Ιστορική ανατροπή στον αέρα. Οι Houthis έπληξαν Eurofighter Typhoon. Συναγερμός και στην Ευρώπη.

<img height="98" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/11ac2f633fdb5d1722b46d25b51c5cce_XL.jpg?v=3" width="744" /><br /><br /><div>Δεν έχει καταγραφεί επιβεβαιωμένη κατάρριψη Eurofighter Typhoon, το οποίο κατασκευάζεται από κοινοπραξία του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας, σε πολεμικές επιχειρήσεις οπουδήποτε στον κόσμο<br /><br />Νέα δεδομένα διαμορφώνονται στο πολεμικό μέτωπο της Υεμένης, καθώς οι Houthis ισχυρίζονται ότι έπληξαν σαουδαραβικό μαχητικό Eurofighter Typhoon με πύραυλο εδάφους-αέρος, πάνω από την επαρχία Saada, κοντά στα σύνορα με τη Σαουδική Αραβία. Εάν ο ισχυρισμός επιβεβαιωθεί, θα πρόκειται για εξέλιξη ιδιαίτερης σημασίας για ένα από τα πλέον προηγμένα ευρωπαϊκά μαχητικά αεροσκάφη, το οποίο δεν έχει υποστεί επιβεβαιωμένη κατάρριψη από εχθρικά πυρά σε πολεμικές επιχειρήσεις.<br /><br />Τι συνέβη…<br /><br />Το βράδυ της 14ης Οκτωβρίου 2026, οι Houthis, οι οποίοι βρίσκονται σε σύγκρουση με τον συνασπισμό υπό τη Σαουδική Αραβία που υποστηρίζει τις δυνάμεις της διεθνώς αναγνωρισμένης κυβέρνησης της Υεμένης, ισχυρίστηκαν ότι κατάφεραν να πλήξουν σαουδαραβικό μαχητικό πάνω από την επαρχία Saada στη βόρεια Υεμένη, η οποία συνορεύει με τη Σαουδική Αραβία.<br />«Με τη βοήθεια του Θεού, οι ένοπλες δυνάμεις μας κατάφεραν πρόσφατα να στοχοποιήσουν σαουδαραβικό πολεμικό αεροσκάφος τύπου Typhoon, το οποίο είχε απογειωθεί από την αεροπορική βάση Taif. Στοχοποιήθηκε στον εναέριο χώρο της επαρχίας Saada με πύραυλο εδάφους-αέρος, δέχθηκε άμεσο πλήγμα και πλέον κινδυνεύει να συντριβεί», έγραψε στην πλατφόρμα X ο στρατιωτικός εκπρόσωπος της οργάνωσης, ταξίαρχος Yahya Saree.</div><div><br />Παράλληλα, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κυκλοφόρησε βίντεο χαμηλής ποιότητας, γυρισμένο τη νύχτα, το οποίο φέρεται να καταγράφει μια αεροπορική εμπλοκή από μεγάλη απόσταση. Το βίντεο αναδημοσιεύτηκε και από ορισμένα δημοφιλή μέσα ενημέρωσης. Ωστόσο, δεν αποδεικνύει με βεβαιότητα ότι στην υποτιθέμενη εμπλοκή συμμετείχε μαχητικό αεροσκάφος, καθώς έχει καταγραφεί μέσα σε σχεδόν απόλυτο σκοτάδι.</div><div><br />Οι ισχυρισμοί διατυπώνονται εν μέσω απότομης κλιμάκωσης της σύγκρουσης μεταξύ των Houthis και του υπό σαουδαραβική ηγεσία συνασπισμού από τον προηγούμενο μήνα, όταν οι Houthis κατέλαβαν εδάφη κατά μήκος των ακτών της Ερυθράς Θάλασσας, μεταξύ των οποίων η Mokha και περιοχές που εποπτεύουν το στενό Bab al-Mandeb. Η συγκεκριμένη θαλάσσια δίοδος είχε αποκτήσει κρίσιμη σημασία για τις σαουδαραβικές εξαγωγές ενέργειας μετά το κλείσιμο των Στενών του Hormuz.<br />Στις αρχές του μήνα, η Σαουδική Αραβία και η κυβέρνηση της Υεμένης εξαπέλυσαν αντεπίθεση με στόχο την ανακατάληψη των παράκτιων περιοχών της Ερυθράς Θάλασσας και ανακοίνωσαν την έναρξη πολεμικών επιχειρήσεων πλήρους κλίμακας. Η εξέλιξη αυτή οδήγησε σε εντατικοποίηση των πυραυλικών επιθέσεων και των επιθέσεων με μη επανδρωμένα αεροσκάφη από την πλευρά των Houthis, με στόχους σαουδαραβικές πόλεις και πολιτικές εγκαταστάσεις, μεταξύ των οποίων και η πρωτεύουσα Ριάντ.</div><div><br />Πριν ισχυριστούν ότι έπληξαν το Eurofighter, οι Houthis είχαν ανακοινώσει ότι χτύπησαν το διεθνές αεροδρόμιο King Khalid στο Ριάντ με βαλλιστικό πύραυλο. Η οργάνωση ανακοίνωσε επίσης ότι έπληξε διοικητικό κτίριο της σαουδαραβικής πετρελαϊκής εταιρείας Aramco στην ανατολική πόλη Dhahran, ως αντίποινα για τις σαουδαραβικές επιθέσεις σε πετρελαϊκή εγκατάσταση στην περιοχή al-Sabah της πρωτεύουσας Sanaa, η οποία βρίσκεται υπό τον έλεγχο των Houthis.<br />Από την πλευρά της, η Σαουδική Αραβία εξαπολύει τακτικά αεροπορικές επιδρομές εναντίον θέσεων των Houthis, υποστηρίζοντας τις δυνάμεις που τάσσονται με την κυβέρνηση της Υεμένης στις προσπάθειές τους να ανακαταλάβουν εδάφη.<br /><br />Κατάρριψη Eurofighter μετά το F-15;<br /><br />Σαουδαραβικά αεροσκάφη, μεταξύ των οποίων τα F-15SA και τα Eurofighter Typhoon, επιχειρούν από βάσεις όπως εκείνες της Taif και της Khamis Mushait, πραγματοποιώντας τακτικές αεροπορικές επιδρομές σε περιοχές που ελέγχονται από τους Houthis.<br />Ο τελευταίος ισχυρισμός για πλήγμα σε Eurofighter Typhoon έρχεται σχεδόν έναν μήνα μετά την ανακοίνωση των Houthis ότι κατάφεραν να καταρρίψουν ένα F-15SA, καταγράφοντας την πρώτη κατάρριψη σαουδαραβικού μαχητικού από την αναζωπύρωση των εχθροπραξιών μεταξύ των δύο πλευρών.<br />Το αεροσκάφος φέρεται να καταρρίφθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου, κοντά στη Marib, με τη χρήση πυραύλου εδάφους-αέρος (SAM) τοπικής κατασκευής, ενώ, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς, εκτελούσε αεροπορικές επιδρομές προς υποστήριξη των στρατευμάτων της Υεμένης.<br />Η οργάνωση δημοσίευσε εικόνες από τα συντρίμμια του σαουδαραβικού μαχητικού, καθώς και φωτογραφίες με μέλη της Ansar Allah να ποζάρουν δίπλα τους. Ωστόσο, η τύχη των πιλότων, οι οποίοι πιθανότατα εγκατέλειψαν το αεροσκάφος με τη χρήση εκτινασσόμενων καθισμάτων μετά το πλήγμα, παραμένει μέχρι σήμερα άγνωστη.</div><div><br />Σε αντίθεση με το περιστατικό του F-15SA, μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν στοιχεία, που να αποδεικνύουν ότι το Eurofighter Typhoon της σαουδαραβικής αεροπορίας χτυπήθηκε ή συνετρίβη μετά το φερόμενο πλήγμα.<br />Αξίζει να σημειωθεί ότι τα προηγμένα μαχητικά αεροσκάφη 4,5ης γενιάς, όπως το Eurofighter, έχουν σχεδιαστεί ώστε να μπορούν να αντέχουν ορισμένες μορφές ζημιών. Επομένως, ένα πλήγμα δεν σημαίνει αυτομάτως ότι το αεροσκάφος έχει καταστραφεί.<br />Εάν υποτεθεί ότι το Eurofighter πράγματι χτυπήθηκε, η δυνατότητά του να επιστρέψει στη βάση θα εξαρτιόταν από το σημείο στο οποίο φέρεται να δέχθηκε το πλήγμα, την απόστασή του από μια φιλική βάση και τη σοβαρότητα των ζημιών.</div><div><br />Το Eurofighter διαθέτει δύο κινητήρες EJ200. Εάν ο ένας υποστεί ζημιά ή τεθεί εκτός λειτουργίας μετά από πλήγμα, ο δεύτερος θα μπορούσε να παρέχει επαρκή ώση ώστε το αεροσκάφος να συνεχίσει να πετά με ορισμένες προσαρμογές και να προσγειωθεί σε κοντινή ασφαλή βάση. Επιπλέον, το μαχητικό διαθέτει πολλαπλούς υπολογιστές ελέγχου πτήσης, υδραυλικά συστήματα και εφεδρικά ηλεκτρικά κυκλώματα, τα οποία θα μπορούσαν να διατηρήσουν τον έλεγχο του αεροσκάφους ακόμη και εάν αυτό έχανε τμήματα της ατράκτου, επιφάνειες ελέγχου ή έναν από τους δύο κινητήρες.<br />Καθοριστικό ρόλο θα έπαιζε, ωστόσο, το εάν η πολεμική κεφαλή του πυραύλου εξερράγη κανονικά ή εάν επρόκειτο για έκρηξη σε κοντινή απόσταση, η οποία προκάλεσε ζημιές μέσω θραυσμάτων.<br />Προς το παρόν, οι κρίσιμες αυτές λεπτομέρειες σχετικά με το φερόμενο πλήγμα και τις πιθανές ζημιές παραμένουν άγνωστες.<br /><br />Ιστορική ανατροπή<br /><br />Πάντως, δεν έχει καταγραφεί επιβεβαιωμένη κατάρριψη Eurofighter Typhoon, το οποίο κατασκευάζεται από κοινοπραξία του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας, σε πολεμικές επιχειρήσεις οπουδήποτε στον κόσμο. Αυτό σημαίνει ότι, εάν οι ισχυρισμοί της Ansar Allah επαληθευτούν και το Eurofighter πράγματι χτυπήθηκε και συνετρίβη, θα πρόκειται για το πρώτο τέτοιο περιστατικό.<br />Μια τέτοια εξέλιξη θα ενίσχυε την αξιοπιστία των πυραύλων εδάφους-αέρος των Houthis, τους οποίους η οργάνωση παρουσιάζει ως «κατασκευασμένους εγχώρια».<br />Για τους Houthis, η επιτυχής κατάρριψη ενός σύγχρονου μαχητικού υψηλών επιδόσεων, όπως το Typhoon, το οποίο διαθέτει προηγμένα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου, προειδοποίησης πυραυλικής απειλής και δυνατότητες πτήσης με υψηλές ταχύτητες ή σε μεγάλο υψόμετρο, θα αποτελούσε ουσιαστικά επιβεβαίωση ότι η αεράμυνά τους μπορεί να απειλήσει ένα από τα πλέον ικανά δυτικά μαχητικά του σαουδαραβικού οπλοστασίου και όχι μόνο παλαιότερα αεροσκάφη.<br />Η Σαουδική Αραβία διαθέτει σήμερα περίπου 71 Eurofighter Typhoon. Συνεπώς, η απώλεια ενός μόνο αεροσκάφους δεν θα άλλαζε δραματικά τις πολεμικές της δυνατότητες ούτε θα επηρέαζε καθοριστικά τις επιχειρήσεις της. Ωστόσο, σε μια περίοδο αυξημένης έντασης μεταξύ των δύο πλευρών, μια επιβεβαιωμένη κατάρριψη θα αποτελούσε σημαντική προπαγανδιστική νίκη για τους Houthis και θα μπορούσε να οδηγήσει σε περαιτέρω κλιμάκωση, εάν η Σαουδική Αραβία απαντούσε με ισχυρά αντίποινα.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ιστορική ανατροπή στον αέρα. Οι Houthis έπληξαν Eurofighter Typhoon. Συναγερμός και στην Ευρώπη.

