Στο Αιγαίο, η αναθεωρητική στρατηγική της Άγκυρας (όπως το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας») αντιμετωπίζει ανυπέρβλητα εμπόδια με ονοματεπώνυμο: Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις
Ηεπεκτατική πολιτική της Τουρκίας στο Αιγαίο, το Κουρδικό ζήτημα και η Μαύρη Θάλασσα προσκρούει σε σαφή γεωπολιτικά, στρατιωτικά και νομικά όρια, τα οποία καθορίζονται από το διεθνές δίκαιο, τις συμμαχίες, τις ισορροπίες δυνάμεων και φυσικά την Ελλάδα που έφερε τα πάνω κάτω.
Ο κύριος αντίπαλος στα τουρκικά σχέδια μετά και την κατάθεση όπλων από τους Κούρδους, είναι οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και ειδικά αυτές στο Αιγαίο, ενώ η ελληνοισραηλινή συμμαχία στην Ανατολική Μεσόγειο περικυκλώνει τον τουρκικό στόλο στην περιοχή.
Η αποτρεπτική ισχύς της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας προσκρούει στη στρατιωτική ενίσχυση των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων (π.χ. προγράμματα Rafale, Belharra, F-35) και στην ισχυροποίηση των αμυντικών συμμαχιών της Αθήνας με τις ΗΠΑ και τη Γαλλία, γεγονός που εξισορροπεί τις τουρκικές αναθεωρητικές πιέσεις.
Στο Αιγαίο, η αναθεωρητική στρατηγική της Άγκυρας (όπως το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας») αντιμετωπίζει πλέον ανυπέρβλητα εμπόδια, που ονομάζονται Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, οι οποίες έιναι πανίσχυρες πλέον, ενώ ανεβάζουν συνεχώς επίπεδο με διάφορες αμυντικές συνεργασίες με Γαλλία, Ισραήλ, ΗΠΑ, κτλπ.
Η κυριαρχία των ελληνικών νησιών είναι κατοχυρωμένη από τη Συνθήκη της Λωζάνης (1923) και τη Συνθήκη των Παρισίων (1947). Κάθε προσπάθεια αμφισβήτησης στερείται νομικής βάσης διεθνώς.
Αν και η Τουρκία δεν το έχει συνυπογράψει, το δικαίωμα της Ελλάδας για επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια αποτελεί εθιμικό δίκαιο. Η τουρκική απειλή πολέμου (casus belli) αποτελεί παραβίαση του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ.
Οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις διατηρούν ισχυρή αποτρεπτική ικανότητα, ενισχυμένη από πρόσφατα εξοπλιστικά προγράμματα (αεροσκάφη Rafale, φρεγάτες Belharra).
Η ΕΕ και οι ΗΠΑ στηρίζουν σταθερά τη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς μια ελληνοτουρκική σύρραξη θα διέλυε τη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ.
Η επεκτατική πολιτική της Άγκυρας συναντά αυστηρά γεωπολιτικά και στρατιωτικά όρια, καθώς η υπερεξάπλωση των δυνάμεών της, η οικονομική πίεση στο εσωτερικό και οι ισχυρές διεθνείς συμμαχίες των αντιπάλων της καθιστούν οποιαδήποτε επιθετική ενέργεια υψηλού ρίσκου.
Παρά τη ρητορική ένταση και τις προσπάθειες νομιμοποίησης αναθεωρητικών δογμάτων, όπως η «Γαλάζια Πατρίδα», οι ισορροπίες ισχύος στο Αιγαίο, το Κουρδικό και τη Μαύρη Θάλασσα θέτουν σαφή αναχώματα στις επιδιώξεις της.
Αιγαίο: Το τείχος της αποτροπής και των συμμαχιών
Η Άγκυρα επιχειρεί συστηματικά να γκριζάρει περιοχές και να επιβάλει τετελεσμένα. Ωστόσο, η στρατηγική της προσκρούει σε συγκεκριμένους παράγοντες.
Ο εκσυγχρονισμός των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων καθιστά το κόστος μιας πιθανής εμπλοκής απαγορευτικό για την Τουρκία. Αναλύσεις δείχνουν ότι ένα σενάριο σύγκρουσης υψηλής έντασης θα επέφερε άμεσα και καίρια πλήγματα στις τουρκικές δυνάμεις.
