογάν στην περιοχή.<br /> <br /><div class="embedcode" style="background-color: #f9faff; box-sizing: border-box; color: #091c55; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px; padding: 0px;"><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="box-sizing: border-box; display: flex; margin: 10px 0px; max-width: 560px; padding: 0px; width: 560px;"><br /><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2085394751113855177" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2085394751113855177&lang=el&maxWidth=560px&origin=https%3A%2F%2Fwww.pentapostagma.gr%2Fkosmos%2Fmesi-anatoli%2F7384047_toyrkos-proin-stratiotikos-o-neos-dioikitis-tis-62is-syriakis-merarhias&sessionId=7b5352f2ed68307046a9496bec4974849a1d0aaa&siteScreenName=pentapostagma&theme=light&widgetsVersion=6a3ad42b224df%3A1778106238597&width=550px" style="border-style: none; border-width: 0px; box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 648px; margin: 0px; padding: 0px; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div></div> Ο διορισμός αυτός αποτελεί μέρος μιας ευρείας στρατιωτικής αναδιάρθρωσης που εφαρμόζει η κεντρική διοίκηση της Δαμασκού υπό τον Πρόεδρο Αχμάντ αλ-Σάρα (Ahmad al-Sharaa) να προσεταιριστεί ακόμη πιο πολύ την Τουρκία έναντι του Ισραήλ.<br /><br />Επίσημα η κίνηση αυτή αποσκοπεί στην αποδυνάμωση των τοπικών συμμαχιών και την ενίσχυση της πίστης των στρατευμάτων προς την κεντρική κυβέρνηση, ανεπίσημα όμως η πλήρη υποταγή στον "Σουλτάνο" Ερντογάν και στην βοήθεια του με όπλα και προσωπικό είναι σαφώς το ζητούμενο.<br /><br />Ο Jafateshi αντικαθιστά τον Μοχάμαντ αλ-Τζάσεμ (Mohammad al-Jassem), ευρύτερα γνωστό ως Abu Amsha. Οι στρατιώτες της 62ης Μεραρχίας επιδείκνυαν μεγαλύτερη αφοσίωση στον πρώην διοικητή τους παρά στον επίσημο συριακό στρατό λένε οι Σύριοι, που δεν μας λένε γιατί δεν τοποθέτησαν άλλο Σύριο Αξιωματικό.<br /><br />Ο πρώην διοικητής μετακινήθηκε στη διοίκηση του Σώματος της Κεντρικής Περιοχής στις επαρχίες Χομς και Χάμα, μακριά από την κύρια βάση ισχύος του.<br />Ποια είναι η 62η συριακή Μεραρχία Πεζικού;<br /><br />Ο σχηματισμός αυτός αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από πρώην μαχητές της Μεραρχίας «Σουλτάν Σουλεϊμάν Σαχ» του Συριακού Εθνικού Στρατού (SNA), μιας πολιτοφυλακής που υποστηριζόταν ιστορικά από την Τουρκία.<br /><br />Η μεραρχία σταθμεύει και έχει την ευθύνη της ασφάλειας στην επαρχία της Χάμα, που είναι η πιο κρίσιμη περιοχή της Συρίας, αφού ελέγχει το οδικό άξονα Χομς -Δαμασκό και την ίδια την κυβέρνηση του Αλ Σαράα.<br /><br />Η αντικατάσταση της ηγεσίας προκάλεσε κατάσταση μέγιστου συναγερμού από τις συριακές δυνάμεις ασφαλείας στις περιοχές της Χάμα και του Ιντλίμπ, λόγω φόβων για πιθανή εξέγερση ή ανταρσία των στρατιωτών που παραμένουν πιστοί στον Abu Amsha.<br /><br />Ο ντε φάκτο ηγέτης της Συρίας Ακ Σαραά έχει ασκήσει κριτική στο Ισραήλ κατηγορώντας το ότι επιχειρεί να εξάγει συγκρούσεις, ωστόσο η τρέχουσα πολιτική γραμμή του περιλαμβάνει διπλωματικές επαφές και διαπραγματεύσεις ασφαλείας.<br /><br />Ο λόγος είναι να υπνωτίσει τους Ισραηλινούς, και όταν εξοπλίσει τον στρατό του με την βοήθεια φυσικά της Τουρκίας και του Ερντογάν, να ξεκινήσει αυτό που ξέρει καλύτερα εδώ και τόσα χρόνια, δηλαδή ανταρτοπόλεμο ή πόλεμο φθοράς των Ισραηλινών που κατέχουν το νότιο τμήμα της χώρας.<br /><br />Η Τουρκία και η νυν συριακή ηγεσία έχουν τονίσει σε όλους τους τόνους, ότι η χώρα θα πρέπει να ενωθεί ως ανεξάρτητο κράτος και να αποχωρήσουν οι "ξένες δυνάμεις" από αυτήν, δηλαδή ο ισραηλινός στρατός.<br /><br />Δεν πρόκειται να ησυχάσουν σε Άγκυρα και Δαμασκό να δεν διώξουν τους Ισραηλινούς, σύμφωνα με την φιλοσοφία τους, αλλά το σίγουρο είναι ότι θα βρούνε σύντομα τον μπελά τους, και πλανήτης ένα νέο μέτωπο. <div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τούρκος πρώην στρατιωτικός ο νέος διοικητής της 62ης συριακής Μεραρχίας ΠΖ.

Τούρκοι και Σύριοι πρώην Τζιχαντιστές του Αλ Σαράα (η Τζολάνι) ετοιμάζονται να κινηθούν κατά των Ισραηλινών για να ελέγξουν την χώρα τους αλ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η «Αχίλλειος Ασπίδα» και η «Αχίλλειος Φτέρνα» της Ελλάδας (τουρκικό δημοσίευμα).