Δεν έχει καταγραφεί επιβεβαιωμένη κατάρριψη Eurofighter Typhoon, το οποίο κατασκευάζεται από κοινοπραξία του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γερμανί...

Διαβάστε την συνέχεια

Ενεργειακός «σεισμός» στην Ανατολική Μεσόγειο: Το γαλλικό «Abeille Marengo» ενεργοποιεί τον GSI. Η Κάσος, η τουρκική απειλή και η κρίσιμη NAVTEX

<img height="113" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/10/bf6125f7-ec81-4758-9949-2706c526e853-1068x601.png" width="736" /><br /><br />Σε μια εξαιρετικά κρίσιμη γεωπολιτική συγκυρία, η Αθήνα πραγματοποιεί την πρώτη ουσιαστική κίνηση για την επανεκκίνηση των θαλάσσιων ερευνών του Great Sea Interconnector (GSI), του στρατηγικού έργου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου που βρίσκεται στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης με την Τουρκία.<br /><br />Η επίσημη αίτηση για το γαλλικής σημαίας ερευνητικό πλοίο «Abeille Marengo» επαναφέρει στο προσκήνιο ένα έργο τεράστιας ενεργειακής και γεωπολιτικής σημασίας, το οποίο έχει αντιμετωπίσει σοβαρές καθυστερήσεις.<br /><br />Ωστόσο, πίσω από την κινητικότητα κρύβεται μια κρίσιμη λεπτομέρεια: Οι αρχικές έρευνες δεν περιλαμβάνουν την περιοχή ανατολικά της Κάσου, εκεί όπου είχαν εκδηλωθεί οι τουρκικές αντιδράσεις.<br /><br />Το ερώτημα είναι πλέον σαφές: Πρόκειται για την αρχή της πραγματικής επανεκκίνησης του GSI ή για ένα περιορισμένο πρώτο βήμα πριν από τη μεγάλη γεωπολιτική δοκιμασία;<br />Το «Abeille Marengo» μπαίνει στο παιχνίδι – Η επίσημη αίτηση<br /><br />Στις 14 Οκτωβρίου 2026 κατατέθηκε στο υπουργείο Ναυτιλίας αίτηση εξαίρεσης για τη χρήση του γαλλικού πλοίου «Abeille Marengo», με αριθμό IMO 9388613.<br /><br />Σκοπός είναι η πραγματοποίηση θαλάσσιων ερευνών για την εγκατάσταση υποβρύχιων καλωδίων συνεχούς ρεύματος.<br /><br />Το αίτημα υποβλήθηκε από τη Next Geosolution Europe SA, η οποία έχει αναλάβει τις σχετικές εργασίες από τη γαλλική Nexans.<br /><br />Οι έρευνες αφορούν την ηλεκτρική διασύνδεση από την Κορακιά Ηρακλείου έως την Κύπρο και περιλαμβάνουν ωκεανογραφικές και βυθομετρικές μετρήσεις.<br /><br />Πρόκειται για απαραίτητες τεχνικές εργασίες που προηγούνται της εγκατάστασης του υποθαλάσσιου καλωδίου.<br /><br />Η αίτηση, όμως, δεν αποτελεί ακόμη άδεια πραγματοποίησης εργασιών.<div><br />Η NAVTEX της 26ης Οκτωβρίου και η αντίστροφη μέτρηση<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες του iEidiseis, η 26η Οκτωβρίου αποτελεί το χρονικό ορόσημο που εξετάζεται για την έκδοση της NAVTEX.<br /><br />Προηγουμένως πρέπει να ολοκληρωθεί η προβλεπόμενη αδειοδοτική διαδικασία και να υποβληθούν τα αναγκαία αιτήματα.<br /><br />Η έκδοση της NAVTEX θα αποτελέσει σημαντική εξέλιξη, αλλά το πραγματικό ζητούμενο είναι να ξεκινήσουν και να ολοκληρωθούν οι έρευνες.<br /><br />Η Αθήνα βρίσκεται υπό χρονική πίεση, καθώς η περαιτέρω καθυστέρηση μπορεί να επηρεάσει τον συνολικό σχεδιασμό και την οικονομική βιωσιμότητα του έργου.<div><br />Το μεγάλο ερώτημα: Γιατί οι έρευνες δεν φτάνουν στην Κάσο;<br /><br />Η επιλογή των αρχικών περιοχών δραστηριοποίησης προκαλεί ιδιαίτερο γεωπολιτικό ενδιαφέρον.<br /><br />Οι προγραμματισμένες εργασίες δεν επεκτείνονται ανατολικά της Κάσου, όπου η Τουρκία είχε επιχειρήσει να αμφισβητήσει ελληνικές θαλάσσιες αρμοδιότητες.<br /><br />Η Άγκυρα υποστηρίζει ότι ορισμένες δραστηριότητες σε περιοχές τις οποίες διεκδικεί απαιτούν τη δική της έγκριση.<br /><br />Η ελληνική κυβέρνηση απορρίπτει την τουρκική απαίτηση άδειας.<br /><br />Η μη ένταξη της επίμαχης περιοχής στην πρώτη φάση δεν αποδεικνύει από μόνη της υποχώρηση.<br /><br />Αναδεικνύει, όμως, ότι η δυσκολότερη διπλωματική και επιχειρησιακή δοκιμασία παραμένει μπροστά.<br />Η Τουρκία περιμένει τις κινήσεις της Αθήνας<br /><br />Η ηλεκτρική διασύνδεση έχει μετατραπεί σε πεδίο ευρύτερης ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης.<br /><br />Η Άγκυρα επιδιώκει να εξασφαλίσει ρόλο στις διαδικασίες που αφορούν θαλάσσιες περιοχές τις οποίες θεωρεί ότι εμπίπτουν στη δικαιοδοσία της.<br /><br />Η Αθήνα, αντιθέτως, υποστηρίζει ότι δεν απαιτείται τουρκική άδεια για την πόντιση του καλωδίου.<br /><br />Η διάκριση μεταξύ ενημέρωσης, θαλάσσιας επιστημονικής έρευνας και δικαιώματος πόντισης καλωδίων έχει ιδιαίτερη νομική σημασία.<br /><br />Το κρίσιμο είναι να μην αποκτήσουν οι τουρκικές αξιώσεις χαρακτήρα έμμεσου δικαιώματος παρεμπόδισης του ευρωπαϊκού έργου.<br />Γαλλία και Nexans: Το ευρωπαϊκό χαρτί της Ελλάδας<br /><br />Η γαλλική παρουσία ενισχύει τη στρατηγική σημασία του GSI.<br /><br />Η Meridiam έχει συμφωνήσει να αποκτήσει πλειοψηφικό μερίδιο στην εταιρεία του έργου, ενώ η Nexans έχει αναλάβει την κατασκευή και εγκατάσταση του υποθαλάσσιου καλωδιακού συστήματος.<br /><br />Η συμμετοχή των γαλλικών ομίλων προσδίδει πρόσθετο ευρωπαϊκό επενδυτικό βάρος στην προσπάθεια.<br /><br />Ο GSI δεν αφορά μόνο την Αθήνα και τη Λευκωσία. Αποτελεί έργο στρατηγικής σημασίας για την ενεργειακή διασύνδεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.<br />Η ώρα της αλήθειας για τον GSI<br /><br />Η κινητοποίηση του «Abeille Marengo» αποτελεί θετική εξέλιξη, αλλά δεν σημαίνει ότι ξεπεράστηκαν τα προβλήματα.<br /><br />Οι αδειοδοτήσεις, οι έρευνες βυθού και οι επόμενες εργασίες πρέπει να προχωρήσουν με σαφές χρονοδιάγραμμα.<br /><br />Η πραγματική επιτυχία δεν θα μετρηθεί από την έκδοση μιας NAVTEX, αλλά από την ολοκλήρωση των ερευνών και την πρόοδο της πόντισης του καλωδίου.<br /><br />Για την Ελλάδα, το διακύβευμα είναι διπλό: ενεργειακό και γεωπολιτικό.<br /><br />Η Αθήνα καλείται να αποδείξει ότι μπορεί να προχωρήσει ένα στρατηγικό ευρωπαϊκό έργο χωρίς να αποδεχθεί τις μονομερείς τουρκικές διεκδικήσεις.<br /><br />Το γαλλικό πλοίο μπορεί να ανοίγει τον δρόμο. Όμως η μεγάλη δοκιμασία του GSI παραμένει η συνέχεια των εργασιών και κυρίως το πέρασμα από τις περιοχές όπου η Άγκυρα αμφισβητεί την ελληνική δικαιοδοσία.</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Ενεργειακός «σεισμός» στην Ανατολική Μεσόγειο: Το γαλλικό «Abeille Marengo» ενεργοποιεί τον GSI. Η Κάσος, η τουρκική απειλή και η κρίσιμη NAVTEX

Σε μια εξαιρετικά κρίσιμη γεωπολιτική συγκυρία, η Αθήνα πραγματοποιεί την πρώτη ουσιαστική κίνηση για την επανεκκίνηση των θαλάσσιων ερευνών...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Δύση: ο Ρούμπιο, το MAGA και οι Δημοκρατικοί.

