Το ελληνικής κατασκευής αυτόματο όπλο του 1939 που σοκάρει ακόμα.

<img height="120" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-09/z2syskhio7p61.png?itok=--PXbXBN" width="744" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Το ίδιο ακριβώς σενάριο είχε γίνει και με το τρομερό ελληνικό ραντάρ το 1935 που "βελτίωσαν" οι Βρετανοί για λογαριασμό τους</span></h3>Το ελληνικής σχεδίασης και κατασκευής αυτόματο όπλο του 1939 είναι το πολυβόλο ΕΠΚ (ή EPK M1939), ήταν πρωτοποριακό όπλο που αναπτύχθηκε από την Εταιρία Ελληνικού Πυριτιδοποιείου Καλυκοποιείου (τη μετέπειτα ΠΥΡΚΑΛ).<br /><br />Το συγκεκριμένο όπλο αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά ιστορικά παραδείγματα της διαχρονικής «ξενομανίας» και της έλλειψης εμπιστοσύνης της ελληνικής πολιτείας προς την εγχώρια αμυντική βιομηχανία.<br /><br />Το ΕΠΚ σχεδιάστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1930 με σκοπό να καλύψει τις επείγουσες ανάγκες του Ελληνικού Στρατού για ένα σύγχρονο, ελαφρύ αυτόματο όπλο.<br /><br />Ήταν ένα εξαιρετικά προηγμένο όπλο για την εποχή του, το οποίο συνδύαζε χαρακτηριστικά ελαφρού πολυβόλου και τυφεκίου εφόδου (assault rifle).<br /><br />Χρησιμοποιούσε ένα ειδικά σχεδιασμένο, ιδιότυπο φυσίγγιο (7.92×36mm), προσφέροντας εξαιρετική ισχύ πυρός σε κοντινές και μέσες αποστάσεις.<br /><br />Το όπλο χρησιμοποιούσε το ειδικά σχεδιασμένο φυσίγγιο 7.92×36mm EPK. Ήταν μικρότερο από τα βαριά φυσίγγια των τυφεκίων της εποχής, αλλά ισχυρότερο από αυτά των υποπολυβόλων.<br /><br />Αυτή ακριβώς η φιλοσοφία οδήγησε αργότερα στη δημιουργία του γερμανικού StG 44 και του σοβιετικού AK-47.<br /><br />Λειτουργούσε με έμβολο αερίων κάτω από την κάννη και διέθετε οριζόντιο γεμιστήρα στο επάνω μέρος. Ήταν σχεδιασμένο για βολές τόσο από το ισχίο όσο και από τον ώμο, ζυγίζοντας περίπου 4,15 κιλά.<br /><br />Η μαζική παραγωγή του βρισκόταν στα στάδια της προετοιμασίας όταν ξέσπασε ο Ελληνοϊταλικός Πόλεμος το 1940. Παράχθηκαν ελάχιστα κομμάτια (περίπου 10-15 πρωτότυπα). Με την κατάρρευση του μετώπου και τη γερμανική κατοχή, το σχέδιο θάφτηκε οριστικά και η τεχνογνωσία χάθηκε.<br /><br />Η περίπτωση του ΕΠΚ δεν ήταν μεμονωμένη, αλλά η αρχή ενός μοτίβου που επαναλαμβάνεται μέχρι σήμερα στην Ελλάδα. Η ελληνική αμυντική πολιτική χαρακτηρίζεται παραδοσιακά από μια έντονη προσήλωση σε έτοιμα, ξένα εξοπλιστικά προγράμματα, υποβαθμίζοντας την εγχώρια ανάπτυξη.<br />Το σύνδρομο του «έτοιμου»<br /><br />Οι ελληνικές κυβερνήσεις προτιμούσαν ανέκαθεν τις «off-the-shelf» αγορές από ξένους οίκους (ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία). Αυτό εξασφάλιζε γρήγορη παράδοση και διπλωματικές συμμαχίες, αλλά στερούσε από την Ελλάδα την αυτονομία.<br /><br />Μεταπολεμικά, εξαιρετικές ελληνικές προσπάθειες είχαν την ίδια τύχη με το ΕΠΚ. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι το τυφέκιο της ΧΡΩΠΕΙ τη δεκαετία του 1970 (που απορρίφθηκε για χάρη του γερμανικού G3) και το σύγχρονο Εθνικό Όπλο ΑΟΡ, το οποίο παρά τις επιτυχημένες παρουσιάσεις του στο ΓΕΣ, παρέμεινε στα χαρτιά.<br /><br />Η χώρα δαπανά δισεκατομμύρια ευρώ για αγορές οπλικών συστημάτων, χωρίς να επιβάλλει ουσιαστική εγχώρια συμπαραγωγή ή μεταφορά τεχνολογίας, αφήνοντας την ελληνική βιομηχανία (ΕΑΒ, ΕΑΣ) σε μαρασμό.<br />Το ίδιο είχε γίνει και με το ελληνικής κατασκευής Ραντάρ<br /><br />Το ελληνικό ραντάρ συνδέεται άμεσα με το όνομα του κορυφαίου Έλληνα φυσικού και μαθητή του Άλμπερτ Αϊνστάιν, Παύλου Σαντορίνη, ο οποίος το 1935–1936 επινόησε και άρχισε να κατασκευάζει το πρώτο εκατοστομετρικό (μικροκυματικό) ραντάρ στον κόσμο.<br /><br /> Ενώ οι Βρετανοί, με επικεφαλής τον Ρόμπερτ Γουάτσον - Γουάτ, παρουσίασαν το 1935 ένα πρωτόγονο ραντάρ με τεράστιες κεραίες και μικρή εμβέλεια, ο Σαντορίνης εργαζόταν ήδη πάνω σε μια πολύ πιο εξελιγμένη ιδέα.<br /><br />Το 1936, με τη στήριξη του ελληνικού κράτους και υπό άκρα μυστικότητα, ο Σαντορίνης πραγματοποίησε επιτυχημένα πειράματα στο Παλαιό Φάληρο.<br /><br />Το ελληνικό ραντάρ λειτουργούσε σε μήκη κύματος μόλις 5 και 10 εκατοστών (χρησιμοποιώντας κυματοδηγούς) και πέτυχε εμβέλεια εντοπισμού 150 έως 200 χιλιομέτρων.<br /><br />Τα αντίστοιχα ξένα ραντάρ της εποχής λειτουργούσαν με μέτρα και είχαν εμβέλεια μόλις 10 χιλιομέτρων.<br /><br />Το 1969 η Βρετανική Ακαδημία παραδέχθηκε καθυστερημένα ότι ο Έλληνας επιστήμονας είχε ανακαλύψει την εκατοστομετρική τεχνολογία δύο χρόνια πριν από τους δικούς της ερευνητές.<br /><br />Γιατί δεν αξιοποιήθηκε αυτό το ελληνικό υπερόπλο της εποχής;<br /><br />Ο Σαντορίνης εγκατέστησε τις πειραματικές συσκευές εκπομπής μικροκυμάτων (υπερβραχέων κυμάτων) στην ακτή.Ο στόχος: Η ανίχνευση πλοίων και αεροσκαφών που κινούνταν στον Σαρωνικό κόλπο.<br /><br />Τα πειράματα στέφθηκαν με απόλυτη επιτυχία. Η συσκευή κατάφερε να εντοπίσει με ακρίβεια τον ερχομό πλοίων και τη θέση τους σε μεγάλες αποστάσεις, αποδεικνύοντας ότι η θεωρία του για το εκατοστομετρικό ραντάρ δούλευε στην πράξη.<br /><br />Όταν ο Σαντορίνης παρουσίασε τα αποτελέσματα και τη στρατηγική σημασία της εφεύρεσης, ο δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς αντέδρασε με έναν τρόπο που συνδύαζε την προσωπική του ιδιότητα ως στρατιωτικού (μηχανικού) με τις γεωπολιτικές ισορροπίες της εποχής.<br /><br /> Ως απόφοιτος της Στρατιωτικής Ακαδημίας του Βερολίνου, ο Μεταξάς αντιλαμβανόταν την αξία της τεχνολογίας, αλλά δυσπιστούσε για το αν η μικρή Ελλάδα μπορούσε να έχει αναπτύξει κάτι τόσο πιο εξελιγμένο από τις μεγάλες δυνάμεις.<br /><br />Το καθεστώς αρνήθηκε να χρηματοδοτήσει τη μαζική παραγωγή ή την περαιτέρω εξέλιξη του συστήματος. Ο Μεταξάς δήλωσε ότι οι οικονομικοί πόροι της χώρας έπρεπε να κατευθυνθούν σε άμεσες οχυρώσεις (όπως η Γραμμή Μεταξά) και στην αγορά έτοιμου, δοκιμασμένου πολεμικού υλικού.<br /><br />Ο Μεταξάς φοβόταν επίσης ότι η συνέχιση των πειραμάτων σε ανοιχτό χώρο θα προκαλούσε το ενδιαφέρον ξένων κατασκόπων (κυρίως Γερμανών και Ιταλών).<br /><br /> Αντί να αξιοποιήσει το ραντάρ, η κυβέρνηση του Μεταξά έδωσε εντολή να σταματήσουν τα πειράματα και να αρχειοθετηθούν όλα τα σχέδια, ώστε να μην πέσει η τεχνολογία στα χέρια των μελλοντικών εισβολέων.<br /><br />Έτσι, η εφεύρεση που θα μπορούσε να είχε αλλάξει την αεράμυνα της Ελλάδας στον πόλεμο του 1940, έμεινε κλειδωμένη σε συρτάρια μέχρι την απελευθέρωση. <br /><br />Παρά την τεράστια επιτυχία των δοκιμών, η έρευνα σταμάτησε απότομα , κυρίως λόγω έλλειψης οικονομικών πόρων από την ελληνική κυβέρνηση και της δυσπιστίας της στρατιωτικής ηγεσίας της εποχής. <br /><br />Μήπως τελικά αυτό δεν γίνεται μέχρι σήμερα στην ελληνική αμυντική βιομηχανία και παντού στην χώρα μας; <div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το ελληνικής κατασκευής αυτόματο όπλο του 1939 που σοκάρει ακόμα.

Το ίδιο ακριβώς σενάριο είχε γίνει και με το τρομερό ελληνικό ραντάρ το 1935 που "βελτίωσαν" οι Βρετανοί για λογαριασμό τους Το ελ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα λάθη που οδήγησαν στην καταστροφή της Σμύρνης.

<img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/08/mikrasiatiki_katastrofi_apempe-825x600.jpg" /><br /><br /><b>ΑΓΤΖΙΔΗΣ ΒΛΑΣΗΣ</b><br />Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες φαίνεται να ξεχνάμε ότι τότε, το 1922, χρησιμοποιούσαν το παλαιό ημερολόγιο και το θεωρούμε σαν ταυτόσημο με το νέο. Με αποτέλεσμα η ιστορική αφήγηση να προηγείται 13 ημέρες από τον πραγματικό χρόνο που συνέβησαν τα γεγονότα. Τα γεγονότα έχουν ως εξής με βάση τον πραγματικό χρόνο όπως τον μετράμε σήμερα.<br /><br />Στις 26 Αυγούστου, την αυγή, ξεκίνησε η μεγάλη τουρκική επίθεση κατά των ελληνικών θέσεων νότιο τμήμα της εξέχουσας του Αφιόν Καραχισάρ, που αποτελούσε το πιο ευάλωτο σημείο του ελληνικού μετώπου. Η επίθεση ξεκίνησε με σφοδρό βομβαρδισμό των ελληνικών θέσεων.<br /><br />Στις 30 Αυγούστου οι ελληνικές δυνάμεις υπό τον Τρικούπη εγκλωβίστηκαν στην κοιλάδα του Αλή Βεράν, λόγω των λαθών και της ανικανότητας του διοικητή τους Τρικούπη. Απ’ όπου και η φωτογραφία. Εκεί ένα μέρος εξοντώθηκε και το υπόλοιπο συνελήφθη αιχμάλωτο.<div><br /><img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/08/smyrni-tourkia-genoktonia-othomanoi-SLpress.jpg" /><br /><i>Η φωτογραφία ανήκει στον Κύρο Κόκκα, ο οποίος ακολούθησε τα βήματα του ελληνικού στρατού και φωτογράφησε τις κύριες τοποθεσίες. Τον ευχαριστώ για την παραχώρηση της φωτογραφίας.</i><br /><br />Την ίδια στιγμή ο αρχιστράτηγος Χατζηανέστης διοικούσε από τη Σμύρνη, ενώ οι ανίκανοι βασιλικοί των Αθηνών ανακήρυσσαν αρχιστράτηγο τον ίδιο τον αιχμάλωτο Τρικούπη. Ενώ ο Μουσταφά Κεμάλ είχε στήσει το Στρατηγείο του στο λόφο του Κοτζάτεπε. Στο επιτελείο του βρίσκονταν οι: Φεβζί Τσακμάκ ( Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου του Τουρκικού Στρατού), Ισμέτ Ινονού (Διοικητής του Δυτικού Μετώπου), Νουρεντίν Πασάς (Διοικητής της 1ης Στρατιάς η οποία ανέλαβε το κύριο βάρος της επίθεσης στο τομέα του Αφιόν. Λίγες μέρες μετά θα γινόταν διοικητής Σμύρνης, θα δολοφονούσε τον Χρυσόστομο και θα οργάνωνε τη σφαγή Ελλήνων και Αρμενίων), Ασίμ Γκιουντούζ (Επιτελάρχης του Δυτικού Μετώπου).”<br /><br />Στις 9 Σεπτεμβρίου ο κεμαλικός στρατός και οι άτακτοι τσέτες θα εισβάλουν στη Σμύρνη. Την ίδια ημέρα θα δολοφονηθεί ο μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος. Στις 13 Σεπτεμβρίου θα αρχίσει η πυρπόληση της Σμύρνης από την αρμενική συνοικία. Η φωτιά θα γιγαντωθεί την επόμενη 14 Σεπτεμβρίου. Την Σμύρνη την έκαψαν οι Κεμαλιστές.<br /><br />Και όπως έγραψε ο Falih Rifki Atay: «Γιατί κάψαμε τη Σμύρνη; Γιατί φοβηθήκαμε ότι αν έμεναν τα κτήρια στη θέση τους, δεν θα μπορούσαμε να απαλλαγούμε από τις μειονότητες…» [Falih Rifki Atay (1894-1971), «Cankaya» (α’ έκδοση), εκδ. Dunya Yayinlari, 1958, σελ. 212-213.] Η ανικανότητα και ο αμοραλισμός των ελληνικών βασιλικών κυβερνήσεων που προέκυψαν από τις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920, οδήγησαν στην υπέρτατη ελληνική ήττα!!!<br /><br />Γιατί ηττήθηκαν οι Έλληνες<br /><br />«…Ακόμα και σήμερα δεν έχει σιγάσει η διαμάχη γύρω από το ζήτημα γιατί οι ελληνικές δυνάμεις που υπερτερούσαν αριθμητικά και δεν ήταν πολύ χειρότερα εξοπλισμένες από τα στρατεύματα του Κεμάλ, οδηγήθηκαν σ’ αυτή την καταστρoφική ήττα.» (Douglaς Dakin, “H ενοποίηση της Ελλάδας 1770-1923”, εκδ. ΜΙΕΤ).<br /><br />Το θλιβερό συμπέρασμα είναι ότι οι βασιλόφρονες Ελλαδίτες (Παλαιοελλαδίτες και ΝεοΧωρίτες) και η πολιτική τους ηγεσία, δολοφόνησαν εν ψυχρώ τον μικρασιατικό και τον ποντιακό ελληνισμό!!! Γιατί οι ξένοι πάντα κάνουν την δουλειά τους με βάση τα συμφέροντά τους. </div><div><br /></div><div>Οι συνθήκες όμως για την πρόκληση της Καταστροφής…<br />για την απομόνωση της Ελλάδας,<br />για την μετατροπή μιας διασυμμαχικής επιχείρησης σε ελληνοτουρκικό πόλεμο,<br />τα στρατιωτικά και διπλωματικά λάθη, και τέλος<br />η νομοθετική απαγόρευση Εξόδου για Μικρασιάτες και Πόντιους βαραίνουν εξ ολοκλήρου αυτούς που πήραν την εξουσία μετά τις μοιραίες εκλογές του Νοεμβρίου του 1920.<br /><br />Με τον καλύτερο τρόπο συνοψίζει τα συμπεράσματα ένας από τους σημαντικότερους στρατιωτικούς αναλυτές, ο ταξίαρχος ε.α. Βασίλειος Λουμιώτης σε ομιλία του πριν λίγα χρόνια στην 33η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία με αφορμή την Εορτή των Ενόπλων Δυνάμεων με τίτλο “Αιτία της αποτυχίας και της ήττας του ελληνικού στρατού κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία”:<br /><br />«…Η παρουσίαση των βασικότερων αιτίων της αποτυχίας του Ελληνικού Στρατού να επιβληθεί επί του Τουρκικού Στρατού κατά τις μεγάλες επιθετικές επιχειρήσεις που διεξήχθησαν το 1921, καθώς και της συντριπτικής ήττας που υπέστη τον Αύγουστο του 1922, προκειμένου να καταδειχθεί ότι η καταστροφή του Στρατού και η επακόλουθη καταστροφή του Μικρασιατικού Ελληνισμού ήταν απότοκος των δικών μας αδυναμιών και λαθών, και ότι η όποια ευθύνη για την μεγάλη καταστροφή βαρύνει αποκλειστικά και μόνο την Ελληνική Πολιτεία – και κανέναν άλλον…». </div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τα λάθη που οδήγησαν στην καταστροφή της Σμύρνης.

ΑΓΤΖΙΔΗΣ ΒΛΑΣΗΣ Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες φαίνεται να ξεχνάμε ότι τότε, το 1922, χρησιμοποιούσαν το παλαιό ημερολόγιο και το θεωρούμε σαν ταυ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Ιθάκη του Οδυσσέα ήταν η Ελευθερία, όχι μια συγκεκριμένη Πατρίδα (Τουρκική αρθρογραφία).