<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/08/fdsaoruweo.jpg?ssl=1"><img height="86" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/08/fdsaoruweo.jpg?resize=720%2C540&ssl=1" width="758" /></a><br /><br />Η Ελλάδα επιδιώκει να επιφέρει μια ποιοτική μετατόπιση στις αμυντικές της δυνατότητες, ξεκινώντας ένα νέο έργο με την ονομασία «Αχίλλειος Ασπίδα», ένα πολυεπίπεδο πρόγραμμα αεράμυνας που βασίζεται στην απόκτηση προηγμένων ισραηλινών συστημάτων, με εκτιμώμενο κόστος μεταξύ 3 και 3,5 δισεκατομμυρίων ευρώ. <br /><br />Η Αθήνα παρουσιάζει το έργο ως ένα στρατηγικό βήμα που αποσκοπεί στην προστασία του εναέριου χώρου της ενόψει των κλιμακούμενων περιφερειακών προκλήσεων.<br /><br />Σε άρθρο που δημοσιεύτηκε στην τουρκική έκδοση της εφημερίδας Independent, ο Τούρκος συγγραφέας Gürsel Tükmak Oğlu επεσήμανε ότι το έργο εγείρει ερωτήματα σχετικά με την ικανότητά του να ξεπεράσει τους γεωγραφικούς και στρατιωτικούς περιορισμούς που αντιμετωπίζει η Ελλάδα. <br /><br />Ενώ η ελληνική κυβέρνηση πιστεύει ότι η συμφωνία θα συμβάλει στην ενίσχυση της εθνικής της ασφάλειας, ορισμένοι ειδικοί αμφιβάλλουν για την πιθανότητα μετατροπής της σε ένα ολοκληρωμένο αμυντικό σύστημα, εκτιμώντας ότι τα διαρθρωτικά προβλήματα από τα οποία υποφέρει η χώρα είναι πολύ βαθιά για να λυθούν απλώς με την αγορά νέων οπλικών συστημάτων.<br /><br />Η μεγαλύτερη πρόκληση<br /><br />Ο Τούρκος συγγραφέας δήλωσε ότι η γεωγραφική φύση της Ελλάδας αποτελεί το κύριο εμπόδιο για τη δημιουργία ενός ενιαίου εθνικού δικτύου αεράμυνας. <br /><br />Οι κύριες βάσεις της Ελλάδας<br /><br />Η χώρα αποτελείται από την ηπειρωτική χώρα και εκατοντάδες νησιά διάσπαρτα σε όλο το Αιγαίο Πέλαγος και την ανατολική Μεσόγειο, εκτός από γεωγραφικά διασκορπισμένες στρατιωτικές, αεροπορικές και ναυτικές βάσεις. <br /><br />Αυτές οι βάσεις περιλαμβάνουν τοποθεσίες στρατηγικής σημασίας, όπως η βάση της Σούδας στην Κρήτη, το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης στην περιοχή της Θράκης και η βάση Ανδραβίδας, η οποία ετοιμάζεται να υποδεχθεί μαχητικά F-35, καθώς και οι βάσεις που βρίσκονται στην Αθήνα και τη Λάρισα.<br /><br />Παρά τη στρατιωτική σημασία καθεμίας από αυτές τις τοποθεσίες, η σύνδεσή τους σε ένα ενιαίο δίκτυο αεράμυνας απαιτεί ένα ολοκληρωμένο σύστημα διοίκησης, ελέγχου, επικοινωνιών και πληροφοριών, το οποίο θέτει σημαντικές τεχνικές, υλικοτεχνικές και οικονομικές προκλήσεις. <br /><br />Η κατανομή των νησιών σε ευρείες περιοχές καθιστά επίσης εξαιρετικά δύσκολη την παροχή συνεχούς κάλυψης από ραντάρ και άμυνας, ειδικά δεδομένης της ανάγκης ανάπτυξης συστοιχιών αεράμυνας σε διάσπαρτες περιοχές και σύνδεσής τους με ασφαλή δίκτυα επικοινωνιών ικανά να αντιμετωπίσουν παρεμβολές και ηλεκτρονικές επιθέσεις.<br /><br />Ο συγγραφέας πρόσθεσε ότι αυτές οι προκλήσεις αυξάνονται με τη συνεχή εξέλιξη της φύσης των στρατιωτικών απειλών. <br /><br />Οι πρόσφατοι πόλεμοι έχουν δείξει ότι η αεράμυνα δεν εξαρτάται πλέον αποκλειστικά από την αναχαίτιση συμβατικών πυραύλων, αλλά πλέον απαιτεί την αντιμετώπιση ταυτόχρονων επιθέσεων που περιλαμβάνουν βαλλιστικούς πυραύλους, πυραύλους κρουζ και μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε μεγάλους αριθμούς. <br /><br />Αυτό απαιτεί ένα ολοκληρωμένο σύστημα που περιλαμβάνει ραντάρ, ηλεκτρονικό πόλεμο, κυβερνοδυνάμεις, δορυφόρους και συστήματα διοίκησης και ελέγχου, και όχι μόνο την κατοχή προηγμένων πυραυλικών συστοιχιών.<br /><br />Η συνεργασία με το Ισραήλ<br /><br />Ο Τούρκος συγγραφέας πρόσθεσε ότι το σχέδιο «Αχίλλειος Ασπίδα» δεν μπορεί να διαχωριστεί από την αυξανόμενη συνεργασία μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο. <br /><br />Οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών έχουν επεκταθεί τα τελευταία χρόνια, καλύπτοντας την άμυνα, την ενέργεια και τη θαλάσσια ασφάλεια, εκτός από τη συμμετοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ορισμένες από αυτές τις ρυθμίσεις.<br /><br />Έτσι, το Ισραήλ επιδιώκει να ενισχύσει την παρουσία του στην Ανατολική Μεσόγειο, δημιουργώντας ένα δίκτυο περιφερειακών συνεργασιών, εκμεταλλευόμενο τη θέση της Ελλάδας ως πύλης προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς και ενεργειακά έργα και γραμμές θαλάσσιων μεταφορών που συνδέουν την περιοχή με την Ευρώπη. <br /><br />Από αυτή την οπτική γωνία, οι συμφωνίες όπλων αντιπροσωπεύουν μια πτυχή αυτής της συνεργασίας, μαζί με τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις και την ανταλλαγή εμπειρογνωμοσύνης στον τομέα της ασφάλειας.<br /><br />Η προτεινόμενη ισραηλινή συμφωνία περιλαμβάνει τρία κύρια συστήματα:<br /><br /> Το «David’s Sling» που έχει σχεδιαστεί για την αναχαίτιση πυραύλων μεσαίου και μεγάλου βεληνεκούς, το σύστημα «Spider» για αεράμυνα μικρού και μεσαίου βεληνεκούς εναντίον αεροσκαφών, ελικοπτέρων, drones και πυραύλων κρουζ, εκτός από το πολυεπίπεδο σύστημα «Barak MX» που είναι ικανό να αναχαιτίζει διαφορετικούς τύπους πυραύλων.<br /><br />Ο συγγραφέας επεσήμανε ότι παρά τις δυνατότητες που προσφέρουν αυτά τα συστήματα, οι επικριτές του έργου πιστεύουν ότι από μόνα τους δεν αποτελούν μια ολοκληρωμένη εθνική ασπίδα, αλλά μάλλον παρέχουν περιορισμένα αμυντικά στρώματα που μπορούν να ενισχύσουν τις υπάρχουσες δυνατότητες χωρίς να αντιμετωπίσουν όλα τα αμυντικά κενά που επιβάλλονται από την ελληνική γεωγραφία.<br /><br />Το ίδιο το όνομα του έργου, «Ασπίδα του Αχιλλέα», προκαλεί επίσης διαμάχη μεταξύ ορισμένων παρατηρητών, καθώς επισημαίνουν ότι ο ελληνικός μύθος συνδέθηκε με τη φήμη του Αχιλλέα ως τον ήρωα του οποίου το αδύνατο σημείο ήταν η φτέρνα του, όχι η άτρωτη ασπίδα του… και θεώρησαν το όνομα ως κάτι που είχε περισσότερο προπαγανδιστικό χαρακτήρα παρά αντανακλούσε τη στρατιωτική φύση του έργου.<br /><br />Το κόστος κατασκευής<br /><br />Ο Τούρκος συγγραφέας εξήγησε ότι ο ρωσοουκρανικός πόλεμος, καθώς και οι αντιπαραθέσεις που παρατηρήθηκαν στη Μέση Ανατολή, αποκάλυψαν ότι η αεράμυνα έχει εισέλθει σε μια νέα φάση, η οποία εξαρτάται από την αντιμετώπιση πολύπλοκων και ταυτόχρονων επιθέσεων και χρησιμοποιεί ταυτόχρονα διαφορετικούς τύπους πυραύλων και drones. <br /><br />Η επιτυχία οποιουδήποτε αμυντικού συστήματος έχει συνδεθεί με την ικανότητά του να λειτουργεί μέσα σε ένα ολοκληρωμένο δίκτυο, συνδέοντας ραντάρ, τεχνητή νοημοσύνη, ηλεκτρονικό πόλεμο, κρυπτογραφημένες επικοινωνίες και δορυφόρους, με υψηλή ταχύτητα στην ανταλλαγή πληροφοριών και τη λήψη αποφάσεων.<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο, η κατοχή ενός περιορισμένου αριθμού σύγχρονων συστημάτων αεράμυνας δεν επαρκεί για την οικοδόμηση μιας εθνικής αμυντικής ομπρέλας, ειδικά για μια χώρα με σύνθετη γεωγραφία όπως η Ελλάδα.<br /><br />Το ζήτημα δεν αφορά απλώς την αγορά στρατιωτικού εξοπλισμού, αλλά την οικοδόμηση μιας ολοκληρωμένης υποδομής ικανής να λειτουργεί αυτά τα συστήματα με ενιαίο τρόπο και να τα αναβαθμίζει συνεχώς.<br /><br />Οι επικριτές του έργου επισημαίνουν επίσης ότι η Ελλάδα δεν διαθέτει μια εξελιγμένη αμυντική βιομηχανική βάση ικανή να παράγει ή να αναπτύξει αυτά τα συστήματα εγχώρια, γεγονός που την καθιστά σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένη από ξένους προμηθευτές για συντήρηση, αναβαθμίσεις και αγορά πυρομαχικών και ανταλλακτικών.<br /><br /> Αυτό αυξάνει το μακροπρόθεσμο λειτουργικό κόστος και περιορίζει την ανεξαρτησία της στρατιωτικής λήψης αποφάσεων.<br /><br />Επιπλέον, ορισμένοι πιστεύουν ότι η δημιουργία ενός ολοκληρωμένου συστήματος αεράμυνας, που θα καλύπτει όλα τα ελληνικά εδάφη και νησιά, μπορεί να απαιτήσει επενδύσεις ύψους μεταξύ 80 και 90 δισεκατομμυρίων ευρώ, ποσό που υπερβαίνει κατά πολύ την αξία της τρέχουσας συμφωνίας.<br /><br />Υπερβαίνει επίσης τις οικονομικές δυνατότητες που διαθέτει η Ελλάδα, καθώς οι χώρες της ΕΕ δεν φαίνονται πρόθυμες να χρηματοδοτήσουν ένα έργο αυτού του μεγέθους.<br /><br />Ο συγγραφέας σημείωσε ότι το έργο «Αχίλλειος Ασπίδα» αντικατοπτρίζει τις προσπάθειες της Ελλάδας να ενισχύσει τις αμυντικές της δυνατότητες σε ένα ταχέως μεταβαλλόμενο περιφερειακό περιβάλλον.<br /><br />Ωστόσο, η επιτυχία του έργου θα εξαρτηθεί από την ικανότητά της να ξεπεράσει τις διαρθρωτικές προκλήσεις που θέτει η γεωγραφία, οι οικονομικοί πόροι και η βιομηχανική της ικανότητα. <br /><br />Η στρατηγική διάσταση των ισραηλινο-ελληνικών σχέσεων<br /><br />Η ισραηλινή συμφωνία μπορεί να προσθέσει ποιοτικές δυνατότητες στο ελληνικό σύστημα αεράμυνας, αλλά δεν φαίνεται επαρκής για να δημιουργήσει ένα ολοκληρωμένο εθνικό αμυντικό δίκτυο ικανό να παρέχει ολοκληρωμένη προστασία σε όλα τα εδάφη και τα νησιά.<br /><br />Ταυτόχρονα, το έργο αποκαλύπτει την αυξανόμενη πολιτική και στρατηγική διάσταση των ισραηλινο-ελληνικών σχέσεων. Οι συμφωνίες όπλων δεν είναι πλέον απλώς στρατιωτικές αγορές, αλλά έχουν γίνει μέρος ευρύτερων ρυθμίσεων που περιλαμβάνουν την ασφάλεια, την ενέργεια και την αναδιαμόρφωση των ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο. <br /><br />Ενώ η Αθήνα θεωρεί αυτά τα βήματα απαραίτητα για την ενίσχυση της ασφάλειάς της, οι επικριτές του έργου πιστεύουν ότι η εξάρτηση από την αγορά ξεχωριστών αμυντικών συστημάτων δεν μπορεί να αντισταθμίσει την απουσία μιας ολοκληρωμένης αμυντικής στρατηγικής ή να αντιμετωπίσει τις γεωγραφικές και διαρθρωτικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα. <br /><br />Αυτό καθιστά την «Αχίλλειο Ασπίδα» περισσότερο ένα έργο που ενισχύει ορισμένες αμυντικές δυνατότητες παρά μια ριζική μετατόπιση της περιφερειακής ισορροπίας δυνάμεων.<div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η «Αχίλλειος Ασπίδα» και η «Αχίλλειος Φτέρνα» της Ελλάδας (τουρκικό δημοσίευμα).