<br /><img height="98" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2026/10/usa_flag-930x550.png" width="753" /><br /><br />Του Β<b>αγγέλη Χωραφά</b><br />Αν και η ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο εκφωνήθηκε στην Αθήνα με έναν εντυπωσιακό τοπικό συμβολισμό, ο πραγματικός της στόχος, ο βασικός αποδέκτης και ο πολιτικός της σχεδιασμός, κοιτούσαν ξεκάθαρα προς το εσωτερικό ακροατήριο των Ηνωμένων Πολιτειών και το μέλλον του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.<br /><br />Η έννοια της «Δύσης» αποτελεί πλέον το κεντρικό πεδίο μιας βαθιάς ιδεολογικής σύγκρουσης που αναδιαμορφώνει την αμερικανική πολιτική σκηνή. Καθώς το κίνημα MAGA (Make America Great Again) βρίσκεται στο τιμόνι της διακυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, ο τρόπος με τον οποίο οι Ρεπουμπλικάνοι αντιλαμβάνονται τη Δύση καθορίζει την παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα. Την ίδια στιγμή, το Δημοκρατικό Κόμμα επιχειρεί να ανασυνταχθεί, αναζητώντας τη δική του απάντηση στην κρίση του δυτικού κόσμου.<br /><br />Στο κυβερνών κίνημα MAGA, η Δύση ορίζεται από μια υπαρξιακή ανάγκη προστασίας μιας συγκεκριμένης ταυτότητας. Μέσα στο κίνημα συνυπάρχουν τρία διακριτά ρεύματα. Το πρώτο, το Πολιτισμικό/Χριστιανικό, ορίζει τη Δύση με βάση την Ιουδαιοχριστιανική της κληρονομιά και τις παραδοσιακές αξίες. Για τους υποστηρικτές αυτού του ρεύματος-μεταξύ των οποίων ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς-, ο πραγματικός κίνδυνος δεν είναι εξωτερικός, αλλά εσωτερικός: η «woke» ατζέντα, η παράνομη μετανάστευση και η αποδόμηση της εθνικής κυριαρχίας.<br /><br />Το δεύτερο ρεύμα, το Γεωπολιτικό “America First”, με κύριο εκφραστή τον Ντόναλντ Τραμπ, αντιμετωπίζει τη Δύση καθαρά συναλλακτικά. Οι συμμαχίες όπως το ΝΑΤΟ δεν θεωρούνται πλέον «ιερές», αλλά πλέγματα διμερών σχέσεων όπου η Αμερική πρέπει να σταματήσει να επιδοτεί την ασφάλεια των άλλων.<br /><br />Τέλος, το Τεχνο-Λιμπερταριανό ρεύμα της Silicon Valley, με εκφραστές τον Πίτερ Θιλ και τον Έλον Μασκ, βλέπει τη Δύση ως την κοιτίδα της τεχνολογικής πρωτοπορίας και του καπιταλισμού, η οποία όμως πνίγεται από την κρατική γραφειοκρατία της Ουάσιγκτον και των Βρυξελλών. Απορρίπτουν την κλασική φιλελεύθερη δημοκρατία ως παρωχημένη. Πιστεύουν ότι η Δύση θα σωθεί μόνο αν διοικηθεί από μια ελίτ τεχνολογικών επιχειρηματιών που θα διαλύσουν το διοικητικό κράτος.<br /><br />Σε αυτό το κατακερματισμένο τοπίο, η ομιλία του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στην Πνύκα τον Οκτώβριο του 2026 εισήγαγε μια νέα λογική-γέφυρα. Ο Ρούμπιο δεν επέλεξε τη σύγκρουση με τη σκληρή πτέρυγα του κινήματος, αλλά τη θεωρητική σύνθεση των ρευμάτων του MAGA.<br /><br />Χρησιμοποιώντας την αρχαιοελληνική έννοια του «θυμού»-του εσωτερικού σθένους και της φιλοδοξίας-ο Ρούμπιο υποστήριξε ότι η Δύση δεν πρέπει να αυτομαστιγώνεται ούτε να αισθάνεται ενοχή για την ιστορία της. Γεφύρωσε τον ωμό οικονομικό ρεαλισμό του Ντόναλντ Τραμπ με το ιδεολογικό βάθος του πολιτισμικού συντηρητισμού του Βανς. Το μήνυμά του προς τους Ευρωπαίους ήταν μια μορφή «σκληρής αγάπης»: η Αμερική δεν εγκαταλείπει τη Δύση, αλλά απαιτεί από αυτήν να ξυπνήσει από τον λήθαργο, να επαναβιομηχανοποιηθεί και να εξοπλιστεί. Αυτός ο «Δυτικός Εθνικισμός» μετατρέπει το “America First” από έναν απομονωτικό αναχωρητισμό σε ένα ηγεμονικό μανιφέστο για τη σωτηρία του δυτικού πολιτισμού, μέσω της ισχύος.<br /><br />Η τοποθέτηση του Ρούμπιο δεν ήταν διπλωματική, αλλά η εκκίνηση για τη μελλοντική αντιπαράθεση για την ηγεσία του κινήματος και του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος το 2028. Καθώς ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς θεωρείται ο φυσικός κληρονόμος της λαϊκιστικής βάσης του MAGA, εκπροσωπώντας την πιο σκληρή, οικονομικά προστατευτική και επιφυλακτική προς τις ξένες δεσμεύσεις πτέρυγα, ο Ρούμπιο προβάλλει μια εναλλακτική.<br /><br />Το «Θεσμικό MAGA» του Ρούμπιο φιλοδοξεί να συσπειρώσει τόσο τους παραδοσιακούς Ρεπουμπλικάνους της εξωτερικής πολιτικής όσο και τους πιστούς του Τραμπ. Η μάχη για το 2028 μεταξύ Βανς και Ρούμπιο θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό στο ποιος θα πείσει τη βάση για το ποια «Δύση» συμφέρει την Αμερική: μια Αμερική-φρούριο που κοιτάζει αποκλειστικά τα του οίκου της (Βανς) ή μια Αμερική-ηγέτιδα που αναζωογονεί τον δυτικό κόσμο με τους δικούς της όρους ισχύος (Ρούμπιο).<br /><br />Στην αντίπερα όχθη, το Δημοκρατικό Κόμμα προσεγγίζει τη Δύση μέσα από το πρίσμα της διακυβέρνησης. Το κυρίαρχο ρεύμα των Φιλελεύθερων Διεθνιστών (Κλίντον, Ομπάμα, Μπάιντεν κλπ) ταυτίζει τη Δύση με τη «Φιλελεύθερη Διεθνή Τάξη Πραγμάτων». Για αυτούς, η Δύση είναι ένας κανόνας δικαίου, ένα δίκτυο θεσμών (ΟΗΕ, ΝΑΤΟ) που πρέπει να προστατευθεί από τους αυταρχισμούς της Ρωσίας και της Κίνας.<br /><br />Ωστόσο, η Προοδευτική πτέρυγα των Δημοκρατικών (Σάντερς, Οκάσιο-Κορτέζ κλπ) ασκεί έντονη κριτική, βλέποντας την ιστορική Δύση ως πηγή αποικιοκρατικών επιβολών και στρατιωτικών επεμβάσεων, ζητώντας μια στροφή προς την κλιματική δικαιοσύνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Θέλουν μια Δύση που δεν θα επιβάλλεται στρατιωτικά, αλλά θα ηγείται ηθικά.<br /><br />Παράλληλα, οι «Εγκρατείς» Διεθνιστές του κόμματος (Κάθριν Τάι κλπ) συγκλίνουν εν μέρει με το MAGA, αναγνωρίζοντας ότι η άκριτη παγκοσμιοποίηση πλήγωσε τη δυτική μεσαία τάξη και ζητούν μια εξωτερική πολιτική επικεντρωμένη στην εγχώρια παραγωγή. Αντιλαμβάνονται τη Δύση ως μια κοινότητα που πρέπει πρώτα να αυτοθεραπευτεί οικονομικά για να μπορέσει να επιβιώσει.<br /><br />Ένα μέρος του μέλλοντος της Δύσης, θα αποφασιστεί στους διαδρόμους της Ουάσιγκτον. Ενώ οι Δημοκρατικοί αγωνίζονται να διασώσουν τους θεσμούς μιας παγκοσμιοποιημένης τάξης, οι Ρεπουμπλικάνοι, υπό το πρίσμα της διακυβέρνησης τους, επανακαθορίζουν τη Δύση ως μια κοινότητα κυρίαρχων κρατών με κοινές ρίζες. Η εσωτερική σύγκρουση στο MAGA, με τη νέα σύνθεση του Ρούμπιο να προκαλεί την ορθοδοξία του Βανς, θα κρίνει αν η επόμενη ημέρα της Δύσης θα χαρακτηρίζεται από έναν απόλυτο αμερικανικό απομονωτισμό ή από μια επιθετική, πολιτισμική αναγέννηση, αν οι Ρεπουμπλικάνοι καταφέρουν να κερδίσουν τις εκλογές του 2028.<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Δύση: ο Ρούμπιο, το MAGA και οι Δημοκρατικοί.

Του Β αγγέλη Χωραφά Αν και η ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο εκφωνήθηκε στην Αθήνα με έναν εντυπωσιακό τοπικό συμβολισμό, ο πραγματικός της στόχος,...

Διαβάστε την συνέχεια

Το Ισραήλ έστειλε τελεσίγραφο στον Σαντάμ Χαφτάρ να μη φέρει προς κύρωση στην βουλή το παράνομο μνημόνιο με την Τουρκία.