<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/07/%CE%BA%CE%BB%CE%B4%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%81%CE%BE%CE%B5%CF%82%CE%BF%CE%B91.jpg?ssl=1"><img height="98" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/07/%CE%BA%CE%BB%CE%B4%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%81%CE%BE%CE%B5%CF%82%CE%BF%CE%B91.jpg?resize=720%2C351&ssl=1" width="760" /></a><br /><br /><i><b>Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να επιστρέψει από εκεί που έφυγε με τις ίδιες ιδέες.</b></i><br /><br /> Το αληθινό ταξίδι του Οδυσσέα δεν είναι στις θάλασσες, αλλά μέσα στον ίδιο τον εαυτό του.<br /><br />Μερικές ιστορίες από την αρχαία Ελλάδα δεν παλιώνουν ποτέ. Επειδή δεν αφηγούνται το παρελθόν, αλλά τον ίδιο τον άνθρωπο, γράφει ο Δρ. Μπιλάλ Σαμπούρ στα τουρκικά media.<br /><br /> Ο Οδυσσέας του Ομήρου είναι αυτός ο άνθρωπος. Ο λόγος που τον διαβάζουμε ακόμα χιλιάδες χρόνια αργότερα δεν είναι μόνο επειδή είναι ένας βασιλιάς που επιστρέφει από την Τροία στην Ιθάκη.<br /><br />Ο Οδυσσέας είναι ένα από τα παλαιότερα και πιο ισχυρά σύμβολα του αγώνα της ανθρωπότητας με τον πόλεμο , τη δύναμη, τους θεούς, την αγάπη, τη μνήμη και την ίδια της την ύπαρξη.<br /><br />Μία από τις μεγαλύτερες ιστορίες στην ανθρώπινη ιστορία δεν είναι στην πραγματικότητα μια ιστορία πολέμου, αλλά μια ιστορία επιστροφής στην πατρίδα.<br /><br />Ωστόσο, η επιστροφή του Οδυσσέα δεν είναι μια συνηθισμένη επιστροφή.<br /><br /> Επειδή ένα άτομο δεν μπορεί να επιστρέψει εκεί που έφυγε με τις ίδιες ιδέες. Ο χρόνος τον αλλάζει, ο πόλεμος τον πληγώνει, η αγάπη τον μεταμορφώνει, η απώλεια τον μειώνει. Επομένως, το πραγματικό ερώτημα του Οδυσσέα δεν είναι «Πώς θα επιστρέψω στην Ιθάκη;» αλλά «Ως ποιος θα επιστρέψω στην Ιθάκη;»<br /><br />Ο σύγχρονος Οδυσσέας<br /><br />Αυτό είναι που κάνει τον Οδυσσέα ακόμα σύγχρονο. Είναι ένας ήρωας της διάνοιας, όχι της ωμής βίας. Κατακτά τον κόσμο όχι με ωμή βία, αλλά με τη διάνοια. Δεν αντιμετωπίζει τέρατα μόνο με σπαθί. Χρησιμοποιεί την ευφυΐα του, το πνεύμα του και τη στρατηγική του.<br /><br />Οι άνθρωποι δεν είναι τα πιο δυνατά, τα πιο γρήγορα ή τα πιο ανθεκτικά πλάσματα. Αλλά μπορούν να σκεφτούν, να κατανοήσουν και να ξεπεράσουν τους δικούς τους περιορισμούς.<br /><br />Η ανθρωπότητα δεν ορίζεται από την κυριαρχία της φύσης, αλλά από την ικανότητά της να την κατανοεί.<br /><br />Εδώ, ο Οδυσσέας αντιμετωπίζει έναν από τους μεγαλύτερους πνευματικούς κινδύνους της ανθρωπότητας: την επιθυμία να περιορίσει τη ζωή σε αμετάβλητους κανόνες, αδιαμφισβήτητες εντολές και τα παγωμένα μοτίβα του παρελθόντος.<br /><br />Ορισμένες οπτικές γωνίες επιδιώκουν να δουν την ανθρωπότητα όχι ως τον δημιουργό της δικής της ζωής, αλλά ως τον υπάκουο φορέα μιας καθιερωμένης τάξης από το παρελθόν.<br /><br />Οι άνθρωποι αλλάζουν, οι κοινωνίες αλλάζουν, η γνώση αλλάζει.<br /><br /> Ωστόσο, κάποιες επιδιώκουν να μετατρέψουν μια παρελθούσα τάξη σε ένα αμετάβλητο διάταγμα εσαεί.<br /><br />Ο Οδυσσέας, ωστόσο, είναι άνθρωπος της αναζήτησης, όχι της στασιμότητας, των αλυσίδων. Κάθε δογματική κατανόηση που αποξενώνει τον άνθρωπο από το δικό του νου, σώμα, επιθυμίες και ελευθερία, και που απολυτοποιεί μια ιστορική τάξη, αρνείται την ικανότητα του ανθρώπου να γίνει.<br /><br />Το θεμελιώδες πρόβλημα του κανονιστικού, ιεροποιητικού και απολυταρχικού αντιδραστισμού προκύπτει εδώ: η επιβολή μιας αμετάβλητης τάξης του παρελθόντος σε μια μεταβαλλόμενη ζωή.<br /><br />Ωστόσο, ο άνθρωπος δεν είναι αιχμάλωτος του παρελθόντος, αλλά οικοδόμος του μέλλοντος<div><br /></div><div><a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/07/image-27.png?ssl=1"><img height="311" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/07/image-27.png?resize=720%2C404&ssl=1" width="640" /></a><br /><br />Στην ιστορία του Οδυσσέα, υπάρχουν θεοί. Αλλά αυτοί οι θεοί δεν είναι τέλειοι.<br /><br />Ζηλεύουν, θυμώνουν, τιμωρούν και παρεμβαίνουν, (όλες οι ανθρώπινες αδυναμίες)<br /><br />Είναι σαν μορφές δύναμης που μεταφέρονται στους ουρανούς.<br /><br />Αλλά εδώ αναδύεται το μεγαλείο του Οδυσσέα: ακόμη και στον κόσμο των θεών, η ανθρωπότητα δεν εξαφανίζεται εντελώς.<br /><br /> Υπάρχει η μοίρα, αλλά υπάρχει και η επιλογή. Υπάρχει δύναμη, αλλά υπάρχει και η αντίσταση. Υπάρχουν θεοί, αλλά υπάρχει και η ανθρώπινη ευθύνη. Η ελευθερία δεν είναι ένας κόσμος χωρίς εμπόδια. Η ελευθερία είναι η ικανότητα να λαμβάνεις αποφάσεις παρά όλα τα εμπόδια. Ο Οδυσσέας δεν είναι ποτέ εντελώς ελεύθερος, αλλά ούτε παραδίδεται ποτέ εντελώς.<br /><br />Επομένως, ο Οδυσσέας δεν είναι μόνο μια μυθολογική μορφή, αλλά και μια πολιτική. Είναι ένας βασιλιάς που γνωρίζει το τίμημα της εξουσίας.<br /><br /> Κερδίζει μια νίκη στην Τροία, αλλά βλέπει ότι η νίκη δεν θεραπεύει το ανθρώπινο πνεύμα. Οι πόλεμοι κερδίζονται· οι άνθρωποι πεθαίνουν. Ένας βασιλιάς παίρνει μια απόφαση· οι στρατιώτες πέφτουν στο έδαφος. Μια χώρα κηρύσσει τη νίκη· οι μητέρες, οι σύζυγοι και τα παιδιά μένουν πίσω.<br /><br />Η επιστροφή του Οδυσσέα στην πατρίδα δεν είναι επομένως η θριαμβευτική πορεία ενός ήρωα πολέμου.<br /><br />Είναι η επιστροφή ενός ανθρώπου που αμφισβητεί τον εαυτό του μετά τον πόλεμο. Επειδή το πραγματικό ζήτημα δεν είναι η νίκη στον πόλεμο, αλλά το να ξέρεις πώς να ζεις μετά τον πόλεμο. Το να κερδίζεις τον πόλεμο είναι εύκολο· το να ζεις ειρηνικά είναι δύσκολο.<br /><br />Η Πηνελόπη<br /><br />Η Πηνελόπη δεν είναι η σιωπηλή φιγούρα σε αυτή την ιστορία. Δεν είναι απλώς μια γυναίκα που περιμένει. Ενώ ο Οδυσσέας πλέει στις θάλασσες, η Πηνελόπη αντιστέκεται στο πέρασμα του χρόνου. Εν μέσω της δομής εξουσίας που έχουν καθιερώσει οι άνδρες, αγωνίζεται να διατηρήσει τη δική της αποφασιστικότητα.<br /><br />Επομένως, η αφοσίωσή της δεν είναι παθητική αναμονή, αλλά ένας αγώνας για δράση. Η αγάπη δεν αφορά δύο ανθρώπους που κατέχουν ο ένας τον άλλον.<br /><br />Η αγάπη αφορά δύο ελεύθερους ανθρώπους που αναγνωρίζουν ο ένας την ελευθερία του άλλου.<br /><br />Η απεξάρτηση της νέας γενιάς<br /><br />Ο Τηλέμαχος, από την άλλη πλευρά, αντιπροσωπεύει όλους τους νέους που προσπαθούν να απελευθερωθούν από τη σκιά του πατέρα τους. Κάποια στιγμή, πρέπει κανείς να αναρωτηθεί: «Ποιος είμαι εγώ; Το άτομο που κληρονόμησε τη ζωή μου ή το άτομο που χτίζει τη δική του ζωή;» Ενώ ο Οδυσσέας επιστρέφει σπίτι, ο Τηλέμαχος αναζητά να βρει τον εαυτό του. Το ταξίδι του ενός είναι μια επιστροφή στο παρελθόν, του άλλου είναι μια γέννηση στο μέλλον.<br /><br />Ο σημερινός άνθρωπος κρύβει μέσα του τον Οδυσσέα<br /><br />Αποσπασμένος από την πατρίδα του, διχασμένος ανάμεσα σε ταυτότητες, παγιδευμένος ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον… Όλοι αναζητούμε μια Ιθάκη. Αλλά το πραγματικό σπίτι ενός ανθρώπου δεν είναι μια γεωγραφική τοποθεσία. Η Ιθάκη είναι η επιθυμία να είναι κανείς το υποκείμενο της ζωής του.<br /><br />Το πραγματικό ταξίδι του Οδυσσέα δεν λαμβάνει χώρα στις θάλασσες, αλλά μέσα στον εαυτό του.<br /><br /> Τελικά, δεν επιστρέφει απλώς στην Ιθάκη. Επιστρέφει ως ένα άτομο που έχει αποστασιοποιηθεί από τον προηγούμενο εαυτό του, έχει πληγωθεί, έχει αλλάξει και έχει ξαναγεννηθεί.<br /><br />Έτσι είναι και οι άνθρωποι.<br /><br />Η ζωή μας στέλνει σε ένα ταξίδι. Μας κάνει να χάνουμε τον εαυτό μας, μας πληγώνει, μας κάνει να ερωτευόμαστε, μας εξαπατά. Και ξαφνικά, μια μέρα επιστρέφουμε. Αλλά όταν επιστρέφουμε, συνειδητοποιούμε ότι αυτό που ψάχναμε δεν ήταν το παλιό μας σπίτι.<br /><br />Αυτό που πραγματικά ψάχναμε ήταν η ελευθερία να ξαναχτίσουμε τον εαυτό μας. Ίσως ολόκληρη η ιστορία του Οδυσσέα να μπορεί να συνοψιστεί σε μία μόνο πρόταση: Ένα άτομο δεν επιστρέφει σπίτι. Ένα άτομο αναδημιουργεί τον εαυτό του καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού του.<br /><br />Σκοπός της ανθρωπότητας η Ελευθερία<br /><br />Οι θεοί μπορούν να αποφασίσουν. Οι βασιλιάδες μπορούν να κυβερνήσουν. Η μοίρα μπορεί να δοκιμάσει. Η ιστορία μπορεί να πληγώσει. Τα δόγματα του παρελθόντος μπορεί να καλέσουν πίσω στην ανθρωπότητα. Αλλά εν μέσω όλων αυτών, η ανθρωπότητα δεν πρέπει να εγκαταλείψει τον αγώνα να είναι το υποκείμενο της δικής της ζωής. Επειδή η αληθινή Ιθάκη της ανθρωπότητας δεν είναι ένα νησί, αλλά η δυνατότητα να είναι ελεύθερα η ίδια.<br /><br />Άνθρωπος και Κοινωνία<br /><br />Ο Οδυσσέας δεν είναι απλώς ένας ήρωας του παρελθόντος. Είναι το όνομα της ανθρωπότητας, που εξακολουθεί να είναι υποχρεωμένη να ξεκινήσει ένα ταξίδι. Το καθήκον της ανθρωπότητας δεν είναι να επαναλαμβάνει μια καθιερωμένη τάξη του παρελθόντος για πάντα, αλλά να δημιουργεί το δικό της μέλλον.<br /><br />Διότι ο άνθρωπος δεν είναι παθητικός φορέας ενός δεδομένου πεπρωμένου. Είναι το δημιουργικό υποκείμενο της δικής του ζωής και του μέλλοντός του.</div><div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Ιθάκη του Οδυσσέα ήταν η Ελευθερία, όχι μια συγκεκριμένη Πατρίδα (Τουρκική αρθρογραφία).

Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να επιστρέψει από εκεί που έφυγε με τις ίδιες ιδέες. Το αληθινό ταξίδι του Οδυσσέα δεν είναι στις θάλασσες, αλ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η ΕΛΔΥΚ στις μάχες το 1974: 105 αξιωματικοί και οπλίτες της θυσιάστηκαν.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTDcO2xXdkO4d8Euj2lZeFgDOhHxuKw0LWrVs065qB7w_SCFSV16mibRBKc&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="349" data-original-width="572" height="122" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTDcO2xXdkO4d8Euj2lZeFgDOhHxuKw0LWrVs065qB7w_SCFSV16mibRBKc&s=10" width="762" /></a></div><div><br /></div>Συμπληρώθηκαν 52 χρόνια από την αιφνιδιαστική τουρκική επίθεση από αέρος και θαλάσσης στη Μεγαλόνησο Κύπρο το καλοκαίρι του 1974. Από τους πρώτους στόχους αυτής της επίθεσης, στις 20/07/1974, ήταν τα στρατόπεδα της ΕΛΔΥΚ και της Εθνικής Φρουράς.<br /><br /><b>ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΔΕΛΛΗ</b><br /> υποστρατήγου ε.α. <br /><br />Η ΕΛΔΥΚ συγκροτήθηκε το 1959 και αποβιβάστηκε στην Αμμόχωστο στις 16/08/1960. Από αυτήν την ημέρα άρχισε και επισήμως η λειτουργία του νεοσύστατου κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η συγκρότησή της στηριζόταν στις συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου του 1959.<br /><br />Πλήρως αντίθετος για τη λύση, η οποία δόθηκε στο Κυπριακό, ήταν ο τότε πρεσβευτής της Ελλάδος στο Λονδίνο, Γεώργιος Σεφέρης, γιατί αυτή η λύση ισοδυναμούσε με διχοτόμηση. Η ΕΛΔΥΚ, ευρισκόμενη στην κατάσταση που προαναφέρθηκε, αντέδρασε άμεσα και αποφασιστικά. Εκτέλεσε 2 επιθετικές επιχειρήσεις στις 20/07/1974.<br /><br />Μια επιθετική αναγνώριση προς το τουρκοκυπριακό χωριό Κιόνελι στις 7 το πρωί, καθ’ ον χρόνο γινόταν ρίψεις Τούρκων αλεξιπτωτιστών και η μεταφορά Τούρκων στρατιωτών με ελικόπτερα, μέσα στον απέραντο τουρκοκυπριακό θύλακα, βορείως της Λευκωσίας (θύλακας Λευκωσίας – Αγύρτας), όπου και το χωριό Κιόνελι και μια δεύτερη, κανονική επίθεση, στις 7 το απόγευμα, εναντίον του παραπάνω θύλακα.<br /><br />Η ΕΛΔΥΚ κατά την επίθεσή της εναντίον του παραπάνω θύλακα, Λευκωσίας – Αγύρτας, έφερε τους Τούρκους σε απελπιστική κατάσταση. Το ομολόγησε ο ίδιος ο τότε Τούρκος αρχηγός της αεροπορίας, αντιπτέραρχος Εμίν Αλπκαγιά, σε δηλώσεις του τον Ιούνιο του 1976. Είπε: «…κατά τη πρώτη ημέρα της επιχείρησης η ΕΛΔΥΚ προσέβαλε τις θέσεις μας. Οι μονάδες πεζικού βρέθηκαν σε πολύ δύσκολη θέση. Διασπάστηκαν στα δύο. Ζητήθηκε η βοήθεια της αεροπορίας και τη δώσαμε κατά τρόπον λίαν ικανοποιητικό. Έτσι αναχαιτίσαμε την προέλαση των Ελλήνων. Διαφορετικά ερχόταν η καταστροφή».<br /><br />Για να μη βρεθεί μόνη σε παντελώς αναπεπταμένο και ακάλυπτο έδαφος το πρωί της επόμενης ημέρας επανήλθε στις αρχικές της θέσεις. Η τουρκική αεροπορία επανήλθε, με την ανατολή του ηλίου στις 21 Ιουλίου με σφοδρούς βομβαρδισμούς του στρατοπέδου, πληρώνοντας και το ανάλογο τίμημα σε αεροσκάφη της, που καταρρίφθηκαν από τα πυρά της ΕΛΔΥΚ.<br /><br />Οι Τούρκοι στο τριήμερο 20-22 Ιουλίου δεν πέτυχαν κάτι το ουσιαστικό ούτε στην ακτή αποβάσεως. Είχαν και εκεί σημαντικές απώλειες, παρά την ασθενική αντίδραση της Εθνικής Φρουράς. Προβληματίστηκαν ιδιαίτερα όπως αποκάλυψε αργότερα ο Τούρκος δημοσιογράφος, Αλί Μπιράντ, στο βιβλίο του «Απόφαση – Απόβαση». Αναγκάστηκαν να συμμορφωθούν με κατάπαυση του πυρός.<br /><br />Η Τουρκία όμως, ως μία δόλια και ανέντιμη χώρα, όπως τη χαρακτήρισε ο πρωθυπουργός και πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής, παραβίασε την κατάπαυση αυτή 80 φορές πριν από την εξαπόλυση του Αττίλα 2 στις 14 – 16 Αυγούστου.<br /><br />Προώθησε τις θέσεις των συνεχώς αποβιβαζόμενων στρατευμάτων και μετέφερε στην Κύπρο παντελώς ανενόχλητη όγκο δυνάμεων, ισοδύναμων 2 Σωμάτων Στρατού. Σε αυτές τις δυνάμεις περιλαμβανόταν, εκτός των άλλων, 200 άρματα μάχης, 300 τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού (ΤΟΜΠ) και 100 πυροβόλα διαφόρων διαμετρημάτων.<br /><br />Η ηρωική αντίσταση στο στρατόπεδο απέναντι στις υπεράριθμες δυνάμεις του Αττίλα<br /><br />Οι Τούρκοι με αυτές τις δυνάμεις, ενισχυμένες με 20 τάγματα Τουρκοκυπρίων και την ΤΟΥΡΔΥΚ ενισχυμένη, εξαπέλυσαν τον Αττίλα 2 από 14 έως και 16 Αυγούστου. Εναντίον του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ και του υψώματος Β, δυτικά του στρατοπέδου, επιτίθετο μία μηχανοκίνητη ταξιαρχία και η ΤΟΥΡΔΥΚ. Στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ και το ύψωμα Β αμύνονταν 2 λόχοι πεζικού εντός του στρατοπέδου και ο λόχος διοικήσεως μείον στο ύψωμα B. Προς υποστήριξη των ο Λόχος Βαρέων Όπλων της ΕΛΔΥΚ.<br /><br />Ο Αττίλας 2 ξεκίνησε τις πρωινές ώρες της 14 ης Αυγούστου και τελείωσε τις απογευματινές ώρες στις 16 Αυγούστου. Το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ και το ύψωμα Β βομβαρδιζόταν συνεχώς επί 24ώρου βάσεως, με μικρά διαλείμματα. Το σύνολο σχεδόν των κτηρίων του στρατοπέδου είχε μεταμορφωθεί σε σωρούς ερειπίων. Το ύψωμα Β είχε λάβει την εικόνα «κρανίου τόπος» από τους συνεχείς βομβαρδισμούς με πάσης φύσεως βόμβες, κυρίως ναπάλμ.<br /><br />Τους βομβαρδισμούς διαδεχόταν 2 με 3 επιθέσεις ημερησίως, κυρίως εναντίον του υψώματος Β. Πολύ μας υποστήριξαν, προς απόκρουση των λυσσαλέων επιθέσεων, οι 2 μοίρες πυροβολικού, 187 ΜΠΠ προς άμεση υποστήριξη και η 190 ΜΠΠ προς ενίσχυση αυτής.<br /><br />Η προσβολή των εχθρικών στόχων άρχισε με βολές από τη μεγαλύτερη απόσταση που μπορούσε να βάλει η 187 ΜΠΠ, τα 20 χιλιόμετρα. Οι κραυγές των οπλιτών της ΕΛΔΥΚ στο ύψωμα Β όταν έλεγα στο πυροβολικό «παύσατε πυρ, στόχος εξουδετερώθη», δεν μπορεί να περιγραφούν. Η κύρια προσπάθεια στο τριήμερο των τουρκικών επιθέσεων ήταν το ύψωμα Β. Η μία τουρκική επίθεση διαδεχόταν την άλλη. Αποκρούστηκαν με ηρωισμό και αυταπάρνηση των αμυνομένων.<br /><br />Από την Ελλάδα δεν στάλθηκε καμία βοήθεια πλην της Α΄ Μοίρας Καταδρομών με τα 13 αεροσκάφη Noratlas. Στις 16 Αυγούστου διεξήχθησαν οι σφοδρότερες τουρκικές επιθέσεις, με διαρκείς αεροπορικές προσβολές στο ύψωμα B. Η ομάδα επαφής της ΕΛΔΥΚ, που περίμενε να έρθουν τα δικά μας αεροσκάφη από την Ελλάδα, μπήκε στη συχνότητα των Τούρκων και κατηύθυνε τα τουρκικά αεροσκάφη εναντίον των επιτιθέμενων Τούρκων.<br /><br />Το τι έγινε δεν περιγράφεται. Μετά δυσκολίας συγκράτησα τους οπλίτες μου, οι οποίοι μου φώναζαν «να τους κάνουμε και μία επίθεση κύριε διοικητά». Από υποκλαπείσες συνομιλίες των Τούρκων φάνηκε ότι αφαιρέθηκαν οι διοικήσεις των επιτιθέμενων εναντίον του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ και του υψώματος Β.<br /><br />Το τι ακριβώς γινόταν στο ύψωμα Β αναγράφεται και σε έγγραφο του ΓΕΣ το 1975. Μεταξύ των άλλων γνώριζε στη σύζυγο του τότε υποδιοικητή του Λόχου Διοικήσεως, λοχαγού Σταυριανάκου Σωτηρίου «ο σύζυγός σας έπεσε επί του πεδίου της μάχης την 16 Αυγούστου 1974, μαχόμενος μετά πρωτοφανούς ηρωισμού, θάρρους και αυταπάρνησης εναντίον υπέρτερων δυνάμεων και αφού απέκρουσε λυσσαλέες τουρκικές επιθέσεις από 14 έως 16 Αυγούστου 1974 επί των δυτικών του στρατοπέδου υψωμάτων…».<br /><br />Η ΕΛΔΥΚ είχε στα πεδία των μαχών 105 αξιωματικούς και οπλίτες νεκρούς και αγνοούμενους. Η ελληνική Πολιτεία τους τίμησε όλους με 6 βαθμούς και άλλες διακρίσεις. Η προσπάθεια ανευρέσεως των αγνοουμένων συνεχίζεται και σήμερα. Τα οστά του τελευταίου ανευρεθέντος, δεκανέα Λούρπα Δημητρίου, του Λόχου Διοικήσεως, μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα, συνοδεία του υπουργού Εξωτερικών, Γεωργίου Γεραπετρίτη, ο οποίος και τον τίμησε με το χρυσό αριστείο ανδρείας. Το 1974 η ΕΛΔΥΚ έδωσε ένα γερό μάθημα στους Τούρκους, το οποίο θα θυμούνται για πάντα.<div><br /></div><div><a href="https://www.philenews.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η ΕΛΔΥΚ στις μάχες το 1974: 105 αξιωματικοί και οπλίτες της θυσιάστηκαν.