Η Ελλάδα επιδιώκει να επιφέρει μια ποιοτική μετατόπιση στις αμυντικές της δυνατότητες, ξεκινώντας ένα νέο έργο με την ονομασία «Αχίλλειος Ασ...

Διαβάστε την συνέχεια

Θέουτα:Το Μαρόκο παίζει με τη «στρόφιγγα» του μεταναστευτικού. Ο Τραμπ,ο Σάντσεθ και ο νέος πονοκέφαλος της ΕΕ

<img height="105" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/theouta-8-768x512.jpg" width="748" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />The Guardian: Η μαζική είσοδος άνω των 70.000 ανθρώπων στον ισπανικό θύλακα ανοίγει επικίνδυνη γεωπολιτική συζήτηση: η στενή σχέση Ραμπάτ–Ουάσιγκτον, η Δυτική Σαχάρα και οι φόβοι ότι το μεταναστευτικό μετατρέπεται ξανά σε εργαλείο πίεσης προς την Ευρώπη<br /><br />Μια μεταναστευτική κρίση που εξελίσσεται ταχύτατα σε γεωπολιτικό μπρα ντε φερ μεταξύ Μαρόκου, Ισπανίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης, με την κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ να βρίσκεται στο παρασκήνιο, έχει προκαλέσει η πρωτοφανής μαζική είσοδος περισσότερων από 70.000 ανθρώπων στη Θέουτα.<br /><br />Το ερώτημα που κυριαρχεί πλέον δεν είναι μόνο πώς κατόρθωσαν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι να περάσουν αιφνιδιαστικά σε ένα από τα δύο χερσαία σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Αφρική.<br /><br />Το πολύ πιο εκρηκτικό ερώτημα είναι εάν το Ραμπάτ επέλεξε συνειδητά να μην τους σταματήσει – και γιατί.<br /><br />Ρεπορτάζ του Guardian καταγράφει εκτιμήσεις αναλυτών ότι η στάση του Μαρόκου ενδέχεται να συνδέεται με την ολοένα στενότερη στρατηγική σχέση του βασιλείου με την κυβέρνηση Τραμπ. Δεν υπάρχει, ωστόσο, απόδειξη ότι Ουάσιγκτον και Ραμπάτ οργάνωσαν από κοινού τη μεταναστευτική εισροή, ενώ Μαροκινοί αξιωματούχοι απορρίπτουν κατηγορηματικά οποιαδήποτε συνενοχή.<br />Η κρίσιμη υποψία: «Μπορεί να αποφάσισαν να μην κάνουν τίποτα»<br /><br />Ο Riccardo Fabiani, διευθυντής Βόρειας Αφρικής του International Crisis Group, εκτιμά ότι υπάρχουν αρκετές ενδείξεις ώστε να τεθεί σοβαρά το ενδεχόμενο μαροκινής εμπλοκής.<br /><br />Η διατύπωσή του, όμως, είναι προσεκτική.<br /><br />«Είναι προφανώς αδύνατο να αποδειχθεί», σημειώνει για το σενάριο σύνδεσης της μαροκινής στάσης με τις εξαιρετικές σχέσεις Ραμπάτ–Ουάσιγκτον.<br /><br />Το πιθανότερο σενάριο που περιγράφεται δεν είναι ότι οι μαροκινές αρχές «οργάνωσαν» τη μετακίνηση των ανθρώπων.<br /><br />Είναι πολιτικά πολύ πιο λεπτό: ότι γνώριζαν τις διαδικτυακές φήμες περί ανοίγματος των ισπανικών συνόρων και ενδεχομένως επέλεξαν να παρακολουθήσουν την κατάσταση χωρίς να παρέμβουν εγκαίρως.<br /><br />Και αυτό ακριβώς μετατρέπει τη Θέουτα από μεταναστευτική κρίση σε υπόθεση υβριδικής πίεσης. <div><br />Τραμπ και Μαρόκο σε «χρυσή εποχή»<br /><br />Πίσω από την κρίση βρίσκεται μια γεωπολιτική σχέση που έχει αποκτήσει ιδιαίτερο βάθος.<br /><br />Η Ουάσιγκτον επί Τραμπ έχει προσφέρει στο Ραμπάτ κάτι εξαιρετικά σημαντικό: πολιτική στήριξη στο ζήτημα της Δυτικής Σαχάρας.<br /><br />Η βάση της σχέσης δημιουργήθηκε ήδη από την πρώτη προεδρία Τραμπ, όταν οι ΗΠΑ αναγνώρισαν τη μαροκινή κυριαρχία επί της αμφισβητούμενης Δυτικής Σαχάρας, ενώ το Μαρόκο προχώρησε στην εξομάλυνση των σχέσεών του με το Ισραήλ.<br /><br />Σήμερα οι δεσμοί έχουν ενισχυθεί ακόμη περισσότερο.<br /><br />Το Μαρόκο έγινε το πρώτο αφρικανικό κράτος που ανακοίνωσε συμμετοχή στο Board of Peace του Τραμπ, ενώ ο βασιλιάς Μοχάμεντ ΣΤ΄ έδωσε το όνομα του Αμερικανού προέδρου σε αυτοκινητόδρομο αξίας περίπου 1 δισ. δολαρίωνκοντά στη Δυτική Σαχάρα. Αναλυτές στο Ραμπάτ περιγράφουν τις αμερικανο-μαροκινές σχέσεις ως ευρισκόμενες στη «χρυσή εποχή» τους.<br />Και στη μέση ο… Σάντσεθ<br /><br />Υπάρχει όμως και δεύτερη διάσταση.<br /><br />Η κυβέρνηση Τραμπ βρίσκεται σε βαθιά πολιτική απόσταση από την κυβέρνηση του Πέδρο Σάντσεθ.<br /><br />Η Μαδρίτη έχει συγκρουστεί με την Ουάσιγκτον σε μια σειρά από κρίσιμα ζητήματα: από τις αμυντικές δαπάνες και τη στάση απέναντι στο Ισραήλ έως την άρνηση της Ισπανίας να επιτρέψει τη χρήση αεροπορικών βάσεων από τις ΗΠΑ κατά τον πόλεμο με το Ιράν.<br /><br />Ταυτόχρονα, η πρόσφατη προσέγγιση της Ισπανίας με την Αλγερία, τον μεγάλο περιφερειακό ανταγωνιστή του Μαρόκου, προσθέτει ακόμη μία εστία έντασης.<br /><br />Έτσι δημιουργείται ένα εξαιρετικά περίπλοκο τρίγωνο:<br /><br />Μαρόκο – ΗΠΑ – Ισπανία.<br /><br />Και στο κέντρο βρίσκεται η Θέουτα. </div><div><br />Η λεπτομέρεια που ανησυχεί τη Μαδρίτη: «Υπό ισπανική διοίκηση»<br /><br />Ιδιαίτερη σημασία αποκτά και η ορολογία που χρησιμοποιείται στις ΗΠΑ για τη Θέουτα.<br /><br />Πρόσφατη έκθεση του αμερικανικού Κογκρέσου περιέγραψε τον θύλακα ως περιοχή «υπό ισπανική διοίκηση», αντί να τον χαρακτηρίσει απλώς ισπανικό έδαφος.<br /><br />Η διαφοροποίηση μπορεί να μοιάζει λεκτική, αλλά γεωπολιτικά μόνο αθώα δεν είναι.<br /><br />Το Μαρόκο δεν αναγνωρίζει την ισπανική κυριαρχία επί της Θέουτα και της Μελίγια και θεωρεί ότι το ζήτημα παραμένει ανοικτό. Η αμερικανική φρασεολογία συνεπώς μπορεί να εκληφθεί στο Ραμπάτ ως ένδειξη ότι διαθέτει πλέον μεγαλύτερο πολιτικό χώρο για να πιέσει τη Μαδρίτη.<br />Το προηγούμενο του 2021 και το «όπλο» της μετανάστευσης<br /><br />Η Ευρώπη έχει ξαναδεί το ίδιο έργο.<br /><br />Τον Μάιο του 2021, περισσότεροι από 8.000 άνθρωποι πέρασαν στη Θέουτα όταν το Μαρόκο χαλάρωσε τους συνοριακούς ελέγχους, εν μέσω διπλωματικής κρίσης με την Ισπανία για τη φιλοξενία του ηγέτη του Μετώπου Πολισάριο.<br /><br />Τώρα ο αριθμός είναι σχεδόν δεκαπλάσιος.<br /><br />Ο Haizam Amirah-Fernández, του Κέντρου Σύγχρονων Αραβικών Σπουδών στη Μαδρίτη, περιγράφει τη μαροκινή συμπεριφορά ως χρήση «υβριδικών τακτικών για την επίτευξη πολιτικών στόχων».<br /><br />Αυτό ακριβώς είναι που τρομάζει περισσότερο τις Βρυξέλλες.<br />Η μεγάλη παγίδα για την Ευρώπη<br /><br />Η ΕΕ έχει επενδύσει εδώ και χρόνια τεράστιο πολιτικό και οικονομικό κεφάλαιο στη συνεργασία με χώρες της Βόρειας Αφρικής ώστε αυτές να συγκρατούν τις μεταναστευτικές ροές πριν φτάσουν στα ευρωπαϊκά σύνορα.<br /><br />Η πολιτική αυτή λειτουργεί όσο οι συγκεκριμένες κυβερνήσεις παραμένουν συνεργάσιμες.<br /><br />Όταν όμως η «στρόφιγγα» της μετανάστευσης μπορεί να ανοίγει και να κλείνει ανάλογα με τις γεωπολιτικές επιδιώξεις ενός εταίρου, η ευρωπαϊκή εξάρτηση μετατρέπεται σε στρατηγική αδυναμία.<br /><br />«Αυτό έχει καταστήσει την Ευρώπη εντελώς ευάλωτη και εξαρτημένη από την καλή θέληση μιας χώρας όπως το Μαρόκο», προειδοποιεί ο Fabiani.<br />Η Θέουτα μπορεί να είναι μόνο η αρχή<br /><br />Το πιο ανησυχητικό στοιχείο επομένως δεν είναι μόνο όσα συνέβησαν αυτή την εβδομάδα.<br /><br />Είναι τι μπορεί να ακολουθήσει.<br /><br />Το Μαρόκο εμφανίζεται ισχυρότερο διπλωματικά, έχει πίσω του μια αμερικανική κυβέρνηση πολύ πιο φιλική προς τις θέσεις του για τη Δυτική Σαχάρα και εξακολουθεί να θεωρεί ανοιχτό το ζήτημα της Θέουτα.<br /><br />Την ίδια ώρα, η Ευρώπη χρειάζεται το Ραμπάτ για τον έλεγχο της μετανάστευσης, ενώ η Ισπανία βρίσκεται αντιμέτωπη με μία κρίση που αγγίζει πλέον ζητήματα κυριαρχίας, συνόρων και εθνικής ασφάλειας.<br /><br />Και ίσως αυτή να είναι η πραγματική γεωπολιτική «βόμβα» πίσω από τις εικόνες των χιλιάδων ανθρώπων στα σύνορα.<br /><br />Η Θέουτα απέδειξε πόσο γρήγορα μια μεταναστευτική ροή μπορεί να μετατραπεί σε εργαλείο εξωτερικής πολιτικής — και πόσο δύσκολο είναι για την Ευρώπη να απαντήσει όταν ο εταίρος που φυλάει την πύλη αποφασίζει ότι τον συμφέρει να την αφήσει ανοιχτή.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Θέουτα:Το Μαρόκο παίζει με τη «στρόφιγγα» του μεταναστευτικού. Ο Τραμπ,ο Σάντσεθ και ο νέος πονοκέφαλος της ΕΕ

Βασιλης Διαμαντακος The Guardian: Η μαζική είσοδος άνω των 70.000 ανθρώπων στον ισπανικό θύλακα ανοίγει επικίνδυνη γεωπολιτική συζήτηση: η σ...

Διαβάστε την συνέχεια

Patriot στη Σαουδική Αραβία: Κάθε μήνα επαναξιολογείται η ελληνική παρουσία. Μήνυμα της Αθήνας στο Ριάντ.