<img height="96" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-10/%CF%87%CE%B1%CF%86%CF%84%CE%B1%CF%81%20%CF%85%CE%B9%CF%8C%CF%82%201.jpg?itok=R-0PHlmG" width="738" /><br /><br />Ισραηλινή μέγγενη στον Χαφτάρ από το Ισραήλ<br /><br />Οι εξελίξεις αυτές έρχονται αμέσως μετά την ανατροπή του επί σειρά ετών προέδρου της λιβυκής Βουλής, Αγκίλα Σάλεχ, και την εκλογή του θεωρούμενου ως «τουρκόφιλου» Αλ-Σαλεχίν Αμπντούλ-Νάμπι, ο οποίος στο παρελθόν είχε διατελέσει πρόεδρος της Επιτροπής Κοινοβουλευτικής Φιλίας Λιβύης-Τουρκίας.<br /><br />Ο Σαντάμ Χαφτάρ βρίσκεται ανάμεσα στις πιέσεις της Άγκυρας και των μυστικών υπηρεσιών του Ισραήλ. Η Τουρκία πιέζει ασφυκτικά απειλώντας ακόμη και με άρση της στήριξης προς την οικογένεια Χαφτάρ υπέρ των αντιπάλων τους στη δυτική Λιβύη, αν καθυστερήσει κι άλλο η επικύρωση.<br /><br /> Το Τελ Αβίβ, έχοντας στο πλευρό του και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ), ξεκαθαρίζει πως η ενεργοποίηση του μνημονίου αποτελεί «κόκκινη γραμμή» για το κράτος του Ισραήλ.<br /><br />Οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις (IDF) και η Μοσάντ παρακολουθούν στενά τον λεγόμενο «λιβυκό διάδρομο», καθώς το μνημόνιο θεωρείται απειλή για την ελεύθερη ναυσιπλοΐα στην Ανατολική Μεσόγειο, τα ενεργειακά σχέδια με την Ελλάδα και την Κύπρο, αλλά και για την ασφάλεια των ισραηλινών εξαγωγών φυσικού αερίου.<br /><br /> Η απομάκρυνση του Αγκίλα Σάλεχ,ο οποίος επί 12 χρόνια αρνούνταν σταθερά να φέρει το σύμφωνο προς ψήφιση λόγω των πιέσεων από την Αθήνα και το Κάιρο, άνοιξε τον δρόμο για να επανέλθει το παράνομο μνημόνιο στο προσκήνιο.<br /><br />Η τουρκική πίεση περιλαμβάνει απειλή απόσυρσης της υποστήριξης προς τον Σαντάμ και την οικογένεια Χαφτάρ αν καθυστερήσει η κύρωση, με πιθανή ανακατεύθυνση αυτής της υποστήριξης προς πολιτικές και στρατιωτικές φατρίες στη δυτική Λιβύη.<br /><br />Παρά την τοποθέτηση της νέας ηγεσίας στο κοινοβούλιο, οι περιφερειακές αντιδράσεις από το Ισραήλ, την Ελλάδα, την Αίγυπτο και την Κύπρο δημιουργούν ένα εξαιρετικά δύσκολο πεδίο ελιγμών για το στρατόπεδο Χαφτάρ.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το Ισραήλ έστειλε τελεσίγραφο στον Σαντάμ Χαφτάρ να μη φέρει προς κύρωση στην βουλή το παράνομο μνημόνιο με την Τουρκία.

Ισραηλινή μέγγενη στον Χαφτάρ από το Ισραήλ Οι εξελίξεις αυτές έρχονται αμέσως μετά την ανατροπή του επί σειρά ετών προέδρου της λιβυκής Βου...

Διαβάστε την συνέχεια

Όχι στη συνέχιση των πολιτικών με ή χωρίς Μητσοτάκη.

<img height="109" src="https://www.anatropinews.gr/wp-content/uploads/2026/10/athina_kentro_kosmos.webp" width="749" /><br /><br />Toυ <b>Χάρη Τσιόκα</b><br />1.Πέρα από τις πρόσκαιρες παροχές και την προσωποποίηση της πολιτικής<br /><br />Η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος επαναφέρει στο προσκήνιο το ερώτημα για το παραγωγικό και κοινωνικό μοντέλο που χρειάζεται η χώρα. Οι εξαγγελίες του Κυριάκου Μητσοτάκη, διατηρούν έναν προσανατολισμό που έχει συνδεθεί με την ενίσχυση των ανισοτήτων, τη συρρίκνωση της εγχώριας παραγωγικής βάσης και τον περιορισμό του αναπτυξιακού ρόλου του κράτους.<br /><br />Οι πρόσκαιρες παροχές μπορούν να προσφέρουν ανακούφιση, δεν αντιμετωπίζουν όμως τις βαθύτερες αιτίες της ακρίβειας, του αποκλεισμού παραγωγικών επιχειρήσεων από χρηματοδότηση και τεχνολογίες, της περιφερειακής ερήμωσης και της δημογραφικής συρρίκνωσης.<br /><br />Το ζητούμενο, επομένως, δεν είναι απλώς η εναλλαγή πολιτικών προσώπων ή η απόδοση της κοινωνικής δυσαρέσκειας αποκλειστικά στον πρωθυπουργό. Είναι η αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης, με διαφορετικές προτεραιότητες.<br /><br />2. Συνεργασίες με κοινό προγραμματικό προσανατολισμό<br /><br />Τα κόμματα του προοδευτικού χώρου έχουν ευθύνη να διαμορφώσουν τις προϋποθέσεις για μια εναλλακτική πλειοψηφία διακυβέρνησης σ αυτές τις εκλογές. Η επιδίωξη της εκλογικής πρωτιάς και η μεταξύ τους ανταγωνιστικότητα δεν πρέπει να αποκλείουν τις συνεργασίες, όταν ο στόχος είναι μια ουσιαστική πολιτική αλλαγή.<br /><br />Οι διμέτωπες αντιπαραθέσεις και οι κομματικές περιχαρακώσεις οδηγούν στο να ενισχύσουν την απογοήτευση και την αποχή, αφήνοντας αναπάντητο το βασικό ερώτημα των πολιτών: ποια πολιτική πλειοψηφία μπορεί να δώσει συγκεκριμένες λύσεις στα προβλήματά τους;<br /><br />Ασφαλώς και για τον σχηματισμό προοδευτικής διάκυβέρνησης χρειάζονται προγραμματικές συγκλίσεις, κοινές δεσμεύσεις και ένα συνεκτικό σχέδιο για την οικονομία και την κοινωνία.<br /><br />3. Ένα εναλλακτικό σχέδιο παραγωγικής και κοινωνικής ανασυγκρότησης<br /><br />Η προοδευτική πρόταση οφείλει να στοχεύει στην αλλαγή πολιτικής. Προτεραιότητα γίνεται η ισότιμη πρόσβαση των παραγωγικών επιχειρήσεων, των επαγγελματιών και των νέων σε χρηματοδοτικά εργαλεία, επενδυτικά προγράμματα και νέες τεχνολογίες. Η παραγωγική ανασυγκρότηση δεν μπορεί να αφορά αποκλειστικά τα μεγάλα οικονομικά σχήματα.<br /><br />Απαιτούνται, παράλληλα, αποκέντρωση πόρων και αρμοδιοτήτων στις περιφέρειες, ενίσχυση του πρωτογενούς τομέα, μείωση του κόστους παραγωγής και κίνητρα για την ένταξη των νέων στην παραγωγική δραστηριότητα. Η αντιμετώπιση της περιφερειακής εγκατάλειψης και του δημογραφικού προβλήματος πρέπει να αποτελέσει κεντρικό στόχο.<br /><br />Στην αγορά εργασίας, η επέκταση της επισφάλειας επιβάλλει σύγχρονους κανόνες, ενίσχυση των συλλογικών συμβάσεων και προστασία των εργαζομένων, συμπεριλαμβανομένων όσων απασχολούνται με τηλεργασία. Αντίστοιχα, η δημοσιονομική πολιτική χρειάζεται να ενισχύει σταθερά την παραγωγή και την απασχόληση, αντί να περιορίζεται σε εφάπαξ παροχές.<br /><br />Καθοριστικός είναι και ο ρόλος του κράτους: να εγγυάται τον υγιή ανταγωνισμό και την διασφάλιση του δημόσιου χαρακτήρα των κοινών αγαθών με ισότιμη πρόσβαση στην υγεία, την παιδεία, την κοινωνική ασφάλιση, τα δίκτυα κτλ.<br /><br />4. Η πολιτική ξανά εργαλείο επίλυσης των κοινωνικών αναγκών<br /><br />Η αυξανόμενη αποχή και η ψήφος διαμαρτυρίας αναδεικνύουν την ανάγκη να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών στην πολιτική. Όταν οι κοινωνικές ανάγκες δεν μετατρέπονται σε συγκεκριμένες προτάσεις, η πολιτική κινδυνεύει να περιοριστεί στην επικοινωνιακή διαχείριση και στην αντιπαράθεση για την κομματική κατάταξη.<br /><br />Έχουμε μπει σε μια νέα εποχή με σύνθετες κοινωνικές διαστρωματωσεις που ζητούν έκφραση για την επίλυση των προβλημάτων.<br /><br />Όλες οι σύγχρονες καταγραφές δείχνουν ότι κανένα κόμμα δεν μπορέσει μόνο του να σχηματίσει πλειοψηφία. Και το ευρωπαϊκό μοντέλο των συνεργασιών θα χτυπήσει και την πόρτα της Ελλάδος σ αυτές τις εκλογές.<br /><br />Πολύ περισσότερο γίνεται προφανές ότι για να υπάρξει αλλαγή του κοινωνικού και παραγωγικού μοντέλου με πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική απαιτείται διακυβέρνηση με άθροισμα εκλογικών ποσοστών που θα ξεπερνούν τις περιχαρακώσεις του 30%. Και γι αυτό το λόγο γίνονται χρήσιμες πολιτικές δυνάμεις που θα διεκδικήσουν την ενισχυμένη εκλογική τους δύναμη στο να κρατήσουν ανοιχτή τη πόρτα της προοδευτικής διακυβέρνησης με προγραμματική ενότητα σ αυτές τις εκλογές.<br /><br />Ήδη τα συστημικά κέντρα λαμβάνοντας υπ όψιν την διογκούμενη κοινωνική δυσαρέσκεια προετοιμάζουν και τα σενάρια εκτόνωσης μέσω των εκλογών με εναλλαγή του προσώπου του πρωθυπουργού χωρίς να απομακρύνουν την ΝΔ από την κυβέρνηση. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ενθαρρύνουν τον Σαμαρά σ αυτή τη κατεύθυνση.<br /><br />Γι αυτό ακριβώς η συμμετοχή του πολίτη στις εκλογές θα κριθεί από την ελπίδα ότι μπορεί να διαμορφωθεί προοδευτική διακυβέρνηση .<br /><br />Γι’ αυτό ακριβώς διδάσκει το παράδειγμα των εκλογών του ’90 που είχε προκηρύξει ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Θυμίζω πως παρά την παραπομπή του στο ειδικό δικαστήριο(ΝΔ-Συνασπισμός) εκείνη την εποχή, ο Ανδρέας Παπανδρέου και η τότε ηγεσία του Συνασπισμού συμφώνησαν στις 5 τότε μονοεδρικές χωρίς να ακυρώνουν την πολιτικό οργανωτική τους αυτονομία τους εκλογική στόχευση. Προέταξαν την κοινωνική ανάγκη να μη καταστεί αυτοδύναμη η ΝΔ και το πέτυχαν με αποτέλεσμα να ξεκινήσει η διεργασία για την πολιτική της ήττα.<br /><br />Ασφαλώς και τα γεγονότα δεν αντιγράφονται όμως διδάσκουν. Ιδιαίτερα στην εποχή μας που οι μονοεδρικές είναι πλέον των 9 και οι τριεδρικές των 3.<br /><br />Ειναι η ώρα η πολιτική να ξαναγίνει εργαλείο στα χέρια της κοινωνίας και η συμβολή των κομμάτων να κριθεί από τις προγραμματικές προτάσεις και την δυνατότητα τους να διεκδικήσουν εκλογική δύναμη για να επιβάλλουν τον δρόμο ΜΟΝΟ της προοδευτικής διακυβέρνησης στις εκλογικές αναμετρήσεις που ακολουθούν.<br /><br />Η χώρα δεν αντέχει νέα τετραετία με κυβερνήσεις της ΝΔ με ή χωρίς τον κ. Μητσοτάκη<br /><br />Όπως υπογράμμιζε ο Ανδρέας Παπανδρέου, «στην πολιτική δεν υπάρχει χάσμα γενεών αλλά χάσμα ιδεών». Και αυτό πρέπει να αναμετρηθεί στις εκλογές.<div><br /></div><div><a href="https://www.anatropinews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Όχι στη συνέχιση των πολιτικών με ή χωρίς Μητσοτάκη.