Συμπληρώθηκαν 52 χρόνια από την αιφνιδιαστική τουρκική επίθεση από αέρος και θαλάσσης στη Μεγαλόνησο Κύπρο το καλοκαίρι του 1974. Από τους π...

Διαβάστε την συνέχεια

Το τροχαίο που άλλαξε την Τουρκία. Η αρχή του τέλους του κεμαλικού βαθέος κράτους.

<img height="113" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/07/susurluk-car-crash-1996-yt-screenshot-825x600.jpg" width="771" /><br /><b><br /></b><div><b>ΣΤΑΛΙΔΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ</b><br />Από το 1926 —συμβολικό έτος για την επιβολή του νέου κοσμικού Αστικού Κώδικα— δύο μεγάλα πολιτικά και κοινωνικά ρεύματα συγκρούονται για τον χαρακτήρα της Τουρκίας. Από τη μία βρίσκονται οι κεμαλιστές: Ο στρατός, η ανώτατη γραφειοκρατία, η δικαιοσύνη και οι κοσμικές πολιτικές ελίτ που θεωρούσαν αποστολή τους τη διατήρηση ενός συγκεντρωτικού, εθνικιστικού και δυτικότροπου κράτους.<br /><br />Από την άλλη, η συντηρητική και θρησκευόμενη Τουρκία της Ανατολίας, η οποία παρέμενε δεμένη με το Ισλάμ και την οθωμανική παράδοση. Η σύγκρουση δεν περιορίστηκε στις εκλογές. Ο στρατός επενέβη με το πραξικόπημα του 1960, το στρατιωτικό υπόμνημα του 1971, το πραξικόπημα του 1980 και τη λεγόμενη “μεταμοντέρνα” επέμβαση του 1997 κατά της κυβέρνησης Ερμπακάν. Το κεμαλικό κατεστημένο ανεχόταν μετριοπαθείς ισλαμιστικές κυβερνήσεις, όχι όμως την ανατροπή του ιδεολογικού και θεσμικού ελέγχου του κράτους.<br /><br />Η άνοδος του πολιτικού Ισλάμ συνδέθηκε κυρίως με τον Νετσμεττίν Ερμπακάν. Τα κόμματά του απαγορεύονταν και επανιδρύονταν με νέα ονόματα, αλλά η κοινωνική τους βάση διευρυνόταν. Η μεγάλη τομή ήρθε στις δημοτικές εκλογές της 27ης Μαρτίου 1994, όταν το Κόμμα Ευημερίας, το Refah Partisi, κέρδισε την Κωνσταντινούπολη με υποψήφιο τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Η δημαρχιακή θητεία του τού έδωσε πανεθνική αναγνωρισιμότητα και την εικόνα αποτελεσματικού διαχειριστή.<br /><br />Στις εκλογές της 24ης Δεκεμβρίου 1995, το Refah αναδείχθηκε πρώτο κόμμα με 21,4% και 158 έδρες. Τον Ιούνιο του 1996 σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού με το DYP της Τανσού Τσιλέρ και ο Ερμπακάν έγινε ο πρώτος ανοιχτά ισλαμιστής πρωθυπουργός της Τουρκικής Δημοκρατίας. Τότε συνέβη το δυστύχημα του Σουσουρλούκ!<br /><br />Το Σουσουρλούκ που αποκάλυψε το βαθύ κράτος<br /><br />Στις 3 Νοεμβρίου 1996, μία Mercedes συγκρούστηκε με φορτηγό κοντά στην κωμόπολη Σουσουρλούκ. Στο αυτοκίνητο επέβαιναν ο Σεντάτ Μπουτζάκ, βουλευτής του DYP και αρχηγός ισχυρής φυλής με ένοπλους “φρουρούς χωριών”, ο υψηλόβαθμος αστυνομικός Χουσεΐν Κοτζαντάγ, ο Αμπντουλάχ Τσατλί, καταζητούμενος ακροδεξιός των Γκρίζων Λύκων και άνθρωπος του υποκόσμου, και η σύντροφός του. Ο Μπουτζάκ επέζησε· οι υπόλοιποι σκοτώθηκαν.<br /><br />Το “ζουμί” της υπόθεσης δεν ήταν απλώς ότι ένας πολιτικός, ένας αστυνομικός και ένας μαφιόζος ταξίδευαν μαζί. Αποκαλύφθηκε ένας μηχανισμός αμοιβαίων εξυπηρετήσεων: κρατικές υπηρεσίες παρείχαν σε καταζητούμενους ακροδεξιούς όπλα, πλαστές ταυτότητες, διαβατήρια, προστασία και δυνατότητα ελεύθερης μετακίνησης. Εκείνοι αναλάμβαναν επιχειρήσεις που το επίσημο κράτος δεν μπορούσε να εκτελέσει ανοιχτά — δολοφονίες, απαγωγές, εκφοβισμό και επιχειρήσεις εναντίον προσώπων που θεωρούνταν συνεργάτες ή χρηματοδότες του <a href="https://slpress.gr/tag/pkk/">PKK</a>.<br /><br />Ως αντάλλαγμα, απολάμβαναν ασυλία για εγκληματικές δραστηριότητες, όπως λαθρεμπόριο, εκβιασμούς, καζίνα και πιθανώς διακίνηση ναρκωτικών. Η “εθνική ασφάλεια” είχε μετατραπεί σε κάλυμμα ενός δικτύου που απέκτησε δικά του οικονομικά συμφέροντα και σχετική αυτονομία από το νόμιμο κράτος. Το Σουσουρλούκ έγινε έτσι το σύμβολο του τουρκικού βαθέος κράτους: Ενός πλέγματος πολιτικών, αστυνομικών, στρατιωτικών, παρακρατικών και εγκληματικών συμφερόντων που λειτουργούσε μέσα στους θεσμούς αλλά έξω από τον νόμο.<br /><br />Η υπόθεση έπληξε ιδιαίτερα το DYP. Ο Μπουτζάκ ήταν βουλευτής του, ενώ ο υπουργός Εσωτερικών Μεχμέτ Αγκάρ θεωρήθηκε κεντρικό πρόσωπο του δικτύου. Οι μαζικές διαμαρτυρίες με το σύνθημα “Ένα λεπτό σκοτάδι για διαρκές φως” εξέφρασαν την οργή μιας κοινωνίας που έβλεπε ότι το κράτος, το οποίο επικαλούνταν τη νομιμότητα για να περιορίζει τους αντιπάλους του, χρησιμοποιούσε το ίδιο παρακρατικούς και εγκληματίες.<br /><br />Η επίδραση στην άνοδο των ισλαμιστών ήταν έμμεση αλλά σημαντική. Το Σουσουρλούκ δεν έστειλε αμέσως τους ψηφοφόρους στο πολιτικό Ισλάμ. Απονομιμοποίησε όμως την παλιά τάξη και επιτάχυνε την αποσύνθεση των παραδοσιακών κεντροδεξιών κομμάτων, του DYP και του ANAP. Οι ισλαμιστές μπορούσαν πλέον να παρουσιάζονται όχι μόνο ως θρησκευτική εναλλακτική, αλλά και ως δύναμη κάθαρσης απέναντι σε ένα διεφθαρμένο κατεστημένο.<br /><br /><img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/07/pinax1-stalidis.jpg" /><br /><br />Η βασική εικόνα είναι καθαρή. Τα DYP και ANAP κατέρρευσαν από συνολικό 51% το 1991 σε μόλις 14,6% το 2002. Το ισλαμιστικό ρεύμα ανέβηκε το 1995, περιορίστηκε προσωρινά το 1999 και επανεμφανίστηκε το 2002 υπό τη διευρυμένη, “συντηρητική δημοκρατική” μορφή του AKP. Παράλληλα, η κυβέρνηση DSP–MHP–ANAP του 1999 τιμωρήθηκε συντριπτικά μετά την οικονομική κρίση του 2001. Επειδή μόνο το AKP και το CHP πέρασαν το όριο του 10%, το 34,3% του AKP μετατράπηκε σε 363 από τις 550 έδρες. Η πιο εντυπωσιακή μεταβολή ήταν η εξαφάνιση της κυβέρνησης συνασπισμού του 1999:<br /><br /><img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/07/pinax2-stalidis.jpg" /><br />Επομένως, το 2002 δεν ήταν απλώς μετακίνηση από τον κεμαλισμό προς τον ισλαμισμό. Ήταν κατάρρευση ολόκληρου του υφιστάμενου κομματικού συστήματος.<br />Το “μεταμοντέρνο πραξικόπημα” κατά του Ερμπακάν<br /><br />Στις 28 Φεβρουαρίου 1997, το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας, υπό την καθοριστική επιρροή του στρατού, επέβαλε στην κυβέρνηση Ερμπακάν μέτρα κατά της “ισλαμικής απειλής”. Ακολούθησε συντονισμένη πίεση από τον στρατό, τη δικαιοσύνη, τη γραφειοκρατία, τα μέσα ενημέρωσης και οικονομικά κέντρα.<br /><br />Ο Ερμπακάν παραιτήθηκε τον Ιούνιο, θεωρώντας ότι η πρωθυπουργία θα περνούσε στην Τανσού Τσιλέρ. Ο πρόεδρος Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ, όμως, έδωσε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Μεσούτ Γιλμάζ. Δεν διαλύθηκε το Κοινοβούλιο ούτε εγκαταστάθηκε στρατιωτική κυβέρνηση, αλλά το στρατιωτικό και κεμαλικό κατεστημένο επηρέασε αποφασιστικά ποια κόμματα μπορούσαν να κυβερνήσουν και ποια έπρεπε να αποκλειστούν. Για τον λόγο αυτό τα γεγονότα χαρακτηρίστηκαν “μεταμοντέρνο” ή “μίνι” πραξικόπημα.<br /><br />Το “Refah” διαλύθηκε δικαστικά το 1998. Μακροπρόθεσμα, όμως, η επέμβαση δεν εξαφάνισε το πολιτικό Ισλάμ. Το ώθησε να αλλάξει γλώσσα και στρατηγική.<br /><br />Από τη φυλακή στην πρωθυπουργία<br /><br />Ο Ερντογάν βρέθηκε στο επίκεντρο αυτής της μετάβασης. Τον Δεκέμβριο του 1997, σε ομιλία στη Σιίρτη, απήγγειλε τους γνωστούς στίχους για «τα τεμένη ως στρατώνες, τους θόλους ως κράνη και τους μιναρέδες ως ξιφολόγχες». Το 1998 καταδικάστηκε σε φυλάκιση και πολιτική απαγόρευση. Απομακρύνθηκε από τη δημαρχία και εξέτισε περίπου τέσσερις μήνες στη φυλακή, από τον Μάρτιο έως τον Ιούλιο του 1999.<br /><br />Η καταδίκη, αντί να τον εξαφανίσει, τον μετέτρεψε για εκατομμύρια συντηρητικούς ψηφοφόρους σε σύμβολο διωκόμενου από το κεμαλικό κατεστημένο. Στις 14 Αυγούστου 2001, ο Ερντογάν και ο Αμπντουλάχ Γκιουλ ίδρυσαν το AKP. Το νέο κόμμα απέφυγε τον ανοιχτό ισλαμιστικό λόγο και αυτοχαρακτηρίστηκε “συντηρητικό δημοκρατικό”. Υποσχόταν οικονομική σταθερότητα, ευρωπαϊκή προοπτική, καταπολέμηση της διαφθοράς και περιορισμό της στρατιωτικής κηδεμονίας.<br /><br />Μετά τη σαρωτική εκλογική νίκη της 3ης Νοεμβρίου 2002, ο Ερντογάν δεν μπορούσε ακόμη να γίνει βουλευτής λόγω της καταδίκης του. Πρωθυπουργός ανέλαβε προσωρινά ο Αμπντουλάχ Γκιουλ. Μετά την άρση του πολιτικού κωλύματος και την επανάληψη των εκλογών στη Σιίρτη στις 9 Μαρτίου 2003, ο Ερντογάν εξελέγη βουλευτής και στις 14 Μαρτίου ανέλαβε πρωθυπουργός.<br />Το πολιτικό Ισλάμ λέει το πρώτο “όχι” στις ΗΠΑ<br /><br />Πριν ακόμη ολοκληρωθεί αυτή η μετάβαση, εμφανίστηκε το πρώτο μεγάλο ρήγμα με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Την 1η Μαρτίου 2003, η τουρκική Εθνοσυνέλευση δεν ενέκρινε την ανάπτυξη δεκάδων χιλιάδων Αμερικανών στρατιωτών στο τουρκικό έδαφος για τη δημιουργία βόρειου μετώπου κατά του Ιράκ.<br /><br />Η απόφαση υποχρέωσε τις ΗΠΑ να εγκαταλείψουν αυτό το μέρος του σχεδιασμού τους. Η κύρια χερσαία επίθεση έγινε από το Κουβέιτ και τον νότο. Το “όχι” σηματοδότησε την έναρξη μίας αντιαμερικανικής ρητορικής στροφής. Ήταν το πρώτο ισχυρό μήνυμα ότι η νέα Τουρκία, υπό μια πολιτική δύναμη που αργότερα θα υιοθετούσε ολοένα εντονότερη νεο-οθωμανική και αναθεωρητική πολιτική δεν θα ακολουθούσε αυτομάτως την Ουάσιγκτον.<br /><br />Από το Σουσουρλούκ και το κεμαλικό βαθύ κράτος έως τη φυλάκιση του Ερντογάν, την κατάρρευση των παλαιών κομμάτων και το “όχι” για το Ιράκ, η Τουρκία είχε εισέλθει σε μια νέα εποχή. Η σύγκρουση Κεμαλιστών και πολιτικού Ισλάμ δεν είχε λήξει. Η ισορροπία της εξουσίας, όμως, είχε αρχίσει να αντιστρέφεται.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το τροχαίο που άλλαξε την Τουρκία. Η αρχή του τέλους του κεμαλικού βαθέος κράτους.

ΣΤΑΛΙΔΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ Από το 1926 —συμβολικό έτος για την επιβολή του νέου κοσμικού Αστικού Κώδικα— δύο μεγάλα πολιτικά και κοινωνικά ρεύματα συγ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ποντιακή Γενοκτονία: 107 χρόνια από το αδικαίωτο τουρκικό έγκλημα.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.aixmi-news.gr/wp-content/uploads/2026/05/pontiaki-genoktonia.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="421" data-original-width="800" height="105" src="https://www.aixmi-news.gr/wp-content/uploads/2026/05/pontiaki-genoktonia.jpg" width="760" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Το χρονικό της φρικτής εθνοκάθαρσης πάνω στην οποία κτίστηκε το σύγχρονο τουρκικό κράτος</span></h3><b>Γιάννης Παναγιωτακόπουλος</b><br />107 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την αποβίβαση του Κεμάλ Ατατούρκ στη Σαμψούντα, που σήμανε και την δεύτερη και εντατικότερη φάση της μεγάλης Γενοκτονίας και του ξεριζωμού του Ποντιακού Ελληνισμού. Το θεμελιώδες έγκλημα του τουρκικού κράτους παραμένει μέχρι σήμερα αδικαίωτο καθώς η Τουρκία εξακολουθεί να το αρνείται, και η διεθνής κοινότητα εξακολουθεί να μην της επιβάλει τις συνέπειες που θα έπρεπε να επιφέρουν τα μαζικά εγκλήματά της κατά των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασυρίων που ζούσαν στην Μικρασιατική γη.<br /><br /><img height="384" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/05/genoktonia-1024x614-1.jpeg" width="640" /><br /><br /><div>Η αρχή του ποντιακού ολοκαυτώματος<br /><br />Με την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου το 1914, η ηγεσία των Νεοτούρκων, σε στενή συνεργασία με τους Γερμανούς συμμάχους τους, έθεσε σε εφαρμογή ένα συστηματικό και απάνθρωπο πρόγραμμα εθνοκάθαρσης. Στόχος ήταν ο πλήρης βιολογικός αφανισμός, η εθνολογική αλλοίωση και ο βίαιος εκτουρκισμός των χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, πλήττοντας ανεπανόρθωτα τους Αρμενίους και τους Έλληνες του Πόντου και της Μικράς Ασίας. Μέσα από μια σειρά σκληρών διοικητικών και στρατιωτικών μέτρων, επιβλήθηκε οικονομικός αποκλεισμός στους Ποντίους, ενώ θεσπίστηκε η υποχρεωτική κατάταξη των ανδρών στα διαβόητα Τάγματα Εργασίας, τα οποία μετατράπηκαν σε επίγειους τάφους καταναγκαστικών έργων και εξαντλητικών πορειών στα βάθη της Ανατολίας.<br /><br /><img height="333" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/05/genokt4.jpg" width="640" /><br /><br /></div><div>Το χρονικό των διωγμών και η μαρτυρία του 1915<br /><br />Οι εκτοπισμοί των αμάχων έλαβαν γρήγορα τη μορφή οργανωμένης πορείας θανάτου. Σύμφωνα με επίσημες εκθέσεις των ελληνικών προξενικών αρχών ήδη από το 1915, οι διωκόμενοι στερούνταν ακόμη και τα πιο βασικά είδη επιβίωσης, οδηγούμενοι γυμνοί, ξυπόλητοι, χωρίς τροφή και νερό προς τα αφιλόξενα όρη, όπου όσοι δεν δολοφονούνταν καθ’ οδόν, πέθαιναν από τις κακουχίες ή έπεφταν στα χέρια φανατικών που τους αποτελείωναν.<br /><br />Τον Δεκέμβριο του 1916, ένα επίσημο στρατιωτικό διάταγμα σφράγισε τη μοίρα του ποντιακού ελληνισμού, προβλέποντας την άμεση εκδίωξη των πληθυσμών προς την ενδοχώρα, με τη συνδρομή του τακτικού στρατού αλλά και ένοπλων άτακτων συμμοριών, των γνωστών Τσετών, οι οποίοι επιδόθηκαν σε πρωτοφανείς σφαγές, λεηλασίες, βιασμούς και πυρπολήσεις χωριών.<br /><br /><img height="438" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/05/genokt3.jpg" width="640" /><br /><br /></div><div>Η γεωπολιτική σκακιέρα και η αποστολή του Κεμάλ<br /><br />Κατά τη διάρκεια των εχθροπραξιών του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, χιλιάδες Πόντιοι και Αρμένιοι αναζήτησαν καταφύγιο στη ρωσική επικράτεια και τις περιοχές του Καυκάσου. Ωστόσο, η λήξη του πολέμου δεν έφερε την προσδοκώμενη δικαίωση, παρά τις διεθνείς διακηρύξεις περί αυτοδιάθεσης των λαών. Η κατάρρευση της Ρωσίας λόγω της Οκτωβριανής Επανάστασης άλλαξε τις ισορροπίες, με τις δυτικές δυνάμεις να βλέπουν στο κίνημα των Νεοτούρκων ένα ανάχωμα ενάντια στους Μπολσεβίκους. Έτσι, το 1919, ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα με επίσημη εντολή των συμμάχων για την τήρηση της τάξης, γεγονός που στην πραγματικότητα σηματοδότησε τη δεύτερη και πιο άγρια φάση της Γενοκτονίας.<br /><br />Το ναυάγιο της Ανεξαρτησίας και η ένοπλη αντίσταση<br /><br />Στο διπλωματικό πεδίο, οι Πόντιοι προσπάθησαν να διεκδικήσουν την αυτοδιάθεσή τους, υποβάλλοντας μνημόνια και χάρτες στον Ελευθέριο Βενιζέλο για τη δημιουργία μιας ανεξάρτητης Δημοκρατίας του Πόντου. Ο Έλληνας πρωθυπουργός απέρριψε το αίτημα λόγω της μεγάλης γεωγραφικής απόστασης και της αδυναμίας στρατιωτικής υποστήριξης, αντιπροτείνοντας τη δημιουργία ενός ομοσπονδιακού Ποντοαρμενικού κράτους.<br /><br />Αν και υπογράφηκε σχετική συμφωνία το 1920, το σχέδιο κατέρρευσε μετά τη στρατιωτική ήττα των Αρμενίων από τον Κεμάλ. Σταδιακά, η υποστήριξη των Μεγάλων Δυνάμεων και της σοβιετικής Ρωσίας προς το κεμαλικό καθεστώς, σε συνδυασμό με την κατάρρευση του μικρασιατικού μετώπου το 1922, άφησε τους Ποντίους ανυπεράσπιστους. Το ηρωικό ένοπλο αντάρτικο που είχε οργανωθεί στα βουνά για την αυτοπροστασία των χωριών, απομονωμένο και εξαντλημένο, λυγίζει μπροστά στην υπεροπλία του εχθρού.<br /><br /><img height="420" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/05/genokt2.jpg" width="640" /><br /><br /></div><div>Ο τραγικός απολογισμός και ο δρόμος της προσφυγιάς<br /><br />Η τρομοκρατία, τα έκτακτα δικαστήρια και οι εκτελέσεις της πνευματικής και θρησκευτικής ηγεσίας ερήμωσαν ολόκληρη την περιοχή, αφήνοντας πίσω αποκαΐδια, χαλάσματα και χιλιάδες άταφα πτώματα. Ο τραγικός απολογισμός της περιόδου 1914-1923 κατέγραψε 353.000 νεκρούς, δηλαδή πάνω από τον μισό ελληνικό πληθυσμό του Πόντου. Με την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης το 1923 και την πρόβλεψη για υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών, περίπου 400.000 επιζώντες πήραν τον πικρό δρόμο της προσφυγιάς.<br /><br />Χιλιάδες Πόντιοι που έμειναν πίσω θα αναγκαστούν να γίνουν κρυπτοχριστιανοί, προκειμένου να τους επιτραπεί η παραμονή τους στις πατρογονικές τους εστίες. Οι υπόλοιποι, ξεκινώντας από τα λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας κάτω από άθλιες συνθήκες, έφτασαν σε μια Ελλάδα καθημαγμένη και υλικά γονατισμένη, η οποία δυσκολευόταν να τους προσφέρει τις απαραίτητες συνθήκες υποδοχής.<br /><br /><img height="429" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/05/1-1-1.jpg" width="640" /><br /><br /></div><div>Η αναγέννηση στην Ελλάδα και η διεθνής διεκδίκηση<br /><br />Παρά τον βίαιο ξεριζωμό από τις πατρογονικές εστίες τριών χιλιάδων ετών, ο ποντιακός ελληνισμός δεν έχασε την ψυχή του. Μεταφέροντας στην Ελλάδα τα ιερά κειμήλια και τις εικόνες τους, οι πρόσφυγες ενσωματώθηκαν σταδιακά στην ελλαδική κοινωνία και συνέβαλαν τα μέγιστα στην οικονομική, πνευματική και πολιτιστική αναγέννηση της χώρας με την εργατικότητα και το εμπορικό τους πνεύμα.<br /><br />Μετά από δεκαετίες κρατικής ολιγωρίας, η Βουλή των Ελλήνων αναγνώρισε επίσημα στις 24 Φεβρουαρίου 1994 τη 19η Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Μικρασιατικού Πόντου. Αν και η Τουρκία εξακολουθεί να αρνείται τον όρο «γενοκτονία», η ελληνική διπλωματία και ο απόδημος ελληνισμός συνεχίζουν τον αγώνα για τη διεθνή αναγνώριση αυτής της ιστορικής αλήθειας, τιμώντας τις εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές των νεομαρτύρων.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ποντιακή Γενοκτονία: 107 χρόνια από το αδικαίωτο τουρκικό έγκλημα.

Το χρονικό της φρικτής εθνοκάθαρσης πάνω στην οποία κτίστηκε το σύγχρονο τουρκικό κράτος Γιάννης Παναγιωτακόπουλος 107 χρόνια συμπληρώνονται...

Διαβάστε την συνέχεια

Μικρασιατική Εκστρατεία: Η έναρξη του πολέμου και η αποβίβαση του στρατού στη Σμύρνη.

<img height="100" src="https://www.onalert.gr/wp-content/uploads/2026/05/GES-MIKRASIATIKEKSTRATEIA-7-750x375.jpg" width="759" /><br /><br />Το 1918, η συμπαράταξη της Ελλάδας με τις νικήτριες δυνάμεις του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου παρείχε μοναδική ευκαιρία προώθησης των εθνικών ζητημάτων, με προεξάρχουσες τις διεκδικήσεις στη δυτική Μικρά Ασία, γεγονός που οδήγησε αργότερα στην Μικρασιατική Εκστρατεία.<br /><br />Έτσι, τον Απρίλιο του 1919, στο πλαίσιο της Διάσκεψης Ειρήνης των Παρισίων, «ἀπεφασίσθη ὑπὸ τῶν Μεγάλων Δυνάμεων ἡ διὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ κατάληψις τῆς Σμύρνης καὶ ἡ ἐξασφάλισις τῆς τάξεως ἐκεῖ», με στόχο την προστασία των χριστιανικών πληθυσμών και του ελληνικού στοιχείου από τις τουρκικές αυθαιρεσίες.<br /><br /><img height="640" src="https://www.onalert.gr/wp-content/uploads/2026/05/GES-MIKRASIATIKEKSTRATEIA-1-961x1200.jpg" width="513" /><br /><br />Το πρωί της 2ας Μαΐου 1919, δεκαοκτώ ελληνικά οπλιταγωγά εισήλθαν στο λιμάνι της Σμύρνης, όπου αποβιβάστηκαν τα τμήματα της I Μεραρχίας Πεζικού (Σιδηρά Μεραρχία Λαρίσσης). Μπροστά από τη Λέσχη των Κυνηγών, ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος έδινε τις ευλογίες του στα ελληνικά στρατεύματα που γνώριζαν την αποθέωση από το συγκεντρωμένο πλήθος.<br /><br /><img height="427" src="https://www.onalert.gr/wp-content/uploads/2026/05/GES-MIKRASIATIKEKSTRATEIA-6-1200x800.jpg" width="640" /><br /><br />Παρόλα αυτά, στις 1030, το II Τάγμα του 1/38 Συντάγματος Ευζώνων, κατά τη διέλευσή του από την περιοχή του Διοικητηρίου, δέχθηκε αιφνιδίως σφοδρούς πυροβολισμούς. Ακολούθησαν αιματηρές συμπλοκές για περίπου μία ώρα.<div><br /><img height="427" src="https://www.onalert.gr/wp-content/uploads/2026/05/GES-MIKRASIATIKEKSTRATEIA-2-1200x800.jpg" width="640" /><br /><br /><img height="427" src="https://www.onalert.gr/wp-content/uploads/2026/05/GES-MIKRASIATIKEKSTRATEIA-3-1200x800.jpg" width="640" /><br /><br />Όμως, έως το απόγευμα της ίδιας ημέρας η τάξη αποκαταστάθηκε και η κύκλωση της πόλης ολοκληρώθηκε με επιτυχία. Η απόβαση του Ελληνικού Στρατού στη Σμύρνη, στις 2 Μαΐου 1919, σήμανε ότι η Μικρασιατική Εκστρατεία είχε μόλις ξεκινήσει.<br /><br /><img height="427" src="https://www.onalert.gr/wp-content/uploads/2026/05/GES-MIKRASIATIKEKSTRATEIA-5-1200x800.jpg" width="640" /> <img height="427" src="https://www.onalert.gr/wp-content/uploads/2026/05/GES-MIKRASIATIKEKSTRATEIA-4-1200x800.jpg" width="640" /><br /><br />Μιας εκστρατείας φιλόδοξης και ριψοκίνδυνης που, όμως, έληξε άδοξα τον Σεπτέμβριο του 1922, βάζοντας οριστικό τέλος στις προσδοκίες του Έθνους για την απελευθέρωση όλων των Ελλήνων και την ενσωμάτωση στον εθνικό κορμό των προαιώνιων αλύτρωτων εδαφών (Μεγάλη Ιδέα).</div><div><br /></div><div><a href="https://www.onalert.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μικρασιατική Εκστρατεία: Η έναρξη του πολέμου και η αποβίβαση του στρατού στη Σμύρνη.

Το 1918, η συμπαράταξη της Ελλάδας με τις νικήτριες δυνάμεις του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου παρείχε μοναδική ευκαιρία προώθησης των εθνικών ζητημ...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι 3 φορές που Ελλάδα και Τουρκία έφτασαν μία ανάσα από τον πόλεμο κατά τις περιόδους του Πάσχα.

<img height="112" src="https://img-s-msn-com.akamaized.net/tenant/amp/entityid/AA20Gv0m.img?w=768&h=430&m=6" width="746" /><br /><br />Σήμερα, Κυριακή του Πάσχα που όλοι γιορτάζουν την Ανάσταση του Κυρίου, οι Ένοπλες Δυνάμεις βρίσκονται σε καθεστώς εγρήγορσης. Ιστορικά, έχουν υπάρξει τρεις περίοδοι τις τελευταίες δεκαετίες που η Τουρκία έχει επιχειρήσει να δημιουργήσει από τις μεγαλύτερες κρίσεις στο Αιγαίο, φτάνοντας μία ανάσα από το θερμό επεισόδιο.<br /><br />Του <b>Χρήστου Μαζανίτη</b><br /><br />Στην πολιτική και στρατιωτική ανάλυση, θεωρείται ότι η Τουρκία επιλέγει συχνά περιόδους μεγάλων θρησκευτικών εορτών ή περιόδους «χαλάρωσης», όπως το Πάσχα ή ο Αύγουστος, για να δοκιμάσει τα αντανακλαστικά της ελληνικής άμυνας, υποθέτοντας ότι η ετοιμότητα μπορεί να είναι μειωμένη.<br /><br />Ιστορικά, τα τελευταία 40 χρόνια έχουν καταγραφεί τρεις περίοδοι που Ελλάδα και Τουρκία έχουν φτάσει μία ανάσα από το θερμό επεισόδιο κατά την περίοδο του Πάσχα, με την Άγκυρα να επιχειρεί να γκριζάρει αρκετές περιοχές του Αιγαίου.<div><br />Το Σισμίκ<br /><br />Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση που η Ελλάδα και η Τουρκία έφτασαν «μια ανάσα» από την πολεμική σύγκρουση κατά τη διάρκεια των ημερών του Πάσχα ήταν το 1987, με την κρίση του «Σισμίκ».<br /><br />Αν και η κορύφωση της κρίσης συνέβη το Σάββατο 28 Μαρτίου 1987, η ένταση είχε ξεκινήσει νωρίτερα και η χώρα βρισκόταν σε κατάσταση γενικής επιφυλακής μέχρι και την Κυριακή των Βαΐων και τις ημέρες που ακολούθησαν.<br /><br />Η κρίση ξεκίνησε όταν η Τουρκία ανακοίνωσε ότι το ερευνητικό σκάφος «Σισμίκ-1» θα έβγαινε στο Αιγαίο για έρευνες σε ελληνική υφαλοκρηπίδα.<br /><br />Ο τότε Πρωθυπουργός, Ανδρέας Παπανδρέου, διέταξε γενική επιστράτευση και έδωσε εντολή να βυθιστεί το σκάφος αν παραβιάσει τα ελληνικά χωρικά ύδατα.<br /><br />Ο στόλος βγήκε στο Αιγαίο και τα αεροσκάφη ήταν με τους κινητήρες αναμμένους.<br /><br />Η κρίση εκτονώθηκε την τελευταία στιγμή, αλλά η χώρα πέρασε τις ημέρες πριν το Πάσχα, που εκείνη τη χρονιά ήταν στις 19 Απριλίου, σε πολεμικό αναβρασμό.</div><div><br />Μετά τα Ίμια<br /><br />Τη Μεγάλη Πέμπτη 11 Απριλίου 1996, η ένταση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας έφτασε σε οριακό σημείο, θυμίζοντας τις ημέρες των Ιμίων που είχαν προηγηθεί τον Ιανουάριο του ίδιου έτους.<br /><br />Το κλίμα ήταν εξαιρετικά φορτισμένο λόγω της πρώτης μεγάλης τουρκικής άσκησης στο Αιγαίο μετά τα Ίμια (την ονόμαζαν «Θαλασσόλυκος»). Εκείνη την ημέρα τουρκικά μαχητικά προχώρησαν σε δεκάδες παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου σε όλο το μήκος του Αιγαίου. Η ελληνική Πολεμική Αεροπορία απάντησε με μαζικές αναχαιτίσεις, με αποτέλεσμα να σημειωθούν σκληρές και επικίνδυνες αερομαχίες που κατέληξαν σε εμπλοκές.<br /><br />Το πιο σοβαρό συμβάν εκείνης της ημέρας, ωστόσο, ήταν η παρενόχληση ενός ελληνικού ελικοπτέρου AB-205 της Αεροπορίας Στρατού που εκτελούσε πτήση στην περιοχή της Ικαρίας και των Φούρνων.<br /><br />Τουρκικά μαχητικά F-16 πραγματοποίησαν πολύ κοντινές και επικίνδυνες διελεύσεις πάνω από το ελικόπτερο, σε μια προσπάθεια να το αναγκάσουν να αλλάξει πορεία ή να το ρίξουν με τα καυσαέρια των κινητήρων τους. Το γεγονός αυτό προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση της Αθήνας, καθώς θεωρήθηκε ευθεία απειλή κατά της ζωής των επιβαινόντων.<br /><br />Λόγω της κατάστασης, ο τότε Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Στρατηγός Μανούσος Παραγιουδάκης, και η πολιτική ηγεσία έθεσαν τις ένοπλες δυνάμεις σε κατάσταση υψηλής ετοιμότητας. Υπήρχε ο φόβος ότι η Τουρκία ήθελε να «ρεζιλέψει» την ελληνική πλευρά κατά τη διάρκεια των ημερών του Πάσχα, δημιουργώντας μια νέα κρίση παρόμοια με των Ιμίων.</div><div><br />Πριν από το Oruc Reis<br /><br />Αν και δεν είχαμε τον στόλο έτοιμο για ναυμαχία όπως το ’87 ή το ’96, το Πάσχα στις 19 Απριλίου του 2020 ήταν από τα πιο «βαριά» των τελευταίων δεκαετιών.<br /><br />Είχε προηγηθεί η υβριδική επίθεση με την κρίση του Έβρου, τον Φεβρουάριο – Μάρτιο του ίδιου έτους.<br /><br />Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας και την Κυριακή του Πάσχα, σημειώθηκαν μαζικές υπερπτήσεις τουρκικών μαχητικών πάνω από ελληνικά νησιά (Αγαθονήσι, Λειψοί, Φαρμακονήσι), σε μια προσπάθεια της Τουρκίας να πιέσει την Ελλάδα ενώ η χώρα βρισκόταν σε lockdown λόγω πανδημίας.<br /><br />Η απάντηση από το ΓΕΕΘΑ τότε ήταν σκληρή. Ο Στρατηγός Κωνσταντίνος Φλώρος έδωσε εντολή στην Πολεμική Αεροπορία όχι απλώς να αναχαιτίζει, αλλά να δείχνει στην πράξη την υπεροχή της. Οι λέξεις που χρησιμοποίησε ήταν «Καταδίωξη μέχρι εξαντλήσεως».<br /><br />Οι Έλληνες πιλότοι πήραν εντολή να μην εγκαταλείπουν την εμπλοκή αν τα τουρκικά μαχητικά δεν αποχωρούσαν πλήρως από το FIR Αθηνών.<br /><br />Σημειώθηκαν δεκάδες εγκλωβισμοί τουρκικών αεροσκαφών από τα ραντάρ των ελληνικών Mirage και F-16, στέλνοντας το μήνυμα ότι οι πιλότοι μας ήταν έτοιμοι για το επόμενο βήμα αν χρειαζόταν, αυτό της κατάρριψης.<br /><br />Τη Μεγάλη Πέμπτη του 2020, όταν τουρκικά F-16 πέταξαν σε πολύ χαμηλό ύψος πάνω από τις Οινούσσες και το Αγαθονήσι, ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ διέταξε «Ετοιμότητα «στο σκαλί». Τα αντιαεροπορικά συστήματα στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου τέθηκαν σε κατάσταση άμεσης αντίδρασης.<br /><br />Τα ραντάρ των επίγειων αντιαεροπορικών συστημάτων «λόκαραν» τα τουρκικά μαχητικά καθώς εκείνα περνούσαν πάνω από τα νησιά, προκαλώντας τον εκνευρισμό των Τούρκων πιλότων που έβλεπαν τις προειδοποιήσεις εγκλωβισμού στα πιλοτήριά τους.<br /><br />Ο Στρατηγός Φλώρος, θέλοντας να τονώσει το ηθικό των μονάδων και να στείλει μήνυμα στην απέναντι πλευρά, προχώρησε σε μια συμβολική αλλά ουσιαστική κίνηση.<br /><br />Παρά το lockdown της πανδημίας, επικοινώνησε με όλα τα φυλάκια στα ακριτικά νησιά τονίζοντας ότι «Τα νησιά δεν είναι απροστάτευτα».<br /><br />Δόθηκε η σαφής οδηγία: «Καμία πρόκληση αναπάντητη». Η φιλοσοφία του ήταν ότι η αεράμυνα ξεκινάει από το έδαφος και τελειώνει στον αέρα.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.enikos.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οι 3 φορές που Ελλάδα και Τουρκία έφτασαν μία ανάσα από τον πόλεμο κατά τις περιόδους του Πάσχα.

Σήμερα, Κυριακή του Πάσχα που όλοι γιορτάζουν την Ανάσταση του Κυρίου, οι Ένοπλες Δυνάμεις βρίσκονται σε καθεστώς εγρήγορσης. Ιστορικά, έχου...

Διαβάστε την συνέχεια

1η Απριλίου 1955: Η ΕΟΚΑ ξεσηκώνεται κατά του βρετανικού ζυγού, Ο αγώνας για την «Ένωσιν».