<img height="82" src="https://www.onalert.gr/app/uploads/2026/08/PATRIOT-ELDYSA-SAUDI-ARABIA-GEETHA-1440x960.jpg" width="751" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η απόφαση έρχεται μετά την τριμερή αμυντική συμφωνία με Πακιστάν και Τουρκία - Ενημερώθηκε η πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας στην Αθήνα.</span></h3><b>Κώστας Σαρικάς</b><br />Σε νέα βάση θέτει πλέον η Αθήνα την παρουσία της ελληνικής πυροβολαρχίας Patriot στη Σαουδική Αραβία, καθώς σύμφωνα με πληροφορίες του OnAlert.gr από πηγές του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, η παραμονή της Ελληνικής Δύναμης Σαουδικής Αραβίας (ΕΛΔΥΣΑ) επαναξιολογείται σε μηνιαία βάση.<br /><br />Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές του ΥΠΕΘΑ, η απόφαση για μηνιαία πλέον αξιολόγηση της ελληνικής παρουσίας των Patriot ερμηνεύεται και ως ένα πρώτο μήνυμα της Αθήνας προς το Ριάντ, ότι η διάθεση μιας κρίσιμης ελληνικής αντιαεροπορικής μονάδας για την προστασία της Σαουδικής Αραβίας δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη ανεξαρτήτως των γεωπολιτικών επιλογών της σαουδαραβικής ηγεσίας.<br /><br />Μάλιστα, για την εξέλιξη αυτή έχει ήδη ενημερωθεί η πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας στην Αθήνα.<br /><br />Η απόφαση αποδίδεται στο εξαιρετικά ρευστό περιβάλλον ασφαλείας στη Μέση Ανατολή, αλλά αποκτά ιδιαίτερη πολιτική και διπλωματική σημασία μετά τη νέα αμυντική συμφωνία που υπέγραψαν χθες (07.08.2026) η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Πακιστάν, η οποία προβλέπει, μεταξύ άλλων, ότι ένοπλη επίθεση εναντίον ενός από τα τρία κράτη θα αντιμετωπίζεται ως επίθεση εναντίον όλων.<br />Το ζήτημα είχε τεθεί από τον Νίκο Δένδια<br /><br />Το θέμα της παραμονής των Patriot στη Σαουδική Αραβία δεν προέκυψε τώρα. Ήδη από τον Μάρτιο του 2026 ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας είχε θέσει στο ΚΥΣΕΑ την ανάγκη συνεχούς επαναξιολόγησης της αποστολής, με δεδομένες τόσο τις ελληνικές ανάγκες αεράμυνας όσο και τη διαρκώς μεταβαλλόμενη κατάσταση στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Η νέα παράμετρος είναι ότι αυτή η επαναξιολόγηση αποκτά πλέον συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα και, σύμφωνα με τις πληροφορίες, θα πραγματοποιείται κάθε μήνα, ώστε η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία να εξετάζει εάν εξακολουθούν να συντρέχουν οι λόγοι παραμονής της πυροβολαρχίας στο Βασίλειο.<br /><br />Η Αθήνα, άλλωστε, έχει προσφέρει στη Σαουδική Αραβία μια εξαιρετικά σημαντική στρατιωτική δυνατότητα. Οι ελληνικοί Patriot δεν έχουν απλώς συμβολική παρουσία, αλλά έχουν εμπλακεί επιχειρησιακά στην προστασία κρίσιμων εγκαταστάσεων και περιοχών του Βασιλείου. Μόλις στις 25 Ιουλίου 2026, η ελληνική πυροβολαρχία κατέρριψε δύο UAV στην περιοχή Γιανμπού, ενώ είχε προηγηθεί και σειρά αναχαιτίσεων κατά τη διάρκεια της κλιμάκωσης στην περιοχή.<div>  <br />Η Τουρκία και η νέα εξίσωση<br /><br />Αυτό ακριβώς είναι που, σύμφωνα με αρμόδιες πηγές, αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα μετά την επιλογή του Ριάντ να προχωρήσει σε αμυντική συμφωνία με την Άγκυρα και το Ισλαμαμπάντ.<br /><br />Στην Αθήνα επισημαίνεται ότι η Ελλάδα έχει συνεισφέρει έμπρακτα και με πραγματικές στρατιωτικές δυνατότητες στην ασφάλεια της Σαουδικής Αραβίας, διαθέτοντας επί χρόνια προσωπικό και ένα από τα πλέον πολύτιμα αντιαεροπορικά συστήματα των Ενόπλων Δυνάμεων.<br /><br />Αντίθετα, σύμφωνα με την ελληνική ανάγνωση των τελευταίων εξελίξεων, η Τουρκία δεν έχει προσφέρει αντίστοιχη επιχειρησιακή συνδρομή στη Σαουδική Αραβία και στις υπόλοιπες αραβικές χώρες κατά την πρόσφατη πολεμική κρίση με το Ιράν, διατηρώντας σαφώς πιο ισορροπημένη στάση απέναντι στην Τεχεράνη.<br /><br />Υπό αυτό το πρίσμα, η απόφαση για μηνιαία επαναξιολόγηση της ΕΛΔΥΣΑ δεν σημαίνει αυτομάτως αποχώρηση των Patriot, ούτε ότι έχει ληφθεί αυτή τη στιγμή σχετική απόφαση. Σημαίνει όμως ότι η Αθήνα δεν αντιμετωπίζει πλέον την παραμονή της ελληνικής πυροβολαρχίας ως μια αποστολή χωρίς συγκεκριμένο ορίζοντα.<br /><br />Και κυρίως στέλνει το μήνυμα προς το Ριάντ ότι η ελληνική στρατιωτική συνδρομή και η διάθεση ενός τόσο κρίσιμου οπλικού συστήματος δεν μπορούν να θεωρούνται αυτονόητες, αλλά θα αξιολογούνται σε συνάρτηση με τις εξελίξεις, τις ανάγκες των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και το νέο γεωπολιτικό περιβάλλον που διαμορφώνεται στη Μέση Ανατολή.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.onalert.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Patriot στη Σαουδική Αραβία: Κάθε μήνα επαναξιολογείται η ελληνική παρουσία. Μήνυμα της Αθήνας στο Ριάντ.

Η απόφαση έρχεται μετά την τριμερή αμυντική συμφωνία με Πακιστάν και Τουρκία - Ενημερώθηκε η πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας στην Αθήνα. Κώστ...

Διαβάστε την συνέχεια

«Γιατί οι Τούρκοι συρρέουν στα ελληνικά νησιά;»: Η ανάλυση τουρκικού ΜΜΕ που κάνει αίσθηση.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/07/greek-island-1.jpg"><img height="93" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/07/greek-island-1-1068x599.jpg" width="751" /></a><br /><br />Μαζική είναι η απόβαση Τούρκων τουριστών στα ελληνικά νησιά του Αιγαίου, με την τουρκική εφημερίδα «Nefes» να αναλύει τους λόγους πίσω από το πρωτοφανές τουριστικό ρεύμα. Οι φθηνότερες τιμές, η βίζα εξπρές, ο χαμηλός ΦΠΑ αλλά και η ηρεμία των ελληνικών νησιών απέναντι στις «απλησίαστες» τιμές της Τουρκίας.<br /><br />Στο άρθρο του με τίτλο «Γιατί οι Τούρκοι συρρέουν στα ελληνικά νησιά;», ο γνωστός αρθρογράφος Ντενίζ Ζεϊρέκ (Deniz Zeyrek) παρουσιάζει τα εντυπωσιακά μεγέθη αυτής της μετακίνησης.<br /><br />Όπως επισημαίνει:<br /><br />Το 2025, περισσότεροι από 1,5 εκατομμύριο Τούρκοι πραγματοποίησαν 2,6 εκατομμύρια επισκέψεις στα ελληνικά νησιά, δαπανώντας πάνω από 500 εκατομμύρια ευρώ.<br /><br />Για το 2026, οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για νέα αύξηση της τάξης του 25%-30%.<br />Η ελληνική στρατηγική που «έκλεψε» τους Τούρκους τουρίστες<br /><br />Ο Ζεϊρέκ τονίζει ότι η επιτυχία της Ελλάδας είναι αποτέλεσμα στρατηγικού σχεδιασμού. Η ελληνική πολιτεία κράτησε χαμηλά τον ΦΠΑ στο 13% σε εστίαση και διαμονή, ενώ εφάρμοσε ειδικές εκπτώσεις ΦΠΑ σε ακριτικά νησιά όπως η Λέσβος, η Χίος, η Σάμος και η Κως.<br /><br />Παράλληλα, η καθιέρωση της βίζας στην πύλη (express visa) το 2024 μετέτρεψε τα τουρκικά παράλια σε μια άμεση δεξαμενή ταξιδιωτών. Το χαμηλό κόστος των ακτοπλοϊκών, οι αυστηροί έλεγχοι στις τιμές, η απουσία χρεώσεων για στάθμευση ή πρόσβαση στις παραλίες και η προσιτή ενοικίαση οχημάτων συνθέτουν μια ποιοτική και ταυτόχρονα οικονομική εμπειρία.<br /><br />«Στη Σάμο με τα μισά λεφτά απ’ ό,τι στη Μαρμαρίδα»<br /><br />Στον αντίποδα, η τουριστική αγορά της Τουρκίας υποφέρει από τον καλπάζοντα πληθωρισμό στα τρόφιμα και τα αυξημένα λειτουργικά έξοδα, καθιστώντας τα τουρκικά θέρετρα απλησίαστα ακόμα και για τους ντόπιους.<br /><br />Κάνοντας μια άμεση σύγκριση, ο Τούρκος δημοσιογράφος αναφέρει πως ένα τριήμερο ταξίδι στη Σάμο κόστισε σχεδόν το μισό σε σύγκριση με τη διαμονή σε αντίστοιχο ξενοδοχείο στη Μαρμαρίδα, προσφέροντας παράλληλα αισθητά ανώτερη ποιότητα.<div><br />Το ψυχολογικό κλίμα και η ελληνική φιλοξενία<br /><br />Πέρα από τους αριθμούς, ο αρθρογράφος στάθηκε ιδιαίτερα στο ψυχολογικό σκέλος. Σε αντίθεση με την καθημερινή ένταση, τις πολιτικές αντιπαραθέσεις και την πίεση που επικρατούν στην Τουρκία, τα ελληνικά νησιά προσφέρουν στους επισκέπτες ένα περιβάλλον ηρεμίας, ευγένειας, χαράς και αυθεντικής φιλοξενίας, μετατρέποντας τις διακοπές σε μια πραγματικά αναζωογονητική εμπειρία.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Γιατί οι Τούρκοι συρρέουν στα ελληνικά νησιά;»: Η ανάλυση τουρκικού ΜΜΕ που κάνει αίσθηση.

Μαζική είναι η απόβαση Τούρκων τουριστών στα ελληνικά νησιά του Αιγαίου, με την τουρκική εφημερίδα «Nefes» να αναλύει τους λόγους πίσω από τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Υπόθεση υποκλοπών: Η αλήθεια δεν αρχειοθετείται!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/08/kinito1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1304" data-original-width="1900" height="84" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/08/kinito1.jpg" width="748" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">«Το αρχείο μπορεί να κλείνει μια δικογραφία. Δεν κλείνει όμως τα ερωτήματα μιας ολόκληρης κοινωνίας»</span></h3>Για μία υπόθεση που συγκλόνισε τη χώρα, άγγιξε πολιτικούς, δημοσιογράφους και κρατικούς αξιωματούχους και έθεσε ευθέως ζητήματα λειτουργίας των θεσμών, η τελευταία εξέλιξη είναι βαριά. Ο Άρειος Πάγος αποφάσισε εκ νέου να μην ανασύρει από το αρχείο τη δικογραφία των υποκλοπών, απορρίπτοντας τα αιτήματα του Αντώνη Σαμαρά, του Χρήστου Σπίρτζη και του δικηγόρου Ζαχαρία Κεσσέ.<br /><br />Το βασικό σκεπτικό είναι ότι δεν προέκυψαν νέα στοιχεία που να δικαιολογούν την επανεκκίνηση της έρευνας. Αλλά εδώ ακριβώς βρίσκεται το πολιτικό και θεσμικό ερώτημα: πόσα στοιχεία χρειάζονται ακόμη για να θεωρηθεί ότι μια υπόθεση αξίζει να διερευνηθεί μέχρι τέλους; Γιατί η υπόθεση δεν αφορά ένα απλό ιδιωτικό αδίκημα. Αφορά τη πολιτική ζωή του τόπου μας!<br /><br />Η κυβέρνηση μπορεί να επιλέγει τη σιωπή. Η Δικαιοσύνη μπορεί να κρίνει ότι δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για νέα έρευνα. Όμως η κοινωνία δικαιούται να ζητά πλήρη διαφάνεια. Γιατί η Δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργεί με τη λογική: «Η υπόθεση μπήκε στο αρχείο, άρα το θέμα τελείωσε».<br /><br />Το αρχείο μπορεί να κλείνει μια δικογραφία. Δεν κλείνει όμως τα ερωτήματα μιας ολόκληρης κοινωνίας. Και όσο παραμένουν αναπάντητα κρίσιμα ερωτήματα για την υπόθεση των υποκλοπών, η πολιτική ευθύνη είναι να συνεχίζεται η απαίτηση για διαφάνεια, θεσμικό έλεγχο και πλήρη λογοδοσία.<br /><br />Γιατί σε μια Δημοκρατία, η αλήθεια δεν μπορεί να θεωρείται απόρρητη. Και η αλήθεια αργά ή γρήγορα βγαίνει στο φως, όσο και αν προσπαθούν να την καταπνίξουν!<br /><br />Ζωή Ρούσσου<br />Δικηγόρος<div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Υπόθεση υποκλοπών: Η αλήθεια δεν αρχειοθετείται!

«Το αρχείο μπορεί να κλείνει μια δικογραφία. Δεν κλείνει όμως τα ερωτήματα μιας ολόκληρης κοινωνίας» Για μία υπόθεση που συγκλόνισε τη χώρα,...