Toυ Χάρη Τσιόκα 1.Πέρα από τις πρόσκαιρες παροχές και την προσωποποίηση της πολιτικής Η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος επαναφέρει στο προ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τραμπ: Η «μητέρα όλων των βομβών» στο τραπέζι για το Ιράν. Κλιμάκωση ή έξοδος από τον πόλεμο;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.enikos.gr/wp-content/uploads/2026/10/moab-bomb-AP.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1409" data-original-width="2000" height="113" src="https://www.enikos.gr/wp-content/uploads/2026/10/moab-bomb-AP.jpg" width="751" /></a></div><div><br /></div><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Το CNN αποκαλύπτει σχέδια πιθανής χρήσης της MOAB κατά ιρανικών στόχων, εφόσον δοθεί προεδρική εντολή. Οι επιφυλάξεις για την αποτελεσματικότητά της, η πίεση των ενδιάμεσων εκλογών και το ερώτημα που παραμένει: ποια στρατηγική μπορεί να τερματίσει τη σύγκρουση;<br /><br />Νέα σενάρια στρατιωτικής κλιμάκωσης απέναντι στο Ιράν εξετάζονται στην Ουάσιγκτον, με την πιθανή χρήση της λεγόμενης «μητέρας όλων των βομβών» να περιλαμβάνεται στις επιλογές που έχουν επεξεργαστεί οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις.<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες του CNN, τις οποίες αποδίδει σε Αμερικανούς αξιωματούχους με γνώση του σχεδιασμού, τα σχέδια αφορούν ενδεχόμενα πλήγματα σε ενεργειακές υποδομές και πυρηνικές εγκαταστάσεις, εάν ο Ντόναλντ Τραμπ διατάξει επανέναρξη των πολεμικών επιχειρήσεων.<br /><br />Δεν έχει ανακοινωθεί απόφαση χρήσης του όπλου. Η αποκάλυψη αφορά στρατιωτικές επιλογές που εξετάζονται, ενώ παραμένουν αμφιβολίες ακόμη και στο εσωτερικό της αμερικανικής διοίκησης για το αποτέλεσμα που θα μπορούσαν να επιφέρουν.<div><br />Η ισχύς του πλήγματος και το στρατηγικό ερώτημα<br /><br />Η πιθανή χρήση της GBU-43/B Massive Ordnance Air Blast — MOAB θα σηματοδοτούσε σημαντική κλιμάκωση στη σύγκρουση.<br /><br />Το κρίσιμο ζήτημα, ωστόσο, είναι τι θα επιτύγχανε μια τέτοια επίθεση. Όπως προκύπτει από το ρεπορτάζ, πηγές που γνωρίζουν τις στρατιωτικές συζητήσεις αμφισβητούν κατά πόσο το όπλο μπορεί να υπηρετήσει τους δηλωμένους στόχους του Τραμπ ή να μεταβάλει αποφασιστικά την πορεία του πολέμου.<br /><br />Η αμερικανική ηγεσία βρίσκεται έτσι αντιμέτωπη με ένα δύσκολο δίλημμα: μια ισχυρότερη επίθεση μπορεί να αυξήσει την καταστροφή και την πολιτική πίεση στην Τεχεράνη, χωρίς να εξασφαλίσει συμφωνία ή τερματισμό της σύγκρουσης.<br /><br />Η δυνατότητα πρόκλησης μεγαλύτερης ζημιάς δεν απαντά από μόνη της στο ερώτημα της εξόδου από τον πόλεμο.</div><div><br />MOAB και βόμβα διάτρησης: Διαφορετικά όπλα<br /><br />Η ονομασία «μητέρα όλων των βομβών» δημιουργεί συχνά σύγχυση γύρω από τις δυνατότητες της MOAB.<br /><br />Πρόκειται για συμβατικό, μη πυρηνικό όπλο μεγάλης εκρηκτικής ισχύος, το οποίο εκρήγνυται πάνω από το έδαφος και προκαλεί ισχυρό ωστικό κύμα σε ευρεία περιοχή.<br /><br />Η GBU-57 Massive Ordnance Penetrator — MOP, αντίθετα, έχει σχεδιαστεί για την προσβολή ισχυρά προστατευμένων υπόγειων εγκαταστάσεων.<br /><br />Η διάκριση αποκτά ιδιαίτερη σημασία όταν η συζήτηση αφορά πυρηνικές υποδομές σε μεγάλο βάθος. Η MOAB δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως όπλο με αυτονόητη ικανότητα καταστροφής κάθε υπόγειου στόχου.<br /><br />Στο ρεπορτάζ του CNN καταγράφονται ακριβώς τέτοιες επιφυλάξεις για εγκαταστάσεις που προστατεύονται από μεγάλα στρώματα πετρώματος. </div><div><br />Το σενάριο μιας επίθεσης πριν από την αποχώρηση<br /><br />Μία από τις πλέον ενδιαφέρουσες πληροφορίες του CNN αφορά τη συζήτηση για πρόσθετα πλήγματα πριν από πιθανή μείωση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στην περιοχή.<br /><br />Κατά τις πηγές του δικτύου, εξετάζονται επιλογές που θα μπορούσαν να επιτρέψουν στον Τραμπ να παρουσιάσει ένα ισχυρό τελικό πλήγμα ως επιτυχία και στη συνέχεια να κινηθεί προς την αποδέσμευση δυνάμεων.<br /><br />Αυτή η προσέγγιση περιέχει σοβαρή αβεβαιότητα. Μια επίθεση που προορίζεται να λειτουργήσει ως τελευταίο κεφάλαιο μπορεί να προκαλέσει αντίποινα και να δημιουργήσει ανάγκη για νέες επιχειρήσεις.<br /><br />Η ανάλυση του σεναρίου οδηγεί επομένως σε ένα βασικό ερώτημα: θα μπορεί η Ουάσιγκτον να ελέγξει την αλληλουχία των αντιδράσεων μετά το πλήγμα;</div><div><br />Οι ενδιάμεσες εκλογές αυξάνουν την πίεση<br /><br />Το πολιτικό ημερολόγιο επιβαρύνει τη διαχείριση της σύγκρουσης.<br /><br />Ο Τραμπ βρίσκεται υπό πίεση να τερματίσει έναν πόλεμο που, σύμφωνα με το CNN, προκαλεί έντονη δυσαρέσκεια στις ΗΠΑ, ενώ οι Ρεπουμπλικάνοι προετοιμάζονται για τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου.<br /><br />Έπειτα από περισσότερους από έξι μήνες αμερικανικών βομβαρδισμών, το δίκτυο περιγράφει περιορισμένες ενδείξεις προσέγγισης μιας λύσης μέσω διαπραγματεύσεων.<br /><br />Η εκλογική πίεση ενισχύει την ανάγκη του Λευκού Οίκου να παρουσιάσει αποτέλεσμα. Ταυτόχρονα, καθιστά πολιτικά δυσκολότερη μια αποχώρηση που θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως υποχώρηση.<br /><br />Ανάμεσα στη συνέχιση ενός αντιδημοφιλούς πολέμου και στην αποχώρηση χωρίς σαφή συμφωνία, η αναζήτηση ενός εντυπωσιακού πλήγματος αποκτά ιδιαίτερο πολιτικό βάρος.</div><div><br />Η επίσημη απάντηση της Ουάσιγκτον<br /><br />Ερωτηθείς από το CNN, αξιωματούχος του Λευκού Οίκου απέφυγε να σχολιάσει ευαίσθητους στρατιωτικούς σχεδιασμούς και επανέλαβε ότι ο πρόεδρος διατηρεί όλες τις επιλογές διαθέσιμες για να αποτρέψει την απόκτηση πυρηνικού όπλου από το Ιράν.<br /><br />Από την πλευρά του, το Πεντάγωνο παρέπεμψε στην προετοιμασία διαφορετικών επιχειρησιακών σεναρίων.<br /><br />Οι απαντήσεις αυτές δεν επιβεβαιώνουν εντολή επίθεσης. Δείχνουν ότι η αμερικανική διοίκηση αποφεύγει να δεσμευθεί δημοσίως για τα επόμενα βήματά της.</div><div><br />Το ενεργειακό κόστος μιας νέας κλιμάκωσης<br /><br />Η αναφορά σε ενεργειακές υποδομές προσδίδει στο σενάριο ευρύτερη γεωοικονομική σημασία.<br /><br />Μια νέα επίθεση θα μπορούσε να ενισχύσει την αβεβαιότητα για την παραγωγή, τις μεταφορές και την ασφάλεια των ενεργειακών διαδρομών της περιοχής. Το μέγεθος της επίδρασης θα εξαρτιόταν από τους στόχους, την έκταση των ζημιών και την αντίδραση του Ιράν.<br /><br />Για την Ευρώπη και την Ελλάδα, ο κίνδυνος συνδέεται με νέες πιέσεις στο κόστος εισαγωγών και μεταφορών, σε μια περίοδο κατά την οποία κυβερνήσεις και επιχειρήσεις αναζητούν τρόπους συγκράτησης των τιμών.<br /><br />Η πραγματική δοκιμασία για την Ουάσιγκτον παραμένει η σύνδεση των στρατιωτικών επιλογών με έναν εφαρμόσιμο πολιτικό στόχο. Το ισχυρότερο διαθέσιμο πλήγμα έχει στρατηγική αξία μόνο εφόσον η επόμενη ημέρα οδηγεί εκεί όπου επιδιώκει η αμερικανική ηγεσία.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τραμπ: Η «μητέρα όλων των βομβών» στο τραπέζι για το Ιράν. Κλιμάκωση ή έξοδος από τον πόλεμο;

Βασιλης Διαμαντακος  Το CNN αποκαλύπτει σχέδια πιθανής χρήσης της MOAB κατά ιρανικών στόχων, εφόσον δοθεί προεδρική εντολή. Οι επιφυλάξεις γ...

Διαβάστε την συνέχεια

Από την Ουάσινγκτον μέχρι την Άγκυρα αυξάνονται οι πιέσεις για απομάκρυνση του Τομ Μπάρακ.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/09/Untitled-design-5-2.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1080" data-original-width="1920" height="102" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/09/Untitled-design-5-2.jpg" width="748" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ερωτήματα για σύγκρουση συμφερόντων και υπερβολική προώθηση των επιδιώξεων του Ερντογάν</span></h3><b>Γιάννης Παναγιωτακόπουλος</b><br />Ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία και ειδικός απεσταλμένος του Ντόναλντ Τραμπ για τη Συρία και το Ιράκ, Τομ Μπάρακ, βρίσκεται στο επίκεντρο έντονης συζήτησης. Σύμφωνα με δημοσίευμα του Reuters, διατηρούσε οικονομικούς δεσμούς με εταιρεία που συμμετέχει σε σχέδιο κατασκευής πετρελαιαγωγού αξίας 15 δισεκατομμυρίων δολαρίων, ο οποίος θα συνδέει το Ιράκ με τη Συρία παρακάμπτοντας τα Στενά του Ορμούζ.<br /><br />Την ίδια ώρα, η τουρκική αντιπολίτευση αμφισβητεί τον τρόπο με τον οποίο ασκεί τα καθήκοντά του, ενώ ο αμερικανικός αναλυτής Μάικλ Ρούμπιν, τον επικρίνει για την πολιτική του έναντι της Άγκυρας.<div><br />Τι αναφέρει το Reuters για τον πετρελαιαγωγό<br /><br />Το Reuters, επικαλούμενο τρεις πηγές, αναφέρει ότι ο Μπάρακ υποστήριξε τη συμμετοχή στο έργο εταιρείας που διευθύνει επιχειρηματικός του εταίρος. Το γεγονός εγείρει ερωτήματα για πιθανή παραβίαση των ομοσπονδιακών κανόνων δεοντολογίας των ΗΠΑ.<br /><br />Τον Ιούλιο, το Ιράκ και η Συρία υπέγραψαν μνημόνια κατανόησης με κοινοπραξία εταιρειών για την εκπόνηση τεχνικών και οικονομικών μελετών σχετικά με την αποκατάσταση του πετρελαιαγωγού. Στην κοινοπραξία συμμετέχουν ο επενδυτικός όμιλος TI Capital, με έδρα την Καλιφόρνια, η αμερικανική Chevron και η καταριανή UCC Holding.</div><div><br />Ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων και γεωπολιτική σημασία<br /><br />Το δημοσίευμα επισημαίνει ότι η υποστήριξη του Μπάρακ προς εταιρεία που συνδέεται με επιχειρηματικό του εταίρο δημιουργεί ζήτημα πιθανής σύγκρουσης συμφερόντων, λόγω της διπλωματικής του ιδιότητας. Το σχέδιο έχει και ιδιαίτερη γεωπολιτική βαρύτητα, αφού αποσκοπεί στη δημιουργία εναλλακτικής διαδρομής μεταφοράς πετρελαίου χωρίς διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ, έναν από τους σημαντικότερους ενεργειακούς διαύλους παγκοσμίως.<br /><br />Οι αντιδράσεις της τουρκικής αντιπολίτευσης<br /><br />Στην Τουρκία, στελέχη της αντιπολίτευσης αμφισβητούν ανοιχτά τη διπλωματική δραστηριότητα του Αμερικανού πρέσβη. Στο επίκεντρο της κριτικής βρίσκονται οι συναντήσεις του με υπουργούς Εξωτερικών άλλων χωρών στην Κωνσταντινούπολη, αλλά και η επιλογή του να διαμένει εκτός Άγκυρας.<br /><br />Ο Ναμίκ Ταν, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής του κόμματος Γενί Παρτί, κατηγορεί τον Μπάρακ ότι υπερβαίνει τον θεσμικό του ρόλο και ζητά από την τουρκική κυβέρνηση να τον καλέσει για εξηγήσεις. Υποστηρίζει επίσης ότι ο πρέσβης δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στην περιφερειακή πολιτική του Τραμπ παρά στις υποχρεώσεις του απέναντι στην Τουρκία. Εκφράζοντας την ενόχλησή του για το γεγονός ότι ο Μπάρακ έχει επαφές με αξιωματούχους τρίτων χωρών σε τουρκικό έδαφος, ο Ταν διατύπωσε το ερώτημα προς την κυβέρνηση:<br /><br />«Θα καλέσετε στο υπουργείο Εξωτερικών για εξηγήσεις αυτόν τον άνθρωπο, ο οποίος δεν διαμένει στην πρωτεύουσα της Τουρκίας, δίνει προτεραιότητα στην οργάνωση των σχέσεων του Τραμπ με άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής αντί των καθηκόντων της πρεσβείας του, επιλέγει κατά το δοκούν το ιδανικό καθεστώς για την Τουρκία και τώρα δεν διστάζει να υποδέχεται υπουργούς Εξωτερικών άλλων κρατών στο δικό μας έδαφος;».</div><div><br />Αιχμές και κατά του Τραμπ<br /><br />Μιλώντας στην αντιπολιτευόμενη εφημερίδα Τζουμχουριέτ, ο Ταν επέκτεινε την κριτική του στον τρόπο με τον οποίο ο Αμερικανός πρόεδρος επιλέγει τους πρέσβεις του:<br /><br />«Μας αναγκάζουν να ανεχόμαστε μια διπλωματική ντροπή χωρίς προηγούμενο στην ιστορία μας. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, διορίζει πρέσβεις σε πολλές χώρες με τις οποίες διατηρεί στενές σχέσεις, ανθρώπους που αγνοούν τους κανόνες, το πρωτόκολλο και τη διπλωματική αβροφροσύνη».<br /><br />Οι αιτιάσεις αυτές αποτελούν προς το παρόν δημόσιες καταγγελίες της αντιπολίτευσης και δεν τεκμηριώνουν από μόνες τους παραβίαση διπλωματικών κανόνων από τον Μπάρακ.<br /><br />Η κριτική από την Ουάσινγκτον<br /><br />Σε άρθρο γνώμης στη Washington Examiner, με ημερομηνία 13 Οκτωβρίου 2026, ο Μάικλ Ρούμπιν υποστηρίζει ότι ο Μπάρακ θα κατεδαφίσει την κληρονομιά του Τραμπ. Κατά τον Ρούμπιν, ο πρέσβης έχει σχεδόν μόνος του αναδιαμορφώσει την πολιτική των ΗΠΑ έναντι της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής υπέρ της Τουρκίας, κάτι που αναγνωρίζουν ακόμη και οι επικριτές του. Ο αναλυτής σημειώνει ότι ο Τραμπ έχει περιορίσει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ υπέρ επιλεγμένων πολιτικών διορισμών και απεσταλμένων, πολλοί από τους οποίους είναι μακροχρόνιοι φίλοι και επιχειρηματικοί συνεργάτες του. Αυτό, όπως γράφει, δεν είναι απαραίτητα κακό.<br /><br />Ο Ρούμπιν αναφέρει ότι ο Μπάρακ υπήρξε ηγετική φωνή υπέρ της πώλησης του μαχητικού F-35 στην Τουρκία και της άρσης των κυρώσεων για την αγορά του ρωσικού συστήματος αεράμυνας S-400. Κατά την άποψή του, ο πρέσβης υποβαθμίζει την εθνοκάθαρση της Τουρκίας στη Συρία και την παραβίαση της ελληνικής κυριαρχίας.<br /><br />Σημειώνει επίσης ότι επικριτές στην Τουρκία και στις ΗΠΑ ισχυρίζονται πως ο Μπάρακ χρησιμοποίησε τη θέση του για να πλουτίσει. Όπως και να έχει, εκτιμά ότι η σύγχυση γύρω από τη γένεση της πολιτικής αυτής θυμίζει τις χειρότερες πτυχές της θητείας της Χίλαρι Κλίντον στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, όταν ξένοι αξιωματούχοι πίστευαν ότι η πρόσβαση απαιτούσε δωρεές στο Ίδρυμα Κλίντον. Τα ερωτήματα αυτά, γράφει, διαβρώνουν την αξιοπιστία των ΗΠΑ διεθνώς.<br /><br />Η αντιπαραβολή με την πολιτική Ομπάμα<br /><br />Ο Ρούμπιν δέχεται ότι ο Μπάρακ μπορεί να πιστεύει ειλικρινά ότι η Ουάσινγκτον πρέπει να στηριχθεί στην Άγκυρα για την προάσπιση των συμφερόντων ασφαλείας των ΗΠΑ στην περιοχή. Το πρόβλημα, κατά τον ίδιο, είναι ότι η Τουρκία στηρίζει σήμερα ορισμένες από τις χειρότερες σουνιτικές τρομοκρατικές οργανώσεις, από τη Γάζα έως τη Λιβύη. Ο πρέσβης φαίνεται να πιστεύει ότι μια περιφερειακή ισορροπία μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ μπορεί να φέρει αρκετή σταθερότητα ώστε οι ΗΠΑ να αποχωρήσουν από την περιοχή.<br /><br />Ο αναλυτής παραλληλίζει τη λογική αυτή με τη θεωρία του Μπαράκ Ομπάμα, ότι η ειρήνη απαιτούσε ισορροπία μεταξύ Ισραήλ και Ιράν, πάνω στην οποία στηρίχθηκε η πυρηνική συμφωνία του 2015. Κατά τον Ρούμπιν, η άρση των κυρώσεων επέτρεψε στους Φρουρούς της Επανάστασης να ξαναγεμίσουν τα ταμεία τους και να τροφοδοτήσουν τον πόλεμο δι’ αντιπροσώπων και τα προγράμματα πυραύλων και drones, με αποτέλεσμα η περιοχή να γνωρίσει μέσα σε μια δεκαετία έναν μεγάλο πόλεμο.<br /><br />Εκτιμά ότι η προσπάθεια να καταστεί η Τουρκία η μόνη δύναμη που μπορεί να εξισορροπήσει το Ισραήλ θα ακολουθήσει την ίδια πορεία, καθώς, όπως υποστηρίζει, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι ιδεολόγος αφοσιωμένος στην ανάπτυξη της στρατιωτικής βιομηχανίας και της πυρηνικής ενέργειας της χώρας του και στην καταστροφή του Ισραήλ, όπως ο εκλιπών ανώτατος ηγέτης του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ.<br /><br />Ο Ρούμπιν καταλήγει ότι οι κινήσεις του Μπάρακ, οι προσπάθειες να βοηθήσει την Τουρκία να παρακάμψει τις κυρώσεις και η μονοδιάστατη προώθηση των αυτοκρατορικών φιλοδοξιών της Άγκυρας έχουν την προφανή στήριξη του Τραμπ και θα επισκιάσουν την περιφερειακή κληρονομιά του. Σύμφωνα με τον ίδιο, σε μια δεκαετία οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής θα βρουν τις ρίζες των μελλοντικών συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή στις πολιτικές που προωθεί ο Μπάρακ εξ ονόματος του προέδρου.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Από την Ουάσινγκτον μέχρι την Άγκυρα αυξάνονται οι πιέσεις για απομάκρυνση του Τομ Μπάρακ.