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://24h.com.cy/wp-content/uploads/2024/04/09.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="675" data-original-width="1300" height="104" src="https://24h.com.cy/wp-content/uploads/2024/04/09.jpg" width="691" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">«Είχα να αντιμετωπίσω 3 εχθρούς, τους Άγγλους, τους Τούρκους και τους κομμουνιστές. Ο μεγαλύτερός μου πονοκέφαλος ήτο οι κομμουνιστές»</span></h3><b>Γιάννης Κολεΐδης</b><br />Σαν σήμερα, 1η Απριλίου 1955, η Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ) ξεκίνησε τον απελευθερωτικό της αγώνα εναντίον των Βρετανών αποικιοκρατών, με στόχο την «Ένωσιν» της Κύπρου με την Ελλάδα.<br /><br />Ο ηρωικός αγώνας των Ελληνοκυπρίων, που κορυφώθηκε με τις συμφωνίες Λονδίνου-Ζυρίχης το 1959, οδήγησε στην ίδρυση ανεξάρτητου κυπριακού κράτους, αφήνοντας ανεκπλήρωτο το όραμα της Ένωσης αλλά χαράσσοντας ανεξίτηλα την εθνική ταυτότητα της Μεγαλονήσου.<br /><br /><img height="427" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/04/eoka3.jpg" width="640" /><br /><br /><div>Το όραμα της Ένωσης και το δημοψήφισμα του 1950<br /><br />Το αίτημα των Ελληνοκυπρίων για αποτίναξη της βρετανικής κατοχής και ένωση με την Ελλάδα ήρθε δυναμικά στο προσκήνιο το 1950, με το δημοψήφισμα της 15ης Ιανουαρίου που διοργάνωσε η Εκκλησία της Κύπρου. Το 95,7% των ψηφισάντων τάχθηκε υπέρ της Ένωσης, στέλνοντας ηχηρό μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση.<br /><br />Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, η εκλογή του Μακαρίου Γ’ ως Αρχιεπισκόπου Κύπρου έδωσε νέα πνοή στον αγώνα, σε μια εποχή που η αποικιοκρατία έπνεε τα λοίσθια και οι κατακτημένες χώρες διεκδικούσαν την ανεξαρτησία τους.<br /><br /><img height="427" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/04/eoka2.jpg" width="640" /><br /><br /></div><div>Η ίδρυση της ΕΟΚΑ και η έναρξη του αγώνα<br /><br />Οι ελληνικές κυβερνήσεις, με την προτροπή της ελληνοκυπριακής ηγεσίας και υπό την πίεση των οργανώσεων του Κυπριακού Αγώνα στην Αθήνα, κατέβαλλαν συνεχείς προσπάθειες για τη διεθνοποίηση του θέματος, με διαδοχικές προσφυγές στον ΟΗΕ.<br /><br />Στις 10 Νοεμβρίου 1954, ο απόστρατος συνταγματάρχης <a href="https://www.newsbreak.gr/tag/grivas-digenis/">Γεώργιος Γρίβας</a>, με το ψευδώνυμο «Διγενής», έφτασε στο νησί και συγκρότησε την Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ).<br /><br />Τις βραδινές ώρες της 31ης Μαρτίου προς την 1η Απριλίου 1955, η ΕΟΚΑ εξαπέλυσε επιθέσεις σε κυβερνητικά κτίρια, αστυνομικούς σταθμούς, τον ραδιοσταθμό και σε βρετανικό στρατόπεδο της Αμμοχώστου, σηματοδοτώντας την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα. Πολιτικός αρχηγός της οργάνωσης ήταν ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, ο οποίος αργότερα έγινε ο πρώτος πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.<br /><img height="640" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/04/eoka5.jpg" width="576" /><br /><br /></div><div>Οι ήρωες που έγραψαν ιστορία<br /><br />Ο αγώνας της ΕΟΚΑ σημαδεύτηκε από την αυτοθυσία ηρωικών μορφών που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία της Κύπρου. Ο Μιχαλάκης Καραολής και ο Ανδρέας Δημητρίου έγιναν οι πρώτοι εκτελεσθέντες ήρωες του αγώνα, ενώ ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ο Γρηγόρης Αυξεντίου και άλλοι αγωνιστές άφησαν ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους στην κυπριακή ιστορία, θυσιάζοντας τη νεανική τους ζωή για την πατρίδα.<br /><br /><img height="640" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/04/eoka4.jpg" width="484" /><br /><br /></div><div>Ταυτόχρονος αγώνας κατά Τουρκοκυπρίων και ΑΚΕΛ<br /><br />Κατά τη διάρκεια του αγώνα, στο στόχαστρο της ΕΟΚΑ βρέθηκαν όχι μόνο οι Βρετανοί δυνάστες, αλλά και οι Ελληνοκύπριοι συνεργάτες τους, οι Τουρκοκύπριοι της οργάνωσης «Ταξίμ» που επιζητούσαν ένωση της Κύπρου με την Τουρκία, καθώς και μέλη του ΑΚΕΛ, τα οποία οι εθνικόφρονες της ΕΟΚΑ κατηγορούσαν ως συνεργάτες των Άγγλων.<br /><br />Η διαμάχη μεταξύ «δεξιών» και «αριστερών» για τον ρόλο του ΑΚΕΛ στον απελευθερωτικό αγώνα παραμένει ζωντανή μέχρι σήμερα.<br /><br />Χαρακτηριστικά, ο Γρίβας «Διγενής» είχε πει την ιστορική φράση «Είχα να αντιμετωπίσω 3 εχθρούς, τους Άγγλους, τους Τούρκους και τους κομμουνιστές. Ο μεγαλύτερός μου πονοκέφαλος ήτο οι κομμουνιστές.»<br /><br /><img height="418" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/04/eoka6.jpg" width="640" /><br /><br /></div><div>Η αδικαίωτη Ένωση και η ανεξαρτησία<br /><br />Παρά το αίμα που χύθηκε και τις θυσίες των αγωνιστών, ο στόχος της Ένωσης δεν επιτεύχθηκε. Με τις συμφωνίες του Λονδίνου και της Ζυρίχης (19 Φεβρουαρίου 1959), η Κύπρος ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος την 1η Οκτωβρίου 1960.<br /><br /><img height="427" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/04/eoka1.jpg" width="640" /><br /><br />Το όραμα της Ένωσης παρέμεινε ανεκπλήρωτο, αλλά ο αγώνας της ΕΟΚΑ παραμένει φωτεινός φάρος της κυπριακής ιστορίας, σύμβολο αυτοθυσίας και πίστης στα εθνικά ιδανικά.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

1η Απριλίου 1955: Η ΕΟΚΑ ξεσηκώνεται κατά του βρετανικού ζυγού, Ο αγώνας για την «Ένωσιν».

«Είχα να αντιμετωπίσω 3 εχθρούς, τους Άγγλους, τους Τούρκους και τους κομμουνιστές. Ο μεγαλύτερός μου πονοκέφαλος ήτο οι κομμουνιστές» Γιάνν...

Διαβάστε την συνέχεια

Επανάσταση 1821: «Κάποιοι πολέμησαν και κάποιοι την έβαλαν στη τσέπη τους»!

 <img height="150" src="https://i.ytimg.com/vi/MFrgzOGFbBc/hqdefault.jpg" width="736" /><br /><br /><div><b>Ιωάννης Αντωνόπουλος</b><br />«Κάποιοι πολέμησαν , κάποιοι έχυσαν το αίμα τους και κάποιοι την έβαλαν στη τσέπη τους»! Ο ιστορικός Ιωάννης Αντωνόπουλος ,μιλά για την Επανάσταση του 1821 και λέει αλήθειες. Κάποιες απ’ αυτές δεν μας αρέσουν, αλλά θα πρέπει κάποια στιγμή να τις συζητήσουμε. Γιατί διαφορετικά την Επανάσταση του 1821 ,κάποιοι θα εξακολουθούν να τη βάζουν στη τσέπη…<br /><br />Ο κ. Αντωνόπουλος σε μια ιστορική αναδρομή διαφορετική από τις συνηθισμένες. Μιλά για πρόσωπα της Επανάστασης που δεν τα γνωρίζουμε αν και η προσφορά τους στον Αγώνα ήταν μεγάλη.<br /><br />Πως φθάσαμε στην Επανάσταση; Τι ήταν αυτή η Επανάσταση; Μόνο απελευθερωτικός αγώνας, αγώνας ανεξαρτησίας ή είχε και στοιχεία κοινωνικής επανάστασης ,όπως υποστηρίζουν κάποιοι; Ήταν αντίπαλοι μόνο οι Τούρκοι ή και οι κοτζαμπάσηδες; Οι πρώτοι ηττήθηκαν από τα ελληνικά όπλα. Όπως φαίνεται οι δεύτεροι όχι…</div><div><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="336" src="https://www.youtube.com/embed/MFrgzOGFbBc" width="630" youtube-src-id="MFrgzOGFbBc"></iframe></div><div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a></div><div><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Επανάσταση 1821: «Κάποιοι πολέμησαν και κάποιοι την έβαλαν στη τσέπη τους»!

  Ιωάννης Αντωνόπουλος «Κάποιοι πολέμησαν , κάποιοι έχυσαν το αίμα τους και κάποιοι την έβαλαν στη τσέπη τους»! Ο ιστορικός Ιωάννης Αντωνόπο...

Διαβάστε την συνέχεια

Η συνέχεια μιας χιλιετούς αναμέτρησης ανάμεσα στην Ανατολή (Περσία) και τη Δύση (Ελληνορωμαϊκός κόσμος).

<img height="111" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/03/SASANIDES-1-630x349.jpg" width="758" /><br /><br />Η θεωρία περί «ανασύστασης της Περσικής Αυτοκρατορίας» αποτελεί ένα από τα πιο συζητημένα και αμφιλεγόμενα ζητήματα της σύγχρονης γεωπολιτικής ανάλυσης. Αν και το ίδιο το Ιράν επίσημα δεν χρησιμοποιεί αυτόν τον όρο -καθώς το καθεστώς είναι ισλαμοκεντρικό και όχι εθνικιστικό-μοναρχικό- οι επικριτές του και αρκετοί αναλυτές θεωρούν ότι οι πράξεις του υποδηλώνουν μια μορφή νεο-αυτοκρατορικού επεκτατισμού.<br /><br />Ας δούμε τα δεδομένα με τη ματιά της διπλωματικής και ιστορικής ανάλυσης:<br />Η στρατηγική του «Άξονα της Αντίστασης»<br /><br />Αντί για την αναβίωση των συνόρων των Αχαιμενιδών ή των Σασσανιδών, η Τεχεράνη εφαρμόζει το δόγμα του «Στρατηγικού Βάθους» (Strategic Depth).<br /><br />Στόχος: Η δημιουργία ενός συνεχούς γεωγραφικού τόξου επιρροής που ξεκινά από το Ιράν, διασχίζει το Ιράκ και τη Συρία (παρά την πρόσφατη πτώση του Άσαντ το 2024, το Ιράν προσπαθεί να διατηρήσει δίκτυα επιρροής) και καταλήγει στον Λίβανο και τη Μεσόγειο.<br /><br />Μέσα: Η χρήση πληρεξουσίων (proxies) όπως η Χεζμπολάχ, οι Χούτι στην Υεμένη και οι σιιτικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ.<div><br />Ιδεολογία: Ισλαμική Επανάσταση vs. Περσική Δόξα<br /><br />Υπάρχει μια εσωτερική αντίφαση στην ιρανική στρατηγική:<br />Το καθεστώς: Προωθεί την εξαγωγή της Ισλαμικής Επανάστασης και την ηγεσία του μουσουλμανικού κόσμου (Παναραβισμός/Πανισλαμισμός υπό σιιτική σκοπιά).<br /><br />Η ιστορική μνήμη: Η περσική ταυτότητα είναι πανίσχυρη. Αναλυτές σημειώνουν ότι η Τεχεράνη συχνά συμπεριφέρεται ως «φυσικός ηγεμόνας» της περιοχής, θεωρώντας ότι η ιστορική της κληρονομιά τής δίνει το δικαίωμα να ελέγχει τα στρατηγικά περάσματα (Στενά του Ορμούζ, Μπαμπ ελ-Μαντέμπ).<br />Η γεωπολιτική πραγματικότητα του 2026<br /><br />Οι πρόσφατες εξελίξεις έχουν αλλάξει τα δεδομένα:<br /><br />Σύγκρουση με ΗΠΑ/Ισραήλ: Οι σφοδρές επιθέσεις (όπως αυτές με τις βόμβες 5.000 λιβρών) στοχεύουν ακριβώς στην αποδόμηση αυτής της «αυτοκρατορικής» υποδομής.<br /><br />Περιφερειακή Αντίσταση: Οι αραβικές μοναρχίες του Κόλπου (Σαουδική Αραβία, ΗΑΕ) βλέπουν την ιρανική διείσδυση ως απειλή για την κυριαρχία τους, χαρακτηρίζοντάς την συχνά ως «περσικό επεκτατισμό».<br /><br />Το Ιράν δεν επιδιώκει την ανασύσταση μιας αυτοκρατορίας με την κλασική έννοια των συνόρων και των θρόνων. Επιδιώκει μια «άυλη αυτοκρατορία» επιρροής, όπου οι αποφάσεις στη Βαγδάτη, τη Βηρυτό και τη Σαναά θα περνούν από την έγκριση της Τεχεράνης, διασφαλίζοντας έτσι την επιβίωση του καθεστώτος και την ανάδειξή του σε κυρίαρχη δύναμη της Μέσης Ανατολής.<br /><br />Η ιστορική μνήμη των Ιρανών για τον Μέγα Αλέξανδρο και τους Έλληνες είναι μια από τις πιο σύνθετες και αμφίσημες περιπτώσεις στην παγκόσμια ιστορία.<br /><br />Ενώ για τη Δύση ο Αλέξανδρος είναι ο «Μέγας» εκπολιτιστής, για την περσική παράδοση το πρόσωπό του ακροβατεί ανάμεσα στον δαίμονα-καταστροφέα και τον σοφό ηγεμόνα.</div><div><b><a href="https://www.tribune.gr/history/news/article/941909/i-synecheia-mias-chilietoys-anametrisis-anamesa-stin-anatoli-persia-kai-ti-dysi-ellinoromaikos-kosmos.html">ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</a></b></div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η συνέχεια μιας χιλιετούς αναμέτρησης ανάμεσα στην Ανατολή (Περσία) και τη Δύση (Ελληνορωμαϊκός κόσμος).

Η θεωρία περί «ανασύστασης της Περσικής Αυτοκρατορίας» αποτελεί ένα από τα πιο συζητημένα και αμφιλεγόμενα ζητήματα της σύγχρονης γεωπολιτικ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τι συνέβη την τελευταία φορά που οι Αμερικανοί διάλεξαν ηγέτη στο Ιράν.