Διαβάστε την συνέχεια

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για το “Ισλαμικό ΝΑΤΟ” των τριών…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSfbnbmprkJnNMhogzxCTbJnCafxmzqTqQjr_TtRlLXEqj06B8gSSrog7g&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="288" data-original-width="480" height="120" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSfbnbmprkJnNMhogzxCTbJnCafxmzqTqQjr_TtRlLXEqj06B8gSSrog7g&s=10" width="752" /></a></div><div><br /></div><b>Ζαχαρίας Μίχας</b><br />Στην πρώτη προσέγγιση της υπογραφής αμυντικού συμφώνου μεταξύ Σαουδικής Αραβίας, Πακιστάν και Τουρκίας, με την τελευταία να είναι η χώρα που προστίθεται στην προϋπάρχουσα αμυντική συμφωνία Ριάντ και Ισλαμαμπάντ, καταγράφηκαν οι πρώτες εντυπώσεις. Αυτό που επισημάνθηκε είναι, ότι το Σύμφωνο έχει τη δυνατότητα να αποτελέσει έναν νέο πόλο στο υπό ανάδυση νέο διεθνές σύστημα. Ιδιαίτερα εάν αποδειχθεί υβρίδιο ενός «ισλαμικού ΝΑΤΟ», κάτι που εμφανώς επιχειρεί να προπαγανδίσει η υπογραφή του Συμφώνου στην ιερή πόλη των Μουσουλμάνων, τη Μέκκα.<br /><br />Ως χρονικό σημείο έναρξης της αλλαγής των συσχετισμών που οδήγησε στη συμφωνία, καθορίστηκε η 7η Οκτωβρίου 2023, όταν η εισβολή της Χαμάς στο Ισραήλ οδήγησε σε αλυσιδωτές αντιδράσεις και πολεμικές συρράξεις που αλλάζουν σταδιακά την εικόνα της Μέσης Ανατολής. Και του κόσμου ολόκληρου, αφού έχει τη δυναμική να επηρεάσει καθοριστικά σχεδιασμούς και επιθυμίες για τη νέα πλανητική ισορροπία…<br /><br />Ας πάμε όμως κι ένα βήμα πιο κάτω τη συλλογιστική. Ο εντοπισμός της 7ης Οκτωβρίου και των πολέμων που ακολούθησαν ως συνέπεια, βάζει αυτομάτως στο κάδρο δύο χώρες. Η πρώτη είναι το Ισραήλ και η δεύτερη οι Ηνωμένες Πολιτείες. Αμφότερες εντάσσονται στη γεωστρατηγική εξίσωση της περιοχής. Το Ισραήλ έτσι κι αλλιώς αποτελούσε πάντοτε κεντρικό δρώντα ως χώρα της περιοχής, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ο εξισορροπητικός παράγων.<br /><br />Οι ΗΠΑ, πάντα εξυπηρετώντας τα δικά της συμφέροντα εθνικής ασφαλείας έπαιζε τον ρόλο του εγγυητή της ασφάλειας των συμμαχικών χωρών. Είχε αναγνωριστεί από τις μοναρχίες του Κόλπου ως η χώρα που εξασφάλιζε την ειρήνη με το ειδικό στρατιωτικό της βάρος. Η ισλαμική επανάσταση των Σιιιτών στο Ιράν το 1979, ήταν άλλη μια χρονική συγκυρία-ορόσημο για την πορεία της πολύπαθης γεωγραφικής περιφέρειας του πλανήτη.<br /><br />Η τότε ήττα της Ουάσινγκτον με την απώλεια του Ιράν, καθόρισε τις εξελίξεις για πολλές δεκαετίες. Η συνεπακόλουθη αναζωπύρωση της σύγκρουσης Σιιτών-Σουνιτών, έδωσε τον τόνο στα ζητήματα ασφαλείας της περιοχής. Σήμερα, η Ουάσινγκτον συγκρούστηκε ξανά με το Ιράν, τασσόμενη στο πλευρό του Ισραήλ, με πρόσχημα και πραγματική αιτία, ταυτόχρονα, τις πυρηνικές δραστηριότητες της Τεχεράνης.<br /><br />Η ανθεκτικότητα που έχει επιδείξει το ιρανικό θεοκρατικό καθεστώς, αλλάζει εκ νέου τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή… Επί της ουσίας συνιστά εκ νέου ήττα των ΗΠΑ στο ίδιο μέτωπο. Υπενθυμίζεται, ότι σειρά χωρών έχει δεσμευθεί πως δεν θα έχει άλλη επιλογή από την πυρηνικοποίηση, σε περίπτωση που το Ιράν αποκτούσε πυρηνικά όπλα, συμπεριλαμβανομένων της Τουρκίας και της Σαουδικής Αραβίας, Το δε Πακιστάν που συμμετέχει στο αμυντικό σύμφωνο, ευθύνεται για το πιο οργανωμένο δίκτυο διασποράς πυρηνικής τεχνολογίας στην Ιστορία. Ας μην το ξεχνάμε…<div><br />Αναζήτηση εναλλακτικής<br /><br />Ο σημερινός πόλεμος έχει επιπτώσεις σε δυο επίπεδα: Η διατήρηση του θεοκρατικού καθεστώτος στην εξουσία, επιτείνει το πρόβλημα ασφαλείας των σουνιτικών καθεστώτων. Η ανατροπή του ήταν ο ανομολόγητος στόχος σε Ουάσινγκτον και Ιερουσαλήμ. Συνδυαζόμενο με τη γενικότερη συμπεριφορά της κυβέρνησης Τραμπ και το ιδιότυπο «bullying» έναντι φίλων και συμμάχων, έπληξε καθοριστικά την αξιοπιστία την αμερικανικής εγγύησης ασφαλείας.<br /><br />Χώρες της περιοχής, αντί να επιλέξουν μονοδιάστατα τη διαρκή χρηματοδότηση των επιθυμιών του Αμερικανού προέδρου, φαίνεται να επιλέγουν και την οδό των μεταξύ τους συσπειρώσεων, με στόχο να δημιουργήσουν κάποια εναλλακτική λύση τη λύση στο πρόβλημα ασφαλείας τους. Το Ιράν, πάντα υπό την προϋπόθεση ότι το καθεστώς θα συνεχίσει να ελέγχει την Ισλαμική Δημοκρατία, δικαίως τρομάζει το σύνολο της Μέσης Ανατολής.<br /><br />Ο πόλεμος προφανώς το έχει εξαντλήσει. Όμως, η ανθεκτικότητα του καθεστώτος στις απόπειρες ανατροπής και η αποδεδειγμένη ικανότητα να πλήξει σκληρά οποιαδήποτε χώρα της περιοχής με το βαλλιστικό του οπλοστάσιο, σε συνδυασμό με τον έμμεσο έλεγχο των Στενών Μπάμπ ελ-Μαντέμπ μέσω των Χούθι στην Υεμένη, βάζει εξ ορισμού πολύ ψηλά τον πήχη.<br /><br />Οι τρεις χώρες του αμυντικού συμφώνου, αφενός επιθυμούν να διασφαλιστούν εάν οι ΗΠΑ επιδείξουν απροθυμία στην παροχή ομπρέλας ασφαλείας. Αφετέρου, βάσιμα προσδοκούν ότι η συλλογική επιδίωξη του στόχου της ασφάλειας θα φέρει καλύτερα αποτελέσματα απέναντι στην Ουάσινγκτον.<br />Η ισχύς… και ευελιξία εν τη ενώσει;<br /><br />Και κάτι ακόμα: Σε μια εποχή που ο πλανήτης διολισθαίνει… πρόθυμα προς μια αναβίωση ενός Ψυχρού Πολέμου και των «μπλοκ», με την αυτόνομη διατήρηση διαύλων συνεννόησης, κατά βούληση και χωρίς εξαιρέσεις με όλες τις δυνάμεις της υφηλίου να τελεί υπό δίωξη, μήπως το αμυντικό σύμφωνο διευκολύνει, μέσω της συλλογικότητας τις επαφές και τις διαβουλεύσεις, παρακάμπτοντας τις «απαγορεύσεις»;<br /><br />Η περίπτωση του Πακιστάν χρήζει περαιτέρω εμβάθυνση. Η χώρα δεν βρίσκεται γεωγραφικά στη Μέση Ανατολή. Όπως άλλωστε και η Τουρκία. Αμφότερες συνορεύουν με αυτήν. Παράλληλα, έχει ενισχύσει τις σχέσεις του με τις ΗΠΑ του Τραμπ, σε μια εξέλιξη που έχει εξοργίσει τη γειτονική Ινδία. Το Πακιστάν, την ίδια στιγμή διατηρεί καλές-λειτουργικές σχέσεις με το Ιράν. Αυτό αποδεικνύεται και στην ενεργό διαμεσολάβηση με σκοπό την υπέρβαση του αδιεξόδου του πολέμου με τις ΗΠΑ.<br /><br />Κατά συνέπεια, η συμμετοχή των Πακιστανών στο αμυντικό σύμφωνο παίζει ένα πολύ ενδιαφέροντα ρόλο. Μπορεί διακηρυγμένος στόχος του συμφώνου να είναι η αποτροπή και η συλλογική άμυνα. Το Ισλαμαμπάντ, όμως, θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι θα συνεχίσει τις μεσολαβητικές απόπειρες για την εξεύρεση διεξόδου στις σχέσεις Σουνιτών-Σιιτών στη Μέση Ανατολή. Παρότι χιλιάδες Πακιστανοί στρατιώτες βρέθηκαν στη Σαουδική Αραβία στο πλαίσιο υλοποίησης της προηγούμενης διμερούς συμφωνίας.</div><div><br />Η τουρκική ψύχωση με το Ισραήλ<br /><br />Ως βασικότερο κίνητρο της Τουρκίας για την ένταξη στο αμυντικό σύμφωνο θα πρέπει να θεωρηθούν οι προβληματικές σχέσεις με το Ισραήλ και η προοπτική το εν λόγω ψυχροπολεμικό μέτωπο να μετατραπεί σε θερμό… Προφανώς, τα δισ. δολ. των Σαουδαράβων θέλγουν τόσο το Ισλαμαμπάντ όσο και την Άγκυρα και αποτελούν ισχυρό μέρος του κινήτρου.<br /><br />Όμως, η ανάλυση δεν θα ήταν πλήρης εάν δεν συνυπολογιστεί η δυνητική επίπτωση που θα έχει το αμυντικό σύμφωνο στις περίφημες Συμφωνίες του Αβραάμ, τον ακρογωνιαίο λίθο της αμερικανικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή τα τελευταία χρόνια, με βασικό στόχο την ενίσχυση της ασφάλειας του εβραϊκού κράτους.<br /><br />Το αυθόρμητο συμπέρασμα είναι, ότι η Τουρκία τοποθετείται κατά τρόπον που θα της επιτρέψει να παίξει ρόλο σε κάθε προσπάθεια αναβίωσης. Η κατάσταση στη Συρία περιπλέκεται κάθε μέρα που περνά και η πιθανότητα να βρεθούν αντιμέτωπες τουρκικές και ισραηλινές δυνάμεις μόνο αμελητέες δεν είναι.<br /><br /><br />Όλα κρίνονται στην πράξη<br /><br />Δεδομένης της συμπερίληψης στο αμυντικό σύμφωνο ότι «η επίθεση εναντίον ενός θα θεωρείται ως επίθεση εναντίον όλων», πώς θα λειτουργήσει άραγε αυτό στο επίπεδο της αποτροπής, μια έννοια που επίσης υπάρχει ονομαστικά στο κείμενο της κοινής ανακοίνωσης; Το βέβαιο είναι ότι το εβραϊκό κράτος θα επιχειρήσει να καταστήσει τη διακήρυξη αναξιόπιστη στην πράξη.<br /><br />Εάν οι Ισραηλινοί εξαπολύσουν πλήγμα κατά των τουρκικών δυνάμεων στη Συρία, ποιο περιθώριο επιτυχούς παρέμβασης θα έχουν Ριαντ και Ισλαμαμπάντ επί του πεδίου; Είναι δυνατόν να μην ετέθη το θέμα αυτό κατά τους μήνες που προηγήθηκαν, όταν οι συμμετέχοντες είχαν θέσει υπό διαπραγμάτευση τους όρους του αμυντικού συμφώνου;<br /><br />Πέραν αυτών, σε περίπτωση που το αμυντικό σύμφωνο αποτελέσει πόλο έλξης και άλλων μουσουλμανικών, μεσανατολικών και μη χωρών, τότε το σκηνικό θα έχει μεταβληθεί δραστικά. Η προοπτική, δηλαδή, να μετεξελιχθεί το σύμφωνο σε «ισλαμικό ΝΑΤΟ». Μπορεί να δίνει, εκ πρώτης όψεως, τέτοιον χαρακτήρα το αμυντικό σύμφωνο. Θα κριθεί όμως στην πράξη.<br /><br />Πάντως, ο Ερντογάν στις δηλώσεις του κράτησε χαμηλούς τόνους προφανώς για να μην προκαλέσει αντιδράσεις από την πλευρά της Συμμαχίας που ήταν ήδη μέλος η Τουρκία (ΝΑΤΟ), αλλά και διότι ρεαλιστικά, θα δούμε πως θα εξελιχθεί. Ας σημειωθεί ωστόσο, η… αντιγραφή της ελληνικής ρητορικής αναφορικά με τη στρατηγική συνεργασία με το Ισραήλ, καθώς φρόντισε να δηλώσει πως «δε στρέφεται εναντίον οποιουδήποτε»!</div><div><br />Μια «πολιτισμική» παράμετρος<br /><br />Εν κατακλείδι, υπάρχει κι ένα ακόμα ζήτημα που δεν έχει συνυπολογιστεί, παρότι είναι κεφαλαιώδους σημασίας. Αφορά τη διαφορά των πολιτικών συστημάτων ανάμεσα στον δυτικό κόσμο με αυτά των χωρών του αμυντικού συμφώνου. Είναι δηλαδή ένας άτυπος… «πολιτισμικός παράγων» που μπορεί να αποδειχθεί καθοριστικός.<br /><br />Για την «εκλεγμένη δικτατορία» Ερντογάν στην Τουρκία, όλα είναι λίγο-πολύ γνωστά. Δημοκρατία κι εκλογές έχει και το Πακιστάν. Όλοι γνωρίζουν όμως την ισχύ και το ειδικό βάρος των πακιστανικών ενόπλων δυνάμεων και των μυστικών τους υπηρεσιών. Όσον αφορά τη Σαουδική Αραβία, αποτελεί και αυτή ένα πολύ συγκεντρωτικό καθεστώς που χαρακτηρίζεται από την απόλυτη ισχύ του μονάρχη.<br /><br />Στις ΗΠΑ, για να δώσουμε ένα παράδειγμα, ό,τι και να πει δημόσια ο πρόεδρος Τραμπ, δεν συνεπάγεται αυτόματη υλοποίηση. Σε αντίθεση με αυτό που συμβαίνει στη Σαουδική Αραβία, όπου τον πρώτο και τελευταίο λόγο τον έχει ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν. Εκεί δεν υπάρχει Κογκρέσο που μπορεί να αντιπαρατεθεί επιτυχώς με τη βασιλική επιθυμία. Δεν υπάρχουν «checks and balances».<br /><br />Είναι εξαιρετικά αμφίβολη και η διάθεση οποιουδήποτε είτε από το στράτευμα είτε από τις μυστικές υπηρεσίες και τα διάφορα υπουργεία, να διαφωνήσουν με τη γενική κατεύθυνση του ηγέτη και να επιχειρηματολογήσουν ελεύθερα. Παρόλο που οι θέσεις αυτές καταλαμβάνονται συνήθως από μέλη της βασιλικής οικογένειας των Σαούντ. Όχι από κάποιους πολιτικούς ή τεχνοκράτες.<br /><br />Κατά συνέπεια, πώς μπορεί κανείς να είναι βέβαιος ότι δεν θα συμβεί οτιδήποτε που κάποια ηγεσία θα το πάρει προσωπικά, θα προσβληθεί, με αποτέλεσμα να πληγεί σοβαρά, στην πράξη, το αμυντικό σύμφωνο που υπογράφτηκε με τόσες προσδοκίες; Κι επειδή η «κωλοτούμπα» Ερντογάν και η προσαρμοστικότητά του απέναντι στον Σαουδάραβα είναι καλά τεκμηριωμένη, το πρόβλημα δεν θα προκύψει από εκεί.</div><div><br />Το παιχνίδι των ισορροπιών<br /><br />Τι θα συμβεί άραγε εάν συμβεί το ακριβώς αντίθετο; Εάν για παράδειγμα ο περίφημος MbS θέσει π.χ. θέμα ένταξης της Τουρκίας στις Συμφωνίες του Αβραάμ; Κι ένα δεύτερο παράδειγμα: Τι θα συμβεί εάν σε περίπτωση ελληνοτουρκικής κρίσης ο Σαουδάραβας, μετά από παράσταση της -εμφανώς ενοχλημένης σήμερα από την εξέλιξη- ελληνικής διπλωματίας- ζητήσει από τον Ερντογάν να αναδιπλωθεί;<br /><br />Η αναφορά αυτή, αρκεί για να υποδείξει έμμεσα το είδος της εξωτερικής πολιτικής που οφείλει να αναπτύξει η Ελλάδα σε ένα τόσο ρευστό και μεταβαλλόμενο περιβάλλον. Οι ελληνικοί Patriot στο βασίλειο, υπερβαίνουν συντριπτικά τις ρητορικές εκφράσεις υποστήριξης και περνούν στο διά ταύτα. Δεν είναι δυνατόν να γίνει ανεκτή μια προσβλητική υποτίμηση της συνεισφοράς…</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για το “Ισλαμικό ΝΑΤΟ” των τριών…