Ερωτήματα για σύγκρουση συμφερόντων και υπερβολική προώθηση των επιδιώξεων του Ερντογάν Γιάννης Παναγιωτακόπουλος Ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Του...

Διαβάστε την συνέχεια

Jerusalem Post: Γιατί η Αίγυπτος δεν θα ενταχθεί στη Συμφωνία της Μέκκας.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/10/Untitled-design-2-2.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1080" data-original-width="1920" height="113" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/10/Untitled-design-2-2.jpg" width="745" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ο Τζόναθαν Χέσεν αναλύει τους λόγους που δείχνουν ότι δεν υπάρχει πραγματική πρόθεση από το Κάιρο</span></h3><b>Γιάννης Παναγιωτακόπουλος</b><br />Η Αίγυπτος δεν έχει καμία πραγματική πρόθεση να ενταχθεί στη Συμφωνία Κοινής Άμυνας της Μέκκας, ενώ η προσφορά του να στείλει υποστήριξη στο Ριάντ, αν και σημαντική, έχει συμβολικό χαρακτήρα και είναι απίθανο να ενεργοποιηθεί στην πράξη. Αυτό εκτιμά ο Τζόναθαν Χέσεν, ανώτερος συνεργάτης στο Ινστιτούτο Στρατηγικής και Ασφάλειας της Ιερουσαλήμ (JISS), σε δηλώσεις του στην εφημερίδα The Jerusalem Post την Τετάρτη (14/10).<div><br />Η δήλωση Αμπντελάτι στο περιθώριο του ΔΝΤ<br /><br />Τα σχόλια του Χέσεν ακολούθησαν τη συνέντευξη του Αιγύπτιου υπουργού Εξωτερικών, Μπαντρ Αμπντελάτι, στο Bloomberg, στο περιθώριο της ετήσιας συνόδου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Ο Αμπντελάτι ανέφερε ότι η Αίγυπτος εξετάζει το ενδεχόμενο ένταξης στο σύμφωνο και είναι πρόθυμη να παράσχει οποιαδήποτε στήριξη ζητήσει το Ριάντ στον συνεχιζόμενο πόλεμο εναντίον των Χούθι.<br /><br />«Ό,τι και αν μας ζητήσουν οι Σαουδάραβες, φυσικά και θα απαντήσουμε», είπε ο Αμπντελάτι. «Χωρίς καμία επιφύλαξη, παρέχουμε κάθε είδους υποστήριξη».</div><div><br />Η τριμερής στο Κάιρο και το τουρκικό αφήγημα<br /><br />Ο Χέσεν επισήμανε ότι την ίδια ημέρα που το Κάιρο δήλωσε πως εξετάζει το σύμφωνο, οι υπουργοί Άμυνας της Κύπρου και της Ελλάδας πραγματοποίησαν τριμερή συνάντηση στην αιγυπτιακή πρωτεύουσα με τον Αιγύπτιο ομόλογό τους. Κατά την εκτίμησή του, αυτό «δεν αποτελεί απαραίτητα καλό οιωνό για την τουρκική αφήγηση ότι η Αίγυπτος θα ενταχθεί σύντομα».</div><div><br />Η εμμονή κάθε μέλους με έναν αντίπαλο<br /><br />Πέρα από τον τρόπο με τον οποίο το Κάιρο διαχειρίζεται τη σύγκρουση ανάμεσα στην Κύπρο και την τουρκική κατοχή, ο Χέσεν τόνισε ότι κάθε μέλος της Συμφωνίας της Μέκκας έχει μια δύναμη που αποτελεί εμμονή και που ώθησε την ένταξή του. Για τη Σαουδική Αραβία αυτή είναι οι Χούθι, για το Πακιστάν η Ινδία και το Ιράν, και για την Τουρκία το Ισραήλ.<br /><br />Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, ο αναπληρωτής πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών του Πακιστάν Μοχάμεντ Ισάκ Νταρ και ο Σαουδάραβας υπουργός Εξωτερικών, πρίγκιπας Φαϊζάλ μπιν Φαρχάν Αλ Σαούντ, είχαν συναντηθεί στο Ριάντ στις 5 Οκτωβρίου 2026 στο πλαίσιο του αμυντικού συμφώνου της Μέκκας.</div><div><br />Το εμπόδιο της συνθήκης ειρήνης με το Ισραήλ<br /><br />Το Άρθρο 6 της Συνθήκης Ειρήνης Αιγύπτου-Ισραήλ του 1979 υποχρεώνει το Κάιρο να τηρεί τους όρους της ειρήνης άνευ όρων, ανεξάρτητα από εξωτερικές πολιτικές πιέσεις ή συνθήκες, και του απαγορεύει να υπογράφει μελλοντικές διεθνείς συμφωνίες που έρχονται σε αντίθεση ή υπονομεύουν τη συνθήκη.<br /><br />Σύμφωνα με τη Συμφωνία της Μέκκας, μια επίθεση σε μία χώρα θεωρείται επίθεση σε όλες, κάτι που θα μπορούσε να δημιουργήσει μελλοντικές επιπλοκές, δεδομένης της κατάστασης στις σχέσεις Άγκυρας-Ιερουσαλήμ. Τη διάσταση αυτή αναλύει ο ανώτερος ερευνητής του Ινστιτούτου Μελετών Εθνικής Ασφάλειας, Οφίρ Βίντερ.<br /><br />Στρατηγική αυτονομία και όχι νέα συμμαχία<br /><br />«Πρόκειται για στρατηγική αυτονομία. Αφενός, πρόκειται για αντιστάθμιση έναντι της αρχιτεκτονικής ασφαλείας που εδρεύει στις ΗΠΑ για την περιοχή. Το πιο σημαντικό, πρόκειται για μια ολοκληρωμένη στρατιωτικοβιομηχανική βάση που μπορεί να αντιμετωπίσει τις ελλείψεις στην ικανότητα της Δύσης να ενισχύσει την υποστήριξη προς αυτές τις χώρες, ιδίως τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία», δήλωσε ο Χέσεν.<br /><br />«Δεν νομίζω ότι θα δούμε να αναδύεται μια σημαντική συμμαχία μεταξύ Τουρκίας και Σαουδικής Αραβίας . Πιστεύω ότι πρόκειται για μια μορφή ευθυγράμμισης που στοχεύει στην αποτροπή, χωρίς πραγματική πρόθεση εφαρμογής μακροπρόθεσμων στρατηγικών στόχων που θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν την ανάπτυξη ολόκληρων στρατιωτικών μεραρχιών στο Βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας. Απλώς δεν βλέπω να συμβαίνει αυτό», συμπλήρωσε.</div><div><br />Οι εσωτερικές προκλήσεις της Αιγύπτου<br /><br />Αν και δέχθηκε ότι τέτοιες περιφερειακές συμμαχίες θα μπορούσαν να υλοποιηθούν στο απώτερο μέλλον, ο Χέσεν υποστήριξε ότι η Αίγυπτος είναι πολύ απασχολημένη με άλλες προκλήσεις για να επικεντρωθεί στη στήριξη του Ριάντ.<br /><br />«Δεν θα δούμε μια αναπαράσταση των δεκαετιών του 1950 και του 1960, όταν η Αίγυπτος ενώθηκε με τη Σαουδική Αραβία στον πόλεμο στην Υεμένη. Αυτή είναι μια νέα πραγματικότητα στην οποία η Αίγυπτος βλέπει μια ολόκληρη σειρά από προκλήσεις γύρω της», είπε, επισημαίνοντας τα ζητήματα που θέτουν οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι, οι φυλετικές εντάσεις και οι διαφωνίες με την Αιθιοπία για το Μεγάλο Φράγμα της Αιθιοπικής Αναγέννησης, που κατασκευάστηκε στον Γαλάζιο Νείλο και ενδεχομένως απειλεί την παροχή νερού.<br /><br />Με το Σουδάν, που μαστίζεται από συγκρούσεις, να συνορεύει με την Αίγυπτο, ο Χέσεν υποστήριξε ότι το Κάιρο είναι επίσης υπερβολικά φορτωμένο για να αναλάβει οποιαδήποτε δέσμευση που θα απαιτούσε την αποστολή σημαντικών πόρων στο εξωτερικό.</div><div><br />Το Μπαμπ ελ-Μαντέμπ και το κόστος για το Σουέζ<br /><br />Ο Χέσεν παραδέχθηκε ωστόσο ότι είναι προς το συμφέρον της Αιγύπτου το Στενό Μπαμπ ελ-Μαντέμπ να παραμείνει όσο το δυνατόν πιο ανοιχτό, καθώς μπορεί να επηρεάσει τη Διώρυγα του Σουέζ, η οποία μόλις αρχίζει να ανακάμπτει, αφότου οι Χούθι άρχισαν να στοχεύουν τη ναυτιλία στην Ερυθρά Θάλασσα το 2023.<br /><br />«Μιλούν για καθαρή ζημία περίπου 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων που προκύπτει από την επιθετικότητα των Χούθι, η οποία έχει διαταράξει την ελευθερία της ναυσιπλοΐας μέσω αυτού του πολύ σημαντικού στρατηγικού στενού», είπε. «Ενώ οι Σαουδάραβες έχουν ζητήσει την αιγυπτιακή υποστήριξη, και είδαμε τον MBS [Σαουδάραβα πρίγκιπα διάδοχο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν Αλ Σαούντ] να ταξιδεύει στο Κάιρο για να συναντηθεί με τον πρόεδρο Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σίσι στις 15 Σεπτεμβρίου – παρά την κοινή δήλωση που εκδόθηκε τότε και τις δεσμεύσεις της Αιγύπτου να σταθεί στο πλευρό της Σαουδικής Αραβίας ως ιδρυτικό μέλος της ναυτικής επιχείρησης υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας για τη διασφάλιση της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας μέσω της Ερυθράς Θάλασσας και των παρακείμενων στρατηγικών πλωτών οδών – η Αίγυπτος δεν έχει ακόμη στείλει ναυτικά μέσα προς αυτή την κατεύθυνση» κατέληξε.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Jerusalem Post: Γιατί η Αίγυπτος δεν θα ενταχθεί στη Συμφωνία της Μέκκας.