<img height="145" src="https://www.naftemporiki.gr/wp-content/uploads/2026/03/iranian-coup-696x506.jpg" width="749" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Το πραξικόπημα του 1953, η ανατροπή του Μοχάμεντ Μοσαντέκ, η επαναφορά του Σάχη και το τραύμα που σημάδεψε για δεκαετίες τη σχέση Τεχεράνης - Ουάσιγκτον</span></h3><b>Νατάσα Στασινού </b><br />Κάθε φορά που στην Ουάσιγκτον ακούγεται η ιδέα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να επηρεάσουν ή και να καθορίσουν ποιος θα κυβερνήσει το Ιράν, η ιστορία επιστρέφει με ορμή.<br /><br />Και η ιστορία λέει ένα πράγμα πολύ καθαρά: την τελευταία φορά που οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί αποφάσισαν να επιλέξουν την ηγεσία της χώρας, το αποτέλεσμα δεν ήταν σταθερότητα, αλλά ένα βαθύ, διαγενεακό τραύμα.<br /><br />Το 1953, η CIA και η MI6 συνέβαλαν στην ανατροπή του δημοκρατικά εκλεγμένου πρωθυπουργού Μοχάμεντ Μοσαντέκ και στην ενίσχυση του Σάχη Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί. Είκοσι έξι χρόνια αργότερα, εκείνο το τραύμα επέστρεψε ως πολιτική έκρηξη με την Ισλαμική Επανάσταση.<br />Η αρχή της σύγκρουσης ήταν το πετρέλαιο<br /><br />Για να καταλάβει κανείς τι έγινε το 1953, πρέπει να ξεκινήσει από το πετρέλαιο. Στα μέσα του 20ού αιώνα, το ιρανικό πετρέλαιο ελεγχόταν ουσιαστικά από την Anglo-Iranian Oil Company, τον βρετανικό κολοσσό που αργότερα εξελίχθηκε στη BP.<br /><br />Για μεγάλο μέρος της ιρανικής κοινής γνώμης, η εταιρεία ήταν το σύμβολο μιας σχέσης βαθιά άδικης: τα κέρδη έφευγαν στο εξωτερικό, ενώ το Ιράν έμενε με περιορισμένα οφέλη και με την αίσθηση ότι μια ξένη δύναμη κρατούσε στα χέρια της τον εθνικό του πλούτο.<br /><br />Ο Μοχάμεντ Μοσαντέκ, εθνικιστής πολιτικός με ισχυρό λαϊκό έρεισμα, εξέφρασε ακριβώς αυτή την απαίτηση για κυριαρχία. Ως πρωθυπουργός προχώρησε στην εθνικοποίηση της πετρελαϊκής βιομηχανίας το 1951, μια απόφαση που τον μετέτρεψε σε εθνικό ήρωα στο εσωτερικό, αλλά ταυτόχρονα τον έφερε σε μετωπική σύγκρουση με το Λονδίνο.<br /><br />Η Βρετανία απάντησε με οικονομικό πόλεμο. Επέβαλε εμπάργκο, απομόνωσε το ιρανικό πετρέλαιο από τις διεθνείς αγορές και επιχείρησε να στραγγαλίσει οικονομικά την κυβέρνηση Μοσαντέκ. Το Ιράν βυθίστηκε σε κρίση, χωρίς όμως αυτό να ακυρώσει το πολιτικό νόημα της σύγκρουσης: για πολλούς Ιρανούς, η μάχη δεν ήταν μόνο για το πετρέλαιο, αλλά για την εθνική αξιοπρέπεια.<br />Από τη διαμάχη με το Λονδίνο στην αμερικανική εμπλοκή<br /><br />Αρχικά, οι ΗΠΑ δεν είχαν την ίδια σκληρή γραμμή με τους Βρετανούς. Η κυβέρνηση Τρούμαν εμφανιζόταν πιο επιφυλακτική απέναντι στην ιδέα μιας ανοιχτής ανατροπής του Μοσαντέκ. Όμως το κλίμα του Ψυχρού Πολέμου άλλαζε τα πάντα.<br /><br />Το Λονδίνο κατάφερε να πείσει την Ουάσιγκτον ότι η αποσταθεροποίηση στο Ιράν θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο στη σοβιετική επιρροή και στο κομμουνιστικό κόμμα Τουντέχ.<br /><br />Με την έλευση του Ντουάιτ Αϊζενχάουερ στον Λευκό Οίκο, η αμερικανική στάση σκλήρυνε. Η επιχείρηση για την ανατροπή του Μοσαντέκ πέρασε από τη θεωρία στην πράξη. Η CIA και η MI6 σχεδίασαν το πραξικόπημα που έμεινε γνωστό ως Operation Ajax.<br /><br />Η συνταγή ήταν κλασική για τη σκοτεινή ιστορία των μυστικών επιχειρήσεων του 20ού αιώνα: δωροδοκίες, προπαγάνδα, παραπληροφόρηση, υποκίνηση ταραχών, αξιοποίηση πολιτικών και στρατιωτικών δικτύων μέσα στη χώρα, καλλιέργεια χάους στους δρόμους. Ο σκοπός δεν ήταν απλώς να πέσει ο Μοσαντέκ, αλλά να διαμορφωθεί η εικόνα ότι είχε χάσει τη λαϊκή νομιμοποίηση και ότι η απομάκρυνσή του ήταν αναγκαία για τη «σταθερότητα».<div><img height="354" src="https://www.naftemporiki.gr/wp-content/uploads/2026/03/1953_Iranian_coup_detat.jpg" width="640" /><br />Η ανατροπή του Μοσαντέκ και η επιστροφή του Σάχη<br /><br />Τον Αύγουστο του 1953, το πραξικόπημα κορυφώθηκε. Ο Μοσαντέκ ανατράπηκε και στη θέση του ενισχύθηκε ο Σάχης Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί, ο οποίος μέχρι τότε δεν είχε πλήρως εδραιώσει την εξουσία του.<br /><br />Μετά το πραξικόπημα, όμως, ο Σάχης δεν ήταν απλώς μονάρχης. Έγινε ο βασικός πυλώνας ενός φιλοδυτικού καθεστώτος, στενά συνδεδεμένου με τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Η νέα τάξη πραγμάτων παγίωσε τη δυτική επιρροή στο Ιράν και επέτρεψε την αναδιάταξη του πετρελαϊκού τοπίου με τρόπο ευνοϊκό για αμερικανικά, βρετανικά και άλλα δυτικά συμφέροντα. Στην Ουάσιγκτον, η επιχείρηση αντιμετωπίστηκε ως επιτυχία: αποτράπηκε, υποτίθεται, η κομμουνιστική απειλή, προστατεύθηκαν τα στρατηγικά συμφέροντα της Δύσης, διατηρήθηκε το Ιράν στο δυτικό στρατόπεδο.<br /><br />Μόνο που αυτή ήταν η βραχυπρόθεσμη ανάγνωση. Η μακροπρόθεσμη αποδείχθηκε πολύ διαφορετική.</div><div><br /></div><div><img src="https://www.naftemporiki.gr/wp-content/uploads/2026/03/mosadek.jpg" /></div><div><i>Μοχάμαντ Μοσαντέκ</i></div><div><br />Η «επιτυχία» που γέννησε την οργή<br /><br />Η ανατροπή του Μοσαντέκ συνέτριψε ένα δημοκρατικό πείραμα και ταύτισε τη Δύση, στα μάτια πολλών Ιρανών, με την υπονόμευση της εθνικής κυριαρχίας. Ο Σάχης κυβέρνησε για τα επόμενα 26 χρόνια με αυταρχικό τρόπο, στηριζόμενος σε ένα σκληρό σύστημα ασφαλείας και στην υποστήριξη της Ουάσιγκτον. Εκσυγχρόνισε το Ιράν, αλλά κατέστειλε τις ελευθερίες.<br /><br />Έτσι, το 1953 δεν έμεινε στη μνήμη των Ιρανών ως μια τεχνική αλλαγή εξουσίας. Χαράχθηκε ως απόδειξη ότι οι ξένες δυνάμεις ήταν έτοιμες να ανατρέψουν έναν εκλεγμένο ηγέτη όταν τα συμφέροντά τους απειλούνταν. Αυτή η μνήμη δεν έσβησε. Αντιθέτως, έγινε οργανικό μέρος της πολιτικής συνείδησης της χώρας.<br /><br />Όταν ξέσπασε η Ισλαμική Επανάσταση του 1979, η καχυποψία απέναντι στις ΗΠΑ και στη Βρετανία δεν ήταν απλώς ιδεολογικό σύνθημα. Πατούσε πάνω σε μια πολύ συγκεκριμένη ιστορική εμπειρία.<br /><br />Η πτώση του Σάχη και η άνοδος της Ισλαμικής Δημοκρατίας δεν μπορούν να εξηγηθούν μόνο από το 1953, αλλά χωρίς το 1953 είναι αδύνατο να εξηγηθούν πλήρως.<img src="https://www.naftemporiki.gr/wp-content/uploads/2025/06/ShahEisenhower.jpg" /></div><div><i>Ο Σάχης με τον Άιζενχαουερ/ Πηγή: Wikimedia Commons</i></div><div><br />Γιατί το 1953 παραμένει τόσο ζωντανό<br /><br />Το τραύμα είναι ακόμη ζωντανό γιατί το πραξικόπημα λειτούργησε σαν ιδρυτικός μύθος του σύγχρονου αντι-αμερικανισμού στο Ιράν. Η εικόνα μιας ξένης δύναμης που αποφασίζει ποιος θα κυβερνήσει την Τεχεράνη δεν είναι για το ιρανικό πολιτικό σύστημα ένα αφηρημένο σενάριο. Είναι ιστορικό προηγούμενο.<br /><br />Γι’ αυτό και κάθε νύξη από την Ουάσιγκτον περί «αποδεκτής ηγεσίας» ή περί ρόλου των ΗΠΑ στην επόμενη ημέρα στην Τεχεράνη ενεργοποιεί αμέσως αυτή τη μνήμη. Ακόμη και οι αντίπαλοι του καθεστώτος γνωρίζουν ότι η ανοιχτή ξένη επιβολή ηγεσίας είναι ακριβώς το υλικό από το οποίο τρέφεται ο σκληρός πυρήνας της Ισλαμικής Δημοκρατίας.</div><div><br />Το μάθημα για το σήμερα<br /><br />Οι σημερινές δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ περί επιλογής μιας «μεγάλης και αποδεκτής» ηγεσίας στο Ιράν μπορεί να ακούγονται, στην καλύτερη περίπτωση, ως επίδειξη ισχύος και, στη χειρότερη, ως ωμή φαντασίωση ανασχεδιασμού της Μέσης Ανατολής. Όμως για την ιρανική ιστορική μνήμη αγγίζουν ένα εξαιρετικά ευαίσθητο νεύρο.<br /><br />Το 1953 δείχνει τι μπορεί να συμβεί όταν μια ξένη δύναμη πιστεύει ότι μπορεί να διαμορφώσει το πολιτικό μέλλον του Ιράν από τα έξω. Μπορεί να πετύχει μια πρόσκαιρη νίκη. Μπορεί να τοποθετήσει τον «σωστό» άνθρωπο. Μπορεί να εξασφαλίσει για λίγα χρόνια τη γεωπολιτική της βολή. Αλλά μπορεί ταυτόχρονα να σπείρει μια οργή που θα επιστρέψει αργότερα πολύ πιο εκρηκτική, πολύ πιο βαθιά και πολύ πιο δύσκολα διαχειρίσιμη.<br /><br />Η τελευταία φορά που οι Αμερικανοί διάλεξαν ηγέτη στο Ιράν δεν έφερε ειρήνη ούτε σταθερότητα. Έφερε τον Σάχη, την καταστολή, την έκρηξη του 1979 και μια εχθρότητα που στοιχειώνει μέχρι σήμερα τη Μέση Ανατολή.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.naftemporiki.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τι συνέβη την τελευταία φορά που οι Αμερικανοί διάλεξαν ηγέτη στο Ιράν.

Το πραξικόπημα του 1953, η ανατροπή του Μοχάμεντ Μοσαντέκ, η επαναφορά του Σάχη και το τραύμα που σημάδεψε για δεκαετίες τη σχέση Τεχεράνης ...

Διαβάστε την συνέχεια

Κίμων στην Κύπρο κατά Περσών, “Κίμων” στην Κύπρο έναντι Ιράν-2.500 χρόνια!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.evros24.gr/wp-content/uploads/2026/03/kimon_fregata001.webp" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="878" data-original-width="1382" height="127" src="https://www.evros24.gr/wp-content/uploads/2026/03/kimon_fregata001.webp" width="691" /></a></div><br /><div>Ο Κίμωνας ήταν Αθηναίος πολιτικός και στρατηγός-ναύαρχος του πρώτου μισού του 5ου αιώνα π.Χ.. Γεννήθηκε το 510 π.Χ. Πατέρας του ήταν ο Μιλτιάδης, ο νικητής του Μαραθώνα.</div><br />Τα πρώτα χρόνια της ζωής του <a href="https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%AF%CE%BC%CF%89%CE%BD_%CE%BF_%CE%9C%CE%B9%CE%BB%CF%84%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%BF%CF%85">Κίμωνα</a> υπήρξαν πολύ δύσκολα, αφού ο πατέρας του πεθαίνοντας του άφησε χρέος τεράστιο: το πρόστιμο που του είχε επιβληθεί για την αποτυχημένη εκστρατεία στην Πάρο.<br /><br />Ο Κίμωνας από το 471 π.Χ. τέθηκε επικεφαλής των συμμαχικών δυνάμεων και με αφετηρία το Βυζάντιο ξεκίνησε η πρώτη συμμαχική επιχείρηση: να εκκαθαριστούν τα θρακικά παράλια από τις περσικές φρουρές. Πρώτα πολιορκήθηκε η Ηιόνα επιτυχώς και στη συνέχεια ο Δορίσκος.<br /><br />Το 468 π.Χ. οι Πέρσες ξεκίνησαν να συγκεντρώνουν στρατό και στόλο στην Παμφυλία με προφανή σκοπό να κινηθούν προς τη Μικρά Ασία και το Αιγαίο. Ο Κίμων ορίστηκε αρχηγός της εκστρατείας με 300 συμμαχικές τριήρεις (200 Αθηναϊκές) και 5.000 οπλίτες.<br /><br />Στις εκβολές του ποταμού Ευρυμέδοντα, μετά από τις συμπλοκές σε ξηρά και θάλασσα, οι Περσικές δυνάμεις διαλύθηκαν. Η νίκη αυτή απογείωσε το κύρος της συμμαχίας, και είχε ως αποτέλεσμα κάθε πόλη της Ιωνίας, της Καρίας και της Λυκίας, να προσχωρεί στη συμμαχία για να διατηρήσει την ανεξαρτησία της.<br /><br />Το 450 π.Χ. ο Κίμων έπλευσε στην Κύπρο, με 200 τουλάχιστον συμμαχικές τριήρεις, για να εκδιώξει τους Πέρσες και να αποκαταστήσει την Αθηναϊκή κυριαρχία στην ανατολική Μεσόγειο. Στην Κύπρο πολιόρκησε το Μάριον και το Κίτιον. Εικάζεται πως το Μάριον κυριεύτηκε, όμως η πολιορκία του Κιτίου τραβούσε σε μάκρος, και επιπλέον οι αμυνόμενοι είχαν στις επάλξεις τους τοξότες, που προκαλούσαν φθορά στους πολιορκητές.<br /><br />Οι πολιορκητές υπέφεραν και από έλλειψη εφοδίων. Στο Κίτιον ο Κίμων άφησε την τελευταία του πνοή. Πριν πεθάνει έδωσε εντολή να λυθεί η πολιορκία και να επιστρέψουν στην Αθήνα, χωρίς να γνωστοποιήσουν τον θάνατό του: επί 30 ημέρες όλοι νόμιζαν ότι στρατηγούσε ο Κίμων.<br /><br />Κατά την επιστροφή, έγινε ναυμαχία και πεζομαχία στη Σαλαμίνα της Κύπρου, όπου οι Αθηναίοι νίκησαν (μεταθανάτια αμοιβή του Κίμωνα – από τη νίκη αυτή έμεινε η φράση «και νεκρός ενίκα»). Η σορός του επιστράφηκε στην πόλη των Αθηνών και τάφηκε με μεγάλες τιμές στις Μελίτιδες Πύλες.<br />Φρεγάτα “Κίμων” και Κίμων<br /><br />Με μια ανάλυση που με λίγες ή πολλές παραλλαγές εμφανίστηκε και σε άλλα μέσα ενημέρωσης της Τουρκίας, το Haber Globar αποδίδει στην Ελλάδα νοσταλγία της Αθηναϊκής Συμμαχίας και της κυριαρχίας των αρχαίων Αθηνών στη Μεσόγειο. Σύμφωνα με το τουρκικό μέσο αυτή η νοσταλγία κρύβεται πίσω από την απόκτηση της φρεγάτας “Κίμων”.<br /><br />“Ο ‘Κίμων’ είναι γνωστός στην αρχαιότητα ως ιδρυτής της Συμμαχίας της Δήλου, με επικεφαλής την Αθήνα, στη Μεσόγειο. Συγκαταλέγεται επίσης στους πρωταγωνιστές των πολέμων κατά των Περσών τον 5ο αιώνα π.Χ. στην Ανατολική Μεσόγειο. Στα ελληνικά ΜΜΕ, οι ειδήσεις για τη φρεγάτα τονίζουν αυτά τα χαρακτηριστικά του Κίμωνα.<br /><br />Η Ελλάδα και οι Ελληνοκύπριοι δίνουν τον τελευταίο καιρό πολιτικά μηνύματα μέσω αρχαίων αναφορών. Πέρυσι, η Αθήνα και οι Ελληνοκύπριοι είχαν δώσει σε στρατιωτικά προγράμματα με τις ΗΠΑ ονόματα που αντανακλούν το βάρος της Ελλάδας στην αρχαία Μεσόγειο. Ο Επίτιμος Αντιναύαρχος Γιάνκι Μπαγτζίογλου, σχολιάζοντας το μυθολογικό όνομα της Αθήνας, τόνισε ότι στον στρατιωτικό τομέα ακολουθεί πορεία εξαρτημένη από το εξωτερικό”, γράφει το Haber Global.<br /><br />“Ο Κίμων, που έδωσε το όνομά του στη φρεγάτα, υπήρξε σημαντική φιγούρα στους αγώνες κατά των Περσών τον 5ο αιώνα π.Χ. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για τη νίκη του κατά του περσικού στόλου κοντά στον αρχαίο ποταμό “Ευρυμέδοντα”, στην περιοχή της σημερινής Σπάρτης Πισιδίας. Επιπλέον, ο Κίμων υπήρξε ο πρώτος διοικητής της Συμμαχίας της Δήλου το 478 π.Χ., με την υποστήριξη της Σπάρτης και άλλων ελληνικών πόλεων-κρατών”.<br /><br />Φυσικά σε όλα τα τουρκικά μέσα αναφέρεται ότι ο Κίμων “δημιούργησε έτσι μια ναυτική συμμαχία κατά της περσικής απειλής”, χωρίς να αναλύουν το γεγονός ότι αν η Ελλάδα θέλει να επαναλάβει κάτι τέτοιο και αν γι’ αυτό τον λόγο ονόμασε τη φρεγάτα “Κίμων”, τότε σημαίνει ότι υπάρχει απειλή όπως υπήρχε τότε από τους Πέρσες.<br /><br />Όπως συνεχίζει το Haber Global “η Συμμαχία της Δήλου ήταν μια ευρεία συνομοσπονδία που οργάνωνε κοινή ναυτική ισχύ. Με τον καιρό, εξελίχθηκε σε στοιχείο ενίσχυσης της αθηναϊκής ηγεμονίας”.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Κίμων στην Κύπρο κατά Περσών, “Κίμων” στην Κύπρο έναντι Ιράν-2.500 χρόνια!

Ο Κίμωνας ήταν Αθηναίος πολιτικός και στρατηγός-ναύαρχος του πρώτου μισού του 5ου αιώνα π.Χ.. Γεννήθηκε το 510 π.Χ. Πατέρας του ήταν ο Μιλτ...

Διαβάστε την συνέχεια

Υπάρχουν πολιτικές αναλογίες του 2026 με το 1930;

<img height="145" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/02/erdogan-mitsotakis-ataturk-kemal-tourkia-SLpress-825x600.jpg" width="757" /><br /><br /><b>ΑΓΤΖΙΔΗΣ ΒΛΑΣΗΣ</b><br />Με αφορμή την επίκληση από τον Έλληνα πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη της Συμφωνίας της Άγκυρας του 1930, μεταξύ του Ελευθερίου Βενιζέλου και του Κεμάλ Ατατούρκ, κατά την συνάντηση του με τον Τούρκο πρόεδρο, Ταγίπ Ερντογάν. Υπάρχουν αναλογίες με το σήμερα;<br /><br />Με αφορμή τη σχετική δήλωση του Έλληνα πρωθυπουργού, κατά την πρόσφατη επίσκεψη στην Άγκυρα, που πρότεινε να αναβιώσει το πνεύμα της ελληνοτουρκικής συμφιλίωσης, όπως συνέβη οκτώ χρόνια μετά το τραγικό 1922, επισημαίνονται τα εξής: Το 1930 έχει τεράστια διαφορά από το 2026…<br /><br />Τότε όλες οι εκκρεμότητες είχαν λήξει, με τις δραματικές εξελίξεις του 1922. Η μόνη που απέμενε ήταν το περιουσιακό των μουσουλμάνων της Ελλάδας που εκδιώχθηκαν στην Τουρκία και των προσφύγων και Ανταλλάξιμων Ελλήνων που ήρθαν στην Ελλάδα. Αντιθέτως σήμερα υπάρχουν σημαντικές διεκδικήσεις από την πλευρά της Τουρκίας που σχετίζονται με την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης εις βάρος της Ελλάδας.<br /><br />Το 1930 δεν υπήρχαν ούτε γκρίζες ζώνες, ούτε Γαλάζιες Πατρίδες, ούτε κατεχόμενες περιοχές στην Κυπριακή Δημοκρατία, ούτε εκμηδενισμένη ελληνική μειονότητα σε Κωνσταντινούπολη-Ίμβρο-Τένεδο…. Εάν ο Βενιζέλος είχε κάποιες δικαιολογίες για τη σύναψη της Συμφωνίας της Άγκυρας το 1930, ο <a href="https://slpress.gr/tag/%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%83%CE%BF%CF%84%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82/">Μητσοτάκης</a> σήμερα δεν έχει καμία ώστε να επικαλεστεί εκείνη την εποχή…<br /><br />Επίσης, ακόμα και εκείνη η συμφωνία της Άγκυρας υπήρξε μια πολύ “τολμηρή” κίνηση που ίσως επέβαλαν οι νέες γεωπολιτικές συνθήκες. Ουσιαστικά ο Βενιζέλος, εκφράζοντας τα κυνικά συμφέροντα του ελληνικού κράτους – που δεν ταυτίζονταν απαραίτητα με τα συμφέροντα των εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων από Μικρά Ασία, Πόντο και Ανατολική Θράκη – λειτούργησε με βάση μια ρεαλιστική αντίληψη. Όμως από τον πολύ ρεαλισμό αυτοκτόνησε πολιτικά – κι αυτός, κι οι πρόσφυγες και ο ελληνικός λαός – μιας και μια κρίσιμη μάζα προσφύγων ψηφοφόρων του πήγε στην Αριστερά…<br /><br />Στις πρώτες εκλογές του 1932, αυτή η κρίσιμη μάζα καθόρισε το εκλογικό αποτέλεσμα και εγκαινίασε μια περίοδο επιστροφής στην εξουσία του αντιπροσφυγικού μοναρχικού Λαϊκού Κόμματος, δηλαδή των υπευθύνων των οποίων τα λάθη είχαν οδηγήσει στην Ήττα του Αυγούστου του 1922. Και η συνέχεια είναι γνωστή: Κατάργηση της Αβασίλευτης Δημοκρατίας, παλινόρθωση της μοναρχίας, Δικτατορία Μεταξά…<br /><br />Τα δύο πρόσωπα του Βενιζέλου<br /><br />Όσον αφορά τον ίδιο τον Βενιζέλο, μπορούμε να τον διαχωρίσουμε σε δύο διαφορετικές φάσεις. Και αυτό βεβαίως εάν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι απέναντι στην ιστορία. Πρέπει να πούμε ότι υπάρχουν δύο Βενιζέλοι όσον αφορά την πολιτική συμπεριφορά του, που αντιστοιχούν σε δύο εντελώς διαφορετικές ιστορικές φάσεις:Ο προ του Νοέμβρη του 1920 που εξέφρασε τον ελληνικό εθνικισμό και χάρη στη στρατηγική του οι Νέες Χώρες + Δυτική Θράκη είναι σήμερα τμήματα του ελληνικού κράτους.<br />Και ο μετά την Ήττα του 1922, που λειτούργησε ως κλασικός και κυνικός εκφραστής των κρατικών συμφερόντων.<br /><br />Πάντως, χωρίς την ελέω Κρητικού Ζητήματος στρατηγική του Βενιζέλου το 1912, που ήταν σε αντίθεση με την κυριαρχούσα άποψη στους ηγετικούς κύκλους της Αθήνας, η Ελλάς δεν θα έμπαινε στην Βαλκανική Συμμαχία. Το πιθανότερο από μια τέτοια απόφαση, η Ανατολική Μακεδονία να ήταν τμήμα της Αιγαιακής Βουλγαρίας και η Θεσσαλονίκη ως Σολούν η πρωτεύουσα, είτε των Σλαβομακεδόνων, είτε των Βουλγάρων.<br /><br />Εκτός εάν στον Βαλκανικό Πόλεμο νικούσαν οι Τούρκοι τους Βαλκάνιους, οπότε θα <a href="https://kars1918.wordpress.com/2016/03/24/young-turks-and-liakos/">οι Νεότουρκοι θα υλοποιούσαν το αρχικό τους όνειρο για καθαρό τουρκικό έθνος-κράτος</a> μεταξύ Θεσσαλονίκης και Κωνσταντινουπόλεως… Πάντως είτε έτσι είτε αλλιώς, τα οριστικά ελληνικά σύνορα θα βρίσκονταν δια παντός Νοτίως του Ολύμπου.<br /><br />Οι μοιραίες εκλογές<br /><br />Και επειδή παραμένει ακόμα ασαφής εκείνη η περίοδος – παρότι μας χωρίζουν πάνω από 100 χρόνια – και επειδή εθνικόν είναι το αληθές, καλό είναι να γνωρίζουμε κάποια πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Όλα κρίθηκαν από τη στιγμή που στην ελλαδική εξουσία, το Νοέμβριο του 1920, ανέβηκαν οι παλιοί βασιλόφρονες φιλογερμανοί του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.<br /><br />Με τα απίστευτα διπλωματικά, πολιτικά και στρατιωτικά τους λάθη κατάφεραν να απομονώσουν την Ελλάδα και να μετατρέψουν σε ελληνοτουρκικό πόλεμο τη διασυμμαχική επιχείρηση για το μεταοθωμανικό σκηνικό. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να ζητήσουν οι “σύμμαχοι” της Αντάντ στη Συνδιάσκεψη του Λονδίνου τον Φλεβάρη-Μάρτη του 1921 να αποχωρήσει η Ελλάδα από το Σαντζάκιο Σμύρνης, λόγω αδυναμίας εφαρμογής της Συνθήκης των Σεβρών…<br /><br />Τρομοκρατημένη η ελληνική κυβέρνηση του Γούναρη διαβεβαίωσε ότι κάνουν λάθος και ότι η Ελλάς μόνη της θα καταλάμβανε την Άγκυρα και θα έστελνε στρατό στον Πόντο ώστε να περικυκλώσουν τον Κεμάλ και από τον Βορρά. “Ελληνικός στρατός στον Πόντο” είναι τίτλοι πρωτοσέλιδου στον αθηναϊκό Τύπο…<br /><br />Εν τω μεταξύ κανένα τέτοιο σχέδιο δεν είχαν. Απλώς ήθελαν να εντυπωσιάσουν τους συμμάχους ώστε να κερδίσουν χρόνο . Έτσι αποφάσισαν το καλοκαίρι του 1921 να περάσει ο ελληνικός στρατός από μόνος του, χωρίς καμία διεθνή έμπρακτη υποστήριξη τον Σαγγάριο, ώστε να καταλάβει την Άγκυρα. Από τότε, με την αποτυχία αυτού του σχεδίου, ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση.<br /><br />Ο Κεμάλ, παίρνοντας τοις μετρητοίς τα της επέμβασης στον Πόντο, όντας και οπαδός της γενοκτονικής νεοτουρκικής αντίληψης, αποφάσισε την πλήρη εκκένωση του μικρασιατικού Πόντου από τον ελληνικό πληθυσμό. Έτσι δημιουργήθηκαν οι πορείες θανάτου, τα “Άουσβιτς εν ροή” όπως ποιητικά τις χαρακτήρισε ο Πολυχρόνης Ενεπεκίδης. Και λίγο αργότερα οδηγηθήκαμε στην συντριπτική στρατιωτική ήττα του Αυγούστου του 1922, την απαγόρευση εξόδου των μικρασιατικών πληθυσμών από την κυβέρνηση Γούναρη-Πρωτοπαπαδάκη και τη σφαγή του χριστιανικού πληθυσμού (Ελλήνων και Αρμενίων) από τα στρατεύματα του Μουσταφά Κεμάλ…<div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Υπάρχουν πολιτικές αναλογίες του 2026 με το 1930;

ΑΓΤΖΙΔΗΣ ΒΛΑΣΗΣ Με αφορμή την επίκληση από τον Έλληνα πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη της Συμφωνίας της Άγκυρας του 1930, μεταξύ του Ελευθερίο...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι ήρωες που νίκησαν το φόβο. Ιστορικό ντοκουμέντο , λίγες στιγμές πριν από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή. Και μια ερώτηση προς το ΚΚΕ.

<img height="168" src="https://omegapress.gr/images/KAISARIANH.jpg" width="761" /><div><br /></div><div>Πρωτομαγιά 1944. Διακόσιοι Έλληνες πατριώτες, κομμουνιστές στην συντριπτική τους πλειοψηφία, που είχαν παραδοθεί στους ναζί από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, από τους Έλληνες φασίστες δηλαδή, μεταφέρονται στο Σκοπευτήριο Καισαριανής όπου και εκτελούνται. Το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου 2026, δόθηκαν στη δημοσιότητα μοναδικές φωτογραφίες, μέσω του eBay, που αναρτήθηκαν από πωλητή με έδρα το Βέλγιο, ο οποίος υποστηρίζει ότι προέρχονται από ιδιωτική συλλογή Γερμανού υπαξιωματικού της Βέρμαχτ. <br /><br /> Στις φωτογραφίες για πρώτη φορά φαίνονται καθαρά τα πρόσωπα των πατριωτών που βαδίζουν προς το θάνατο. Αποτυπώνεται ξεκάθαρα , η υπερηφάνεια αυτών των ανθρώπων. Μέτωπο ψηλά, πρόσωπα που έχουν νικήσει το φόβο του θανάτου, αξιοπρέπεια και τιμή. Οι απόλυτοι ήρωες που μέσα από το ευθυτενές βλέμμα τους νίκησαν και τους ναζί και τους δωσίλογους και τους φασίστες που δεν κατάφεραν ποτέ , ούτε θα καταφέρουν, να απωθήσουν από τη συλλογική μνήμη τις αξίες της τιμής, της ελευθερίας και του πατριωτισμού. <br /><br />Σύμφωνα με την ιστοσελίδα imerodromos.gr οι φωτογραφίες προέρχονται από το άλμπουμ του Υπολοχαγού Χέρμαν Χόϊερ που υπηρετούσε στο 1012 Festungs-Bataillon. Το Τάγμα είχε έδρα τη Μαλακάσα και έτσι εξηγείται γιατί ο Heuer βρισκόταν στην Αττική και είχε την ευχέρεια να παρευρίσκεται και να φωτογραφίζει τις εκτελέσεις στην Καισαριανή.<br />Το 1012 Τάγμα υπαγόταν στην 41η Μεραρχία Φρουρίων (41. Festungs-Division), η οποία είχε την ευθύνη της κατοχής στην Αττική και την Εύβοια. Έδρα του Τάγματος ήταν η Μαλακάσα. Ακόμα και αν τα πρωτότυπα χαθούν, η γνώση ότι υπήρξε αυτό το άλμπουμ και ποιος το είχε, είναι κρίσιμη για τους ιστορικούς και για την ιστορία της πόλης. <br /><br />Οι φωτογραφίες αποτελούν χωρίς αμφιβολία ιστορικά τεκμήρια. Το ΚΚΕ με ανακοίνωσή του επισημαίνει ότι η αξία τους δεν μετριέται με το χρήμα και η θέση τους δεν βρίσκεται στο εμπόριο, σε ιδιωτικές συλλογές και σε ηλεκτρονικές δημοπρασίες με αβέβαιη την κατάληξη τους.<br />Εγείρεται συνεπώς σοβαρό ιστορικό και ηθικό ζήτημα και θα πρέπει με ευθύνη του κράτους τα ντοκουμέντα αυτά να αποκτηθούν και να αποδοθούν εκεί που ανήκουν, στο μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Καισαριανής, στον Δήμο Χαϊδαρίου και στο ΚΚΕ, για να είναι προσιτά στον λαό και τη νεολαία ως πηγή ιστορικής γνώσης και έμπνευσης για το σήμερα και το αύριο.<br />Με βάση τα παραπάνω το ΚΚΕ θα καταθέσει άμεσα συγκεκριμένη πρόταση για την αξιοποίηση αυτών των ντοκουμέντων.<br /><br />Μια ερώτηση προς το ΚΚΕ: αν για δικούς της λόγους, προφανώς πολιτικούς η κυβέρνηση αρνηθεί να κινηθεί για την απόκτηση των φωτογραφιών από την ιστοσελίδα των δημοπρασιών, το ίδιο δεν θα κάνει τίποτα; γιατί δεν κινείται το ίδιο το ΚΚΕ να τις αγοράσει; δεν στοιχίζουν μια περιουσία, αλλά και να στοίχιζε, αφού είναι τόσα σημαντικά για την ιστορία της εθνικής αντίστασης, αλλά και για την ιστορία του ιδίου του ΚΚΕ, γιατί να περιμένει το κράτος;</div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οι ήρωες που νίκησαν το φόβο. Ιστορικό ντοκουμέντο , λίγες στιγμές πριν από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή. Και μια ερώτηση προς το ΚΚΕ.

Πρωτομαγιά 1944. Διακόσιοι Έλληνες πατριώτες, κομμουνιστές στην συντριπτική τους πλειοψηφία, που είχαν παραδοθεί στους ναζί από το καθεστώ...

Διαβάστε την συνέχεια

Εσκίσεχιρ: «Φεβρουάριο μήνα του 1920 μας πήραν απ’ τα σπίτια μας»…

<div><br /></div><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/02/Untitled-design-41.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="1080" data-original-width="1920" height="113" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/02/Untitled-design-41.jpg" width="737" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Μια σπάνια ιστορική μαρτυρία της Βασιλικής Μπονάνου φέρνει στο φως το δράμα των Ελλήνων του Εσκισεχίρ, ήδη από το 1920, δύο χρόνια πριν την Μικρασιατική Καταστροφή.</span></h3>Η Βασιλική Μπονάνου έζησε στην καρδιά της πόλης, στην εύφορη κοιλάδα του ποταμού Πουρσάκ (Πουρσάκ τσάι). Το Εσκίσεχιρ δεν αποτελούσε μόνο ένα δυναμικό αστικό κέντρο 300.000 κατοίκων, αλλά και τον κρίσιμο σιδηροδρομικό κόμβο όπου συναντιούνταν οι γραμμές από τη Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη με προορισμό την Άγκυρα. Σε αυτό το πολυπολιτισμικό περιβάλλον, η ελληνική κοινότητα αριθμούσε περίπου 800 οικογένειες, οι οποίες αποτελούσαν αναπόσπαστο κομμάτι του κοινωνικού και οικονομικού ιστού της πόλης.<div><br />Η «Κιβωτός» της Μικρασιατικής Μνήμης<br /><br />Η προσωπική της αφήγηση διασώζεται στο Αρχείο Προφορικής Παράδοσης του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών (ΚΜΣ). Πρόκειται για έναν θεσμό-θεματοφύλακα της εθνικής μνήμης, ο οποίος:<br /><br />–Αποτελεί την παλαιότερη και μεγαλύτερη συλλογή προφορικής ιστορίας στην Ελλάδα.<br /><br />–Συγκαταλέγεται στις σημαντικότερες αρχειακές πηγές της Ευρώπης, διασώζοντας χιλιάδες χειρόγραφες σελίδες και μαρτυρίες προσφύγων πρώτης γενιάς.<br /><br />Η συγκεκριμένη μαρτυρία, που περιλαμβάνεται στον τόμο «Η Έξοδος» (έκδοση του ΚΜΣ), προσφέρει στους σύγχρονους ερευνητές και στο κοινό μια πολύτιμη ματιά στον χαμένο κόσμο της Μικρασίας, μετατρέποντας τις προσωπικές αναμνήσεις σε τεκμήρια της συλλογικής μας ιστορίας.</div><div><br /><i>«Όλη την Ανατολή γυρίσαμε»…<br /><br />Ο ελληνικός στρατός πλησίαζε στο Ινονού και οι Τούρκοι του Εσκίσεχιρ ανησυχούσαν. Φεβρουάριο μήνα του 1920 μας ειδοποίησαν, εμάς τους Έλληνες υπηκόους, να ετοιμαστούμε. Ήρθαν σπίτι μας ο Έλληνας μουχτάρης Στυλιανός, ένας χότζας και δύο πολισμάνοι. «Ετοιμασθείτε», λέει, «θα πάτε στην Άγκυρα». Δε μας είπαν το λόγο. Ήμασταν γραμμένοι σε καταστάσεις.<br /><br />Μας μαζέψανε στην εκκλησία του Αγίου Χαραλάμπους. Ήμασταν εκατόν εξήντα ένα άτομα Έλληνες υπήκοοι, υπάλληλοι της σιδηροδρομικής εταιρείας και μέλη των οικογενειών τους. Η εταιρεία αυτή στην αρχή ήταν γερμανική, μετά έγινε αγγλική.<br /><br />Μείναμε στην εκκλησία τρεις μέρες. Βουλώσανε* τα σπίτια μας. Μας είπαν να μην ανησυχούμε, γιατί μετά τρεις μήνες θα γυρίσουμε πίσω.<br /><br />Μας ψάξανε, χωριστά εμάς τις γυναίκες κάτι χανούμισσες· τους άντρες τούς έψαξαν πολισμάνοι. Όσα λεφτά είχαμε πάνω μας τα πήρανε. Βρήκαν στο γιακά του αστραχάν του άντρα μου κάτι χρυσές λίρες και τις πήρανε. Εγώ τις είχα ραμμένες τις δικές μου στη ζακέτα μου κι έτσι τις γλίτωσα. Μείναμε άλλες τρεις μέρες στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, κοντά στο σταθμό. Εκεί ήταν στενάχωρα, κοντέψαμε να πάθουμε ασφυξία. Ο άντρας μου λιγοθύμησε. Φωνάξανε γιατρό απ’ την εταιρεία και του κάνανε ένεση για να συνέρθει.<br /><br />Μας βάλανε στο τρένο και κατεβήκαμε στην Άγκυρα. Μείναμε μια νύχτα στα βαγόνια. Μετά μας βάλανε σ’ ένα υπόγειο. Γράψανε τα ονόματά μας και μας δώσανε από ένα καρβέλι ψωμί.<br /><br />Πιάσανε δώδεκα αμάξια με Τατάρους αμαξάδες και μας βάλανε μέσα. Πηγαίναμε από χωριό σε χωριό. Τη μέρα ταξιδεύαμε, τη νύχτα μέναμε σε χάνια. Το ταξίδι κράτησε δεκαπέντε μέρες. Όλη την Ανατολή γυρίσαμε.<br /><br />Ανεβήκαμε το Τεκίρ νταγ. Μεγάλο και αψηλό βουνό. Ένα μερόνυχτο κάναμε να το ανεβούμε και ένα μερόνυχτο να το κατεβούμε. Ήμασταν μέσα στα χιόνια. Τριών χρονών χιόνια είχε το βουνό αυτό. Ευτυχώς δεν άνοιξε μύτη, δε πάθαμε τίποτα. Μας συνόδευαν δύο τζανταρμάδες, ένας μπρος, άλλος πίσω. Μας λέγανε να μη φοβηθούμε, γιατί δε θα πάθουμε τίποτα· θα φτάσουμε σώοι στην Πόλη. Ενθουσιάστηκε ο άντρας μου κι έδωσε τη μουσαμαδιά του σ’ έναν τζανταρμά.<br /><br />Περάσαμε από τη Σεβάστεια. Στα χάνια, στα χωριά όπου διανυκτερεύαμε, μας έβραζαν φασολάδα και μας ταΐζανε με τέτοιο φαΐ. Εκεί, στα χάνια, βλέπαμε χριστιανούς εξόριστους από διάφορα μέρη. Μας λέγανε λυπημένοι:<br /><br />-«Εσείς θα γλιτώσετε, εμείς τι θα γίνουμε;»<br /><br />Έτσι, σιγά σιγά φτάσαμε στην Ινέπολη. Χαρήκαμε, είδαμε θάλασσα, βλέπεις. Ένας Τουρκοκρητικός αξιωματικός που ήξερε ελληνικά μας είπε ότι θα πάμε στην Πόλη.<br /><br />Μια βραδιά μείναμε στην Ινέπολη. Την άλλη μέρα με βάρκες πήγαμε στο ρουμάνικο βαπόρι. Στο δρόμο απειλήσανε οι βαρκάρηδες δύο οικογένειες ότι θα τις πετάξουν στη θάλασσα, γιατί δεν είχαν λεφτά να τους πληρώσουν. Τους έδωσα απ’ τις λίρες που είχα κρυμμένες και ησύχασαν.<br /><br />Στο βαπόρι υποφέραμε πάρα πολύ. Μας είχαν πετάξει στο αμπάρι. Μας βγάλανε απ’ εκεί πεθαμένους. Βγήκαμε όλοι στην Πόλη. Σκορπίσαμε απ’ εδώ κι απ’ εκεί.<br /><br />Απ’ την Πόλη φύγαμε το 1922, τότε με τη φασαρία της Σμύρνης. Έφυγαν τότε πολλοί Έλληνες της Πόλης για την Ελλάδα</i>.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.<br /><br /></div>

Εσκίσεχιρ: «Φεβρουάριο μήνα του 1920 μας πήραν απ’ τα σπίτια μας»…

Μια σπάνια ιστορική μαρτυρία της Βασιλικής Μπονάνου φέρνει στο φως το δράμα των Ελλήνων του Εσκισεχίρ, ήδη από το 1920, δύο χρόνια πριν την ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ελλάδα από τον θρίαμβο πάντα στην καταστροφή; Πως το καταφέρνουμε;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="357" src="https://www.youtube.com/embed/istYKv4VQUw" width="682" youtube-src-id="istYKv4VQUw"></iframe></div><div><br /></div>Μέσα στην απόγνωση που ζούμε σ’ αυτή την μακρά περίοδο παρακμής που ζούμε, η συνομιλία με τον πολιτικό επιστήμονα και οικονομολόγο Γιώργος Παναγιωτίδης, ασχολείται με το ιστορικό μας ταλέντο να καταστρέφουμε πολύ γρήγορα ,όσα κατορθώνουμε να χτίζουμε με πολύ κόπο και θυσίες.<br /><br />Ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η περίοδος 1912-1922. Μια πορεία θριάμβων που κατέληξε στη μεγαλύτερη καταστροφή του Ελληνισμού. Μια καταστροφή που ακόμη μας πληγώνει, μας κατατρέχει και μας κρατά πίσω.<br /><br />Τι κάνουμε τόσο λάθος;<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ελλάδα από τον θρίαμβο πάντα στην καταστροφή; Πως το καταφέρνουμε;

Μέσα στην απόγνωση που ζούμε σ’ αυτή την μακρά περίοδο παρακμής που ζούμε, η συνομιλία με τον πολιτικό επιστήμονα και οικονομολόγο Γιώργος Π...

Διαβάστε την συνέχεια

Αποκάλυψη ενός τουρκικού ψεύδους 62 ετών για τα Ματωμένα Χριστούγεννα στην Κύπρο!

<img height="431" src="https://i.ytimg.com/vi/oE7wuxGrJtc/hqdefault.jpg" width="733" /><br /><br />«Μουσείο βαρβαρότητας» έχουν φτιάξει οι Τούρκοι στην κατεχόμενη Κύπρο! Ένα μουσείο στηριγμένο σε ένα μεγάλο τουρκικό ψεύδος, σε μια στημένη φωτογραφία από τα «Ματωμένα Χριστούγεννα» του 1963 στην Κύπρο.<br /><br />Ήταν οι διακοινοτικές ταραχές που ξεκίνησαν τα Χριστούγεννα του 1963 και διήρκησαν μέχρι το καλοκαίρι του 1964. Η τουρκική προπαγάνδα εκμεταλλεύθηκε αλλά και διαστρέβλωσε γεγονότα ,όπως για παράδειγμα η δολοφονία μιας οικογένειας Τουρκοκυπρίων, μιας μητέρας και των δύο παιδιών της. Η δολοφονία για πολλά χρόνια αποδιδόταν σε Ελληνοκύπριους και υπάρχει και μία αποκρουστική φωτογραφία με τα θύματα μέσα σε μία μπανιέρα.<br /><br />Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Κώστας Μαρδάς επισκέφθηκε την κατεχόμενη Κύπρο, πήγε στο «Μουσείο Βαρβαρότητας» των Τούρκων και αναρωτιέται -αλλά και προτείνει- γιατί Ελλάδα και Κύπρος δεν έχουν ήδη δημιουργήσει ένα Μουσείο Βαρβαρότητας για τα τουρκικά εγκλήματα πολέμου που έγιναν στην Κύπρο.<br /><br />Ο Κώστας Μαρδάς αποκαλύπτει με στοιχεία και μαρτυρίες τα fake news, των Τούρκων που για 62 χρόνια διαστρεβλώνουν τα γεγονότα του 1963 ! Αποκαλύπτει ποιος είναι ο δράστης της άγριας δολοφονίας της οικογένειας των Τουρκοκυπρίων και η αποκάλυψη σοκάρει.<br /><br />Ο Κώστας Μαρδάς δεν διστάζει να αναφερθεί και σε όσα διέπραξαν ακροδεξιοί Ελληνοκύπριοι στην Κύπρο.<div><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="387" src="https://www.youtube.com/embed/oE7wuxGrJtc" width="678" youtube-src-id="oE7wuxGrJtc"></iframe></div><div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αποκάλυψη ενός τουρκικού ψεύδους 62 ετών για τα Ματωμένα Χριστούγεννα στην Κύπρο!

«Μουσείο βαρβαρότητας» έχουν φτιάξει οι Τούρκοι στην κατεχόμενη Κύπρο! Ένα μουσείο στηριγμένο σε ένα μεγάλο τουρκικό ψεύδος, σε μια στημένη ...

Διαβάστε την συνέχεια

1944, τα Χριστούγεννα του Τσώρτσιλ στην Αθήνα-Η σύσκεψη ,το παρασκήνιο και τα εκρηκτικά.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="393" src="https://www.youtube.com/embed/rvhiQqQQH4Q" width="694" youtube-src-id="rvhiQqQQH4Q"></iframe></div><div><br /></div>Γράφει ο <b>Δημήτρης Ιωάννου</b><br />Μετά την απελευθέρωση της Αθήνας τον Οκτώβριο του 1944, πολλοί έλπιζαν ότι τα επερχόμενα Χριστούγεννα θα είναι τα πρώτα μετά από τέσσερα χρόνια, που η ταλαιπωρημένη πόλη και οι εναπομείναντες κάτοικοί της θα μπορέσουν να γιορτάσουν αφήνοντας πίσω τους τις κατοχικές μνήμες.<br /><br />Η πραγματικότητα όμως είναι εντελώς διαφορετική.<br /><br />Ο εμφύλιος πόλεμος έχει ουσιαστικά ξεκινήσει, και στην πρωτεύουσα και τα προάστια της, μαίνονταν οι μάχες μεταξύ ΕΛΑΣ–Βρετανών για την επικράτηση της επόμενης ημέρας.<br /><br />Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ είναι αποφασισμένος.<br /><br />Πρέπει πάση θυσία να διαφυλάξει την Ελλάδα από το ενδεχόμενο μιας κομμουνιστικής διακυβέρνησης.<br /><br />Η κατάσταση τον ωθεί να μεταβεί αεροπορικώς στην ελληνική πρωτεύουσα την παραμονή των Χριστουγέννων.<br /><br />Μετά τον ανεφοδιασμό του «Skymaster» στη Νάπολη, προσγειώνεται στο αεροδρόμιο του Ελληνικου.<br /><br />Στη συνέχεια κατευθύνεται μαζί με τον στρατάρχη Αλεξάντερ και τον πρόεδρο της Συμμαχικής Επιτροπής Χάρολντ Μακμίλαν προς το καταδρομικό «Ajax», που είναι αγκυροβολημένο στα ανοιχτά του Πειραιά.<br /><br />Ο αιφνιδιασμός είναι πλήρης.<br /><br />Μετά από τρίωρη σύσκεψη με τους υπουργό Εξωτερικών Ήντεν που τον ακολουθει και τον Άγγλο πρεσβευτή στην Αθήνα Ρ. Λήπερ, κατευθύνεται στην Αθήνα μέσω της Λεωφόρου Συγγρού που ελέγχεται πλέον απόλυτα από τους Άγγλους.<br /><br />ΤΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΤΣΟΡΤΣΙΛ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ<br /><br />«Μας ενημέρωσαν ότι ο δρόμος ήταν ελεύθερος και με τη συνοδεία αρκετών τεθωρακισμένων οχημάτων διανύσαμε τα λίγα χιλιόμετρα χωρίς να συμβεί κάποιο απρόοπτο» γράφει ο ίδιος στα απομνημονεύματά του. «Το σούρουπο επιβιβαστήκαμε στο “Ajax” και τότε συνειδητοποίησα για πρώτη φορά πως ήταν Χριστούγεννα. Το πλήρωμα είχε κάνει όλες τις προετοιμασίες για μια ευχάριστη βραδιά και, ασφαλώς, φροντίσαμε να είμαστε όσο το δυνατόν πιο διακριτικοί.<br /><br />Καμιά δεκαριά ναύτες είχαν σχεδιάσει να φορέσουν κοστούμια και να μεταμφιεστούν σε Κινέζους, νέγρους, ερυθρόδερμους, αλάνια και γελωτοποιούς.<br /><br />Ήταν έτοιμοι να τραγουδήσουν για τους αξιωματικούς και τους υπαξιωματικούς και γενικά να διασκεδάσουν όπως άρμοζε στην περίσταση».<br /><br />Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, που εκείνη την περίοδο εκτελεί χρέη υπουργού Οικονομικών, σημειώνει στο «Ημερολόγιο Κατοχής» (εκδ. Εστία, 2003):<br /><br />«Στις δέκα το βράδυ πληροφορήθηκα ότι χθες έφτασαν από το Λονδίνο στην Αθήνα ο Τσόρτσιλ και ο Ιντεν.<br />Το πιο όμορφο χριστουγεννιάτικο δώρο που μπορούσαμε να επιθυμήσουμε».<br /><br />Και συνεχίζει.<br /><br />«Είχαμε ελπίσει τότε ότι η συμφωνία θα μπορούσε να γίνει και στις 26 και 27 Δεκεμβρίου, όταν ήρθε ο Τσώρτσιλ. Το μεγάλο μας λάθος είναι ότι κάναμε εκείνη την σύσκεψη εκείνες τις ημέρες και όχι στις αρχές Δεκεμβρίου που άρχισαν τα Δεκεμβριανά.»<br /><br />Τα Χριστούγεννα εκείνα αλλάζει και η αρνητική άποψη του Τσόρτσιλ για τον Αρχιεπίσκοπο (και αντιβασιλέα) Δαμασκηνό, ο οποίος τον επισκέπτεται στο πλοίο.<br /><br />Αρχικά τον θεωρεί υπερφιλόδοξο και συμπαθούντα τους κομμουνιστές (προς έκπληξή του, στο ιστορικό του Δαμασκηνού περιλαμβάνεται και μια σύντομη σταδιοδρομία ως επαγγελματία παλαιστή, πριν περιβληθεί το ιερατικό σχήμα).<br /><br />Και όμως, μέσα σε μία ημέρα θα αλλάξει διαθέσεις.<br /><br />«Ο Τσόρτσιλ, που αρχικά αντιμετώπιζε με καχυποψία τον Δαμασκηνό, γοητεύθηκε από την παρουσία του αμέσως μόλις τον γνώρισε» γράφει ο Αντονι Μπίβορ.<br /><br />ΟΙ ΣΥΣΚΕΨΕΙΣ<br /><br />Το απόγευμα της 26ης Δεκεμβρίου ξεκινά στο υπουργείο Εξωτερικών η σύσκεψη για μια συμφωνία κατάπαυσης του πυρός, στην οποία προεδρεύει ο Αρχιεπίσκοπος. Συμμετέχουν επίσης εκπρόσωποι από τις ελληνικές πολιτικές παρατάξεις, καθώς και Αμερικανοί, Γάλλοι και Σοβιετικοί.<br /><br />Ο μοναδικός ένοπλος εκεί είναι ο Τσόρτσιλ (κρύβει ένα μικρό πιστόλι στην τσέπη), καθώς οι εκπρόσωποι του ΕΛΑΣ υποχρεώνονται να αφήσουν τα όπλα τους εκτός της αίθουσας.<br /><br />Ο Τσόρτσιλ κάνει χειραψία με τους «ρακένδυτους ντεσπεράντο», όπως θα περιέγραφε αργότερα, και ανοίγει τη σύσκεψη λέγοντας ότι οι Έλληνες είναι οι μόνοι που μπορούν να αποφασίσουν αν θέλουν μοναρχία ή δημοκρατία.<br /><br />Στη συνέχεια αποχωρεί μαζί με όλους τους ξένους, αφήνοντας τον Δαμασκηνό να συνεχίσει τη συζήτηση.<br /><br />Στις δύο αυτές καθοριστικές συσκέψεις για το μέλλον του τόπου, παρευρίσκονται από κυβερνητικής πλευράς οι Παπανδρέου, Σοφούλης, Πλαστήρας, Μάξιμος, Δραγούμης, Καφαντάρης και αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός, από το ΕΑΜ– ΕΛΑΣ οι Σάντος, Παρτσαλίδης, Μάντακας, από τους Βρετανούς οι Τσώρτσιλ , Ήντεν, Μακμίλλαν, Λήπερ και οι πρεσβευτές Μάκ Βη των ΗΠΑ, Μπαλέν της Γαλλίας και ο συνταγματάρχης Ποπώφ από τους Σοβιετικούς.<br /><br />Στην δεύτερη συνάντηση προστέθηκαν εκπρόσωποι κι άλλων αστικών κομμάτων της εποχής, κάνοντας την «Ελεύθερη Ελλάδα» να γράψει ότι οι Σιάντος- Παρτσαλίδης φτάνοντας εκεί «αντί για σύσκεψη βρήκαν παρακοινοβούλιο» .<br /><br />Κανελλόπουλος, Γονατάς, Αλεξανδρής, Θεοτόκης, Τσαλδάρης, Στεφανόπουλος, Πέτρος Ράλλης, Μυλωνάς, και Σοφιανόπουλος. Αντίθετα από την αριστερά δεν φτάνουν οι Γεωργαλάς, Γαβριηλίδης λόγω του ότι οι Άγγλοι δεν εγγυούνται την ασφαλή μετάβασή τους σε αυτή.<br /><br />Στην πρώτη σύσκεψη, ο λόγος του Τσώρτσιλ σε αυτή, είναι «μια στο καρφί και μια στο πέταλο»<br /><br />« Εσείς αποφασίζεται με τους δικούς μας όμως όρους .<br /><br />“Εάν η Ελλάς είναι μοναρχία ή Δημοκρατία είναι υπόθεσις των Ελλήνων και μόνο οι Έλληνες θα αποφασίσουν.<br /><br />Θέλομεν μόνο το καλό σας που είναι καλό δια όλους.<br /><br />Τι θα μας επιτρέψει να φύγωμεν από την Ελλάδα ;<br /><br />Φυσικά τώρα που συνέβησαν όλα αυτά τα τραγικά πράγματα η τιμή μας επιβάλλει να τα φέρωμεν εις αίσιον πέρας.<br /><br />Πρέπει συνεπώς να ζητήσωμεν την αποδοχήν και την εκπλήρωσιν των όρων του στρατηγού Σκόμπυ».<br /><br />Όταν ο Σιάντος ρωτά τον λόγο της συνάντησης, ο Δαμασκηνός απαντά «Για να παραδώσετε τα όπλα», ώστε να πάρει την ανταπάντηση του Σιάντου :<br /><br />«Αν μας καλέσατε γι αυτό, ελάτε να τα πάρετε. Νέο Λίβανο δεν πρόκειται να έχουμε.<br /><br />Αν νομίσετε ότι ήρθαμε εδώ για να μας βρίσετε, να μας το πείτε, γιατί τότε θα είμαστε υποχρεωμένοι να αποχωρήσουμε. Αλλά στην περίπτωση αυτή θα φέρετε ακέραια την ευθύνη της ματαίωσης της σύσκεψης».<br /><br />Οι επόμενες ώρες κυλούν σε ίδιο πλαίσιο αντιδικίας, ο καθένας λέει τα δικά του, ακούγοντας με καχυποψία όσα υποστηρίζει ο άλλος.<br /><br />Το ΕΑΜ βάζει όρο συνέχισης της συζήτησης τον διορισμό αντιβασιλέα, υποστηρίζοντας πως παράδοση όπλων γίνεται μόνο σε κυβέρνηση που το ίδιο θα διαθέτει σημαντικά υπουργεία, αφοπλισμό της Χωροφυλακής, και απόσυρση των αγγλικών στρατευμάτων.<br /><br />ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ<br /><br />Ο Βρετανός πρωθυπουργός, καταφέρνει έτσι αυτό που κατέγραφε ένας σημαντικός μάρτυρας των γεγονότων, ο ουκρανός φωτογράφος του «Time» Ντμίτρι Κέσελ, στον οποίο οφείλονται πολλά στιγμιότυπα της εποχής:<br /><br />«Ήθελε να μαζέψει τους Έλληνες και των δύο πλευρών, αριστερούς και δεξιούς, γύρω από ένα τραπέζι.<br /><br />Αυτός θα ήταν ο διαιτητής και θα προσπαθούσε να δώσει ένα τέλος στον εμφύλιο πόλεμο».<br /><br />Την επόμενη ημέρα ο Τσώρτσιλ μαθαίνει ότι οι συζητήσεις έχουν διεξαχθεί σε έντονο κλίμα, με τους συνομιλητές να χάνουν κάποιες φορές την ψυχραιμία τους.<br /><br />Ο στρατηγός Πλαστήρας, για παράδειγμα, στρέφεται κάποια στιγμή προς έναν εκπρόσωπο των κομμουνιστών, γράφει ο Μπίβορ, και του φωνάζει:<br /><br />«Κάθισε κάτω, χασάπη!»<br /><br />Ο στρατηγός επρόκειτο να αντικαταστήσει τον Γεώργιο Παπανδρέου, ο οποίος παραιτείται από τη θέση του πρωθυπουργού, αν και ο ίδιος ο Πλαστήρας θα αναγκαστεί επίσης να παραιτηθεί έπειτα από αποκαλύψεις ότι στη διάρκεια της Κατοχής προσφέρθηκε να ηγηθεί κυβέρνησης φιλοναζιστών.<br /><br />Όταν στο τέλος της πρώτης ημέρας της σύσκεψης αντιπροσωπεία της αριστεράς ζητά συνάντηση με τον Τσώρτσιλ , αυτός αρνείται προβάλλοντας λόγους πολιτικής ευγενείας, ενώ σε επιστολή του αποκαλύπτει τον μυστικό ρόλο του Δαμασκηνού :<br /><br />«Ακριβώς πριν από την συνδιάλεξη αυτήν, είχα λάβει ένα γράμμα από τους κομμουνιστάς αντιπροσώπους που μου ζητούσαν να με συναντήσουν ιδιαιτέρως.<br /><br />Ο Αρχιεπίσκοπος με παρακάλεσε με επιμονή να μην δεχθώ.<br /><br />Τότε απήντησα ότι επειδή η σύσκεψη είχε καθαρά ελληνικό χαρακτήρα, δεν έπρεπε να δεχτώ την αίτησή τους».<br /><br />Μα ανεξαρτήτως τι θα του έλεγαν οι τοπικοί παράγοντες ο Τσώρτσιλ γνωρίζει καλά, ότι έχοντας την τυπική έγκριση του Στάλιν για τις ενέργειες του, αργά ή γρήγορα θα επιβάλλει τους όρους του, δεν θέλει να διαπραγματευτεί αλλά να επιβάλλει.<br /><br />Εξάλλου «η αλεπού του πολέμου» έχει άλλο ένα λόγο να αισθάνεται ρυθμιστής των εξελίξεων.<br /><br />Μόλις έχει γλιτώσει η ζωή του, όταν ο ΕΛΑΣ αναβάλλει, την τελευταία στιγμή, την ανατίναξη του ξενοδοχείου «Μεγάλη Βρετανία» της οποίας ο Βρετανός πρωθυπουργός είναι υποψήφιος επισκέπτης.<br /><br />ΤΑ ΕΚΡΗΚΤΙΚΑ ΣΤΗΝ «ΜΕΓΑΛΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ»<br /><br />Στο βίντεο ντοκουμέντο της βρετανικής Pathè γίνεται αναφορά και στα εκρηκτικά με τα οποία ήταν παγιδευμένο το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετάνια».<br /><br />Στη διάρκεια της νύχτας της 24ης προς 25η Δεκεμβρίου 1944, ειδικό απόσπασμα του ΕΛΑΣ μεταφέρει από το δίκτυο των υπονόμων περίπου έναν τόνο δυναμίτη (τροτύλη), τον οποίο και τοποθετεί κατάλληλα στα θεμέλια του ξενοδοχείου, που λειτουργούσε ως Στρατηγείο των Βρετανών και εγχώριων αστικών δυνάμεων.<br /><br />Όταν όμως γίνεται γνωστό ότι καταφτάνει στην Αθήνα ο Τσόρτσιλ και ενδεχομένως να διαμείνει στο «Μεγάλη Βρετανία», η επιχείρηση ακυρώνεται (σύμφωνα με άλλες πηγές, όπως τα απομνημονεύματα του Ευάγγελου Αβέρωφ, μια περίπολος ανακαλύπτει τυχαία τη μεταφορά σε έναν υπόνομο).<br /><br />«Θα έχεις διαβάσει για το σχέδιο να ανατινάξουν το αρχηγείο μας στο ξενοδοχείο “Μεγάλη Βρετάνια”.<br /><br />Δεν νομίζω πως θα ήταν προς όφελός μου.<br /><br />Παρ’ όλα αυτά, ένας τόνος δυναμίτιδας τοποθετήθηκε σε υπονόμους από εξαιρετικά επιδέξια χέρια» αναφέρει σε τηλεγράφημα προς τη σύζυγό του ο Τσόρτσιλ.<br /><br />Μια τελευταία λεπτομέρεια.<br /><br />Τον Δεκέμβριο του 2014 ο Μανώλης Γλέζος εξομολογήθηκε για πρώτη φορά στη βρετανική εφημερίδα «Observer» ότι και εκείνος είχε κεντρικό ρόλο στην τοποθέτηση των εκρηκτικών.<br /><br />«Εγώ μετέφερα το φιτίλι, είχα ζώσει ολόγυρά μου το σύρμα με το οποίο θα γινόταν η πυροδότηση των εκρηκτικών και η αποστολή μου ήταν να το ξετυλίγω.<br /><br />Στην επιχείρηση είχαν εμπλακεί καμιά τριανταριά από τους δικούς μας. Προχωρούσαμε μέσα στις σήραγγες, είχαμε ανθρώπους να καλύπτουν τις σχάρες των υπονόμων – τόσο φοβισμένοι ήμασταν μη μας ακούσουν.<br /><br />Συρθήκαμε μέσα στα περιττώματα και τα βρώμικα νερά και τοποθετήσαμε τον δυναμίτη ακριβώς κάτω από το ξενοδοχείο».<br /><br />H αναχώρηση Τσώρτσιλ στις 27 Δεκεμβρίου φέρνει γενική αντεπίθεση των Άγγλων στην Αθήνα, που οδηγεί στο τέλος των Δεκεμβριανών και στη Συμφωνία της Βάρκιζας.<br /><br />Η τραγική πραγματικότητα είναι ότι όποτε οι δυνάμεις της αριστεράς μπαίνουν μέσα σε τέσσερις τοίχους για να διαπραγματευτούν, βγαίνοντας από αυτούς είναι πάντα χαμένες .<br /><br />Λίβανος, Καζέρτα, Βάρκιζα…<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

1944, τα Χριστούγεννα του Τσώρτσιλ στην Αθήνα-Η σύσκεψη ,το παρασκήνιο και τα εκρηκτικά.

Γράφει ο Δημήτρης Ιωάννου Μετά την απελευθέρωση της Αθήνας τον Οκτώβριο του 1944, πολλοί έλπιζαν ότι τα επερχόμενα Χριστούγεννα θα είναι τα...

Διαβάστε την συνέχεια