Ζαχαρίας Μίχας Στην πρώτη προσέγγιση της υπογραφής αμυντικού συμφώνου μεταξύ Σαουδικής Αραβίας, Πακιστάν και Τουρκίας, με την τελευταία να ε...

Διαβάστε την συνέχεια

Πλήρως απαξιωτικό το Ιράν απέναντι στο… “ισλαμικό ΝΑΤΟ”

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTTLvX8JSLlCNvPuso5KQGIEuT-aXMtsqoh3TrI7nawEvLc2V5yRfarz1YI&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="711" height="113" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTTLvX8JSLlCNvPuso5KQGIEuT-aXMtsqoh3TrI7nawEvLc2V5yRfarz1YI&s=10" width="747" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Για συμφωνία στα χαρτιά κάνει λόγο το Ιράν στην πρώτη αντίδραση από την Τεχεράνη μετά την υπογραφή της Συμφωνία Κοινής Άμυνας από τη Σαουδική Αραβία, την Τουρκία και το Πακιστάν την Παρασκευή (7/8) στη Μέκκα. Λίγες μόλις ώρες αφότου η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Πακιστάν υπέγραψαν τη Συμφωνία Κοινής Άμυνας της Μέκκας στην ίδια την πόλη, ο Ιρανός βουλευτής Εμπραχίμ Ρεζαΐ δημοσίευσε μια κατηγορηματική απόρριψη της συμφωνίας.</div><br />Ο Εμπραχίμ Ρεζαΐ, μέλος της Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας και Εξωτερικής Πολιτικής του ιρανικού Κοινοβουλίου, με ανάρτησή του στο «Χ» απέρριψε τη συμφωνία χαρακτηρίζοντάς την «στα χαρτιά» και αντέστρεψε το επιχείρημα περί ασφάλειας, στρέφοντάς το κατά του Ριάντ. «Οι Σαουδάραβες πρέπει να γνωρίζουν ότι μια χάρτινη συμφωνία με την Τουρκία και το Πακιστάν δεν τους προσφέρει ασφάλεια, όπως και τα χρόνια μονομερούς στήριξης στους Αμερικανούς δεν τους έφερε ασφάλεια. Διορθώστε τις πολιτικές σας ώστε να μην χρειάζεται δίχτυ ασφαλείας από τους άλλους».<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πλήρως απαξιωτικό το Ιράν απέναντι στο… “ισλαμικό ΝΑΤΟ”

Για συμφωνία στα χαρτιά κάνει λόγο το Ιράν στην πρώτη αντίδραση από την Τεχεράνη μετά την υπογραφή της Συμφωνία Κοινής Άμυνας από τη Σαουδικ...

Διαβάστε την συνέχεια