Ο Τζόναθαν Χέσεν αναλύει τους λόγους που δείχνουν ότι δεν υπάρχει πραγματική πρόθεση από το Κάιρο Γιάννης Παναγιωτακόπουλος Η Αίγυπτος δεν έ...

Διαβάστε την συνέχεια

Αθανάσιος Έλλις: Η Ελλάδα χωρίς Γκίλφοϊλ αντίβαρο στον Μπάρακ;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTaoaqGqs-mPgZT_1qdo38Q35Z__xH7e_UvkR9KHCb1qiavpzY1IPgHQdA&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="578" data-original-width="531" height="122" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTaoaqGqs-mPgZT_1qdo38Q35Z__xH7e_UvkR9KHCb1qiavpzY1IPgHQdA&s=10" width="752" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Η αποχώρηση της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ από τη χώρα αφήνει τη διπλωματική εκπροσώπηση των ΗΠΑ στην Αθήνα χωρίς πρέσβη. Πέρα από τη δράση και συμπεριφορά της κ. Γκίλφοϊλ, που φαίνεται ότι θα αποτελέσει αντικείμενο διερεύνησης από αρμόδιες επιτροπές του Κογκρέσου, ενώ έχει καταστεί και μέρος της πολιτικής αντιπαράθεσης στην Ελλάδα, η νέα πραγματικότητα δεν αποτελεί θετική εξέλιξη για τη χώρα.</div><br />Οι τελευταίοι 11 μήνες δεν υπήρξαν μια ομαλή κατάσταση με την παραδοσιακή έννοια του όρου. Ωστόσο, αυτό που έχει πλέον σημασία είναι η «επόμενη ημέρα».<br /><br />Ο επιτετραμμένος Τζος Χακ είναι διπλωμάτης καριέρας, άνθρωπος εκ φύσεως ευγενής και γνωρίζει καλά τα θέματα, έχοντας διατελέσει αναπληρωτής βοηθός υπουργός Εξωτερικών για ευρωπαϊκές υποθέσεις αρμόδιος για τη Νότια Ευρώπη και τον Καύκασο, όπως και διευθυντής του Γραφείου ΝΑ Ευρώπης, όπου ήταν υπεύθυνος για την Ελλάδα, την Τουρκία, την Κύπρο και τη Μάλτα. Αρα, δεν θα σημειωθούν δυσλειτουργίες, ωστόσο εκ των πραγμάτων θα υπάρξει ένα κενό.<br /><br />Το επόμενο βήμα είναι, προφανώς, η αναζήτηση και επιλογή αντικαταστάτη ο οποίος, ει δυνατόν, να έχει πρόσβαση στην ηγεσία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και στον Λευκό Οίκο. Αυτό μας ενδιαφέρει άμεσα λόγω και της τεταμένης σχέσης με την εξ Ανατολών γείτονα, όπου ας μην ξεχνάμε ότι ο Αμερικανός πρέσβης, Τομ Μπάρακ, έχει στενή προσωπική σχέση με τον πρόεδρο Τραμπ, παρότι η αίσθηση που επικρατεί και στην Ουάσιγκτον είναι πως και αυτός έχει υπερβεί τα όρια με τις δηλώσεις και τις παρεμβάσεις του.<br /><br />Είτε η επιλογή είναι διπλωμάτης καριέρας είτε και πάλι πολιτικό πρόσωπο, η θεσμική διαδικασία είναι δεδομένη. Στη συγκεκριμένη συγκυρία, δε, θα είναι και χρονοβόρα καθώς, ιδιαίτερα αν οι Δημοκρατικοί αποκτήσουν τον έλεγχο της Γερουσίας, δύσκολα θα εγκριθεί πρέσβης στο αμέσως προσεχές διάστημα.<br /><br />Επιπροσθέτως, λόγω και της δημοσιότητας που έλαβε η υπόθεση της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, αυξάνεται η πιθανότητα να πολιτικοποιηθεί η αντιμετώπιση του προσώπου που θα επιλέξει ο Λευκός Οίκος για να την αντικαταστήσει. Φυσικά, αυτό δεν πρέπει να εκπλήσσει αν αναλογισθεί κανείς ότι σχεδόν στις μισές χώρες του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων σημαντικών εταίρων τους, όπως η Γερμανία, αλλά και πολλά αραβικά κράτη, οι ΗΠΑ δεν διαθέτουν αυτή τη στιγμή πρέσβη.<br /><br />Αλλωστε και η πρεσβεία της Αθήνας ήταν ακέφαλη για δέκα μήνες, από τον Ιανουάριο του ’25, όταν αποχώρησε ο Τζορτζ Τσούνης, έως τον Νοέμβριο, όταν αφίχθη η κ. Γκίλφοϊλ.<br /><br />Τέλος, χρειάζεται αυτοσυγκράτηση όσον αφορά τους πιθανούς υποψήφιους αντικαταστάτες, και ειδικά ομογενείς. Είναι γνωστοί αυτοί που θα μπορούσαν να ανταποκριθούν στον ρόλο· η περίπτωση του Ρεπουμπλικανού βουλευτή Γκας Μπιλιράκη έρχεται αβίαστα στο μυαλό, ο οποίος ωστόσο είναι εξαιρετικά χρήσιμος για τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις στη Βουλή των Αντιπροσώπων – αλλά δεν έχουμε φθάσει ακόμη εκεί.<br /><br />Προς το παρόν, η έμφαση θα πρέπει να δοθεί στην απρόσκοπτη συνέχιση της διμερούς συνεργασίας για την υλοποίηση υφιστάμενων συμφωνιών και την αποτελεσματική διαχείριση ευαίσθητων καταστάσεων. <div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αθανάσιος Έλλις: Η Ελλάδα χωρίς Γκίλφοϊλ αντίβαρο στον Μπάρακ;

Η αποχώρηση της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ από τη χώρα αφήνει τη διπλωματική εκπροσώπηση των ΗΠΑ στην Αθήνα χωρίς πρέσβη. Πέρα από τη δράση και συμπε...

Διαβάστε την συνέχεια

Ελλάδα – Λιβύη, ΑΟΖ και Τουρκία… Σκούρα τα πράγματα (ΒΙΝΤΕΟ)

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://cdn.skai.gr/sites/default/files/styles/style_800x600/public/2025-06/turkoliviko-mnimonio.jpg.webp?itok=oFFluOom" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="800" height="107" src="https://cdn.skai.gr/sites/default/files/styles/style_800x600/public/2025-06/turkoliviko-mnimonio.jpg.webp?itok=oFFluOom" width="743" /></a></div><br /><div>Ο γνωστός διπλωματικός συντάκτης Νίκος Μελέτης σχολιάζει και αναλύει την δύσκολη εξίσωση με την Λιβύη αναφορικά με τις θαλάσσιες ζώνες και την επιμονή της Τρίπολης να αμφισβητεί τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.</div><div><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="340" src="https://www.youtube.com/embed/hPZmhuVjc0U" width="647" youtube-src-id="hPZmhuVjc0U"></iframe></div><div><br /></div><div><a href="https://www.youtube.com/watch?v=hPZmhuVjc0U">πηγή</a></div><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.

Ελλάδα – Λιβύη, ΑΟΖ και Τουρκία… Σκούρα τα πράγματα (ΒΙΝΤΕΟ)

Ο γνωστός διπλωματικός συντάκτης Νίκος Μελέτης σχολιάζει και αναλύει την δύσκολη εξίσωση με την Λιβύη αναφορικά με τις θαλάσσιες ζώνες και τ...

Διαβάστε την συνέχεια