Η Ελλάδα έχει θωρακιστεί με ισχυρές αμυντικές συμφωνίες (π.χ. με τη Γαλλία και τις ΗΠΑ). Οποιαδήποτε τουρκική επιθετικότητα θα προκαλούσε την άμεση παρέμβαση του διεθνούς παράγοντα, απομονώνοντας πλήρως την Άγκυρα.
Η προσπάθεια της Τουρκίας να μετατρέψει τη «Γαλάζια Πατρίδα» σε εσωτερικό νόμο αποδεικνύει την αδυναμία της να βρει ερείσματα στο Διεθνές Δίκαιο, καθώς οι μονομερείς διεκδικήσεις της απορρίπτονται καθολικά από την παγκόσμια κοινότητα.
Κουρδικό Ζήτημα: Τα όρια των συνόρων και του δημογραφικού ζητήματος
Η Τουρκία επιχειρεί στρατιωτικά στο βόρειο Ιράκ και τη βόρεια Συρία για να αποτρέψει τη δημιουργία κουρδικής κρατικής οντότητας, όμως η πολιτική αυτή έχει φτάσει στα όριά της.
Παρά τις συνεχείς στρατιωτικές επιχειρήσεις στο βόρειο Ιράκ και τη συριακή επικράτεια, η Τουρκία αδυνατεί να εξαλείψει πλήρως τις κουρδικές δομές, καθώς αυτές υποστηρίζονται από γεωπολιτικές ισορροπίες στην περιοχή, περιλαμβανομένης της παρουσίας των ΗΠΑ στη βορειοανατολική Συρία.
Παρά τις πολυετείς επιχειρήσεις, η Τουρκία δεν μπορεί να εξαλείψει πλήρως το PKK ή τις συριακές κουρδικές δυνάμεις (YPG).
Το Κουρδικό είναι κυρίως πολιτικό και δημογραφικό ζήτημα στο εσωτερικό της Τουρκίας. Η καταπίεση της κουρδικής μειονότητας δεν λύνει το πρόβλημα, αλλά τροφοδοτεί τον εγχώριο κοινωνικό διχασμό.
Μαύρη Θάλασσα: Τα όρια της Συνθήκης του Μοντρέ και της Ρωσίας
Στη Μαύρη Θάλασσα, η Τουρκία προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ του ρόλου της ως μέλος του ΝΑΤΟ και των σχέσεών της με τη Μόσχα.
Η Μαύρη Θάλασσα αποτελεί ζωτικό χώρο για τη Ρωσία. Παρά την εμπλοκή της στην Ουκρανία, η Μόσχα δεν θα ανεχτεί την ηγεμονία της Τουρκίας ή του ΝΑΤΟ στην περιοχή.
Η συνθήκη αυτή δίνει στην Τουρκία τον έλεγχο των Στενών (Βόσπορος, Δαρδανέλια), αλλά ταυτόχρονα θέτει αυστηρούς περιορισμούς στη διέλευση πολεμικών πλοίων μη παρόχθιων κρατών. Αυτό περιορίζει την ικανότητα της Τουρκίας να φέρει μεγάλες νατοϊκές δυνάμεις στην περιοχή, περιορίζοντας και τη δική της επιρροή ως «μεσάζοντα».
Η Τουρκία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη Ρωσία για την ενέργεια (φυσικό αέριο, πυρηνικός σταθμός Άκκουγιου) και τον τουρισμό, γεγονός που θέτει αυτόματα όρια σε οποιαδήποτε επιθετική πολιτική προς τον Βορρά.
Η επεκτατική πολιτική της Τουρκίας έχει φτάσει στα όριά της. Η Άγκυρα δεν διαθέτει ούτε την οικονομική αντοχή, ούτε τη στρατιωτική υπεροχή, ούτε τη διεθνή νομιμοποίηση για να υποστηρίξει ταυτόχρονα τρία τόσο απαιτητικά μέτωπα. Οποιαδήποτε προσπάθεια να ξεπεράσει αυτά τα όρια με στρατιωτικά μέσα τη φέρνει αντιμέτωπη με τον κίνδυνο μιας στρατηγικής και στρατιωτικής πανωλεθρίας.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου